Archiwum kategorii: O Świat

Izraelskie operacje pod „fałszywą flagą” – od Irgunu po Flydubai

Opublikowany przez

Izraelskie operacje pod „fałszywą flagą” – od Irgunu po Flydubai

Pewnie już widzieliście „terror na wysokości 9000 metrów”, który rozegrał się w przestworzach nad Tel Awiwem w zeszłym tygodniu. I pewnie zastanawialiście się, jak narracja o tym fatalnym locie Flydubai – narracja skrupulatnie powtarzana przez gorliwych propagandzistów głównego nurtu mediów – rozpadła się dokładnie tak samo, jak kadłub Boeinga cudem się nie rozpadł.

Choć dla nas, doświadczonych badaczy teorii spiskowych, ten ostatni zmanipulowany raport może wydawać się niespodzianką, miliony ludzi na świecie są zszokowane trwającym ludobójstwem w Strefie Gazy i dopiero teraz zaczynają zmagać się z oszustwami i sztuczkami „fałszywej flagi”, na których zbudowano współczesne państwo Izrael.

Dla dobra tych niedawno przebudzonych osób zainteresowanych tą tłumioną historią, przyjrzymy się teraz bliżej niektórym podstawowym wydarzeniom terrorystycznym pod fałszywą flagą w historii Izraela.

Bombardowanie hotelu King David

22 lipca 1946 roku terroryści z Irgunu – syjonistycznej organizacji paramilitarnej działającej w Mandacie Palestyny, dowodzonej przez Menachema Begina – przeprowadzili atak bombowy na hotel King David w Jerozolimie.

Wybór hotelu na cel ataku był reakcją na Operację Agatha, operację bezpieczeństwa przeprowadzoną przez wojska brytyjskie kilka dni wcześniej, w wyniku której aresztowano 2700 aktywistów syjonistycznych.

Podczas operacji „Agatha” zabezpieczono dowody wskazujące na to, że Agencja Żydowska dla Palestyny ​​– filia Światowej Organizacji Syjonistycznej – autoryzowała operacje sabotażowe w ramach swojej rebelii przeciwko brytyjskiemu rządowi Mandatu. Wiedząc, że w hotelu King David mieścił się sekretariat Autonomii Palestyńskiej oraz kwatera główna sił brytyjskich w Palestynie i Transjordanii, komórka terrorystyczna Irgunu założyła, że ​​to właśnie tam Brytyjczycy przechowywali te obciążające dokumenty.

Przygotowania do ataku opisano w artykule z History Today .

Krótko po południu w poniedziałek, 22 lipca 1946 roku, zniszczony furgon dostawczy wjechał pod boczne wejście hotelu King David, położonego na zachód od jerozolimskiej Starówki. Hotel pełnił funkcję kwatery głównej Palestyńskiej Administracji Cywilnej oraz Armii Brytyjskiej w Palestynie i Transjordanii. Ośmiu uzbrojonych mężczyzn, przebranych za arabskich robotników, wdarło się następnie do części hotelowej. Po obezwładnieniu i uwięzieniu kierownika działu dostaw oraz personelu kuchennego, wyładowali z furgonetki siedem baniek na mleko, wypełnionych 350 kilogramami trotylu i żelatyny zapalającej, i przetransportowali je jedną po drugiej długim, wąskim korytarzem do „La Régence”, hotelowego baru w piwnicy, znajdującego się bezpośrednio pod kwaterą główną cywilną i wojskową w południowym skrzydle. Tam zostali zaatakowani przez oficera armii brytyjskiej, którego postrzelili i śmiertelnie ranili. Podczas gdy część udających arabskich pracowników stała na straży, inni ustawili bańki na mleko obok dwóch kolumn wspierających w barze w piwnicy i odpalili 30-minutowe detonatory.

A artykuł z wiki „Military History” opisuje skutki eksplozji.

Do eksplozji doszło o godzinie 12:37. W jej wyniku zawaliła się zachodnia połowa południowego skrzydła hotelu. Krótko po wybuchu na miejsce przybyły ekipy ratownicze Królewskich Inżynierów z ciężkim sprzętem dźwigowym. Tej samej nocy inżynierowie zostali podzieleni na trzy grupy, z których każda pełniła ośmiogodzinną zmianę. Akcja ratunkowa trwała przez kolejne trzy dni i w jej trakcie usunięto 2000 ciężarówek gruzu. Z gruzów ratownikom udało się wyciągnąć sześciu ocalałych. Ostatnią osobą, którą odnaleziono, był D.C. Thompson, 24 godziny po zawaleniu się budynku. Wydawał się być w miarę zdrowy, ale później zmarł z powodu szoku.

W sumie w wyniku eksplozji życie straciło 91 osób, większość z nich to pracownicy hotelu, maszynistki, posłańcy i młodsze kadry sekretarskie.

Co zaskakujące – choć być może przewidywalne – dzisiejsi izraelscy politycy nie potępiają tego brutalnego aktu syjonistycznego okrucieństwa. Nie próbują już nawet usprawiedliwiać tego czynu, twierdząc, jak to robili wcześniej, że przed bombardowaniem wydano ostrzeżenie – fakt kwestionowany przez Brytyjczyków.

Zamiast tego, jak udokumentowałem w moim podcaście „Poznaj Benjamina Netanjahu, nieskazanego zbrodniarza wojennego”, dzisiejsi politycy celebrują akt terrorystyczny Irgunu. Na przykład w 2006 roku Benjamin Netanjahu wziął udział w wydarzeniu w Centrum Dziedzictwa Menachema Begina, gdzie odsłonięto tablicę upamiętniającą 60. rocznicę zamachu. Do dziś Netanjahu chwali przywódcę Irgunu , który koordynował atak.

Pod wieloma względami Menachem Begin uosabiał istotę naszej walki o wolność. Walczył o nią. Poświęcił się dla niej. Osiągnął ją. I to właśnie nasza walka o bycie wolnym narodem w ojczyźnie naszych przodków ukształtowała jego życie. Jest on symbolem i przykładem dla przyszłych pokoleń, ponieważ walka nigdy się nie kończy.

Pomijając przebranie się za „arabskich robotników”, które pomogło terrorystom ominąć środki bezpieczeństwa hotelu, zamach bombowy na hotel King David nie był operacją pod fałszywą flagą. Irgun nie zaprzeczył swojemu udziałowi w ataku. Jak widzieliśmy, nawet chwali się nim do dziś.

Bombardowanie było jednak przerażającym aktem terroryzmu politycznego. Jako takie, stanowiło krwawą ofiarę i stało się kamieniem węgielnym pod powstanie Państwa Izrael.

Niestety dla ludzkości, rozlew krwi dokonywany przez izraelskich terrorystów jeszcze się nie skończył…

OPERACJA SUSANNAH

W latach 50. XX wieku młode państwo Izrael stanęło w obliczu nowego zagrożenia: wzrostu panarabizmu jako przeciwwagi dla żydowskiej dominacji na Bliskim Wschodzie. Wzrost znaczenia Gamala Abdela Nasera w Egipcie – czołowej postaci politycznej tego ruchu – był szczególnie niepokojący dla władz Izraela.

Po przejęciu władzy w Egipcie w wyniku wojskowego zamachu stanu w 1952 roku, Naser nie tylko promował własną wizję regionu zjednoczonego pod rządami arabskiego nacjonalizmu, ale także pozycjonował się jako przeciwwaga dla wpływów sowieckich w regionie. Zaniepokojony sojuszami radzieckimi na Bliskim Wschodzie, Naser wygłaszał antykomunistyczne deklaracje, które pomogły mu uzyskać wsparcie militarne i finansowe od Amerykanów i Brytyjczyków. Do 1954 roku Naser zainicjował nawet rozmowy mające na celu przekonanie Brytyjczyków do wycofania się z ich bazy wojskowej nad Kanałem Sueskim.

Izraelczycy, coraz bardziej zaniepokojeni arabskim zagrożeniem na swoich granicach, uruchomili w Egipcie uśpioną komórkę. Ich plan, nazwany „Operacją Zuzanna”, polegał na wykorzystaniu tych kozłów ofiarnych – egipskich Żydów zwerbowanych przez izraelski wywiad wojskowy – do przeprowadzenia serii spektakularnych ataków terrorystycznych w tym kraju. Mieli nadzieję, że winę za te ataki zrzucą na Bractwo Muzułmańskie, komunistów lub jakąś inną grupę dysydentów politycznych, przekonując w ten sposób Brytyjczyków i Amerykanów, że Egipt jest niebezpiecznym miejscem, a Naser niepewnym partnerem.

Jednakże, jak szczegółowo wyjaśniłem w książce False Flags: The Secret History of Al Qaeda , sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem.

Pierwszy zamach bombowy – eksplozja na poczcie głównej w Aleksandrii 2 lipca – przebiegł bez zakłóceń. Drugi, jednoczesny atak na amerykańskie biblioteki w Kairze i Aleksandrii, również zakończył się sukcesem. Dopiero trzecia próba – ambitny plan wysadzenia dwóch kin w Kairze, dwóch w Aleksandrii oraz dworca kolejowego w Kairze – zakończyła się niepowodzeniem, co przerwało operację. Dziesięciu członków komórki zostało aresztowanych. Spośród nich dwóch popełniło samobójstwo podczas przesłuchania przez egipską policję, dwóch innych zostało straconych, a sześciu skazano na karę więzienia; ostatecznie po uwolnieniu przedostali się do Izraela.

Nieudana operacja ostatecznie przerodziła się w poważny skandal w Izraelu. Znany jako „sprawa Lavona” – nazwana na cześć Fineasza Lawona, izraelskiego ministra obrony, który ostatecznie (i najwyraźniej niesłusznie) został oskarżony o zatwierdzenie planu – skandal ten doprowadził do lat śledztw, oskarżeń i wzajemnych oskarżeń w izraelskim rządzie. Ostatecznie skandal ten nie tylko doprowadził do rezygnacji Lavona, ale także do rozłamu koalicji politycznej premiera Dawida Ben Guriona i przyspieszył jego klęskę wyborczą.

Nawet 60 lat po tym incydencie, w archiwach Sił Obronnych Izraela (IDF) pojawiły się nowe dokumenty, które rzucają nieco światła na ogólnie niejasny spisek wywiadowczy.

Niezależnie od tego, kto i kiedy wydał rozkaz, sama operacja jest ewidentnym przypadkiem terroryzmu pod fałszywą flagą. Rząd Izraela wykorzystał zasoby wywiadowcze do przeprowadzenia ataków terrorystycznych, aby zrzucić winę za chaos na kogoś innego i w ten sposób zdestabilizować swojego przeciwnika politycznego.

Logicznie rzecz biorąc, można by się spodziewać, że rząd Izraela – rząd, który stale przypomina światu o tym, że musi stawiać czoła bezwzględnemu, brutalnemu sprzeciwowi ze strony muzułmańskich terrorystów – bezwarunkowo przeprosiłby za ten incydent i wyrzekł się stosowania podobnych taktyk w przyszłości.

Nikt jednak nie twierdził, że Izraelczycy byli logiczni (ani nawet moralnie konsekwentni). Zamiast tego, rząd Izraela oficjalnie uznał „Operację Susannah” dopiero w 2005 roku, pół wieku po wydarzeniach. W tym czasie dziewięciu agentów zaangażowanych w spisek zostało oficjalnie odznaczonych za swoją służbę.

9/11

Kiedy w 2014 roku karykaturzysta Haaretz, Amos Biderman, narysował swoją niesławną karykaturę przedstawiającą premiera Izraela Benjamina Netanjahu lecącego odrzutowcem z napisem „IZRAEL” i wbijającego amerykańską flagę w World Trade Center, najwyraźniej nie miał zamiaru interpretować tego jako przyznania się Izraela do winy za zamachy z 11 września. Jak szybko wyjaśnił redaktor naczelny Haaretz, Aluf Benn, rysunek Bidermana miał być ironicznym komentarzem na temat „obecnej nieufności między premierem Netanjahu a administracją Obamy”. Niemniej jednak, wyrwany z kontekstu, rysunek stanowi dość mocną ilustrację poglądu niektórych „wyznawców prawdy o 11 września”, że „11 września był atakiem izraelskim”.

Jak udokumentowałem w mojej obszernej pracy na ten temat — od 9/11 Trillions i 9/11 War Games do 9/11 Suspects and 9/11 Whistleblowers , a także False Flags: The Secret History of Al Qaeda — ataki terrorystyczne z 11 września 2001 r. były złożone i wielowymiarowe. Wymagały współudziału szeregu urzędników rządowych, personelu wojskowego, oficerów wywiadu i prywatnych przedsiębiorców z różnych krajów. Z tego powodu zwrot „9/11 był wewnętrzną robotą” — o ile sugeruje, że te ataki były wyłącznie dziełem „rządu USA” (przedstawianego jako monolityczny byt) — może być dobrym sloganem na naklejkę na zderzak, ale nie jest to wystarczające wyjaśnienie tych wydarzeń. Podobnie zwrot „9/11 był izraelską robotą” nie oddaje wielowymiarowego charakteru międzynarodowo skoordynowanej operacji, takiej jak 9/11.

Niemniej jednak byłoby naiwnością zaprzeczać w tym momencie, że izraelskie służby specjalne odegrały jakąkolwiek rolę w wydarzeniach z 11 września.

Najbardziej oczywistym i najczęściej przytaczanym powiązaniem między Izraelem a wydarzeniami z 11 września jest historia tzw. „tańczących Izraelczyków”.

W moim filmie na ten temat wyjaśniłem, że sprawa dotyczy pięciu obywateli Izraela, którzy w czasie ataków z 11 września pracowali dla Urban Moving Systems, firmy przeprowadzkowej z siedzibą w północnym New Jersey. Świadkowie zeznali, że widzieli mężczyzn wkrótce po tym, jak pierwszy samolot uderzył w wieże WTC na terenie kompleksu apartamentowego Doric w Union City w stanie New Jersey. Podobno stali „na dachu furgonetki przeprowadzkowej” i obserwowali rozwój sytuacji; zostali opisani jako „radośni i śmiejący się”, robiąc zdjęcia i najwyraźniej świętując to wydarzenie.

Na podstawie tych doniesień FBI wydało list gończy, wzywając funkcjonariuszy z całego stanu Nowy Jork do poszukiwania mężczyzn. Zostali oni zatrzymani i aresztowani krótko przed godziną 16:00 podczas podróży na wschód drogą stanową nr 3 w New Jersey. Po tym, jak policyjny pies tropiący ładunki wybuchowe wskazał na możliwość obecności ładunków wybuchowych w furgonetce i po potwierdzeniu powiązań niektórych podejrzanych z izraelskim wywiadem, sprawę przekazano do jednostki kontrwywiadu FBI, a mężczyźni zostali przetrzymywani w areszcie federalnym przez 71 dni. Sprawa została następnie zamknięta, a mężczyźni zostali deportowani do Izraela.

Być może pamiętacie, że zwróciłem również uwagę, iż ta historia jest bardziej złożona, niż często przedstawiają ją media alternatywne. Niezależnie od roli, jaką odegrali ci mężczyźni w „dokumentowaniu wydarzenia 11 września” – jak później twierdzili – nie byli oni elitarną grupą agentów Mossadu, wtajemniczonych w największą w historii operację terrorystyczną pod fałszywą flagą, wyłącznie po to, by móc przeprowadzić „ściśle tajną” misję wywiadowczą, polegającą na fotografowaniu wydarzenia, które miało być transmitowane na wszystkich kanałach telewizyjnych na świecie, podczas gdy oni świętowali i przyciągali uwagę.

Jeszcze ważniejsze dla zrozumienia izraelskiego zaangażowania w wydarzenia pod fałszywą flagą z 11 września jest szersze zagadnienie izraelskich operacji wywiadowczych w USA w ogóle, a w szczególności tego dnia. Jak donosił Forward w 2002 roku, samo FBI stwierdziło, że Mossad był zamieszany w spisek „Tańczący Izraelczycy” . „Ocena była taka, że ​​»Urban Moving Systems« stanowiło przykrywkę dla Mossadu i zatrudnionych tam agentów” – powiedział wówczas ich informator, „były oficer wywiadu”. „FBI stwierdziło, że szpiegowali miejscowych Arabów, ale mogli odejść, ponieważ nic nie wiedzieli o 11 września”.

Nawet jeśli pominiemy kwestię, w jaki sposób FBI stwierdziło, że agenci Mossadu „nic nie wiedzieli o 11 września”, badacze wciąż podnoszą liczne pytania dotyczące szerszego zagadnienia izraelskiego szpiegostwa w USA i jego potencjalnego związku z 11 września. Poważne dochodzenie w tej sprawie wymagałoby dogłębnej analizy następujących kwestii:

  • Izraelska siatka szpiegowska „studentów sztuki”, która działała w USA przed 11 września. W jej skład wchodziła pewna liczba studentów/szpiegów, którzy akurat mieszkali w tych samych dzielnicach co porywacze/kozły ofiarne z 11 września.
  • Utajnione śledztwo Carla Camerona w sprawie siatki szpiegowskiej studentów sztuki prowadzonej przez stację Fox News, a także amerykańskich firm AmDocs, Comverse Infosys i innych gałęzi izraelskiego podsłuchu i elektronicznego nadzoru amerykańskiej komunikacji, w którym Cameron zacytował urzędnika rządowego, który – odnosząc się do wcześniejszej wiedzy Izraelczyków na temat zamachu z 11 września – zapytał: „Jak mogli nie wiedzieć?”.
  • Różni członkowie „Projektu Nowego Amerykańskiego Stulecia” (PNAC), w tym Richard Perle, Douglas Feith i David Wurmser, którzy w 1996 r. napisali raport dla Benjamina Netanjahu, w którym podkreślili potrzebę „zabezpieczenia imperium” przez Izrael poprzez wyeliminowanie Saddama Husajna z Iraku, a później przytoczyli wysiłki Pentagonu mające na celu powiązanie 11 września z Saddamem Husajnem – działania, o których obecnie wiemy, że rozpoczęły się dokładnie w dniu ataków.
  • Zaangażowanie izraelskich obywateli o podwójnym obywatelstwie, zwolenników syjonistów i powierników Netanjahu, a także izraelskiego rządu, którzy wykazali się wcześniejszą wiedzą na temat operacji pod fałszywą flagą z 11 września i współudziałem w jej tuszowaniu. Dotyczyło to nie tylko wspomnianych członków PNAC, ale także „Szczęściarza” Larry’ego Silversteina, który utrzymywał regularny, cotygodniowy kontakt z Benjaminem Netanjahu, jednocześnie zapewniając sobie 99-letnią dzierżawę World Trade Center na kilka tygodni przed atakami, a także Amerykanina pochodzenia izraelskiego Michaela Chertoffa, który później był współautorem ustawy USA PATRIOT Act i wykorzystywał swoją pozycję w Departamencie Sprawiedliwości USA do utrudniania śledztwa w sprawie ataków z 11 września i blokowania dostępu do dowodów.
  • Oświadczenie byłego premiera Izraela Ehuda Baraka złożone trzy godziny po pierwszej katastrofie lotniczej, że atak, jeżeli będzie powiązany z Bin Ladenem, zostanie wykorzystany do rozpoczęcia „globalnie skoordynowanego wysiłku pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Europy i Rosji przeciwko wszystkim źródłom terroru” oraz szokujące oświadczenie obecnego premiera Izraela Benjamina Netanjahu, że 11 września było „bardzo dobre”, ponieważ „wywołało natychmiastową sympatię” dla Izraela.

Z pewnością istnieją powody, by kwestionować prawdziwy charakter ostrzeżenia Izraela skierowanego do rządu USA w sierpniu 2001 roku w sprawie zbliżającego się ataku . Podobnie, istnieją wszelkie powody, by kwestionować rolę, jaką Izrael mógł odegrać w umożliwieniu, zatuszowaniu i „udokumentowaniu” wydarzeń pod fałszywą flagą z 11 września.

7 października

7 października 2023 roku grupa zdradzieckich terrorystów z Hamasu przeleciała na paralotniach nad najsilniej ufortyfikowaną granicą na świecie, siejąc spustoszenie i zabijając 1200 Izraelczyków. Przez osiem godzin cieszyli się całkowitą bezkarnością, zanim zostali zaatakowani przez siły IDF.

…a przynajmniej taką wersję wydarzeń z 7 października rząd Izraela chce wmówić światu. W rzeczywistości ta historia jest tak pełna luk, że po bliższym przyjrzeniu się rozpada się na kawałki.

Luki te obejmują wszystkie pytania, na które odpowiedzi prowadziłyby do wniosku, że rząd Izraela wiedział o ataku z wyprzedzeniem i pozwolił na jego przeprowadzenie – czyli teorię „Let It Happen On Purpose” (LIHOP). Na przykład:

  • Dlaczego rząd Netanjahu zignorował wielokrotne i szczegółowe ostrzeżenia przed atakami ze strony rządów zagranicznych, a nawet własnych służb wywiadowczych i sił zbrojnych?
  • W jaki sposób bojownikom Hamasu udało się pokonać rozległą sieć elektronicznego nadzoru i zautomatyzowane systemy obronne wzdłuż granicy z Gazą – systemy obronne, które według byłych strażników granicznych miały zostać uruchomione, nawet jeśli kot zbliżyłby się do ogrodzenia?
  • Dlaczego wojska izraelskie czekały kilka godzin na reakcję , a w niektórych przypadkach kibuce były ostrzeliwane nawet przez osiem godzin, zanim podjęły interwencję w celu zabezpieczenia terenu?
  • Dlaczego żołnierzom Sił Obronnych Izraela wydano tamtego ranka rozkaz przerwania regularnych patroli ?

itd., itd.

Jeśli szukasz poważnej, szczegółowej, gruntownie udokumentowanej i starannie udokumentowanej, dogłębnej analizy tego, co naprawdę wydarzyło się 7 października, możesz obejrzeć mój film „Pytania do Corbetta” na ten temat. A jeśli wolisz 5-minutową wersję dostosowaną do możliwości TikToka, oto ona :

https://youtube.com/watch?v=_8QgCqwWWm8%3Ffeature%3Doembed

Warto jednak zauważyć, że w tej historii istnieje nie tylko wyjaśnienie LIHOP tych wydarzeń, ale także wyjaśnienie MIHOP (Made It Happen On Purpose – celowo). Krótko mówiąc, przynajmniej część obywateli Izraela, którzy stracili życie tego dnia, zginęła, ponieważ zostali celowo zaatakowani przez siły izraelskie.

