„Wojna wielkiej strategii” przekształca się w bardziej ukierunkowane wzmacnianie hegemonii USA.

• Alastair Crooke 23 października 2026 r. uncutnews-ch/der-krieg-der-grossen-strategie-wandelt-sich-zu-einer-gezielteren-staerkung-der-us-hegemonie

Aby utrzymać swoją dominację, Waszyngton wypycha Europę na pierwszą linię frontu w walce z Rosją – nawet ryzykując eskalację nuklearną.

Paradygmat się zmienia. Powiązana ponadnarodowa klasa, która przez długi czas realizowała swój globalny „wielki plan”, budując społeczne poparcie dla wojen przymusowego podboju, w końcu osiągnęła kres swojej władzy. Rzeczywiście, żyjemy w czasach, w których „cesarz jest nagi”. Każdy to widzi.

Tradycyjne instrumenty USA – armia amerykańska, system dolarowy, pułapka kredytowa, struktury Bretton Woods, terapia szokowa i wojny walutowe – nie wystarczają już do podtrzymywania światopoglądu amerykańskich elit, zgodnie z którym „nie do pomyślenia” byłoby, aby USA, które wygrały zimną wojnę, stawiły czoła światu, w którym nie będą nadal wyznaczać kursu.

„W złotym świetle ateńskiego wieczoru, z Akropolem za plecami” – sekretarz stanu USA Marco Rubio otwarcie pochwalił kolonializm 7 października; dopuścił się skandalicznego rewizjonizmu historycznego i wezwał do powrotu Zachodu do hegemonii na świecie. Rubio twierdził, że Zachód musi użyć siły militarnej, aby „utrzymać swoją pozycję na szczycie świata”; Zachód jest „największą cywilizacją na świecie” – oświadczył, podkreślając, że jest to „cywilizacja, w obronie której musimy walczyć dziś z taką samą pasją, jak nasi przodkowie”. [Pełen pychy i poczucia MOCY – dureń. Oni są żołnierzami wymyślonej przez ideologów anty-cywilizacji, a chcą tańczyć na zwłokach Cywilizacji Łacińskiej md]

Jednak obecnie te tradycyjne sposoby zapewnienia sobie globalnego przywództwa okazują się mniej skuteczne w starciu z państwami dysponującymi alternatywą – Chiny, Rosja i Iran wyraźnie wskazują na tendencję, że wojny gospodarcze, finansowe, a nawet militarne nie przynoszą już szybkich rezultatów. Szybkie zwycięstwa Matrixa nie są już tak łatwe do osiągnięcia.

Z drugiej strony, twierdzenie, że narody cywilizowane mogłyby bardziej zdecydowanie przeciwstawić się Stanom Zjednoczonym, ignoruje jakiekolwiek zrozumienie głębokiej natury tego konfliktu. „Wielki plan jednego rządu światowego” to wojna mająca na celu unicestwienie tych narodów cywilizowanych, które oferują inny rodzaj świadomości, przez pryzmat którego można postrzegać i rozumieć świat.

Co to znaczy? To były brytyjski premier Benjamin Disraeli w 1846 roku stwierdził:

„Światem rządzą zupełnie inne osobowości, niż wyobrażają sobie ci, którzy nie pracują za kulisami”.

Disraeli wielokrotnie i wyraźnie ostrzegał przed „rewolucją światową” (lub, jak to się dziś mówi, „rewolucjami kolorowymi”). Disraeli dostrzegał „plan” stojący za serią wybuchów rewolucyjnych, które miały miejsce w wielu częściach świata w połowie XIX wieku i wielokrotnie na to wskazywał.

Dziś Emmanuel Todd, szanowany francuski historyk i antropolog, podziela poglądy Disraelego: Todd również dostrzega w dzisiejszych wojnach coś o wiele głębszego niż seria odrębnych i niezależnych konfliktów terytorialnych.

Moskwa nie prowadzi wojny przeciwko około 20 milionom mieszkańców Ukrainy —

„Poprzez Ukrainę kwestionuje cały blok atlantycki, NATO jako całość, jego służby wywiadowcze, arsenały broni, satelity, przemysł zbrojeniowy i machinę medialną. Ukraina jest jedynie obszarem działań, polem bitwy w toczącej się wojnie światowej”.

