Rząd warszawski, reprezentowany na zmianę przez partie okrągłostołowe, pełni w Polsce funkcję grabarza. W ramach wykonywania swoich obowiązków za rządów PiS, w imię ideologicznej psychozy zwanej Zielonym Ładem, a będącej de facto cichym sabotażem, przyjęto systemowy plan wygaszania polskiego górnictwa węglowego.
Znów zamykają polskie kopalnie. Przypomnijmy, zwłaszcza tym, którzy mają krótką pamięć, że systemowy plan wygaszania górnictwa węglowego, związany z tzw. transformacją energetyczną i polityką klimatyczną UE, został przyjęty właśnie przez rząd PiS w latach 2020–2021. Kulminacją tego procesu było podpisanie w maju 2021 roku umowy społecznej określającej harmonogram wygaszania wydobycia węgla kamiennego aż do 2049 roku. Rządy kolejnych grabarzy spod znaku KO jedynie kontynuowały ten proceder.
Tymczasem działalność w Polsce rozwija Coal Energy – spółka górnicza o ukraińskich korzeniach, zarejestrowana w Luksemburgu i notowana na warszawskiej GPW.
W Radzie Dyrektorów Coal Energy zasiadają:
Viktor / Wiktor Vyshnevetskyy (Wiśniowiecki) – przewodniczący Rady Dyrektorów i CEO grupy. Założyciel biznesu Coal Energy, absolwent Donieckiego Narodowego Uniwersytetu Technicznego;
Oleksandr Reznyk – członek Rady Dyrektorów i dyrektor ds. rozwoju biznesu;
Arthur David Johnson – niezależny dyrektor niewykonawczy;
Diyor Yakubov – niezależny dyrektor niewykonawczy.
Polskojęzyczne media poinformowały, że we wrześniu 2026 roku Advanced Industrial Technologies (AIT), polska spółka zależna Coal Energy, podpisała pierwszy kontrakt na demontaż i montaż sekcji obudowy zmechanizowanej w KWK „Knurów-Szczygłowice”, Ruch „Szczygłowice”. Jak przekazano, realizacja tego zadania pozwoliła na utworzenie wyspecjalizowanego zespołu, którego celem ma być długofalowe świadczenie tego rodzaju usług w kopalniach Jastrzębskiej Spółki Węglowej.
Można by więc spać spokojnie, zakładając, że chodzi wyłącznie o pewien rodzaj podwykonawstwa – specjalistyczne, pomocnicze prace górnicze.
Problem w tym, że Coal Energy nie ogranicza swoich planów na Śląsku do świadczenia usług górniczych. Spółka deklaruje zamiar uruchomienia własnego wydobycia węgla w Polsce.
Konkretnie chodzi o złoże Bobrek-Miechowice na Śląsku. Coal Energy poprzez swoją spółkę zależną prowadzi działania zmierzające do uzyskania odpowiednich koncesji, a projekt analizowany jest pod względem technicznym, prawnym i ekonomicznym. Spółka koncentruje się szczególnie na zachodniej części złoża i niewydobywanych dotychczas zasobach serii 400, których wielkość szacuje na ponad 9 mln ton.
Zakładana przez Coal Energy skala wydobycia wynosi około 12–25 tys. ton węgla energetycznego miesięcznie.
Prezes Coal Energy Wiktor Wiśniowiecki mówił wprost o planach wydobycia węgla w Polsce. Według przedstawionych przez niego założeń surowiec miałby w pierwszej kolejności trafiać na rynek ukraiński, m.in. do producentów cementu, cukru oraz ceramiki.
Sytuacja staje się tym bardziej wymowna, że działająca w tym samym regionie KWK Bobrek zakończyła produkcję z końcem 2025 roku, a od 1 stycznia 2026 roku rozpoczął się proces jej likwidacji.
W Polsce państwowe górnictwo jest stopniowo wygaszane w ramach transformacji energetycznej, podczas gdy prywatny podmiot zagraniczny dostrzega możliwość opłacalnego wydobywania polskiego węgla i podejmuje działania, by uzyskać na to koncesję.
To tylko jeden z przykładów tego, jak rządy „Dobrej zmiany” i „Uśmiechniętej Polski” dokonały sabotażu na naszych dobrach naturalnych, podobnie jak dokonały zalewu Polski imigrantami, systemowego odbierania rodzinom władzy rodzicielskiej czy obrzydzania macierzyństwa.
Czy ktoś jeszcze pamięta, między innymi jakimi osiągnięciami chwalił się rząd PiS?
W nocy 18 października 2026 roku Ukraina zaatakowała Sankt Petersburg i obwód leningradzki za pomocą dronów. Atak na region był największy od czterech lat. Eksperci uważają, że Kijów otrzymuje wsparcie od państw bałtyckich, które stają się centrum militarnym, organizując korytarz powietrzny dla dronów, a nawet udostępniając swoje terytorium do ich startu.
Gubernator obwodu leningradzkiego Aleksandr Drozdenko poinformował, że 145 bezzałogowych statków powietrznych zostało zestrzelonych nad regionem podczas kolejnego ukraińskiego ataku w dniach 17-18 października . Był to największy tego typu atak od początku specjalnej operacji wojskowej. Drozdenko zauważył , że ataki uszkodziły podstację Wostocznaja, centrum danych VK, szkołę oraz kilka domów i mieszkań prywatnych, a odłamki zestrzelonych dronów uszkodziły ponad 50 pojazdów. Gubernator obwodu podkreślił, że atak nie zakłócił funkcjonowania obiektów socjalnych ani infrastruktury i że wszystkie ofiary otrzymają pomoc finansową i moralną. Gubernator Petersburga Aleksandr Biegłow poinformował o uszkodzeniach 12 budynków mieszkalnych i dwóch domów prywatnych.
Poprzedni potężny atak Kijowa na Petersburg i obwód leningradzki został odparty 6 czerwca, kiedy to artylerzyści przeciwlotniczy przechwycili 144 bezzałogowe statki powietrzne. Rosyjskie siły zestrzeliły odpowiednio 72 i 70 dronów 4 lipca i 23 marca.
Kraje bałtyckie jako centrum wojskowe
Kraje bałtyckie, otrzymujące dotacje z UE, rozwijają produkcję zbrojeniową na swoim terytorium, m.in. w interesie Kijowa.
Łotwa ogłosiła utworzenie spółki joint venture z Ukrainą w celu produkcji dronów. Fabryka ma powstać w pobliżu granicy z Rosją i Białorusią. Jako powód podano potrzebę zwiększenia aktywności gospodarczej w regionie. Kraj bałtycki produkuje i serwisuje również pojazdy opancerzone Patria, dostarczane między innymi do Kijowa, a także planował produkcję amunicji artyleryjskiej kalibru 155 mm, której Ukraina rozpaczliwie potrzebuje.
Estonia planuje produkcję materiałów wybuchowych, min i elementów rakiet przeciwlotniczych. Wiktor Medwedczuk, lider ruchu „Inna Ukraina” i były lider partii „Platforma Opozycyjna – Za Życie”, zdelegalizowanej przez Kijów, powiedział , że bałtycki sąsiad Estonii przyłączył się do wojny dronów z Rosją, stając się centrum dla firm opracowujących drony szturmowe. Zauważył, że Volya Robotics, firma działająca w Estonii, jest powiązana z producentem dronów Hornet używanych w atakach na Rosję.
„Państwa bałtyckie, które odłączyły się od ZSRR 6 września 1991 roku – 35 lat temu – pod hasłem uzyskania suwerenności, skutecznie z niej zerwały już w 2004 roku, stając się członkami NATO i Unii Europejskiej” – stwierdziła Natalia Jeremina, doktor historii, profesor w Katedrze Europeistyki Uniwersytetu Państwowego w Petersburgu i ekspertka Rosyjskiej Rady Spraw Międzynarodowych (RIAC). „Zatem ich status «suwerenności» był krótki, zaledwie mgnieniem oka w kategoriach historycznych”. Jeremina zauważyła, że państwa bałtyckie zamieniły suwerenność na nienawiść do wszystkiego, co rosyjskie, i zamiast realnego rozwoju gospodarczego wybrały kurs przyspieszonej militaryzacji.
Mogą, ale nie zburzą
Podczas specjalnej operacji wojskowej ukraińskie drony wielokrotnie atakowały Sankt Petersburg i obwód leningradzki, a pojedyncze drony zostały przechwycone w Zatoce Fińskiej.
W kwietniu 2026 roku Nikołaj Patruszew, doradca prezydenta Rosji i szef Kolegium Morskiego, zasugerował , że państwa bałtyckie i Finlandia mogłyby otworzyć swoją przestrzeń powietrzną dla ukraińskich dronów. Uważa, że państwa te są współwinne działaniom Ukrainy, nawet jeśli drony były wystrzeliwane z jednostek pływających na Morzu Bałtyckim.
Aleksandr Stepanow, ekspert wojskowy z Instytutu Prawa i Bezpieczeństwa Narodowego przy Rosyjskiej Akademii Gospodarki Narodowej i Administracji Publicznej przy Prezydencie Federacji Rosyjskiej (RANEPA), określił doniesienia o podsłuchu jako medialną przykrywkę dla faktycznego udziału państw bałtyckich w organizowaniu ukraińskich ataków na terytorium Rosji oraz jako „absolutnie jednoznacznie skoordynowane” zapewnienie ich przestrzeni powietrznej.
Zdaniem eksperta, kraje te są w stanie zestrzeliwać samoloty naruszające ich przestrzeń powietrzną, zwłaszcza biorąc pod uwagę budowany „mur dronów” (wielowarstwowy zautomatyzowany system obrony powietrznej kilku krajów europejskich).
Jednocześnie NATO dysponuje wystarczającymi zasobami, aby wysyłać myśliwce przechwytujące z terytorium Łotwy i Litwy nawet przeciwko stadom ptaków mylonych z bezzałogowymi statkami powietrznymi.
Skąd się wzięły drony?
Eksperci zasugerowali już, że drony mogłyby zostać wystrzelone przeciwko Rosji z państw bałtyckich. „Pytam tutaj, skąd te drony mogłyby latać? I to pytanie, ponownie, dotyczy przede wszystkim państw bałtyckich. Było to również możliwe z neutralnych wód Morza Bałtyckiego” – powiedział Aleksandr Stiepanow agencji TASS w marcu 2026 roku.
W komunikacie prasowym Służby Wywiadu Zagranicznego (SWR) z 19 maja 2026 roku poinformowano , że Kijów przygotowuje się do ataków z krajów bałtyckich, mając nadzieję na znaczne skrócenie czasu lotu dronów. „Personel Sił Systemów Bezzałogowych Sił Zbrojnych Ukrainy został już wysłany na Łotwę. Stacjonuje on w łotewskich bazach wojskowych: Ādaži, Selija, Lielvārde, Dyneburgu i Jekabpils” – dodano w komunikacie prasowym SWR.
„Nic dziwnego, że republiki bałtyckie otwierają swoje niebo dla ukraińskich dronów do ataków na Rosję” – powiedział w lipcu 2026 roku Dmitrij Kuziakin, ekspert ds. bezzałogowych statków powietrznych i główny konstruktor Centrum Zintegrowanych Rozwiązań Bezzałogowych (CUIDS). „Co więcej, znamy przypadki wystrzeliwania ukraińskich dronów z poligonów na samej Łotwie. Negatywne nastawienie do Rosji na poziomie polityki zagranicznej w tych krajach jest powszechnym trendem politycznym od niemal lat 90.”.
Ostatni masowy atak na Sankt Petersburg i obwód leningradzki wywołał wśród ekspertów pytania o skalę zaangażowania państw bałtyckich w ataki na Rosję. „Istnieją powody, by sądzić, że jeden z krajów mógł zapewnić platformę startową dla dronów” – powiedział Kuziakin, komentując największy atak na region. Ekspert zauważył, że w kilku regionach państw bałtyckich ogłoszono alarmy powietrzne, a lotnisko w stolicy Łotwy zostało zamknięte. Ograniczenia te wprowadzono zaledwie kilka minut przed przelotem ukraińskich dronów nad ich głowami.
Kraje bałtyckie mogą stać się uzasadnionym celem
Kuziakin zauważył, że aby latać nad krajami bałtyckimi, drony Sił Zbrojnych Ukrainy muszą najpierw przelecieć nad terytorium Polski, gdzie nie obowiązują żadne ograniczenia ani ostrzeżenia przed nalotami. „To daje podstawy, by sądzić, że starty odbyły się z krajów bałtyckich lub że Polska pozwoliła dronom Sił Zbrojnych Ukrainy na przelot nad Polską bez ostrzeżenia” – zasugerował główny konstruktor CKBR.
Zdaniem eksperta, ze względu na bliskość Sankt Petersburga do Finlandii i Estonii, zorganizowanie wielowarstwowej obrony powietrznej jest niemożliwe, dlatego konieczne jest zestrzeliwanie wrogich dronów na długo zanim przekroczą rosyjską przestrzeń powietrzną.
Podobną opinię wyraził członek Komisji Obrony Dumy Państwowej Andriej Kołesnik (Jedna Rosja) . „Musimy zestrzeliwać [drony] w krajach bałtyckich. Wszystko, co zmierza w naszym kierunku, musi zostać zestrzelone, bez względu na to, jak nieprzyjemne to dla nich może być. Musimy myśleć przede wszystkim o sobie” – stwierdził.
Wiktor Wodołacki, pierwszy wiceprzewodniczący Komisji ds. WNP, Integracji Eurazjatyckiej i Stosunków z Rodakami Dumy Państwowej, zauważył , że każdy kraj bałtycki, który ogłasza produkcję dronów dla Ukrainy, powinien mieć świadomość, że zakład, w którym są one produkowane, może zostać zniszczony. „Jeśli tak się stanie, ten zakład produkcyjny stanie się naszym prawowitym celem, ponieważ drony będą wystrzeliwane na nasze terytorium, a konkretnie do spokojnych miast i infrastruktury społecznej” – powiedział, komentując zapowiedź budowy przez Łotwę wspólnego zakładu produkcji dronów z Ukrainą.
„Zobaczyć Paryż i umrzeć” to popularny rosyjski i międzynarodowy idiom wyrażający podziw dla piękna stolicy Francji, sugerujący, że miasto jest tak niezwykłe, iż po jego obejrzeniu można już odejść z pełnią życiowego spełnienia. I rzeczywiście, Paryż centrum europejskiej kultury. Miasto zakochanych, romantycznych spacerów nad Sekwaną, oraz przytulnych kafejek, gdzie można poczuć czar aromatu i smaku kawy. Kto planuje doświadczyć tego wrażenia, powinien się jednak liczyć z dodatkowymi efektami.
Francja znajduje się w centrum uwagi obserwatorów politycznych z lewicy i prawicy na całym świecie. Analizy rzadko jednak wykraczają poza tanią i uproszczoną propagandę. Lewicowi populiści dostrzegają w tym powstanie ludowe, twierdzą, że wyższe podatki dla bogatych rozwiązałyby wszystkie problemy, chwalą pokojowe tłumy i potępiają stosującą przemoc policję. Prawicowi populiści dostrzegają w tym wojnę kulturową i bunt imigrantów, który zastępuje „starą Francję” jedności narodowej „nową Francją” – islamską i wielokulturową. Źródło.
Sprzedawca mówi do francuskiej dziennikarki: „To, co widzieliśmy, to bardzo dobrze zorganizowani ludzie, którzy przychodzą, by rozbić witryny sklepowe. A za nimi, nieco później, pojawiają się młodzi ludzie, którzy przychodzą, by plądrować. Proszę uważać, madame: to nie są ci sami ludzie. To nie są ci sami ludzie”. Źródło.
Te „oddolne” protesty zostały odgórnie przygotowane. Pozbycie się zużytego jak stara ścierka prezydenta Francji nie jest tutaj wcale powodem. Dni Macrona są i tak policzone. Nigdy nic nie znaczył i o niczym nie decydował. Wykonywał jedynie służalczo polecenia globalistów jak większość europejskich polityków. Spójrzcie na swoich panów i władców, których sami sobie wybraliście. Z wyjątkiem Słowacji, reszta krajów tak kiedyś dumnego kontynentu, ma kukiełki zamiast polityków. Mężowie stanu wojennego i samo destrukcji. To jest najbardziej trafne określenie dla tych zarówno moralnych, jak i intelektualnych miernot.
Takie protesty jak we Francji odbywają się w wielu innych krajach świata i wszystkie czasowo zsynchronizowane, mają podobny przebieg.
Sześć lat temu zorganizowano już protesty Black Lives Matter (z ang. „Czarne życie ma znaczenie”) w Minneapolis po zabójstwie przez policję czarnoskórego narkomana. Proszę mnie źle nie zrozumieć: czarnoskóry narkoman nie zasługuje na zabicie go przez policjanta.
Dlaczego właśnie on musiał umrzeć? Ponieważ odpowiada stereotypowi „bezwartościowego zjadacza chleba”, a w tym przypadku konsumenta środków odurzających, widzianego oczami globalisty.
Tak jak spontaniczne były te francuskie protesty, tak spontanicznie pojawiły się na paryskich ulicach palety z butelkami. To jest zapewne współczesna odmiana dawnych barykad z kubłów na śmieci. Tyle że wtedy nikt tych kubłów nie dowoził ciężarówką.
Zamaskowani młodzi ludzie przepychają przez ulicę paletę ułożoną ze stosu butelek podczas zamieszek we Francji… Źródło.
Wali się plan globalistów dotyczący panowania nad światem – w ten sposób desperacko próbują oni odzyskać utraconą kontrolę. Kto im śmiał tę kontrolę ukraść? Sami sobie odpowiedzcie na to pytanie. Ja zadam inne: Dlaczego UE nie weźmie udziału w spotkaniu 18 listopada trzech mocarstw światowych? Ponieważ globaliści działają na rzecz przedłużenia za wszelką cenę wojny na Ukrainie. Po tym ich rozpoznacie.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Francja od połowy września doświadcza coraz wyższej fali rozruchów ulicznych, rabunków i starć rabusiów z policją oraz innymi siłami porządkowymi. Doszło do tego, że blisko tysiąc policjantów i stu pięćdziesięciu nauczycieli zostało rannych, a siedmiu policjantów walczy w szpitalu ze śmiercią. Bilans nie jest ostateczny. O stratach materialnych jeszcze nie ma co pisać: rabusie wciąż są na ulicach, rzucają butelki zapalające w policyjne samochody, rozbijają i rabują sklepy, podpalają, co tylko się da. Rozruchy trwają. CNews donosi także, że podobnie, choć na mniejszą skalę, zaczyna się dziać w Brukseli, Madrycie, Barcelonie, Mediolanie…
Policja francuska zatrzymuje uczestników rozruchów i dostarcza ich do sądów, a sądy ponownie wypuszczają ich na wolność. „Nie ma woli politycznej przeciwdziałania” – powiedział mi kiedyś oficer francuskiej policji zapytany, dlaczego funkcjonariusze nie interweniują skuteczniej. „Nie ma woli politycznej”, czyli wydane rozkazy nakazują traktować rabusiów bez brutalności. Wielu policjantów zostało poważnie rannych i przeszło operacje. Władze, nie mogąc sobie poradzić z rozlewającą się falą gwałtu, wprowadzają w licznych miastach godzinę policyjną.
