Leo XIV mianował arcybiskupa, który złożył ofiarę Pachamamie
Dzisiaj Leon XIV mianował biskupa pomocniczego Lizardo Estradę Herrerę O.S.A. (52 lata) z Cuzco w Peru na arcybiskupa koadjutora tej samej archidiecezji. Zostanie on zatem następcą arcybiskupa Richarda Daniela Alarcóna Urrutii (74 lata).
Zaledwie dwa tygodnie temu nowy arcybiskup złożył ofiarę na cześć BAŁWANa – Pachamamy.
Leo XIV osobiście wychował Estradę
Urodzony w Cotabambas w 1973 r. prałat Estrada wstąpił do zakonu augustianów i przyjął święcenia kapłańskie w 2005 r. W styczniu 2021 r. papież Franciszek mianował Estradę biskupem pomocniczym w Cuzco.
W maju 2025 r. biskup Estrada powiedział serwisowi VaticanNews.va, że Leon XIV był już jego profesorem, kierownikiem duchowym w zgromadzeniu augustianów, a następnie przeorem generalnym. W końcu obaj pełnili wspólnie posługę w ramach peruwiańskiego episkopatu.
W dniach 13–14 sierpnia 2026 r. biskup Estrada pomógł zainaugurować konferencję w Cuzco.
Ceremonia otwarcia obejmowała rytuał oddania czci Pachamamie. Biskup Estrada zaniósł liście koki do misy z ogniem jako ofiarę dla „Pachamamy” (Matki Ziemi), umieszczając je na mandali używanej podczas tego rytuału.
Ceremonia rozpoczęła się od wyraźnych odniesień do sierpnia jako miesiąca „Matki Ziemi”, po czym nastąpiło złożenie liści koki, ćwiczenia oddechowe pod przewodnictwem prowadzącego, dziękczynienie złożone ziemi oraz instrukcja, by przed złożeniem liści trzykrotnie wdychać powietrze.
Amazonia jako „miejsce teologiczne”
W wywiadzie udzielonym w 2023 r. serwisowi VaticanNews.va biskup Estrada stwierdził, że ludy andyjskie i amazońskie mają wiele do przekazania Kościołowi – nie tylko poprzez swoją kulturę i sposób życia, ale także poprzez swoje sposoby „wierzenia”. Dodał również: „Pragnę Kościoła zakorzenionego w kulturze lokalnej”.
Od lat biskup Estrada jest głęboko zaangażowany w teologię duszpasterską rdzennej ludności, inkulturację, rdzenną „kosmovizję” oraz nowe posługi na rzecz rdzennej ludności.
Podczas Zgromadzenia Duszpasterskiego na rzecz Ludów Rdzennych, które odbyło się w sierpniu 2025 r. w Ekwadorze, podkreślił pilną potrzebę „promowania i rozwijania obrzędu amazońskiego oraz obrzędu majskiego”.
W marcu 2026 r. opisał Amazonię jako „miejsce teologiczne”, w którym Kościół może odkrywać nowe sposoby życia Ewangelią.
9 czerwca 2026 r., otwierając regionalne spotkanie CELAM na Karaibach, biskup Estrada przypomniał o potrzebie wsłuchania się w „wołanie ubogich i Matki Ziemi”.
Diakonki
W 2023 r., pełniąc funkcję sekretarza generalnego CELAM, Estrada przedstawił obszerne opracowanie CELAM dotyczące udziału kobiet w Kościele Ameryki Łacińskiej i Karaibów, które wyraźnie uwzględniało diakonat kobiet wśród swoich propozycji.
W swoim wstępie Estrada podkreślił apele o „stworzenie nowych posług, w ramach których [kobiety] będą mogły lepiej służyć Kościołowi”.
Podczas prezentacji badania pochwalił jego wyniki, stwierdzając, że „wyprzedziły one tematy poruszane podczas pierwszej sesji Synodu w październiku 2023 roku”.
W niedzielę 23 sierpnia 2026, w swej wypowiedzi poprzedzającej modlitwę „Angelus”, Leon XIV przedstawił zaskakującą dychotomię mającą na celu podważyć zasadność “pewników religijnych”.
„Najdrożsi, nauczmy się nie zamykać w naszych przekonaniach i pewnikach religijnych, aby pozostać otwartymi na autentyczną relację z Chrystusem” – powiedział papież.
Natychmiast, niejeden wierzący mógł zadać sobie pytanie: jeśli papież nie naucza i nie uosabia pewności religijnej, to jaka jest jego rola?
Leon XIV kontynuował: “Czasami, w kwestii wiary chrześcijańskiejzadowalamy się tym, co „słyszeliśmy od innych”, stereotypami, tym, co nam przekazano – być może nawet w dobrych intencjach; jednak Jezus wzywa nas do osobistej odpowiedzi, do bliższego poznania Go, do pozwolenia, by przyjaźń z Nim nas kształtowała, podczas stale odnawiającego się spotkania, które może wymagać od nas podążania nieznanymi dotąd drogami i dokonywania wyborów odmiennych od tych, które sobie wyobrażaliśmy. Dotyczy to zarówno naszej osobistej drogi, jak i drogi Kościoła oraz decyzji duszpasterskich tam, gdzie uważamy, że wystarczy postępować tak, jak zawsze. Ważne jest natomiast, abyśmy często zadawali sobie pytania: kim jest dla mnie Pan? – Czy naprawdę Go znam? – O co prosi mnie dzisiaj Jego Ewangelia? – Jakie kroki i jakie decyzje powinienem podjąć?”vatican.va/leo-xiv/it/angelus/2026/documents/angelus
Jak wielu zauważyło, katolikom nigdy wcześniej nie postawiono dylematu między “pewnością” odnoszącą się do własnej religii – uważanej jeszcze do niedawna za jedyną prawdziwą – a „autentyczną relacją z Chrystusem”.
Kościół, jak nas uczono, został stworzony przez Niego samego i jest Jego oblubienicą. A papież, teoretycznie, jest właśnie tym, który buduje most między Ziemią a Niebem.
A tutaj dostajemy ostrzeżenie: ten, kto tworzy most, mówi nam, że jest on niebezpieczny. Mówi nam zatem, żebyśmy po nim nie przechodzili.
Po raz kolejny uwidacznia się jedyny filar na którym wspiera się dzisiejsza hierarchia katolicka: ona wierzy, że nie wierzy. Ona wie, że nie wierzy. Co więcej, otwarcie to przyznaje.
Jest dla nas jasne, że święta droga. której jesteśmy pewni, została porzucona. Watykan nie chce już podążać mostem wskazanym przez Boga, lecz pragnie udać się gdzie indziej, a może nawet nie zamierza wcale przekraczać “rzeki“. Kościół chce wyjść poza siebie, chce porzucić swoje zadanie i swój lud, chce zapomnieć o wskazanej mu drodze.
Choć drogą, prawdą i życiem jest wyłącznie Chrystus, którego hierarchia zdetronizowała i opuściła.
Obecnie zaś domagają się od nas, byśmy postąpili tak samo.
Do watykańskiej Dykasterii ds. Promowania Integralnego Rozwoju Człowieka powołane zostały osoby, które opowiadają się za tzw. “synodalnością” oraz zmianami w nauczaniu Kościoła Katolickiego w odniesieniu do moralności seksualnej.
We wtorek, papież Leon XIV mianował tuzin konsultantów Dykasterii ds. Promowania Integralnego Rozwoju Człowieka, w tym kilka osób, które opowiadają się za „święceniami” kobiet na kapłanów, synodalnością, zmianami w nauczaniu Kościoła katolickiego dotyczącym moralności seksualnej, a nawet jedną osobę powiązaną ze Światowym Forum Ekonomicznym (WEF). press.vatican.va/salastampa/en/bollettino/pubblico
Wśród osób mianowanych 18 sierpnia przez papieża Leona do tej dykasterii znalazł się Peter G. Kirchschlager, specjalista ds. etyki społecznej z Uniwersytetu w Lucernie w Szwajcarii, który stwierdził, że Kościół boryka się z nierozwiązanym problemem dotyczącym niemożliwości święceń kapłańskich dla kobiet. Kolejną osobą mianowaną przez papieża jest niemiecki ksiądz Peter Klasvogt, który poparł „Drogę Synodalną” i wezwał do przeglądu nauczania Kościoła w sprawie kobiet -„kapłanek” oraz moralności seksualnej z „gotowością do zmian”.
Kathryn Koch, prezes i dyrektor generalna globalnej niezależnej firmy zarządzającej aktywami TCW, wcześniej przez 20 lat pracowała w Goldman Sachs. W 2015 roku, Koch została wybrana przez Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) do grona „Young Global Leaders”.
W 2018 roku, Kirchschläger skrytykował Kościół Katolicki za „niewystarczające przestrzeganie praw człowieka w swoich własnych szeregach” oraz za „nierozwiązany problem” tzw. „równości płci”, zwłaszcza w kontekście odmowy dopuszczenia kobiet do święceń kapłańskich.
Kirchschläger stwierdził nawet, że „państwo powinno powiedzieć Kościołowi: »Macie problem z równouprawnieniem«” oraz nalegać, by państwo egzekwowało „powszechność praw człowieka” w Kościele Katolickim i innych wyznaniach, niezależnie od tego, czego nauczają.
Przypomnijmy, że Kościół Katolicki niezmiennie naucza, że do sakramentu święceń kapłańskich mogą być dopuszczani wyłącznie mężczyźni. W liście apostolskim „Ordinatio Sacerdotalis” z 1994 roku papież Jan Paweł II potwierdził tę odwieczną naukę:
“Dlatego też, aby rozwiać wszelkie wątpliwości dotyczące sprawy o wielkim znaczeniu, sprawy dotyczącej samej boskiej konstytucji Kościoła, na mocy mojej posługi umacniania braci (por. Łk 22, 32) oświadczam, że Kościół nie ma żadnej władzy do udzielania święcenia kapłańskiego kobietom i że wszyscy wierni Kościoła powinni definitywnie trzymać się tego orzeczenia”.
Ojciec Klasvogt, pełniący funkcję rektora Campo Santo Teutonico w Rzymie, w pełni poparł heterodoksyjną niemiecką „Drogę Synodalną” oraz Synod poświęcony synodalności. W wydanej w 2022 r. książce, której był współautorem, zatytułowanej „Riskierte Berufung”, błędnie stwierdził również, że w niebie „nie będzie już kapłanów – przynajmniej nie w sensie urzędu”, co wydaje się być subtelnym wezwaniem do większego udziału świeckich w zarządzaniu Kościołem. Kościół naucza, że skoro sakrament święceń kapłańskich nadaje nieusuwalny znak, kapłani, którzy dostaną się do nieba, rzeczywiście pozostaną kapłanami.
Ksiądz argumentował dalej, że Kościół ma swobodę tworzenia nowych posług „zgodnie z potrzebami czasów” i zasugerował, że w związku z tym Kościół powinien ustanawiać nowe posługi „dla mężczyzn i kobiet, w tym te ustanawiane poprzez znak nałożenia rąk i modlitwę”.
Wydaje się to być wezwaniem do wyświęcania kobiet na kapłanki i diakonisy.
Kathryn Koch, oprócz tego, że 11 lat temu została wybrana przez Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) na „Młodą światową liderkę”, obecnie zasiada w zarządzie Nasdaq, kluczowego partnera tej globalistycznej organizacji.
Nominacje te wpisują się w trend charakterystyczny dla ostatnich decyzji papieża Leona. Na początku tego miesiąca papież mianował 15 nowych konsultorów w Dykasterii Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, której przewodniczy prefektka siostra Simona Brambilla. Wśród nich znaleźli się zwolennicy ideologii LGBT i „święceń kobiet”, większej swobody eksperymentów liturgicznych oraz zmian strukturalnych w zarządzaniu Kościołem.
Najbardziej rzucającym się w oczy spośród tych nominacji na konsultantów było mianowanie siostry Patricii Murray, byłej sekretarz wykonawczej Międzynarodowej Unii Przełożonych Generalnych. Podczas konferencji poświęconej synodalności w 2021 roku argumentowała ona, że dyskusje dotyczące kontrowersyjnych kwestii, w tym święceń diakonatu i kapłaństwa dla kobiet, nie mogą być po prostu wykluczone z tego procesu. „Musimy również pozwolić, by poruszano tematy, o których ludzie chcą rozmawiać” – powiedziała, wyraźnie wspominając o diakonacie i kapłaństwie kobiet.
Podczas konferencji prasowej w Watykanie poświęconej synodowi, która odbyła się 16 października 2023 r., Murray była również przepytywana o „cierpienie osób LGBTQ+”.
Leo XIV zjadł kolację z zamożnymi amerykańskimi darczyńcami – w tym z osobami homoseksualnymi
Jak donosi serwis Nd.nl z 17 sierpnia, za „spotkaniem modlitewnym w intencji pokoju”, które odbyło się 29 lipca w ogrodach papieskich w Castel Gandolfo, kryła się tajna kolacja z udziałem zamożnych darczyńców, głównie Amerykanów.
Wieczór zorganizowała watykańska fundacja Borgo Laudato si’, a współorganizatorem była Fundacja Andreasa Bocellego. Zaproszeni zostali pracownicy dykasterii Stolicy Apostolskiej, Gubernatorstwa Państwa Watykańskiego oraz urzędów Kurii Rzymskiej.
Na zdjęciach widać, że kilka krzeseł pozostało pustych. Jeden z pracowników Watykanu poinformował, że zaproszenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń dopiero rano w dniu koncertu.
Wieczór składał się z koncertu tenora Andrei Bocellego oraz międzywyznaniowego chóru dziecięcego. Następnie papież Leon XIV udzielił wywiadów amerykańskim stacjom telewizyjnym NBC i Telemundo.
Obecni na miejscu dziennikarze innych mediów nie mieli możliwości rozmowy z gośćmi i byli ściśle kontrolowani.
Nowa szefowa watykańskiego Dykasterium ds. Komunikacji, rozwiedziona prawniczka Montse Alvarado, zasiadała w pierwszym rzędzie podczas publicznego występu Bocellego. Nie jest jasne, czy następnie dołączyła do prywatnej kolacji z papieżem i zamożnymi amerykańskimi darczyńcami.
Kto uczestniczył w kolacji
Po koncercie dla pracowników Watykanu zorganizowano bufet. Leon XIV wziął udział w innej prywatnej kolacji z liczną grupą zamożnych gości, w większości pochodzących ze Stanów Zjednoczonych. Następnie Bocelli dał dla nich dodatkowy prywatny koncert za zamkniętymi drzwiami.
Wśród gości znalazł się 81-letni Rudy Giuliani, były prawnik prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, który pełnił funkcję burmistrza Nowego Jorku w latach 1994–2002.
Wśród pozostałych gości znaleźli się: wenezuelski bankier Julio Herrera Velutini, żydowski fundraiser Israel Schachter oraz Alex Capecelatro, homoseksualny przedsiębiorca zajmujący się sztuczną inteligencją.
Został on już przyjęty na prywatnej audiencji przez Leona XIV w grudniu 2025 roku wraz ze swoim „mężem” oraz arcybiskupem Los Angeles José Gomezem.
Pozostali goście to głównie odnoszący sukcesy przedsiębiorcy, zwłaszcza z Florydy i Chicago.
Organizator kolacji
Jedną z kluczowych postaci odpowiedzialnych za organizację tego wieczoru, w tym zamkniętej prywatnej kolacji, był ks. Manuel Dorantes, który urodził się w Meksyku, a wychował w Chicago. Od końca 2024 roku pełni on funkcję dyrektora operacyjnego organizacji Borgo Laudato si’.
Przed przyjęciem święceń kapłańskich Dorantes pracował jako dziennikarz w stacji NBC w Chicago.
Finanse Borgo Laudato si’ nie są jawne. Jest to fundacja watykańska, która działa poza zasięgiem kontroli finansowej i zgodnie z amerykańskimi zwyczajami, korzystając ze wsparcia prywatnych sponsorów, niekiedy za pośrednictwem założonych przez nich fundacji.
13 sierpnia 2026, papież Leon XIV mianował Umberto Longo, dyrektora Włoskiego Instytutu Historycznego Średniowiecza oraz profesora historii średniowiecza na Uniwersytecie La Sapienza w Rzymie, członkiem Papieskiej Komisji Nauk Historycznych. press.vatican.va/salastampa/en/bollettino/pubblico
Nominacja ta nastąpiła pomimo istnienia dowodów dokumentalnych łączących go z masonerią, w tym zapisów ze Starożytnego i Uznanego Rytu Szkockiego oraz wystąpień Longo podczas imprez organizowanych w ramach aktywności największej loży masońskiej we Włoszech, Wielkiego Orientu Włoch (GOI).
Na przykład, 9 lutego 2019 r. Longo wziął udział w konferencji „Bóg i ludzie. Republika Rzymska. 170 lat miłości”, zorganizowanej w Rzymie przez GOI oraz Okręgową Radę Czcigodnych Mistrzów z Lacjum. Zachowane nagranie wideo stanowi wizualny dowód wystąpienia Longo podczas owego spotkania, które otworzył Giuseppe Bramucci, mistrz masoński.