To nie jest teoria spiskowa, lecz oficjalna polityka rządu Izraela. Dyrektywa Hannibala to oficjalnie tajny rozkaz wojskowy upoważniający Siły Obronne Izraela do użycia bezwzględnej siły śmiercionośnej w celu zapobieżenia porwaniom własnych żołnierzy przez wrogich bojowników. Innymi słowy, upoważnia ona izraelskie wojsko do zabijania własnych obywateli, zamiast pozwalać na ich porwania.

Dyrektywa Hannibala została oficjalnie uchylona w 2016 roku, ale przywrócona 7 października 2023 roku. Tym razem upoważniła dowódców Sił Obronnych Izraela do zabijania nie tylko izraelskich żołnierzy, ale także izraelskich cywilów.

To nie są teorie spiskowe. W lipcu 2024 roku „Haaretz” doniósł , że dokumenty Sił Obronnych Izraela i oświadczenia żołnierzy potwierdziły, że dyrektywa Hannibala rzeczywiście została wdrożona tego dnia. Później potwierdził to ówczesny minister obrony Joaw Gallant .

Wyjaśnia to „The Times of Israel” :

Jak wynika z niedzielnego raportu, rozkaz stosowania „polityki Hannibala” podczas walk 7 października nie ograniczał się do baz wojskowych, ale obejmował także ludność cywilną.

Tuż przed godziną 11:30 wydano rozkaz informujący żołnierzy, że „żaden pojazd” nie może powrócić z Izraela do Gazy, z obawy, że może przewozić porwane osoby.

Anonimowe źródło z Dowództwa Południowego Sił Obronnych Izraela potwierdziło dziennikowi „Haarec”, że rozkaz został wydany, ponieważ „już wtedy dla wszystkich było jasne, że takie pojazdy mogą przewozić porwanych cywilów lub żołnierzy”.

Oczywiście, rząd Izraela nie potwierdził żadnych szczegółów decyzji o zabiciu własnych obywateli tamtego dnia. Zamiast tego, wykorzystuje mgłę wojny, aby ukryć prawdę o tych zabójstwach. Źródło w „The Times of Israel ” twierdzi, że nie było bezpośredniego rozkazu zabicia konkretnych cywilów, ponieważ „nie można było tak naprawdę stwierdzić, czy tacy ludzie znajdowali się w pojeździe”. Źródło kontynuowało jednak: „Wszyscy wiedzieli, co oznaczało niedopuszczenie pojazdów do powrotu do Gazy”.

W tych doniesieniach przytacza się przypadek Efrata Katza, 68-letniego mieszkańca kibucu Nir Oz, którego śmierć 7 października doprowadziła do wszczęcia śledztwa przez izraelskie wojsko. Dochodzenie wykazało, że Katz, który został porwany przez bojowników Hamasu, został zestrzelony przez śmigłowce izraelskich sił powietrznych. Zabójstwo to uznano za dopuszczalne, ponieważ „wojskowe systemy nadzoru nie były w stanie odróżnić izraelskich zakładników w poruszających się pojazdach od terrorystów z Hamasu”.

Gazeta The Times of Israel podaje również przykład przypadku, w którym dowódca Sił Obronnych Izraela „rozkazał czołgowi ostrzelać dom w kibucu Beeri, gdzie terroryści z Hamasu przetrzymywali 14 Izraelczyków jako zakładników”. Rozkaz ten doprowadził do śmierci 13 zakładników.

Ostatecznie wątpliwe jest, czy kiedykolwiek dowiemy się dokładnie, ile ofiar śmiertelnych wśród Izraelczyków 7 października było bezpośrednim skutkiem ostrzału izraelskiego wojska. Biorąc pod uwagę prawdopodobne zaprzeczenia, powszechne w takich sytuacjach bojowych, z pewnością nigdy nie dowiemy się, ile z tych zgonów było celowymi aktami morderstwa, a nie nieuniknionymi „stratami ubocznymi”.

Biorąc jednak pod uwagę, że Netanjahu spędził ostatnie trzy i pół roku, rozkoszując się ciałami zamordowanych tego dnia, wydaje się słuszne uznanie, że część krwi przelanej w tej masakrze przypada na izraelskie wojsko. A ponieważ atak terrorystyczny z 7 października został wykorzystany do usprawiedliwienia trwającego holokaustu w Strefie Gazy, prawda i sprawiedliwość wymagają, abyśmy uznali, że to wydarzenie miało charakter fałszywej flagi.

FLYDUBAI

Wszyscy już znamy tę historię.

29 września, osaczony premier Izraela Benjamin Netanjahu ostrzegł, że „nasi wrogowie będą próbowali nas zaatakować”, jeszcze przed wyborami do Knesetu w Izraelu 27 października. Zaledwie dzień później wrogowie Izraela rzeczywiście zaatakowali .

Dokładniej, omański terrorysta, zaślepiony islamistyczną nienawiścią do narodu żydowskiego, dźgnął nożem pilota samolotu Flydubai o numerze lotu FZ 1073 w drodze z Dubaju do Tel Awiwu i wprawił samolot w samobójcze nurkowanie, gdy zbliżał się do izraelskiej przestrzeni powietrznej. Podczas gdy samolot stracił niewiarygodne 5250 metrów wysokości w niecałe dwie minuty, pasażerom na pokładzie – pod wodzą odważnego izraelskiego hydraulika – udało się w jakiś sposób dostać do kokpitu, wyrwać terrorystę ze sterów i przywrócić samolot do lotu poziomego. Następnie dwóch pilotów po służbie wskoczyło do kokpitu i bezpiecznie wylądowało samolotem w Arabii Saudyjskiej, ratując wszystkich na pokładzie.

To niesamowita historia. Niewiarygodna!

…i przez to mam na myśli, że nie jest ona ani wiarygodna, ani wspaniała.

Ale nie wierz mi na słowo. Obejrzyj program CBC „ Jak samolot FlyDubai przetrwał próbę porwania pomimo beznadziejnych szans ” i łyknij łyka tequili za każdym razem, gdy Andrew Chang określi tę historię jako „szokującą”, „niewiarygodną”, „wspaniałą”, „nieprawdopodobną” lub „niemożliwą”. (UWAGA: Przed końcem filmu umrzesz z powodu zatrucia alkoholowego) .

W rzeczywistości ta historia jest tak wątpliwa, że ​​nawet Trump nie mógł jej powtórzyć bez dodania ważnego zastrzeżenia: „Nie wiem, czy to prawda, ale taką historię usłyszałem od Bibiego [Netanjahu]”.

https://youtube.com/watch?v=0en_tcTDBxo%3Ffeature%3Doembed

Ale po co, ach po co, głównodowodzący miałby tak dokładnie zacierać ślady?

Być może dlatego, że dramatyczne wydarzenia tego lotu przeczą prawom fizyki i inżynierii lądowej. Według tabeli danych z FlightRadar24, którą można pobrać w pliku CSV, samolot spadł z niewiarygodnej wysokości 16 150 stóp (ok. 4950 m) w niecałe 30 sekund.

Czy Boeing 737 Max 8 rzeczywiście przetrwa tak drastyczne zniżanie? Według pilotów, z którymi CNN przeprowadziło wywiad na żywo, aby (nieumyślnie) obalić całą wersję wydarzeń, taki scenariusz wydaje się nie do pomyślenia dla doświadczonych ekspertów lotnictwa.

https://youtube.com/watch?v=LhpbXELdHxE%3Ffeature%3Doembed

Jak powiedział Aaron Murphy, zawodowy pilot i instruktor lotniczy, prezenterce CNN Erin Burnett w niezamierzonym, demaskatorskim fragmencie: „Niektóre liczby, które początkowo widzimy w raportach, nie mają dla mnie sensu, bo przy tak szybkim zniżaniu samolot całkowicie się rozpadnie”. Być może zdając sobie sprawę z tego, co właśnie powiedział, Murphy szybko dodał: „Więc liczby z pewnością ulegną zmianie, kiedy otrzymamy wstępny raport”, przyznając tym samym, że celem każdego dochodzenia w sprawie tego incydentu będzie manipulowanie danymi, aby uczynić je bardziej wiarygodnymi.

Murphy nie był jedynym, który wyraził niedowierzanie wobec tego konkretnego manewru akrobacyjnego. Ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Steve Arroyo powiedział agencji AP: „Jestem po prostu zdumiony, że samolot się nie rozpadł”, a ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Jeff Guzzetti zgodził się: „To niesamowite, że udało im się wyjść z tego nurkowania”.

Tym, co czyni jeszcze bardziej niezwykłym fakt, że samolot zdołał wyjść z nurkowania, jest fakt, że siła działająca na niego była rzeczywiście na tyle duża , że ​​oderwała ster kierunku od ogona. Fakt, że izraelscy piloci po służbie, którzy akurat chcieli i byli w stanie przejąć kontrolę nad lotem, zdołali wylądować pomimo braku steru kierunku i wycieku płynu hydraulicznego, dodaje tej historii kolejny stopień nieprawdopodobieństwa.

O tak, a potem jest jeszcze cała absurdalna historia o tym, jak izraelski hydraulik, który nigdy w życiu nie pilotował samolotu, zdołał odzyskać kontrolę nad maszyną podczas tego niemożliwego zniżania, wykorzystując umiejętności, które nabył oglądając programy telewizyjne o dochodzeniach w sprawie katastrof lotniczych.

A jest jeszcze fakt, że ktokolwiek na pokładzie zdołał zbliżyć się do kokpitu podczas tego niewyobrażalnie stromego zejścia .

Pojawia się też pytanie, jak to możliwe, że pasażerowie nie tylko zdołali stać przy drzwiach kokpitu podczas tego szaleństwa, ale także sfilmować całą scenę telefonami komórkowymi.

Wiesz, gdybym nie wiedział lepiej, powiedziałbym, że coś w tej historii nie jest do końca w porządku.

…Ale bez obaw, ludzie! Izrael zbadał incydent i ustalił, że domniemany porywacz i drugi pilot był (chwileczkę) „samotnym wilkiem”; więc nie ma tu nic więcej do zobaczenia i niczego do odkrycia w toku dalszego śledztwa. Wszyscy możecie uwewnętrznić narrację, że to był absolutnie autentyczny (i bardzo przerażający) atak terrorystyczny i wrócić do życia w strachu przed muzułmańskimi straszydłami, które zawsze czyhają na nas.

I na koniec – czy Izraelczycy kiedykolwiek skłamali w sprawie ataku terrorystycznego?

PRZEŁAMANIE PARADYGMATU TERRORU

To prawie oczywiste, ale i tak to powiem: Izrael nie jest odosobnionym przypadkiem w panteonie narodów. Każdy kraj na świecie, w tym Kanada, Rosja, Japonia, Wielka Brytania i (oczywiście) Stany Zjednoczone, w którymś momencie brał udział w atakach terrorystycznych pod fałszywą flagą. Każdy z nich mógłby być tematem takiego artykułu redakcyjnego.

Jednak teraz, gdy Izrael aktywnie przeprowadza czystki etniczne w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, opierając się na ciągłych prowokacjach pod fałszywą flagą, ważne jest, abyśmy zwrócili uwagę na długą historię Izraelczyków wykorzystujących terror – zwłaszcza terror pod fałszywą flagą – do realizacji swoich celów politycznych.

Jeśli jednak liczymy na to, że polityczni sojusznicy Izraela wskażą na tę historię i ujawnią te incydenty pod fałszywą flagą jako krwawy teatr polityczny, to ewidentnie pokładamy zaufanie w niewłaściwych ludziach.

Czy ktokolwiek w 2026 roku naprawdę wierzy, że Trump – który po raz kolejny potwierdził, że Izrael jest „największym sojusznikiem” USA i który właśnie podpisał umowę o dostarczeniu Izraelowi pakietu pomocy wojskowej o wartości 2,8 miliarda dolarów, obejmującego całą gamę potężnych bomb o masie 2000 funtów – sprzeciwi się Bibiemu i jego kłamstwom? Ten sam Trump, który właśnie powtórzył prasie „cudowną” historię o izraelskim hydrauliku – wyłącznie na podstawie słów Bibiego?

Nie, rozwiązanie tej zagadki „fałszywej flagi” nie przyjdzie od ludzi, którzy zagłosują na kolejnego mieszkańca bagien z Waszyngtonu (lub Ottawy, Londynu, Tokio czy Moskwy), by odważnie stanął do walki i powiedział światu prawdę. W rzeczywistości problem terroryzmu pod fałszywą flagą zostanie rozwiązany dopiero wtedy, gdy ludzie przestaną dawać się nabierać na to oszustwo. Dopóki ludzie będą jednoczyć się wokół swoich politycznych przywódców po każdym brutalnym akcie terroryzmu, sztuczka pod fałszywą flagą pozostanie skuteczną bronią w arsenale tych kakistokratów. [ rządy ludzi najgorszych, najmniej kompetentnych lub najbardziej cynicznych. ]

Jeśli w tym wszystkim jest jakaś pozytywna strona, to taka, że ​​nigdy wcześniej tak duża część opinii publicznej nie była tak chętna do kwestionowania tych incydentów tak szybko i na bieżąco. Szybkość, z jaką sprawa Flydubai została ujawniona w internecie, wreszcie daje promyk nadziei, że ludzie nie dadzą się już nabrać na te same oszustwa, co wcześniej.

Być może analizując historię wydarzeń pod fałszywą flagą, tak jak to opisano w tym artykule, będziemy mogli zmienić kalkulacje, które sprawiają, że organizowanie brutalnych aktów terrorystycznych jest tak atrakcyjne dla osób sprawujących władzę polityczną.

Ostatecznie terroryzm „fałszywej flagi” działa tylko wtedy, gdy nie wiemy, kto go naprawdę popełnia. Gdy zrozumiemy, jak działają te wydarzenia i nie pozwolimy politykom i ich posłusznej prasie na łamanie kłamstw na temat tych ataków, prawdziwi terroryści zostaną rozbrojeni.

Źródło: Izraelskie fałszywe flagi od Irgunu do Flydubai

Morze jako arena walki: Dokąd prowadzi eskalacja na Ukrainie

Opublikowany przez

Morze jako linia frontu: Dokąd prowadzi eskalacja na Ukrainie

14 października 2026 r.przez Jochena Mitschkę tkp-at/das-meer-als-frontlinie-wohin-die-eskalation-um-die-ukraine-fuehrt

Kryzys na Ukrainie przenosi się na morze. 12 października francuska marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca na Oceanie Indyjskim.

Tego samego dnia chiński minister spraw zagranicznych zapewnił Moskwę o współpracy w ochronie szlaków morskich.

Do tego dochodzą doniesienia o planach NATO dotyczących blokady Morza Bałtyckiego i potencjalnie Morza Czarnego. Te cztery raporty należy analizować indywidualnie, zanim zostaną rozpatrzone łącznie. Nie wszystkie są tak nowe i pewne, jak się wydają, ale to nie czyni ich mniej groźnymi.

Oświadczenie, że Chiny nie mogą pozwolić na rosyjską porażkę, nie jest nowe. Pochodzi z lipca 2025 roku. W tym czasie Wang Yi miał je wypowiedzieć podczas czterogodzinnej rozmowy z wysoką przedstawiciel UE Kają Kallas. Potwierdzają je jedynie osoby z wewnątrz, które rozmawiały z South China Morning Post , oraz dyplomaci UE, którzy, według NZZ , potwierdzili to nieoficjalnie.

Motyw był pragmatyczny: jeśli Rosja przegra, Waszyngton zwróci większą uwagę na Azję. Wang podkreślił również, że wojna skończyłaby się dawno temu, gdyby Chiny rzeczywiście udzielały Moskwie masowego wsparcia. Oficjalnie Pekin utrzymuje, że nie jest stroną konfliktu.

Pekin: „Rosja nie może przegrać”

Deklaracja ze szczytu Putina i Xi w maju nie zawierała wezwania do zakończenia wojny. Zamiast tego pochwalono w niej „obiektywne i bezstronne stanowisko” Pekinu. Analiza IPG przyjmuje bardziej zniuansowany punkt widzenia : Pekin nie chce, aby Rosja poniosła porażkę ani zwycięstwo. Osłabiona Rosja byłaby Rosją zależną, a nadmiernie silna – niewygodnym partnerem. Jest to jednak typowo zachodnia perspektywa, zdominowana przez ideę „dziel i rządź”, obcą wielobiegunowości.

Tankowiec „DF Peak”

Według Macrona , marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca około 450 mil morskich na południe od Reunionu. Podejrzewa się, że statek pływał pod fałszywą banderą i nielegalnie przewoził paliwo. Statek pływał pod banderą Beninu i znajduje się na listach sankcji USA, UE, Wielkiej Brytanii i Ukrainy – sankcji, które nie są prawnie egzekwowalne na mocy prawa międzynarodowego. To co najmniej szósty tankowiec floty cieni, który Francja przejęła w ciągu roku. Według Euronews , powiązanie z Sovcomflotem opiera się wyłącznie na informacjach ukraińskiego wywiadu wojskowego.

Z prawnego punktu widzenia problem jest bardziej złożony, niż sugeruje termin „flota cieni”. Jak wskazuje SWP , nie istnieje on w prawie morskim. Statek z ważną rejestracją zasadniczo nie może zostać zatrzymany na pełnym morzu, co podkreśla również NZZ . Siła nacisku tkwi w podejrzeniu bezpaństwowości: każdy, kto pływa pod fałszywą banderą, traci ochronę państwa bandery. Jest to uzasadnione prawnie, o ile udowodnienie jest skuteczne. O tym, czy w każdym przypadku się powiedzie, ostatecznie decydują państwa sprawujące kontrolę. Większość świata uzna to za arbitralne i będzie mówić o „piractwie”, co dokładniej byłoby „korsarstwem”.

Listy kaperskie wydawano głównie w czasie wojny, na początku okresu nowożytnego, aby poważnie zaszkodzić wrogiemu handlowi morskiemu (wojny handlowe). Formalne wypowiedzenie wojny, w dzisiejszym rozumieniu, nie zawsze było warunkiem koniecznym, ponieważ wojny w tamtych czasach często rozpoczynały się stopniowo lub były inicjowane przez działania wroga (fakty), a nie dokumenty. Jesteśmy ewidentnie świadkami odrodzenia się tych historycznych praktyk.

Deklaracja prawa morza w Chinach

12 października Wang Yi przyjął w Pekinie Nikołaja Patruszewa, przewodniczącego Rosyjskiej Akademii Morskiej. Według agencji TASS , zaoferował on lepszą koordynację strategii morskich obu krajów, wzajemną ochronę „uzasadnionych praw morskich” oraz zapewnienie „normalnej żeglugi” na kluczowych szlakach morskich na całym świecie. Należy uważnie przeczytać: uwaga skupiona jest na regionie Azji i Pacyfiku, Ukraina nie jest wymieniona, a źródłem jest rosyjska agencja prasowa, powołująca się na chińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Niemniej jednak, moment – ​​dzień po wejściu na pokład statku z Reunion – nie jest przypadkowy.

Argumenty Pekinu są spójne. Kiedy w styczniu Stany Zjednoczone zajęły tankowiec pod banderą rosyjską na północnym Atlantyku, rzeczniczka Mao Ning nazwała arbitralne zatrzymanie obcych statków na pełnym morzu poważnym naruszeniem prawa międzynarodowego. Jednocześnie Chiny fundamentalnie odrzucają sankcje bez mandatu ONZ. Ich interes jest namacalny: rosyjska ropa naftowa płynie do Chin w dużych ilościach, a Pekin nie chce precedensu, który mógłby wpłynąć na jego własne tankowce w przyszłości. Prawdopodobnie dotyczy to również innych krajów.

Morze Bałtyckie i Morze Czarne: plan czy zagrożenie?

Estoński minister spraw zagranicznych Margus Tsahkna powiedział w wywiadzie dla „The Times”, że w razie wojny NATO mogłoby odciąć Rosję od Morza Bałtyckiego w ciągu kilku godzin, jak donosi RT DE . Jednocześnie podkreślił, że NATO nie zamknęło jeszcze tego szlaku, powołując się na międzynarodowe przepisy żeglugowe. Jest to zapowiedź scenariusza obrony narodowej, a nie ostateczny plan. Niemniej jednak implikacje są realne: około 60 procent rosyjskiego eksportu ropy naftowej przechodzi przez Morze Bałtyckie, a szlak przez Zatokę Fińską łączy również Sankt Petersburg z Kaliningradem.

W tym samym czasie Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych NATO, Grynkewich, przedstawił w Warszawie swoją „ Teorię Zwycięstwa ”. W przypadku wojny obronnej przewiduje ona również ataki na rosyjskie systemy w Kaliningradzie. Materiały Wall Street Journal na ten temat sugerują, że w sytuacji realnego zagrożenia nie można wykluczyć ataku na Kaliningrad. Przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO, Dragone, odrzucił oskarżenia o prowokację : planowanie obronne jest obowiązkiem, a celem jest zapobieżenie wybuchowi wojny. Na Forum Wałdajskim na początku października Putin ostrzegał, że bezpośredni atak na terytorium Rosji, w tym na Kaliningrad, postawiłby na porządku dziennym użycie wszelkiej dostępnej broni. A ataki Gruzji na jej separatystyczne prowincje i wojna w Donbasie powinny pokazać, że takie groźby nie są bezpodstawne.

Dokąd to prowadzi?

Moja ocena: To nie tyle początek planowanej blokady, co stopniowa eskalacja za pośrednictwem prawa morskiego. Każdy krok zawęża pole działania dla kolejnego. Wygląda na to, że intencją jest kontynuacja eskalacji dla samej eskalacji, podczas gdy dyplomatyczne wysiłki na rzecz deeskalacji napięć są całkowicie zaniechane.