Ukraina, Iran, Jemen czy Chiny – wszystkie te kraje to jedynie obszary działań; jedno pole bitwy wśród wielu (w przestrzeni hybrydowej), połączone jedynie faktem wciągnięcia w utajoną wojnę światową.

Dla Todda dzisiejsze wojny reprezentują starcie cywilizacji między chylącym się ku upadkowi Zachodem a Rosją, która broni bardziej tradycyjnej, suwerennej koncepcji porządku politycznego i społecznego. Wolfgang Münchau argumentuje, że wojny na Ukrainie, w Iranie i na Bliskim Wschodzie mogłyby z łatwością połączyć się w jedną wojnę – podczas gdy geopolityczna rywalizacja między Chinami a USA pozostałaby fundamentalnym konfliktem naszych czasów. [Przecież obie są anty-Boże, pójdą do swego Pana i Planisty. Oby szybko.. Mirosław Dakowski]

Emmanuel Todd zauważył, że pomimo oczywistej wyższości gospodarczej i technologicznej, Zachód wykazuje oznaki głębokiej kruchości – starzenie się społeczeństwa, kryzys zaufania, de-industrializacja i utrata orientacji ideologicznej.

Jak napisał Mattias Forsgren, przez dziesięciolecia:

„Zachodnie centrum prosperowało dzięki finansjalizacji i systematycznemu offshoringowi produkcji. Moc przemysłowa została przeniesiona do krajów o niskich płacach, podczas gdy gospodarki głównych obszarów metropolitalnych skupiły się na generowaniu zysków, inflacji aktywów i recyklingu globalnych oszczędności za pośrednictwem systemu dolarowego. Ogromne załamanie z 2008 roku pokazało, jak blisko ta struktura była krawędzi… W latach pandemii COVID-19 ten schemat powtórzył się na jeszcze większą skalę. Problemy strukturalne pozostają nierozwiązane. Wyłonił się jednak system, który w większym stopniu opiera się na zadłużeniu i jest bardziej kruchy”.

Ten oparty na dźwigni finansowej system finansowy jest obecnie narażony na potencjalnie niszczycielską falę kryzysów finansowych.

Do 2022 roku, kiedy Europa zdecydowała się stanąć po stronie Ukrainy, europejska klasa rządząca była częścią tego projektu „Wielkiego Projektu”, którego inicjatorem był blok władzy „rządu światowego”. Europejska klasa rządząca pozostaje pod urokiem tego „projektu”. Jednak w erze Trumpa nie jest już pełnoprawnym partnerem. Dziś Ameryka nie może ryzykować eskalacji wertykalnej, a nawet wojny totalnej, przeciwko swoim rywalom, aby utrzymać globalną dominację. Jej armia jest zbyt słaba i niefunkcjonalna.

W odpowiedzi, zdaniem Todda, przeciwnicy, tacy jak Rosja i Iran, wybrali bardziej subtelną, wolniejszą, ale jednocześnie znacznie ambitniejszą strategię. Strategia ta łączy w sobie presję militarną, wojnę ekonomiczną, batalie dyplomatyczne, wpływy geopolityczne i wojnę informacyjną. Celem jest nie tylko osiągnięcie zwycięstwa militarnego, ale także trwała zmiana porządku świata.

Aby poradzić sobie z tą zmienioną sytuacją w paradygmacie wojny, USA powierzają „aspekt pionowej konfrontacji” podmiotom zewnętrznym:

„Kontynent europejski jest przekształcany w zasób przez sojusznika: eksploatowany gospodarczo, podporządkowany politycznie i militarnie przygotowany do tego, by służyć jako scena, na której będzie można zapłacić koszty odbudowy imperium” (Forsgren).

Ostatecznym wyrazem strategii USA jest kontrolowana eskalacja konfrontacji, w której amerykańska ojczyzna pozostaje bezpieczną przystanią, podczas gdy Europa ponosi zarówno straty konwencjonalne, jak i ryzyko nuklearne.

Kontynuując działanie w roli chętnego pełnomocnika – kontynuując dostarczanie Ukrainie rakiet i dronów, które mają być wystrzeliwane głęboko w głąb Rosji – Europa musi liczyć się z rosyjskim odwetem, aczkolwiek ostrożnie dobieranym do wrażliwych europejskich „celów”. Niemniej jednak Europa znalazłaby się wówczas w stanie wojny z Rosją – wojny, której, jak przyznaje Wolfgang Münchau, Europa nie może wygrać.