Longo wygłosił w szczególności wykład zatytułowany „Dziedzictwo Republiki Rzymskiej”.
Republika Rzymska z 1849 r. pozostawała pod głębokim wpływem ideałów wolności, równości i braterstwa, które rozprzestrzeniły się w Europie po okresie Oświecenia i rewolucji francuskiej, a jej powstanie wynikało z nienawiści wobec papieża. Przywódcy Republiki – w tym Giuseppe Mazzini – byli w większości masonami i podzielali charakterystyczną dla tradycji masońskiej wizję moralnej i obywatelskiej odnowy ludzkości, opartej na rozumie i powszechnym braterstwie, a nie na autorytecie religijnym.
W numerze czasopisma „Logos” z 2013 roku, wydawanego przez Starożytny i Uznany Ryt Szkocki we Włoszech, znajduje się artykuł napisany przez „Brata Mówcę Umberto Longo 4°”, należącego do grona funkcjonariuszy Loży Doskonałości Tajemnych Mistrzów „Giano” w Rzymie. Artykuł dotyczy historii, rytuałów oraz rozwoju inicjacyjnego Rytu Szkockiego. ritoscozzese.it/wp-content/uploads/2017/12/LOGOS
Tytuł „Fr.” jest używany w publikacji jako skrót od „Fratello” („Brat”), natomiast liczba wskazuje stopień masoński. W szczególności liczba „4°” oznacza, że osiągnął on czwarty stopień Starożytnego i Uznanego Rytu Szkockiego.
Do tej dokumentacji dochodzi drugie oficjalne źródło, tym razem pochodzące z Wielkiego Wschodu Włoch. Jego czasopismo „Erasmo”, numer 7–8 z 2013 roku, informuje o „Zgromadzeniu I stopnia”, które odbyło się 25 marca w Rzymskiej Loży Masońskiej przy Piazzale degli Archivi. W relacji wyjaśniono, że w spotkaniu wzięło udział wielu braci i Czcigodnych Mistrzów, a wśród tych ostatnich wyraźnie wymieniono Umberto Longo. Nie była to otwarta konferencja naukowa, lecz obrzędy masońskie pierwszego stopnia. grandeoriente.it/wp/2015/05/erasmo(strona 27 PDF)
Jednak prawdopodobnie najbardziej znaczący dowód dokumentalny wynika z zestawienia dwóch odrębnych źródeł z 2014 roku. 8 lipca 2014 r. oficjalna strona internetowa Wielkiego Wschodu Włoch ogłosiła, że następnego dnia, w ramach tzw. „Szkockiego lipca” organizowanego przez Regionalny Inspektorat Lacjum, Umberto Longo wygłosi wykład zatytułowany „Dynamiczna droga doskonalenia się Rycerzy Szkockich. Tradycja i rytuały, odnowa i uniwersalność”. grandeoriente.it/luglio-scozzese-due-appuntamenti-dedicati-alla-tradizione-alla-ritualita-e-ai-percorsi-esoterici-ed-essoterici
Ta sama praca, pod dokładnie tym samym tytułem, ukazała się w numerze czasopisma „Logos” z 2014 roku, wydawanego przez Ryt Szkocki. Tam autor jest jednoznacznie wskazany jako „Brat U. Longo 9 °”. Wielki Orient publicznie przypisuje ten wykład Umberto Longo; publikacja Rytu Szkockiego zawiera ten sam tekst i przypisuje go „Bratu U. Longo”, dziewiątego stopnia. W tym samym numerze zamieszczono ponadto „Tavola d’Agape 2013 Brata Mówcy U. Longo 9°”: tj. coroczną uroczystą kolację loży „Giano”, podczas której modlitwę wygłosił po raz kolejny ten sam “Mówca”, którego magazyn w poprzednim roku zidentyfikował, podając jego pełne imię i nazwisko.
Równie wiele mówi sama treść tekstu. Longo nie pisze z perspektywy zewnętrznego badacza, który opisuje rytuały jako przedmiot badań historycznych. Mówi o „przywileju uczestniczenia w rytuale inicjacyjnym”, o korzystaniu z narzędzi, które „udostępnia masoneria”, a także o dążeniach masonów i obowiązkach rycerzy szkockich. ritoscozzese.it/wp-content/uploads/2017/12/LOGOS
Dokumentacja nie kończy się w 2014 roku. W czasopiśmie „Logos” z 2015 roku pojawia się kolejny artykuł zatytułowany „Szkocka piramida rytualna”, podpisany „Fr. U. Longo 9°”. Tekst ten został bez wątpienia napisany przez osobę należącą do tego Rytu. Longo używa sformułowań takich jak „w rytuale IV stopnia kazano nam wykonać” oraz, jeszcze bardziej dosadnie, „Jako masoni i szkoci mamy zatem…””. Trudno wyobrazić sobie bardziej bezpośrednie sformułowanie dotyczące sytuacji, z której pisze autor. ritoscozzese.it/wp-content/uploads/2017/12/LOGOS
W grudniu 2022 roku, Longo wziął udział w konferencji poświęconej Hugo Prattowi, znanemu włoskiemu rysownikowi komiksowemu, który był masonem. Konferencję zorganizowała „Fondazione Scozzese Triveneta” – instytucja kulturalna powiązana ze środowiskiem Starożytnego i Uznanego Rytu Szkockiego.
W swoim wykładzie, Longo z niezwykłą precyzją opisuje etapy masońskiego rytuału inicjacyjnego: “komnatę refleksji”, “pozbywanie się metali”, “wewnętrzną podróż”. Przedstawia je nie tylko jako przedmiot badań historycznych, ale jako „kompletną reprezentację”, którą interpretuje, posługując się językiem osoby dobrze zorientowanej w symbolice Zakonu.
Na zakończenie swojego wykładu Longo podsumowuje, zaliczając siebie, Hugo Pratta, Corto Maltese oraz publiczność do jednej wspólnej kategorii: „Corto i Ugo doskonale wiedzą, że wtajemniczony może być jedynie podróżnikiem… Pratt i Corto uosabiają to wszystko, z łagodnym uśmiechem, bez dogmatów, bez roszczeń do prymatu; są dżentelmenami losu. I w końcu my też tacy jesteśmy”.
Jeszcze bardziej uderzające jest to, że na zakończenie konferencji głos zabrał mężczyzna przedstawiony jako Najwyższy Wielki Komandor Starożytnego i Uznanego Rytu Szkockiego, aby podziękować prelegentowi, zwracając się do niego dosłownie jako do „brata profesora Longo”. (ustawić suwak video na 1.00.00)
“Non praevalebunt”: Oto krucyfiks cudownie ocalały z pożaru lasu…
Zrobione 26 lipca 2026 roku, zdjęcie tego oto krucyfiksu błyskawicznie obiegło świat. Krzyż ten znajdował się w samym centrum ogniska pożaru, który spustoszył lasy we francuskim departamencie Gironde. Ten piękny krucyfiks, pozostający nienaruszony pośród całkowicie spalonych drzew, ocalał, co wywołało falę spontanicznych komentarzy o „cudzie” w mediach społecznościowych i prasie.
Zdjęcie kalwarii w Saumos, wykonane 26 lipca przez fotoreportera Patricka Bernarda, wzbudziło natychmiastowy entuzjazm. Wielu dostrzegło w nim cud, znak z Nieba i znak nadziei, przypominający o zwycięstwie Chrystusa nad piekłem.
Tenże entuzjazm i zapał wiary nie spotkały się jednak z przychylnością wśród duchowieństwa miasta Bordeaux. Na stronie internetowej diecezji Bordeaux opublikowano bowiem artykuł ks. Clémenta Barré, który kategorycznie sprzeciwił się nazywaniu tego wydarzenia cudem.
Napisał:
„Jeśli twierdzimy, że Bóg interweniował, aby ocalić ten krucyfiks, to tym samym twierdzimy, że nie interweniował na rzecz domów, lasów, zwierząt, poległych lub rannych strażaków oraz tych, którzy stracili wszystko. Bóg, który miałby ocalić swój wizerunek, a pozwolić spłonąć swoim stworzeniom, nie byłby Ojcem Jezusa Chrystusa. Byłby to bożek, zazdrosny o swoje drewno i obojętny na ciało”.bordeaux.catholique.fr/meditation-sur-le-calvaire-de-saumos/
PILNE: Papież Leon XIV mianował masona do watykańskiej komisji
Umberto Longo, mianowany członkiem Papieskiego Komitetu Nauk Historycznych, wielokrotnie pojawia się w dokumentach masońskich.
WATYKAN (LifeSiteNews) — Papież Leon mianował historyka, który pojawia się wielokrotnie w dokumentach masońskich, członkiem watykańskiej komisji zajmującej się historią.
13 sierpnia papież Leon XIV mianował Umberta Longo, dyrektora Włoskiego Instytutu Historycznego Średniowiecza oraz profesora historii średniowiecznej na Uniwersytecie Sapienza w Rzymie, członkiem Papieskiego Komitetu Nauk Historycznych.
Nominacja nastąpiła pomimo dokumentów wskazujących na jego związki z masonerią, w tym zapisów dotyczących Rytu Szkockiego Dawnego i Uznanego, a także późniejszych wystąpień Longo podczas wydarzeń organizowanych w środowisku związanym z największą włoską obediencją masońską — Wielkim Wschodem Włoch (Grand Orient of Italy, GOI).
Przykładowo, 9 lutego 2019 r. Longo uczestniczył w konferencji zatytułowanej „Bóg i ludzie. Republika Rzymska. 170 lat miłości”, zorganizowanej w Rzymie przez Wielki Wschód Włoch oraz Okręgowe Kolegium Czcigodnych Mistrzów Lacjum. Zachowane nagranie wideo pokazuje Longo przemawiającego podczas tego wydarzenia, którego otwarcia dokonał Giuseppe Bramucci, mistrz masoński. Longo wygłosił wykład zatytułowany „Dziedzictwo Republiki Rzymskiej”.
Republika Rzymska z 1849 r. była głęboko inspirowana ideałami wolności, równości i braterstwa, które rozpowszechniły się w Europie po oświeceniu i rewolucji francuskiej. Została ustanowiona w opozycji do papieża rzymskiego. Jej przywódcy — w tym Giuseppe Mazzini — byli w większości masonami i podzielali masońską wizję moralnej oraz obywatelskiej odnowy ludzkości, opartej na rozumie i powszechnym braterstwie, a nie na autorytecie religijnym.
Chociaż samo nagranie nie stanowi wystarczającego dowodu na przynależność Longo do masonerii — loże masońskie często zapraszają na publiczne konferencje osoby sympatyzujące z myślą masońską, które nie są członkami masonerii — to jednak stanowi dowód jego wyraźnie przychylnego stosunku do masońskiej kultury i jej ideałów.
Istnieją jednak również inne elementy, które należy wziąć pod uwagę.
W szczególności wydanie czasopisma „Logos” z 2014 r., publikowanego przez włoski Ryt Szkocki Dawny i Uznany, zawiera artykuł autorstwa „Fr. Oratore Umberto Longo 9°”, wymienionego wśród funkcjonariuszy Loży Doskonałości Tajnych Mistrzów „Giano” w Rzymie. Artykuł dotyczy historii, rytuału oraz rozwoju inicjacyjnego Rytu Szkockiego.
Skrót „Fr.” użyty w publikacji oznacza Fratello, czyli „Brat”, natomiast liczba wskazuje na stopień masoński. W tym przypadku „9°” oznacza dziewiąty stopień Rytu Szkockiego Dawnego i Uznanego — Wybranego Dziewięciu (Elect of the Nine).
Nie stanowi to absolutnie rozstrzygającego dowodu, że Longo przedstawiony w „Logos” jako brat-mason jest tą samą osobą, która uczestniczyła w masońskiej konferencji w Rzymie w 2019 r. Jednak zbieżność dwóch osób o tym samym nazwisku, pochodzących z Rzymu i będących specjalistami w zakresie historii Rytu Szkockiego, wydaje się bardzo mało prawdopodobna.
Co więcej, na stronie internetowej Wielkiego Wschodu Włoch Umberto Longo jest wielokrotnie wymieniany jako stały gość ich konferencji.
Oprócz informacji o wydarzeniu w Rzymie z 2019 r. pojawia się on również wśród prelegentów konferencji z 2014 r., poświęconej — ponownie — historii Rytu Szkockiego Dawnego i Uznanego.
W grudniu 2022 r. Longo uczestniczył także w konferencji poświęconej Hugo Prattowi, słynnemu włoskiemu autorowi komiksów, który sam był masonem. Konferencję zorganizowała Fondazione Scozzese Triveneta, instytucja kulturalna związana ze środowiskiem Rytu Szkockiego Dawnego i Uznanego.
Podczas swojego wykładu Longo z niezwykłą dokładnością opisywał kolejne etapy masońskiego rytuału inicjacyjnego: komnatę rozmyślań, pozbawienie metali oraz wewnętrzną podróż. Przedstawiał je nie tylko jako przedmiot badań historycznych, ale używał języka osoby dobrze zaznajomionej z symboliką Zakonu.
Pod koniec wykładu Longo umieścił siebie, Hugo Pratta, Corto Maltese oraz publiczność w jednej wspólnej kategorii:
„Corto i Ugo dobrze wiedzą, że wtajemniczony może być tylko podróżnikiem… Pratt i Corto ucieleśniają to wszystko, z łagodnym uśmiechem, bez dogmatów, bez roszczeń do pierwszeństwa; są dżentelmenami fortuny. A przecież ostatecznie my również nimi jesteśmy”.
Jeszcze bardziej wymowny jest fakt, że na zakończenie konferencji głos zabrał mężczyzna przedstawiony jako Suwerenny Wielki Komandor Rytu Szkockiego Dawnego i Uznanego, który podziękował prelegentowi, zwracając się do niego wprost słowami „Bracie Profesorze Longo”.
Jednym z najbardziej znanych fragmentów tekstów piosenek Patti Smith jest zdanie: „Jezus umarł za czyjeś grzechy, ale nie za moje”.
31 lipca 2026, papież Leon XIV spotkał się z popierającą aborcję i społeczność LGBTgwiazdą punk rocka, Patti Smith.
Smith, która podobnie jak Leon pochodzi z Chicago, jest piosenkarką, autorką tekstów i poetką, określaną jako „matka chrzestna muzyki punkowej” ze względu na swoją wpływową rolę we wczesnym kształtowaniu się tej sceny muzycznej. Szczyt sławy osiągnęła pod koniec lat ’70 za sprawą swojego największego hitu „Because the Night” – zmysłowej piosenki, w której głosi, że „noc należy do pożądania”. Jednym z jej najbardziej znanych wersów jest: „Jezus umarł za czyjeś grzechy, ale nie za moje”.
Gwiazda rocka nie identyfikuje się z żadną religią. Publicznie opowiadała się za legalną aborcją, twierdząc w 2018 roku, że „ratowanie życia młodych kobiet jest ważniejsze niż jakakolwiek ideologia”. Wyraziła przekonanie, że legalna aborcja, która zabija nienarodzone dzieci, „ratuje życie” matek, zapobiegając ich śmierci w wyniku samodzielnego przeprowadzania aborcji. W 2022 roku Smith nazwała uchylenie przez Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzeczenia w sprawie Roe przeciwko Wade „strasznym” i stwierdziła, że złamało jej to serce.
W 2014 roku, Smith została zaproszona przez papieża Franciszka do występu na świątecznym koncercie w Watykanie, a w 2021 roku wystąpiła tam ponownie.
Ojciec Antonio Spadaro, podsekretarz watykańskiego Dykasterium ds. Kultury i Edukacji, stwierdził, że podczas spotkania Smith z papieżem Leonem „zapaliła się iskra”.
«Kiedy te drzwi się otworzyły, coś się wydarzyło… iskra, niepozbawiona „efektownych momentów”, ale także poczucie głębokiego wzruszenia i misji w tym trudnym świecie. Dwoje Amerykanów, dwoje z Chicago, dwie wybitne postacie, które są głosami nadziei dla podzielonego świata: „kapłanka” rocka @PattiSmith, jak ją nazywają, oraz Ojciec Święty #Papa Leone. To była długa audiencja, która przypominała rozmowę między dwojgiem ludzi, którzy odkrywają, że są starymi przyjaciółmi i dzielą się wspomnieniami złożonymi ze słów i muzyki, marzeń, wizji oraz nadziei z przeszłości i teraźniejszości».
Kiedy ta drzwi się otworzyły, stało się coś… iskra niepozbawiona „scenek”, ale także głębokie wzruszenie i poczucie misji w tym trudnym świecie. Dwóch Amerykanów, dwóch z Chicago, dwie niezwykle ważne postacie, które są głosami nadziei dla podzielonego świata: „kapłanka” rocka @PattiSmith , jak ją nazywają, i Ojciec Święty #PapaLeone. Długa audiencja, która była jak rozmowa między dwiema osobami, które odkrywają, że są starymi przyjaciółmi i dzielą wspomnienia pełne słów i muzyki, marzeń, wizji i nadziei wczoraj i dziś.