Patruszew ogłosił w lutym , że rosyjska marynarka wojenna będzie zapobiegać przyszłym abordażom, zwłaszcza przeciwko Wielkiej Brytanii, Francji i państwom bałtyckim. Z każdym kolejnym abordażem, czy to na Morzu Północnym, Śródziemnym, czy Oceanie Indyjskim, rośnie presja na dotrzymanie tej obietnicy. Rosyjski okręt wojenny eskortujący tankowiec napotyka następnie francuski statek abordażowy. W tym momencie decyzję podejmuje kapitan, a nie ministerstwo. Wydaje się, że potrzebny jest casus belli na Zachodzie.

Drugim mechanizmem jest podział transatlantycki. Waszyngton obecnie łagodzi presję: Trump podziękował Putinowi za umowę dotyczącą oleju napędowego, a Witkoff ma się udać do Moskwy pod koniec października, jak donosi TASS w związku z krytyką Kallasa. Europa natomiast przyjmuje rolę egzekutora. Ekspertka ds. Rosji Hanna Notte twierdzi, że głównym problemem Rosji w 2026 roku będą Europejczycy. To wyjaśnia, dlaczego Moskwa kieruje swoje ostrzeżenia do Paryża, Londynu i Tallina, a nie do Waszyngtonu.

Trzecim mechanizmem jest rola Chin. Pekin nie chce bitwy morskiej na Morzu Bałtyckim, ale nie chce też precedensu, w którym Europa arbitralnie odetnie rosyjskie szlaki handlowe. Dlatego dyplomatycznie stanie po stronie Moskwy, będzie kupować ropę i ignorować zachodnie sankcje, ale prawdopodobnie nie wyśle ​​okrętów wojennych na Bałtyk.

Dla globalnego Południa, zwłaszcza Indii i innych konsumentów, pytanie jest równie konkretne.

Czy prawo morskie obowiązuje wszystkich w równym stopniu, czy tylko tam, gdzie egzekwuje je silniejsza strona?

Stany Zjednoczone przejmują tankowce u wybrzeży Wenezueli, Europejczycy – tankowce należące do „floty cieni”, a Pekin i Moskwa powołują się na wolność mórz. Tymczasem na Morzu Wschodniochińskim Stany Zjednoczone i Zachód próbują wyjaśnić Chinom swoją interpretację „wolności mórz” poprzez prowokacje.

Streszczenie

Bezpośrednia wojna morska między NATO a Rosją nie jest zatem najbardziej prawdopodobnym scenariuszem. Bardziej prawdopodobna jest strefa narastających tarć na Bałtyku, Morzu Północnym i Morzu Śródziemnym, gdzie wypadek, strzał ostrzegawczy lub wywrócenie się statku mogłyby wywołać dynamikę, której nikt nie planował. A może jednak planowano? Można to było jedynie załagodzić politycznie: poprzez negocjacje, w których szlaki morskie stanowią integralną część architektury bezpieczeństwa, a nie są jedynie atrakcją. Rozmowy amerykańsko-rosyjskie, spodziewane pod koniec października, dają ku temu okazję, ale jak dotąd nie uwzględniono w nich udziału Europy. Krytycy słusznie pytają, czy państwa UE chcą doprowadzić do tej konfrontacji, ponieważ ich społeczeństwa nie są jeszcze gotowe na wojnę.

Świat: Od „piramidy przywilejów” do „platformy partnerstwa”

Opublikowany przez

Od „piramidy przywilejów” do „platformy partnerstwa”

Jan Engelgard

Od „piramidy przywilejów” do „platformy partnerstwa”

Idee suwerennej równości i prawa międzynarodowego wprowadzone przez europocentryczny ład westfalski w 1648 roku nie wytrzymały  konfrontacji z interesami najsilniejszych aktorów.

Amerykański badacz Leon Gross skonstatował, że „zamiast wyznaczyć nowa erę powstania prawdziwej międzynarodowej wspólnoty narodów podporządkowanych rządom prawa narodów, w rzeczywistości traktat ten przyczynił się do nastania państw absolutystycznych zazdrosnych o terytorialną suwerenność, i to tak dalece, że idea wspólnoty międzynarodowej stała się pustym sloganem, a prawo międzynarodowe stało się zależne od państw zainteresowanych zachowaniem i ekspansją ich potęgi, zamiast ustanowieniem rządów prawa”. Zgodnie z prawem retrospekcji przewrotowej Kazimierza Kelles-Krauza, idee mogą się odrodzić w lepszym momencie dziejowym, ujawniając w pełni swój postępowy charakter. Na tej podstawie pojawiła się Organizacja Narodów Zjednoczonych, która zachowała jednak przywileje dla wybranych mocarstw zasiadających jako stali członkowie w Radzie Bezpieczeństwa.

W XXI wieku idee suwerennej równości obowiązujące wszystkich  próbują implementować aktorzy niezachodni skupieni w BRICS i Szanghajskiej Organizacji Współpracy. Podjęli się trudu ukierunkowania „nowej ery” relacji międzynarodowych. W obliczu geostrategii USA zamierzenia te natrafiają na ogromny opór.

Geostrategia nieładu

Wczytując się w Strategię bezpieczeństwa narodowego USA z 2025 roku, możemy się dowiedzieć, że „dni, kiedy Stany Zjednoczone podtrzymywały cały porządek światowy jak Atlas, skończyły się”, co zdawało się oznaczać koniec hegemonii. Spoglądając zaś na praktykę, wydaje się, że postanowiono podważać same fundamenty westfalskiego modelu stosunków międzynarodowych. Chodzi m.in o przestrzeganie zapisów traktatów, wykonywanie umów w dobrej wierze, rozwiązywanie sporów metodą pokojową, zapewnienia wolności handlu, obowiązywanie prawa międzynarodowego i instytucji międzynarodowych oraz możliwość osiągania równowagi sił. 

Prezydentura Donalda Trumpa jawi się jako próba przywrócenie modelu spersonalizowanej władzy papieża lub cesarza, albo i postmodernistyczny melanż obu legitymizowany ideą „mrocznego oświecenia”. W jej imię zostaje odrzucona laicyzacja. Narracja o czasach ostatecznych powtarzana przez wiceprezydenta J. D. Vance’a oraz wizja nadejścia Antychrysta nagłaśniana przez twórcę Palantira, Petera Thiela, to czytelne przejawy tej tendencji. Gdy we wrześniu 2026 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło rezolucję zachęcającą do stopniowego odchodzenia od odwzorowania Merkatora na rzecz Equal Earth i innych odwzorowań równo-powierzchniowych, tylko USA były przeciwko, twierdząc, że to ideologia. Czyżby (wujek) sam przeciw wszystkim?

Antytezą tego kierunku kształtowania systemu międzynarodowego są instytucje „nowej ery”. BRICS oraz Szanghajska Organizacja Współpracy, które odbyły swoje szczyty w ostatnich tygodniach. Pierwsza stanowi obecnie 49% populacji świata, 40% globalnego PKB według siły nabywczej oraz 26% handlu międzynarodowego. Eksport wzrósł w niej z około 900 miliardów dolarów w 2003 roku do 6 bilionów dolarów w 2024 roku, co odzwierciedla skalę i potencjał przestrzeni geoekonomicznej. Z kolei druga reprezentuje około 3,5 miliarda ludzi żyjących na jednej czwartej planety i 35 bilionów dolarów nominalnego PKB, który podwaja się wraz z uwzględnieniem siły nabywczej.

Zgodnie z podziałem Davida Harvey’a, pierwszą najłatwiej badać w ramach geopolityki kapitalizmu, a drugą w perspektywie geopolityki terytorialnej, gdyż odwołuje się do  przestrzeni bezpieczeństwa eurazjatyckiego na sformalizowanym fundamencie organizacyjnym. Ich spoiwem jest zbliżona narracja strategiczna promującą świat wielobiegunowy, prawo międzynarodowe i ONZ, suwerenną równość i prawo do rozwoju służące wzmacnianiu roli państw Globalnego Południa. Kategoria „wielobiegunowość” ma tu kluczowe znaczenie i należy je rozumieć dosłownie: jest to współczesne przeformułowanie odwiecznego konfliktu między Morzem a Lądem. Aktorzy „nowej ery” domagają się prawa Heartlandu i jego partnerów do istnienia jako autonomiczny biegun, a nie jako peryferia kapitalistycznego systemu – świata. Antytezą mrocznego oświecenia jawi się więc pax multipolarica.

Szczyt BRICS

Przed szczytem w Indiach agencja informacyjna CGTN opublikowała wyniki sondażu dotyczącego postrzegania BRICS w państwach rozwiniętych i rozwijających się. Badanie zostało przeprowadzone wśród 12 250 respondentów z 41 krajów i objęło główne gospodarki rozwinięte oraz kraje Globalnego Południa. Ponad sześciu na dziesięciu respondentów uważa, że w ostatnich latach wpływ BRICS na sprawy międzynarodowe wzrósł. Aż 63% respondentów pozytywnie oceniło wkład w poprawę globalnego systemu zarządzania, przy czym w 25 z 41 badanych krajów wskaźnik poparcia przekroczył 60%. Co istotne, pozytywne oceny międzynarodowej roli BRICS były szczególnie wyraźne wśród młodszego pokolenia respondentów. Ten znamienny wzrost rozpoznawalności sugeruje narastającą potrzebę transformacji porządku międzynarodowego wśród społeczeństw świata. Niewykluczone, że odczytując ten trend indyjskie przewodnictwo w BRICS oparło się właśnie na podejściu zorientowanym na ludzi i stawiającym na pierwszym miejscu dobro ludzkości. Zorganizowano ponad 350 spotkań.

Osiemnasty szczyt BRICS obradujący pod hasłem „Budowanie odporności, innowacji, współpracy i zrównoważonego rozwoju” zakończył się w Nowym  Delhi 13 września 2026 roku przyjęciem deklaracji końcowej składającej się ze 140 punktów. Oprócz dziesięciu państw członkowskich i tyluż partnerskich wśród zaproszonych gości (formuła outreach) znaleźli się przedstawiciele Organizacji Narodów Zjednoczonych (sekretarz generalny António Guterres), Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz Azjatyckiego Banku Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB). Taki jest ilościowy zakres niesformalizowanej sieci BRICS plus.

Symbolem szczytu było wspólne sadzenie młodych drzewek figowca bengalskiego przez dziesięciu przywódców. W kulturze indyjskiej ma on unikalne, święte znaczenie. Banian charakteryzuje się głębokimi korzeniami i potężną siłą, co ma idealnie odzwierciedlać trwałość, rosnące znaczenie i dążenie do wspólnej przyszłości państw zrzeszonych w formacie BRICS. Inaugurując spotkanie, premier Narendra Modi podkreślił, że BRICS „musi przekształcić ’piramidę przywilejów’ w ’platformę partnerstwa’, w której każde państwo ma głos, każdy członek ma swój udział, a postęp ludzkości pozostaje w centrum każdego przedsięwzięcia”. Dotąd uprzedmiotowieni, z biorców zasad mają się stać ich dawcami. W deklaracji znalazło się wyraźne odwołanie do konferencji w Bandungu z 1955 roku, będącej zalążkiem Ruchu Państw Niezaangażowanych. Datując od pierwszego spotkania w ONZ, gospodarz szczytu uznał, że po dwóch dekadach nadszedł czas „dorosłości”. Wzmocnienie strategicznego partnerstwa oparto o trzy filary: współpracę polityczną i w zakresie bezpieczeństwa, współpracę gospodarczą i finansową oraz współpracę kulturalną i międzyludzką.

Trzy wymiary strategicznego partnerstwa BRICS

W deklaracji można wyodrębnić najważniejsze elementy każdego z trzech wymiarów strategicznego partnerstwa BRICS. Gospodarczym rdzeniem deklaracji jest dwuczęściowe posunięcie. Wzywa się do reformy instytucji z Bretton Woods: MFW, Banku Światowego,  Światowej Organizacji Handlu (WTO), a także popiera realizację Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz dążenia Brazylii i Indii do odgrywania większej roli w ONZ, w tym w Radzie Bezpieczeństwa. Reformy te jednak nie następują od lat, a proszenie trzech mocarstw zachodnich o głosowanie za osłabieniem własnej pozycji jest równoznaczne z proszeniem monopolisty o uchwalenie przepisów przeciwko własnej konkurencji.  Najwyraźniej strategom BRICS zależy na sytuacji, gdy po każdym kolejnym roku, w którym reforma kończy się niepowodzeniem, wzmocnić argument, że systemu nie da się po prostu zreformować i alternatywa jest koniecznością.

Dlatego z drugiej strony, BRICS kontynuuje tworzenie własnych instytucji i formatów. Nowy Bank Rozwoju wkracza w swoją „drugą złotą dekadę” z ambicją udzielania pożyczek w walutach lokalnych. Także Fundusz Rezerw Walutowych ma być udoskonalony. A przecież dotąd tylko 30% każdej wypłaty może zostać zatwierdzone przez samą grupę BRICS; pozostałe 70% wymaga porozumienia z MFW. Fundusz pomyślany jako alternatywa nadal wymaga zgody Zachodu na prowadzenie działalności. O słabości BRICS świadczy, że jej nowi członkowie, Etiopia i Egipt, w 2024 roku musieli się zwrócić do MFW i poddać drakońskim warunkom, zgodnie z neoliberalnym konsensusem waszyngtońskim. Jak dotąd także wiele rosyjskich inicjatyw nie weszło w fazę implementacji. Chodzi o budowę infrastruktury płatniczej oraz rozliczeniowo-depozytowej; stworzenie nowej platformy inwestycyjnej, mechanizmu reasekuracyjnego oraz giełdy zbożowej. Mogłaby ona  stanowić tak potrzebną alternatywę dla giełd w Chicago i Paryżu. Obecnie 80–90% podstawowych towarów spożywczych i energetycznych jest przedmiotem handlu w dolarach, stanowiąc główny filar hegemonii waluty amerykańskiej.

Za niepowodzenie szczytu można uznać także brak porozumienia w sprawie powstania BRICS Clear, o czym mówiono na poprzednich dwóch. Indyjski bank centralny proponował wzajemne połączenie cyfrowych walut banków centralnych (CBDC), a prezydencja wydawała się skłonna poprzeć tę inicjatywę. Alternatywą byłoby połączenie krajowych systemów płatniczych — UPI (Indie), Pix (Brazylia), SBP (Rosja), QRIS (Indonezja) oraz systemów chińskich. Na pocieszenie w deklaracji wskazano, że Grupa Robocza ds. Płatności pracuje nad interoperacyjnymi systemami płatniczymi oraz rozliczaniem handlu w walutach krajowych. Rzeczywistość międzynarodowa jest polem rywalizacji i sprzeczności. A zatem używanie kategorii „nowa era” uwzględnia konieczność strategicznej cierpliwości. Chciałoby się powiedzieć: co się odwlecze to nie uciecze. A liczba proponowanych form współpracy jest imponująca!

Poparto koncepcję Centrum Odporności Ubezpieczeniowej BRICS (BIRC); trwają  pracę nad Nową Platformą Inwestycyjną (NIP), inicjatywą wielostronnych gwarancji BRICS (BMG), giełdą zbożową oraz wprowadzaniem medycyny tradycyjnej, komplementarnej i integracyjnej (TCIM). Wreszcie, po niepowodzeniu sprzed dekady, powrócono do koncepcji utworzenia szybkiej sieci komunikacyjnej za pomocą kabli podmorskich. Podkreślono również obronę suwerennych praw do kluczowych minerałów. Potępiono „jednostronne środki przymusu” oraz stosowanie korekt węglowych na granicach; sankcje i zielone cła są przecież formą anglosaskiej strategii anakondy dostosowaną do finansów, polegającą na uduszeniu nie-Zachodu bez oddania jednego strzału. Tymczasem członkostwo w BRICS przekłada się na korzyści strukturalne: rozszerzone korytarze eksportu energii, bezpośrednie inwestycje w infrastrukturę krajową oraz dostęp do ogromnych nowych rynków konsumenckich dla towarów.

W kolejnym wymiarze współpracy na podkreślenie zasługuje paragraf 23, który stwierdza, że „bezpieczeństwo wszystkich krajów jest niepodzielne”, analogicznie do deklaracji Szanghajskiej Organizacji Współpracy, którą teraz podpisały także Brazylia, RPA, Egipt, Etiopia, Indonezja, Zjednoczone Emiraty Arabskie. Narracja eurazjatycka rozprzestrzeniła się więc poza swoje epicentrum. Niepodzielne bezpieczeństwo podważa legitymację porządku, w którym bezpieczeństwo jednych opiera się na braku bezpieczeństwa innych, co stanowi istotę logiki anakondy przełożoną na sens obrony hegemonii.

Ważną częścią narracji strategicznej BRICS i SOW jest odrzucenie blokowości, a konkretnie antyzachodniej tożsamości obu. Prawdopodobnie taki jest powód, że poparciu dla powstania Palestyny i potępieniu niszczenia Gazy, krytyce postępowania wobec Kuby i Libanu nie towarzyszy wymienianie z nazwy państw odpowiedzialnych za agresję. Co więcej, zapewne pod wpływem gospodarza szczytu, w deklaracji użyto kategorii „społeczności międzynarodowej”, która w istocie przynależy do zachodniej narracji „porządku opartego na zasadach”. Można w tym dostrzec sposób w jaki transformacja porządku międzynarodowego ma swoje odbicie w samym języku.

Wymiar współpracy kulturalnej i międzyludzkiej najlepiej wyraża poparcie udzielone Międzynarodowemu Dniu Dialogu między Cywilizacjami ustanowionemu przez  ONZ. Wielobiegunowość gospodarcza i instytucjonalna opiera się ostatecznie na wielobiegunowości kulturowej: wiele ośrodków, wiele interpretacji własnych interesów, żadna z nich nie ma uprawnień, by wiązać wszystkich. Podczas indyjskiej prezydencji po raz kolejny zorganizowano Festiwal Kultury BRICS oraz Bazar WAVES, Festiwal Teatralny BRICS oraz Festiwal Filmowy BRICS, Igrzyska BRICS oraz Szczyt Młodzieży BRICS. Promowano także dalszą współpracę w ramach istniejących mechanizmów edukacyjnych BRICS i Uniwersytetu Sieciowego, zachęcając do włączenia do programów nauczania rdzennych i lokalnych systemów wiedzy jako dodatkowej Międzynarodowej Grupy Tematycznej (ITG).

Dyplomacja „nowej ery”

Przyjmując dywersyfikację walutową jako jeden z filarów budowy świata wielobiegunowego, papierkiem lakmusowym stała się postawa Arabii Saudyjskiej, dotąd gwaranta systemu funkcjonowania petrodolara. Pomimo uporu z jakim powtarzano, że grupa liczy jedenastu członków, faktyczne Rijad nie udzielił formalnej zgody na pełne członkostwo, ograniczając uczestnictwo do formatu BRICS plus. Przyczyną zwłoki jest presja Waszyngtonu, który walczy o utrzymanie tego państwa w pełnej strefie zależności, czego wymownym przykładem jest wycofanie się Arabii Saudyjskiej z kierowanego przez Chiny projektu waluty cyfrowej i systemu płatności opartego na technologii blockchain, który ma przecież na celu zmniejszenie zależności od dolara amerykańskiego, który stanowi wciąż aż 57% światowych rezerw walutowych, 54% globalnego fakturowania eksportu i 89% transakcji walutowych.

Wśród dyplomatycznych sukcesów szczytu można wyróżnić trzy: po pierwsze jednogłośne przyjęcie deklaracji pierwszego dnia, po tym jak szefowie delegacji pracowali do czwartej nad ranem. Głównym wyzwaniem było osiągnięcie porozumienia między Iranem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, które de facto toczą wojnę; z tym, że te ostatnie w obozie obrońców „starej ery”. Sprzeczność załagodzono w punkcie 28, gdzie wyrażono „głębokie zaniepokojenie” postępującą eskalacją konfliktu w Azji Zachodniej i wezwano do „maksymalnej powściągliwości”, po „przypomnieniu naszych stanowisk narodowych”. Oprócz samego tekstu należy brać pod uwagę kontekst. Dlatego kolejnym osiągnięciem było spotkanie prezydenta Iranu, Masuda Pezeszkiana, z następcą tronu ZEA, szejkiem Chalidem bin Muhammadem al-Nahajanem. Obie strony doszły do porozumienia, aby pozostawić przeszłość i wspólnie zbudować lepszą przyszłość.

Trzecim pozytywnym akcentem stały się rozmowy przywódców Indii i Chin, którzy próbują poprawić relacje nadwyrężone po krwawych starciach na spornej granicy w Himalajach w 2020 roku. Pozostałości granic kształtowanych  przez imperium brytyjskie po to, by dzielić i rządzić, wciąż szkodzą – jak to zauważył prof. Jeffrey Sachs.  Xi Jinping wskazał, że Chiny i Indie są partnerami, a nie rywalami i oba kraje są szansą na rozwój dla drugiej strony, a nie zagrożeniem, co leży we wspólnym interesie. W podobnym tonie strona indyjska postrzega stosunki indyjsko-chińskie z perspektywy strategicznej i długoterminowej. Zamiast przeciwnikiem preferuje bycie partnerem Chin, traktując wzajemny rozwój jako szansę, a nie wyzwanie. W bilateralnych spotkaniach ujawnia się więc koncyliacyjny paradygmat BRICS.

Podczas szczytu chiński przywódca zaproponował, by członkowie grupy stali się  „pionierami w promowaniu rozwoju opartego na innowacjach”, wskazując przyszły kierunek praktycznej współpracy: inicjatywę dotyczącą sztucznej inteligencji (AI) opartej na otwartym oprogramowaniu i sprzyjającej włączeniu społecznemu, inicjatywę ułatwiającą handel i inwestycje, inicjatywę współpracy w zakresie przemysłu cyfrowego, inicjatywę współpracy w dziedzinie inteligentnej produkcji oraz inicjatywę rozwoju kadr naukowych i technicznych. Takie są obecne wymogi wyzwolenia się ze statusu peryferii a jednocześnie warunki oporu wobec koncepcji „mrocznego oświecenia” oraz wpływów Palantira i spółki!

Z kolei prezydent Rosji przypomniał o potrzebie stworzenia nowego mechanizmu ubezpieczeniowego oraz powołaniu giełdy zbożowej, a także kompleksowego podejścia w walce z globalnymi wyzwaniami. Sprawę dedolaryzacji i potępienia agresywnej postawy USA i Izraela akcentował oczywiście Iran. W ramach tego, co irańscy planiści nazywają „gospodarką oporu”, członkostwo w BRICS i SOW oraz dywersyfikacja handlu stały się podstawowymi narzędziami prowadzenia polityki międzynarodowej.