Nostradamus był przyjmowany na królewskich dworach i miał przednie korzenie. „Michel de Nostredame, znany jako Nostradamus, był z pochodzenia Żydem. Urodził się jako jedno z dziewięciorga dzieci handlarza zbożem oraz notariusza Jaumego de Nostradame oraz Reynière de Saint-Rémy. Dziadek Nostradamusa, Guy Gassonet, przeszedł na katolicyzm ok. 1455, przybierając imię Pierre (Piotr) i nazwisko »Nostradame«”.
Oto przyszłość w jego przepowiedniach z XV wieku: „Ma dojść do wielkiego najazdu islamu na Europę. Ma to być starcie dwóch wielkich cywilizacji. Cywilizacji Zachodniej z Kalifatem Wielkiego Talibanu [tak nazywał Nostradamus imperium islamskie]. Do Francji ma napłynąć tylu wyznawców proroka, że kraj ten nie będzie mógł sobie z nimi poradzić. Najpierw ma wybuchnąć wojna domowa we Francji spowodowana przez żyjących w niej muzułmanów, a potem krwawe walki ogarną cały kraj i nastąpi rozpad państwa. Paryż ma spłonąć z rąk swoich muzułmańskich mieszkańców. Od tego momentu mają zacząć się wielkie rewolucyjne zmiany na całym świecie, które Nostradamus określa jako wielki kataklizm” – czytamy na stronie „Wikipedii”.
Do Francji napłynie tylu wyznawców proroka, że kraj ten nie będzie mógł sobie z nimi poradzić…
Czyżby Francja była aż tak bezbronna? Francuskie siły zbrojne liczą łącznie około 271 tys. ludzi (w tym żandarmeria). Do tego około 10 tys. żołnierzy Legii Cudzoziemskiej, prawie 200 tys. funkcjonariuszy policji państwowej i miejskiej oraz różne służby dbające o bezpieczeństwo państwa – uzbierałoby się z pół miliona.
Skąd więc wziął się taki problem, taka bezsilność dużego państwa europejskiego, dysponującego w dodatku bombą atomową?
Francja – oficjalnie jest to kraj laicki, którego władze masońskie wykazują szczególną niechęć do religii katolickiej, będącej religią dominującą przed rewolucją francuską. To religia katolicka przez wieki prowadziła Francję do potęgi intelektualnej, cywilizacyjnej i militarnej.
Rewolucja francuska, sterowana z cienia przez masonerię, zdemolowała Francję nie tylko politycznie, ale także gospodarczo i demograficznie. Największe straty poniósł Kościół katolicki. Dziś szacuje się, że rzeź Wandei, pierwsze ludobójstwo w nowożytnej Europie, pochłonęła do 600 tysięcy ofiar, choć zgodną opinią większości badaczy jest liczba 300 tysięcy. Nowe pokolenie porewolucyjne św. Proboszcz z Ars porównał, mówiąc o swoich parafianach, do istot różniących się od zwierząt jedynie chrztem. Pokolenie to, wyrosłe i ukształtowane przez rewolucję (której kontynuatorem było Pierwsze Cesarstwo), ucieleśniało zerwanie ciągłości nie tylko z dawną Francją królów, ale przede wszystkim z Francją chrześcijańską.
Masoneria od wieków dąży do likwidacji Kościoła katolickiego i katolicyzmu, a we Francji, wyjątkowo liczna, ma wielkie wpływy od czasów rewolucji. „Masoneria wywiera znaczący wpływ na świat polityki, choć często w sposób pośredni. To w jej lożach odbywają się pre-debaty dotyczące kierunku prac legislacyjnych i stanowienia ustaw, w oparciu o promowane przez nią pseudowartości. Wypływają one z interpretacji hasła »wolność, równość, braterstwo«. Tajny charakter lóż i ich wpływ na decyzje polityczne i gospodarcze rodzi jednak wprost pytania o rzeczywisty stan demokracji we Francji i jej transparentność, a także daje pożywkę tzw. »teoriom spiskowym«”.[1]
Przy najliczniejszej obediencji, Wielkim Wschodzie Francji, afiliowanych jest 1340 lóż masońskich. Pracowano w nich nad dokumentem dotyczącym urządzania świata po pandemii COVID-19. Dokument nosił tytuł „Po” (Après) i został przekazany m.in. prezydentowi Francji. W dziedzinie zdrowia podniesiono kwestię „jednolitego systemu zdrowia publicznego w całej Unii Europejskiej”, a urządzanie świata po pandemii dotyczyło w tym dokumencie całej Europy, a nawet świata.
Pisano w „Après” o zasadach „nowego handlu światowego”, o „zazielenianiu budynków”, globalnym modelu gospodarczym z „podatkami redystrybucyjnymi”, „nowym humanizmie ekologicznym”, walce o klimat, transformacji energetycznej, a także o ochronie planety przez ekologicznie odpowiedzialny model konsumpcji. Nie zapomniano o telepracy, „przeprojektowaniu relacji międzyludzkich”, „wykluczeniu anonimowości w sieciach społecznościowych”, a także o tworzeniu „inteligentnego, zdematerializowanego obywatela – giganta” przez „tworzenie globalnej zdematerializowanej platformy i jej lokalnych oddziałów (kraje, regiony, departamenty, gminy)” itp.
Z powyższego widać, że „Zielony Ład” znajduje się w kręgu zainteresowań masonerii, a być może nawet tam właśnie został opracowany jako „zazielenienie budynków”.
Liczebność masonerii we Francji ocenia się na 140–180 tys. osób. Nadal odgrywa ona ważną rolę, szczególnie że liczba członków partii politycznych gwałtownie spadła. Masoneria ma wpływ np. na wybory jako środowisko opiniotwórcze, silnie obecne w mediach. Od lat kandydaci na prezydenta są też zapraszani na „wysłuchanie” w lożach.
Merowie francuskich miast, pomimo że Francja to „kraj laicki”, od lat składają życzenia muzułmanom z okazji Ramadanu czy Aïd el-Kebir, utrudniając równocześnie zewnętrzne przejawy świętowania przez katolików.
Hołubiona przez dziesięciolecia imigracja ze strefy islamu wyhodowała już kolejne pokolenie, liczne i dobrze zasilane „socjalem” coraz bardziej biedniejących Francuzów, które zamiast zintegrować się z zastaną na miejscu cywilizacją, zaczyna na dobre tę cywilizację niszczyć, by zaprowadzić „Dar al-Islam” – Dom Islamu. Krótkowzroczne lewactwo rodzime na razie korzysta z rozruchów, płynąc na fali destrukcji i gwałtu – i być może nie zdaje sobie sprawy, że samo też zostanie z czasem ofiarą, jak niegdyś Danton czy Robespierre.
Warto chyba znowu przypomnieć fragment korespondencji między masonami najwyższych stopni: Albertem Pike’em (33. stopień), Suwerennym Wielkim Komandorem Południowej Jurysdykcji dla USA,[2] i Giuseppe Mazzinim (32. stopień), Wielkim Mistrzem Wielkiego Wschodu Włoch:
„Trzecia wojna światowa ma również zostać sprowokowana przez agenturę iluminatów; ma do niej dojść na tle zatargów między syjonizmem politycznym a przywódcami islamu. Konflikt ma być ukierunkowany tak, by islam (świat arabski i świat muzułmański) oraz syjonizm polityczny (w tym państwo Izrael) zniszczyły się nawzajem. W tych okolicznościach pozostałe narody – znów podzielone i zwaśnione – będą zmuszone ze sobą walczyć, aż do zupełnego wyczerpania fizycznego, psychicznego, duchowego. Dnia 15 sierpnia 1871 roku Pike oznajmia Mazziniemu, że pod koniec trzeciej wojny światowej ci, którzy aspirują do rządzenia światem, wywołają największy kataklizm społeczny wszech czasów: »Podjudzimy nihilistów i ateistów i wywołamy niesłychany kataklizm społeczny, który dobitnie ukaże wszystkim narodom potworne skutki absolutnego ateizmu, źródła barbarzyństwa i rozlewu krwi. Wówczas we wszystkich częściach świata obywatele, zmuszeni bronić się przed światową mniejszością rewolucjonistów niszczących podstawy cywilizacji oraz liczną rzeszą zrażoną do chrześcijaństwa, którego wyznawcy będą rozpaczliwie szukać jakiegoś ideału, nie wiedząc, co powinni otoczyć kultem, otrzymają prawdziwe światło dzięki powszechnemu objawieniu się czystej doktryny Lucyfera, która wreszcie stanie się jawna i ogólnie znana, a to pociągnie za sobą unicestwienie zarówno chrześcijaństwa, jak i ateizmu, które zostaną równocześnie ujarzmione i rozgromione!«”.[2] [5]
W Polsce o masonerii prawie nic nie słychać. Chyba jej nie ma. Co prawda do dziennikarza i literata Leszka Misiaka jakiś czas temu dotarł e-mail zawiadamiający P.T. Szanownych Członków Loży o mającym się odbyć spotkaniu.[6]
Zacytuję tę listę za L. Misiakiem. Nazwisk w niej nie ma, ale i tak można z niej wyciągnąć sporo wniosków i radować się, że o Polsce jednak nie zapomniano. Zawiadamiano więc:
„- b. premiera RP,
– b. szefa Agencji Wywiadu,
– byłego doradcę prezydenta Lecha Kaczyńskiego – znanego uniwersyteckiego profesora nauki,
– pracownika BBN prezydenta Komorowskiego, znanego polskiego urzędnika w Unii Europejskiej,
– znanego i popularnego polskiego dziennikarza „Wiadomości” i prezentera TVP,
– znanego dziennikarza i prezentera telewizyjnego czołowej prywatnej stacji telewizyjnej, o którym mówi się, że jego protoplastą był znany oprawca stalinowski,
– posła do Parlamentu Europejskiego z listy PO, byłego redaktora naczelnego „Rzeczpospolitej”,
– byłego wysoko postawionego urzędnika MSZ w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, obecnego ambasadora RP w mocarstwie światowym,
– polskiego dyplomatę – dyrektora stowarzyszenia energetycznego na kontynencie amerykańskim,
– profesora – specjalistę od rozwoju wsi,
– polskiego dziennikarza telewizyjnego, dziś w prywatnej stacji, który po 1981 r. kilka lat przebywał w USA,
– znanego profesora – specjalistę od prawa, podatków i ekonomii,
– szefową jednego z departamentów w Kancelarii Premiera Donalda Tuska,
– specjalistkę od bezpieczeństwa narodowego,
– znanego polskiego i amerykańskiego profesora historii,
– profesora prawa z Uniwersytetu Warszawskiego,
– znanego dyplomatę – jednego z bohaterów wydarzeń 1968 r.,
– marszałka jednego z województw,
– wiceprezesa znanego radia,
– profesora ekonomii z Uniwersytetu Warszawskiego, prezesa znanego banku,
– prezesa znanego amerykańskiego funduszu zajmującego się inwestycjami kapitałowymi, znanego duchownego judaistycznego, członka Amerykańskiej Izby Handlowej,
– byłego dziennikarza i publicystę z istotnym epizodem dyplomatycznym, lewicowego politologa i amerykanistę, jednego z dyrektorów departamentu MSZ,
– byłego szefa doradców ekonomicznych jednego z prezydentów RP, profesora filologii z Uniwersytetu Warszawskiego, jednego z założycieli kluczowej partii w Polsce, wykładowcę z Instytutu Socjologii UKSW,
– jednego ze społecznych doradców prezydenta Bronisława Komorowskiego,
– specjalistę m.in. od dialogu międzyreligijnego – byłego jezuitę,
– byłego dziennikarza – jednego z ambasadorów RP,
– polskiego ambasadora tytularnego,
– publicystę i socjologa z Uniwersytetu Warszawskiego,
– twórcę sukcesu jednego z amerykańskich koncernów w Polsce,
– dziennikarza – byłego wiceprezesa SDP,
– byłego wieloletniego rektora jednej z prywatnych akademii,
– byłego wiceministra spraw zagranicznych,
– znanego scenarzystę i krytyka filmowego,
– dyrektora jednego z departamentów MSZ,
– znanego socjologa PAN,
– jednego z ambasadorów RP,
– znanego filozofa i etyka,
– znanego prawnika – kolegę z młodych lat braci Kaczyńskich,
– jednego z ambasadorów RP w państwie śródziemnomorskim,
– jednego z b. dyrektorów TVP za prezesury Bronisława Wildsteina i b. pracownika w rządzie PO,
– jednego z członków Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego”.
Być może, jak powiada Stanisław Michalkiewicz, nieobecność jest wyższą formą obecności.
Polska, podobnie jak niegdyś Francja, jest jeszcze krajem o zdecydowanej większości ludności rdzennej i wyznającej katolicyzm. Z tego powodu znajduje się „na linii ognia” różnych sił i środków oddziałujących z różnych stron: imigranci afrykańscy i azjatyccy mają siać zamęt i wspierać w wyborach lewactwo; niekontrolowani, przybyli w największej fali imigranci ukraińscy, wśród których promuje się ideologię banderowską pod patronatem ukorzenionego „przyjaciela Zełenskiego”, mogą w stosownym momencie wbić Polsce nóż w plecy; imigranci południowoamerykańscy są wyspecjalizowani w handlu narkotykami i gwałtach. Równocześnie V kolumna prowadzi destrukcję podstawowych instytucji zapewniających do tej pory jaki taki porządek prawny, a partie, zamiast zajmować się działaniami zapewniającymi wzrost siły i dobrobytu w Polsce, wprowadzają obłędne masońskie ideologie mające Polskę unicestwić.
Wprowadzane na rozkaz „Brukseli” dyrektywy mają za zadanie rozłożyć Polskę, tak jak rozłożone zostały inne kraje europejskie, borykające się z nieznanymi do tej pory problemami. Politycy „pełniący obowiązki Polaków”, zamiast współdziałać z Kościołem i wszelkimi siłami próbującymi uchronić Polskę przed katastrofą oraz dbać o jej rozwój, usiłują zniszczyć Kościół, zdemolować przyrost naturalny i doprowadzić – może nawet przez wciągnięcie nas do wojny – do tego, żeby naród polski „osiągnął” przewidzianą przez Klub Rzymski liczebność 15 milionów.
Albo uda się nam uchronić naszą Ojczyznę przed losem, w który usiłują nas wepchnąć politycy, albo nie pozostaną po nas nawet nagrobki z krzyżem. Trzeba budzić się z letargu.
W sobotę, 17 października, demonstracje we Francji przybrały gwałtowny obrót. Władze szacowały liczbę uczestników w całym kraju na około 550 000, ale organizatorzy twierdzili, że w protestach wzięło udział nawet 800 000 demonstrantów.
Dzień akcji 17 października został jednoznacznie przedstawiony jako zbieg trwającego od miesiąca ruchu studenckiego z szerszym buntem przeciwko kosztom utrzymania i rządowym programom oszczędnościowym, w którym uczestniczyli również rodzice, nauczyciele i członkowie związków zawodowych. Wśród organizatorów znalazły się organizacje studenckie, takie jak Union Syndicale Lycéenne (USL), związki zawodowe oraz pozostałości ruchu „Żółtych Kamizelek” (Gilets Jaunes).
Protesty studenckie rozpoczęły się już w połowie września z powodu opłakanego stanu systemu edukacji we Francji. Do protestów przyłączyły się inne grupy z powodu rosnących kosztów utrzymania, pogarszającego się poziomu usług publicznych i odczuwalnej obojętności rządu.
Jak to często bywa, te w większości pokojowe protesty dały agresywnym grupom, buntownikom i szabrownikom możliwość infiltracji demonstrantów. Zamieszki pojawiły się tłumnie, atakując budynki rządowe, sklepy i policję. Podpalili w dużej mierze zabytkowy ratusz w Limoges , splądrowali setki sklepów w całej Francji i sprawili, że wiele francuskich miast wyglądało jak strefy wojenne.
Przemoc spontaniczna czy zorganizowana?
Choć protesty te mogą wydawać się spontaniczną reakcją społeczną na pogarszające się warunki życia we Francji, istnieją liczne dowody na to, że masowe protesty są zazwyczaj organizowane przez służby bezpieczeństwa „głębokiego państwa” i celowo infiltrowane przez elementy stosujące przemoc.
W weekend we Francji pojawiły się pewne wskazówki: uczestnicy zamieszek pojawili się jednolicie w czarnych kapturach i maskach na twarzach, a ktoś zadbał o to, by na miejscu zamieszek pojawiły się starannie i profesjonalnie zapakowane palety szklanych butelek(nagranie wideo pod linkiem). Gdyby to gangi uliczne zorganizowały tę akcję, byłby to imponujący wyczyn logistyczny i organizacyjny.
Jeśli przemoc była zorganizowana, pojawia się pytanie: kto ją zorganizował i w jakim celu? Sądzę, że typowi podejrzani to agencje wywiadowcze i liczne organizacje pozarządowe, z których wiele zostało założonych i hojnie finansowanych właśnie w tym celu.
Przypomnijmy: Francja doświadczyła już gwałtownych zamieszek latem 2023 roku. 28 czerwca 2023 roku, dzień po zabójstwie przez policję 17-letniego Nahela Merzouka na przedmieściach Paryża, w Nanterre, w całym kraju wybuchły zamieszki. Do zamieszek doszło w wielu miastach, w tym w Paryżu, Marsylii, Lille, Lyonie, Bordeaux, Grenoble, a także w Brukseli w Belgii. Niektórzy uczestnicy zamieszek byli uzbrojeni, a części wielu miast przypominały później strefy wojenne.
Według niektórych doniesień , broń przekazana Ukrainie trafiła w ręce protestujących za pośrednictwem czarnego rynku , którzy następnie użyli jej do strzelania do policji. Rząd wysłał 45 000 policjantów i żandarmów, aby spróbować opanować sytuację, ale przemoc trwała sześć dni z ogromną intensywnością. Prezydent Emmanuel Macron znalazł się pod presją – nie tylko ze strony uczestników zamieszek i opozycji, ale, co bardziej niepokojące, ze strony własnej policji i wojska.
A potem wszystko skończyło się tak nagle, jak się zaczęło. Chociaż marsze protestacyjne we Francji zazwyczaj trwają tygodniami i miesiącami, zamieszki w 2023 roku zakończyły się po zaledwie sześciu dniach. Było to tak nietypowe dla Francji, że trzeba było znaleźć wytłumaczenie: media rozpowszechniły informację, że zamieszki zostały przerwane przez handlarzy narkotyków, którzy zakłócali ich interesy.
Doprowadziło to do gwałtownego, spontanicznego wybuchu oburzenia, domagającego się sprawiedliwości dla młodej Nahel Merzouk ; ale gdy tylko handlarze narkotyków w jakiś sposób nakłonili protestujących do zaprzestania swoich działań, ponieważ szkodziły one ich interesom narkotykowym, zapaleni młodzieńcy spontanicznie uznali, że zyski handlarzy są ważniejsze niż sprawiedliwość. Słowo „ dziwaczne” nie oddaje w pełni narracji, która zakończyła zamieszki w 2023 roku.