Redaktor naczelny serwisu LifeSiteNews, John-Henry Westen, zwrócił uwagę na fakt, że Leon znalazł czas na spotkanie z „matką chrzestną punka”, ale „nie mógł spotkać się z Bractwem św.Piusa X”.
Tego ranka Leon XIV spotkał się z „Matką Chrzestną Punk”, otwartą zwolenniczką aborcji i praw LGBT Patti Lee Smith. A nie mógł spotkać się z SSPX. W 2022 roku nazwała obalenie przez Sąd Najwyższy USA wyroku Roe v. Wade „okropnym” i powiedziała, że złamało to jej serce.
Patti Smith miała oddać swoją córkę do adopcji zastrzegając, by nie została wychowana w wierze katolickiej, a teraz została przyjęta przez papieża
To nie pierwszy raz, kiedy „matka chrzestna punka” udaje się do Watykanu. Pamiętamy ją bowiem z placu św. Piotra, gdzie podawała rękę świeżo wybranemu papieżowi Franciszkowi. Ta Amerykanka – co nam szczególnie utkwiło w pamięci – miała taki dziwny kozi wyraz twarzy…
Zauważmy, że Smith nie jest, jak być może sądzi większość ludzi, odstępczynią. Nie należy do grona typowych dziewcząt wychowanych w katolickiej Ameryce, które w pewnym momencie zbaczają z drogi, stając się aktorkami, gwiazdami porno, piosenkarkami lub innymi przedstawicielkami społeczeństwa rozkładu moralnego. Rodzina Smith należy do… Świadków Jehowy.
Zainteresowanie koncepcjami katolickimi wydaje się zatem w pewnym sensie wynikać z preferencji estetycznych. Podają, że interesowała się historią świętych, a zwłaszcza św. Franciszkiem, postrzeganym przez nią nie inaczej jak świętym ekologiem – oczywiście. Widzicie ją, nawet na powyższym zdjęciu, z pięknym franciszkańskim symbolem Tau na szyi.
Obecnie przypomniano inne niepokojące, odniesienie. Smith miała podobno przywitać się z Leone’em, mówiąc „hi, hi”, czyli „cześć, cześć”. Jest to wyrażenie, którego użyła w mało znanej piosence, od której pochodzi tytuł jednego z jej najsłynniejszych albumów, *Wave*.„Hi, hi” stanowiło początek wyimaginowanej rozmowy między piosenkarką a Janem Pawłem I – Albino Lucianim, którego pontyfikat trwał tak krótko, jak czas nagrywania płyty, i który już nie żył, gdy ten złowieszczy utwór został nagrany. Krótko mówiąc, Smith zwraca się do żyjącego papieża w taki sam sposób, w jak zwracała się do papieża zmarłego.
Inne, co najmniej dziwne odwołanie można znaleźć w piosence „Dancing Barefoot. Utwór ten jest rzekomo dedykowany kobietom, a w szczególności kochance Amedeo Modiglianiego, Jeanne Hébuterne (1898–1922), która popełniła samobójstwo w ósmym miesiącu ciąży, zaledwie dwa dni po śmierci Modiglianiego. Piosenka kończy się fragmentem recytacyjnym, którego ostatnie słowa brzmią: „blessed among women”, czyli „błogosławiona wśród kobiet”. Pozostawiamy czytelnikowi ocenę owego maryjnego odniesienia osadzonego w tymże makabrycznym kontekście.
Środowisko, z którego wywodzi się Smith jest naprawdę przerażające. Wielu zapomina, że jej kariera rozpoczęła się wraz z karierą jej partnera, fotografa Roberta Mapplethorpe’a (1946–1989), z którym – jak sama twierdzi – dzieliła lata miłości i ubóstwa w Nowym Jorku pod koniec lat sześćdziesiątych. Mapplethorpe dorastał w katolickiej rodzinie w parafii w Nowym Jorku. Jako artysta zaczynał od sprzedaży biżuterii o tematyce religijnej, a wraz ze swoją dziewczyną znalazł się w środowisku kulturalnym, w którym królowała „Factory” Andy’ego Warhola. Mówi się, że on i Smith uważali się nawzajem za swoje „muzy”.
Później, gdy został fotografem, nastąpił przełom. Jego zdjęcia sprawiają, że do dziś cieszy się ogromną sławą, ale patrząc na nie, można się zastanawiać, co ma z tym wszystkim wspólnego Patti, skoro nie da się ich nawet nazwać „homoerotycznymi”: są to zdjęcia przedstawiające brutalną homoseksualną pornografię(do tego stopnia, że w słynnym przypadku brytyjska policja zażądała usunięcia niektórych stron z jego książki dostępnej w bibliotece),zdjęcia, które budzą odrazę i które, jak piszą niektórzy historycy sztuki, a także internetowa encyklopedia, „dokumentują i analizują subkulturę męskiego BDSM w Nowym Jorku na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych”.
Rozpowszechniona wersja głosi, że gdy Mapplethorpe uświadomił sobie swoją orientację, związek miłosny ze Smith zakończył się, przekształcając się w przyjaźń, która trwała aż do jego śmierci w 1989 roku, spowodowanej AIDS-em.
Natomiast w nieautoryzowanej biografii, która ukazała się pod koniec lat dziewięćdziesiątych zatytułowanej „Patti Smith: An Unauthorized Biography”, jej autor Victor Bockris wspomina o pierwszej córce, którą piosenkarka urodziła w wieku dwudziestu lat w Pensylwanii, na krótko przed przeprowadzką do Nowego Jorku i poznaniem Mapplethorpe’a. Patti miała wtedy oddać dziewczynkę do adopcji, z jedynym zastrzeżeniem, że nie powinna być wychowywana w wierze katolickiej.
Nie potrafimy powiedzieć nic więcej na temat owej dziwnej historii, poza tym, że pozostajemy zdruzgotani kolejnym „wstrzyknięciem” Patti Smith w samo serce chrześcijaństwa. Nie widać u niej żadnej skruchy w żadnej sprawie, a mimo to papież rzymski ściska jej dłoń, uśmiecha się do niej, poświęca jej czas, czyli promuje wśród wiernych katolików jej życiowe i pseudo-artystyczne przesłanie.
Sytuacja jest więc jasna: Patti Smith do środka Kościoła Katolickiego – katolicy na zewnątrz, FSSPX na zewnątrz, a w diecezjach i parafiach panuje atmosfera terroru; w zeszłym tygodniu w różnych częściach Włoch wygłoszono homilie zapowiadające ekskomunikę wiernych związanych z Bractwem – czyli tych, którzy zamiast słuchać Patti Smith, pragną pozostać katolikami.
Mamy więc do czynienia z całkowitym obaleniem wartości, z dość wyraźnymi elementami parodii i satanizmu. Oto dzisiejszy Watykan. To właśnie z tym będziemy walczyć, dopóki nie zostanie przywrócony porządek Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Hej, tu nie ma na co patrzeć, przejść dalej. To tylko katastrofa, jaką jest nowy „katolicyzm”, z którym powinniście pozostać w komunii – czego wymaga Prevost.
Podczas gdy zniewieściali dostojnicy synodalni kręcą na YouTube pełne zadowolenia, nieuczciwe filmiki, w których nazywają Bractwo św. Piusa X „sektą protestancką” i robią wszystko, co w ich mocy, by odciągnąć wiernych od katolicyzmu, ludzie, którzy wciąż dają się zwieść przekonaniu, że tacy jak oni reprezentują Kościół Katolicki, powinni szybko zapoznać się z kilkoma przykładami obecnego upadku synodalnego, który ma miejsce na całym świecie.
——————————————————-
Seria najnowszych doniesień z różnych zakątków synodalnego świata ilustruje absurdalność twierdzeń synodalnych heretyków, że to właśnie oni są Kościołem Katolickim założonym przez Chrystusa.
Jedno z szeroko rozpowszechnionych zdjęć (fotografia wprowadzająca) przedstawia ekwadorskiego jezuitę „ks.” Wilo Haro Rivasa odprawiającego mszę na świeżym powietrzu podczas tak zwanych „rekolekcji duchowych”.„Kapłan” siedzi ze skrzyżowanymi nogami na macie, ubrany w dżinsy i bluzę, a na sobie [z szat liturgicznych] ma jedynie zieloną stułę, podczas gdy naczynia liturgiczne spoczywają na rozłożonych na ziemi płachtach, a nie na prawdziwym ołtarzu.
Zdjęcie oddaje atmosferę nieformalności, która nie godzi się z godnością tradycyjnie oczekiwaną podczas sprawowania Ofiary Mszy Świętej, ale oczywiście doskonale wpisuje się w nienawiść synodalnego „Kościoła” wobec katolicyzmu.
Najwyraźniej na modernistycznej pustyni posoborowej takie właśnie przesłanie „słyszą od Ducha Świętego przeznaczone dla naszych czasów”, tj. sprowadzić świętą liturgię do poziomu prywatnej ekspresji twórczej celebransa, co stanowi świętokradczą kpinę z Ofiary Chrystusa.
FOTO: Tenże sam ekwadorski jezuita, „ks.” Wilo Haro Rivas…
W Kanadzie zaś wybuchł spór, gdy „ks.” Rico Passero z diecezji St. Catharines wziął udział w sodomskim cywilnym „ślubie” swego brata z partnerem tej samej płci. Zgodnie z jego własnymi wpisami w mediach społecznościowych, ów „kapłan”, pozostający w pełnej komunii z odstępczym Rzymem i uprawniony do ważnego udzielania „sakramentów”, opisał tę uroczystość jako „epicką” i „niesamowitą” oraz podziękował osobom, które były obecne, by wesprzeć parę, a podczas przyjęcia pełnił rolę mistrza ceremonii. lifesitenews/catholic-priest-attends-brothers-homosexual-wedding-calls-it-amazing-special
Ale hej, tu nie ma na co patrzeć, przejść dalej. To tylko katastrofa, jaką jest nowy „katolicyzm”, z którym powinniście pozostać w komunii – czego wymaga Prevost, bo w przeciwnym razie zostaniecie ekskomunikowani, tak jak ci z „protestanckiej sekty” w rodzaju FSSPX.
Kiedy nie pozwala się na wykłady muzułmańskie, zajęcia jogi czy pokazywanie meczów piłkarskich na dużych ekranach w parafiach, wrogowie Chrystusa znajdują inne sposoby, by stopniowo podważać wszystko, co święte i uświęcone. Ostateczny cel? – Aby przeciętny wierny nie dostrzegał już Boga w Kościele synodalnym, a jedynie człowieka i religię skoncentrowaną na człowieku.
Dla wielu wiernych jednak ciągłe zamykanie i sekularyzacja kościołów pozostają bardzo niepokojące. We Francji, kościół św. Józefa w Châteauroux jest przekształcany do użytku świeckiego zgodnie z procedurami kanonicznymi przewidzianymi w kanonie 1222. Według lokalnych doniesień budynek ma stać się halą wspinaczkową.
Tak, niech to do was dotrze. Oto owoce II Soboru Watykańskiego i synodalności. Chociaż prawo kanoniczne w wyjątkowych okolicznościach zezwala na przeznaczenie kościołów do celów nie sakralnych, bolesne jest obserwowanie, jak budynki niegdyś poświęcone do sprawowania Ofiary Mszy Świętej są przekształcane w miejsce bzdurnych zabaw.
Jest to szczególnie bolesne w kontekście świadomości, że właśnie ci ludzie, którzy mieli chronić wiarę, zdradzili ją i obecnie aktywnie niszczą wszelkie pozostałości katolicyzmu, jakie jeszcze pozostały w „cyrku synodalnym”.
W międzyczasie, wspomniana „sekta protestancka” rozrasta się ponad miarę, a plany budowy pięknego nowego kościoła katolickiego w Charlotte w Karolinie Północnej są już w zaawansowanej fazie realizacji. Tradycyjny katolicyzm, czyli prawdziwy katolicyzm, rozwija się i kwitnie, co dowodzi, że Matka Kościół pozostaje widoczna, choć jest mniejsza i obecnie nie ma prawowitego pretendenta do papiestwa. integritymagazine/exclusive-sspx-project-manager-reveals-charlotte-chapels-massive-expansion-plans
W ramach kolejnej próby zbezczeszczenia wszystkiego, co święte, wciąż trwa polemika dotycząca planów otwarcia bistro na tarasie Bazyliki św. Piotra, z którego rozciąga się widok na Rzym. Przedstawiciele Watykanu twierdzą, że projekt ten stanowi jedynie rozszerzenie oferty gastronomicznej już dostępnej dla zwiedzających wchodzących na kopułę
Prawda jest taka, że utworzenie lokalu gastronomicznego w sąsiedztwie jednego z najświętszych kościołów chrześcijaństwa prowadzi do komercjalizacji tego najświętszego miejsca, co sprawia, że nie sposób nie tęsknić za pewnym Prorokiem z I wieku oraz Jego sposobem na rozwiązanie owego problemu przy pomocy bata.
A co robi w tej chwili rzekomy Namiestnik Chrystusa?
Z wielkim zaangażowaniem działa na rzecz swej “religii godności ludzkiej” i eko-pogaństwa. Leon XIV ma niedługo wręczyć pierwszy Medal Zrównoważonego Rozwoju – nazwany jego imieniem i ustanowiony przez Uniwersytet Villanova(amerykański uniwersytet augustiański) – w uznaniu wkładu w ochronę środowiska, sprawiedliwość społeczną oraz to, co określa się mianem „integralnego rozwoju człowieka”. Konferencja towarzysząca wręczeniu nagrody zgromadzi naukowców, przedstawicieli Kościoła i liderów społecznych w celu promowania wspólnych inicjatyw środowiskowych inspirowanych encykliką „Laudato si’”. Ale spokojnie, jak zwykle nie będzie to miało absolutnie nic wspólnego z prawdziwym katolicyzmem.
……………..
Pierwszy Medal im. Papieża Leona XIV za działania na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju zostanie wręczony przez Ojca Świętego w Castel Gandolfo podczas Villanova International Sustainability Conference: “Odpowiadając na Wołania Ziemi i Ubogich”, która odbędzie się w dniach 12–15 października 2026 roku. Konferencja zgromadzi około 300 uczestników – w tym przedstawicieli środowisk akademickich, naukowców, przedstawicieli Kościoła, fundacji oraz liderów sektora publicznego i prywatnego – w ramach forum transdyscyplinarnego, którego celem jest przejście od dialogu do konkretnych, wspólnych działań. Zwycięzca pierwszej edycji medalu zostanie ogłoszony we wrześniu 2026 roku, przed konferencją i oficjalną ceremonią wręczenia nagród w «Borgo Laudato Si’» w Castel Gandolfo.
FOTO: Inauguracja i poświęcenie kompleksu «Borgo Laudato Si’» w Ogrodach Papieskich w Castel Gandolfo(@Vatican Media)
Papież Leon XIV, a wcześniej Robert F. Prevost, uzyskał w 1977 roku na Uniwersytecie Villanova tytuł licencjata nauk ścisłych w dziedzinie matematyki, a w roku 2014 uczelnia ta przyznała mu honorowy tytuł doktora nauk humanistycznych. vaticannews.va/pope/pope-leo-to-present-medal-on-sustainability-named-for-him.
………….
Tak więc, podczas gdy Rzym płonie w ogniu odstępstwa, herezji i świętokradztwa, Leon Niszczyciel gra na swych skrzypcach „godności ludzkiej”, obdarzając świat swoim faryzejskim uśmieszkiem.
Eucharystia na piasku, z wiernymi w strojach kąpielowych…
Zdjęcie towarzyszące temu artykułowi zostało opublikowane przez katolicką gazetę „Avvenire” w artykule „Między Biblią, morzem a życiem razem: oto przepis na wakacje z Bogiem”.
Inicjatywa „Sto płetw – Morze i Biblia” jest z pewnością piękna (realizowany na Sycylii, Sardynii, w Kalabrii i w Albanii: szlak „100 płetw – Morze i Biblia” został stworzony w 2010 roku przez ojców jezuitów). Tydzień poświęcony Słowu Bożemu, modlitwie, życiu wspólnotowemu i kontemplacji natury może stanowić autentyczną odpowiedź na duchowe pragnienie wielu młodych ludzi i dorosłych. Morze jest zresztą głęboko zakorzenione w geografii Ewangelii: na jego brzegach Jezus powołał uczniów, przemawiał do tłumów, uciszył burzę i przygotował chleb dla swoich przyjaciół. „Chodźcie na bok, sami, w ustronne miejsce, i odpocznijcie trochę” (Mk 6,31).
Jednak właśnie dlatego, że inicjatywa ta jest poważna i ambitna pod względem duchowym, zdjęcie opublikowane przez „Avvenire” rodzi pytanie, którego nie można zbyć jako zwykłej tradycjonalistycznej nostalgii:
Czy naprawdę należało odprawiać Eucharystię (bo na to wygląda) na piasku, z księdzem klęczącym przed przedmiotami ułożonymi na płótnie i niektórymi uczestnikami wciąż w strojach kąpielowych lub bikini?