„Czyje rynki obligacji załamią się pierwsze? Czyje rakiety przechwytujące wyczerpią się jako pierwsze? Dzięki szeroko krytykowanej Wspólnej Polityce Rolnej w Europie nie będzie niedoborów żywności. Ale we wszystkich innych obszarach – wojsku, energetyce, finansach – Europa jest w niekorzystnej sytuacji”.

Ponieważ Europa nie dysponuje konwencjonalnymi środkami militarnymi, które pozwoliłyby na przeprowadzenie zdecydowanej eskalacji, istnieje ryzyko, że broń jądrowa będzie wydawać się jedynym dostępnym „szybkim rozwiązaniem”.

Twierdzenie, że groźby nuklearne prezydenta Putina są „blefem”, służy przede wszystkim zmniejszeniu psychologicznej niechęci do eskalacji w Europie – eskalacji, która grozi sprowokowaniem Moskwy do uznania, że ​​nie ma innego wyjścia, jak uciec się do taktycznej broni nuklearnej w celu przywrócenia wiarygodności rosyjskiego odstraszania nuklearnego.

W takim kontekście – i biorąc pod uwagę fakt, że potencjał eskalacji Stanów Zjednoczonych został w dużej mierze wyczerpany – Stany Zjednoczone z całą pewnością nie byłyby skłonne podjąć ryzyka, że ​​miasta w USA mogłyby zostać zaatakowane bronią jądrową w przypadku eskalacji konfliktu.

„Amerykańska taktyczna broń jądrowa miała być używana w Europie przeciwko siłom zbrojnym na terytorium europejskim, właśnie po to, aby ograniczyć geograficznie wymianę nuklearną” – twierdzi Forsgren –

„W ten sposób zwolennicy strategii „projektowej” dążą do postawienia Rosji w sytuacji, w której będzie miała tylko dwie alternatywy: strategiczne wycofanie się – lub zniszczenie Europy jako substytutu – zniszczenie, które dla Rosji i tak odbyłoby się kosztem szkód, jakie europejska broń jądrowa wyrządziłaby terytorium Rosji i rosyjskim siłom zbrojnym… podczas gdy amerykańska ojczyzna i jej infrastruktura finansowa pozostałyby przez cały czas poza zasięgiem”.

Forsgren proponuje —

„Wydaje się, że panuje przekonanie, iż amerykańskie kręgi bezpieczeństwa, poprzez stopniowe zwiększanie presji – utrzymywanie Rosji w defensywie bez uciekania się do otwartej strategicznej wojny nuklearnej – chcą zmusić Moskwę do wycofania się, zamiast ponosić koszty większej wojny”.

Cel pozostaje niezmienny od wielu dekad – jest nim zmuszenie Rosji do kapitulacji. Taki scenariusz stanowiłby kolejną „arenę” ostatecznej wojny zastępczej, mającej na celu podporządkowanie Chin „planowi”.

„Im bardziej Europa jest pozycjonowana jako zbędny front nuklearny, tym bardziej dotkliwy staje się dylemat. W praktyce oznacza to, że cały kontynent europejski – i rosyjski proces decyzyjny – znajduje się w stanie gotowości”.

Europejczycy z pewnością muszą zdawać sobie sprawę, jak są wykorzystywani do wciągania Rosji w wojnę, której ani Rosja, ani zwykli Europejczycy nie chcą. Ale skoro tak chętnie przyjęli konflikt na Ukrainie jako „cnotliwy” symbol, wokół którego mogłyby się zjednoczyć wszystkie skłócone europejskie strony, to równie dobrze mogliby stanąć w obliczu katastrofy gospodarczej i politycznej, gdyby Europa kontynuowała swoją obecną politykę prowokowania Rosji.

„Pójście jeszcze dalej”, jak najwyraźniej zamierzają zrobić Europejczycy, nie jest strategią. Ich straszenie (wyimaginowaną) hybrydową agresją Rosji mogłoby łatwo stać się samospełniającą się przepowiednią – i doprowadzić właśnie do przypadkowej europejskiej wojny namiętności, którą niektórzy przedstawiciele zachodnich kręgów bezpieczeństwa naiwnie postrzegają jako sposób na osaczenie Rosji i zmuszenie jej do kapitulacji.