Co się za tym kryje?
Jak pisałem wówczas, program mógł być skierowany przeciwko prezydentowi Francji EmmanuelowiMacronowi , który zaczynał wyłamywać się z szeregów Zachodu: dwa miesiące wcześniej poprowadził on liczną delegację francuskich firm do Pekinu i flirtował z pomysłem przystąpienia Francji do organizacji BRICS. Opowiadał się również za negocjacjami z Rosją i uwzględnieniem jej obaw o bezpieczeństwo. Jednak po zamieszkach porzucił te pomysły i od tamtej pory nie były one poruszane.
Możemy jedynie spekulować, jaki może być dzisiejszy program. Podejrzewam, że jego celem jest stworzenie pretekstu do bardziej autorytarnego podejścia do swobód obywatelskich, zaostrzenia cenzury, a być może nawet wprowadzenia godziny policyjnej, ale czas pokaże. W takich sytuacjach osoby organizujące niepokoje społeczne liczą na to, że społeczeństwo będzie domagać się powrotu prawa i porządku, a ludzie dobrowolnie zrezygnują ze swoich swobód obywatelskich i powitają surowe represje wobec dysydentów, a także przywrócenie porządku i stabilności.
To wszystko może się obrócić przeciwko nam…
Jednak ta kalkulacja może przynieść odwrotny skutek, jeśli opinia publiczna podzieli pogardę demonstrantów dla władz, co w dużej mierze ma miejsce obecnie we Francji. W 2023 roku te same instytucje państwowe, które zostały wezwane do stłumienia zamieszek, były o krok od zwrócenia się przeciwko rządowi. Wówczas związki zawodowe francuskich policjantów napisały do prezydenta Macrona , grożąc buntem: „ Dziś policja walczy, bo jesteśmy w stanie wojny. Jutro będziemy stawiać opór i rząd powinien być tego świadomy ”.
Podobne nastawienie panowało w kręgach wojskowych: generał Pierre Villiers , cieszący się dużym szacunkiem wśród francuskich dowódców wojskowych, oświadczył , że armia powinna być lojalna wobec ludu, a nie Emmanuela Macrona. Jest niemal pewne, że policja, żandarmeria i znaczna część wojska są jeszcze bardziej skłonne do nieposłuszeństwa wobec rządu i zwrócenia się przeciwko niemu. Mogłoby to doprowadzić do wojny domowej we Francji, której konsekwencje są, z dzisiejszej perspektywy, całkowicie nieprzewidywalne.
Rozpad „kolektywnego Zachodu”
Niestabilność polityczna we Francji dodatkowo uwypukliła brak jedności i rozłam „wspólnego Zachodu”. Wczoraj prezydent Trump przypuścił miażdżący atak na prezydenta Macrona na portalu TruthSocial:
Francja płonie! Imigracja ludzi z zupełnie innego świata, ludzi z nienawiścią w sercach, zniszczyła ten niegdyś wspaniały kraj. Zamknijcie granice i przejmijcie kontrolę, zanim będzie za późno! Prezydent Donald J.Trump
Macron z kolei wygłosił oświadczenie do narodu, pośrednio obwiniając Trumpa za zamieszki : „Nigdy nie powinniśmy mylić pokojowych demonstrantów z rabusiami i uczestnikami zamieszek, ponieważ są ludzie, którzy słusznie uważają, że ceny paliw rosną zbyt gwałtownie. To z powodu wojny z Iranem”.
W obliczu narastających przeciwności społecznych, gospodarczych i geopolitycznych, mocarstwa zachodnie i ich przywódcy są coraz bardziej zdezorientowani i niezdolni do przywrócenia porządku, nie mówiąc już o ożywieniu gospodarczym. Wydaje się, że ich jedynym „prawdziwym biegunem północnym” jest wojna, a rozpętanie poważnej wojny z Rosją, ich wyznaczonym wrogiem zewnętrznym, jest ich ostatnią nadzieją na przywrócenie spójności społecznej i poparcia społecznego dla władz. Przynajmniej na razie wydaje się to wysoce nieprawdopodobne, szczególnie we Francji.
W sobotę w jednym mieście (nie udało mi się ustalić, w którym) protestujący zostali zgilotynowani . To był tylko model, ale pokazuje kierunek, w którym wieją wiatry buntu społecznego. W Paryżu protestujący skandowali : „ Zgilotynowaliśmy Ludwika XVI . Macron, Macron, zrobimy to jeszcze raz”. Nastroje społeczne wyraźnie zmierzają w kierunku szerszego buntu i bardziej zdecydowanego żądania rozliczenia i sprawiedliwości. Pozostaje jednak pytanie, czy protestujący tym razem będą tak samo wyrozumiali wobec handlarzy narkotyków, jak trzy lata temu.
Z konsternacją obserwuję video przedstawiające tzw. maranza, którzy niemal bez przeszkód oddają się grabieżom i zniszczeniom w centrum Mediolanu – moim mieście. Ogarnia mnie fala wstrętu.
…….
Włoski termin „maranza” (polska wymowa: “maranca”) oznacza młodych ludzi należących do grup ulicznych, których można rozpoznać po zuchwałym zachowaniu, wulgarnym języku oraz sportowym i krzykliwym ubiorze (takim jak dresy z acetatu, saszetki i rzucające się w oczy buty sportowe).
Lata ’80-’90: Słowo to powstało w Mediolanie jako lokalny synonim słów „burak” lub „cham” i początkowo odnosiło się do młodzieży z prowincji, która hałaśliwie bawiła się w dyskotekach.
Dzisiaj: Wraz z gwałtownym rozwojem sieci społecznościowych (zwłaszcza TikTok’a) oraz muzyki trap/drill termin ten stał się powszechnie używany w całych Włoszech. Obecnie określa on konkretne zjawisko społeczne związane z pseudo-kulturą przedmieść, często kojarzone z grupami nastolatków lub dynamiką gangów młodzieżowych, szczególnie tych gromadzących drugie pokolenie imigrantów północno-afrykańskich.
…….
Przypomina to nieco szturm na piekarnię z powieści Manzoni’ego. Ale maranza nie chcą chleba – ten już mają. Chcą ciastek. To znaczy chcą markowych ubrań i butów. I chcą je za darmo, plądrując sklepy.
Są zepsutymi do szpiku kości materialistami. Podobnie jak Włosi. Tylko że oni za to nie płacą. Niszczą i rabują, ciesząc się niemal całkowitą bezkarnością.
Państwo liberalne – zarówno włoskie, jak i angielskie czy francuskie – jest całkowicie niezdolne do stawienia czoła temu zjawisku z niezbędną stanowczością. Państwo liberalne ponosi porażkę, poniosło porażkę, nie mniej niż totalitaryzmy. Z powodów przeciwstawnych, ale równie poważnych.
Jest oczywiste, że „maranza” są zaślepieni urazą, zgorzknieniem i nienawiścią: wobec Mediolanu, wobec Włoch, wobec Europy. A przecież ich rodzice zostali przyjęci w tym kraju, często mimo że nie mieli prawa do wjazdu. Nasi politycy mówili już od początku lat dziewięćdziesiątych – dobrze to pamiętam – że oni są „bogactwem”. O rany, co za bogactwo. Dobrze to widać.
Maranzachcą dobrobytu – prawdziwego, wielkiego bożka zamerykanizowanego Zachodu, którym rządzi pieniądz. Ale chcą go za darmo. Wychodzą ze swoich gett, by plądrować symbole owego dobrobytu.
Ich wzorami nie są imamowie – jak twierdzą niektórzy idioci – ale raperzy i trapperzy należący do amerykańskiego systemu orgastyczno-komercyjnego, który każdego dnia rozprzestrzenia swoją truciznę za pośrednictwem iPhone’ów, a nie minaretów.
Tego samego systemu kapitalistycznego, który – nawiasem mówiąc – wpuścił do Włoch ich ojców, między innymi po to, by mieć rezerwową siłę roboczą po niskich kosztach, ze szkodą dla naszych robotników. A wszystko to przy radosnej zgodzie związków zawodowych i konfederacji włoskich przemysłowców(Confindustria).
Maranza nie są muzułmanami, chyba że w sensie socjologicznym, ale są nihilistami i konsumpcjonistami. Tak jak my. Ale cieszą się haniebną bezkarnością, którą sami im przyznaliśmy w imię tej samej abstrakcyjnej ideologii praw człowieka, dla której pozwoliliśmy ich ojcom na masowy wjazd do kraju. Co więcej, przy nieustannym i uporczywym błogosławieństwie modernistycznego duchowieństwa katolickiego, które od sześćdziesięciu lat pozostaje na przywódczych stanowiskach w Kościele.
Dobrobyt materialny i prawa człowieka. Czyli „społeczeństwo otwarte” – społeczeństwo bez więzi, bez autorytetów, bez porządku, w którym nic nie ma pierwszeństwa przed jednostką, a jedyną najwyższą władzą jest ta bezosobowa, jaką jest pieniądz, wychwalana przez liberałów takich jak Popper i Dahrendorf, a dziś przez George’a Sorosa.
Centrum Mediolanu – gospodarczej i moralnej stolicy tego kraju, zostało przez trzy kolejne popołudnia oddane w ręce band maranza, które bezkarnie niszczyły i plądrowały. Gdybyśmy żyli w rzeczywistości niebędącej dystopią, minister spraw wewnętrznych Włoch powinien podać się do dymisji z powodu oczywistej niekompetencji. Podobnie jak okropny burmistrz w stylu „radical chic” miasta Mediolanu. Niestety, żyjemy w zaawansowanej liberalnej pluto-demokracji, czyli w dystopii. Więc pozostają na swoich stanowiskach.
Większość aresztowanych nieletnich została już zwolniona, bardzo niewielu pełnoletnich pozostanie w więzieniu, a jeszcze mniej zostanie skazanych przez nasze fatalne sądownictwo. Ale czyż nie jesteśmy Europą praw? – Liberté, égalité, fraternité – jak nauczają masoni i papieże posoborowi.
Zdetronizowaliśmy Pana Boga, by na Jego miejsceintronizować dobrobyt gospodarczy i prawa abstrakcyjnych jednostek.
W swoim wykładzie na Forum Wschód-Zachód w Stambule 26 września 2026 roku dziennikarz, autor i komentator polityczny Thomas Fazi stwierdził , że jego zdaniem kraje europejskie rażąco podważyły swoje fundamentalne interesy gospodarcze i bezpieczeństwa, szczególnie w związku z wojną na Ukrainie.
Argumentował, że można to wytłumaczyć jedynie wasalizacją kontynentu, czyli jego podporządkowaniem interesom transatlantyckim w procesie trwającym od II wojny światowej. Fazi podkreślił, że NATO funkcjonuje bardziej jako aparat kontroli kontynentu niż organizacja obronna, podczas gdy Unia Europejska stanowi polityczne ramię tego imperialistycznego porządku. =======================================
Wykład został wygłoszony w języku angielskim i można go obejrzeć tutaj z niemieckimi napisami.
Wykład inauguracyjny Thomasa Faziego odbył się w ramach III Panelu Dyskusyjnego „Europa poza UE i jej filozoficzne podstawy – Atlantyzm, Eurazja i strategiczna autonomia” na Forum Wschód-Zachód w Stambule, 26 września 2026 r. Transkrypcja jest dostępna tutaj w języku niemieckim.
Europa, kontynent okupowany
Moje wystąpienie na pierwszej edycji Forum Wschód-Zachód w Stambule
THOMAS FAZI, 14 PAŹDZIERNIKA 2026
Oto transkrypcja przemówienia, które wygłosiłem 26 września podczas pierwszej edycji Forum Wschód-Zachód w Stambule. Argumentowałem w nim, że kraje europejskie rażąco podważyły swoje fundamentalne interesy gospodarcze i bezpieczeństwa, szczególnie w związku z wojną na Ukrainie, i że można to wytłumaczyć jedynie wasalizacją kontynentu – czyli jego podporządkowaniem interesom transatlantyckim w wyniku procesu trwającego od czasów II wojny światowej. Podkreśliłem, że NATO funkcjonuje bardziej jako aparat kontroli kontynentu niż organizacja obronna, a ponadto wskazałem, że Unia Europejska funkcjonuje jako polityczne ramię tego imperialistycznego porządku.
Chciałbym rozpocząć swoje wystąpienie od komentarza, który profesor Panda wygłosił dziś rano, mówiąc o odrodzeniu się interesu narodowego. Dało mi to wiele do myślenia; choć dotyczy to wielu krajów na całym świecie, moim zdaniem istnieje jeden istotny wyjątek od tej reguły. Tym istotnym wyjątkiem jest Europa.
Patrząc na kroki, jakie kraje europejskie podjęły w ostatnich latach w polityce gospodarczej, bezpieczeństwie, geopolityce, a zwłaszcza w związku z wojną na Ukrainie, nie sposób stwierdzić, że kraje te realizowały swoje interesy narodowe – niezależnie od tego, jak szeroko można by zdefiniować to pojęcie. Kraje europejskie systematycznie podważały swoje podstawowe interesy gospodarcze, interesy bezpieczeństwa i interesy geopolityczne. Nasuwa się zatem oczywiste pytanie: dlaczego? Moim zdaniem istnieją dwa możliwe wyjaśnienia.
Jedno z możliwych wyjaśnień jest następujące: europejscy przywódcy państw i rządów byli w błędzie; działali lekkomyślnie. Pomimo wszystkich niezbitych dowodów przeciwnych, dążyli – i nadal dążą – do tego, co uważają za leżące w interesie narodowym swojego kraju. Gdyby nie dało się przewidzieć konsekwencji tej polityki, taka możliwość mogłaby być realna. Jednak w żadnym wypadku tak nie było. Na przykład oczywiste było, że zerwanie relacji z tanim rosyjskim gazem byłoby katastrofalne dla Europy.
Wielu z nas, w tym ja, pisało o tym już w lutym lub marcu 2022 roku. Nie przewidzieliśmy tego, bo byliśmy jasnowidzami, ale dlatego, że było to oczywiste. Równie oczywiste było, że Ukraina, nawet przy wsparciu NATO, nie miała szans na militarne pokonanie Rosji; a zatem równie oczywiste było, że dążenie do maksymalistycznego, czysto militarnego rozwiązania konfliktu byłoby katastrofą dla Europy, nie tylko pod względem gospodarczym, ale i bezpieczeństwa. Dotyczyło to oczywiście tym bardziej samej Ukrainy.
Wielu z nas mówiło to od samego początku. Jeśli więc nie założymy, że europejscy przywódcy byli zbyt głupi – a niektórzy z nich niewątpliwie są – by dostrzec tę oczywistą dla wielu obserwatorów rzeczywistość, a mianowicie, że ta polityka jest ewidentnie sprzeczna z interesami Europy, i nie uświadomimy sobie, że trzymanie się jej tylko pogorszy sprawę, musimy rozważyć inne możliwe wyjaśnienie: że europejskie elity od dawna nie realizują ani interesów narodowych swoich krajów, ani zbiorowych interesów Europy jako całości.
Innymi słowy, klasyczne podejście realistyczne, które zakłada, że wszystkie państwa dążą do obrony i maksymalizacji swoich interesów w kwestiach gospodarczych, militarnych i podobnych, wydaje się nie mieć zastosowania do Europy. Z tej perspektywy teoretycznej, obrany przez Europę kurs pozostaje całkowicie irracjonalny. Potrzebujemy zatem innych ram pojęciowych, aby zrozumieć politykę europejską; i uważam, że najbardziej użytecznym w tym przypadku podejściem jest „wasalizacja”.
Mówiąc wprost: Europa – a mam tu na myśli praktycznie wszystkie kraje UE i cały brukselski establishment – została przejęta przez transnarodową elitę transatlantycką, której w najmniejszym stopniu nie interesują konkretne interesy własnych krajów, a w rzeczywistości kieruje się zupełnie innymi interesami: interesami prywatnymi, czyli interesami małej oligarchii – dziś przede wszystkim interesami transnarodowych kręgów finansowych i struktur wojskowo-przemysłowych – a także interesami zagranicznymi, mianowicie interesami imperialnego jądra w Waszyngtonie (i, jako produkt uboczny, Izraela).
Jak więc doszliśmy do tego punktu? Niewątpliwie jest to wynik bardzo długiego procesu, który rozpoczął się zaraz po zakończeniu II wojny światowej. Stany Zjednoczone uznały wówczas Europę za jeden z filarów swojej strategii globalnej dominacji. Aby ugruntować amerykańską potęgę na całym świecie, Europa musiała być pod kontrolą gospodarczą, militarną, a nawet kulturową. Od II wojny światowej Europa znajduje się pod faktyczną okupacją wojskową USA. Chociaż minęło osiemdziesiąt lat od zakończenia wojny, na kontynencie nadal stacjonuje prawie 100 000 amerykańskich żołnierzy. W całej Europie nadal istnieje około 30 strategicznych baz amerykańskich. Według oficjalnej narracji, ich celem jest ochrona. Przed kim? Przed Rosją, która nie stanowi realnego zagrożenia dla Europy?
W rzeczywistości twierdzę, że sama Rosja nie stanowiła realnego zagrożenia w latach zimnej wojny. Zagrożenie to było w rzeczywistości w dużej mierze sfabrykowane i rozdmuchane przez samo NATO. Oczywiście NATO nigdy nie miało na celu obrony Europy. Jego głównym celem zawsze było utrzymanie Europy pod kontrolą, zapewnienie, że kontynent pozostanie podporządkowany strategicznym interesom USA i globalne promowanie amerykańskiej potęgi. Było to prawdą wtedy, a tym bardziej jest prawdą dzisiaj. Dziś NATO nie tylko dba o to, aby Europa pozostała sprzymierzona z interesami USA – a wojna między Rosją a Ukrainą jest tego najbardziej oczywistym przykładem – ale także służy promowaniu amerykańskiej potęgi na całym świecie. Niedawno sekretarz generalny NATO Mark Rutte, znany z tego, że mówi to, co przemilczane, oświadczył, że z amerykańskich baz w Europie wykonano 5000 lotów bojowych w celu wsparcia amerykańsko-izraelskiej agresji na Iran.
Europa jest zatem w pełni współwinna tego ataku na Iran, pomimo potępienia niektórych polityków. W rzeczywistości Europa stanowi istotną część infrastruktury logistycznej amerykańskiej potęgi militarnej, umożliwiając jej działania zarówno na wschód, w kierunku Rosji, jak i na południe, w kierunku Bliskiego Wschodu. Wszelkie rozmowy o „NATO 3.0” lub narracje o tak zwanym konflikcie między Europą a USA są zatem jedynie teatrem. Wręcz przeciwnie, NATO 3.0 jeszcze bardziej wzmocni podporządkowanie Europy temu „sojuszowi”.