Nie wszystko, co jest oryginalne pod względem duszpasterskim, jest z tego samego powodu również mądre pod względem duszpasterskim. Pragnienie wyprowadzenia Kościoła „poza zakrystie” nie może przerodzić się w zacieranie wszelkiej różnicy między celebracją a dniem spędzonym na plaży. Jezus spotykał ludzi na drogach i nad brzegiem morza, ale kiedy chciał sprawować Paschę, posłał uczniów, aby przygotowali odpowiednie miejsce: „On wskaże wam na piętrze wielką salę, urządzoną i już gotową; tam przygotujcie wszystko” (Mk 14,15).Kluczowe jest właśnie to słowo: “przygotujcie”.
Istnieje zatem niebezpieczeństwo, że Msza św. będzie postrzegana jako jedna z wielu atrakcji w ramach całodziennego programu: lectio divina, kąpiel, wycieczka, wspólne spędzanie czasu, a pomiędzy płetwami a ręcznikiem plażowym – także Eucharystia. Ale Msza nie jest zajęciem rekreacyjnym zawierającym elementy życia duchowego. Nie jest to animacja plażowa, ani też nastrojowy dodatek do zachodu słońca, mający uczynić owo doświadczenie bardziej emocjonującym. Jest to Pamiątka Śmierci i Zmartwychwstania Pana: „Czyńcie to na moją pamiątkę”(1 Kor 11,24). (…)
„Sto płetw – Morze i Biblia” zasługuje na uznanie za to, co proponuje. Ale właśnie dlatego zasługuje też na szczerą krytykę. Można modlić się w stroju kąpielowym, można zatrzymać się na plaży i czytać Ewangelię, można wielbić Boga nad brzegiem morza. Celebracja eucharystyczna wymaga jednak czegoś więcej: przygotowania, godności, skupienia i świadomości. W przeciwnym razie, próbując przenieść Chrystusa na plażę, ryzykujemy sprowadzenie Jego ołtarza do roli kącika pośród toreb, koszyków i strojów kąpielowych. A to nie jest tzw. “otwartość na świat”: to jest ryzyko zapomnienia o Tym, Komu oddajemy cześć.
Wśród licznych zarzutów skierowanych pod adresem encykliki „Magnifica humanitas” papieża Leona XIV, jeden z najpoważniejszych i najbardziej znaczących z teologicznego punktu widzenia dotyczy przypuszczalnej tendencji pelagiańskiej, która miałaby przewijać się w całym dokumencie.
Jest to poważny zarzut. Być może najpoważniejszy, jaki można sformułować na płaszczyźnie doktrynalnej po zarzutach dotyczących modernizmu. Z tego powodu należy przede wszystkim wyjaśnić istotę tej kwestii.
Pelagiusz, brytyjski mnich z V wieku, nauczał, że człowiek posiada w sobie zasoby niezbędne do czynienia dobra i osiągnięcia moralnej doskonałości. Łaska Boża, w jego ujęciu, nie była absolutnie niezbędna do zbawienia. Grzech pierworodny był w istocie bagatelizowany, a natura ludzka przedstawiana była jako znacznie mniej zraniona niż głosiła tradycja apostolska.
Przeciwko tej wizji stanowczo wystąpił św. Augustyn. Dla wielkiego biskupa z Hippony człowiek jest rzeczywiście wolny, ale jest to wolność zraniona. Bez uprzedniej łaski Bożej, człowiek nie może się zbawić. Bez Chrystusa nie może uzdrowić swojej upadłej natury. Bez odkupienia, ludzki projekt pozostaje nieuchronnie niezrealizowany.
Od tamtej pory pelagianizm stał się czymś więcej niż tylko historyczną herezją. Jest to nieustanna pokusa. Pokusa, by wierzyć, że człowiek może zbawić się sam.
Oczywiście nikt nie znajdzie tego stwierdzenia sformułowanego wprost w encyklice Leona XIV. Problem jest bardziej subtelny i dotyczy ogólnej struktury dokumentu.
Czytając „Magnifica humanitas”, uderza przede wszystkim niezwykła wiara w zdolność ludzkości do budowania bardziej sprawiedliwego porządku poprzez współpracę, dialog, uczestnictwo, etyczne zarządzanie technologiami, globalną solidarność i wspólną odpowiedzialność.
Są to szlachetne tematy, w dużej mierze godne poparcia, ale problem teologiczny pojawia się, gdy zadamy sobie pytanie: jaką rolę odgrywa łaska nadprzyrodzona w tym procesie?
W wielu fragmentach encykliki mowa jest o człowieku, o jego odpowiedzialności, możliwościach i historycznych wyborach. Znacznie mniej uwagi poświęcono jego radykalnej zależności od łaski. Wynika z tego wrażenie, że jest to dokument przepełniony silnym optymizmem antropologicznym. Optymizm sam w sobie nie jest jednak pelagiański. Samo chrześcijaństwo jest głęboko optymistyczne, ponieważ opiera się na zwycięstwie Chrystusa. Istnieje jednak zasadnicza różnica. Optymizm chrześcijański wywodzi się z odkupienia. Optymizm pelagiański wywodzi się z możliwości człowieka.
I właśnie tutaj pojawiają się pierwsze trudności. Encyklika szczegółowo opisuje zagrożenia związane ze sztuczną inteligencją, koncentracją władzy gospodarczej, nierównościami społecznymi i strukturami opresyjnymi. Znacznie mniej miejsca poświęca jednak temu, co w tradycji katolickiej jest źródłem każdego kryzysu: grzechowi.
Ta cisza jest znacząca. Bo jeśli zło przedstawia się przede wszystkim jako problem strukturalny, technologiczny, ekonomiczny lub kulturowy, to rozwiązanie nieuchronnie staje się również strukturalne, technologiczne, ekonomiczne lub kulturowe. Perspektywa zmienia się radykalnie. Nie chodzi już przede wszystkim o nawrócenie serca. Chodzi o przemianę systemów.
Właśnie tutaj pojawia się zagrożenie dryfem pelagiańskim. Współczesny człowiek jest zachęcany do budowania cywilizacji bardziej ludzkiej, bardziej inkluzywnej i opartej na solidarności. Rzadko jednak przypomina mu się, że sam nosi w sobie ranę, której żadna reforma społeczna nie jest w stanie uleczyć.
Augustyn zadałby prawdopodobnie proste pytanie: kto jest w stanie uleczyć serce człowieka? – Żaden algorytm. Żadne etyczne zarządzanie. Żadna struktura partycypacyjna. Żadna globalna agenda. Jedynie łaska.
Na uwagę zasługuje jeszcze jeden element. W dokumencie nieustannie pojawia się temat powszechnego braterstwa, który z pewnością również należy do dziedzictwa chrześcijańskiego. Jednak w Nowym Testamencie braterstwo nie wynika po prostu ze wspólnej przynależności do rodzaju ludzkiego. Wynika ono przede wszystkim z boskiego synostwa uzyskanego w Chrystusie.
Kiedy to rozróżnienie ulega osłabieniu, pojawia się ryzyko, że braterstwo będzie postrzegane głównie w kategoriach humanistycznych. Konsekwencja tego jest istotna. Ludzkość nie jawi się już jako rodzina, która wymaga odkupienia, ale jako rodzina, która po prostu wymaga lepszej organizacji.
W tym miejscu podobieństwo do pelagianizmu staje się bardziej widoczne. Pelagiusz nie zaprzeczał dobroci, zaprzeczał natomiast radykalnej konieczności odkupienia.
Encyklika z pewnością nie posuwa się aż tak daleko, ale miejscami wydaje się mówić tak, jakby głównym problemem ludzkości był brak współpracy, a nie brak łaski.
Trzeci aspekt dotyczy samej postaci Chrystusa. Czytając „Magnifica humanitas”, wyraźnie wyłania się obraz Chrystusa jako nauczyciela człowieczeństwa, orędownika godności osoby, obrońcy ubogich oraz etycznego wzorca globalnego współżycia społecznego. Są to wymiary autentycznie ewangeliczne, jednak mniej widoczny jest Chrystus Odkupiciel, który zbawia człowieka z grzechu. Mniej widoczny jest Chrystus wzywający do nawrócenia. Mniej widoczny jest Chrystus mówiący o sądzie. Mniej widoczny jest Chrystus wyzwalający z niewoli duchowej.
W rezultacie powstaje chrystologia silnie ukierunkowana na humanizację człowieka, a w mniejszym stopniu na jego deifikację. A przecież tradycja katolicka zawsze nauczała, że ostatecznym celem nie jest po prostu stanie się bardziej ludzkim. Jest nim uczestnictwo w samym życiu Boga.
Święty Atanazy ujął to w słynnej formule: „Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się uczestnikiem życia boskiego”.Ta nadprzyrodzona perspektywa wydaje się stosunkowo słabo zaznaczona w ogólnej strukturze encykliki i właśnie w tym wielu krytyków dostrzega potencjalną formę neopelagianizmu. Nie chodzi tu o klasyczny pelagianizm, ani o jawne zaprzeczenie łaski, ale o jej stopniowe spychanie na margines.
Paradoksalnie, niektórzy obserwatorzy mogliby dziś zadać to samo pytanie w odniesieniu do „Magnifica humanitas”. Kiedy język globalnej współpracy zajmuje więcej miejsca niż język odkupienia, kiedy naturalna godność człowieka wydaje się ważniejsza od jego nadprzyrodzonego powołania, kiedy przemiana struktur cieszy się większą uwagą niż nawrócenie dusz, ryzyko nie polega tyle na formalnej herezji. Jest to coś bardziej subtelnego: powolna antropologizacja chrześcijaństwa.
Osobiście, nie powiedziałbym, że „Magnifica humanitas” jest tekstem pelagiańskim. Byłby to wniosek zbyt daleko idący z teologicznego punktu widzenia. Powiedziałbym jednak, że dokument ten zawiera pewne akcenty, które mogą sprzyjać antropocentrycznej interpretacji wiary. A historia Kościoła uczy nas, że pelagianizm rodzi się zawsze w ten właśnie sposób. Nie poprzez nagłe zaprzeczenie łaski, ale poprzez jej stopniowe przesłanianie.
Kiedy człowiek zajmuje zbyt dużo miejsca w dyskursie teologicznym, Bóg nie znika od razu. Po prostu cofa się na dalszy plan.
I właśnie w tym momencie antyczna pokusa Pelagiusza ponownie puka do drzwi Kościoła.
Nie wiem, czy pamiętacie film „Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko płakać” z Massimo Troisi i Roberto Benigni’m. Mam na myśli scenę, w której dwaj przyjaciele, przejeżdżając przez kontrolę celną w punkcie granicznym, słyszą pytania strażnika: „Kim jesteście? – Dokąd jedziecie? – Co przewozicie? – Ilu was jest? – Jeden florin!”
Z góry przepraszam za brak szacunku, ale widząc papieża na Lampedusie przy tak zwanej„Bramie Europy”, przypomniał mi się ten właśnie film.
I pomyślałem sobie: cóż, w końcu skoro jest to brama wejściowa do naszych ziem, czy nie byłoby sensowne umieścić tam jakiegoś funkcjonariusza (strażnika, ochroniarza, wartownika, kogokolwiek) który pytałby: „Kim jesteście? – Dokąd jedziecie? – Co przewozicie? – Ilu was jest?”
Natomiast papież powiedział, że musimy „przyjmować, chronić, wspierać i integrować”. Kropka. Nie zadając żadnych pytań.
A co z florinem? – Cóż, wydaje mi się, że jest to oczywiste: to my mamy go zapłacić.
«Nie pozostało nam nic innego, jak płakać» to film z 1984 roku, napisany, wyreżyserowany i zagrany przez Roberto Benigni’ego i Massimo Troisi’ego.
W roku 1984, w Toskanii, Mario i Saverio utykają w samochodzie na przejeździe kolejowym. Aby uniknąć niekończącego się oczekiwania na pociąg, wybierają skrót, który cofnie ich w czasie aż do roku 1492.
Rok 1984, toskańska wieś. Woźny Mario i nauczyciel Saverio stoją na przejeździe kolejowym, czekając na przejazd pociągu. Są przyjaciółmi i zwierzają się sobie nawzajem. Saverio martwi się między innymi depresją siostry z powodu rozpadu jej związku z Amerykaninem. Ponieważ oczekiwanie się przedłuża, postanawiają pojechać wąską drogą przez pola. Po chwili ich samochód psuje się. Robi się ciemno i pada deszcz. Znajdują nocleg w gospodzie, gdzie zauważają świece, pióro i kałamarz. Idą na górę i zastają inną osobę śpiącą w pokoju.
Następnego ranka, zaraz po przebudzeniu, z rozbawieniem widzą ich gospodarza Remigia oddającego mocz przez okno, ale ich śmiech zostaje natychmiast przerwany sykiem włóczni, która go zabija. Mario i Saverio widzą ludzi w czarnych płaszczach uciekających konno, zbiegają na dół i znajdują innych, ubranych bardzo dziwnie. Z niedowierzaniem pytają mężczyznę, gdzie są i odkrywają, że są w Frittole, wyimaginowanej toskańskiej wiosce, w “wieku czternastym”, “prawie piętnastym”. Początkowo myśląc, że to okropny żart, muszą jednak pogodzić się z brutalną rzeczywistością podróży w czasie i zatrzymują się u Vitellozza, brata zamordowanego, który opowiada im o straszliwej waśni z niejakim Giuliano Del Capecchio, który morduje jego rodzinę. W wiosce spotykają Parisinę, matkę Vitellozza i zmarłego Remigia, i zaczynają pracować w ich sklepie mięsnym.
W renesansowej scenerii wioski rozgrywa się wiele wydarzeń. Saverio natychmiast przyzwyczaja się, podczas gdy Mario odmawia zaaklimatyzowania się. Wkrótce jednak, podczas nabożeństwa, Mario spotyka Pię, młodą kobietę z bogatej rodziny, i zakochuje się w niej. Zaczyna widywać Pię, zaglądając przez mur jej domu. Tymczasem Vitellozzo zostaje aresztowany, a Saverio i Mario na próżno piszą list do Girolamo Savonaroli, aby uzyskać jego uwolnienie.
Saverio, który nie kryje pewnej irytacji spotkaniami Maria z młodą Pią; nieustannie prosi Mario, aby zapytał młodą kobietę, czy ma przyjaciółkę, którą mogłaby mu przedstawić, i narzeka, że zawsze jest jedynym, który pracuje w sklepie mięsnym. Kierowany politycznym i intelektualnym zapałem, przekonuje przyjaciela do podróży do Hiszpanii, aby spotkać się tam z Krzysztofem Kolumbem i odwieść go od wyprawy do Indii i odkrycia Ameryki, tak aby w przyszłości jego siostra nie mogła spotkać Amerykanina, który ją porzucił. W bliżej nieokreślonym miejscu spotykają wojowniczkę, Astriahę, która zastrasza ich, strzelając w ich furmankę.
Po przybyciu do Francji Mario i Saverio spotykają Leonarda da Vinci i powodowani niepohamowanym entuzjazmem, próbują podzielić się z nim swoją wiedzą na temat aktualnych wynalazków. Jednak z powodu własnej niewiedzy oraz niemożności pojęcia przedstawianych kwestii przez geniusza, po próbach wyjaśnienia mu działania pociągu, termometru, elektryczności i sygnalizacji świetlnej, obaj muszą się pogodzić z tym, że nauczą go, z niewielkim powodzeniem, gry w karty.
W tawernie ponownie spotykają Astriahę, która mówi im, że jej zadaniem było uniemożliwienie przybycia obcokrajowcom do Hiszpanii, aby zapewnić wypłynięcie statków Kolumba. Zdumieni tymi słowami, pędzą na brzeg, gdzie widzą, że karawele już odpłynęły.
W trakcie podróży, natrafiają też na bardzo gorliwego celnika, który przepytuje ich szczegółowo i wymusza na nich zapłatę „fiorina”, powtarzając swą formułę także wtedy, gdy muszą podnieść worek, który w międzyczasie spada z ich wozu (słynny we Włoszech skecz poniżej).
Obaj próbują wrócić do Włoch i ku swojemu zdziwieniu dostrzegają dym wydobywający się z lokomotywy. Przekonani, że zostali przeniesieni w wiek XX, z przykrością odkrywają, że maszynistą jest Leonardo, który wykorzystał ich wskazówki i zdołał wynaleźć pociąg. Widząc ich rozczarowanie, Leonardo zapewnia ich, że zyski z owego przedsięwzięcia zostaną podzielone po równo. https://it.wikipedia.org/wiki/Non_ci_resta_che_piangere
„To migranci stworzyli Amerykę”– powiedział Robert Francis Prevost, obecnie najbardziej znany na świecie przedstawiciel ideologii imigracjonizmu anomicznego(anomia: stan społeczeństwa wynikający z rozpadu powszechnie przyjętych norm postępowania),pozbawionego jakichkolwiek korzeni kosmopolityzmu, koncepcji przyznawania praw bez uwzględnienia granic państw oraz strategii globalnego wykorzeniania.
Zanim poleciał na Lampeduzę, by tam po raz kolejny poprzeć nielegalną, a zatem niezgodną z prawem inwazję migrantów, Prevost pochwalił swój kraj, Stany Zjednoczone Ameryki, za to, że są„krainą imigracji”.