Dotarliśmy do punktu, w którym europejska klasa polityczna po prostu nie pozwala na otwartą dyskusję o wojnie. Europejskie elity kurczowo trzymają się strategicznego zaprzeczenia, że ​​Ukraina przegrywa wojnę z Rosją. Tymczasem USA i Europa stoją na skraju załamania na rynku obligacji i stają w obliczu wyraźnych dowodów na to, że ich jedyna broń przeciwko Rosji – sankcje – nigdy nie zadziałała.

Czy niezdecydowanie Trumpa w sprawie kontynuacji blokady naftowej wobec Rosji (tj. poprzez zakup rosyjskiego oleju napędowego w celu obniżenia jego ceny sprzedaży w USA) oraz inicjatywa Witkoffa, aby ponownie uruchomić Nord Stream jako zachętę dla Moskwy do rozpoczęcia negocjacji, doprowadzą do upadku wspólnej europejskiej fasady? Zobaczymy.

Źródło: „Wojna Wielkiego Planu” przekształca się w bardziej wąską formę wzmocnienia hegemonii USA

ISW i jego kurcząca się wojna, a także dron wystrzelony z Polski

• Larry C. Johnson 22 października 2026 r. uncutnews-ch./isw-und-sein-schrumpfender-krieg-sowie-die-aus-polen-gestartete-drohne

Jeśli opierasz swoją wiedzę o wojnie na Ukrainie na doniesieniach Instytutu Studiów nad Wojną, możesz zostać usprawiedliwiony za przekonanie, że Rosja po prostu stała w miejscu w 2026 roku. Według doniesień z najnowszych szacunków ISW, rzeczywiste zdobycze terytorialne Rosji w tym roku wynoszą około 100 kilometrów kwadratowych, czyli około 40 mil kwadratowych – obszar mniejszy niż Waszyngton. Miłośnicy ISW w prasie ukraińskiej i zachodniej uczynili z tego nagłówek: Putin, jak twierdzą, wyolbrzymił swoje zdobycze terytorialne aż 45-krotnie.

Nie wierzę w to, a liczby przedstawione Putinowi w zeszłym tygodniu pokazują dlaczego.

Co Gierasimow powiedział Putinowi

16 października Putin otrzymał briefing sytuacyjny od szefa Sztabu Generalnego Walerija Gierasimowa. Kluczowa postać: Od 1 stycznia około 6500 kilometrów kwadratowych i 310 miejscowości znalazło się pod kontrolą Rosji. Gierasimow poinformował, że tylko od 1 września Rosja przejęła ponad 1800 kilometrów kwadratowych i 92 miejscowości. W Donieckiej Republice Ludowej we wrześniu i pierwszej połowie października zmieniło właściciela około 500 kilometrów kwadratowych i 23 miejscowości. Grupa Wostok przejęła 10 miejscowości i ponad 180 kilometrów kwadratowych we wschodniej części obwodu zaporoskiego. Obwód ługański znajduje się obecnie całkowicie pod kontrolą Rosji. Ukraina nadal kontroluje nieco ponad 10 procent Donieckiej Republiki Ludowej i 16,5 procent obwodu zaporoskiego.

W raporcie sytuacyjnym opisano również strefę bezpieczeństwa wzdłuż granicy z obwodami sumskim i charkowskim. Z pasa o długości 660 kilometrów, 465 kilometrów, czyli trzy czwarte, znajduje się obecnie pod kontrolą Rosji. Utworzenie samej strefy objęło ponad 3000 kilometrów kwadratowych.

To nie są abstrakcyjne liczby. Tygodniowe raporty Ministerstwa Obrony wymieniają poszczególne miejscowości. W tygodniu od 10 do 16 października: Łukaszowo, Łobanowka, Resnikowo, Kupino, Niefiedowka, Czornoje, Warwarowka i Nikołajewka w obwodzie charkowskim; Nowotroickoje, Pietrowskie i Lidino w Donieckiej Republice Ludowej; oraz Nikolskoje w obwodzie zaporoskim. W tygodniu od 26 września do 2 października w samym obwodzie charkowskim dodano dziesięć kolejnych miejscowości. Dołączają do nich Dobropolie, Siergiejewka, Pierwomajskoje i Aleksiejewo-Drużkowka w Donieckiej Republice Ludowej, a także Konstantynówka w lipcu.