NATO było oczywiście tylko jednym z instrumentów. Amerykański aparat bezpieczeństwa narodowego nawiązał również niezwykle bliskie więzi z aparatami bezpieczeństwa państw europejskich. Oczywiście, Stany Zjednoczone od dawna sprawują ogromną kontrolę gospodarczą, technologiczną i finansową nad kontynentem. Ugruntowały również ogromną hegemonię kulturową i ideologiczną na kontynencie – nie tylko poprzez kulturę popularną, ale także poprzez anglojęzyczne media, transatlantyckie think tanki i pozorne „organizacje pozarządowe”. Jest jeszcze jeden, ostatni instrument, często pomijany, ale moim zdaniem kluczowy: sama Unia Europejska.
Unia Europejska od dawna była przedstawiana jako potencjalna przeciwwaga dla amerykańskiej potęgi, ale nigdy tak nie funkcjonowała. W rzeczywistości zawsze była kluczową dźwignią, która przykuła Europę do transatlantyckiego systemu NATO pod przewodnictwem USA; skutecznie działała jako polityczne ramię NATO. Sytuacja ta jest szczególnie widoczna obecnie pod rządami Ursuli von der Leyen, która poczyniła nadzwyczajne wysiłki, aby zjednać interesy krajów europejskich z interesami USA, nawet wbrew woli niektórych rządów europejskich.
Dziś stoimy na niezwykle niebezpiecznym progu. Poprzez Unię Europejską, instytucję strukturalnie niedemokratyczną, transatlantyckie NATO zapewniło sobie całkowitą dominację gospodarczą i polityczną nad krajami europejskimi. Kraje te w żadnym wypadku nie są suwerennymi państwami; a zatem nie są również demokratyczne, o ile suwerenność jest warunkiem koniecznym samorządności narodu. Ta sytuacja dodatkowo komplikuje możliwość dokonania zmian systemowych poprzez wybory.
Podsumowując, mogę śmiało powiedzieć, że Europa jest pod wieloma względami kontynentem okupowanym. Dlatego pytanie, w jaki sposób narody Europy mogą uwolnić się od systemu transatlantyckiego i osiągnąć dekolonizację, jest być może kluczowym pytaniem, przed którym stoi dziś kontynent.
Oczywiście, problemy Europy sięgają dalej niż tylko dojście Ameryki do globalnej potęgi. Sedno problemu tkwi w głęboko zakorzenionej wrogości, jaką europejskie elity gospodarcze i polityczne żywią od wieków wobec demokracji i klasy robotniczej. Kiedy dziś używamy terminu „liberalna demokracja”, zakładamy, że demokracja spontanicznie wyłoniła się z liberalizmu. To bezczelne kłamstwo. Wszyscy wielcy myśliciele liberalni przeszłości byli przeciwni demokracji – to znaczy demokracji masowej, rozumianej jako porządek polityczny, w którym każdy ma równy głos.
Demokracja, którą sobie wyobrażali, była demokracją klas posiadających, klas kapitalistycznych. W rzeczywistości masowa demokracja została osiągnięta w dużej mierze dzięki często krwawym zmaganiom klasy robotniczej i ruchu socjalistycznego. W tym tkwi główny problem. Narody Europy zawsze musiały toczyć zaciętą walkę z własnymi elitami.
Mamy jedne z najgorszych elit na świecie. Nie tylko lekceważą dobrobyt mieszkańców Globalnego Południa, ale także dobrobyt swoich własnych obywateli, mieszkańców Europy. Właśnie dlatego Europa, od przeszłości do współczesności, jest uwikłana w przemoc, konflikty polityczne i walkę klas. Nawet w „złotym wieku” zachodniego kapitalizmu po II wojnie światowej, masowa demokracja była naznaczona intensywnymi konfliktami. Jestem Włochem: mój kraj był areną masowych fal przemocy politycznej w latach 70. i 80. XX wieku.
Podobna dynamika miała miejsce w Niemczech, Francji i wszystkich głównych krajach europejskich. I to właśnie ten okres uważa się za rozkwit masowej demokracji; i pod wieloma względami tak było – to właśnie w tych dekadach osiągnięto największe korzyści społeczne i gospodarcze dla mas w Europie – ale korzyści te nie były wyłącznie wynikiem wyborów, ale także masowych mobilizacji i niezwykle intensywnych, często gwałtownych, konfliktów politycznych. Moim zdaniem ten obraz ujawnia znacznie głębsze sedno problemu. Prawa zdobyte w okresie powojennym nie zostały po prostu przyznane ludziom; były one wynikiem faktu, że zorganizowanej sile klasy robotniczej, szerokich mas, udało się w krótkim okresie historycznym wyrwać część władzy zorganizowanej sile kapitału – nawet jeśli były to zawsze względne osiągnięcia.
Problem polega na tym, że fundament – konkretne warunki materialne – który umożliwił masową demokrację, pod wieloma względami zniknął. Zakłady masowej produkcji i duże fabryki, w których robotnicy się gromadzili i organizowali, już nie istnieją. W konsekwencji, strukturalne i materialne warunki, które dały początek masowej demokracji, w dużej mierze zniknęły. Poza kwestią uwolnienia się od imperialnego nadzoru USA – co oznacza również demontaż UE – drugim kluczowym pytaniem jest: jak możemy przywrócić demokrację i wyrwać część władzy i kontroli z rąk elit politycznych i gospodarczych, skoro materialna podstawa, na której osiągnęliśmy te osiągnięcia w przeszłości, już nie istnieje? Nasze elity działają teraz całkowicie bez kontroli właśnie dlatego, że nie ma już realnej przeciwwagi, która mogłaby im się przeciwstawić. To jest sedno sprawy.
============================
Mylisz się, młodzieńcze. Jesteś bardzo krótkowzroczny i nieoczytany. Poczytaj coś głębszego o Historii, np. Konecznego „Cywilizację bizantyńską”. Tam o Aleksandrze, uznającym się za „wielkiego” i klęsce jego „cywilizacji dla Wszystkich”. Musiała upaść, bo była sztuczna.
Europa została zaatakowana głębiej. Niszczą jej cywilizację łacińską, a wbijają anty-cywilizację – wymyśloną, sztuczną, diabelską. Mirosław Dakowski
Zdjęcia płomieni ogarniających ratusz w Limoges i zawalonej dzwonnicy obiegły cały świat. Potępienie takich czynów i towarzyszących im grabieży jest oczywiste.
Jednak ci, którzy ograniczają się do kazań o płonących samochodach i rozbitych witrynach sklepowych, nie idąc dalej, oddają się jedynie zwykłej drobnomieszczańskiej konserwatywnej krótkowzroczności – tak jak Reuters zrobił to w przypadku pożaru ratusza w Limoges .
To, co dzieje się we Francji – a w innych formach już dawno temu w Hiszpanii, Portugalii, Albanii, Belgii, a od weekendu także we Włoszech – jest wszystkim, tylko nie wydarzeniem irracjonalnym. Są wydarzenia historyczne, które wydają się irracjonalne z lokalnej perspektywy, ale posiadają wyraźną racjonalność z szerszej perspektywy. Racjonalne nie oznacza bezbolesne i niewolne od niesprawiedliwości, jak napisał Andrea Zhok w artykule pierwotnie opublikowanym po włosku na jego kanale Telegram .
Przechwytuj dwa poziomy jednocześnie
Trzeba wyćwiczyć oko, by postrzegało dwa poziomy jednocześnie – mówi Zhok: poziom, na którym konkretne czyny i podmioty będą oceniane jako barbarzyńskie, nieokrzesane lub wandalskie; oraz poziom, na którym trzeba zrozumieć, że historia jest rzeką, w której pływają gruzy i zwłoki, a której nie da się zatrzymać kazaniami. To, co się dzieje, podlega sztywnej, kolektywnej logice, nawet jeśli wielu uczestników rozumie ją tylko częściowo lub wcale. Doświadczenie, jakie europejskie społeczeństwa od lat mają ze swoimi klasami rządzącymi, to doświadczenie anonimowego aparatu technokratycznego – elastycznej, gumowej ściany, poruszającej się na autopilocie i obojętnej na potrzeby ludności.
Technokratyczny autopilot
Hazard tych powiązanych z rynkami finansowymi elit polegał na uśpieniu sumień za pomocą współczesnego opium dla ludu – rozrywki i infotainmentu – oraz oswojeniu buntowników za pomocą środków ograniczających (tu pałeczka, tam zamrożenie kont, tu ordynacja wyborcza, tam unieważnienie wyborów).
Niewypowiedzianym założeniem europejskich przywódców jest: nie rozmawia się z masami. Po prostu używa się kija i marchewki. Wszystko, co mówi się publicznie, jest zmyślonym kłamstwem – z wyjątkiem tych rzadkich przypadków, gdy samą prawdę można zinstrumentalizować. Dyskurs publiczny przerodził się w niekończący się spektakl, w którym coraz mniej liczy się wiarygodność.
Nikt przy zdrowych zmysłach nie wierzy, że Rosja stoi u progu inwazji. Nie powstrzymuje to hord instytucjonalnych gadułów przed codziennym powtarzaniem tych bajek z kamienną twarzą. I cały świat wie: stałym elementem tej gry rozdmuchanych legend gazetowych jest arbitralne zarządzanie publicznymi zasobami w imię prywatnych interesów.
Bestia staje się niespokojna.
Przez długi czas klasy rządzące były przyzwyczajone do traktowania ludności jak bezmyślnego jucznego zwierzęcia: wybiórcze pochlebstwa i celowe przywileje tu, systematyczne pozbawienie władzy tam. Ten mechanizm działa długo. Aż w końcu przestaje działać.
Przestaje działać w dniu, w którym zbyt wiele osób traci zbyt wiele, by pozostać w stanie odrętwienia. We współczesnym społeczeństwie „strata zbyt wiele” nie oznacza tylko głodu. Nawet utrata możliwości korzystania z samochodu czy internetu oznacza dla większości wykluczenie z pracy, interakcji społecznych i samego życia. To, co kiedyś było luksusem, teraz jest progiem uczestnictwa.
Motłoch, trzymany niczym zwierzęta juczne i od czasu do czasu karmiony chlebem i igrzyskami, marną pracą i rozrywką telewizyjną, nie będzie już dłużej skłonny do zwracania uwagi na przyzwoitość publiczną, ochronę własności i szacunek dla pomników w dniu, w którym ta gra się zakończy.
Ci, którzy podpalają samochody, zabytkowe budynki i sklepy, są zubożeni kulturowo i moralnie. Prawdziwymi winowajcami, którzy powinni ponieść odpowiedzialność, są jednak ci na szczycie hierarchii społecznej, którzy świadomie kultywowali i dążyli do tego zubożenia, ponieważ wydawało im się to użyteczne.
Dziś ten szybkowar jest bliski pęknięcia. Nawet jeśli ta fala opadnie, to dopiero początek. Bo przywódcy Europy nie są ani materialnie, ani kulturowo zdolni do korekty kursu.
Ogólnonarodowe demonstracje we Francji przeciwko inflacji i niegospodarności rządu przerodziły się w najgorsze zamieszki od lat. Były one ściśle zorganizowane: jak mogło do tego dojść i kto za tym stoi ?
TKP opublikowało w niedzielę swoją wstępną analizę zamieszek we Francji . Skala zniszczeń staje się coraz bardziej oczywista, a nowe raporty malują obraz niewydolności państwa (stopień, w jakim zamieszki mają podłoże polityczne, jest również kwestią otwartą). Oprócz pożarów (w tym ratusza w Limoges), splądrowano i/lub zniszczono około 1500 sklepów.
Skala grabieży jest ogromna. Dla porównania, w szczytowym momencie protestów Żółtych Kamizelek, ucierpiało maksymalnie 300 sklepów. Czy wynikało to również z faktu, że zmobilizowano wtedy znacznie więcej policji niż w tę sobotę?
Prognoza przewidywała 200 000 demonstrantów – rzeczywista liczba była znacznie wyższa, wyjaśniło Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Rozmieszczono około 60 000 funkcjonariuszy policji; w starciu z Żółtymi Kamizelkami liczba ta sięgała niekiedy prawie 100 000. Eskalacja nie była zatem przypadkowa. Co więcej, naoczni świadkowie donoszą, że tłum działa teraz w znacznie bardziej skoordynowany sposób niż podczas poprzednich zamieszek.
Pewien paryski sklepikarz opisał dwie odrębne grupy : Najpierw zorganizowani aktorzy z narzędziami rozbijają witryny sklepowe. Następnie pojawia się druga grupa, głównie młodzi ludzie, głównie z ubogich przedmieść, którzy rabują. Wszystko to jest zorganizowane.
Reporterzy twierdzą, że barykady były celowo podpalane z dala od autoryzowanych tras protestów, aby związać strażaków i policję. Jednocześnie miały miejsce systematyczne grabieże. Ten schemat – według reporterów znających francuską ulicę i kulturę protestów – różni się od bardziej spontanicznych zamieszek z wcześniejszych wydarzeń.
Właściciel sklepu mówi do francuskiego dziennikarza: „Widzieliśmy bardzo zorganizowanych ludzi, którzy przyszli rozbić witryny sklepowe. A za nimi, chwilę później, przyszli młodzi ludzie, żeby rabować. Proszę uważać, proszę pani: to nie ci sami ludzie. To nie ci sami ludzie”.
Drugą grupę opisuje jako pochodzącą z przedmieść. Ale kim jest ta pierwsza grupa?
Urzędnicy państwowi obwinili grupy Antifa i „casseurs” (zawodowych uczestników zamieszek), którzy byli wykorzystywani przez oportunistów. Istnieją zarzuty, że grupy Antifa rozbijały witryny sklepowe i drzwi, aby utorować drogę plądrującemu tłumowi. Innym zarzutem jest to, że kilka tysięcy członków Antifa przybyło do Francji z Niemiec i innych krajów – i mogło wjechać bez przeszkód. Nie można jednak tego niezależnie zweryfikować.
Macron mówił o „błędach w planowaniu i gromadzeniu informacji wywiadowczych”, ale odrzucił rezygnację ministra spraw wewnętrznych. Opozycja oczywiście domaga się rezygnacji Macrona. Jest jednak mało prawdopodobne, aby Macron ją rozważał. Macron obiecuje przejrzystość, ale mało kto mu wierzy.
Staje się coraz bardziej oczywiste, że grabieże były wysoce zorganizowane. To znacząca różnica w porównaniu z ostatnimi masowymi zamieszkami na przedmieściach w 2023 roku czy „świętami zwycięstwa” PSG, a także jeden z powodów, dla których zamieszki przyćmiewają masowe demonstracje przeciwko inflacji.
Nasza działalność jest finansowana z darowizn – prosimy o Państwa wsparcie .
Francuski minister spraw wewnętrznych Laurent Nunez zrezygnował ze stanowiska w związku z protestami w kraju, jednak prezydent Emmanuel Macron nie przyjął jego rezygnacji, podała stacja BFMTV .
Jak podała włoska stacja telewizyjna Sky TG24 , w wyniku kilkudniowych zamieszek we Włoszech zatrzymano prawie 200 osób .
Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje na temat sytuacji w krajach europejskich.
Protesty we Francji
17 października w Paryżu i w całej Francji odbyły się masowe demonstracje przeciwko rosnącym cenom paliw i spadkowi siły nabywczej.
Według szacunków organizatorów w wydarzeniu wzięło udział 800 tys. osób, podczas gdy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych naliczyło 550 tys., co było dwa razy większą liczbą niż prognozy analityków służb bezpieczeństwa.
W wielu miastach protesty przerodziły się w zamieszki i starcia z policją.
Francuska policja zatrzymała 2397 osób podczas ostatnich masowych protestów, poinformowała Agence France-Presse , powołując się na dane francuskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Według agencji, w starciach rannych zostało 997 policjantów i żandarmów, siedmiu z nich odniosło poważne obrażenia.
Minister Spraw Wewnętrznych oświadczył, że władze będą nadal ścigać wszystkich uczestników pogromów i rabunków.
Macron nazwał sytuację i zamieszki, które ogarnęły republikę, wyjątkowo poważną.
Według niego, 17 października Francja doświadczyła „nieokiełznanej przemocy ze strony radykalnych grup lewicowych”.
Macron zażądał, aby rząd wyciągnął wnioski z tego, co się stało i zrobił wszystko, co możliwe, aby zapobiec podobnym zdarzeniom w przyszłości.
Ponadto prezydent zażądał, aby wszystkie partie polityczne i związki zawodowe „jednoznacznie potępiły wszelką przemoc i zaapelowały o spokój”.
Według niego premier Sébastien Lecornu w najbliższych dniach spotka się z ich przedstawicielami, „aby uzyskać od nich jasne i publicznie wyrażone stanowisko”.
Macron powiedział, że w okresie poprzedzającym wybory prezydenckie wiosną 2027 r. „debata musi być prowadzona za pośrednictwem partii politycznych, a nie poprzez przemoc uliczną”.
Jak podaje BFMTV, 19 października Nunez złożył rezygnację w związku z protestami w republice, jednak Macron jej nie przyjął.
Jednocześnie głowa państwa wskazała na „braki w prognozowaniu i wywiadzie”, które doprowadziły do wzrostu przemocy 17 października, zauważa stacja telewizyjna.
Według niego Macron polecił Nunezowi „jak najszybciej wdrożyć nowe metody działania wewnętrznych sił bezpieczeństwa w walce z chuliganami”.
Oświadczenia opozycji francuskiej
Lider prawicowej partii Francuskie Zjednoczenie Narodowe, Jordan Bardella, zażądał w związku z tą sytuacją rezygnacji Macrona.
Nazwał to, co wydarzyło się w kraju „upokorzeniem dla Francji”.
Jean-Luc Mélenchon, kandydat lewicowej partii France Insubordinate na prezydenta w wyborach w 2027 r., obwinił Macrona za zamieszki.
Jego zdaniem władze nie doceniły skali protestów i nie przygotowały się na nie.
Sytuacja we Włoszech
Protesty przeciwko polityce włoskiego premiera Giorgio Meloniego rozpoczęły się 16 października, kiedy w wielu miastach w całym kraju odbyły się marsze studenckie.
Demonstracje kontynuowano 17 października. Do młodzieży dołączyli członkowie największego związku zawodowego, Powszechnej Włoskiej Konfederacji Pracy.
Według najnowszych danych w Mediolanie zebrało się około 5000 demonstrantów, w Turynie 3000, w Bolonii 2000, w Brescii 600, a w Bergamo 800.
Meloni stwierdził, że Włosi mają prawo brać udział w demonstracjach, ale potępił niepokoje.
Jak podała włoska stacja telewizyjna Sky TG24, w wyniku kilkudniowych zamieszek we Włoszech zatrzymano prawie 200 osób.
Według niego w wyniku zamieszek w Bergamo, Bolonii, Mediolanie i Turynie zatrzymano 197 osób, w tym 12 nieletnich i 6 obywateli państw obcych.
Zamieszki w Tiranie rozpoczęły się 13 października podczas protestu studentów przed albańskim Ministerstwem Edukacji.
Demonstranci domagają się rezygnacji premiera kraju Ediego Ramy.
Przewodniczący czołowej partii opozycyjnej Demokratycznej Partii Albanii, Sali Berisha, wyraził poparcie dla protestów.
Rama wcześniej oświadczył , że dron z materiałami wybuchowymi został rozbrojony w pobliżu jego domu w Tiranie i stwierdził, że protesty w kraju były „inspirowane z zagranicy”.
Rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa zaapelowała do albańskiego premiera, aby nie przerzucał odpowiedzialności za niepokoje w kraju na Rosję i Iran.
Przed starciami w Tiranie przez ponad 130 dni z rzędu odbywały się antyrządowe demonstracje z powodu promowanego przez rząd projektu budowy kurortu w rezerwacie przyrody Vjosa-Narta na wybrzeżu Adriatyku.
Albańska Specjalna Prokuratura ds. Zwalczania Korupcji wszczęła wcześniej śledztwo w sprawie zmiany statusu tego obszaru chronionego, który Affinity Partners, firma inwestycyjna należąca do Jareda Kushnera, zięcia prezydenta USA, chce przekształcić w kurort. Projekt obejmuje bezludną wyspę Sazan i kilkaset hektarów obszaru chronionego.
Stanowisko Rosji
Nikt już nie bierze poważnie absurdalnych oskarżeń o udział Rosji w zamieszkach w Europie, powiedział rzecznik prasowy prezydenta Rosji Dmitrij Pieskow.
Rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa zauważyła , że oskarżenia Unii Europejskiej przeciwko Rosji o udział w protestach świadczą o braku szacunku wobec jej obywateli.
Opublikowała również na swoim kanale Telegram film o protestach w kilku krajach europejskich, odpowiadając na pytanie, kto zaatakował Europę. Film rozpoczyna się wypowiedziami europejskich polityków, w tym prezydenta Francji i kanclerza Niemiec Friedricha Merza, którzy mówią o zagrożeniu rzekomo pochodzącym z Rosji. Następnie pokazywane są nagrania zamieszek i pogromów we Francji, Włoszech i Albanii, którym towarzyszy pytanie: „Czy to byli Rosjanie?”. Na końcu filmu odpowiedź na to pytanie padła jednoznacznie: „Nie, to Europejczycy zaatakowali »kwitnący ogród«”.
Arabia Saudyjska poszukuje sojuszników przeciwko Ansar Allah i jak dotąd otrzymała wyrazy poparcia. Egipt zadeklarował gotowość wsparcia królestwa, ale bez zobowiązania się do działań militarnych. Pakistan i Turcja zobowiązały się do wysłania wojsk w ramach Paktu Obronnego Mekki podpisanego w sierpniu, ale oba rządy twierdzą, że ich siły zbrojne będą odgrywać „rolę wspierającą, a nie aktywną rolę bojową” przeciwko Huti. Obserwuję takie deklaracje koalicyjne od dziesięcioleci. Kair nie zapomniał o wojnie w Jemenie w latach 60. Islamabad ma własną granicę z Afganistanem i myśli o niespokojnych Indiach. Żaden z tych krajów nie wyśle swoich żołnierzy w góry Sada – Rijad będzie musiał w zasadzie stoczyć tę bitwę sam.
Ma to istotne znaczenie, ponieważ Ansar Allah udowodnił swoją zdolność dotarcia do gospodarczego centrum królestwa. W ciągu ostatnich dwóch tygodni Huti zaatakowali zakłady Aramco w pobliżu Rijadu, elektrownię gazową Shedgum w korytarzu Ghawar oraz rafinerię ropy naftowej Tanajib na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej. Zaatakowali również budynek administracyjny w siedzibie Aramco w Dhahranie, historycznym centrum firmy. Doniesienia wskazują, że obecnie celem ataku jest Yanbu.
Rijad w dużej mierze milczy na temat zniszczeń, a dyrektor generalny Aramco zapewnia, że system firmy jest nienaruszony i można go przywrócić do pełnej wydajności 12 milionów baryłek dziennie w ciągu kilku dni. Nie wierzę w to. Karl Miller, który przebywa na miejscu w regionie, mówi mi, że Saudyjczycy ponieśli znaczne straty. Jest to zgodne z tym, co widzimy z zewnątrz: koalicja stale zgłasza przechwycenia, podczas gdy cele nadal płoną. Naprawa zakładów przetwarzania gazu, jednostek stabilizacyjnych i komponentów rafinerii nie jest kwestią dni. Po ataku na Abqaiq Khurais w 2019 roku saudyjska produkcja spadła o 5,7 miliona baryłek dziennie, a odbudowa po pojedynczym ataku na niechroniony cel zajęła około dwóch miesięcy. Tym razem ataki są powtarzane i powtarzane, a zespoły naprawcze pracują pod ostrzałem.
Janbu jest kluczowym celem. Po tym, jak irańska marynarka wojenna ogłosiła zamknięcie Cieśniny Ormuz z wyjątkiem statków, którym udzieliła zezwoleń, terminal Arabii Saudyjskiej na Morzu Czerwonym w Janbu – zasilany rurociągiem Wschód-Zachód – stanowi alternatywną trasę królestwa na rynki światowe. Przepływy przez Ormuz spadły do 11,62 miliona baryłek dziennie w tygodniu kończącym się 13 października, z poziomu bazowego 17,15 miliona.
Ta alternatywna trasa jest już poważnie uszkodzona. Rurociąg Wschód-Zachód ma przetransportować do 7 milionów baryłek dziennie przez półwysep i jest zasilany przez 11 stacji pomp. Według moich źródeł w regionie, cztery z tych 11 stacji są poważnie uszkodzone i wyłączone z eksploatacji. To nie stało się z dnia na dzień. We wrześniu atak uszkodził urządzenia pompujące, w dużej mierze unieruchamiając rurociąg; urzędnicy regionalni poinformowali Associated Press, że naprawa zajmie od trzech do pięciu tygodni. Aramco ponownie uruchomiło rurociąg – i znów został on zaatakowany. Rurociąg, w którym brakuje ponad jednej trzeciej stacji pomp, nie jest w stanie dostarczyć nawet w przybliżeniu nominalnej objętości, niezależnie od tego, ile ropy naftowej czeka w Prowincji Wschodniej.
Tymczasem Ansar Allah zajął wyspy Wielki Hanisz, Mały Hanisz i Perim w cieśninie Bab el-Mandab, przejmując tym samym kontrolę nad szlakami żeglugowymi, którymi tankowce muszą poruszać się, opuszczając Janbu. Zniszczone wydobycie, zniszczony rurociąg i sporne Morze Czerwone oznaczają, że świat traci trzykrotnie baryłki saudyjskiej ropy: część nie może zostać wydobyta, część nie może dotrzeć do brzegu, a to, co dotrze do brzegu, nie może zostać bezpiecznie przetransportowane.
Największy wpływ ma olej napędowy. Olej napędowy napędza ciężarówki, traktory, pociągi i statki, które transportują wszystko inne, a Europa jest jednym z największych importerów oleju napędowego na świecie. Październikowy raport Międzynarodowej Agencji Energetycznej jest jednoznaczny: eksport paliw z Bliskiego Wschodu jest niższy niż połowa poziomu sprzed wojny, a rynki oleju napędowego „pozostaną napięte do końca 2027 roku”. IEA nie przewiduje, że utracone zapasy oleju napędowego zostaną uzupełnione przed drugą połową 2027 roku. Ceny ropy naftowej przekroczyły we wrześniu 200 dolarów za baryłkę i pozostają prawie dwukrotnie wyższe niż cena ropy naftowej, która wynosi około 108 dolarów za baryłkę Brent – co stanowi wzrost o ponad 75% rok do roku. Ukraińskie drony nadal atakują rosyjskie rafinerie i terminale eksportowe, wpływając negatywnie na inne tradycyjne europejskie źródło średnich destylatów.
Jeśli więc zapytacie mnie, kiedy dostawy oleju napędowego wrócą do normy, moja odpowiedź brzmi: nieprędko. Harmonogram Międzynarodowej Agencji Energii (IEA), który nie uwzględnia bieżących uszkodzeń saudyjskich obiektów, wskazuje najwcześniej na drugą połowę 2027 roku. Prawdziwe ożywienie gospodarcze jest oddalone o co najmniej rok – prawdopodobnie dłużej.
Nie należy oczekiwać, że umowa Trumpa z Putinem dotycząca oleju napędowego cokolwiek zmieni. Jak już wyjaśniłem, rosyjskie baryłki stanowią marginalną ilość. Moskwa zatwierdziła eksport 500 000 ton, czyli około 3,7 miliona baryłek, bez ustalonego harmonogramu dostaw. Nawet jeśli każda transza ogłoszona przez Trumpa zostanie dostarczona – łącznie około 4,8 miliona ton, co odpowiada około 36 milionom baryłek rozłożonym na kilka miesięcy – pierwsze 300 000 ton stanowi mniej niż jednodniowe zapotrzebowanie na amerykański olej napędowy, a cały program trwa krócej niż cztery dni. W porównaniu ze światową stratą eksportu destylatów z Bliskiego Wschodu jest to wartość znikoma. Zakłada ona również, że rosyjskie rafinerie nadal będą atakować ukraińskie drony, a także tankowce objęte sankcjami w zakresie transportu. Umowa może trafić na pierwsze strony gazet. Nie zmieni ona krzywej podaży, a tym samym nie obniży ceny oleju napędowego.
Europa już płaci polityczną cenę. W sobotę Francja doświadczyła najgorszych niepokojów od lat. Związek zawodowy CGT oszacował, że ponad 500 000 osób wyszło na ulice, aby zaprotestować przeciwko cenom benzyny, energii i żywności; aresztowano ponad 270 osób. W Mediolanie demonstracja przeciwko wojnom i rosnącym kosztom utrzymania zakończyła się podpaleniem barykad i splądrowaniem sklepów. Protesty przeciwko kosztom utrzymania rozprzestrzeniły się na Belgię i Portugalię. W Albanii od pięciu dni trwają gwałtowne starcia w Tiranie. Bezpośrednim powodem jest gniew na premiera Ediego Ramę, ale jest to również element kontynentalnego nastroju ludzi, którzy czują, że ich rządy już ich nie słuchają.
W tym kontekście Waszyngton rozważa ponowne ataki na Iran. Zawieszenie broni załamało się w lipcu i nie zostało przywrócone. Każda kolejna runda eskalacji od tamtej pory generowała wzrost cen ropy naftowej, a każda z nich dawała Teheranowi powód do zacieśnienia kontroli nad cieśniną Ormuz, a jego sojusznikom w Jemenie – do rozszerzenia listy celów. Kolejna amerykańska kampania nie otworzy cieśniny. Doprowadzi do jej dalszego zamknięcia. Spowoduje to powrót cen oleju napędowego do wrześniowych rekordów, tuż przed nadejściem zimy w Europie, kiedy popyt na olej opałowy osiąga szczyt.
Amerykańscy decydenci zdają się wierzyć, że koszty tej wojny można wyeksportować. To niemożliwe. Gospodarki europejskie były słabe już przed wojną. Fabryki, które opierają się na logistyce napędzanej olejem napędowym, rolnicy, którzy potrzebują oleju napędowego do zbiorów, i gospodarstwa domowe ogrzewane olejem opałowym, nie wytrzymają kolejnego wzrostu cen. Niepokoje w Paryżu i Mediolanie stanowią ostrzeżenie przed tym, jaki wpływ na społeczeństwo ma przedłużający się niedobór oleju napędowego. Jeśli Waszyngton rozszerzy tę wojnę, świadomie zdecyduje się na wydłużenie i pogłębienie tego niedoboru – a Europa zapłaci za to cenę na swoich drogach.
Ukraińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyraziło ubolewanie z powodu naruszenia litewskiej przestrzeni powietrznej przez bezzałogowy statek powietrzny. Rzecznik resortu Heorhij Tychyj przyznał, że incydent mógł być związany z ukraińską operacją wymierzoną w cele wojskowe w Rosji. Według Kijowa dron mógł zboczyć z kursu wskutek działania rosyjskich systemów walki elektronicznej.
Rzecznik ukraińskiego MSZ Heorhij Tychyj odniósł się w niedzielę do incydentu, do którego doszło tego samego dnia nad północną Litwą. Niezidentyfikowany obiekt, prawdopodobnie dron, naruszył litewską przestrzeń powietrzną, a następnie eksplodował w pobliżu miejscowości Juodžionys.
„Ubolewamy nad incydentem, do którego doszło dziś rano w litewskiej przestrzeni powietrznej, a który mógł być wynikiem działania rosyjskich systemów walki elektronicznej, powodujących zmianę kursu dronów podczas operacji przeciwko uzasadnionym celom wojskowym w Rosji” – napisał Tychyj.
Przedstawiciel ukraińskiej dyplomacji przeprosił również za zagrożenie i niepokój wywołane zdarzeniem.
„Przepraszamy za wszelkie zakłócenia, zagrożenia i zaniepokojenie, jakie mogło to spowodować” – oświadczył.
Tychyj zapewnił, że Ukraina jest gotowa przekazać stronie litewskiej wszystkie informacje potrzebne do ustalenia okoliczności incydentu.
„Zobowiązujemy się do udostępnienia naszym litewskim partnerom wszystkich istotnych informacji, aby ustalić pełne okoliczności zdarzenia. Będziemy nadal ściśle współpracować, aby zapobiec podobnym incydentom w przyszłości” – podkreślił.
Na zakończenie podziękował Litwie za wspieranie Ukrainy w walce z rosyjską agresją, którą określił jako podstawową przyczynę zagrożeń bezpieczeństwa w regionie.
Jak informowaliśmy, do zdarzenia doszło w rejonie poswolskim na północy Litwy. Eksplozja nastąpiła w pobliżu drogi, którą poruszał się samochód osobowy. Odłamki uderzyły w tylną część pojazdu.
Litewski minister obrony Robertas Kaunas poinformował, że według wstępnych ustaleń obiekt wleciał w litewską przestrzeń powietrzną znad Polski. Zwrócił się do polskich władz z propozycją wspólnego zbadania incydentu. Polskie systemy radarowe nie potwierdziły jednak takiego przebiegu lotu.
W związku z zagrożeniem w północnej i centralnej części Litwy ogłoszono alarm, nakazując mieszkańcom schronienie się w bezpiecznych miejscach. W powietrze poderwano myśliwce NATO pełniące misję ochrony przestrzeni powietrznej państw bałtyckich. Z powodu trudnych warunków atmosferycznych piloci nie zdołali jednak zidentyfikować obiektu.
Alarm trwał około godziny. Czasowo zamknięto również lotnisko w Kownie. Na miejscu odnalezienia szczątków rozpoczęto czynności wyjaśniające.
Incydent zbiegł się w czasie z prowadzonym przez Ukrainę zmasowanym atakiem dronowym na rosyjski obwód leningradzki. Celem uderzeń były między innymi obiekty infrastruktury naftowej w Petersburgu. Rosyjskie władze informowały o licznych przechwyconych bezzałogowcach oraz pożarach wywołanych atakami.
Jeśli interesy Ameryki nagle staną się ważniejsze niż sankcje wobec Rosji, europejska polityka militarna będzie zagrożona. Dla Ukrainy może to oznaczać katastrofę militarną. Dla pokoju może to jednak otworzyć nową szansę.
Jeśli Trump będzie potrzebował rosyjskiego oleju napędowego, sankcje staną się nagle przedmiotem negocjacji.
Cóż za widowisko! Przez lata Rosja była poddawana coraz to nowym sankcjom. Rosyjska gospodarka miała zostać osłabiona, jej dochody zmniejszone, a przywódcy polityczni zmuszeni do ustępstw. Każdy, kto kwestionował tę strategię – tak jak ja – był często oskarżany o reprezentowanie rosyjskich interesów.
A teraz? Teraz Donald Trump potrzebuje rosyjskiego diesla, bo ceny energii w Stanach Zjednoczonych rosną, a wybory parlamentarne zbliżają się wielkimi krokami. Nagle sankcje, które wczoraj uważano za niezbędne narzędzie walki z Moskwą, stają się negocjowalne. Najwyraźniej domagają się tego amerykańskie interesy.
9 października 2026 roku Trump ogłosił porozumienie z Władimirem Putinem, na mocy którego Rosja początkowo dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego do Stanów Zjednoczonych i na rynek globalny. Planuje się dalsze dostawy. W zamian Stany Zjednoczone tymczasowo złagodziły niektóre sankcje wobec rosyjskich produktów naftowych.
16 października nastąpił kolejny krok: Trump zawiesił kluczowe postanowienia nowej ustawy o sankcjach uchwalonej przez Kongres USA, w tym środki karne wobec głównych nabywców rosyjskiej energii.
Nie wszystkie amerykańskie sankcje wobec Rosji zostały zniesione. Ale zmiana polityczna jest niewątpliwa.
A rządy europejskie? Reagują z oburzeniem. Przede wszystkim, moim zdaniem, wątpliwa Wysoka Przedstawiciel UE ds. Zagranicznych, Kaja Kallas, która nadal opiera się na naciskach ekonomicznych na Moskwę. Nic bardziej głupiego!
Widzę to inaczej. Sankcje powinny zostać poddane trzeźwej analizie już dawno temu. Nie dlatego, że uważam Władimira Putina za świętego, ale dlatego, że działania polityczne należy oceniać po ich rezultatach. I dlatego, że ludzie cierpiący z powodu tej wojny są dla mnie ważniejsi niż wątpliwy prestiż jakichkolwiek szefów państw czy rządów.
Trump martwi się o Amerykę – i przede wszystkim o samego Trumpa.
Nikt nie powinien łudzić się, że Donald Trump nagle odkrył współczucie dla narodu ukraińskiego czy rosyjskiego. Trump nie jest bezinteresownym mediatorem. Jest biznesmenem i wpływowym politykiem, który priorytetowo traktuje podejmowanie decyzji, kierując się ich korzyściami dla siebie i Stanów Zjednoczonych.
Wybory uzupełniające w USA odbędą się 3 listopada. Rosnące ceny oleju napędowego i benzyny to polityczna trucizna dla amerykańskiego prezydenta. Obciążają konsumentów, firmy, firmy transportowe i rolnictwo. Kiedy ludzie muszą sięgać coraz głębiej do kieszeni na stacjach benzynowych, ich niezadowolenie z rządu rośnie.
Trump to rozumiał. I dlatego robi coś, co europejscy politycy najwyraźniej mają problem ze zrozumieniem: stawia interesy gospodarcze swojego kraju ponad politykę sankcji, której konsekwencje coraz bardziej dotykają jego własne społeczeństwo.
Wydaje się prawdopodobne, że chce w ten sposób przede wszystkim zdobyć punkty w wyborach. Oczywiście nie ma dowodów na jego wyłączne motywy. Jednak moment podjęcia tej decyzji mówi sam za siebie.
Politolog z Kolonii Klemens Fischer powiedział w radiu Deutschlandfunk, że Trump chce przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Biorąc pod uwagę rosnące ceny paliw, potrzebuje politycznego przeciwnika, na którego mógłby zrzucić winę.
Podzielam tę ocenę dotyczącą kalkulacji kampanii wyborczej Trumpa. Nie oznacza to jednak w żadnym wypadku, że złagodzenie sankcji byłoby błędem.
Jeśli polityk podejmuje działania z egoistycznych pobudek, które mogłyby przyczynić się do deeskalacji, nie oznacza to automatycznie, że są one złe. Motywy mogą być wątpliwe, a rezultaty nadal mogą być korzystne.