Po omówieniu „szlachetnej wizji ojców założycieli” (którzy wszyscy byli iluminatami, a niemal wszyscy masonami) oraz po pochwaleniu „wolności religijnej” w stylu amerykańskim (tej samej, która przyznaje wyznawcom wiccahttps://pl.wikipedia.org/wiki/Wiccaoraz satanistom przywilej bycia traktowanymi na równi z innymi religiami), Prevost podkreślił, że Ameryka jest „narodem ukształtowanym przez imigrantów”.
……………….
Podczas ceremonii wręczenia Medalu Wolności, która odbyła się w piątek w Filadelfii w formie online, papież Leon XIV powiedział Stanom Zjednoczonym, że to imigranci ukształtowali przyszłość tego kraju. „W ciągu ostatnich dwustu pięćdziesięciu lat wiele narodów na całym świecie wykazało niezachwianą determinację, by urzeczywistnić szlachetną wizję Ojców Założycieli, dzięki czemu Ameryka stała się synonimem wolności, otwierając swoje drzwi przed kolejnymi falami imigrantów i pozwalając im oraz ich dzieciom współtworzyć przyszłość tego kraju” – stwierdził Leon. ansa.it/pope-tells-us-immigrants-have-shaped-nations-future_
$$$
Prevost na Lampeduzie:
“(…) Dlatego z tego najdalszego skrawka Europy na Morzu Śródziemnym wyraźniej widać epokowe wezwanie, przed którym zjawisko migracji stawia społeczeństwa europejskie. Także pod tym względem – podobnie jak w sprawie transformacji ekologicznej i budowania pokoju – Europa posiada wyjątkowy potencjał, wypływający z jej historii i kultury, a więc także równie wielką odpowiedzialność. Ze względu na swoje położenie geograficzne i kształt instytucjonalny, Europa jest w stanie, by na tym obszarze zmierzyć się z kryzysem w sposób całościowy: włączając pierwszą pomoc w długofalowy plan strategiczny, zdolny przyjmować, chronić, promować i integrować migrantów, a zarazem działając na rzecz rozwoju, aby nikt nie był zmuszony do emigracji. Wszystko to powinno odbywać się przy czujnej trosce o poszanowanie godności każdej osoby. Jest to zadanie instytucji publicznych, ale także całego społeczeństwa obywatelskiego i Kościoła. (…)
Siostry i bracia, jak mówiłem niedawno na Teneryfie, podczas Podróży Apostolskiej do Hiszpanii, także na Lampedusie kultura przyjmowania ma wymiar turystyczny, który – niestety – może być postrzegany jako zagrożony przez szlaki migracyjne i może rozwijać się w obojętności, a nawet w przeciwstawieniu się ich dramatycznym aspektom. (…)”
Jakże “piękne” jest wykorzenienie! – Właśnie w Stanach Zjednoczonych możemy dostrzec wszystkie jego konsekwencje. Rezultatem jest «barbarzyństwo z klimatyzacją», jak określa to Geminello Alvi https://it.wikipedia.org/wiki/Geminello_Alvi.
Jest to najbardziej materialistyczna, zmasowana i podżegająca do wojen plutokracja w historii świata. Pieniądze i konsumpcja, a właściwie marnotrawstwo, jako najwyższe ideały życia, połączone ze zbiorowym instynktualizmem plemiennym. Krótko mówiąc, system orgiastyczno-handlowy.
Cóż innego mogło bowiem zrodzić się z braku korzeni, jeśli nie antycywilizacja stworzona po to, by infekować i psuć wszystkie inne?
Gdyby Prevost reprezentował autentyczny katolicyzm, a nie jego fatalną i groteskową parodię, można by pomyśleć, przynajmniej przez chwilę, że Friedrich Nietzsche miał rację, określając chrześcijaństwo jako nienawiść do życia i cywilizacji.
Jednak Max Scheler w swoim mistrzowskim eseju „Resentyment w budowaniu moralności” (“Das Ressentiment im Aufbau der Moralen”, rok 1912) obszernie wykazał – opierając się w dużej mierze na badaniach historyczno-socjologicznych Wernera Sombarta – że Nietzsche mylił cechy wrogie życiu – charakterystyczne dla burżuazyjnego protestantyzmu swojej rodziny – z autentycznym chrześcijaństwem.
To właśnie burżuazyjny duch „homo oeconomicus” wprowadził do etyki uraz indywidualistyczno-egalitarny. W żadnym wypadku nie było to chrześcijaństwo odrzucające urazę, ponieważ opiera się ono na obowiązku przebaczenia, którego nauczał jego boski założyciel.
Jednak tekst Schelera jest również ostrzeżeniem: biada katolicyzmowi (czyli autentycznemu chrześcijaństwu), jeśli ulegnie on duchowi świeckiemu i burżuazyjnemu. W takim przypadku może on rzeczywiście stać się nie tylko parodią samego siebie, ale i najpotężniejszym orężem w rękach sił wywrotowych.
Niestety, II Sobór Watykański zapoczątkował właśnie tę przemianę: wchłonięcie przez mentalność katolicką ducha burżuazyjnego i świeckiego poprzez akceptację jego wywrotowych, przeciwnych życiu zasad (takich jak: światopogląd świecki, indywidualizm, egalitaryzm, subiektywizm antropocentryczny).
Z tego powodu Kościół posoborowy stopniowo przekształcił się w wielką globalistyczną organizację pozarządową, a człowiek ubrany w biel – wypaczając istotę papiestwa – stał się najwyższym rzecznikiem anarchistycznego, antychrześcijańskiego i antyludzkiego wykorzenienia na skalę globalną.
LIST OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO BRACTWA KAPŁAŃSKIEGO ŚWIĘTEGO PIUSA X
29 czerwca 2026
Do Wielebnego Księdza Davide Pagliaraniego Przełożonego Generalnego Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X
Z ojcowską troską pragnę zwrócić się do Księdza, a za Księdza pośrednictwem do biskupów, kapłanów, seminarzystów i wiernych związanych z Bractwem Kapłańskim Świętego Piusa X, świadomy odpowiedzialności, którą Pan powierzył mi jako Następcy Apostoła Piotra.
Kościół uznaje przywiązanie do życia liturgicznego, zaangażowanie w formację kapłańską, gorliwość apostolską oraz pragnienie wierności Tradycji, które charakteryzują wiele osób i wspólnot związanych z tym Bractwem. To właśnie stanowiło motyw postawy uwagi i życzliwości, jaką moi Poprzednicy nieustannie wam okazywali.
W tym duchu, przepełniony chrześcijańską miłością, wzywam was i proszę z całego serca: zawróćcie z tej drogi! Zachęcam was, abyście z całą powagą rozważyli dobro duchowe wiernych, ponieważ akt schizmy, którego byście się dopuścili, pozbawiłby ich możliwości godziwego, a w niektórych przypadkach nawet ważnego przyjmowania sakramentów, które miłują i których poszukują dla swojego uświęcenia.
Kościół jest gotów podjąć drogę dialogu i porozumienia, którą Duch Święty może uczynić możliwą i owocną.
Modlę się za was, ponieważ rozdzieranie całej tkanej bez szwów Tuniki Chrystusa jest grzechem niezwykle ciężkim. Niech Pan oświeci wasze sumienia i obudzi wasze serca. Mocą władzy otrzymanej od Chrystusa, z sercem przepełnionym bólem, ale wciąż pełnym nadziei, czuję się zobowiązany prosić was, abyście odstąpili od swojego zamiaru, i powierzam te intencje Niepokalanemu Sercu Maryi, Matki Dobrej Rady.
Z Watykanu, dnia 29 czerwca 2026 r., w uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła
List Przełożonego Generalnego w odpowiedzi na apel Jego Świątobliwości Papieża Leona XIV
Przełożony Generalny
Do Jego Świątobliwości
Ojca Świętego Leona XIV
Ecône, 30 czerwca 2026 r.
Ojcze Święty,
Bardzo dziękuję za list skierowany do mnie.
Jestem wzruszony Jego ojcowską troską.
Od dawna pragnąłem mieć okazję spotkać się z Nim, aby osobiście wyrazić i okazać Mu nasze szczere pragnienie służenia Kościołowi. Niestety, nie nadarzyła się taka okazja.
Proszę jedynie o rozważenie autentyczności tych intencji, które wcale nie są fikcyjne. Co paradoksalne, wydaje nam się, że w obecnej sytuacji naszym wyraźnym obowiązkiem jest dołożenie wszelkich starań, by zszyć tunikę Chrystusa, rozdartą przez siły i naciski niezgodne z autentycznym duchem katolickim. Proszę jedynie o rozważenie autentyczności tych intencji, zanim podejmie Jego Świątobliwość decyzję w sprawie Bractwa św. Piusa X. Nie jest jeszcze za późno.
Daleko nam do myśli o odłączeniu się od Kościoła rzymskiego: wręcz przeciwnie, pragniemy mu służyć w wyjątkowy sposób, tak jak Matce znajdującej się w trudnej sytuacji, która potrzebuje szczególnej pomocy, choć nie wszyscy to rozumieją. Jestem jednak przekonany, że Ojciec Święty jest w stanie to pojąć.
Stolica Apostolska udowodniła, że potrafi zrozumieć bardzo złożone sytuacje i zachować cierpliwość.
Pozwalam sobie z synowską pokorą prosić Ojca Świętego, aby przeznaczył czas niezbędny na rozważenie tej sprawy.
Gdyby moje słowa okazały się niewystarczające, prosiłbym Ojca Świętego o zastanowienie się nad dwoma bardzo prostymi faktami. Po pierwsze, Bractwo zostało już uznane za schizmatyckie w 1988 roku, z powodów i w okolicznościach całkowicie analogicznych do obecnych; a jednak po tylu latach rozmawiamy ze sobą jak ojciec ze swoim synem, a Jego Świątobliwość ojcowsko wzywa mnie do uniknięcia schizmy, która – teoretycznie – już miała miejsce. Czy nie uważa Jego Świątobliwość, że być może właśnie ta Jego postawa, której troskę doceniam, jest dowodem na to, że Bractwo nie jest schizmatyckie ani wrogie Kościołowi?
Po drugie, przed laty, Stolica Apostolska powierzyła dwóm biskupom Kościoła zadanie podjęcia dialogu z Bractwem św. Piusa X: ks. Vitusowi Huonderowi, ówczesnemu biskupowi Chur, który już nie żyje, oraz ks. Athanasiusowi Schneiderowi, biskupowi pomocniczemu w Astanie. Obydwaj, po poświęceniu na to niezbędnego czasu, dostrzegli głęboko katolicki charakter Bractwa i publicznie o tym zaświadczyli.
Ale przede wszystkim pozwalam sobie zwrócić się do Jego Świątobliwości w imieniu tysięcy dusz, które dzięki apostolstwu Bractwa odzyskały wiarę katolicką i praktykę religijną. Jest to fakt, który odnotowali Jego poprzednicy. Dusze te mają tylko jedno pragnienie: zbawienie poprzez to narzędzie, które Opatrzność postawiła do ich dyspozycji. Cierpiały i są szczere. Jestem pewien, że Jego ojcowskie serce uniwersalnego pasterza będzie wrażliwe na tę wyjątkową sytuację. Pewnego dnia wszystkie trudności między Stolicą Apostolską a Bractwem zostaną rozwiązane. Gest zrozumienia ze strony Jego Świątobliwości, zamiast zaszkodzić jedności, będzie mógł zademonstrować przed światem i wszystkimi chrześcijanami Jego troskę o jedność oraz Jego ojcowską dobroć.
Pozostawiam to do rozważenia przez Jego Świątobliwość. Ponownie modlę się w Jego intencji.
Od dawna, jeszcze przed Jego wyborem, modlę się do św. Rity o pomoc w obecnej sprawie: w wyborze papieża z zakonu augustianów dostrzegłem znak nadziei. Jestem pewien, że Święta wkroczy do akcji. Nigdy nie jest za późno.
Proszę o błogosławieństwo dla nas.
Korzystam z okazji, by potwierdzić moje najgłębsze oddanie w Panu.
wczoraj obchodziliśmy Światowy Dzień Uchodźcy, ustanowiony przez Organizację Narodów Zjednoczonych, z okazji 75-lecia Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, która powstała w celu ochrony osób prześladowanych i zmuszonych do opuszczenia swojej ojczyzny, domu i rodziny.
Mam nadzieję, że duch, który ożywił prace nad tym ważnym międzynarodowym dokumentem, nadal oświeca sumienia przywódców narodów. Nikomu nie wolno odwracać wzroku od tych, którzy szukają ochrony i bezpieczeństwa. Wzywam ponadto wszystkich do przyjmowania ofiar prześladowań, aby mogły żyć w pokoju, z godnością i patrzeć w przyszłość z nadzieją(…)”.
W Castel Gandolfo, w rozmowie z dziennikarzami, Leon XIV odniósł się do święceń biskupich ogłoszonych przez Bractwo Kapłańskie św. Piusa X i powiedział: „Rozważam możliwość wystosowania kolejnego apelu i powiedzenia: nie róbcie tego, spróbujmy żyć w komunii z Kościołem. Ale decyzja należy do nich.Musimy zrozumieć, co to oznacza dla nich i dla Kościoła”.
Następnie Prevost oświadczył: „Z pewnością rozłam między chrześcijanami jest sprawą bolesną. Jednak oni odmawiają zaakceptowania niektórych fundamentalnych elementów Kościoła, począwszy od różnych stanowisk II Soboru Watykańskiego. Przykro mi, jeśli podejmą taką decyzję. Ale musimy iść naprzód”.
Z całym szacunkiem dla Leona XIV, są to wypowiedzi sprawiające konsternację. Stwierdzenie, że „musimy zrozumieć, co to oznacza dla nich i dla Kościoła”,oznacza ignorowanie wszystkiego, co działo się w stosunkach między Rzymem a Bractwem przynajmniej od roku 1988. Nie ma tu nic do zrozumienia, ponieważ wszystko jest oczywiste. Z jednej strony są ci, którzy przekształcili ideologiczne pojęcia “odnowy” i “dialogu” w prawdy doktrynalne, z drugiej zaś ci, którzy proszą o możliwość wyznawania wiary katolickiej zgodnie z tradycyjną doktryną, której istoty nie wolno modyfikować.
Fakt, że Leon należy do pierwszego obozu, nie powinien jednak uniemożliwiać mu pełnego zrozumienia, co to wszystko oznacza dla uczniów biskupa Lefebvre’a i dla Kościoła. Twierdzenie, że trzeba to jeszcze zrozumieć, brzmi jak hipokryzja albo ideologiczne zaślepienie. Lub brak dobrej wiary.
Jednak jeszcze bardziej zaskakująca jest druga część oświadczenia, w której Leon stwierdza, że problem z członkami FSSPX polega na tym, iż „odmawiają oni akceptacji niektórych fundamentalnych elementów Kościoła, począwszy od różnych stanowisk II Soboru Watykańskiego”. Podkreślamy: problem nie polega na tym, że odrzucają oni kluczowe punkty doktryny, moralności, dyscypliny i eklezjologii katolickiej. Nie, problem polega na tym, że nie identyfikują się z niektórymi stanowiskami II Soboru Watykańskiego. W ten sposób, Leon nadaje charakter dogmatyczny Soborowi, który miał mieć charakter duszpasterski, przekształcając go w konstytucję fundamentalną. Ale Kościół rzymskokatolicki nie jest instytucją wyłącznie ludzką, którą można założyć od nowa. Został on założony raz na zawsze i w sposób definitywny przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, tak więc każda propozycja zrekonstruowania go na nowych podstawach oznacza coś w rodzaju zamachu stanu i zradę.
Leon mówi o możliwości skierowania nowego apelu do FSSPX, ale w ten sposób pokazuje, że nie zrozumiał – lub nie chce zrozumieć – na czym polega sedno problemu. Zakończył się już czas apeli. Nadeszła pora, by wreszcie przeprowadzić uczciwą, krytyczną analizę II Soboru Watykańskiego oraz wszystkich konsekwencji, jakie spowodował on w sferze doktrynalnej, eklezjologicznej, liturgicznej i kanonicznej. Jednak podjęcie takiego kroku oznaczałoby podważenie sześćdziesięciu lat rewolucji, z której nie chce się zrezygnować.
Choć porównanie to jest nieco zbyt daleko idące, pod pewnymi względami Leona można porównać do dyrektora generalnego przedsiębiorstwa. A przedsiębiorstwo, jakim jest Kościół Katolicki przeżywa obecnie trudne czasy. Wszyscy to widzą. Liczba powołań gwałtownie spada, życie zakonne ledwo tli się, kościoły pustoszeją, a same ruchy kościelne, będące owocem Soboru, przeżywają głęboki kryzys. II Sobór Watykański, przedstawiany jako „wiosna Kościoła”, zapoczątkował okres niszczycielski, zimny i mroczny. A wszystko to dzieje się w czasie, gdy wspólnoty związane z Tradycją, wręcz przeciwnie, przyciągają coraz więcej osób, zwłaszcza młode pokolenia, ponieważ nie proponują naśladowania tego, co oferuje świat, ale Prawdę.