Szczyt Szanghajskiej Organizacji Współpracy

Druga instytucja „nowej ery” podczas przewodnictwa Kirgistanu w latach 2025–2026 pracowała pod hasłem „25 lat SOW: Razem ku trwałemu pokojowi, rozwojowi i dobrobytowi”. Najważniejszym punktem był dwudziesty szósty, jubileuszowy szczyt w Biszkeku odbywający się na przełomie sierpnia i września 2026 roku. Podpisano aż 28 dokumentów. Głównym z nich była Deklaracja z Biszkeku, wydana z okazji 25-lecia istnienia organizacji.

Podobnie do BRICS, SOW nie jest skierowana przeciwko innym państwom ani organizacjom. Nie jest także blokiem wojskowo-politycznym, skupiając się na ukształtowaniu przestrzeni równego i niepodzielnego bezpieczeństwa w Eurazji. Ten cel zakłada jednocześnie  przeciwstawienie się anglosaskiej taktyce rozdrobnienia aktorów poprzez grę na „wielkiej szachownicy”. O odrzuceniu narracji egoistycznej wrogości państw w anarchicznej strukturze międzynarodowej świadczy poparcie idei budowania wspólnoty o wspólnej przyszłości dla ludzkości oraz pogłębianie dialogu opartego na idei „Jedna Ziemia, jedna rodzina, jedna przyszłość”, które łączy wizje Indii i Chin w jedną całość. Zgodnie z tym paradygmatem podkreślono poparcie dla Międzynarodowej Dekady Umacniania Pokoju dla Przyszłych Pokoleń ogłoszonej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ na lata 2027–2036.

Owoce Biszkeku

Na szczycie tradycyjnie omówiono kwestie obrony przed ekstremizmem, separatyzmem, terroryzmem i handlem narkotykami. Pomimo braku dookreślenia przeciwników geostrategicznych, deklaracja objęła swoim zasięgiem kluczowe wyzwania generowane właśnie przez nich. Należą do nich: jednostronna i nieograniczona rozbudowa globalnych systemów obrony przeciwrakietowej, militaryzacja sektora IT, świadczenie nieautoryzowanych usług internetowych za pośrednictwem satelitów na terytoriach państw członkowskich bez posiadania licencji (w domyśle: Starlink), naruszanie prawa międzynarodowego, próby dyskredytowania organów i struktur państwowych państw członkowskich, czy jednostronne sankcje. Dlatego za ważny krok można uznać powołanie uniwersalnego Centrum ds. Zwalczania Wyzwań i Zagrożeń Bezpieczeństwa dla Państw Członkowskich SOW. W ten sposób powstał mechanizm przeciwdziałania imperialnym wojnom hybrydowym i gorącym inicjowanym przez wrogów integracji eurazjatyckiej.

W deklaracji opowiedziano się za bezpiecznym i odpowiedzialnym wykorzystaniem sztucznej inteligencji, popierając także suwerenne prawa państw do zarządzania ich krajowymi segmentami internetu. Wsparto utrzymanie przestrzeni kosmicznej wolnej od wszelkiego rodzaju broni, najwyraźniej antycypując ogłoszone wkrótce istnienie amerykańskiej „broni kontroli przestrzeni kosmicznej” na orbicie okołoziemskiej. Ten krok uzasadnia powtarzane jak mantra hasło: chcesz pokoju, szykuj się do wojny. Mało kto zwraca uwagę, że jest ono często spowodowane walką z wymyślonym zagrożeniem. W opozycji do tego paradygmatu pokojowe współistnienie „nowej ery” ma służyć zaspokajaniu rzeczywistych potrzeb społecznych.

Ze względu na trwająca wojnę USA i Izraela przeciwko Iranowi za najważniejszy fragment deklaracji można uznać „potępienie ataków wojskowych na terytorium Islamskiej Republiki Iranu” jako naruszające zasady i normy prawa międzynarodowego oraz Kartę ONZ. Tworzy ona więc „zagrożenie dla międzynarodowego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności”. Poparto prawo do suwerenności i integralności terytorialnej Iranu.

Szczególnie ważna była tu zgoda Indii, które tym samym przyznały się do błędu geostrategicznego, którym było uleganie Waszyngtonowi, a przede wszystkim poparcie Izraela tuż przed atakiem na państwo ajatollahów. Iran podkreślił pilną potrzebę utworzenia zarówno banku rozwoju, jak i konsorcjum energetycznego. W deklaracji nie ma za to wzmianki o Ukrainie, co świadczy o braku sprzeciwu wobec rosyjskiej eskalacji militarnej. Trzeba podkreślić także obecność na szczycie tureckiego prezydenta, Recepa Tayyipa Erdogana, jako „partnera w dialogu”. Uznał on SOW za „wschodzącą  gwiazdę”, poparł Inicjatywę Pasa i Szlaku, a także podkreślił, że Sojusz Obronny z Mekki, ustanowiony przez Turcję, Arabię Saudyjską i Pakistan, także wpisuje się w procesy bezpieczeństwa eurazjatyckiego.

Na szczególną uwagę zasługuje propozycja sformułowana przez Uzbekistan. Prezydent tego państwa postulował zacieśnienie współpracy między SOW a ONZ, proponując nowe mechanizmy koordynacji inicjatyw regionalnych. Wezwał do utworzenia Sieci Partnerstwa Organizacji Regionalnych, a także utworzenia stałego Forum Kultur i Cywilizacji SOW Plus. Taka sieć organizacji regionalnych ustanowiłaby stałe kontakty robocze między sekretariatami i odpowiednimi organami. Dzięki temu wspólna realizacja projektów w Eurazji zapewniłaby możliwości dzielenia się doświadczeniami i najlepszymi praktykami, a także koordynacji podejść w ramach ONZ. W ten sposób mogłaby powstać SOW plus obejmująca niemal wszystkie gospodarki rozwijające się z pozaeuropejskiej części Eurazji poprzez platformę SAGES (SOW, ASEAN, GCC, EAEU, SAARC).

W Oświadczeniu Rady Szefów Państw Szanghajskiej Organizacji Współpracy w sprawie wzmocnienia wielostronnego partnerstwa na rzecz bezpieczeństwa jądrowego i ochrony jądrowej sprzeciwiono się użyciu broni atomowej (czym grozi Rosja), a także atakowaniu elektrowni jądrowych (co robi Ukraina), popierając cywilne wykorzystanie energii atomowej (co wspiera Iran). Z kolei Oświadczenie w sprawie wspierania i wzmacniania instytucji rodziny stanowiło jednoznaczne odrzucenie postmodernistycznej kultury hiperindywidualizmu wpisanej w agendę kulturową Zachodu. W zamian wskazano na „potrzebę konsolidacji wysiłków państw członkowskich SOW na rzecz wspierania rodzin, ochrony macierzyństwa, ojcostwa i dzieciństwa oraz wychowywania młodego pokolenia w duchu poszanowania tradycyjnych duchowych i moralnych fundamentów”.

Jeżeli chodzi o wymiar gospodarczy, w deklaracji potwierdzono realizację Strategii rozwoju gospodarczego do 2030 roku, Strategii współpracy energetycznej do 2030 roku, a przede wszystkim Strategii rozwoju SOW do 2035 roku. Wśród pozostałych ustaleń znalazły się. m.in. protokół wprowadzający zmiany w Karcie SOW oraz plany rozwoju centrów logistycznych i portów na lata 2026–2030. Podobnie jak w ostatnich latach, nie uzyskano zgody Indii wobec chińskiej Inicjatywy Pasa i Szlaku oraz zharmonizowania z nią rozwoju Eurazjatyckiej Unii Gospodarczej. Niewątpliwie najważniejszym krokiem w kierunku emancypacji państw Globalnego Południa było wsparcie udzielone dalszej pracy nad utworzeniem Banku Rozwoju SOW. Jego potrzeba jest uzasadniona również faktem, że zarówno Nowy Bank Rozwoju BRICS, jak i Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych, są zbytnio uwikłane w gospodarkę opartą na dolarze. Wszak były tworzone dekadę wcześniej, gdy centrum globalizmu wciąż było silne. Podczas szczytu zatwierdzono wspólny plan działania na rzecz ochrony różnorodności biologicznej do 2031 roku wraz z memorandum w sprawie łagodzenia skutków zmian klimatu; zatwierdzono program Korytarz Zielonych Technologii, mający na celu zacieśnienie współpracy technologicznej do 2030 roku. SOW kontynuuje również poszerzanie swojej sieci partnerstw i porozumień poprzez podpisanie protokołu z Unią Afrykańską.

Podsumowanie

Siła instytucji „nowej ery” leży w możliwości stopniowego przekształcania reguł systemu międzynarodowego. Historia uczy, że poważne przemiany rzadko kiedy następują w jednym dramatycznym momencie; tym bardziej zmiany, w której traci na znaczeniu cywilizacja dominująca przez ostatnie 500 lat. Imperium Rzymskie nie zniknęło z dnia na dzień. Imperium Brytyjskie nie przestało nagle być potęgą globalną. Dlatego układ wielobiegunowy zorganizowany wokół kilku ośrodków potęgi natrafia na wciąż duży opór. Dwa filary dotychczasowego układu zmagają się jednak z nieodwracalnymi problemami. Unia Europejska przeżywa poważny kryzys gospodarczy, a Stany Zjednoczone nie potrafią już wymuszać uległości zarówno wśród wrogów (Iran), jak i sojuszników (Kanada, Korea Południowa). Szczyty w Nowym Delhi i Biszkeku ukazują, że świat zmienia się stopniowo. Narody od dawna poddawane maksymalnej presji wyszły poza ramy zwykłego znoszenia architektury swojej izolacji; aktywnie budują rusztowanie, które ją zastąpi. Tworząc równoległe systemy handlu, finansów i dyplomacji, zabezpieczają się przed zmiennością systemu dolara wykorzystywanego jako broń.

W miarę jak nowe sieci będą się rozrastać, środek ciężkości w sprawach globalnych będzie powoli, ale nieodwracalnie się przesuwać od „piramidy przywilejów” symbolizowanej przez klasę z Davos do „platformy partnerstwa” promowanej przez aktorów „nowej ery”. Jest ona szansą na skuteczne przezwyciężanie geostrategii nieładu w celu ukształtowania wielobiegunowego porządku międzynarodowego oraz zasady suwerennej równości i prawa do rozwoju dla wszystkich.

prof. Gracjan Cimek

„Iran powinien zbudować bombę”

Opublikowany przez

„Iran powinien zbudować bombę”:

Wpływowa irańska gazeta wzywa

do opracowania nowej strategii

dotyczącej broni jądrowej

W wielkich czarnych literach gazeta Vatan-e Emrooz z 13 października 2026 roku domaga się : „Iran powinien zbudować bombę”. Gazeta argumentuje, że ataki USA i Izraela wymusiły fundamentalną zmianę irańskiej doktryny nuklearnej. Broń jądrowa jest przedstawiana jako możliwy warunek bezpieczeństwa narodowego.

Nagłówek „Irańska broń jądrowa po wojnie” zajmuje znaczną część pierwszej strony. Pod nim gazeta prezentuje zdjęcie lotnicze zbombardowanego obszaru. Podtytuł zapowiada raport na temat oświadczeń międzynarodowych ekspertów dotyczących konieczności posiadania przez Iran broni jądrowej po wojnie z USA i Izraelem.

Założona w 2008 roku gazeta Vatan-e Emrooz jest jedną z najbardziej znanych konserwatywnych gazet w kraju. Choć nie jest oficjalnym organem władzy, jej poglądy są traktowane poważnie przez establishment polityczny. Dlatego decyzja o umieszczeniu tematu prac nad bombą atomową jako głównego nagłówka jest godna uwagi.

„Stany Zjednoczone same namawiały Iran do zakupu broni jądrowej”.

Gazeta argumentuje, że niedawna wojna zachwiała fundamentalnymi założeniami dotyczącymi militarnej przewagi Stanów Zjednoczonych. Pomimo najnowocześniejszej broni i ogromnych wydatków na obronę, Waszyngton nie osiągnął swoich kluczowych celów wojennych. Co więcej, irańskie ataki rakietowe i kontrola nad Cieśniną Ormuz obnażyły ​​podatność amerykańskich baz i regionalnych szlaków handlowych na ataki.

Kluczowy wniosek: Broń konwencjonalna może nie wystarczyć, aby zapobiec dalszym atakom ze strony USA i Izraela. Vatan-e Emrooz odnosi się do amerykańskiego eksperta ds. energii jądrowej Matthew Bunna z Uniwersytetu Harvarda, który powiedział:

„Ta wojna jeszcze bardziej utwierdziła Iran w dążeniu do osiągnięcia odstraszania nuklearnego”.

Ataki na irańskie obiekty nuklearne nie doprowadziłyby do zaniku istniejącej wiedzy, ale mogłyby zwiększyć motywację do faktycznego rozwijania broni jądrowej.

Mearsheimer: Trump tworzy zachęty do irańskiej bomby atomowej

Cytowany jest również amerykański politolog John Mearsheimer. Według gazety, określił on wojnę z Iranem jako poważny błąd strategiczny Waszyngtonu. USA nie zdołały doprowadzić do zmiany reżimu w Teheranie ani zakończyć irańskiego programu rakietowego i wsparcia dla sił sojuszniczych. Jednocześnie rozwiązania dyplomatyczne stały się trudniejsze. Według Mearsheimera, Trump dał Iranowi i innym państwom silną zachętę do polegania w przyszłości na własnych nuklearnych środkach odstraszających.

Korea Północna jako wzór odstraszania nuklearnego?

Argument ten staje się szczególnie wyraźny w porównaniu z innymi państwami. Vatan-e Emrooz odwołuje się do analiz Chatham House, a także do doświadczeń Iraku, Libii, Ukrainy i Korei Północnej

Podczas gdy Irak i Libia padły ofiarą ataków militarnych, a Ukraina po oddaniu sowieckiej broni atomowej stała się później celem rosyjskiej inwazji, Korea Północna, pomimo swojego programu nuklearnego, uniknęła bezpośredniego amerykańskiego ataku militarnego.

Gazeta cytuje następujące oświadczenie z analizy Chatham House: „Rozmowy nie ochroniły Iranu”.

Wskazuje w ten sposób, że kontakty dyplomatyczne nie mogły zapobiec atakom militarnym. Pytanie zatem brzmi, jaką wartość mają obietnice bezpieczeństwa, skoro nie oferują żadnej ochrony w kluczowym momencie.

„Nie wybór, lecz konieczność”

W ostatniej części gazeta przedstawia własną argumentację dotyczącą polityki bezpieczeństwa. Irańska bomba atomowa nie zagwarantuje wprawdzie absolutnego bezpieczeństwa, ale mogłaby fundamentalnie zmienić kalkulacje potencjalnych agresorów.

Gdyby Waszyngton i Izrael miały świadomość groźby odwetu nuklearnego w odpowiedzi na swoje ataki, mogłyby działać ostrożniej.

Vatan-e Emrooz interpretuje również ostatnie wypowiedzi amerykańskich polityków, w tym ministra spraw zagranicznych Marco Rubio, jako zapowiedź możliwej ponownej konfrontacji.

Gazeta stwierdza, że ​​biorąc pod uwagę istniejące zagrożenia, zmiana doktryny nuklearnej Iranu nie jest już tylko opcją polityczną, lecz koniecznością.

Źródła:

Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

Opublikowany przez

Siergiej Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

W dzisiejszych czasach są one nierozerwalnie związane z kreowaniem przyzwolenia na wojnę.

12.10.2026. – Siergiej Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

W zeszłym miesiącu rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow wygłosił przemówienie programowe podczas czwartego międzynarodowego forum ‚Dialogue On Fakes’ (Dialog o Fake Newsach), zorganizowanego przez Global Fact-Checking Network (GFCN). Rozpoczął od ostrzeżenia, że „burzliwe strumienie informacji zalewają życie ludzi, a wykorzystanie nowoczesnych technologii może sprawić, iż każda wiadomość – nawet niesprawdzona czy bezczelnie wprowadzająca w błąd – błyskawicznie dotrze do milionów, jeśli nie miliardów osób”. Następnie osądził ofensywę fake newsów Zachodu przeciwko Rosji w szerszym kontekście strategicznym.

Słowami Ławrowa: „Wojna informacyjna przeciwko nam rozpoczęła się na długo przed specjalną operacją wojskową – tuż po tym, jak Rosja (wraz z objęciem urzędu przez prezydenta Putina na początku lat 2000.) zaczęła uwalniać się od neokolonialnych form współpracy z naszymi zachodnimi partnerami, prowadzić niezależną politykę oraz powracać do swoich tradycji, zwyczajów i korzeni”. Wskazał również, jak fake newsy poprzedziły zachodnią agresję na Jugosławię i Irak, zanim przeszedł do przykładów związanych z Rosją.

Zaliczył do nich m.in. rzekome otrucie Skripalów nowiczokiem, okoliczności odrębnego przypadku otrucia Nawalnego i jego późniejszej śmierci, a także niedawną operację typu false flag  z użyciem dronów na lotnisku w Lipsku. Następnie Ławrow poświęcił wiele uwagi opisowi operacji typu ‚fałszywa flaga’  w Buczy – wydarzenia, o którym Rosja, jak stwierdził, nie chce pozwolić zapomnieć, nawet gdy „temat ten zniknął później z międzynarodowej przestrzeni medialnej, jakby nigdy nie istniał”, ponieważ tak dobitnie ukazuje on zakłamanie Zachodu. Był to również moment o kluczowym znaczeniu historycznym.

Ławrow przypomniał wszystkim, że operacja ‚fałszywej flagi’ w Buczy nastąpiła po wycofaniu się Rosji spod Kijowa w ramach ‚gestu dobrej woli’, mającego ułatwić finalizację toczących się wówczas rozmów pokojowych. Następnie wydarzenie to zostało wykorzystane przez byłego premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona do przekonania Zełenskiego, by wycofał się z tych negocjacji. Gdyby nie przeprowadzono operacji ‚fałszywej flagi’  w Buczy, Zełenski – w oczach opinii publicznej – nie miałby równie przekonującego (pozornie) powodu do kontynuowania walk. Reszta jest historią.

W kontekście zapobiegania podobnym, brzemiennym w skutki historyczne operacjom typu false flag  w przyszłości, Ławrow powiedział: „Istnieje wiele incydentów takich jak Bucza czy innych, o których wcześniej wspomniano. Oczywiście wymagają one dalszego wyjaśnienia. Jestem przekonany, że organizacja będzie zainteresowana tym, by nie dopuścić do zaśmiecania przestrzeni informacyjnej wierutnymi kłamstwami – kłamstwami, które aktywnie podważają dążenie do zacieśniania relacji, normalizacji stosunków i współpracy między wszystkimi państwami, a zamiast tego sieją niezgodę i nienawiść oraz ukrywają prawdę”.

Co tak naprawdę wydarzyło się w Buczy? – Były francuski żołnierz Adrien Bocquet był tam i prawie przypłacił to życiem.

Znaczenie wystąpienia Ławrowa polega na tym, że przypomniał on wszystkim o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów; w przypadkach Jugosławii i Iraku doprowadziły one dosłownie do wojen, a w sytuacji konfliktu na Ukrainie – przedłużyły go do tego stopnia, że niemal pół dekady później stał się on de facto wojną bez końca. Fake newsy mogą zatem nieść ze sobą znacznie poważniejsze skutki niż tylko wywoływanie niechęci do jakiegoś kraju, gdyż obecnie są nierozerwalnie związane z kreowaniem społecznego przyzwolenia na wojnę.

Świadomość tego faktu podkreśla znaczenie GFCN. Bez przesady można stwierdzić, że zadania członków tej organizacji dotyczą kwestii o tak wielkiej wadze, jak wojna i pokój. Celem ich globalnej sieci jest szybkie obalanie fake newsów podżegających do wojny – takich jak przykłady wymienione przez Ławrowa – oraz szeroko zakrojone rozpowszechnianie materiałów prostujących wśród odbiorców, których przyzwolenie na nadchodzącą agresję ma zostać uzyskane właśnie za pomocą tych dezinformacyjnych środków. Dzięki temu można by potencjalnie zapobiec niektórym przyszłym wojnom.

uncutnews.ch/lawrow-erinnerte-alle-an-die-geopolitischen-folgen-von-fake-news

Napisał: Andrew Korybko

Opracował: Zygmunt Białas

Arabia Saudyjska pod presją: Prosi Chiny o pomoc

Opublikowany przez

Arabia Saudyjska pod presją:

Mohammed bin Salman

prosi Chiny o pomoc –

Pakistan i Turcja

odmawiają wojny z Jemenem

Według analityka geopolitycznego Pepe Escobara, eskalacja działań wojennych między Arabią Saudyjską a Jemenem przeradza się w kryzys egzystencjalny dla saudyjskiej rodziny królewskiej. W wywiadzie udzielonym 11 października Escobar relacjonuje prośbę Rijadu o pomoc dla Pekinu, obecność izraelskich oficerów wywiadu w stolicy Arabii Saudyjskiej oraz odmowę Pakistanu i Turcji bezpośredniego udziału w wojnie z Ansar Allah.

Szczególnie istotny jest fakt, że wysoki rangą oficer izraelskiego wywiadu wojskowego miał osobiście uczestniczyć w konsultacjach w Rijadzie.

Arabia Saudyjska najwyraźniej desperacko poszukuje wyjścia z wojny z Jemenem. Według dziennikarza i analityka geopolitycznego Pepe Escobara, władze Arabii Saudyjskiej skontaktowały się bezpośrednio z Chinami i zwróciły się o wsparcie dyplomatyczne. Escobar oświadczył w wywiadzie udzielonym 11 października, że ​​krótko wcześniej otrzymał potwierdzenie tych informacji za pośrednictwem kontaktów w Chinach. Jednak Pekin nie otrzymał oficjalnego potwierdzenia. Interwencja Chin i pośredniczenie w zawieszeniu broni między Rijadem a Ansar Allah, jego zdaniem, stanowiłyby znaczący sukces dyplomatyczny Pekinu i dodatkowo wskazywałyby na zmieniający się układ sił w Azji Zachodniej.