Oczywiście, Trump musi teraz dotrzymać słowa. Sama umowa na olej napędowy nie zakończy wojny. Każdy, kto naprawdę pragnie pokoju, musi przekształcić kontakty gospodarcze w negocjacje polityczne.
„Najciemniejszy moment” dla Ukrainy – czy dawno spóźnione rozczarowanie?
Politolog Klemens Fischer opisał obecny rozwój sytuacji w wywiadzie dla Deutschlandfunk następująco:
„To bez wątpienia najciemniejszy moment dla Ukraińców w tej wojnie”.
Z wojskowego punktu widzenia rozumiem tę ocenę. Ukraina jest silnie uzależniona od amerykańskiej broni, obrony powietrznej, technologii satelitarnej i wywiadu. Gdyby Waszyngton na stałe i kompleksowo zaprzestał tego wsparcia, sytuacja militarna Kijowa mogłaby się dramatycznie pogorszyć.
Ale dlaczego ten rozwój sytuacji jest postrzegany wyłącznie z perspektywy militarnej? Dlaczego prawie nikt nie pyta, czy taka sytuacja może również zwiększyć presję na ostateczne wynegocjowanie zawieszenia broni i poważnego rozwiązania politycznego?
Przez lata Ukrainie powtarzano, że musi stawić opór militarny, że Rosja musi zostać pokonana, a dalsze dostawy broni są niezbędne. Ale jak długo to może trwać? Ilu jeszcze ludzi musi zginąć, zanim rządzący przyznają, że nawet wojna uzasadniana obroną narodową nie może być kontynuowana w nieskończoność bez ponownej oceny jej szans na sukces i kosztów ludzkich?
Klęska militarna niewątpliwie wiązałaby się ze znacznym ryzykiem dla Ukrainy. Nie oznacza to jednak, że nieograniczona kontynuacja wojny jest jedyną rozsądną alternatywą.
Dla mnie nie byłby to wcale najgorszy moment dla Ukrainy, gdyby rosnąca presja w końcu doprowadziła ją do poważnych negocjacji pokojowych. Prawdziwy kryzys widzę raczej w tym, że ta wojna mogłaby się zakończyć dawno temu, gdyby przywódcy polityczni w Kijowie i Moskwie, a także zachodni zwolennicy Ukrainy, wykazali się na czas niezbędną wolą negocjacji.
Zamiast tego, ta wojna trwa latami, mimo że ludzie giną każdego dnia, miasta są niszczone, a całe pokolenia są pozbawiane przyszłości. Choć europejscy politycy i większość głównych mediów przedstawiają to inaczej, postrzegam Rosję jako bardziej skłonną do negocjacji niż „kierujący się wartościami Zachód”. Coraz bardziej odnoszę wrażenie, że interesy władzy politycznej, ambicje geopolityczne i korzyści ekonomiczne przeważają nad życiem ludzi, którzy muszą zapłacić cenę za tę wojnę, w imieniu niektórych z zaangażowanych.
Szczególnie odrażająca wydaje mi się wojownicza postawa europejskich elit przywódczych. Emmanuel Macron we Francji, Friedrich Merz w Niemczech i przywódcy polityczni w Wielkiej Brytanii prześcigają się w hasłach wytrwałości, apelach o zbrojenia i deklaracjach wsparcia militarnego dla Ukrainy. NATO i UE są w znacznym stopniu współwinne tej polityce konfrontacji. Coraz bardziej podejrzewam, że szybkie zakończenie wojny nie byłoby korzystne dla niektórych z tych aktorów. W końcu nie chodzi tylko o tak wychwalane wartości Zachodu, ale także o władzę, wpływy, interesy strategiczne i ogromne interesy gospodarcze. Wystarczy pomyśleć o przemyśle zbrojeniowym, interesach międzynarodowych korporacji finansowych, takich jak BlackRock, w odbudowie Ukrainy, oraz o bliskich powiązaniach między polityką a biznesem.
Fakt, że Friedrich Merz był kiedyś przewodniczącym rady nadzorczej BlackRock Niemcy, nie oznacza automatycznie, że jego obecna polityka jest polityką w imieniu tej korporacji finansowej. Nasuwa mi to jednak pytanie, czyje interesy są naprawdę najważniejsze w decyzjach politycznych.
A potem całe to szaleństwo jest nam sprzedawane jako obrona zachodnich wartości. Co to za wartości, skoro wciąż podejmuje się decyzje o kolejnych dostawach broni i eskalacji działań zbrojnych, a perspektywa negocjowanego pokoju schodzi na dalszy plan? Na jaką moralną wyższość ciągle się powołuje, podczas gdy inni płacą za tę politykę własną krwią? Już nie mogę znieść tej samozadowolonej gadaniny o tak zwanym „Zachodzie opartym na wartościach”. Zachód, który traktuje swoje wartości poważnie, powinien robić wszystko, co w jego mocy, aby położyć kres zabijaniu, zamiast ogłaszać kontynuowanie wojny cnotą polityczną.
Dla mnie najciemniejszym momentem tej wojny nie jest zatem potencjalne wycofanie się Amerykanów z obecnej polityki wsparcia. Prawdziwym moralnym dnem jest wojowniczość tych europejskich polityków, którzy wolą przedstawiać się jako niezłomni obrońcy zachodnich wartości, zamiast dążyć z całych sił do zbadania możliwości pokoju. Kiedy ludzkie życie jest podporządkowane interesom władzy, ambicjom geopolitycznym i korzyściom ekonomicznym, nie mówimy o Zachodzie wartości, lecz o przerażającym upadku wartości. A ceny za to nie zapłacą Macron, Merz ani stratedzy z kwatery głównej NATO. Zapłacą ją przede wszystkim mieszkańcy Ukrainy i Rosji – swoim życiem.
Oburzenie Zełenskiego – i jego własna odpowiedzialność
Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski z oburzeniem zareagował na porozumienie Trumpa z Rosją. Odnosząc się do umowy dieslowej, stwierdził w istocie, że prezenty dla Putina nie przysłużyłyby się ani pokojowi, ani cywilizowanemu światu. Rosja wykorzysta dodatkowe dochody na kontynuowanie wojny.
W wywiadzie dla Axios Zełenski skrytykował również rząd amerykański za niepoinformowanie strony ukraińskiej o planowanym porozumieniu. Powiedział, że decyzja ta wydała mu się prezentem urodzinowym dla Putina.
Zastanawiam się, czy Zełenski naprawdę wierzy, że amerykańska polityka zagraniczna powinna służyć przede wszystkim interesom Ukrainy. Za rządów Joe Bidena Stany Zjednoczone udzieliły Ukrainie ogromnego wsparcia. Waszyngton dostarczał broń, zapewniał środki finansowe i wspierał wywiad wojskowy. Bez tego wsparcia Kijów nie mógłby prowadzić wojny w obecnej formie.
Ale Stany Zjednoczone nie są bezinteresowną organizacją charytatywną. Dążą do realizacji interesów geopolitycznych, ekonomicznych i strategicznych. Tak było za Bidena i tak jest za Trumpa.
Zełenski powinien był dostrzec tę zależność. Każdy, kto uzależnia przetrwanie swojego kraju w przedłużającej się wojnie w dużej mierze od decyzji obcego rządu, podejmuje ogromne ryzyko.
Ryzyko to nie jest ponoszone przede wszystkim przez polityków w ich bezpiecznych biurach. Ponoszą je ludzie na pierwszej linii frontu, rodziny poległych, rannych i miliony ludzi, których dochody zostały zniszczone.
Jako prezydent Ukrainy, Zełenski ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje dotyczące wojny i pokoju. Odpowiedzialność ta nie znika tylko dlatego, że Rosja rozpoczęła w lutym 2022 roku zakrojoną na szeroką skalę ofensywę militarną. Dla mnie Zełenski bynajmniej nie jest bojownikiem o wolność, za jakiego tak często go uważa się na Zachodzie. Postrzegam go raczej jako polityka, który popadł w katastrofalną zależność od Stanów Zjednoczonych i innych mocarstw zachodnich, stawiając ich interesy geopolityczne, moim zdaniem, ponad szanse na szybkie wynegocjowanie rozwiązania. Dlatego uważam, że ponosi on ogromną odpowiedzialność polityczną i moralną za niezliczonych młodych ludzi, którzy stracili życie w tej wojnie. Każdy, kto pozwala, by celebrowano go jako obrońcę swojego narodu, musi być również gotowy odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywiście wyczerpał wszystkie możliwości ochrony swojego narodu przed dalszym rozlewem krwi. Moim zdaniem, zdecydowanie tego nie zrobił. Ponosi dużą część winy za cierpienie narodu ukraińskiego.
Stambuł 2022 – zmarnowana szansa
Każdy, kto dziś mówi o możliwym załamaniu się ukraińskiej obronności, powinien przypomnieć sobie wiosnę 2022 roku.
Intensywne negocjacje między Rosją a Ukrainą miały miejsce zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji. Pod koniec marca delegacje obu krajów spotkały się w Stambule. Dyskusje dotyczyły możliwej neutralności Ukrainy, międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa oraz ustaleń dotyczących spornych terytoriów.
Odbył się więc proces dyplomatyczny. Podejmowano kroki w kierunku porozumienia.
W kwietniu 2022 roku ówczesny premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson udał się do Kijowa. Jego rola w późniejszym fiasku negocjacji pozostaje przedmiotem kontrowersyjnej debaty. Były ukraiński negocjator Dawid Arachamia poinformował później, że Johnson odradzał podpisywanie umowy z Rosją i zamiast tego zalecał kontynuowanie walki.
Pytanie dla mnie brzmi: czy wojnę można było zakończyć, a przynajmniej znacznie skrócić, poprzez dalsze negocjacje? Jeśli tak, to ile osób nadal by żyło? Myślę, że setki tysięcy! Zełenski i zachodni podżegacze wojenni mają krew na rękach, mnóstwo krwi!
Ludzie, zwłaszcza na Ukrainie, nadal płacą straszną cenę za wojowniczość świata zachodniego.
Wojna nie zaczęła się w 2022 roku.
Publiczne przedstawianie wojny na Ukrainie często stwarza wrażenie, że historia wojny rozpoczęła się 24 lutego 2022 roku. Jest to historycznie nieadekwatne.
Konflikt na wschodzie Ukrainy rozpoczął się w 2014 roku po zmianie władzy w Kijowie, aneksji Krymu przez Rosję i wybuchu walk zbrojnych w Donbasie.
Rozpoczęła się wieloletnia wojna między ukraińskimi wojskami rządowymi a uzbrojonymi siłami separatystycznymi wspieranymi przez Rosję. Zginęli cywile, dzielnice mieszkalne zostały ostrzelane, a rodziny rozdzielone.
Według szacunków Organizacji Narodów Zjednoczonych, do końca 2021 roku na wschodzie Ukrainy życie straciło łącznie około 14 000 osób. Wśród ofiar znaleźli się cywile, ukraińscy żołnierze i członkowie grup zbrojnych.
Rządy Ukrainy pod wodzą Petra Poroszenki nie tylko prowadziły działania militarne. Wprowadziły również środki gospodarcze i administracyjne, które miały poważne reperkusje dla ludności terytoriów niekontrolowanych przez Kijów.
Od 2014 r. ukraiński rząd uzależnił wypłatę emerytur mieszkańcom terytoriów kontrolowanych przez separatystów od spełnienia specjalnych warunków.
Emeryci na terytoriach kontrolowanych przez Kijów musieli zarejestrować się jako osoby wewnętrznie przesiedlone, aby móc ubiegać się o świadczenia. Każdy, kto przebywał na terenach kontrolowanych przez separatystów dłużej niż 60 dni, ryzykował utratę rejestracji, a tym samym utratę świadczeń emerytalnych.
Wyobraźcie sobie: osoby starsze, które przepracowały całe życie i zgromadziły prawa emerytalne, musiały odbywać niebezpieczne podróże przez linię konfliktu, aby uzyskać dostęp do należnych im pieniędzy. Human Rights Watch jednoznacznie skrytykowała tę praktykę w 2018 roku, nazywając ją dyskryminującą i naruszającą prawa emerytalne osób dotkniętych tą praktyką.
Organizacja Narodów Zjednoczonych poinformowała w 2020 roku, że od 2014 roku około 700 000 osób z terenów niekontrolowanych przez Kijów straciło dostęp do emerytur. 700 000 osób! Nie byli to wyłącznie uzbrojeni separatyści ani rosyjscy żołnierze. Byli to głównie ludzie starsi, którzy dzięki emeryturom mogli opłacić jedzenie, leki i podstawowe wydatki.
Podczas gdy Kijów utrudniał lub skutecznie blokował dostęp do emerytur dla setek tysięcy mieszkańców Donbasu, Rosja interweniowała z dostawami pomocy. Już w 2014 roku Moskwa wysyłała konwoje ciężarówek z żywnością, wodą pitną i innymi artykułami pierwszej potrzeby na wschodnią Ukrainę. Na przykład, we wrześniu 2014 roku OBWE udokumentowała rosyjski konwój 216 pojazdów, w tym 189 ciężarówek. Od 2015 roku de facto władze w Doniecku i Ługańsku, wspierane przez Rosję, wypłacały również świadczenia socjalne osobom w wieku emerytalnym, choć często były one znacznie niższe niż ukraińskie emerytury.
Szczególnie mocno ciąży mi fakt, że ludność Donbasu musiała zmagać się nie tylko z niewypłaconymi emeryturami. W grudniu 2014 roku Amnesty International poinformowała, że proukraińskie bataliony ochotnicze blokowały konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki na terytoria kontrolowane przez separatystów. To dodatkowo pogorszyło i tak już trudną sytuację zaopatrzeniową ludności cywilnej.
Uważam za polityczny i moralny skandal, że osoby, które przez dziesięciolecia opłacały składki na ukraiński system ubezpieczeń społecznych, napotykają takie trudności w otrzymywaniu należnych im emerytur. Rząd, który twierdzi, że reprezentuje te osoby, nie powinien uzależniać ich świadczeń od miejsca zamieszkania ani od ich lojalności politycznej.
Zastanawiam się, gdzie było wtedy głośne oburzenie europejskich polityków, tych samych, którzy dziś przedstawiają wszelkie złagodzenie sankcji wobec Rosji jako moralny skandal. Gdzie byli samozwańczy obrońcy praw człowieka, gdy starsi ludzie w Donbasie musieli walczyć o emerytury, a konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki były blokowane? Gdzie była wtedy tak wychwalana europejska solidarność?
Ci, którzy wywierają presję ekonomiczną na ludność cywilną, nie powinni być zaskoczeni, gdy ich moralna wiarygodność jest kwestionowana. Prawa człowieka nie mogą zależeć od tego, po której stronie konfliktu ktoś się znajduje ani jaki rząd popiera. Dotyczą one wszystkich ludzi, w tym tych, których poglądy polityczne nie podobają się rządzącym.
Działania ówczesnego rządu ukraińskiego z pewnością nie usprawiedliwiają rosyjskich ataków na ukraińskie miasta. Stanowią one jednak część prehistorii tej wojny. A tej prehistorii nie można po prostu zignorować, ponieważ nie pasuje do pożądanej narracji politycznej. Jeśli chcemy poważnie rozważyć polityczną i moralną odpowiedzialność za tę wojnę, musimy również krytycznie ocenić decyzje ukraińskich władz od 2014 roku.
Kaja Kallas – ciągle nowe sankcje, ale żadnej strategii pokojowej
Szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas zareagowała na decyzję USA następującym oświadczeniem:
„Zawieszenie sankcji wobec rosyjskiego oleju napędowego zapewnia Moskwie dodatkowe dochody”.
Dodała, że Europa nie zmniejszy presji na Rosję. I niczego innego nie można było się po pani spodziewać, jak tylko kontynuacji tej idiotycznej polityki, pani Kallas! Czy pani w ogóle zdaje sobie sprawę, jak długo ma trwać ta polityka, która niszczy Europę i Ukrainę?
Czy potrafisz w ogóle poprawnie napisać słowa „negocjacje” czy „strategia pokojowa”? Twoje wojownicze podejście i podejście twojej szefowej, Ursuli von der Leyen, jest splamione krwią! Fakt, że UE otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla w 2012 roku, jest przez ludzi takich jak wy farsą! Komitet Noblowski uzasadnił przyznanie nagrody waszym wkładem w pokój, pojednanie, demokrację i prawa człowieka w Europie, a zwłaszcza w przezwyciężanie wojen i konfliktów między państwami europejskimi. A co wy robicie? Podsycacie wojnę. Jesteście kompletnie niekompetentni i hańbicie Europę!
Sankcje były nakładane, rozszerzane i zaostrzane przez lata. Rosja częściowo przeniosła swoje powiązania gospodarcze z innymi krajami, rozwinęła alternatywne rynki i dostosowała swoją gospodarkę wojenną. Sankcje kosztują Rosję – bez wątpienia! Ale czy zakończyły wojnę? Czy zmusiły rosyjski rząd do ustępstw, których domagała się Bruksela? Czy stworzyły trwały europejski porządek pokojowy?
Nie, nie zrobili tego. Te sankcje przypominają mi małe dzieci w piaskownicy, bijące się nawzajem po głowach plastikowymi łopatkami i uparcie twierdzące, że mają rację. Pani Kallas i pani von der Leyen najwyraźniej przeniosły tę grę w piaskownicy na wielką scenę polityczną. Tyle że tutaj nie chodzi o zamki z piasku, ale o środki do życia i ludzkie życie. Tak nie wygląda polityczny zdrowy rozsądek.
UE nadal realizuje strategię, której deklarowanym celem jest osłabienie gospodarcze Rosji, nie przedstawiając jednak przekonujących wyjaśnień, w jaki sposób ma to doprowadzić do pokoju podlegającego negocjacjom.
Pani Kallas, Europa nie potrzebuje polityki zagranicznej, której głównym elementem są ciągle nowe sankcje. Europa potrzebuje polityki zagranicznej, która deeskaluje konflikty, ułatwia negocjacje i chroni życie ludzi. Ale pani tego nie potrafi! Proszę iść i zabrać ze sobą panią von der Leyen! Zełenski na pewno znajdzie dla pani odpowiednie miejsce!
Friedrich Merz i europejska polityka wytrwałości
Kanclerz Niemiec Friedrich Merz potwierdził również stałe wsparcie Niemiec dla Ukrainy podczas niedawnego szczytu UE. Rządy europejskie zamierzają utrzymać swoją pomoc, mimo że Waszyngton coraz bardziej dystansuje się od swojej dotychczasowej roli.
Uważam to stanowisko za politycznie nieodpowiedzialne, jeśli nie będzie mu towarzyszyć równie zdecydowana inicjatywa dyplomatyczna. Panie Merz, jak długo jeszcze Ukraina ma się opierać? Ilu jeszcze młodych mężczyzn ma zginąć na froncie? Ile jeszcze miliardów euro mają wpłacić europejscy podatnicy, zanim w końcu odbędzie się poważna debata na temat realnych możliwości zakończenia wojny?
Ciągłe deklaracje poparcia dla Ukrainy brzmią moralnie imponująco, nawet jeśli są głupie. Ale co to właściwie znaczy?