To naprawdę dziwne, że uczeń Augustyna, jakim jest Robert Prevost, zapomina o nauczaniu Świętego z Hippony na temat ludzkiej pychy jako źródła wszystkich grzechów. Czyż dążenie do zdogmatyzowania II Soboru Watykańskiego – do tego stopnia, by uczynić go miarą określającą, kto należy do Kościoła, a kto nie – oraz uparte unikanie jego krytycznej analizy w świetle rzeczywistości nie jest formą pychy? I czyż to nie sam Augustyn przypomina nam, że człowiek pyszny nie toleruje cudzej wielkości?
„Musimy iść naprzód” – stwierdza Leon XIV, i jest to chyba najbardziej niepokojące zdanie. Naprzód dokąd? – Czy istnieje zatem jakiś program do zrealizowania? – Zastanawiam się: czy tak właśnie powinien mówić papież?
– Czy Kościół, zamiast „iść naprzód”,nie powinien raczej zawsze wracać do Chrystusa?
właśnie wysłuchaliśmy jednego z najbardziej wymagających fragmentów Ewangelii. Wiemy, że ten sam rozdział zawiera również ostrzeżenie, którego żaden wierzący nie powinien lekceważyć (Mt 25,41-45). Dzisiaj, nad brzegiem morza, Słowo staje się namacalne: tu przybywa wiele zranionych istnień, pozbawionych niemal wszystkiego, ale nigdy, przenigdy swojej godności. Tutaj Ewangelia wyrywa nas z wygodnej pozycji widza i stawia nas twarzą w twarz z przybywającym bratem. Pyta nas, czy potrafiliśmy rozpoznać Chrystusa w tych, którzy schodzą na ląd naznaczeni strachem, głodem i przemocą, po przejściu przez pustynię, noc i morze“.
“Ta wyspa, niewielka pod względem powierzchni, ale wielka pod względem humanitaryzmu, przyjęła tysiące ludzi wyrwanych ze swojej ojczyzny i pozostawionych na łasce kruchej łodzi. Są tam osoby uratowane na morzu oraz ciała bez życia wyłowione z wody. Dlatego Następca Piotra nie może pozostawać obojętny wobec tych wydarzeń. Kościół nie może ignorować tych wód, ani żadnego miejsca, gdzie głód, pragnienie, przemoc, strach czy wygnanie wciąż ranią godność ludzką. Uczniowie Jezusa nie powinni traktować tego krzyku jako czegoś obcego, gdy ktoś woła w ciemnościach”.
“Dziękujemy za te świadectwa; za przypomnienie nam, co oznacza ratowanie życia. María, dziękujemy Ci za przypomnienie nam, co Caritas, parafie i tak wiele osób robi każdego dnia. Twoje słowa pokazują nam, gdzie zaczyna się przemiana spojrzenia: kiedy migrant przestaje być „jednym z wielu”, przestaje być kategorią i liczbą. Dopiero wtedy rozumiemy, że ta dziewczynka mogłaby być naszą córką, a te twarze częścią naszej rodziny; i wtedy sumienie nie ma już wymówek. Miłosierdzie zaczyna się od małych gestów: czasem od kilku ciastek i odrobiny mleka; innym razem od pięciu chlebów i dwóch ryb (por. Mt 14,17-21). Nie chodzi o to, by rozwiązać wszystkie problemy, ale o to, by powierzyć wszystko Bogu i być obecnym tam, gdzie ludzie cierpią, gdzie brakuje środków i nie ma wspólnego języka, ale gdzie wciąż przemawiają gesty. Z całego serca dziękuję wszystkim, którzy angażują się w pomoc, przyjmowanie i towarzyszenie, dając świadectwo, że konkretne miłosierdzie może ratować i zmieniać życie wielu ludzi“.
“Drodzy migranci: zanim powiem cokolwiek więcej, pragnę złożyć hołd waszej godności. Nie jesteście numerami ani numerami akt! Jesteście ludźmi, którzy zostawili za sobą rodziny i domy, a także marzenia, których nikt nie ma prawa lekceważyć”.
“Wasza tragedia musi stać się okazją do refleksji: dla krajów pochodzenia, które muszą stworzyć warunki sprzyjające pokojowi, sprawiedliwości i rozwojowi; dla krajów tranzytowych, wezwanych do ochrony i niepozostawiania słabszych w rękach sieci przestępczych; dla Europy, której nie wolno głosić godności ludzkiej i przyzwyczajać się do tego, że Morze Śródziemne i Atlantyk są cmentarzami bez nagrobków; dla społeczności międzynarodowej, wezwanej do skutecznej i wytrwałej współpracy“.
“Również Kościół powinien podjąć to wyzwanie. Przyjęcie migrantów nie może być sprawą drugorzędną ani zleconą wyłącznie kilku wolontariuszom. Klękamy przed ołtarzem, aby wielbić Chrystusa obecnego w Eucharystii, od którego otrzymujemy siłę i motywację do życia w miłości: dlatego nie możemy „przechodzić obojętnie” obok cayucas i pateras, ponieważ z modlitwy wypływa każda służba, a do niej powraca każde zaangażowanie (por. Łk 10,31-32)”.
“Chciałbym, aby z tej wyspy głosy tych, którzy dziś zabrali głos, dotarły do osób sprawujących decydującą władzę – władz cywilnych, parlamentów, rządów i organizacji międzynarodowych – a także do wspólnot chrześcijańskich, przedstawicieli innych tradycji religijnych oraz wszystkich ludzi dobrej woli. Nie wystarczy jedynie zarządzać napływem uchodźców, podawać statystyki, wzmacniać granice czy opłakiwać ofiary śmiertelne, gdy już do nich doszło. Każda przybywająca łódź nie przywozi tylko migrantów; niesie ze sobą pytanie: jaki świat zbudowaliśmy, skoro tak wielu braci musi ryzykować śmiercią, by szukać życia?”
“Nie wolno nam przyzwyczajać się do liczenia ofiar śmiertelnych. Godność ludzka nie ma paszportu i nie traci na wartości, gdy przekracza granicę“.
“Niech Bóg, który „o zmierzchu życia osądzi nas na podstawie miłości” (por. św. Jan od Krzyża, „Porady i sentencje”, 57), pozwoli nam dziś rozpoznać Go w ubogich i cudzoziemcach oraz uwolni nas od postrzegania cierpienia innych tak, jakby nas nie dotyczyło. Niech Matka Boża z Karmelu towarzyszy tym, którzy przybyli, pociesza tych, którzy stracili swoich bliskich, wspiera tych, którzy ich przyjmują, i budzi w nas wszystkich odwagę miłosierdzia“.
“I niech nie stanie tak, żehistoria zarzuci nam, iż zamieniliśmy ból tych, którzy cierpią, w zwyczajny widok na naszych wybrzeżach. Bo dziś, tutaj, nad brzegiem morza, każda przybywająca tu istota pyta nas, co pozostało z naszego człowieczeństwa. Wcześniej czy później okaże się, czy potrafiliśmy je zachować, czy też pozwoliliśmy, by przemówiła za nas obojętność. Dziękuję bardzo”.
Encyklika „Magnifica humanitas” papieża Leona XIV jest tekstem szeroko komentowanym w całym katolickim świecie. Dokument może zostać interpretacyjnie zawłaszczony przez środowiska rewolucyjne, które widzą w nim wygodne narzędzie do forsowania własnej agendy.
Hermeneutyka zmiany
Habent sua fata libelli, powiadali Rzymianie. Mają swoje losy i papieskie dokumenty. Franciszkowa Amoris laetitia o pięknie miłości małżeńskiej przeszła do historii z powodu kilku zdań dotyczących roli ludzkiego sumienia i Komunii świętej dla rozwodników. W przypadku adhortacji Jorge Mario Bergoglia nie ma większych wątpliwości, że taki los był autorowi dzieła miły – długaśne passusy papieskiego tekstu tylko otaczały faktycznie istotne zdania. Opinia publiczna i teologiczna po prostu trafnie je wydobyła.
Nie wiem, jaki był papieski zamiar względem encykliki Magnifica humanitas. Pozostaje jednak faktem, że obszerny tekst Leona XIV, który co do zasady poświęcony jest kwestii sztucznej inteligencji, opinia publiczna recypuje głównie za sprawą problematyki niewolnictwa. Papieskie przestrogi przed ludzką pychą i nieledwie ludobójczym potencjałem źle wykorzystanej AI giną wśród komentarzy, zdominowanych przede wszystkim przez jedno: przeprosiny za stanowisko Kościoła wobec fenomenu niewolnictwa.
Nie chcę tu wchodzić w dyskusję o naturze tego stanowiska. Na polskim gruncie rzecz drobiazgowo omówił Grzegorz Kulik w monumentalnej pracy „Katolickie zasady niewolnictwa w nauczaniu teologów XVI i XVII wieku”. Nieco wbrew tytułowi, autor omawia problem w szerszej perspektywie historycznej, pokazując, z czego wynikało kościelne akceptowanie instytucji niewolnictwa. Kościół ją przecież zastał jako fundament społeczny Imperium Romanum, przeniesiony przez wiatr historii aż do średniowiecza i nowożytności. Nie wzywając do społecznej rewolucji w tym zakresie, Kościół starał się prezentować sposoby na chrześcijańskie przeżywanie tej rzeczywistości w duchu miłosierdzia. To się oczywiście nie zawsze udawało, ale nie sposób odmówić Kościołowi intencji cywilizowania niewolnictwa.
„Wzrastanie Kościoła w rozumieniu prawd”
Leon XIV zresztą o tym napisał, ale nie te jego słowa znalazły się w soczewce komentarzy. Kluczową rolę przypisano następującym zdaniom:
O ile bowiem w starożytności i w średniowieczu wiele osób i instytucji kościelnych posiadało niewolników, to już w epoce nowożytnej rzymska Stolica Apostolska, pobudzana prośbami władców, wielokrotnie interweniowała, by regulować i uprawomocniać sposoby podporządkowania, a w niektórych przypadkach także zniewolenia „niewiernych”. Trzeba było czekać aż do XIX w., aby pojawiło się formalne, absolutne i powszechne potępienie niewolnictwa, zwłaszcza przez Leona XIII. Stanowi to wyraźny przykład wzrastania Kościoła w rozumieniu odwiecznych prawd Objawienia, których on strzeże. [P]rzez osiemnaście wieków nie zdołano oficjalnie wyrazić całkowitej niezgodności tego faktu z niewolnictwem. Jest to rana w pamięci chrześcijańskiej i nie możemy uważać, że nas to nie dotyczy. Nie sposób nie odczuwać głębokiego bólu, gdy rozważamy ogromne cierpienie i upokorzenie, jakie niewolnictwo oznaczało dla tak wielu osób, w sprzeczności z ich nieograniczoną godnością, nieskończenie umiłowaną przez Pana. Dlatego w imieniu Kościoła szczerze proszę o przebaczenie.
Ten passus można odczytywać w różnych perspektywach. Chcę skupić się na jednej, to znaczy wewnątrzkościelnej. Co oznaczają słowa Leona XIV dla wielkich dyskusji o przyszłości nauczania Kościoła katolickiego? W tym kluczu za najważniejsze można uznać zdanie:
„Stanowi to wyraźny przykład wzrastania Kościoła w rozumieniu odwiecznych prawd Objawienia, których on strzeże”.
Czytając katolicką prasę liberalną już szereg razy spotkałem się z odwołaniem do tych właśnie zdań. Katoliccy reformiści uważają, że Leon XIV, przepraszając za niewolnictwo i uznając, że nauczanie Kościoła katolickiego może „wzrastać w rozumieniu odwiecznych prawd”, otworzył drogę do zmian doktrynalnych również w innych kwestiach.
Kolejne zmiany?
Zwrócił na to uwagę między innymi dr Stefan Orth, redaktor naczelny prominentnej niemieckiej Herder Korrespondenz. W artykule opublikowanym gościnnie na łamach Katolisch.de napisał: „Puentą u Leona jest jego definicja możliwości dalszego rozwoju katolickiej nauki. […] Oczywiście także w przypadku Objawienia chodzi o «wieczne prawdy». Jednak najwyraźniej muszą one niekiedy dopiero zostać odkryte w całej ich pełni, nie mogąc być po prostu odczytane z Ewangelii i Tradycji. Przychodzą na myśl również inne tematy, które w związku z równą godnością katoliczek i katolików mogłyby zostać odczytane w takim duchu. Leon XIV dał tu znaczący impuls dla nadchodzących dyskusji”.
Orth zwrócił uwagę na perspektywę ludzkiej godności, bo Leon XIV w Magnificahumanitas właśnie z tej godności wyprowadza kościelne potępienie niewolnictwa. Kościelni reformiści uważają, że rozpoznanie prawdziwej natury tej godności powinno mieć jednak również inne implikacje. W obecnej dyskusji dotyczy to przede wszystkim dwóch spraw: homoseksualizmu oraz roli kobiet w Kościele.
Homoseksualizm i rola kobiet
Otóż twierdzi się, że właśnie ze względu na równą godność wszystkich ludzi, skłonności homoseksualne powinny zostać w Kościele całkowicie zaakceptowane, a co za tym idzie – aktywność intymną w związkach jednopłciowych należy uznać za moralnie dopuszczalną. Stoi za tym przekonanie, że homoseksualizm jest wrodzony albo przynajmniej zależny od czynników, na które jednostka nie ma żadnego wpływu – a jako taki, musi zostać uznany za „dany” człowiekowi przez Boga. Na takiej koncepcji ufundowana jest działalność również polskiego ruchu na rzecz normalizacji homoseksualizmu w Kościele. Magnificahumanitas – niezależnie od intencji papieskiego autora – rzeczywiście może stać się bardzo poręcznym argumentem na rzecz zmiany w tym obszarze.
Podobnie jest w przypadku roli kobiet w Kościele. Środowiska reformistyczne uważają, że równa godność mężczyzn i kobiet wyklucza ograniczenie kapłaństwa do jednej płci. W ich ocenie wszelkie argumenty biblijne albo historyczne przeciwko kapłaństwu kobiet tracą swoją decydującą moc w obliczu aktualnego rozpoznania charakteru tej godności. W efekcie postulują dopuszczenie kobiet do kapłaństwa, bez żadnych ograniczeń: od sakramentalnego diakonatu, poprzez prezbiterat, aż po episkopat. Reformiści twierdzą, że Kościół katolicki w swoim podejściu do roli kobiet był na przestrzeni wieków ściśle zależny od zastałych uwarunkowań społecznych – dokładnie tak, jak w przypadku niewolnictwa. Skoro sytuacja społeczna gruntownie się zmieniła i kobietom przyznaje się dziś dokładnie te same prawa, co mężczyznom, powinno to, argumentują, znaleźć odzwierciedlenie również w Kościele w kwestii kapłaństwa. Powiedziałbym, że w tej sprawie „Magnifica humanitas” może być wykorzystywana na rzecz reformy z jeszcze większą siłą, niż w przypadku rewaluacji homoseksualizmu.
Bitwa dwóch hermeneutyk
Podkreślę raz jeszcze, że nie znam intencji Leona XIV w kwestii losów, jakie spotykają jego encyklikę. Nie wiem też, co papież zamierza względem oceny homoseksualizmu albo roli kobiet. Inaczej niż Jorge Mario Bergoglio, Robert Prevost dość oszczędnie gospodaruje słowem, kiedy przychodzi mu określić własne zapatrywania. Dlatego wysiłki środowisk reformistycznych mogą rozbić się o skałę papieskiej woli, nieskorej do zmiany nauczania Kościoła w obu obszarach.
Reformiści wiedzą jednak, że – jak powiadali ci sami Rzymianie – kropla drąży skałę nie siłą, lecz częstym padaniem. Prowadzona przez lata agitacja na rzecz głębokich przeobrażeń życia kościelnego może odnieść w dalekiej przyszłości swój skutek, zwłaszcza, jeżeli zostanie poparta sprytną hermeneutyką papieskich encyklik.
Tym bardziej potrzebny jest wysiłek konserwatywnych środowisk katolickich, nakierowany na ukazanie obu problemów w perspektywie zgodnej z Tradycją. Nie chodzi o to, by tylko powtarzać przeszłe orzeczenia kościelnego autorytetu, bo taka archaizująca, papuzia teologia nie może przekonywać. Rzecz w tym, wydobyć z tych orzeczeń niezmienną istotę, odnieść ją do Pisma Świętego i samej natury rzeczy, pokazując, dlaczego nauczanie Kościoła nie powinno albo po prostu nie może się w tych sprawach zmienić. Jeżeli ten wysiłek zostanie podjęty, to Kościołowi może zostać oszczędzone wiele niepotrzebnego fermentu.
Zakładając, że w obu kwestiach nauczanie nie może ulec zmianie, nie musimy obawiać się o finalny wynik całego sporu; ale powinniśmy troszczyć się o poglądy współczesnych, tak, by zachowywać jedność Kościoła, a nie pozwalać milcząco na jego rozbijanie poprzez błędy feminizmu albo permisywizmu moralnego. Dlatego rewolucyjnej interpretacji „Magnifica humanitas” powinna towarzyszyć równoległa interpretacja tradycyjna. Historia ostatnich dekad w Kościele pokazała dobitnie, że sporów nie wygrywa litera kościelnych dokumentów, ale hermeneutyka – a raczej siła stronnictwa, które stoi za daną linią hermeneutyczną.