Znaczenie takiego posunięcia wykracza daleko poza Jemen. Chiny utrzymują stosunki z Jemenem od dziesięcioleci, które, według Escobara, sięgają czasów maoizmu. Jednocześnie Arabia Saudyjska jest kluczowym dostawcą energii dla chińskiej gospodarki. Skuteczna mediacja mogłaby ustabilizować stosunki energetyczne i jeszcze bardziej wzmocnić wpływy Pekinu w regionie. Escobar wskazuje również na rosnące znaczenie juana w handlu energią i przewiduje, że w dłuższej perspektywie Chiny mogłyby domagać się całkowitego rozliczenia importu energii z Arabii Saudyjskiej w chińskiej walucie. Jednak chińska mediacja pozostaje możliwością, a nie potwierdzonym porozumieniem dyplomatycznym.

Generał izraelski w Rijadzie: Nowe oznaki współpracy wojskowej

Szczególnie poważne są oświadczenia innego uczestnika rozmowy, który przedstawia się jako „Pan Z” i twierdzi, że ma wysoko postawione kontakty w pakistańskim wywiadzie. Według niego, izraelski generał dywizji z wywiadu wojskowego przebywa w Rijadzie wraz z innymi izraelskimi oficerami wywiadu. Informacje te rzekomo pochodzą od pakistańskiego oficera, który również przebywa w stolicy Arabii Saudyjskiej i miał wgląd w istotne rozmowy. Uczestnik zeznał, że w ciągu kilku godzin dwukrotnie potwierdził te informacje.

Według doniesień, przedstawiciele izraelskiego wywiadu nie tylko pełnią rolę obserwatorów, ale aktywnie uczestniczą w konsultacjach wywiadowczych Arabii Saudyjskiej. Świadkami tej współpracy byli również pakistańscy żołnierze. Escobar postrzega to jako potwierdzenie, że wojna w Jemenie coraz bardziej przekształca się we wspólną operację Arabii Saudyjskiej, Izraela i Stanów Zjednoczonych. Wskazuje na zaangażowanie amerykańskiego regionalnego dowództwa CENTCOM oraz informacje o co najmniej 110 amerykańskich specjalistach, doradcach wojskowych i ekspertach technicznych, którzy podobno zostali już włączeni do operacji saudyjskich.

Dane te opierają się na kontaktach wywiadowczych opisanych w wywiadzie; nie przedstawiono żadnych publicznie dostępnych dowodów potwierdzających obecność izraelskiego generała dywizji ani deklarowanej liczby amerykańskich specjalistów. Jeśli jednak okaże się to prawdą, będzie to świadczyć o znacznie bliższej współpracy operacyjnej między Rijadem a Izraelem, niż oficjalnie przyznawano do tej pory.

Escobar zwraca uwagę, że Arabia Saudyjska zorganizowała międzynarodową koalicję przeciwko Ansar Allah w 2015 roku, w skład której wchodziły Zjednoczone Emiraty Arabskie, i która uzyskała wsparcie Waszyngtonu. Uważa on, że obecna współpraca z siłami amerykańskimi i prawdopodobnie izraelskimi stanowi odrodzenie tej koalicji w zmienionych okolicznościach militarnych. Pomimo wsparcia Zachodu, Arabia Saudyjska od lat nie zdołała ostatecznie pokonać Ansar Allah. Escobar uważa, że ​​kolejna inwazja lądowa jest praktycznie niemożliwa, ponieważ nie ma wystarczającej liczby żołnierzy ani woli politycznej do przeprowadzenia takiej kampanii.

Pakistan i Turcja rysują granicę

Dla Mohammeda bin Salmana sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że, według uczestników rozmów, dwaj ważni partnerzy muzułmańscy nie są gotowi do bezpośredniej wojny z Ansar Allah. Pakistan ogranicza swoją obecność wojskową do ochrony świętych miast Mekki i Medyny. Wojska pakistańskie nie stacjonują na południowej granicy z Arabią Saudyjską i nie biorą udziału w operacjach bojowych przeciwko jemeńskim siłom zbrojnym. Wspomniane pakistańskie myśliwce JF-17 stacjonują również w bazie lotniczej im. Króla Abdulaziza, daleko od granicy z Jemenem.

Ta niechęć jest wyraźnie przypisana w rozmowie wewnętrznej sytuacji politycznej w Pakistanie. Rozmówca wskazuje na dużą populację szyitów w kraju, którą szacuje na około 40 milionów i opisuje jako w dużej mierze wspierającą Jemen. Jego zdaniem bezpośrednie zaangażowanie militarne przeciwko Ansar Allah mogłoby wywołać poważne reperkusje polityczne w kraju. Według jego kontaktów, dowódca armii Asim Munir i minister spraw wewnętrznych Mohsin Naqvi również nie są zainteresowani taką eskalacją. Stanowiska te są jednak ocenami i pośrednio przekazanymi oświadczeniami, a nie oficjalnymi deklaracjami obu polityków udokumentowanymi w wywiadzie.

Escobar opisuje podobne stanowisko wobec Turcji. Opierając się na rozmowach z tureckimi kontaktami, w tym naukowcami i obserwatorami politycznymi, dostrzega niewielkie poparcie w społeczeństwie tureckim dla bezpośredniego zaangażowania w wojnę w Arabii Saudyjskiej. Jego rozmówca twierdzi ponadto, że Ankara jednoznacznie odrzuciła takie zaangażowanie. Według obu mężczyzn oznacza to, że pomimo relacji obronnych, władze Arabii Saudyjskiej nie mogą liczyć na interwencję militarną tych partnerów przeciwko Jemenowi.

Wojna dociera do saudyjskiego centrum władzy.

Podczas gdy Rijad zabiega o wsparcie, sytuacja militarna eskaluje. Escobar nawiązuje do ataku rakietowego na Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Chalida w Rijadzie, w którym pocisk rzekomo uderzył między terminalami 2 i 3, zabijając, według niego, obywatela amerykańskiego. Ostrzega, że ​​Waszyngton może wykorzystać ten incydent jako pretekst do bezpośrednich ataków na Ansar Allah. Rozmowa nie zawiera niezależnego potwierdzenia liczby ofiar, którą podaje.

Escobar interpretuje jemeńskie ataki jako element strategii, którą Ansar Allah uzasadnia formułą „blokada przeciwko blokadzie” i „lotnisko przeciwko lotnisku”. Po tym, jak saudyjskie ataki dotknęły również lotnisko w Sanie, jemeńskie władze uważają saudyjskie lotniska i instalacje wojskowe za potencjalne cele odwetu. Według Escobara ruch ten znacznie rozszerzył swoje zdolności militarne i realizuje długoterminową, skrupulatnie zaplanowaną strategię, wykraczającą daleko poza pojedyncze ataki rakietowe.

Kontrola nad zachodnim wybrzeżem Jemenu i strategiczną cieśniną Bab al-Mandab ma szczególne znaczenie. Escobar opisuje niedawne zdobycze terytorialne Ansar Allah jako pierwszy etap kompleksowego planu militarnego. Następnie ma nastąpić zdobycie Taiz i Marib, a potencjalnie, w dłuższej perspektywie, ekspansja na południowe regiony przygraniczne Arabii Saudyjskiej. Nawiązuje do historycznych roszczeń terytorialnych Jemenu do trzech południowych prowincji Arabii Saudyjskiej. Przedstawia ideę odzyskania tych terytoriów jako potencjalny, późniejszy etap strategii jemeńskiej, a nie jako już trwającą kampanię.

Według niego, planowanie to opiera się na coraz skuteczniejszej jemeńskiej strukturze wywiadowczej. Osoba kontaktowa w Jemenie wyjaśniła mu, że decyzja o nałożeniu blokady morskiej na Arabię ​​Saudyjską zapadła po tym, jak jemeńskie służby wywiadowcze otrzymały informacje o zbliżającej się, pełnej ofensywie amerykańskiej przeciwko całej tzw. Osi Oporu. Informacje te zostały następnie porównane z Iranem. Escobar przypisuje również wybór konkretnych celów wojskowych, w tym samolotu na saudyjskim lotnisku, podobnym informacjom wywiadowczym.

Walka o władzę w saudyjskiej rodzinie królewskiej?

Według informacji przedstawionych podczas wywiadu, kryzys może teraz ogarnąć sam saudyjski system władzy. „Pan Z” donosi o narastających napięciach między następcą tronu, księciem Mohammedem bin Salmanem, a ministrem obrony, księciem Chalidem bin Salmanem. Podobno doszło między nimi do otwartych starć na tle prowadzenia wojny. W saudyjskim aparacie władzy i wśród wpływowych plemion podobno już formują się różne frakcje.

Osoba udzielająca wywiadu opisuje grupę wokół ministra obrony i inną wokół następcy tronu. Według tej relacji Mohammed bin Salman próbuje wywrzeć większy wpływ na wynik wojny, nie osiągając jednak pożądanych rezultatów. Ta relacja również opiera się wyłącznie na kontaktach wymienionych w wywiadzie i nie może zostać niezależnie zweryfikowana na podstawie transkryptu.

Escobar przypisuje potencjalnej destabilizacji saudyjskiej rodziny królewskiej dalekosiężne znaczenie geopolityczne. Dla niego ród Saudów jest centralnym filarem amerykańskiej potęgi w Azji Zachodniej. Według jego szacunków upadek monarchii nie tylko zmieniłby Arabię ​​Saudyjską, ale także zachwiałby całą regionalną architekturą bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.

Dlatego opisuje konflikt między Rijadem a Saną jako wojnę, która nabiera coraz większego znaczenia egzystencjalnego dla obu stron.

Iran przygotowuje się do dalszej eskalacji.

Równolegle z wydarzeniami w Jemenie, uczestnicy dyskusji spodziewają się ponownej eskalacji działań wojennych przeciwko Iranowi. Escobar oświadczył, że rozmawiał z irańskimi dyplomatami w weekend. Według niego, w aparacie dyplomatycznym panuje przekonanie o nieuchronności kolejnej wojny. Niektórzy z jego kontaktów spodziewają się eskalacji przed amerykańskimi wyborami uzupełniającymi, inni – bezpośrednio po nich.

Iran jest przygotowany na różne scenariusze i zidentyfikował już cele potencjalnych ataków wyprzedzających, gdyby pojawił się nieuchronny atak amerykańsko-izraelski. Jego rozmówca dodał, że irańscy partnerzy mówili o nowych systemach uzbrojenia, których możliwości mogłyby zaskoczyć przeciwników. Wspomniano o prędkościach Mach 10 i wielu głowicach, ale rozmówcy odmówili podania bardziej szczegółowych informacji na temat tych systemów.

Według tych doniesień Teheran zakłada, że ​​Izrael może próbować sprowokować Waszyngton do kolejnej ofensywy militarnej. Iran spodziewa się zaatakować cele izraelskie, jeśli Izrael weźmie w niej udział. Oświadczenia te odzwierciedlają oceny kontaktów, na które powołują się Escobar i jego rozmówca; nie potwierdzają one ani planowanego ataku amerykańskiego, ani faktycznej gotowości operacyjnej wspomnianych nowych systemów uzbrojenia.

Dla Escobara wydarzenia w Jemenie i Iranie są teraz bezpośrednio powiązane. Wojna z Ansar Allah może stać się punktem wyjścia do znacznie większej konfrontacji regionalnej. Jednocześnie dostrzega on w Jemenie czynnik, który od dawna jest niedoceniany przez rządy Zachodu: organizację polityczną, odporność militarną i gotowość ruchu do kontynuowania przedłużającej się wojny.

Jego wniosek jest daleko idący: w jego ocenie Arabia Saudyjska stoi nie tylko w obliczu porażki militarnej, ale potencjalnie w obliczu kryzysu całej swojej regionalnej potęgi. Fakt, że Rijad podobno prosi Chiny o pomoc, podczas gdy Pakistan i Turcja odmawiają bezpośredniego zaangażowania w wojnę, a przedstawiciele izraelskiego wywiadu rzekomo prowadzą konsultacje w stolicy Arabii Saudyjskiej, podkreśla skalę opisywanej przez niego sytuacji.

Czy Pekin rzeczywiście podejmie się mediacji, czy domniemane wewnętrzne walki o władzę w Rijadzie potwierdzą się i czy Waszyngton ponownie zainterweniuje bezpośrednio w wojnę, pozostaje kwestią otwartą. Na razie pewne jest jedynie to, że Escobar i jego rozmówca ostrzegają przed niebezpieczną eskalacją, której konsekwencje, ich zdaniem, mogą sięgnąć daleko poza granice Jemenu.

=====================================

mail:

Trump mówi: Żadnego ataku na Iran przed wyborami uzupełniającymi

Szef Arabii Saudów jest bardziej podatny na ataki wewnętrzne niż te ze strony AnsarAllah [Huti].

Opublikowany przez

MbS [przywódca Arabii Saudyjskiej] jest bardziej podatny na ataki wewnętrzne niż te ze strony AnsarAllah.

12 października 2026 r.przez Alastair Crooke tkp-at/mbs-ist-intern-staerker-gefaehrdet-als-durch-angriffe-von-ansarallah

Jak pisze Alastair Crooke 11 października 2026 r., „obecny porządek” kolonialny narzucony Azji Zachodniej od ponad wieku osiągnął punkt zwrotny.

W ramach strategii „blokada za blokadą”, „lotnisko za lotniskiem”, AnsarAllah przeprowadził w sobotę trzeci atak na międzynarodowe lotnisko w Rijadzie, zabijając 12 osób (głównie cywilów) i raniąc ponad 300, również głównie cywilów. To, wraz z nasileniem ataków Iranu na tankowce i rozszerzeniem operacji morskich, natychmiast zwiększa presję na prezydenta Trumpa, by zareagował – tuż przed zbliżającymi się wyborami uzupełniającymi.

W miarę trwania konfliktu zbrojnego między Jemenem a Arabią Saudyjską , ta ostatnia coraz bardziej polega na atakach na jemeńskie cele cywilne. Doniesienia potwierdziły , że do września 2025 r. „prawie 15 000 cywilów zginęło w wyniku bezpośrednich działań wojskowych, większość z nich w nalotach przeprowadzonych przez koalicję pod przywództwem Arabii Saudyjskiej ”. Jednak jemeński ruch oporu, czerpiąc z doświadczeń Iranu, zdaje sobie sprawę, że Arabia Saudyjska jest o wiele bardziej bezbronna ze względu na odsłoniętą infrastrukturę energetyczną.

Jeśli Jemen będzie nadal celowo atakował kluczowe saudyjskie obiekty gospodarcze i energetyczne , konsekwencje dla Rijadu będą się mnożyć – pole bitwy będzie coraz częściej areną niszczenia saudyjskiej infrastruktury i cierpienia Zachodu, a nie ofiar cywilnych w Jemenie.

Ten scenariusz może doprowadzić do znacznych strat kapitałowych, kryzysu zadłużenia suwerennego i zmusić Rijad do porzucenia jeszcze większej liczby projektów „Wizji 2030” , na których MbS oparł przyszłość królestwa. [MbS (właśc. Muhammad ibn Salman ibn Abd al-Aziz Al Su’ud) to faktyczny przywódca Arabii Saudyjskiej, książę koronny i premier tego kraju. md]

Arabia Saudyjska nadal zachowuje się tak, jakby mogła ponownie wykorzystać stare recepty sekciarstwa, antyirańskiej propagandy i antyszyickiej narracji, aby utrzymać prozachodnie stanowisko. Jednak te oklepane mantry straciły na skuteczności – nawet wśród znacznej części sunnickiej populacji w regionie.

Obecna sytuacja jest zasadniczo inna. AnsarAllah nie reprezentuje ram dwunastowiecznego islamu szyickiego, który saudyjska propaganda mogłaby łatwo przedstawić jako „irański projekt”. Jemen, rządzony przez AnsarAllah, ma własne ramy ideologiczne, własne tradycje teologiczne, własną historię polityczną i własny system rządów. Ani AnsarAllah, ani szerszego obozu pro-Sana’a nie da się łatwo sprowadzić do pojedynczej sekty czy klasy społecznej.

Krajobraz Jemenu pod rządami AnsarAllah obejmuje sunnitów hanafickich, zajdytów, dżurodijów, ismailitów i inne szkoły myśli islamskiej, przy czym w szerszej strukturze społecznej Jemenu istnieją nawet elementy grup salafickich.

Krótko mówiąc: jeśli MbS nie ulegnie żądaniom AnsarAllah – czego najwyraźniej nie jest w stanie uczynić – konsekwencje mogą przekształcić się w niszczycielską makroekonomiczną reakcję łańcuchową rozgrywającą się w samym sercu modelu gospodarczego państw Zatoki Perskiej; reakcję łańcuchową, która co więcej, jeśli jej dynamika wzrośnie, a zagraniczny kapitał ucieknie z królestwa, doprowadzi do systemowego załamania się całego zachodniego projektu kolonialnego w Zatoce Perskiej.

Paradoks tego dramatu polega na tym, że największe zagrożenie dla MbS nie wynika z ataków AnsarAllah – ani że mogą one sprowokować jego upadek. Nie nastąpi on również na polu bitwy. Zmiana reżimu w Arabii Saudyjskiej nastąpi wskutek jego własnych działań – jego obsesyjnego dążenia do centralizacji władzy.

Nawet Edward Luttwak, znany ze swoich powiązań z zachodnim aparatem bezpieczeństwa, zauważa , że ​​–

„Powodem [bezsilności] Arabii Saudyjskiej w obliczu ofensywy Hutich jest to, że dla rodziny rządzącej królestwem najpoważniejszym zagrożeniem od dawna jest wojskowy zamach stanu – taki jak ten, który zakończył monarchię w Iraku 14 lipca 1958 roku, w wyniku którego zginął każdy członek rządzącej tam rodziny Husajnów”.

W odpowiedzi na to zagrożenie kolejni przywódcy saudyjskiej rodziny rządzącej stosowali najskuteczniejsze dostępne środki: zasadę „dziel i rządź” – nie wobec wrogów zewnętrznych, ale w obrębie własnych sił zbrojnych. Z tego powodu różne jednostki bojowe sił zbrojnych są geograficznie rozdzielone na rozległym terytorium kraju i dowodzone przez różnych książąt, którzy odpowiadają za różne obszary Ministerstwa Obrony, a wszystkie podlegają samemu ministrowi, księciu Chalidowi (młodszemu bratu Mohammeda bin Salmana).

MbS obawia się, że pilot F-15, który nie należy do uprzywilejowanego kręgu oficerów opłacanych przez rodzinę królewską, może zdecydować się na atak na jeden z pałaców książęcych królestwa (zamiast na cel AnsarAllah) – jako preludium do pełnoskalowego buntu wojskowego. To nie jest wydumana groźba – doświadczony saudyjski ekspert wspominał niedawno, że młody saudyjski oficer groził właśnie taką groźbą.

Odcinając się od tradycyjnej opieki plemiennej, w ramach której przywódcy plemienni spodziewali się otrzymać swoją część bogactw naftowych królestwa, konfiskując ziemie plemienne przeznaczone na „prestiżowe projekty” MbS i aktywnie dążąc do przekształcenia podstawowej legitymacji Arabii Saudyjskiej od tradycyjnych sojuszów plemienno-religijnych w stronę nacjonalistycznej, kształtowanej przez młodzież tożsamości skupionej wokół Wizji 2030 , MbS ograniczył wpływy polityczne, jakie historycznie mieli starsi plemienni na dworze królewskim.

MBS narobił sobie wielu wrogów, przekształcając królestwo – nie w państwo narodowe, lecz we własność jednej rodziny. Skoncentrował ogromną władzę polityczną, gospodarczą i w zakresie bezpieczeństwa w obrębie swojej najbliższej gałęzi rodziny i działa jako autorytet absolutny.

Jak pisze jeden komentator —

„Dla tradycyjnych grup plemiennych, takich jak «Anizah», oznacza to, że decyzje polityczne zapadają ściśle od góry do dołu, co nie pozostawia wiele miejsca na tradycyjne budowanie konsensusu lub szczególną autonomię, którą plemiona cieszyły się historycznie”.

Erozja historycznej umowy społecznej pozostawiła po sobie głębokie poczucie niepewności ekonomicznej i utratę prestiżu w tradycyjnych strukturach plemiennych – i w wahhabickim establishmencie religijnym.

W rezultacie —

„ Trwareorganizacjaplemion . W regionach północnych i centralnych pustynne plemiona Szammar i Anizzah podobno zamknęły granice z Jordanią i Irakiem. Na południu górskie plemiona, historycznie związane z AnsarAllah, są bardziej skłonne ignorować granicę z Jemenem niż bronić Korony”.

„Wkrótce dowiemy się, czy istnieją jakiekolwiek podstawy dla [licznych] plotek, jakoby przedstawiciele ponad tuzina plemion saudyjskich spotkali się z przedstawicielami Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i zaproponowali nowy pakt polityczny – państwo federalne, w którym plemiona będą otrzymywać część dochodów z ropy naftowej i gazu”.

Nie byłoby zaskoczeniem, gdyby w regionie (Syria, Irak itd.) istniały inne plemiona i klany żywiące podobną, tlącą się urazę jak plemiona saudyjskie – urazę, która tli się w ukryciu i wynika z doświadczeń kolonialnej eksploatacji z góry.

Czy w królestwie Arabii Saudyjskiej może dojść do buntu przeciwko MbS? Taka możliwość nie jest bezprecedensowa: kiedy w 1964 roku bezwzględne rządy króla Sauda zagroziły przetrwaniu monarchii, rodzina, wysocy rangą książęta i przywódcy religijni interweniowali, by pozbawić go władzy i wymusić abdykację.

W przypadku upadku rządów rodu Al-Saudów pod przywództwem MbS, nie tylko doprowadziłoby to do upadku projektu kolonialnego w Zatoce Perskiej, ale także zapoczątkowałoby wyścig mający na celu gruntowną reorganizację geopolityczną całego regionu.