Matematyka się nie zgadza.

Teraz spróbujmy to pogodzić ze 100 kilometrami kwadratowymi Międzynarodowego Świata Socjalistycznego (ISW). Z 310 osadami na 100 kilometrach kwadratowych, każda z nich zajmuje mniej więcej jedną trzecią kilometra kwadratowego, czyli około 80 akrów. To nie jest wieś z polami, ulicami i szpalerami drzew. To farma. Pojedyncze miasteczko wielkości Konstantynówki samo w sobie odpowiadałoby już za znaczną część całego roku ISW.

Nie trzeba po prostu wierzyć danym Moskwy. DeepState, ukraiński projekt kartograficzny, który nigdy nie był oskarżany o bycie tubą Kremla, szacuje, że Rosja zajęła około 1300 kilometrów kwadratowych między styczniem a połową października. To trzynaście razy więcej niż podaje ISW.

Jak więc ISW dochodzi do 100? Ta liczba to wartość netto. Od terytorium zajętego przez Rosję odejmuje terytorium, które Ukraina rzekomo odzyskała w tegorocznych kontrofensywach. Nie ma jednak dowodów na poparcie tego twierdzenia. Co więcej, ISW uwzględnia jedynie postępy, które może potwierdzić za pomocą geolokalizowanych obrazów. Oznacza to, że jego mapy pozostają w tyle za liniami frontu i systematycznie pomijają zdobycze terytorialne na obszarach, z których przesyłanych jest niewiele obrazów. Strefa bezpieczeństwa w obwodach sumskim i charkowskim, składająca się głównie z pól i lasów oraz z niewielką liczbą kamer, to właśnie ten rodzaj obszaru, który zostaje pominięty.

Putin powiedział, że Rosja przejęła we wrześniu 1301 kilometrów kwadratowych; dane Ministerstwa Obrony z połowy miesiąca wynosiły 670, a inne rosyjskie media podawały 858. Część z tych 6500 jest niewątpliwie oparta na hojnych zaokrągleniach, a część na szarej strefie, którą armia rosyjska kontroluje, ale jeszcze nie okupuje. Prawda prawdopodobnie leży gdzieś pomiędzy 1300 kilometrów kwadratowych podanymi przez Państwo Głębokie a 6500 kilometrów Gierasimowa. Czym nie jest: 100. Tak mała liczba nie jest analizą. Ma ona uspokoić zachodnie rządy, które wolą nie pytać o osiągnięcia swojej polityki.

Dron, który przeleciał nad Polską

Druga historia tygodnia jest ważniejsza, bo może spowodować rozszerzenie wojny.

W nocy 18 października, według rosyjskiego Ministerstwa Obrony, Ukraina wystrzeliła ponad 1000 dronów przeciwko Rosji – był to największy atak tego typu w historii wojny. Sankt Petersburg i obwód leningradzki poniosły największy ciężar ataku. Podpalono petersburski terminal naftowy i składowisko Ruczy, trafiono w centrum danych VK, lotnisko Pułkowo było zamknięte przez osiem godzin, a co najmniej jedna osoba zginęła. Jeden z dronów nie dotarł do celu. Eksplodował w rejonie Paswala na Litwie, uderzając w jadący samochód.

Litewski minister obrony Robertas Kaunas twierdzi, że dron wleciał w litewską przestrzeń powietrzną z polskiej przestrzeni powietrznej. Premier Litwy twierdzi, że „nie ma wątpliwości”, że dron pochodził ze strony polskiej, a Wilno twierdzi, że posiada wiarygodne dowody na to, że dron przekroczył polską granicę. Ukraina przyznała, że ​​dron pochodził z Ukrainy, przeprosiła i obwiniła rosyjskie środki walki elektronicznej o zmianę kursu. Warszawa z kolei twierdzi, że jej radar nie wykrył przekroczenia granicy, zaprzecza wyciekom informacji o wystrzeleniu drona z Litwy, a premier Donald Tusk zażądał wyjaśnień od Kijowa. Obaj sojusznicy z NATO powołali wspólny zespół śledczy.