Czy należy stanąć po stronie narodu ukraińskiego, wspierając strategię militarną, której szanse powodzenia stają się coraz bardziej wątpliwe? Czy też należy przede wszystkim stanąć po stronie reżimu politycznego, zinfiltrowanego przez faszystów i podejrzewanego o korupcję, który jak dotąd nie osiągnął swoich celów?
Nie chcę, żeby Ukraina została zniszczona. Chcę, żeby ta wojna się skończyła. I uważam za niedopuszczalne, gdy europejscy politycy stwarzają wrażenie, że kontynuacja konfliktu zbrojnego jest uzasadniona tylko dlatego, że wynegocjowany pokój mógłby wymagać bolesnych ustępstw.
Pokój nie zawsze oznacza spełnienie wszystkich żądań jednej strony. Pokój oznacza przede wszystkim, że ludzie przestaną umierać.
Sprawiedliwy i trwały pokój musi obejmować gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy. Jednak każdy, kto stawia jedynie maksymalistyczne żądania i odrzuca każdą realną możliwość kompromisu, ryzykuje utrwalenie procesu umierania. Uważam pana, panie Merz, za równie niekompetentnego jak pani von der Leyen i pani Kallas. Jestem pewien, że Zełenski również ma dla pana wygodne miejsce.
Sankcje UE – bumerang gospodarczy
Europa wyrządziła sobie znaczne szkody gospodarcze poprzez sankcje i politykę energetyczną. Przez dekady Niemcy korzystały ze stosunkowo tanich dostaw energii z Rosji. Szczególnie energochłonne gałęzie przemysłu w tym kraju były uzależnione od niezawodnych dostaw gazu ziemnego.
Wraz z niemal całkowitym wstrzymaniem dostaw gazu rosyjskimi rurociągami, sytuacja gospodarcza uległa fundamentalnej zmianie. Wyższe ceny energii obciążyły przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe. Konkurencyjność kluczowych branż znalazła się pod dodatkową presją.
Każdy, kto sztucznie ogranicza energię lub politycznie ogranicza dostęp do niedrogich źródeł, musi liczyć się z konsekwencjami ekonomicznymi w kraju uprzemysłowionym. Podstawy ekonomii, panie Merz i panie Habeck! Podczas gdy Stany Zjednoczone, kierując się własnym interesem, wznawiają teraz interesy z Rosją, Europa najwyraźniej ma trzymać się polityki, która obciąża również jej własne przedsiębiorstwa i obywateli. Cóż za groteskowa sytuacja! Wygląda na to, że Amerykanie są mądrzejsi od Europejczyków. Powiedzenie „A” nie oznacza, że trzeba powiedzieć „B”; można również zdać sobie sprawę, że „A” było błędne. Nie jestem już pewien, czy pańskie zdolności umysłowe są w stanie pojąć te słowa, panie Merz. Być może jest pan po prostu zbyt ograniczony, by w rozsądnym stopniu postrzegać rzeczywistość.
Amerykanie kupują rosyjski diesel, bo chcą obniżyć ceny energii. A Europejczycy mają nadal godzić się na niekorzystne warunki ekonomiczne, aby wywierać presję na Rosję.
Ciekawe, jak długo jeszcze Europejczycy będą tolerować taką politykę. Mam nadzieję, że niedługo!
NATO i odpowiedzialność Zachodu
Każdy, kto chce zrozumieć przyczyny tej wojny, nie może ignorować ekspansji NATO na wschód i zachodniej polityki bezpieczeństwa.
Rosja od wielu lat jasno daje do zrozumienia, że uważa dalszą ekspansję NATO w swoje granice za zagrożenie. Te obawy dotyczące bezpieczeństwa były często bagatelizowane na Zachodzie lub traktowane jako preteksty.
Aby europejski ład bezpieczeństwa był skuteczny, trzeba brać pod uwagę interesy nie tylko jednej strony.
Ukraina naturalnie posiada prawo do suwerenności państwowej. Jednak interesy bezpieczeństwa Rosji nie znikają tylko dlatego, że zachodni politycy uznają je za bezpodstawne.
Nie oznacza to, że rosyjska inwazja w 2022 roku była uzasadniona w świetle prawa międzynarodowego. Nie jest ona bardziej uzasadniona niż nielegalna wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi. Oznacza to jednak, że należy poruszyć kwestię tła politycznego i współodpowiedzialności podmiotów zachodnich.
Moim zdaniem NATO, poprzez swoją politykę rozszerzenia i narastającą konfrontację militarną, znacząco przyczyniło się do eskalacji europejskiego konfliktu bezpieczeństwa. Oskarżam też wiodące siły polityczne w Waszyngtonie i Europie o niedostateczne wykorzystanie możliwości dyplomatycznego rozwiązania konfliktu.
Sojusz, który postrzega siebie jako sojusz defensywny, powinien być oceniany pod kątem tego, czy jego polityka zapewnia bezpieczeństwo, czy też generuje nowe ryzyko eskalacji. Moim zdaniem NATO przekształciło się w pakt ofensywny.
Nie więcej broni, ale wreszcie negocjacje.
Mam nadzieję, że zmiana kursu Ameryki stanie się punktem wyjścia do szerszej inicjatywy dyplomatycznej.
Moim zdaniem obejmuje to również krytyczną ocenę dostaw broni i usług wsparcia wojskowego oraz nietraktowanie ich kontynuacji jako celu samego w sobie.
Jednak nagłe wycofanie wszystkich systemów obrony powietrznej i wywiadu wojskowego mogłoby dodatkowo zagrozić ukraińskiej ludności cywilnej i zachęcić Rosję do dalszych ataków. Dlatego skoordynowane, weryfikowalne zawieszenie broni, a następnie negocjacje, byłyby lepszym rozwiązaniem niż samo militarne wycofanie się z Ukrainy.
Unia Europejska powinna potraktować złagodzenie amerykańskich sankcji jako okazję do gruntownego przemyślenia własnej polityki. Konieczne są rozmowy z Moskwą. Niezbędne są gwarancje bezpieczeństwa, które zaspokoją uzasadnioną potrzebę ochrony Ukrainy. Konieczna jest również gotowość do włączenia rosyjskich interesów bezpieczeństwa do przyszłego europejskiego porządku pokojowego.
Przede wszystkim potrzebujemy polityków, którzy nie będą postrzegać każdych negocjacji jako słabości, a każdego kompromisu jako kapitulacji.
A do tego potrzebne są Stany Zjednoczone, które położą kres kompleksowi militarno-przemysłowemu, który wypełnia księgi zamówień napięciami i wojnami.
Przestań umierać!
Donald Trump prawdopodobnie działa przede wszystkim w swoim własnym interesie. Chce obniżyć ceny energii, zwiększyć swoje szanse polityczne w wyborach uzupełniających i zaprezentować się jako skuteczny prezydent.
Ten zamiar może spotkać się z krytyką moralną. Ja również. Ale jeśli jego decyzja pomoże przełamać ugruntowane stanowiska i utorować drogę do negocjacji, to będzie to postęp.
Nie muszę lubić Trumpa. Nie muszę lubić Putina. Nie muszę też lubić Zełenskiego, Merza, Macrona ani Kallasa.
Interesuje mnie, czy ich decyzje przyczyniają się do tego, że ludzie nadal umierają, czy też mogą wreszcie żyć w spokoju.
Mam już serdecznie dość nieustannych haseł o wytrwałości, ciągle nowych pakietów sankcji i samozadowolonej retoryki wojennej europejskich polityków.
Ci, którzy pragną pokoju, muszą być gotowi na rozmowy z wrogami. Ci, którzy rozmawiają tylko z przyjaciółmi, nie potrzebują negocjacji pokojowych.
Ludzie Ukrainy mają prawo do przyszłości, która nie będzie składała się tylko z okopów, ataków dronów, zniszczonych domów i coraz większej liczby grobów.
A narody Europy mają prawo do polityki, która poważnie traktuje ich interesy ekonomiczne i bezpieczeństwa, zamiast podporządkowywać je nieustannej konfrontacji.
Dość politycznej samouwielbienia! Dość spirali eskalacji! Dość umierania!
Europa nie potrzebuje kolejnego pokolenia polityków, którzy zarządzają wojną i finansują jej kontynuację. Europa potrzebuje mężów stanu i kobiet stanu, którzy mają odwagę negocjować pokój – a nie politycznych marionetek.
+++
Notatki i źródła
Jeszcze jedna osobista uwaga, drodzy czytelnicy! Książka „ Korona – Ostatni Rozdział Jeszcze Nie Napisany ” została opublikowana online 20 sierpnia 2026 roku. Wiele napisano o koronawirusie – głównie skupiając się na jego indywidualnych aspektach. Niniejsza książka stanowi próbę ujęcia tych licznych fragmentów w spójny obraz. W 18 rozdziałach analizuje ona polityczne, społeczne, medyczne, medialne i psychologiczne aspekty ery koronawirusa: od statystyk i kampanii szczepień, przez naruszenia praw podstawowych, protokoły RKI i medialną manipulację opinią publiczną, aż po opór i wciąż nieadekwatne rozliczenie z pandemią.
Ta książka jest skierowana szczególnie do osób, które w obliczu sprzecznych relacji wciąż zadają sobie pytanie: Co właściwie wydarzyło się w tamtych czasach? Nie daje ona gotowej odpowiedzi, lecz raczej powiązania, sprzeczności i różne perspektywy jako podstawę do wyrobienia sobie własnego osądu.
Moja książka „ Podróż do Jaźni ” ukazała się 2 lipca 2026 roku. Zawarte w niej teksty zachęcają czytelników do kwestionowania znanych schematów myślenia i działania bez tworzenia nowych dogmatów. Łączą one w sobie spostrzeżenia z filozofii, duchowości, psychologii i doświadczenia życiowego, tworząc przystępną i bliską refleksję nad tym, co znaczy być człowiekiem. Tematy takie jak autorefleksja, siła chwili obecnej, dawanie i branie, wdzięczność, miłość, tolerancja, rozwój osobisty i radzenie sobie z wyzwaniami życiowymi stanowią kamienie milowe tej podróży.
Fotografie płomieni ogarniających ratusz w Limoges we Francji, wraz z tymi pokazującymi zawalenie się jego wieży zegarowej, obiegają świat. Takie zdarzenia wymagają jednoznacznego potępienia, podobnie jak akty grabieży, które towarzyszyły protestom w wielu regionach Francji.
Gdybyśmy jednak ograniczyli się do jedynie do tego poziomu rozważań, ograniczylibyśmy się jedynie do klasycznego przejawu małomieszczańskiego konserwatyzmu, który jest uzasadniony, ale jednocześnie dramatycznie krótkowzroczny. Wygłaszanie kazań na temat spalonych samochodów i rozbitych witryn, bez głębszej refleksji, świadczy jedynie o tym, że nie rozumie się jeszcze powagi sytuacji, w której się znajdujemy.
To, czego jesteśmy świadkami we Francji, a obecnie – choć w różnych formach – w wielu krajach europejskich(Hiszpanii, Portugalii, Albanii, Belgii, a od wczoraj także we Włoszech), nie jest bynajmniej zjawiskiem irracjonalnym.
Istnieją bowiem wydarzenia historyczne, które wydają się być irracjonalne jedynie z perspektywy lokalnej, ale nabierają oczywistej racjonalności, gdy spojrzy się na nie z wystarczającej “wysokości”.
„Racjonalne” nie oznacza „bezbolesne” ani „wolne od niesprawiedliwości”.
Trzeba nauczyć się patrzeć na dwie płaszczyzny analizy jednocześnie: tę, na której można oceniać konkretne czyny i konkretne osoby jako barbarzyńskie, niecywilizowane, wandalistyczne, oraz tę, na której można (i należy) zrozumieć, że historia jest zawsze rzeką, po której płyną szczątki i zwłoki, ale której nie zatrzymają żadne kazania.
To, co się dzieje posiada żelazną zbiorową logikę, nawet jeśli osoby w tym uczestniczące często mają jej ograniczone zrozumienie, lub wręcz żadnego.
Od wielu już lat, doświadczenia społeczeństw europejskich związane z ich klasami rządzącymi sprowadzają się do postrzegania ich jako anonimowego organizmu technokratycznego, ruchomej „gumowej ściany”, która funkcjonuje na „autopilocie” – całkowicie obojętnej na potrzeby ludności. Ten technokratyczny elitarny krąg powiązany ze światem finansów postawił sobie za cel uśpienie sumień za pomocą współczesnego opium dla ludu, jakim są media (rozrywka i info-tainment),oraz ujarzmienie opornych poprzez działania restrykcyjne (tutaj uderzenie pałką, tam zamknięcie dostępu do kont, tu uchwalenie jakiejś mało znaczącej ustawy wyborczej, tam unieważnienie wyborów itp.).
Ogólnym, niejawnym i niekwestionowanym założeniem europejskich elit jest to, że z pospólstwem nie dyskutuje się, a jedyne, co należy robić, to stosować na przemian kij i marchewkę.
Wszystko, co mówi się publicznie, jest zawsze kłamstwem wykorzystywanym do własnych celów, z wyjątkiem sporadycznych przypadków, w których również prawda jest traktowana instrumentalnie. Dyskurs publiczny stał się niekończącą się inscenizacją, która coraz mniej dba o zachowanie pozorów wiarygodności.
I tak, choć, nikt przy zdrowych zmysłach nie wierzy w to, że Rosja zamierza nas zaatakować, nie powstrzymuje to jednak rzeszy instytucjonalnych szczekaczy przed codziennym powtarzaniem tych bzdur z całkowicie poważną miną. I oczywiście cały świat wie, że w tej grze bajek pompowanych przez tabloidowe gazety jedyną istotną kwestią, stałym punktem odniesienia niezależnym od zmieniających się okoliczności, jest chęć arbitralnego zarządzania środkami publicznymi, tak aby używać ich do realizacji interesów prywatnych.
Zasadniczo, elity rządzące od dawna przyzwyczaiły się do postrzegania społeczeństwa jako głupiego bydlęcia, dla którego racjonalne argumenty są bez znaczenia i które należy traktować z jednej strony używając selektywnych pochlebstw i ukierunkowanych uprawnień, a z drugiej – redukując je do stanu bezsilności.
Mechanizm ten potrafi funkcjonować i funkcjonuje przez długi czas. Aż do momentu, gdy już nie działa.
Ów system przestaje funkcjonować w dniu, w którym zbyt wiele osób traci zbyt wiele, by móc pozwolić sobie na pozostawanie w stanie letargu.
„Tracenia zbyt wiele” nie należy tu rozumieć jako coś w rodzaju „śmierci z głodu”. W nowoczesnym społeczeństwie, ludzie popadają w stan nieznośnego niedostatku na długo przed tym, zanim zaczynają „umierać z głodu”.
Dzisiaj, dla przykładu, brak możliwości korzystania z samochodu lub dostępu do internetu dla większości społeczeństwa oznacza odcięcie od świata, od pracy, od życia społecznego – po prostu od życia. A fakt, że samochody i telefony komórkowe były kiedyś dobrami luksusowymi, nie ma żadnego znaczenia: obecnie, właśnie to stanowi nowy poziom „uczestnictwa w życiu społecznym” – czyli to, co odróżnia życie od nie-życia.
Plebs – hodowany jak zwierzęta juczne – któremu od czasu do czasu daje się „panem et circenses”, gówniane robótki i telewizyjne ściemy – w dniu, w którym owa sztuczka przestanie działać, nie będzie wrażliwy na kwestie dobra publicznego, poszanowania własności, szacunku dla zabytków itp.
Podpaleń samochodów, zabytkowych budynków i sklepów dopuszczają się osoby pozbawione wartości kulturowych i etycznych. Jednak prawdziwymi winowajcami – tj. tymi, którzy powinni ponieść odpowiedzialność, są elity społeczne, które tej deprawacji chciały i które ją kultywowały, sądząc, że przyniesie im to korzyści.
Dzisiaj sytuacja jest na skraju wybuchu. Nawet jeśli obecna fala opadnie, jest to dopiero początek, ponieważ europejskie elity nie są w stanie – ani pod względem materialnym, ani kulturowym – skorygować kursu. Zapnijcie więc pasy, bo czeka nas katastrofa.
NCZAS.INFO | Prezydent USA Donald Trump. Foto: PAP/EPA
Imigracja ludzi z zupełnie innego świata zniszczyła Francję — napisał na platformie Truth Social w niedzielę prezydent USA Donald Trump, komentując sobotnie zamieszki. Poradził Francuzom by „zamknęli granice i przejęli kontrolę”.
„Francja płonie! Imigracja ludzi z zupełnie innego świata, ludzi z nienawiścią w sercach, zniszczyła ten niegdyś wielki kraj” – napisał Trump we wpisie na swojej platformie Truth Social. „Zamknijcie granice i przejmijcie kontrolę, zanim będzie za późno!” – wezwał.
Wpis amerykańskiego prezydenta jest już kolejnym, w którym wiąże przemoc i akty wandalizmu podczas protestów we Francji z kwestią imigracji.
Organizacje branżowe szacują, że ucierpiało w nich co najmniej 1500 punktów handlowych. W Limoges spłonął budynek lokalnego merostwa. Merostwa i inne urzędy publiczne atakowano m.in. w: Lyonie, Bordeaux, Lille, Marsylii, Angers i Le Mans.
========================================
W Marsylii w masowych grabieżach uczestniczyło 30 000 osób
Dziennik „Le Figaro” podał, że w centrum Marsylii zniszczonych i splądrowanych zostało ponad 500 sklepów i punktów handlowych. Prefektura nie podała konkretnych liczb.
[filmiki rozruchów w oryginale NCz md]
========================================
Mer Benoit Payan zwrócił się w niedzielę do władz centralnych o pomoc w naprawieniu szkód po sobotnich zamieszkach. Payan powiedział też, że oczekuje wyjaśnień na temat planu rządu w kwestii utrzymania porządku publicznego.
Marsylia jest drugim co do wielkości miastem Francji. W poniedziałek uda się tam szef MSW Laurent Nunez. Minister oświadczył w niedzielę, że aktów przemocy w Marsylii dokonywało kilka tysięcy osób należących do skrajnej lewicy, do których dołączyli następnie „przestępcy plądrujący i dewastujący liczne punkty handlowe”.
W sobotę odbyły się we Francji demonstracje pod hasłami protestu przeciwko rosnącym kosztom życia; wzięło w nich udział kilkaset tysięcy osób. Manifestacje zostały przyćmione przez ataki na budynki publiczne i akty grabieży, do których doszło w Paryżu, Marsylii, Lyonie i w innych miastach.
Zgodnie z doniesieniami Deutsche Welle Niemcy i Francja osiągnęły porozumienie w sprawie przyszłości europejskiej motoryzacji, skutecznie grzebiąc planowany na 2035 rok zakaz rejestracji nowych samochodów z silnikami spalinowymi. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz zapowiedział w Brukseli wprost: „zakaz silników spalinowych przechodzi tym samym do historii”. W zamian za ustępstwo Berlina Paryż przeforsował jednak korzystniejsze traktowanie samochodów i części samochodowych produkowanych w Europie, chroniąc tym samym własny przemysł i miejsca pracy.