Kolonialna „obecna forma”, narzucona Azji Zachodniej od ponad wieku, znajduje się w punkcie zwrotnym. Wszystko jest „w zawieszeniu”. Jak prezydent Trump zareaguje na nasilone ataki AnsarAllah na Arabię ​​Saudyjską? Czy sprowokuje szerszą wojnę w regionie, atakując Iran, Jemen lub Irak? A może zezwoli na zakrojoną na szeroką skalę ofensywę przeciwko AnsarAllah w północnym Jemenie, z udziałem Pakistanu i Izraela? A może w irańskim regionie Sistan-Beludżystan wybuchną niepokoje, ponieważ Pakistan i CIA infiltrują rebeliantów z Beludżystanu przez granice do Iranu, co potencjalnie doprowadzi do strzelanin między Iranem a Pakistanem?

Nie wiemy. Powszechnie przyjmuje się jednak, że obecny kształt regionu został zaprojektowany dla innych, wcześniejszych celów – Bahrajn był częścią Persji przez dwa stulecia przed 1783 rokiem; Kuwejt był dystryktem Basry, dopóki Wielka Brytania nie wytyczyła linii podziału w 1899 roku; Zjednoczone Emiraty Arabskie były „Omanem Trucjalnym” (nadmorskie szejki pod protektoratem brytyjskim do grudnia 1971 roku). Katar początkowo znajdował się pod zwierzchnictwem Bahrajnu, następnie Imperium Osmańskiego, a ostatecznie Wielkiej Brytanii, zanim stał się niepodległym państwem w 1971 roku. Liban i Syria zostały wydzielone z ruin Imperium Osmańskiego przez Francję w 1920 roku. Jordania została ogłoszona „państwem” przez brytyjskiego Wysokiego Komisarza w 1921 roku.

Luttwak ostrzega , że ​​„ostatecznie… spadkobiercy [Al-Saudów] muszą nauczyć się dzielić ogromnymi dochodami Arabii Saudyjskiej z ropy naftowej ze wszystkimi innymi, w przeciwnym razie ryzykują utratą czegoś więcej niż tylko swojego bogactwa”.

Iran właśnie rozpoczął zakrojone na szeroką skalę ćwiczenia wojskowe, a jednocześnie pojawiają się sygnały możliwej, nieuchronnej eskalacji konfliktu izraelsko-amerykańskiego.

Zmiana wydaje się nieunikniona.

W klimacie kłamstw

Opublikowany przez

W klimacie kłamstw

12. października 2026 Marek Wojcik world-scam./w-klimacie-klamstw

Najgorszym ze wszystkich możliwych sposobów ratowania klimatu na ziemi, jest powierzenie tej życiowo ważnej sprawy największym sprawcom zatrucia naturalnego środowiska. A oni zabrali się do tej sprawy profesjonalnie. Skoncentrowali się na dwóch podstawowych aspektach: propagowanie agendy ochrony klimatu, by przekonać świat o zagrożeniu, oraz zorganizowanie przepływu wielkich pieniędzy, które pod pozorem pomocy dla biednych krajów lądują w formach projektów klimatycznych w korporacjach „obrońców klimatu”. Biednym krajom pozostają długi i ich odsetki, koncernom pozostają lukratywne projekty.

Jak to pomaga środowisku? Wcale nie pomaga – usypia jedynie poczucie winy tych, którzy są obwiniani za wydychanie zbyt dużej ilości dwutlenku węgla, czyli nas, zwykłych mieszkańców naszej planety.

Przez ostatnie pół wieku z powierzchni Ziemi zniknęło 50% lasów tropikalnych.

Żarliwi obrońcy zakłamanej agendy klimatycznej wpadli na nowy genialny pomysł: największym zagrożeniem dla kobiet w ciąży i noworodków nie jest wszechobecna trucizna w wodzie, w powietrzu, w jedzeniu, w szczepionkach i ta rozpylana nad naszymi głowami. Zagrożeniem jest globalne ocieplenie. Dajcie więcej pieniędzy, by ratować naszą planetę! Takie wyzwanie rzucono światu przed listopadową konferencją pseudo=klimatyczną ONZ w Antalii (Turcja).

Pieniądze formalnie płyną do „krajów rozwijających się” – ale nie trafiają w formie gotówki do wiosek. Przepływają przez system, a w systemie tym pracują niemal wyłącznie aktorzy z Zachodu.

Jest to fragment analizy tej fałszywej propagandy opublikowanej dzisiaj w artykule na tkp.at: Klimat jako czynnik ryzyka dla noworodków: ONZ wprowadza nową „linię podziału”. Źródło.

Pamiętacie może jeszcze tę szwedzką dziewczynkę z warkoczem? Greta Thunberg – córka matki Deep i ojca State, zdążyła zapomnieć o ochronie środowiska. Postawiła na obronę nacji zagrożonych ludobójstwem. Z marnym efektem. Na jej ostatnim wystąpieniu podczas festiwalu filmowego w Zurychu przybyło aż 40 widzów, podczas gdy 260 miejsc pozostało pustych.
Źródło.

Tak, globaliści, Deep State, czy jak ich tam jeszcze nazwać, chwytają się brzytwy, by zyskać jakieś wsparcie w społeczeństwie i kiepsko to im wychodzi. Wprowadzają przy tym jedynie zamieszanie w i tak już bardzo skomplikowanej sytuacji.

Nie wygląda to dla nich dobrze, skoro Trump dogadał się z Putinem i znosi sankcje gospodarcze przeciwko Rosji. Jak na to odpowie Unia globalistycznej Europy? Pewnie kolejnymi bezzębnymi sankcjami, ponieważ europejska biurokracja już od dawna choruje na szkorbut.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Putin wygrywa a Europa wychodzi na głupka globalnej wioski… А в канистры наливаете ?

Opublikowany przez

Putin wygrywa a Europa wychodzi na głupka globalnej wioski…

Date: 11 ottobre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire./putin-wygrywa-a-europa-wychodzi-na-glupka-globalnej-wioski


Europa – za sprawą fatalnego poziomu jej klasy politycznej, zarówno tej wewnątrz krajów UE, jak i unijnej, została poważnie dotknięta rezygnacją z rosyjskich zasobów energetycznych, a dziś niszczona iest przez tego, kto faktycznie zawsze był jej władcą, ale z powodu starego i głęboko zakorzenionego przekłamania nazywany był przyjacielem.

Oto Trump, w desperackim poszukiwaniu czegoś, co obniżyłoby ceny paliw i ograniczyło spustoszenie, jakie powodują one w jego kampanii wyborczej, zwrócił się do Rosji, by uzyskać olej napędowy i z tego powodu posłał do diabła Zełenskiego wraz z jego europejskimi przyjaciółmi – którzy za wszelką cenę chcą uderzać w rosyjskie rafinerie – co jest jedną z niewielu rzeczy, które pozostały do zrobienia, by podsycić wojnę, która wkrótce wygaśnie. Krótko mówiąc, Europejczyków najpierw nakłoniono do udziału w przygotowaniach do wojny na Ukrainie, potem do wydania setek miliardów na broń i wychodki ze złota, a teraz zostaną pozostawieni własnemu losowi. Można powiedzieć, że wyszli na głupków globalnej wioski.

Wszystko jest paradoksalne w tej sprawie

– ponieważ ataki ukraińskie (na rafinerie rosyjskie) zostały zaplanowane i kierowane przez zachodnie służby wywiadowcze, a w szczególności przez CIA;

– ponieważ szkody zostały wyolbrzymione ponad wszelkie granice przyzwoitości, sugerując, że lokalne niedobory oleju napędowego zadały Rosji śmiertelny cios (a Putin pozwolił im w to uwierzyć, przygotowując pułapkę), podczas gdy teraz okazuje się, że Moskwa może bez problemu sprzedawać swój olej napędowy, tak jak zresztą sprzedaje go innym krajom;

 – ponieważ uzgodnione ilości, nawet jeśli dotrą na miejsce, będą stanowiły zaledwie niecałe dwa tygodnie zużycia w Stanach Zjednoczonych;

– ponieważ nawet gdy operacja ta dojdzie do skutku (bo można mocno wątpić w jej realizację) nie zwiększy ona całkowitej ilości oleju napędowego dostępnego na rynku światowym, a przesunie jedynie miejsce jego wykorzystania.

Słynne “rynki” doskonale o tym wiedzą, ale Donald ma nadzieję, że uda mu się opanować sytuację w ciągu trzech tygodni, które dzielą go od wyborów środka kadencji: zamierza powiedzieć Amerykanom: widzicie, robię coś, by obniżyć ceny. Czy jednak lobby syjonistyczne oraz ścierwa ze służb wywiadowczych rzeczywiście mu na to pozwolą, to już inna sprawa. Tak, czy inaczej, by osiągnąć ten chwiejny cel, dał kopniaka w tyłek swoim przyjaciołom zza Atlantyku.

Podczas gdy kokainista z Kijowa traktowany jest przez Berlin, Brukselę, Londyn, Paryż – aż po rzymską przekupkę z dzielnicowego targu – jak ogrodowy karzeł, Trump wyrzuca go za burtę: „Myślę, że nadszedł czas, aby Ukraina dostała nowego prezydenta. Zełenski mógł zakończyć tę wojnę wiele razy. Wiele, wiele razy. Ale postanowił tego nie robić”.

Co oczywiście nie jest prawdą, ponieważ Zełenski jest niczym innym jak marionetką w rękach Zachodu już od czasów, gdy wcielał się w rolę prezydenta ludu (tego, który następnie doprowadził do eksterminacji) w serialu telewizyjnym; robi to, co mu każą, ale właśnie dlatego wycofanie poparcia dla „duce” z Kijowa jest równoznaczne z przyznaniem się do porażki. Prezydent Stanów Zjednoczonych, który dzwoni do Putina z prośbą o pomoc, sprawia wrażenie, jakby wyszedł na Plac Czerwony z białą flagą. Przywódca Zachodu przyznaje, że nie może już narzucać nikomu swojej woli, a wręcz przeciwnie – jest zmuszony prosić o pomoc, ogłaszając, że stał się mniejszością na świecie. Chwyt wyborczy wyrywa ogromną dziurę w tkaninie historii.

Do tego dochodzi najnowsza kpina z Europy: w rozmowach, które miały miejsce w ostatnich dniach, pojawił się pomysł odbudowy gazociągu Nord Stream w ramach wspólnego przedsięwzięcia spółek rosyjskiej i amerykańskiej: gdyby więc gaz miał kiedyś znów zacząć płynąć, będzie się to odbywać pod kontrolą firmy amerykańskiej, która oczywiście będzie czerpać jak największe zyski z podwyższania jego cen.

Gdybym był na miejscu obecnych i byłych przywódców europejskich, rozważałbym godne zbiorowe samobójstwo, seppuku jako akt zadośćuczynienia za zrujnowanie życia 400 milionów obywateli Europy. Niestety, zostali oni wybrani właśnie dlatego, że są pozbawieni godności. Pozostaną na swoich stanowiskach tak długo, dopóki ich nie wyrzucą lub dopóki nie zgniją.

ilsimplicissimusputin-vince-leuropa-e-lo-scemo-del-villaggio-globale

A my w środeczku… MEM-y I.

Opublikowany przez

————————————–

———————————-

————————————

——————————–

————————–

Israeli – Gaza

==========================

———————————————–

———————————

———————————————

——————————————–

Z naparstkiem przeciw powodzi: Umowa Trumpa w sprawie rosyjskiego oleju napędowego

Opublikowany przez

Z naparstkiem przeciw powodzi: Umowa Trumpa w sprawie rosyjskiego oleju napędowego – dlaczego ogłoszone ilości nie mają większego znaczenia w obliczu globalnego niedoboru destylatów.

W piątek wieczorem Donald Trump ogłosił, po rozmowie telefonicznej z Władimirem Putinem, że Rosja będzie dostarczać olej napędowy do Stanów Zjednoczonych i na rynki globalne. Departament Skarbu USA wydał następnie tymczasowe, ogólne zezwolenie na zniesienie sankcji na rosyjski olej napędowy do kwietnia 2027 roku. Prezydent obiecał, że ceny oleju napędowego spadną „do rekordowego poziomu” i „szybko”. Biorąc pod uwagę, że wybory parlamentarne są już za trzy tygodnie, a cena oleju napędowego wynosi 6,23 dolara za galon – w porównaniu z około 3,67 dolara rok temu i tylko nieznacznie poniżej rekordowego poziomu 6,52 dolara osiągniętego 22 września – rozumiem polityczny urok tej umowy. Ale kiedy porównam te liczby ze skalą niedoborów, ta umowa sprowadza się do niewiele więcej niż statystycznej różnicy w zaokrągleniu.

Co zostało ogłoszone

Według oświadczenia samego Trumpa, Rosja dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego „natychmiast”, 500 000 ton w listopadzie, milion ton „natychmiast potem” i kolejne trzy miliony ton „w krótkim czasie”. Przy założeniu przelicznika około 7,45 baryłki na tonę, daje to następujące wyniki:

TranszaBeczka (w przybliżeniu)notatka
300 000 ton „natychmiast”2,2 milionaMniej niż dzienne zużycie oleju napędowego w USA
500 000 ton w listopadzie3,7 milionaData dostawy nie jest znana; Biały Dom nie podał, kiedy nastąpi dostawa.
1 000 000 ton „potem”7,5 milionaNie podano daty.
3 000 000 ton później22,4 milionaZ zastrzeżeniem warunków i bez terminu
Łącznie ogłoszono35,8 milionaRozłożone na nieokreśloną liczbę miesięcy

Przeliczenie jest przybliżone; Forbes zastosował podobny współczynnik i wyliczył około 35,5 miliona baryłek. Strona rosyjska potwierdziła jedynie ogólną „gotowość Kremla do realizacji dostaw”; dane ilościowe pochodzą z wpisu Trumpa.

Zakres luki

Karl W. Miller, na którego ocenie globalnego kryzysu energetycznego się opieram, szacuje obecny światowy deficyt średnich destylatów (oleju napędowego, oleju napędowego i paliwa lotniczego) na co najmniej trzy miliony baryłek dziennie. Luka ta jest spowodowana zniszczonymi i uszkodzonymi rafineriami w Zatoce Perskiej, przerwami w dostawach ropy naftowej do rafinerii za granicą, uszkodzeniami instalacji zaopatrzeniowych oraz zablokowanym eksportem produktów naftowych.

W tym tempie świat musi znaleźć 90 milionów baryłek miesięcznie, 270 milionów baryłek co 90 dni i prawie 1,1 miliarda baryłek rocznie – albo poprzez dodatkową produkcję w innych miejscach, redukcję zapasów, albo całkowitą rezygnację z produkcji. Miller szacuje, że odbudowa uszkodzonego kompleksu rafineryjnego w Zatoce Perskiej zajmie około pięciu lat.

Oto jak wypada umowa rosyjska:

Kluczowa postaćUmowa rosyjska (35,8 mln baryłek)
Dni, w których pokrywany jest minimalny deficyt Millera wynoszący 3 miliony baryłek dziennieOkoło 12 dni
Udział w 90-dniowym deficycie (270 mln baryłek)Około 13% i tylko jeśli każda transza zostanie doręczona w ciągu 90 dni.
Udział w rocznym deficycie (1,095 mld baryłek)Około 3%
Kwota dzienna rozłożona na sześć miesięcyOkoło 0,2 miliona baryłek dziennie, czyli 6,6% deficytu wynoszącego 3 miliony baryłek dziennie.
Tylko ściśle określone, terminowe transze (1,8 mln ton, ok. 13,4 mln baryłek)Około 4,5 dnia deficytu; 5% 90-dniowego zapotrzebowania
Dni zapotrzebowania na olej napędowy w USA (3,77 mln baryłek dziennie)Około 9,5 dnia
Dni bieżącego eksportu destylatów z USA (1,56 mln baryłek dziennie)Około 23 dni

Dane dla USA to średnie czterotygodniowe do 2 października 2026 roku, jak podaje Miller. Deficyt w wysokości trzech milionów baryłek dziennie to minimalna ocena Millera; jego obliczenia zakładają, że będzie się on utrzymywał.

Mówiąc prościej: cały pakiet, zakładając, że każda tona rzeczywiście dotrze, pokryje mniej niż dwa tygodnie globalnego deficytu. Pierwsze 300 000 ton wystarczy tylko na około 18 godzin.

Dlaczego nawet te baryłki nie odzwierciedlają w pełni dodatkowych wolumenów dostaw

Podane w nagłówkach kwoty wyolbrzymiają rzeczywistą ulgę z kilku powodów.

Sama Rosja może cierpieć z powodu niedoboru. Moskwa zakazała eksportu oleju napędowego w lipcu i przedłużyła zakaz do końca października. Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) twierdzi, że rosyjska produkcja oleju napędowego spadła o około 30%, a rosyjskie rafinerie wielokrotnie doświadczały przerw w pracy. Jeśli to prawda, każda baryłka eksportowana przez Rosję to baryłka, której brakuje w rolnictwie, wojsku i transporcie. Rosyjskie źródła zaprzeczają jednak twierdzeniom IEA.

– Przekierowanie to nie produkcja. Miller zwraca na to uwagę w kontekście amerykańskiego eksportu i odnosi się to również do eksportu rosyjskiego: przekierowanie istniejącego paliwa od jednego nabywcy do drugiego jedynie przesuwa niedobór, a nie go zmniejsza. Przed wojną Rosja była drugim co do wielkości eksporterem oleju napędowego na świecie. Jej tradycyjni odbiorcy, tacy jak Turcja, Brazylia i niektóre kraje afrykańskie, będą konkurować o te same ograniczone ilości. W związku z tym część tego, co jest sprzedawane na podstawie amerykańskiego zezwolenia, będzie wypierać inne strumienie dostaw, zamiast zwiększać ogólną podaż.

– Chodzi wyłącznie o olej napędowy. Deficyt Millera obejmuje również paliwo lotnicze i naftę. Nic w tej umowie nie dotyczy sektora lotniczego.

Stany Zjednoczone nie potrzebują importu tak pilnie, jak reszta świata. Stany Zjednoczone produkują już około 5,2 miliona baryłek destylatów dziennie i eksportują około 1,56 miliona baryłek. Ceny amerykańskie są wysokie, ponieważ są one ustalane na globalnym rynku, na którym występują niedobory, a nie dlatego, że amerykańskim rafineriom brakuje produktów. Kilka rosyjskich dostaw na ten rynek nie zmieni ceny krańcowej, która jest determinowana przez deficyt wynoszący trzy miliony baryłek dziennie.

Harmonogram i logistyka są niejasne. Biały Dom nie ujawnił, kto zapłaci za paliwo ani kiedy ma ono dotrzeć, a tylko dwie pierwsze transze mają przybliżone daty dostawy. Jak to ujął Miller: paliwo pochodzące z innego regionu przyniesie ulgę dopiero po dotarciu do sieci odbiorców.

Co rynek o tym powiedział

Kontrakty terminowe na olej napędowy spadły po ogłoszeniu, co interpretuję jako reakcję na nagłówek, a nie zmianę fundamentalnych warunków rynkowych. Pewien europejski dyplomata powiedział dziennikarzom, że „jest bardzo mało prawdopodobne, aby umowa miała jakikolwiek realny wpływ na ceny”.

Nawet ukraiński komisarz ds. sankcji Władysław Własiuk, który z innych powodów ma interes w sprzeciwieniu się umowie, wskazał na proste obliczenie: Stany Zjednoczone zużywają około 3,5 miliona ton oleju napędowego tygodniowo, więc 300 000 ton to nic nieznacząca ilość.

Prawdziwy zwycięzca: Moskwa

Choć umowa może niewiele pomóc w złagodzeniu niedoboru oleju napędowego, to jednak przyniesie Rosji jeszcze większe korzyści. Ilości, które mogą wydawać się nieznaczne, biorąc pod uwagę deficyt wynoszący trzy miliony baryłek dziennie, wcale nie są nieistotne finansowo, ponieważ olej napędowy stał się jednym z najcenniejszych surowców na świecie.

Amerykańskie kontrakty terminowe na olej napędowy zamknęły się we wrześniu na poziomie około 4,80 USD za galon, czyli około 200 USD za baryłkę. Na podstawie przykładowego przedziału cenowego Millera dla dostaw zastępczych wynoszącego od 150 do 200 USD za baryłkę, wyłaniają się następujące liczby:

TłumPo 150 dolarów za baryłkęPo 200 dolarów za baryłkę
Mocno zaangażowane transze (ok. 13,4 mln baryłek)2,0 miliardy dolarów2,7 miliarda dolarów
Całkowity ogłoszony pakiet (ok. 35,8 mln baryłek)5,4 miliarda dolarów7,2 miliarda dolarów

To moje szacunki. Rzeczywiste ceny zależą od rabatów, kosztów transportu i warunków dostawy. Dochód początkowo trafia do rosyjskich firm, a następnie do państwa w postaci podatków.

Pieniądze te docierają do Moskwy w momencie, gdy ich potrzebuje. Budżet Rosji opierał się na cenie ropy Urals wynoszącej 59 dolarów. Na początku 2026 roku Urals był sprzedawany po około 45–55 dolarów z powodu wysokich rabatów nałożonych przez sankcje. Bloomberg donosił, że wynikający z tego niedobór dochodów z ropy naftowej i gazu zwiększy deficyt budżetowy do prawie 2,2 biliona rubli, czyli około 29 miliardów dolarów.

Według moich obliczeń, sam kompletny pakiet dotyczący silników Diesla pokryłby jedną piątą do jednej czwartej tej luki.

Złagodzenie sankcji jest warte więcej niż ogłoszony tonaż. Ogólne zezwolenie wydane przez Departament Skarbu USA nie ogranicza się do paliwa przeznaczonego dla Stanów Zjednoczonych. Zezwala ono na sprzedaż rosyjskiego oleju napędowego na rynku globalnym, a każdy ładunek przewożony w okresie obowiązywania zezwolenia pozostanie zwolniony z amerykańskich sankcji do kwietnia 2027 roku.

To znaczy:

Korzyści odnosi każda baryłka ropy nadająca się do eksportu, nie tylko ogłoszone transze. Gdy Rosja zniesie własny zakaz eksportu, cały jej olej napędowy będzie mógł być sprzedawany otwarcie przez sześć miesięcy, a nie tylko ilości wymienione we wpisie Trumpa. Gdyby Rosja eksportowała w tym okresie zaledwie 0,5 miliona baryłek dziennie – liczbę tę posługuję się wyłącznie dla celów ilustracyjnych – zarobiłaby około 14 do 18 miliardów dolarów przy tych samych cenach.