Zaprzeczenia Warszawy nie pokrywają się z tym, czego się dowiedziałem, a zabłąkany dron na Litwie to mniej istotna część tej historii. Niezależne źródło podało mi, że dron, który zaatakował Petersburg, został wystrzelony z Polski. Nie była to ukraińska broń, która przypadkowo przeleciała przez polską przestrzeń powietrzną. Atak na drugie co do wielkości miasto Rosji rozpoczął się na polskiej ziemi. Na tym polega różnica między żenującym incydentem a aktem wojny. Atak na Petersburg z terytorium państwa członkowskiego NATO czyni Polskę współwinną tego ataku – niezależnie od tego, co jej rząd mówi publicznie.

To wiele wyjaśnia. Rosyjskie media nazywają teraz tę trasę „Szlakiem Bałtyckim”: ukraińskie drony dalekiego zasięgu latają wzdłuż granicy NATO, przez polską i bałtycką przestrzeń powietrzną, do której nie docierają rosyjskie systemy obrony powietrznej, a następnie skręcają na wschód, w kierunku Rosji. Ukraińskie drony zmierzające do Rosji już kilkakrotnie w tym roku zabłądziły na Litwę, Łotwę, Estonię i Finlandię. Punkt startowy w Polsce skraca lot do Petersburga, utrzymuje drony poza białoruską i rosyjską obroną powietrzną przez większość trasy i zapewnia ochronę operacji systemom obrony powietrznej NATO.

Litewscy urzędnicy, którzy byli bardziej otwarci niż Warszawa, oświadczyli już, że dron, który rozbił się w ich kraju, pochodził z polskiej strony – co wpisuje się w ten sam schemat. Moskwa nie będzie traktować kraju, z którego nastąpił atak na Petersburg, jako zwykłego obserwatora.

Czy Rosja odpowie Polsce?

Zakładam, że tak. Publicznie Kreml jak dotąd zachowywał powściągliwość. Reakcją Pieskowa na ataki na Petersburg było stwierdzenie, że Rosja już „nieustannie” atakuje Ukrainę, a 20 października Ministerstwo Obrony poinformowało o atakach na wyrzutnie ukraińskich dronów dalekiego zasięgu.

Jak dotąd nie padło żadne publiczne zagrożenie wobec Polski. Moskwa jednak rzadko ogłasza swoje reakcje z wyprzedzeniem i wcześniej jasno określiła granicę: państwo, które pozwala na wykorzystanie swojego terytorium do ataków na Rosję, staje się stroną konfliktu.

Rosja dysponuje opcjami znacznie wykraczającymi poza otwartą wojnę i ma wszelkie powody, by z nich korzystać: ataki na samą infrastrukturę startową, wojna elektroniczna o skutkach wykraczających poza granice, drony i pociski sondujące polską przestrzeń powietrzną, jak to miało miejsce we wrześniu 2025 roku, sabotaż węzłów logistycznych zaopatrujących Ukrainę oraz presja na Korytarz Suwalski między Białorusią a Kaliningradem. Wszystko to może wydarzyć się błyskawicznie. Każda z tych opcji niesie ze sobą ryzyko eskalacji, nad którą nikt w Warszawie, Wilnie ani Brukseli nie miał prawa głosować. Artykuł 5 NATO nigdy nie miał chronić państwa członkowskiego, które przeprowadza ataki na rosyjskie miasta, a następnie udaje oburzenie, gdy Rosja odpowiada.

Lekcja, którą tu przedstawiam, zaczyna się tam, gdzie zakończyła się pierwsza połowa tego felietonu. Polityka Zachodu w tej wojnie opiera się na szeregu uspokajających danych: Rosja ledwo posuwa się naprzód, Rosji kończą się ludzie, Rosja nie odważy się odpowiedzieć. Jeśli dane są błędne, to polityka na nich oparta również jest błędna. Sto kilometrów kwadratowych ISW sprawia, że ​​zachodni przywódcy odnoszą wrażenie, że mogą stale eskalować działania bez ponoszenia kosztów.

Atak na Sankt Petersburg z Polski, w którym zabłąkany dron eksplodował na litewskim polu, służy jako przypomnienie, że koszty są realne i że Rosja zbliża się do ojczyzny.

Źródło: Kurcząca się wojna ISW i dron wystrzelony z Polski

Człowiek- przeszkoda: jak USA i Europa kłócą się przez Zełenskiego

Donald Trump nie kryje już niezadowolenia z władz Ukrainy, które wciąż liczą na wsparcie ze strony UE.