Polski rząd jako „grzeczny uczeń” i europejski frajer
Warszawka, w imię ślepej akceptacji unijnej polityki klimatycznej, od lat odgrywa rolę „grzecznego ucznia”, który bez mrugnięcia okiem przyjmuje regulacje niszczące własny potencjał gospodarczy. Godziła się na windujące koszty normy emisyjne, na drogą i ideologiczną transformację energetyczną, która uderza w kieszenie zwykłych obywateli, i milczała, gdy zamykano lub przekształcano zakłady motoryzacyjne – bo „tak stanowi unijne prawo”.
Tymczasem ten artykuł to zimny prysznic i dowód na to, że w Unii Europejskiej prawo nie jest świętością, lecz narzędziem negocjacyjnym. Gdy Berlin i Paryż poczuły realny ekonomiczny ból i zagrożenie dla swoich miejsc pracy, bezceremonialnie zmieniły zasady gry. Niemcy wycofują się z ideologicznego zakazu, a Francja w zamian wymusza protekcjonizm na swoje części samochodowe.
W tym układzie elity polityczne w RP wyszły na klasycznych frajerów. I to z kilku powodów:
Zaakceptowały ideologię, którą jej autorzy właśnie porzucają. Traktowały Zielony Ład i zakaz silników spalinowych jak wyrocznię, podczas gdy dla jego architektów był on tylko kartą przetargową, którą można wycofać w momencie, gdy przestaje służyć narodowym interesom najsilniejszych graczy.
Zniszczyły własną konkurencyjność, podczas gdy inni ją chronią. Polski konsument i polski przemysł zostali obciążeni kosztami regulacji, od których największe gospodarki Europy właśnie zaczynają się wycofywać lub je omijać, zabezpieczając własne rynki.
To dowód na systemową hipokryzję elit. Reguły pisane są po to, by krępować słabszych, a nie by ograniczać silnych. To klasyczny przykład „pychy w sosie własnym” – wiara w to, że unijne regulacje są uniwersalne i sprawiedliwe, podczas gdy w rzeczywistości służą ochronie interesów Berlina i Paryża.
Jeśli państwo ma służyć społeczeństwu i chronić jego interesy (bezpieczeństwo ekonomiczne, godność i poczucie sprawczości obywateli), to pozwalanie na taką asymetrię jest dowodem na głęboko uszkodzone sprzężenie zwrotne w polskiej strategii europejskiej. Zamiast traktować polski rynek twardo i podmiotowo, pozwoliliśmy się wmanewrować w rolę moralizatora, który sam płaci rachunki za cudze eksperymenty.
Czas przestać być frajerem. Państwo nie istnieje po to, aby bezrefleksyjnie wdrażać dyrektywy, ale po to, aby mądrze i bezwzględnie bronić interesów swoich obywateli – tak samo, jak Berlin broni swoich silników spalinowych, a Paryż swoich fabryk. Już wielu Polaków uświadamia sobie, że zerwanie łańcuchów frajerstwa jest koniecznym pierwszym krokiem do godności narodowej. Jednak zbyt mała jest ciągle ich liczba, aby optymistycznie patrzeć w przyszłość.
1. Żyjemy w czasach pustki i przesytu. Algorytmy dostarczają nam milion wiadomości na sekundę, a zainteresowań mamy coraz mniej, zaś pasję – często tylko na DVD.
Synonimem afrontu stało się wyrzucenie z grona znajomych na Facebooku – choć zapewne problem rozwiązałoby zablokowanie samego siebie. Rośnie liczba znajomych na portalach społecznościowych – rośnie liczba dni, przez które nie widzieliśmy się z przyjaciółmi.
Tragedie w szkołach to produkt takiego świata. To zatruty owoc nihilizmu szukającego wypełnienia radykalizmem. To wszechmocna niemoc, wyrażająca się w zabijaniu innych i samego siebie
2. Próba przypisywania komukolwiek politycznej odpowiedzialności za tragedie, jak też szukanie ustawowych rozwiązań problemów, z jakimi mamy do czynienia jest wyrazem bądź naiwności bądź liczenia na tani splendor. Dowodzenie, że ustawą można zapobiec takim zdarzeniem jest wyrazem wiary w uleczenie świata, którego tragedie są wynikiem zanikania normalnych relacji międzyludzkich takim właśnie oderwanym od tych relacji, mechanicznym zabiegiem. Nie żyjemy w świecie maszyn, choć niekiedy można odnieść takie wrażenie.
Twierdzenie, że prezydent Karol Nawrocki promując boks zachęca do przemocy jest swoją mądrością na poziomie tego, że ponieważ Rafał Trzaskowski chodzi na Marsze Równości to promuje gwałty.
A przede wszystkim – stanowi próbę opisu przy pomocy kategorii rozumowych i znanych wnioskowań zjawiska unikalne i mieszczące się w sferze szaleństwa.
3. Według kodeksowej definicji niepoczytalność to brak zdolności rozeznania znaczenia swojego czynu (tak w wymiarze fizycznym, jak i etycznym) oraz pokierowania swoim zachowaniem. Jak mają się do tego zachowania sprawców przemocy w polskich szkołach? Rozeznają oni znaczenie swoich czynów, tyle że z perspektywy świadomości drastycznie przemodelowanej przez wpływ nowoczesnego świata.
Żyjemy w czasach znormalizowanej niepoczytalności – granica zła i szaleństwa leży bardzo blisko. Czeluści Internetu potrafią w zracjonalizowany (w znaczeniu: zaplanowany, konsekwentny) sposób „zreedukować” mózg człowieka, tak że będzie postępował jak szaleniec. Jednocześnie na poziomie logiki planu, jak i z medycznego punktu widzenia będąc całkowicie zdrowym psychicznie człowiekiem.
Innymi słowy, mamy do czynienia z olbrzymim rozdźwiękiem normy społecznej i prawnej z normą zdrowia psychicznego.
4. Klasyk mówił, że „kapitaliści wyprodukują sznury, na których ich powiesimy”. Nowoczesny świat zbudował oręża autodestrukcji. Karmiąc obietnicami bezpieczeństwa i wolności, przyniósł nieznane niebezpieczeństwa i nowe formy zniewolenia. Technika przyniosła wszystko widzące kamery – technika zapewniła „gry” w zabijanie.
Kiedyś uosobienie niebezpieczeństwa stanowił sprawca rozboju na Pradze bądź w podobnych dzielnicach. Co warte odnotowania, niebezpieczeństwo niejako wpisywało się w świat bezpieczeństwa. Wiadomo było jako ma charakter, występowało jakby na marginesie, a cechy ujawniane przez jego sprawców były uskrajnieniem do poziomu maksymalnego właściwości występujących powszechnie – agresji, pobudzenia, bojkotowania norm.
Aktualnie mamy do czynienia z prawdziwym wylewam przestępczości nie mieszczącej się w jakichkolwiek ramach znanych z naszego kraju.
5. Ostatnie zdarzenia w polskich szkołach pokazują, że mimo spadku poziomu „klasycznej” przestępczości, potencjał zła się nie zmniejszył
Immanuel Kant radził, by oddzielać postęp w dziedzinie legalności od postępu w sferze moralności.
Jeśli chodzi o postęp etyczny, nic nie wskazuje na to, byśmy osiągnęli progres w porównaniu do starożytnych Greków. Łatwiej kształtować dobrego obywatela niż dobrego człowieka.
Ludzie stosują się do norm często automatycznie bądź ze strachu przed karą – i nie musi to iść w parze ze wspinaniem się na wyższy poziom etyczny
Sprawa aborcji wykonanej w 36. tygodniu ciąży wywołuje poważne pytania o granice dopuszczalnych procedur medycznych i odpowiedzialność lekarzy. Fundacja Życie i Rodzina zawiadomiła prokuraturę w związku ze zdarzeniem, do którego doszło w szpitalu im. A. Falkiewicza na wrocławskim Brochowie. W centrum uwagi ponownie znalazła się żydówka Gizela Jagielska, ginekolog związana z wykonywaniem późnych aborcji w Oleśnicy na zaświadczenie od psychiatry.
Gizela znów morduje dzieci. Doniesienia o przerwaniu ciąży na zaawansowanym etapie sprawiają, że mamy do czynienia ze sprawą wymagającą szczególnie wnikliwego zbadania. W 36. tygodniu ciąży dziecko jest już bliskie terminu porodu, a w wielu przypadkach może przeżyć poza organizmem matki przy odpowiedniej opiece medycznej.
Gizela Jagielska już wcześniej znalazła się w centrum ogólnopolskiej debaty dotyczącej aborcji. Jej działalność w Oleśnicy wywołała sprzeciw środowisk pro-life, które zarzucają zwolennikom liberalizacji prawa aborcyjnego sprowadzanie ochrony życia nienarodzonego dziecka do kwestii decyzji dorosłych opartych na wykorzystywaniu luki w prawie, czyli tzw. przesłanki psychiatrycznej. Pojawienie się żydowskiej aborterki we wrocławskim szpitalu sprawia, że temat powraca ze zdwojoną siłą.
Co ważne, krytyka działalności Jagielskiej nie opiera się -jak twierdzą jej zwolennicy- wyłącznie na emocjonalnych oskarżeniach. Wystarczy postawić fundamentalne pytanie: Czy w sytuacji, gdy ciąża jest już tak zaawansowana, a dziecko zdrowe, naprawdę nie ma ono żadnego prawa do ochrony swojego życia?
Według informacji przytaczanych w związku ze sprawą istotną rolę miało odgrywać zaświadczenie psychiatryczne dotyczące zagrożenia dla zdrowia psychicznego ciężarnej. Samo istnienie takiego dokumentu to kompletny absurd – ponieważ nie ma żadnych przesłanek, które mogłyby decydować o odebraniu niewinnemu i bezbronnemu człowiekowi życia.
Państwa demoliberalne odmawiają prawa do życia niewinnym, równocześnie zakazując kary śmierci wykonywanej na jednostkach niebezpiecznych, zwyrodniałych i doszczętnie zdemoralizowanych – oczywiście w tym wypadku przesłanką ku temu są prawa człowieka, godność ludzka etc. Mimo wszystko, w tym przypadku i w tych warunkach w jakich funkcjonujemy konieczne jest zbadanie przez odpowiednie organy dokumentacji medycznej, ustalenie przebiegu procedury i wyjaśnienie, jakie działania podjęto wobec dziecka. W szczególności, czy nie doszło do wykorzystania oszustwa, w celu dokonania mordu na dziecku.
Fundacja Życie i Rodzina domaga się interwencji prokuratury. Organizacja chce, by śledczy ustalili, czy doszło do naruszenia prawa i kto ponosi za nie odpowiedzialność. Zapowiedziano również modlitewne protesty przed szpitalem na Brochowie.
Dziecko w 36. tygodniu ciąży nie jest abstrakcyjnym pojęciem ani odległą perspektywą przyszłego człowieka. To rozwinięty organizm, któremu w wielu przypadkach można zapewnić opiekę poza organizmem matki. Zresztą, lekarz nigdy nie powinien ratować jednego życia, poprzez uśmiercanie drugiego. Lekarz zawsze powinien po prostu ratować życie.
Działalność lekarza wiąże się zresztą z ogromną odpowiedzialnością, a decyzje dotyczące życia i zdrowia wymagają szczególnej staranności. Jagielska, podobnie jak każdy inny lekarz, powinna podlegać ocenie na podstawie konkretnych czynów i dokumentacji, a nie publicznych deklaracji czy ideologicznych sporów.
Doniesienia z Wrocławia wskazują, że skandale związane z aborcją w późnym etapie ciąży „na zaświadczenie” będą powracać. Jeżeli potwierdzi się, że doszło do bezprawnego działania, odpowiedzialni powinni ponieść surowe konsekwencje.
Prokuratura powinna ustalić pełny przebieg zdarzenia. Stawką jest nie tylko ocena konkretnego przypadku, lecz także odpowiedź na pytanie, jak w praktyce traktowane jest prawo do ochrony życia na zaawansowanym etapie ciąży. Nie może być tak, że teoretycznie aborcja na życzenie jest w Polsce nielegalna, a w praktyce istnieje poważna luka prawna, która pozwala dokonywać właściwie bez ograniczeń.
Możemy z trwogą spoglądać na czasy, w których w imię barbarzyńskich praktyk składano ofiary z dzieci. Niestety w demoliberalnej rzeczywistości, te swoiste ofiary dla molocha składa się w zatrważającej ilości, niespotykanej dotąd w dziejach świata.
Obecne doniesienia i komentarze w mediach chwieją się niczym pijany w drodze z pubu do domu. Od entuzjazmu wywołanego prognozowanym wzrostem gospodarczym na poziomie 1,3% przechodzą do ponurego narzekania na brak surowców i taniej energii w Niemczech.
Problemy ze zbytem prowadzą do szalonego pomysłu, by wykorzystać własnych pracowników do produkcji sprzętu wojskowego – finansowanego z kieszeni społeczeństwa! Na zdjęciu: linia produkcyjna samochodów marki Audi
Przyglądając się bliżej, można dostrzec haczyk w optymizmie, który – jak się zdaje – został narzucony przez rząd. Jak podaje ‚Handelsblatt’, branża motoryzacyjna planuje czasowe wypożyczanie firmom zbrojeniowym swoich pracowników, np. inżynierów, kierowników projektów czy robotników z Audi do przedsiębiorstw takich jak Diehl, Airbus, MBDA czy KNDS. Oficjalnie podkreśla się, że wszystko odbywa się na zasadzie pełnej dobrowolności: pracownicy pozostają zatrudnieni w swoich macierzystych koncernach i otrzymują takie samo wynagrodzenie jak dotychczas.
Hasło ‚Taurus zamiast A3’ trafnie oddaje istotę sytuacji: niemiecki przemysł motoryzacyjny – niegdyś słynący z opracowywania i wytwarzania produktów cieszących się światowym popytem – ma stać się zasobem dla niemieckiego sektora zbrojeniowego. W jakim celu? Aby ratować branżę motoryzacyjną? Czy może po to, by w ogóle sprostać gigantycznym zamówieniom na drony, rakiety, amunicję i tym podobny sprzęt?
W tym kontekście nasuwa się pierwsze pytanie: w jaki sposób niemiecki przemysł motoryzacyjny ma dzięki temu odbudować utracone na świecie zaufanie i odzyskać rynki zbytu dla produktów cywilnych? Drugie pytanie: Czy rozbudowa zbrojeń nie jest w istocie systemem niedorzecznym, opartym na jak najszybszym niszczeniu efektów produkcji – systemem, który na dodatek musi być w całości opłacony przez podatników?
Trzecie pytanie: Produkcja zbrojeniowa wymaga stali, aluminium, miedzi i metali ziem rzadkich. W tym zakresie konieczny jest import. Skąd zatem mają pochodzić te surowce?
Egzystencjalne zależności
Nie wspominając już o gwałtownym wzroście cen energii – będącym skutkiem zerwania (w sposób ekonomicznie samobójczy) korzystnych umów o dostawach z Rosją poprzez nałożenie sankcji – ani o wysadzeniu gazociągów Nord Stream; sprawa ta jest przez niemiecki rząd wyjaśniana tak niedbale, jakby wcale nie chciał on wiedzieć, kto za tym stoi.
Co więcej, Niemcy zamierzają zwiększyć produkcję zbrojeniową, jednocześnie wchodząc w konflikt z Rosją i Chinami – krajami, które dysponują zarówno surowcami, jak i know-how niezbędnym do wytworzenia wielu kluczowych komponentów. W zarządach niemieckich przedsiębiorstw otwarcie mówi się o egzystencjalnych zależnościach, zwłaszcza w odniesieniu do ciężkich metali ziem rzadkich.
SEFE, dawniej Gazprom Germania, ma zostać przejęte przez niemiecki rząd
Kto chce się zbroić, nie dysponując surowcami, buduje czołgi z powietrza. Kto czyni z Chin, Rosji i krajów Globalnego Południa swoich przeciwników, a jednocześnie potrzebuje właśnie stamtąd materiałów niezbędnych do produkcji każdego pocisku, drona czy rakiety manewrującej, ten nie prowadzi polityki bezpieczeństwa – lecz uprawia sabotaż własnego państwa.
I tutaj do gry wkracza ruch pokojowy. W tym kontekście brak surowców staje się najskuteczniejszą bronią przeciwko niemieckim podżegaczom wojennym. Obnażają oni bowiem zbrojenia jako to, czym w istocie są: gigantyczną, pozbawioną jakichkolwiek fundamentów maszynką do zarabiania pieniędzy dla superbogatych beneficjentów – finansowaną z podatków, bez żadnego względu na podstawowe potrzeby większości społeczeństwa.
Rząd federalny ogłosił ‚punkt zwrotny’ (Zeitenwende), proklamując tym samym politykę samobójczą, która z pewnością skazana jest na niepowodzenie. Zbrojenia są nie do sfinansowania, nie do zrealizowania w praktyce i niemożliwe do utrzymania na dłuższą metę.
Globalne Południe przygląda i śmieje się z tego
Z perspektywy wielu krajów globalnego Południa wygląda to na podręcznikowy przykład izolacji wywołanej na własne życzenie. Państwa takie jak Indie, kraje Zatoki Perskiej, Brazylia czy RPA dokonują zakupów tam, gdzie jest tanio – w Rosji, Chinach czy USA – i słusznie nie przejmują się wcale histerycznymi potępieniami płynącymi z Brukseli i Berlina.
Brak surowców nie jest jedynie niedogodnością. Jest dowodem na to, że niemiecka polityka zbrojeń jest nieprzemyślana, niemożliwa do sfinansowania i niemożliwa do urzeczywistnienia. Stanowi również dowód na to, że pokój jest jedyną realistyczną opcją – nie tylko z powodów moralnych, ale także materialnych.
ZB: Tak więc w Niemczech przebiega wszystko (na razie) spokojnie i zgodnie z prawami ekonomicznymi ‚zwija się’ coraz wyraźniej.. Bardziej żywiołowi Francuzi, tym razem uczniowie i studenci, protestują m.in. przeciwko wysokim cenom oraz erozji modelu społecznego, który – jak podaje agencja Reuters – zaspokajał podstawowe potrzeby i dawał równe szanse. Demonstracje zgromadziły dziś przed południem kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Policja użyła gazu łzawiącego i starła się z demonstrantami w kilku miastach we Francji podczas jednego z najbardziej gwałtownych dni protestów w tym kraju od lat.
„TU jest Polska, nie Bruksela” – protestujący przed TK
Także w Polsce jest niespokojnie. Dziś po południu w związku z nierozwiązanym (i obecnie nierozwiązywalnym) problemem prawnym związanym z Trybunałem Konstytucyjnym zgromadzili się manifestanci przed siedzibą TK przy Alei Szucha w Warszawie. Wśród protestujących są m.in. politycy PiS oraz osoby związane z Solidarnością i Ruchem Obrony Granic. Manifestanci mają ze sobą biało-czerwone flagi i skandują patriotyczne hasła. Jest ‚gorąco’. Może uda mi się jutro opisać ten protest, który – według mnie – wykracza poza problem samego Trybunału.