– Mniejsze upusty cenowe. Objęta sankcjami rosyjska ropa naftowa była sprzedawana w lutym z dyskontem wynoszącym około 26,50 dolara za baryłkę w porównaniu z Brent. Diesel, który jest legalnie sprzedawany zwykłym nabywcom z konwencjonalnym ubezpieczeniem i transportem, nie musi być tak mocno przeceniany. Każdy dolar obniżony o jeden dolar oznacza dodatkowy dolar dla Moskwy.

Pęknięcie w murze sankcji. To pierwsze pozwolenie na emisję spalin z silników Diesla z okresem ważności przekraczającym standardowe 30 dni od początku wojny. Stało się to zaledwie kilka tygodni po tym, jak Trump podpisał ustawę nakładającą cła sięgające 100% na największych rosyjskich odbiorców ropy i gazu. Moskwa i jej klienci wyciągną oczywisty wniosek: sankcje USA podlegają negocjacjom, a egzekwowanie nowego prawa stoi teraz pod znakiem zapytania.

Moja ocena

Ta umowa dotyczy polityki, a nie dostaw. Daje ona Białemu Domowi publiczną argumentację przed wyborami parlamentarnymi i przynosi Moskwie miliardy dolarów w walutach obcych, a także sześciomiesięczne zawieszenie sankcji, o które Rosja zabiegała od początku wojny. Ale praktycznie nic nie robi, aby rozwiązać globalny niedobór oleju napędowego.

W najlepszym wypadku pozwoli to na zrekompensowanie dwutygodniowego deficytu, który według szacunków Millera będzie się utrzymywał przez lata, dopóki nie zostaną odbudowane zakłady w Zatoce Perskiej.

Niższe ceny na stacjach benzynowych, o ile w ogóle nastąpią, będą wynikiem wymuszonego spadku popytu, redukcji zapasów lub ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz, a nie 35 milionów baryłek rosyjskiego oleju napędowego, które stopniowo pojawią się zimą.

Wyższe koszty mają charakter strategiczny. Złagodzenie sankcji w przypadku tak niewielkiej ilości zapewnia Rosji finansowe wsparcie dla budżetu wojennego, pozbawia ją wpływu na Moskwę i napina relacje z Kijowem i Brukselą – co jest korzyścią, która przy luce w dostawach wynoszącej trzy miliony baryłek dziennie jest praktycznie nieistotna.

Źródło: Naparstek na powódź: umowa Trumpa z Rosją dotycząca oleju napędowego… Dlaczego ogłoszone wolumeny ledwie rekompensują globalny niedobór destylatu

A jeśli polem bitwy Iranu jest też rynek amerykańskich obligacji skarbowych?

Opublikowany przez

A co jeśli prawdziwym polem bitwy Iranu jest rynek amerykańskich obligacji skarbowych?

A co jeśli prawdziwym polem bitwy Iranu jest rynek amerykańskich obligacji skarbowych?

Rentowność 10-letnich amerykańskich obligacji skarbowych przekroczyła 5% po raz pierwszy od 2007 roku. To gwałtowny wzrost, który nadwyręża finanse Wujka Sama, a Teheran ma w tym swój udział

Auguste Maxime 8 paź 2026 forumgeopolitica/what-if-irans-real-battlefield-is-the-us-treasury-market

Stopy procentowe rosną w Stanach Zjednoczonych, a także w Europie i Japonii. Tendencja ta wywiera presję na finanse publiczne „Kolektywnego Zachodu”. Po ponad 40 latach ogromnej akumulacji długu, rządy tych krajów muszą przeznaczać coraz większą część swoich wydatków na obsługę długu, w miarę jak rentowność obligacji rośnie. Od 2024 roku Waszyngton wydaje więcej na spłatę odsetek niż na obronę.

Najważniejsza stawka na świecie

Rentowność 10-letnich amerykańskich obligacji skarbowych jest uważana za jedną z najważniejszych stóp procentowych w globalnym systemie finansowym. W połowie września przekroczyła ona brzemienny w skutki próg 5%, osiągając najwyższy poziom od 2007 roku. Stopa ta wpływa na koszt kredytów hipotecznych dla gospodarstw domowych, a także na zadłużenie przedsiębiorstw. Wpływa również na wartość wszystkich klas aktywów: nieruchomości, akcji, obligacji, walut itp.

Posługując się metaforą Warrena Buffetta, koszt pieniądza jest dla wycen tym, czym grawitacja dla jabłka. Gdy stopy procentowe są bliskie zeru, wyceny mogą rosnąć niemal w nieskończoność. Ale gdy rosną, wywierają ogromną siłę grawitacji na różne klasy aktywów.

Zbyt dużo długu, za mało kupujących

Rentowność obligacji zmienia się odwrotnie proporcjonalnie do jej ceny. Gdy liczba sprzedających przewyższa liczbę kupujących, cena spada, a rentowność rośnie. Właśnie to obserwujemy obecnie na największym rynku obligacji na świecie.

Po stronie podaży rząd USA, stale zwiększając deficyt budżetowy, emituje coraz więcej obligacji, aby się sfinansować. Do tego dochodzi konkurencja ze strony firm hiper-skalowych, które pozyskują kolosalne kwoty na inwestycje w sztuczną inteligencję. Po stronie popytu wiele krajów, takich jak Chiny i Japonia, dąży do zmniejszenia swojego zaangażowania w dług USA.

Jednak przyczyną strukturalną tego wzrostu jest inflacja.

Wojny, zakłócenia w łańcuchach dostaw, reindustrializacja, militaryzacja i kryzys energetyczny: wszystko wskazuje na to, że wzrost cen będzie trwał nadal.

Jednak inflacja jest najgorszym wrogiem wierzycieli. Niszczy ich siłę nabywczą, ponieważ kupony i kapitał są wypłacane w zdeprecjonowanych dolarach. Kiedy posiadacze obligacji wątpią w zdolność rządu do kontrolowania inflacji, zaczynają masowo sprzedawać swoje obligacje. Wall Street nazywa tych sprzedawców „strażnikami obligacji”, egzekutorami rynku obligacji. Ta dynamika nie umknęła uwadze irańskiego rządu.

Od czasu rozpoczęcia 28 lutego izraelsko-amerykańskiego ataku na Iran rentowność 10-letnich obligacji amerykańskich wzrosła z 4% do 5,28%.

Paradoks polega na tym, że Irańczycy nie posiadają amerykańskich obligacji skarbowych. W związku z tym nie mogą ich sprzedać. Jednak zakłócając ruch w Cieśninie Ormuz – przez którą przepływa około 20% światowego zużycia ropy naftowej i handlu skroplonym gazem ziemnym – Teheran winduje ceny energii, napędza inflację i winduje rentowność amerykańskich obligacji skarbowych.

Blokada negatywnie wpływa również na popyt na amerykańskie obligacje. Kraje Zatoki Perskiej tradycyjnie reinwestowały swoje dochody z ropy naftowej w amerykański system finansowy, szczególnie w amerykański dług państwowy. Nie mogąc eksportować tak dużo jak wcześniej, zarabiają mniej dolarów, a nawet muszą sprzedawać część swoich rezerw.

Iran osłabia finanse USA na dwóch frontach: napędzając inflację dzięki kontroli nad częścią światowych dostaw ropy naftowej oraz ograniczając źródło nabywców obligacji skarbowych.

Zasada Taylora w stylu teherańskim

W połowie września Rezerwa Federalna (Fed) podniosła swoją referencyjną stopę procentową o 0,25% w celu zwalczania inflacji – była to pierwsza taka podwyżka od 2023 roku. Tego samego dnia Mohammad Bagher Ghalibaf, przewodniczący irańskiego parlamentu, opublikował tajemniczą wiadomość na X.

Ale dlaczego były generał brygady Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, weteran wojny iracko-irańskiej, zaczął mówić o rządach Taylora?

W 1993 roku amerykański ekonomista John Taylor opracował teorię dotyczącą tego, jak bank centralny powinien ustalać stopę procentową na podstawie wzrostu gospodarczego i inflacji. Mówiąc prościej, gdy inflacja przekracza cel lub gospodarka rośnie zbyt szybko, bank centralny musi podnieść stopy procentowe, aby zwiększyć koszt kredytu i ograniczyć popyt. I odwrotnie, musi obniżyć stopy procentowe, aby stymulować popyt.

Ghalibaf ironicznie pozwala sobie na „uzupełnienie równania” poprzez dodanie dwóch członów: SOH dla Cieśniny Ormuz i BEM dla Cieśniny Bab el-Mandab, położonej u wejścia do Morza Czerwonego i w zasięgu ognia Huti, sojuszników Teheranu.

Jeśli zamknięcie tych dwóch cieśnin przyczyni się do inflacji w Stanach Zjednoczonych, reguła Taylora nakazuje Rezerwie Federalnej podniesienie stóp procentowych. Decydującym czynnikiem w amerykańskiej polityce pieniężnej nie jest już Waszyngton, ale kontrola nad dwoma przejściami morskimi, które Iran i jego sojusznicy z Huti mogą zamknąć. Ghalibaf wskazuje zatem, że bank centralny może wpływać na popyt, ale nie ma kontroli nad podażą.

Następnie dobitnie podsumowuje: „Zobaczmy, czy podwyżka mogłaby otworzyć SOH lub wyprodukować jedną baryłkę”. „Nie da się obniżyć stóp o 25 pb do wąskiego gardła” – kontynuuje, dodając, że premia za ryzyko (dodatkowa stopa zwrotu, której żądają rynki, aby zabezpieczyć się przed zakłóceniami) to „premia za ryzyko SOH, a my ją ustalamy”.

Pułapka Fed

Ciągłe deficyty budżetowe pogrążyły Stany Zjednoczone pod rekordowym długiem w wysokości 40 000 miliardów dolarów. Rezerwa Federalna, której misją jest zapewnienie stabilności cen, znalazła się w coraz bardziej nie do utrzymania sytuacji.

W obliczu rosnącej inflacji, spowodowanej częściowo wojną na Bliskim Wschodzie, oczekuje się podwyżki stóp procentowych. Jeśli inflacja się utrzyma, a Fed utrzyma obecny kurs, jeszcze bardziej zwiększy to obciążenie długiem i ostatecznie doprowadzi do gwałtownego spadku wartości wszystkich klas aktywów. Aby uniknąć krachu, Fed nie będzie miał innego wyjścia, jak obniżyć stopy procentowe i wstrzyknąć ogromne ilości płynności, aby ratować rynki – kosztem swojej waluty. W obu przypadkach rachunek będzie musiał zapłacić Waszyngton.

Wywołując szok energetyczny, Teheran napędza inflację i uderza w samo sedno amerykańskiej potęgi: hegemonię dolara. Czyż to nie Lenin podobno powiedział, że najlepszym sposobem na zniszczenie systemu kapitalistycznego jest deprawacja waluty?

Wprowadzają nadzór oparty na sztucznej inteligencji, aby „zderadykalizować” klasy w Strefie Gazy

Opublikowany przez

Caitlin Johnstone

Wprowadzają nadzór oparty na sztucznej inteligencji, aby „zderadykalizować” klasy w Strefie Gazy

Niesamowite, jak szybko sztuczna inteligencja wszystko pogarsza.

Caitlin Johnstone 10 października 2026 r.

Amerykańska organizacja non-profit planuje wykorzystać sztuczną inteligencję do monitorowania uczniów w klasach w dotkniętej ludobójstwem Strefie Gazy, aby wykrywać „nienawistne” wypowiedzi na temat Izraela.

Associated Press podaje :

Amerykańska organizacja charytatywna działająca w Strefie Gazy obawia się, że nauczyciele w jej szkołach mogą odejść od programu nauczania, który jej zdaniem promuje pokój i tolerancję. Dlatego planuje nagrywać rozmowy w klasach i używać sztucznej inteligencji do oznaczania wypowiedzi uznanych za „nienawistne” lub „podżegające”.

Plany przedstawione przez założyciela Gaza Children Village podczas webinarium w zeszłym miesiącu wywołały obawy dotyczące kwestii etycznych, bezpieczeństwa i prywatności wśród niektórych grup palestyńskich i organizacji pozarządowych, a także co najmniej jednego z partnerów organizacji charytatywnej.

„Nic nie wskazuje na to, że organizacja charytatywna zamierza udostępniać nagrania ze swoich sal lekcyjnych komukolwiek innemu, ale obawy dotyczące potencjalnego nadużycia technologii inwigilacji w Strefie Gazy nasilają się po trzech latach wojny. Izraelskie wojsko wykorzystuje sztuczną inteligencję do przeszukiwania przechwyconej komunikacji i wyszukiwania podejrzanych wypowiedzi, w tym do identyfikacji celów ataków”.

Agencja AP donosi, że założyciel Gaza Children Village, dr David Hasan, dąży do „deradykalizacji” Gazy i usunął ze swojego programu nauczania wszelkie treści, które „zachęcały do ​​antyizraelskich lub antysemickich przekonań”. Tymczasem na deradykalizację izraelskich Żydów nie wydaje się ani jednego zasobu, ponieważ w sondażach konsekwentnie deklarują, że w przeważającej mierze popierają ludobójstwo i czystki etniczne narodu palestyńskiego.

AP nie wspomina w swoim artykule, że znaczna część funduszy organizacji charytatywnej pochodzi od darczyńców izraelskich, o czym dowiadujemy się z artykułu pochwalnego opublikowanego w maju tego roku przez Jewish News zatytułowanego „ Założyciel szkoły w Gazie, wspierany przez darczyńców izraelskich, twierdzi, że dzieci uczą się, że „razem jest lepiej ”. Hasan powiedział Jewish News, że był bardzo transparentny w sprawie izraelskich funduszy napływających do jego tak zwanych „Akademii Nadziei”, ponieważ późniejsze ujawnienie tej informacji wywołałoby skandal wśród Palestyńczyków.

Jak donoszą źródła, operacja Hasana będzie polegać na wykorzystaniu gier wideo do indoktrynacji młodych ocalałych z Holokaustu w Strefie Gazy, w celu wzbudzenia współczucia dla Izraelczyków i przekazania im wiedzy o złym traktowaniu Żydów przez Adolfa Hitlera. Nie jest jednak jasne, w jaki sposób nauczanie Palestyńczyków, że ludobójstwo jest złem, wpłynie na poprawę ich postrzegania Izraela.

Tak więc w ruinach Gazy amerykańska organizacja charytatywna finansowana przez Izraelczyków będzie uczyć dzieci w szkołach, aby nie żywiły negatywnych przekonań wobec wspieranego przez USA państwa etnicznego, które zniszczyło ich dzielnice, zabiło ich rodziny i oblegało całą ich populację. Będzie też egzekwować te standardy, wykorzystując technologię sztucznej inteligencji, która będzie nadzorowana przez Boga. Dane te zostaną udostępnione nie wiadomo komu. 

Przyjrzyjcie się uważnie, panie i panowie, bo to właśnie zaplanowali dla nas wszystkich. Nie dajcie się zwieść, że sztuczna inteligencja jest agresywnie rozwijana, bo oligarchowie i zarządcy imperiów chcą nam tylko sprzedać pomocne chatboty. Technologie te rozwijają się tak szybko, jak to możliwe, ponieważ chcą masowego nadzoru i autonomicznych systemów uzbrojenia, aby stłumić rewolucje i nastroje rewolucyjne i na zawsze utrzymać nas w pułapce tej kapitalistycznej dystopii.

To niesamowite, jak szybko sztuczna inteligencja wszystko pogarsza. Atakuje środowisko, niszczy sztukę, zamienia każdego w bezmyślnego idiotę, doprowadza ludzi do szaleństwa i myśli samobójczych, zalewa ekosystem informacyjny fałszywymi filmami i dezinformacją, a jednocześnie szybko umożliwia małej grupie wpływowych osób kontrolowanie i monitorowanie każdego aspektu naszego życia za pomocą zaawansowanej technologii.

Mówi się nam, że musimy ponieść ofiary, aby uchronić gatunek ludzki przed wypaczeniem, aby zapewnić szybki rozwój sztucznej inteligencji, jak ogłosił dyrektor generalny OpenAI, Sam Altman. 

„Uważamy, że świat powinien zaakceptować pewne złe rzeczy, które się dzieją, aby przynieść korzyści tej technologii” – powiedział Altman w niedawnym wywiadzie dla Politico, argumentując, że zbyt wiele zabezpieczeń i regulacji spowolni rozwój tych nowych technologii.

Już jest źle, a oni próbują sprawić, żeby było jeszcze gorzej. 

Musimy znaleźć sposób, żeby powstrzymać tych świrów.

Gotówka pod ostrzałem: Jak UE spycha gotówkę na margines

Opublikowany przez

Gotówka pod ostrzałem: Jak UE stopniowo spycha gotówkę na margines

10 października 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/bargeld-unter-beschuss-wie-die-eu-das-bargeld-schritt-fuer-schritt-an-den-rand-draengt

Nie wiąże się z zakazem. Wiąże się z wyjątkami, opłatami, zamkniętymi bankomatami i twierdzeniem, że wszystko jest „tylko dodatkiem”. Zniesienie gotówki nie jest jednorazową decyzją, lecz stopniowym procesem.

Latem 2026 roku unijny tzw. Pakiet Jednolitej Waluty jest w trakcie negocjacji trójstronnych, w ramach których Komisja, Parlament i Rada dyskutują o statusie prawnego środka płatniczego euro, a jednocześnie o cyfrowym euro. Petycja społeczeństwa obywatelskiego na stronie  bargeldverbot.info skrupulatnie dokumentuje to, co dzieje się w praktyce od lat – i pokazuje, że oficjalne zapewnienia („gotówka pozostanie”) i rzeczywistość („gotówka stanie się niewygodna, droga i stopniowo niemożliwa”) to dwa różne światy. Przyjrzyjmy się faktom.

Życie codzienne już dawno wyszło poza politykę.

Lista firm, które nie akceptują już płatności gotówkowych, stale rośnie. Sprzedawca Apple, Gravis, odmówił płatności gotówkowych we wszystkich swoich około 40 sklepach od stycznia 2023 roku ( raport Spiegla ). Piekarnie bezgotówkowe działają w Stuttgarcie, Bonn (Max Kugel i Voigt), Hanowerze, Berlinie, Neu-Ulm, Norymberdze, Düsseldorfie i Grazu – poszczególne adresy podano w petycji . Coraz częściej odrzuca się również płatności gotówką w restauracjach i na basenach (na przykład w Meßkirch i Zella-Mehlis).

Szczególnie źle: dzieci są pozostawiane w tyle. Płatności gotówkowe zostały zniesione lub przetestowane w autobusach i pociągach w kilku miastach – Hamburgu, Wiesbaden, Chemnitz, Berlinie, Heidelbergu, Rostocku i Dreźnie. MDR poinformowało o dziecku, któremu odmówiono wejścia na pokład z powodu braku karty debetowej. Dopiero w 2021 roku niemiecki Bundestag zezwolił przewoźnikom publicznym na odmowę płatności gotówką w autobusie i na przystankach (§ 7 BefBedV ).

Spojrzenie zza granicy: W Holandii, według Holenderskiego Banku Narodowego ( DNB ), 21% aptek i 38% kin już odmawia przyjmowania płatności gotówkowych. Prezes austriackiego Banku Narodowego, Robert Holzmann, skomentował to w wywiadzie dla Kronen Zeitung ( ÖNB PDF ) w 2023 roku: „Mogę tylko powiedzieć: «Zatrzymajcie to, zanim się zacznie»”.

Infrastruktura jest demontowana

W latach 2019–2022 w Niemczech zniknął co dziesiąty bankomat ( dane EBC ). Liczba oddziałów banków spadła z 30 126 (2017) do 19 501 (2023) i dalej do 17 870 (2024) – jak wynika z komunikatów prasowych Bundesbanku .

Konsekwencje uderzą szczególnie mocno w obszary wiejskie. Ulrich Binnebößel z Niemieckiej Federacji Handlu Detalicznego (HDE) ostrzega, że ​​detaliści będą musieli pogodzić się z dłuższymi podróżami do najbliższego oddziału banku lub skorzystać z usługi transportu gotówki ( komunikat prasowy HDE ). Prezes Niemieckiej Federacji Handlu Detalicznego, Stefan Genth, podsumował to w październiku 2024 roku: „Jeśli coraz więcej oddziałów bankowych będzie zamykanych, cykl gotówkowy będzie zagrożony załamaniem” ( HDE ).

Oto spirala spadkowa: mniej bankomatów → wyższe koszty dla sprzedawców detalicznych → mniejsza akceptacja gotówki → jeszcze mniejszy popyt → dalsze zamykanie bankomatów. Profesor Malte Krüger wyjaśnił ten mechanizm Komisji ds. Oceny Technologii niemieckiego Bundestagu ( wideo ).

Państwo samo w sobie daje zły przykład.

Badanie Bundesbanku z lata 2025 roku ( Raport Miesięczny Grudzień 2025 ) dotyczyło akceptacji gotówki w urzędach: klienci próbowali płacić gotówką za codzienne usługi, takie jak wyrobienie dowodu osobistego czy rejestracja pojazdu. W ośmiu na 30 przypadków nie było to możliwe. Bezgotówkowe punkty obsługi obywateli istnieją w takich miastach jak Mühlheim, Drezno, Düsseldorf i Emmerich.

Według artykułu w „Berliner Zeitung”, niemiecki rząd sprzeciwia się nawet nałożeniu na instytucje publiczne obowiązku ponownego przyjmowania gotówki. Państwo, które powinno chronić gotówkę, samo odmawia jej przyjęcia – to fatalny sygnał.

Pakiet UE i wyjątki

Pierwotny wniosek Komisji z 28 czerwca 2023 r. traktował gotówkę i cyfrowe euro odmiennie:

  • Rozporządzenie w sprawie euro cyfrowego – COM (2023) 369 final ( EUR-Lex ): szeroki obowiązek akceptacji, wyjątki jedynie dla mikroprzedsiębiorstw (art. 9), sankcje za naruszenia (art. 6), brak powoływania się na swobodę umów (art. 10).
  • Regulacja gotówki – COM (2023) 364 final ( EUR-Lex ): monitorowanie jedynie stopnia braku akceptacji (art. 7), handlowcy mogą nadal odmawiać przyjmowania gotówki za pomocą znaku „Zakaz przyjmowania gotówki”.