María Montserrat Alvarado, znana jako Montse (Meksyk, 13 listopada 1986 r.), jest meksykańską dziennikarką i menedżerką posiadającą obywatelstwo amerykańskie, która od 1 listopada 2026 r. będzie prefektem Dykasterii ds. Komunikacji Stolicy Apostolskiej.
W latach 2009–2023 Alvarado pracowała w Becket Fund for Religious Liberty, amerykańskiej organizacji prawniczej zajmującej się obroną wolności religijnej.[1][5] W tym okresie pełniła różne funkcje kierownicze, w tym dyrektora operacyjnego i dyrektora wykonawczego, zajmując się w szczególności komunikacją, relacjami instytucjonalnymi i strategią.[6] Następnie dołączyła do działu informacyjnego katolickiej sieci EWTN, gdzie rozpoczęła pracę jako prezenterka programu „EWTN News In Depth”[7]. W 2023 roku została mianowana prezesem i dyrektorem operacyjnym EWTN News.https://it.wikipedia.org/wiki/Maria_Montserrat_Alvarado
Czym jest Projekt Philos i dlaczego budzi kontrowersje?
Projekt Philoshttps://philosproject.org/ to wpływowa amerykańska organizacja o profilu chrześcijańsko-syjonistycznym, której celem jest budowanie mostów między chrześcijanami i Żydami, zwalczanie antysemityzmu oraz wspieranie państwa Izrael-3. Jest ona jednak ostro krytykowana w tradycjonalistycznych kręgach katolickich. Jej “głównym fundatorem” (core funder) jest żydowski miliarder Paul Singeren.wikipedia.org/wiki/Paul_Singer, znany ze wspierania neokonserwatywnych podmiotów geopolitycznych na Bliskim Wschodzie -2-3. Zarzuca się jej, że promuje wśród katolików teologię “podwójnego przymierza” (dual-covenant theology), zakładającą, że Żydzi mogą osiągnąć zbawienie bez wiary w Jezusa Chrystusa, co jest postrzegane jako sprzeczne z tradycyjnym nauczaniem Kościoła -2-9-10.
Związek Alvarado z Projektem Philos
Jak wynika z jej oficjalnego życiorysu na stronie Instytutu Acton, Alvarado zasiadała w radzie doradczej projektu Philos ds. spraw latynoskich -1-3. Jej aktywność na rzecz tej organizacji nie ograniczała się jednak tylko do formalnego członkostwa. W 2022 roku, jeszcze przed objęciem stanowiska w EWTN, wzięła udział w dyskusji online zatytułowanej “In Our Time (Nostra Aetate)” prowadzonej przez Simone Rizkallah z Philos Project-2-5. To właśnie podczas tego wystąpienia padły kluczowe, kontrowersyjne słowa.
Kontrowersyjna wypowiedź z 2022 roku
W trakcie rozmowy Alvarado odniosła się do koncepcji “supersesjonizmu“,który zdefiniowała jako pogląd twierdzący, że “chrześcijaństwo unieważnia wiarę żydowską”-2-5.
………………
Supersesjonizm, nazywany przez swoich zwolenników teologią wypełnienia[1], a przez przeciwników teologią zastąpienia[1], to chrześcijańska doktryna głosząca, że Kościół chrześcijański zastąpił naród żydowski, przejmując jego rolę jako ludu Bożego objętego przymierzem[2], a tym samym twierdząca, że Nowe Przymierze zawarte przez Jezusa zastąpiło lub wyparło Przymierze Mojżeszowe. Supersesjonistom wydaje się, że Kościół powszechny stał się „Nowym Izraelem” Boga, a więc to chrześcijanie są ludem Bożym, a nie Żydzi. Supersesjonizm, często uznawany przez późniejszych chrześcijan za pochodzący od apostoła Pawła w Nowym Testamencie, był podstawową doktryną wielu kościołów prawosławnych, rzymskokatolickich i luterańskich przez większość ich historii[6]. Wielu wczesnych ojców Kościoła, w tym Justyn Męczennik i Augustyn z Hippony, było supersesjonistami[7]. https://en.wikipedia.org/wiki/Supersessionism
………………
W swoim wywodzie Alvarado stwierdziła:
“Zamiast tego, że są naszymi braćmi i siostrami, a my idziemy ramię w ramię ku zbawieniu, a oni są narodem wybranym, pojawia się ta idea, że wszyscy Żydzi powinni stać się chrześcijanami, co oczywiście jest błędne” -2-3-5.
Istota sporu teologicznego
Krytycy, tacy jak portal LifeSiteNews, wskazują, że jej stanowisko jest sprzeczne z katolicką nauką o powszechnej konieczności zbawienia przez Jezusa Chrystusa. Przytaczają oni fragmenty Katechizmu Kościoła Katolickiego oraz wypowiedzi św. Jana Pawła II, które potwierdzają, że “zbawienie może przyjść tylko od Jezusa Chrystusa”-2. Dla tradycjonalistów, takich jak komentatorzy z portalu etosweb.pl, słowa Alvarado są “łagodnym, liberalnym humanitaryzmem, który zastępuje ewangelizację ‘towarzyszeniem’” i stanowią zaprzeczenie misyjnego nakazu Kościoła-8. Z kolei jej obrońcy, w tym samo środowisko Philos Project, twierdzą, że Alvarado jedynie potępiała antysemickie teorie “supersesjonizmu” i opowiadała się za wzajemnym szacunkiem w duchu soborowej deklaracji Nostra Aetate-3.
Źródła:
Relacja Marii Montserrat Alvarado z Projektem Philos jest więc znacznie głębsza niż zwykłe członkostwo w radzie. To zaangażowanie stało się powodem publicznej kontrowersji, która wybuchła tuż po jej nominacji watykańskiej. Poniżej znajdują się linki do źródeł, w których można śledzić omawiany spór:
Relacja Alvarado z Generacją Sion (Projekt Philos)
Aby w pełni zrozumieć powiązania Marii Montserrat Alvarado z tzw. Generacją Sion, należy najpierw wyjaśnić, że Generacja Sion (Generation Zion) nie jest odrębną organizacją, lecz bezpośrednią kontynuatorką misji Projektu Philos. Jak wynika z oficjalnych informacji samego Projektu Philos, organizacja ta “rozpoczęła nowy rozdział”, a jej misja jest kontynuowana przez dwie nowe struktury: Generację Sion (Generation Zion) oraz Konferencję Chrześcijańskich Prezydentów na rzecz Izraela (Conference of Christian Presidents for Israel – CCPI)-2. Innymi słowy, Generacja Sionprzejęła zasadniczą część działań Projektu Philos, szczególnie te skierowane do młodego pokolenia.
Czym jest Generacja Sion?
Według opisu na stronie Projektu Philos, Generacja Sion to inicjatywa, która “wyposaża kolejne pokolenie chrześcijan, aby z jasnością, odwagą i przekonaniem stali przy Izraelu i społeczności żydowskiej”-2. Poprzez działania na kampusach uniwersyteckich, publiczne świadectwo i formację przywódczą, Generacja Sion promuje ruch zakorzeniony w wierze i solidarności. Jest to więc bezpośrednie narzędzie realizacji celów Philos w środowiskach akademickich i wśród młodych liderów chrześcijańskich. https://philosproject.org/
Stanowisko Alvarado wobec krytyki
Warto dodać, że sama Alvarado broniła swojej współpracy z Philos Project. W wywiadzie dla Religion News Servicepo atakach z 7 października 2023 roku, określiła Philos jako organizację “bardzo wspierającą obronę społeczności żydowskiej”, która uczy o “miękkich formach antysemityzmu” -4. Pod jej kierownictwem EWTN wyemitowało ponad miesiąc programów o antysemityzmie i historii Holokaustu z udziałem żydowskich naukowców i historyków. https://www.gloria.tv/post/qvEBpBkxTcAL6ZaK4xiXA1KuJ
***
Wypowiedzi ekumeniczne Marii Montserrat Alvarado w Becket Fund for Religious Liberty
Maria Montserrat Alvarado spędziła około czternastu lat w Becket Fund for Religious Liberty, gdzie pełniła funkcje Wiceprezeski oraz Dyrektorki Wykonawczej, zanim w 2023 roku dołączyła do EWTN -2-7. Becket Fund to organizacja non-profit zajmująca się obroną wolności religijnej, która reprezentuje w sprawach konstytucyjnych przedstawicieli różnych wyznań – katolików, żydów, muzułmanów, sikhów, protestantów i innych -2-9. To właśnie to wieloreligijne środowisko pracy ukształtowało jej najbardziej znaczące wypowiedzi o charakterze ekumenicznym.
Deklaracja o przemieniającym spotkaniu z innymi tradycjami religijnymi
Najważniejszą i najbardziej osobistą deklaracją ekumeniczną Alvarado jest jej wypowiedź z 2024 roku, gdy odbierała nagrodę Religious Freedom Impact Award. Powiedziała wówczas:
“Spotkanie z głęboką wiarą ludzi z innych tradycji religijnych zmieniło moje serce na zawsze”-2-5.
Jest to cytat kluczowy, ponieważ pokazuje, że jej ekumeniczne nastawienie nie było wyłącznie stanowiskiem instytucjonalnym, ale osobistym, formacyjnym doświadczeniem. Przez lata pracy w Becket Fund, gdzie codziennie współpracowała z wyznawcami judaizmu, islamu, sikhizmu i innych religii, jej rozumienie innych tradycji uległo pogłębieniu.
Filozofia wolności religijnej: “Żadna religia nie jest wyspą”
W swoim wystąpieniu “Sex, Nuns and Martyrs: The Relevance of Religious Freedom” (zaprezentowanym jako OSV Talk), Alvarado przedstawiła trzy poziomy uzasadnienia dla obrony wolności religijnej, z których dwa mają wyraźnie ekumeniczny charakter -3.
“Lepszy powód” (The better reason) – jak to określiła – brzmi następująco:
“Żadna religia nie jest wyspą. Jeśli ty nie masz wolności religijnej, ja nie mam wolności religijnej”-3.
To stwierdzenie oddaje fundamentalną zasadę solidarności międzywyznaniowej, która przyświecała jej pracy w Becket Fund. Alvarado argumentowała, że wolność religijna nie może być traktowana jako przywilej zastrzeżony dla jednej tradycji – albo jest chroniona dla wszystkich, albo w ostateczności dla nikogo.
“Najlepszy powód” (The best reason) sięga jeszcze głębiej i ma charakter uniwersalistyczny:
“Najlepszy powód, i to naprawdę tam, gdzie dziś toczy się walka, jest taki, że walczymy o wolność religijną, ponieważ ludzie, którzy nie wierzą w nic – w gruncie rzeczy nihiliści – chcą zaatakować samą ideę wiary w cokolwiek. I musimy działać razem – ludzie, którzy wierzą w cokolwiek – aby chronić to ważne prawo człowieka”-3.
Jest to wezwanie do stworzenia szerokiej, międzyreligijnej koalicji wszystkich ludzi wiary przeciwko świeckiemu nihilizmowi. Alvarado postuluje tu sojusz oparty nie na teologicznej zgodzie, ale na wspólnym interesie w obronie religijnego wymiaru ludzkiego życia.
Obrona praw mniejszości religijnych – przykład Sikhów
Ekumenizm Alvarado nie ograniczał się do deklaracji – miał również wymiar praktyczny. Jako Dyrektorka Wykonawcza Becket Fund, nadzorowała działania prawne w obronie praw Sikhów do służby w amerykańskiej armii bez wyrzekania się swoich religijnych nakazów – turbanów, nieobcinanych włosów i brody-9.
W 2017 roku, komentując przyznanie nagrody Legal Service Award kancelarii McDermott Will & Emery za wieloletnią pro bono pomoc Sikhom, Alvarado powiedziała:
“Praca McDermott na rzecz zakończenia dyskryminacji religijnej w wojsku była niezbędna nie tylko dla Sikhów amerykańskich, ale dla wszystkich żołnierzy, których wiara podtrzymuje ich w służbie dla naszego kraju”-9.
To stwierdzenie pokazuje, że jej zaangażowanie w obronę wolności religijnej innych tradycji opierało się na przekonaniu, że wiara – niezależnie od jej konkretnej formy – odgrywa pozytywną rolę w życiu jednostek i społeczeństwa.
Zakończenie działalności w Becket Fund
Warto dodać, że jej ekumeniczne nastawienie, ukształtowane w Becket Fund, spotyka się dziś z krytyką ze strony tradycjonalistycznych środowisk katolickich po tym, jak papież Leon XIV mianował ją prefektem Dykasterii ds. Komunikacji -2-7. Krytycy zarzucają jej, że model współpracy międzyreligijnej wyniesiony z Becket Fund może wpływać na jej stanowisko w kwestiach teologicznych, takich jak misje wśród Żydów.
Dykasteria ds. Komunikacji została powołana przez papieża Franciszka w ramach szeroko zakrojonych reform Kurii Rzymskiej. Pod jej nadzorem znajdują się wszystkie watykańskie media, w tym portal Vatican News, dziennik „L’Osservatore Romano” oraz biuro prasowe Stolicy Apostolskiej. Celem dykasterii jest koordynacja i modernizacja przekazu medialnego Watykanu.
Jedno uderza w pierwszej encyklice papieża Leona XIV Magnifica humanitas – ogromna różnorodność poruszanych tematów. Godność ludzka, dehumanizacja, teoria wojny sprawiedliwej, sprawiedliwość społeczna i transhumanizm to tematy ważne, lecz bardzo abstrakcyjne.
Są one jednak w dużej mierze teoretyczne i nie odpowiadają na pytanie, jak sztuczna inteligencja wpływa na życie zwykłych katolików w realnym świecie.
To, o co naprawdę pytają katolicy w ławkach kościelnych, to jak stawić czoła zagrożeniu, jakie AI stanowi dla ich uświęcenia. Chcą wiedzieć, jak opierać się okazjom do grzechu, które niesie ze sobą sztuczna inteligencja – zwłaszcza młodym ludziom. Walczą z frenetyczną nieumiarkowaniem tego nowego medium, które pochłania ogromne ilości ich czasu i kultury, ze szkodą dla ich dusz. Wielu młodych katolików traci godziny na szukanie porad u chatbotów AI, które często sprowadzają ich na manowce.
Brak odniesień do osobistego zbawienia
Encyklika nie mówi nic o tej walce o osobiste zbawienie. Nie używa nawet słów „uświęcenie”, „piekło” ani „diabeł”. Grzech jest ledwo wspomniany. Codzienna walka z diabłem, ciałem i światem nie pojawia się w tym dokumencie, który przyjmuje antropologiczno-naturalistyczne podejście, trudne do zrozumienia dla większości wiernych.
Dla prawdziwych katolików, którzy nadal wierzą w diabła, nadszedł czas, by zadać bardzo konkretne i praktyczne pytania dotyczące AI, na które encyklika nie udzieliła odpowiedzi.
Sztuczna inteligencja jako narzędzie kuszenia
Taka dyskusja jest kontrowersyjna. Te pytania leżą na obrzeżach debaty, czają się w cieniu ciemnej strony internetu. Ludzie noszą je w sobie, ale boją się je zadać. Wahają się wypowiedzieć je publicznie, bo nie chcą uchodzić za ludzi z marginesu.
Być może lepiej po prostu nazwać problem wprost: Czy wpływ sztucznej inteligencji zagraża zbawieniu dusz? Czy AI może być medium kuszenia i potępienia? Katolicy muszą wiedzieć, czy poza zwykłą grą impulsów elektronicznych w AI może kryć się coś więcej.
To są zasadne pytania, które odpowiadają doświadczeniom prawdziwych katolików wierzących w diabła. Aby na nie odpowiedzieć, trzeba najpierw przypomnieć kilka zapomnianych prawd na temat diabła i jego działania.
Przypomnienie podstawowych prawd
Pierwsza prawda: diabeł istnieje. Wielu ludzi już w niego nie wierzy, a on robi wszystko, by ich w tym utwierdzić. Najlepiej pracuje w ukryciu.
Wielu współczesnych teologów w ogóle o nim nie wspomina. Twierdzą, że piekło jest puste, więc diabeł nie ma powodu kręcić się wokół piekła ani „krążyć po świecie, szukając kogo by pożreć”.
Jednak diabeł istnieje, niezależnie od uczuć tych, którzy go negują. I jest bardzo aktywny.
Druga prawda: diabeł pragnie wiecznego potępienia każdego człowieka. Nieustannie pracuje, by ludzi do piekła sprowadzić, używając w tym celu wszelkich możliwych środków. Wizja piekła w Fatimie pokazała, że jest ono bardzo zatłoczone.
Kolejna zapomniana prawda: diabeł może konkretnie oddziaływać na dusze.
Sposoby, w jakie diabeł działa na dusze
Kościół naucza, że może to czynić na kilka sposobów.
Diabeł może kusić do grzechu, działając na wyobraźnię poprzez obrazy, sugestie i złe myśli.