19 października, tass-ru/politika

„On nie chce skończyć”.

Przedłużający się konflikt między Waszyngtonem a Kijowem wszedł w nową fazę 16 października. Sam prezydent USA nadał ton „ofensywie”. Według „Financial Times”, już w połowie września Donald Trump apelował do Wołodymyra Zełenskiego o zaprzestanie ataków na rosyjskie rafinerie ropy naftowej, aby przyczynić się do obniżenia cen energii. Według „The Wall Street Journal”, Biały Dom bezskutecznie prosił Kijów o zaprzestanie tych ataków sześć razy.

15 października, w wywiadzie dla Newsmax, Trump publicznie wyraził swoje rozbieżności z ukraińskimi władzami: „Mówicie mi, że [Wołodymyr] Zełenski znowu atakuje rafinerie. Jedyne, co robi, to podnosi ceny ropy naftowej na całym świecie. I uważam, że to hańba”. Trump argumentował , że „kiedy atakujecie rafinerie produkujące olej napędowy, którego potrzebujemy my i świat, nie robicie nic dobrego dla świata”.

Aby nie było wątpliwości co do jego irytacji, Trump po raz kolejny – jak to uczynił pod koniec zeszłego roku – zbliżył Zełenskiego do osławionego XIX-wiecznego oszusta P.T. Barnuma, któremu przypisuje się słynne powiedzenie: „Co minutę rodzi się frajer”. „

Nazywam go Barnumem. Oni (administracja byłego prezydenta USA Joe Bidena – TASS) dali Barnumowi, czyli Zełenskiemu, mnóstwo [systemów] Patriot, [pocisków] Tomahawk i wszystkiego innego, nie zmuszając go do płacenia za to” – wściekał się Trump .

18 października jego konto kontynuowało „atak” dwoma kolejnymi wiadomościami. Pierwsza z nich oceniała motywy Zełenskiego: „Szczerze mówiąc, biorąc pod uwagę wszystkie pieniądze, które, jak wiadomo, daje mu Europa, a także to, co skorumpowany [46. prezydent USA] Joe Biden dał mu w przeszłości, nie chce zakończyć tej wojny i prawdopodobnie nigdy tego nie zrobił. Dwa lata temu mógł dostać lepszą ofertę niż teraz”. Druga krytykowała sytuację Ukrainy : „Jego [Zełenskiego] kraj leży w ruinie, większość terytorium została utracona, jego oceany i morza zniknęły, a populacja mężczyzn maleje, jest ranna i/lub ginie. Chcę, żeby ta wojna się skończyła”.

Temat Ukrainy został podchwycony przez najbliższe otoczenie prezydenta. Doradca Trumpa ds. mediów społecznościowych i mediów, Alex Brusevitz, oświadczył , że „nadszedł czas, aby Zełenski odszedł”: „Prezydent ma rację. Zełenski nie wykazał autentycznego zainteresowania zakończeniem tej wojny. Najprawdopodobniej dlatego, że jego najbliższe otoczenie czerpie z niej większe korzyści niż kiedykolwiek, podczas gdy zwykli Ukraińcy nadal cierpią. To haniebne zachowanie. Czas, aby Ukraina wybrała nowe władze”. Sekretarz skarbu USA Scott Bessent uznał słowa Zełenskiego za „lekkomyślne”, a były doradca Trumpa ds. bezpieczeństwa narodowego, generał Michael Flynn, nazwał Zełenskiego „drobnym łasiczką” i zagroził, że Kijów nie otrzyma już ani centa amerykańskiej pomocy.

„Możesz na nas polegać”

Nowy zwrot w amerykańskiej polityce spotkał się z wrogością w Kijowie. W wywiadzie dla Bloomberga Zełenski stwierdził, że USA naciskają na Ukrainę, by całkowicie zrezygnowała ze swoich pozycji. „Uważam, że podjęto kroki, aby skłonić Ukrainę do kapitulacji. Nie twierdzę, że to jest cel, do którego dążą nasi partnerzy. <…> Ale tak to wygląda” – stwierdził. Otoczenie Zełenskiego jasno dało do zrozumienia, że ​​jego rezygnacja nie wchodzi w grę.