Może wykorzystywać materię, by wpływać na ludzi. Nie może jej stworzyć, ale może nią manipulować, poruszać nią lub się do niej przywiązywać. Dlatego może wytwarzać dźwięki i światło, projektować obrazy, wpływać na układ nerwowy i powodować choroby. Może manipulować tym, co ludzie widzą lub postrzegają. Właśnie dlatego tabliczki ouija ułatwiają kontakty z okultyzmem.
Wreszcie, diabeł może ukazać się bezpośrednio lub poprzez medium/pośrednika.
Dlatego Kościół ma wiele modlitw i egzorcyzmów skierowanych przeciwko diabłu. Jest on bardzo realny i daje się odczuć wszędzie. Skoro diabeł korzysta z rzeczy stworzonych, to nic w nauczaniu Kościoła nie stoi na przeszkodzie, by uznać, że jego wpływ może dotyczyć również AI – a nawet wzrosnąć tam wykładniczo.
Szansa dla AI
AI jest potężnym medium, ponieważ pozwala maszynom udawać działanie człowieka. Jest na czele postępu w komunikacji. Diabeł byłby szalony, gdyby nie wykorzystał jej w maksymalnym stopniu do osiągnięcia swojego celu. Jako upadły anioł obdarzony anielską inteligencją doskonale widzi jej użyteczność. Diabeł nie jest luddystą.
Co więcej, AI jest idealnym medium dla jego manipulacyjnego działania. Nie jest zbyt fizyczna, lecz bardziej duchowa i wirtualna. Operuje obrazami, w których diabeł jest szczególnie biegły.
Działanie pośrednie
Liberalna mentalność odmawia uznania, że zarówno aniołowie, jak i diabły mogą dokonywać działań ponadnaturalnych w świecie. Z tego powodu wszelkie rozważania, jak mogłoby to wyglądać w przypadku AI, są uznawane za spekulacje i ignorowane.
Jednak działanie diabła za pośrednictwem AI byłoby zgodne z tym, jak działa on poprzez każdą materialną rzecz lub system. Rzadko ukazuje się bezpośrednio, ponieważ w swoim upadłym, wiecznie potępionym stanie jest odrażający. Ludzie są z natury przyciągani do Boga i wszystkiego, co dobre, prawdziwe i piękne. Gdyby diabeł w pełni manifestował się we wszystkich działaniach AI, ludzie byliby zszokowani, a on sam działałby przeciwko swoim interesom.
Najczęstszym sposobem jego działania poprzez AI jest pośredni wpływ na ludzi. Nawet najwięksi sceptycy, którzy tylko mgliście wierzą w diabła, musieliby przyznać, że taki rodzaj działania jest możliwy.
AI może więc tworzyć w ludzkiej duszy warunki sprzyjające działaniu demonicznemu. Na przykład może sprzyjać narcyzmowi, pochlebstwom i fałszywym rzeczywistościom, co otwiera drogę działaniu demonicznemu związanemu z pychą i wywyższaniem siebie. Może osłabiać krytyczne myślenie poprzez nadmierne poleganie na algorytmach, co prowadzi do upadku ludzkiego rozumu. Diabeł kwitnie tam, gdzie rozumu brak lub jest on mocno osłabiony. AI w mediach społecznościowych i chatboty sprzyjają izolacji i samotności, zastępując prawdziwe relacje międzyludzkie. Diabeł może wtedy wypełnić tę pustkę.
Diabeł może również kusić człowieka do grzechu za pomocą AI. Na przykład może kusić do szukania pornografii i tworzenia jeszcze bardziej wynaturzonych jej form. Może pochłaniać ludzi nieumiarkowaniem – np. 14-godzinnymi rozmowami z chatbotem. AI otwiera ogromne możliwości dla wszelkiego rodzaju grzesznych namiętności i nałogów.
Moc manipulowania materią i systemami
Jeśli uznamy, że diabeł może manipulować istniejącą materią, to możliwa jest pewna forma interwencji demonicznej w rozmowach z chatbotami, projekcji obrazów czy manipulacji percepcją. Systemy mogą przekazywać kuszenie.
Jeśli diabeł mógł powodować hałasy, które nie dawały spać św. Janowi Marii Vianneyowi, transmitowane falami dźwiękowymi – to dlaczego nie miałby robić tego za pomocą impulsów elektronicznych w kablach światłowodowych? Jeśli może komunikować się przez tabliczkę ouija, to dlaczego nie przez płytę główną komputera czy telefonu?
Wreszcie, diabeł może (choć rzadko) ukazać się ludzkim oczom w aplikacjach AI, ponieważ są one medium szczególnie sprzyjającym jego działaniu poprzez obrazy.
Ciemne miejsca, w których dzieją się dziwne rzeczy
W internecie istnieją ciemne zakątki, w których dzieją się dziwne rzeczy. Internet od dawna jest siedliskiem okultyzmu. Już na początku pojawił się ruch technopaganizmu, który łączył wierzenia duchowe z powstającą technologią. Jego wyznawcy tworzyli cyfrowe ołtarze, na których wyświetlali obrazy i wzywali okultystyczne bóstwa w immersyjnych platformach online.
Dziś sieć pełna jest online’owego czarownictwa, astrologii i innych okultystycznych praktyk, które mogą być wzmacniane przez aplikacje AI.
Są doniesienia, że aplikacje AI lub chatboty o okultystycznym zabarwieniu skłaniają ludzi do samobójstwa. Egzorcyści ostrzegają przed tymi wpływami. Wszystko to wskazuje, że udział diabła w tej dziedzinie jest bardzo duży.
Niszczenie życia prawdziwych ludzi
Stopień wpływu diabła w AI zależy od tego, jak bardzo ludzie odrzucają go w swoim codziennym życiu. Jednak zagrożenie jest realne.
Te wpływy realnie niszczą życie ludzi. Dusze są tracone przez te kuszenia.
Dlatego każda analiza AI powinna uwzględniać diabła, który „krąży po świecie, szukając kogo by pożreć”. Kościół powinien wykorzystać swoje ogromne doświadczenie w tej materii, by ostrzec przed tym niebezpieczeństwem.
Chodzi tu nie tylko o godność osoby ludzkiej, ale o zbawienie dusz. To nadprzyrodzone zagrożenie zasługuje na poważne potraktowanie. Encyklika dziwnie jednak milczy na temat niebezpieczeństwa płynącego z działań diabła – które zawsze były uznawane w całej historii Kościoła.
Katolicy w realnym świecie, którzy nadal wierzą w diabła, są pozostawieni samym sobie. Diabła nie wolno wspominać, ponieważ ostrzeganie przed jego szkodliwym wpływem jest tak bardzo sprzeczne z duchem tych przewrotnych czasów.
Z dużym prawdopodobieństwem, «Magnifica Humanitas», czyli pierwsza encyklika Leona XIV – dotycząca sztucznej inteligencji – została w znacznej części napisana właśnie przez AI, a konkretnie przez model «Claude» opracowany przez firmę «Anthropic». Żeby było “ciekawiej”, w oficjalnej prezentacji papieskiego dokumentu wziął udział Christopher Olah (na zdjęciu powyżej), współzałożyciel «Anthropic» – będący zagorzałym ateistą, w przeszłości szczególnie atakującym katolicyzm nypost.com/business/vatican-taps-atheist-anthropic-cofounder-to-speak-at-ai-event-as-tensions-with-trump-white-house-rise – który w swym wystąpieniu w Watykanie stwierdził: „Dzisiejszy dzień to dopiero początek naszej długiej współpracy”. https://en.wikipedia.org/wiki/Chris_Olah
Niezależny badacz Linch Zhang w artykule opublikowanym na platformie Substack stwierdził co tylko, że wykrywacz sztucznej inteligencji Pangram zasygnalizował, iż niektóre fragmenty encykliki papieża Leona XIV „Magnifica humanitas”, poświęconej „ochronie osoby ludzkiej w erze sztucznej inteligencji”, zostały wygenerowane właśnie przez sztuczną inteligencję.
Analityk zaznacza: „Mogę się oczywiście mylić i nie powinniście ślepo ufać moim spostrzeżeniom ani ocenom. Musimy zbadać ten temat w sposób bardziej kompleksowy”. Niemniej jednak uzasadnia swoje wnioski: „Pangram jest zdecydowanie najlepszym wykrywaczem sztucznej inteligencji dostępnym na rynku. Znacznie przewyższa inne wykrywacze sztucznej inteligencji, do tego stopnia, że te ostatnie wydają się niemal bezużyteczne w porównaniu z nim. W szczególności Pangram dokłada wszelkich starań, aby uzyskać wskaźnik wyników fałszywie pozytywnych bliski zeru, przy jednoczesnej tolerancji większej liczby wyników fałszywie negatywnych”.
Według Zhanga, Pangram odkrył, że „niektóre akapity” tekstu „Magnifica humanitas” zostały wygenerowane przez sztuczną inteligencję z prawdopodobieństwem wynoszącym od 40% do 100%, podczas gdy większość akapitów została napisana przez ludzi.
Na przykład akapity siódmy i ósmy zostały oznaczone przez Pangram jako „w całości wygenerowane przez sztuczną inteligencję”, podczas gdy akapity 122 i 123 zostały zakwalifikowane jako wygenerowane przez sztuczną inteligencję w 60%.
„To nasuwa mi na myśl – wyjaśnia Zhang – że niektórzy wysocy urzędnicy watykańscy, którzy brali udział w tworzeniu encykliki, w znacznym stopniu korzystali ze sztucznej inteligencji, podczas gdy większość (w tym prawdopodobnie sam papież Leon) tego nie zrobiła”.
Według Zhanga jest bardzo prawdopodobne, że papież Leon nie wie, iż ci, którzy brali udział w tworzeniu jego encykliki, w znacznym stopniu korzystali ze sztucznej inteligencji.
W celach porównawczych, Zhang wykorzystał program Pangram do oceny czterech ostatnich encyklik papieskich, wszystkich napisanych przez papieża Franciszka, i odkrył, że „pierwsze dwadzieścia akapitów każdej z nich to w 100% dzieło ludzkie, z wysokim stopniem pewności”. Również encykliki papieża Benedykta XVI i papieża Jana Pawła II okazały się w całości napisane przez ludzi.
Zhang, za pomocą Pangramu przeanalizował również niedawne przemówienie papieża Leona, w którym zapowiedział encyklikę na temat sztucznej inteligencji, i zdiagnozował, że zostało ono ocenione jako napisane „w 100%” przez człowieka. „To dowód na to, że sam papież Leon i/lub jego główny autor tekstów nie korzystają ze sztucznej inteligencji do redagowania przemówień”.
Zhang stwierdził dalej, że w ramach swojej pracy regularnie czyta teksty generowane przez sztuczną inteligencję i że dzięki znajomości stylu pisania AI, a zwłaszcza modelu Claude, nauczył się rozpoznawać jego charakterystyczne cechy. Zauważył, że obejmują one na przykład częste stosowanie długich myślników, częste użycie słowa „genuinely”, a także intensywne stosowanie tzw. „tricolon”, czyli „serii trzech słów, fraz lub równoległych zdań wykorzystywanych dla uzyskania efektu retorycznego”.
Badacz podkreślił, że wskaźniki te są częścią specyfiki stylistycznej, zwracając uwagę na znaczenie całościowej analizy, zwłaszcza takiej, jaką zapewnia oparty na sztucznej inteligencji detektor jakości, taki jak Pangram.
Po zidentyfikowaniu „głosu” sztucznej inteligencji Claude w niedawnej encyklice dotyczącej „ochrony osoby ludzkiej w erze sztucznej inteligencji”, Zhanh podsumował, że cała ta sytuacja wydaje mu się niezwykle ironiczna.
Kościoły(z wyjątkiem tych, w których odprawia się liturgię tradycyjną)pustoszeją, wierni znikają, organizacje religijne zamierają; Kościół traci wiarygodność, ludzie zapomnieli o dziesięciu przykazaniach, szerzą się herezje, katolicy w wielu częściach świata są prześladowani, wiara w Realną Obecność staje się coraz bardziej odległym wspomnieniem, a co robi papież? – Poświęca swoją pierwszą encyklikę sztucznej inteligencji. Oczywiście papież ma prawo zajmować się tym, czym chce, nie ma co do tego wątpliwości.
Ale czy jesteśmy pewni, że z punktu widzenia Kościoła Katolickiego sztuczna inteligencja jest dziś priorytetem?
To jasne, że problem istnieje i że słowo papieża w tej sprawie może pomóc w zrozumieniu tego zjawiska. Ale czy namiestnik Chrystusa nie powinien przede wszystkim, zwłaszcza w tej chwili, zająć się innymi sprawami? – Zapytacie, jakimi? – Cóż, powiedziałbym na przykład kryzysem powołań, zapaścią życia zakonnego, postępującym spadkiem frekwencji na mszach świętych, a także zanikiem przekonania, że zbawienie można znaleźć wyłącznie w Kościele Katolickim.
Może porozmawiajmy o relacjach wewnętrznych, między katolikami? – Istniele totalny podział, a różnice są coraz poważniejsze, do tego stopnia, że może się zdarzyć, iż bracia w wierze nie rozumieją się. Pomimo tego papież zajmuje się sztuczną inteligencją. Czyżby sądził, że z pomocą systemu informatycznego uda się ponownie nawiązać dialog i zrozumieć się nawzajem? – A może znalazł algorytm, który rozwiązuje wszystkie problemy?
Encyklika została podpisana przez papieża w 135-lecie „Rerum novarum”LeonaXIII, więc wszyscy komentują: widać wyraźny związek między dokumentem, który położył podwaliny pod społeczną doktrynę Kościoła, a tym, który ma je położyć w dziedzinie technologii. Tak, ale jest tu jeden “drobny” szczegół, którego nie należy lekceważyć. „Rerum novarum” nie była pierwszą z osiemdziesięciu sześciu encyklik Leona XIII, lecz czternastą. A jakimi tematami zajmował się papież Pecci, zanim napisał czternastą?
Cóż, takimi “drobiazgami” jak Kościół Boży i zbawienie dusz, zagrożenia związane z rozprzestrzenianiem się „sekty tych, którzy pod różnymi, niemal barbarzyńskimi imionami nazywają się socjalistami, komunistami i nihilistami”, „dokładniejsza i szersza wiedza o rzeczach, w które się wierzy”, lepsze zrozumienie tajemnic wiary, małżeństwo katolickie, ewangelizacja ludów słowiańskich, pomoc dla świętych misji, kwestia wrogów Kościoła we Włoszech i tak dalej. Krótko mówiąc, Leon XIII z pewnością przekształcił doktrynę społeczną, ale najpierw poświęcił się umacnianiu metafizycznych, teologicznych i moralnych podstaw wiary. A była to epoka, w której podstawy te były nieskończenie solidniejsze niż są dzisiaj.
Leon XIV natomiast sprawia wrażenie, jakby zaczynał budowę od dachu. Co z pewnością przysporzy mu oklasków ze strony świata, ale zadajmy sobie pytanie: czy my, katolicy, naprawdę potrzebujemy analizy sztucznej inteligencji, choćby była ona jak najlepiej przeprowadzona? – Coraz bardziej zagubieni, coraz mniej utwierdzeni w wierze, czyż nie potrzebowalibyśmy czegoś innego w tym tak burzliwym okresie i po pontyfikacie Bergoglia, który był katastrofalny z punktu widzenia doktryny, moralności i teologii?
25 maja 2026 odbędzie się prezentacja encykliki, o której mowa, i wystarczy przejrzeć listę prelegentów, by dostać pokrzywki.
W kolejności: niesamowity pan prefekt Dykasterii ds. Doktryny Wiary – Tucho «Besame Mucho»; kardynał jezuita Michael Czerny – prefekt Dykasterii ds. Służby na rzecz Całościowego Rozwoju Człowieka, a także bliski współpracownik Bergoglia; Anna Rowlands – wykładowczyni „Teologii politycznej i etyki teologicznej migracji ludzkich”, która wniosła swój wkład jako zaufana konsultantka w tworzeniu encykliki Bergoglia „Fratelli tutti”;Christopher Olah – współzałożyciel firmy zajmującej się sztuczną inteligencją Anthropic i zagorzały ateista. Ostatnią prelegentką będzie Leocadie Lushombo – wykładowczyni „Teologii politycznej i katolickiej myśli społecznej” na Jesuit School of Theology przy Uniwersytecie Santa Clara w Kalifornii, badaczka znana przede wszystkim ze współpracy z Bergogliem w kwestiach “sprawiedliwości społecznej”. Wystąpienia zamknie sekretarz stanu Parolin, a na zakończenie błogosławieństwo udzieli Leon XIV. Wydaje się, że na imprezie nie będzie androidów. Ale czy można być tego pewnym?
Aha, przy okazji. Wiecie, co powiedział Philip Dick, autor między innymi powieści „Czy androidy śnią o elektrycznych owcach?”(powieści, która stała się inspiracją dla filmu „Blade Runner”, skupiającej się na granicach między człowieczeństwem a sztuczną inteligencją)? – Powiedział, że „podstawowym narzędziem manipulacji rzeczywistością jest manipulacja słowami”. Zastanówcie się nad tym, ludziska.