Minister spraw zagranicznych Ukrainy Andrij Sybiha oświadczył , że tylko naród ukraiński ma prawo decydować o tym, kto będzie rządził, a Zełenski rzekomo cieszy się poparciem społeczeństwa i w związku z tym legalnie sprawuje władzę.

Podczas gdy Waszyngton nasilał krytykę władz Kijowa, europejscy przywódcy publicznie zademonstrowali im solidarność na szczycie UE w Brukseli. Oficjalne stanowisko Europy pozostaje zdecydowanie proukraińskie. Na przykład premier Łotwy Andris Kulbergs otwarcie stwierdził, że Ukraina „ma teraz tylko jednego sojusznika – Europejczyków”. Przewodniczący Rady Europejskiej António Costa zwrócił się do Zełenskiego słowami: „Możesz na nas liczyć”.

Tymczasem poparcie społeczne maskowało rozbieżności. Według „Financial Times”, przed szczytem europejscy przywódcy prywatnie starali się nakłonić Zełenskiego do złagodzenia retoryki wobec Trumpa. Podczas samego szczytu Zełenski zwrócił się do UE o dodatkowe 70 miliardów euro, oprócz wcześniej uzgodnionych 90 miliardów euro, a także o rakiety Patriot i pomoc w przywróceniu działania Starlink. Nie otrzymał jednak żadnych konkretnych obietnic – Europa wspierała Kijów politycznie i retorycznie, ale nie przekroczyła tych limitów.

Ukraina jako linia uskoku

Za konfliktem Trump-Zełenski kryje się bardziej fundamentalna rozbieżność – między Waszyngtonem a Brukselą co do tego, kto i w jakich warunkach zadecyduje o wyniku konfliktu na Ukrainie. Ta różnica stanowisk jest widoczna na kilka sposobów.

Pierwszym z nich jest sektor energetyczny. Decyzja Trumpa o dopuszczeniu rosyjskiego oleju napędowego na rynek amerykański, łagodząc sankcje wobec Rosji, wywołała silny sprzeciw w Europie. UE przyjęła dokładnie odwrotne podejście: 12 października kraje UE zatwierdziły największy pakiet sankcji wobec Rosji (pod względem liczby osób i organizacji objętych sankcjami) od początku konfliktu – 22. Wprawdzie Waszyngton łagodzi presję na Moskwę w sektorze paliwowym, ale Bruksela wręcz przeciwnie – dąży do jej zwiększenia.

Drugim wątkiem jest kwestia zmiany władz Ukrainy. Wyraźne dążenie USA do tego, by na czele Ukrainy stanął inny przywódca, zostało odebrane w Europie jako niedopuszczalna ingerencja. Chociaż europejscy przywódcy nie odnieśli się publicznie do wypowiedzi Amerykanów, serdeczne powitanie Zełenskiego na szczycie 15-16 października wydawało się odpowiedzią. Jeszcze rok temu Europejczycy robili wszystko, co w ich mocy, aby złagodzić konfrontację między Kijowem a Waszyngtonem. Ale tym razem ich taktyka wydaje się inna: „przeczekać” Trumpa do końca jego drugiej kadencji. Podziały między partiami w kwestii ukraińskiej stają się coraz wyraźniejsze.

Trzecim punktem spornym jest obciążenie finansowe. Trump nalega, aby Europa poniosła ciężar wsparcia Ukrainy, na co zgodziła się nawet UE. Waszyngton oczekuje jednak, że Europa będzie nadal kupować od niego broń. Jednocześnie Waszyngton nie chce dostarczać tych samych ilości z powodu wyczerpania zapasów. Sprzeczność jest oczywista. Amerykanie chcą zatrzymać rakiety dla siebie, podczas gdy Europejczycy chcą w jakiś sposób wymusić kontynuację dostaw. Ameryka chce utrzymać europejski rynek zbrojeniowy, ale jednocześnie dyktować jego dynamikę, z czym UE się nie zgadza.

Wreszcie, czwarta linia ma charakter strategiczny. Komisarz UE ds. obrony Andrius Kubilius stwierdził 11 października: „Nadchodzi czas, kiedy UE, wspólnie z Ukrainą, musi opracować i wdrożyć niezależną strategię pokojową”. Do końca 2026 roku miejsce zarezerwowane dla Ameryki w tej strategii stanie się całkowicie niejasne.

Igor Gaszkow