Petycja analizowała , że ​​gotówka jest w gorszej sytuacji niż e-euro w ośmiu punktach projektu rozporządzenia ( analiza ). Ekonomista, profesor Christian Rieck, podsumował to następująco: „Uprzywilejowany prawny środek płatniczy wypiera inny dzięki bodźcom ekonomicznym, a nie decyzji demokratycznej” ( LinkedIn ).

W swojej opinii CON/2023/31 ( PDF ) z października 2023 r. sam EBC zaapelował o wprowadzenie zakazu stosowania praktyk „bezgotówkowych” przez organy publiczne oraz wprowadzenie kar zamiast samego monitoringu. Co ciekawe, bank centralny wydaje się być bardziej zaawansowany niż Komisja w kwestii ochrony gotówki.

Poczyniono postępy w negocjacjach trójstronnych w 2026 roku. Komisja Gospodarcza i Monetarna Parlamentu Europejskiego przyjęła swoje sprawozdanie 23 czerwca 2026 roku stosunkiem głosów 46 do 4 ( komunikat prasowy PE ): Gotówka i cyfrowe euro będą prawnym środkiem płatniczym, a znaki „zakaz gotówki” i standardowe warunki handlowe będą ograniczone. Rada przyjęła swoje stanowisko 17 grudnia 2025 roku ( pociąg legislacyjny ).

Jednak wyjątki pozostają kluczową dźwignią: bezobsługowe punkty sprzedaży – parkomaty, autobusy, pociągi, toalety, baseny, sklepy samoobsługowe – mogą odmawiać przyjmowania gotówki, jeśli akceptowane są płatności cyfrowe. Ci, którzy chcą tam płacić gotówką, nie mają szans. To jeszcze bardziej ogranicza podaż pieniądza.

Cyfrowe euro: ekwiwalent gotówki z wbudowanymi limitami

Cyfrowe euro oficjalnie ma „uzupełnić” gotówkę. Szczegóły jednak wskazują na coś innego:

  • Limity posiadania : Istnieje limit na liczbę cyfrowych euro, które może posiadać dana osoba. Mechanizm kaskadowy ma automatycznie przelewać nadwyżki na powiązane konto bankowe. Nikt nigdy nie zaprogramował banknotu 50 euro tak, aby wracał do banku, ponieważ właściciel ma ich zbyt wiele.
  • Brak zainteresowania – ale identyfikacja użytkownika w przypadku płatności online ma na celu zwalczanie prania pieniędzy. Tylko płatności offline o niskiej wartości mają zapewniać prywatność porównywalną z gotówką.
  • Obowiązkowa akceptacja przez większość sprzedawców detalicznych, obowiązkowa dystrybucja przez banki.

Profesor Franz-Christoph Zeitler , były wiceprezes Bundesbanku, ostrzegł w „ Börsen-Zeitung” , że istotne wyjątki mogą oznaczać punkt krytyczny, w którym gotówka zniknie. Petycja szczegółowo opisuje różnice między rozporządzeniem w sprawie cyfrowego euro a rozporządzeniem w sprawie gotówki ( dokument ).

Inne kraje wyznaczają trendy – w obu kierunkach.

Istnieją inne sposoby. Kilka stanów USA wymaga od firm przyjmowania płatności gotówką, w tym Kolorado, Connecticut, Montana i Oregon. Hiszpania nakazuje to prawnie. Norwegia i Belgia wprowadziły obowiązkową akceptację płatności gotówką w 2024 roku, a Węgry w 2025 roku. Illinois uchwaliło ustawę zobowiązującą do tego w kwietniu 2026 roku, a w stanie Nowy Jork weszła ona w życie w marcu 2026 roku.

To pokazuje, że ochrona gotówki nie jest kwestią „zacofania” kontra „nowoczesność”. To kwestia woli politycznej.

Ludność chce gotówki

W badaniu zleconym przez Bundesbank 93 procent respondentów stwierdziło, „że nadal chcą sami decydować, czy płacić gotówką, czy bezgotówkowo” ( Bundesbank ).

Federacja Niemieckich Organizacji Konsumenckich (vzbv) również apeluje o powszechną akceptację gotówki ( vzbv ) i krytykuje unijne rozporządzenie w sprawie gotówki. Europejska organizacja ochrony konsumentów BEUC domaga się równego traktowania cyfrowego euro i gotówki ( lista kontrolna BEUC ).

Postulaty zawarte w petycji są szczegółowe:

  • Nieograniczona akceptacja w urzędach z kontaktem osobistym
  • Płatność gotówką w bankomatach za podstawowe usługi (transport publiczny, parking, usługi podstawowe)
  • Obowiązkowa bliskość bankomatów (cel: 90 procent populacji w niewielkiej odległości)
  • Bez opłat i równe traktowanie z cyfrowym euro

Bez tych punktów ochrona prawna pozostaje jedynie na papierze.

Wniosek: Walka o pieniądze jest walką o wolność.

Zniesienie gotówki nie nastąpi w formie zakazu, ale jako proces stopniowy: wyjątki, opłaty, zamknięte bankomaty, niewygodne alternatywy. Każdy, kto stoi dziś na basenie, w autobusie czy w urzędzie i nie może płacić gotówką, doświadcza przyszłości, którą UE obecnie negocjuje.

Pakiet jednowalutowy to ostatni ważny krok. Trwają negocjacje trójstronne. Petycja na stronie bargeldverbot.info zbiera podpisy i dostarcza faktów, których brakuje w oficjalnych oświadczeniach. Każdy, kto chce zachować swobodę wyboru przy płaceniu, musi działać już teraz – ponieważ w przeszłości hasło „gotówka pozostanie” często okazywało się jedynie pustym frazesem, podczas gdy infrastruktura, na której się opierało, zniknęła.

Gotówka nie umrze z powodu prawa. Może umrzeć z powodu tysiąca wyjątków.

Donald Trump kupuje olej napędowy od Rosji, a UE kupuje „olej wolnościowy” od USA

Opublikowany przez

Donald Trump kupuje olej napędowy od Rosji, a UE kupuje „olej wolnościowy” od USA?

10 października 2026 r.przez Jochena Mitschkę tkp/donald-trump-kauft-diesel-aus-russland-die-eu-freiheitsdiesel-aus-usa

Donald Trump po raz kolejny oszukuje politykę UE. Najpierw USA naciskają na kraje UE, by nakładały coraz więcej sankcji pod groźbą sankcji wtórnych (aż do momentu, aż same nie podporządkują się im z wyprzedzeniem), a potem sprzedają te same rosyjskie produkty energetyczne „partnerom” UE po zawyżonej cenie?

W piątek, po rozmowie telefonicznej z Władimirem Putinem, Donald Trump ogłosił porozumienie, które prawdopodobnie wywoła poruszenie w Brukseli i Berlinie. Rosja natychmiast dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego na rynek amerykański i globalny, a kolejne 500 000 ton ma trafić do USA w listopadzie.

Oczekuje się, że znacznie większe ilości pójdą w jego ślady. Doniesienia mówią o nawet trzech milionach ton , choć istnieją rozbieżności w danych liczbowych. Departament Skarbu USA przyznał w tym celu tymczasowe zwolnienie z sankcji wobec Rosji . Powód: wysokie ceny paliw i wybory parlamentarne za niecały miesiąc. Trump nie wspomniał ani o sankcjach, ani o wojnie na Ukrainie, jak donosi Euronews .

Mistrz sankcji kupuje jeden

Moment jest szczególnie uderzający. Około miesiąc temu Trump podpisał ustawę umożliwiającą nakładanie ceł na największych odbiorców rosyjskiej energii. Demokrata Gregory Meeks podsumował tę sprzeczność w następujący sposób: Zaledwie kilka tygodni po wprowadzeniu ustawy o sankcjach Trump ogłasza, że ​​Stany Zjednoczone będą kupować właśnie to. Kijów jest oburzony , Moskwa zachwycona. Kirył Dmitrijew, wysłannik Putina, pochwalił współpracę w zakresie oleju napędowego i energii jako korzyść dla świata .

UE ma jednak trzymać się obranego kursu. Zakazy importu i limity cenowe pozostają w mocy . Trump wielokrotnie wzywał Europejczyków do wstrzymania zakupów. Na spotkaniu „koalicji chętnych” zażądał, według Reutersa , aby Europa przestała kupować rosyjską ropę, ponieważ finansowała ona wojnę. Komisja Europejska zamierza zakończyć import rosyjskiej ropy i gazu do 1 stycznia 2028 r. Udział Rosji w imporcie ropy do UE spadł z prawie 24% na początku wojny do poniżej 3% . Sytuacja była jeszcze bardziej drastyczna w przypadku oleju napędowego: przed sankcjami 53% morskiego importu północno-zachodniej Europy pochodziło z Rosji ; po embargu w lutym 2023 r. odsetek ten spadł do zaledwie 2%. Europa musiała znaleźć alternatywy w Indiach, Chinach i Korei Południowej, wybierając w ten sposób dłuższe trasy i akceptując bardziej zmienne ceny.

Szantaż z zeszłego tygodnia

Stopień, w jakim Waszyngton postrzega Europę jako rezerwuar oleju napędowego, stał się jasny dopiero w zeszłym tygodniu. Stany Zjednoczone zażądały uwolnienia rezerw oleju napędowego w Europie, grożąc w przeciwnym razie amerykańskim zakazem eksportu. Według agencji Reuters, żądanie dotyczyło 100 milionów baryłek w ciągu 20 dni . Macron odpowiedział, oferując 50 milionów baryłek, pod warunkiem, że Stany Zjednoczone powstrzymają się od jednostronnego zakazu eksportu. Za kulisami panował powszechny gniew. Według Politico, cytowanego przez t-online , jeden z Europejczyków mówił o „szantażowaniu”, a urzędnicy uznali to za zagrożenie dla bezpieczeństwa.

Spekulacje, że UE mogłaby w przyszłości kupować amerykański olej napędowy z wyższą ceną, nie zostały jeszcze potwierdzone. Nie są jednak całkowicie bezpodstawne. W umowie handlowej z lata 2025 roku Europa zobowiązała się do zakupu amerykańskiej energii o wartości 750 miliardów dolarów . I obecnie staje się jasne, kto kontroluje cenę oleju napędowego.

A co z Nord Streamem?

W lutym 2023 roku Seymour Hersh twierdził, że nurkowie marynarki wojennej USA wysadzili rurociągi , że Norwegia im pomagała, a Biden wiedział o planie. Oparł swoje twierdzenie na jednym anonimowym źródle , które CIA uznała za „całkowicie fałszywe”. Według Hersha, sam Biden podał motyw: zaledwie kilka tygodni przed inwazją oświadczył, że Nord Stream 2 nie powstanie, jeśli inwazja dojdzie do skutku. Tymczasem niemieckie śledztwo toczy się w innym kierunku.

W czerwcu 2026 roku federalna prokuratura wniosła oskarżenie przeciwko Ukraińcowi Serhijowi K. , a w sierpniu w Chorwacji aresztowano kolejnego podejrzanego . Kwestia odpowiedzialności politycznej pozostaje nierozwiązana. Teoria Hersha do dziś pozostaje nieudowodniona, jak to często bywa w przypadku ataków amerykańskich agencji wywiadowczych przez dziesięciolecia, ale pytanie „Kto na tym skorzysta?” pozostaje bez odpowiedzi.

To, co nastąpiło, przypominało scenariusz filmowy. Amerykański finansista Stephen Lynch, który wspierał kampanię wyborczą Trumpa, chciał wystawić na aukcji Nord Stream 2 i zwrócił się do Waszyngtonu o niezbędną zgodę. Mówił o wyjątkowej okazji, by poddać europejskie dostawy energii kontroli amerykańskiej i europejskiej , i chciał wykorzystać gazociąg jako narzędzie nacisku przeciwko Rosji. Fundacja Carnegie już w 2025 roku zauważyła, że ​​Lynch nie mógłby nawet negocjować bez specjalnego pozwolenia Waszyngtonu . Piątkowa gazeta podsumowała doniesienia o rozmowach między negocjatorami Trumpa a Dmitrijewem , którego „pakiet” miał obejmować naprawę i ponowne uruchomienie Nord Stream. Doniesienia te pozostają niepotwierdzone.

Wzór

Nie trzeba wierzyć w teorie spiskowe, żeby dostrzec ten schemat. UE jest zmuszana do przestrzegania sankcji, gróźb taryfowych, a teraz także groźby zakazów eksportu, i kupuje energię po wyższych cenach. Same Stany Zjednoczone zastrzegają sobie prawo do zakupu od Moskwy, jeśli zajdzie taka potrzeba, gdy tylko ceny paliw zaczną negatywnie wpływać na ich własną kampanię wyborczą. Europa ponosi koszty, Waszyngton pozwala sobie na swobodę. Bruksela i Berlin jak dotąd unikają publicznego pytania o to, kto ostatecznie korzysta z czyjej energii.

Historia lotu bez polotu

Opublikowany przez

Historia lotu bez polotu

10. października 2026 Marek Wojcik world-scam/historia-lotu-bez-polotu

Jak manna z nieba spadła Benjaminowi Netanjahu w gorącej fazie izraelskich wyborów, przewidziana przez niego historyjka o „porwaniu” samolotu przez siły specjalne śmiertelnego wroga – Iranu. Takie organizacje jak Mossad, mają wyjątkową zdolność przewidywania przyszłości. Szczególnie tych wydarzeń, które same organizują.

Lot flydubai nr FZ 1073 30.09.2026 r. z Dubaju do Tel Awiwu.

Do incydentu doszło również w trakcie izraelskiej kampanii wyborczej; Izraelczycy głosują 27 października. Dzień przed lotem, podczas wizyty w bazie lotniczej Tel Nof, Netanjahu ostrzegł, że „istnieją przesłanki, że przed wyborami nasi wrogowie będą próbowali nas zaatakować”. Nie wymienił żadnego kraju ani celu. Po ataku minister obrony Israel Katz stwierdził, że ostrzeżenia te opierały się na informacjach wywiadowczych, a Netanjahu wskazał na Iran i jego sojuszników jako nastawionych na nasilenie ataków na Izraelczyków za granicą.

To twierdzenie zostało szybko zakwestionowane w Izraelu. Funkcjonariusze służb bezpieczeństwa poinformowali hebrajskojęzyczne media, że ​​nie mają wiedzy o żadnym konkretnym zagrożeniu atakiem. Lider opozycji Jair Lapid, który otrzymał od Netanjahu briefing dotyczący bezpieczeństwa w noc poprzedzającą lot, powiedział, że nie pojawiło się nic, co przypominałoby incydent lotniczy, a ostrzeżenie, które mu pokazano, pochodziło sprzed ponad dwóch lat i nie miało nic wspólnego z samolotami. Śledczy z kolei jak dotąd nie znaleźli żadnych dowodów na to, że za atakiem stało jakiekolwiek państwo lub organizacja.

Tak jest to wydarzenie opisywane w czwartkowym artykule na sonar21.com: Lot 1073: Oficjalna historia i sprzeciw pilota. Źródło.

W artykule autor zacytował list doświadczonego pilota, który brał już udział w podobnych „terrorystycznych” akcjach z udziałem smętnych panów w ciemnych okularach. Przedstawia tam wersję wydarzeń, która według tego pilota jest bardzo prawdopodobna.

Izraelski hydraulik naprawi każdą rurę w każdych warunkach!
Od samolotu linii flyDubai, który przeciwstawia się prawom fizyki, po amerykańskiego żołnierza ze złamanym kręgosłupem wspinającego się na górę!
Film wygenerowany przez sztuczną inteligencję pokazuje, jak wyglądałyby amerykańsko-izraelskie narracje dotyczące dwóch zupełnie różnych kwestii, gdyby miały miejsce w prawdziwym świecie.
Źródło: Telegram 10.10.2026 r. 06:20.

Mamy więc dzielnego obywatela z Izraela, mamy dwóch pilotów pasażerów, jeden z Rosji, a drugi z Ukrainy i mamy historię, którą mogą wymyślić jedynie chore mózgi agentów wyspecjalizowanego pionu operacji specjalnych w ramach Mossadu o nazwie Cezarea.

Zakładają oni, że bezmyślny tłum odbiorców ich przekazu to kupi. Wykorzystują przy tym badania psychologiczne zachowań grup społecznych. I nieraz mają rację.

W izraelsko-amerykańskiej wersji wydarzeń twierdzi się, że omański drugi pilot próbował doprowadzić do katastrofy samolotu Flydubai FZ1073, jednak rażące sprzeczności, brakujące dowody i dogodny moment zdarzenia sugerują, że była to sfabrykowana operacja pod fałszywą flagą.

Trzeba połączyć wizytę Netanjahu w Abu Zabi (Zjednoczone Emiraty Arabskie) z niedawnymi operacjami pod fałszywą flagą, w tym z incydentami w Medynie i z udziałem linii flyDubai.

W zaplanowanej przez Mossad kooperacji rosyjsko-ukraińskiej ukryta jest symbolika.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Mocarstwa się dogadują. Rusofobom pozostaje oburzenie

Opublikowany przez

Mocarstwa się dogadują. Rusofobom pozostaje oburzenie

Mocarstwa się dogadują. Rusofobom pozostaje oburzenie

Gdy kilka miesięcy temu pisałem, że mocarstwa się porozumieją na poziomach gospodarczych, kilku znajomych parskało śmiechem i opowiadało o „śmiertelnym boju”. Wystarczyło trochę poczekać …

Pierwszym poważnym sygnałem był fakt, że sojusznik Federacji Rosyjskiej – Białoruś wysłała pierwszą partię nawozów do Stanów Zjednoczonych. Według danych agencji Argus 15 września białoruska firma załadowała 30 000 ton granulowanego chlorku potasu na statek pływający pod banderą Wysp Marshalla w porcie w Sankt Petersburgu. Wiemy, że to dopiero początek intratnego dla obu stron interesu.

Zmienia się sytuacja również u naszego południowego sąsiada. Słowacja, która jest członkiem tych samych co Polska struktur euroatlantyckich czyli NATO i Unii Europejskiej – normalizuje stosunki z Federacją Rosyjską. Szef MON Słowacji Robert Kaliniak sfinalizował umowę, którą z prezydentem Wladimirem Putinem wynegocjował premier Robert Fico. Do Moskw Słowacja wysłała już dwóch swoich żołnierzy. Do Bratysławy wyruszył zaś doświadczony rosyjski oficer. W tym samym czasie u naszych zachodniego sąsiada czyli w Niemczech znacząco szybująca w sondażach Alternatywa dla Niemiec domaga się importu gazu z Rosji, podkreślając znaczenie niskich cen energii dla niemieckiej gospodarki.

Wczorajszy dzień był koszmarem dla bezkrytycznych stronników Ukrainy i rusofobów. Prezydent USA Donald Trump zawarł z prezydentem Rosji Władimirem Putinem porozumienie dotyczące importu rosyjskiego oleju napędowego do USA i innych państw. Portal Axios podał, że prezydent USA miał się na niego zdecydować po tym, jak Ukraina nie zechciała się dostosować do jego sugestii by powstrzymać ataki na rosyjskie rafinerie.

Decyzja oznacza także zawieszenie sankcji na rosyjskie paliwo co najmniej do kwietnia 2027 roku. Do ogłoszenia tej arcyważnej umowy doszło w momencie, gdy w Miami ukraińscy negocjatorzy prowadzili rozmowy z wysłannikami prezydenta Stevem Witkoffem i Jaredem Kushnerem.

Prezydent Stanów Zjednoczonych Trump w swoim serwisie Truth Social napisał: „Właśnie zakończyłem niezwykle udaną rozmowę z prezydentem Rosji Władimirem Putinem, podczas której uzgodniono, że Rosja natychmiast dostarczy na rynek amerykański i światowy ponad 300 000 ton oleju napędowego, kolejne 500 000 ton w listopadzie, a następnie niezwłocznie kolejne 1 000 000 ton”.

Chwilę po tym, jak pojawił się wpis przywódcy USA Donalda Trumpa, prezydent Rosji Władimir Putin oświadczył, że jego kraj jest gotowy dostarczać ropę naftową i produkty ropopochodne na rynek amerykański oraz rynki światowe. Prezydent stwierdził, że pomogłoby to całej światowej gospodarce. Wicepremier Rosji Aleksandr Nowak poinformował zaś, że jego kraj natychmiast zacznie znosić ograniczenia dotyczące eksportu oleju napędowego. Nowak potwierdził słowa amerykańskiego prezydenta, że wielkość eksportu będzie wzrastać w listopadzie i grudniu po zakończeniu prac serwisowych w rafineriach.

Przywódca Ukrainy Wołodymyr Zełenski w patetycznych słowach skrytykował porozumienie prezydentów Donalda Trumpa i Władimira Putina dotyczące dostaw rosyjskiego oleju napędowego. Jego zdaniem umowa jest niesprawiedliwa i wygląda jak prezent urodzinowy dla Putina. Wołodymyr Zełenski udaje święte oburzenie. On akurat dokładnie rozumie czym jest egoizm narodowy, czym są po prostu interesy. Jego święte oburzenie jest teatrem dla maluczkich na Ukrainie i w państwach sojuszniczych. A to dopiero początek …

Łukasz Jastrzębski

Syjonizm jest rasizmem?? – Jest ideologią. Szatańską.

Opublikowany przez

Syjonizm jest rasizmem

[Nie, Wójcik źle używa pojęć. Syjonizm jest ideologią. Szatańską. Przecież żydzi to nie „rasa”, nie semici. Rasowo – mieszanka. Arabowie to semici. Mirosław Dakowski]

=======================================

Marek Wojcik 09.10.2026 r. world-scam/syjonizm-jest-rasizmem

Nie jestem zwolennikiem zachodnich partii zielonych. Nie dlatego, żebym popierał zanieczyszczanie środowiska. Wręcz przeciwnie działalność Zielonych szczególnie w Niemczech znacznie pogłębiła katastrofę ekologiczną i doprowadziła gospodarkę na skraj bankructwa. Dzisiaj jednak napiszę o uchwale brytyjskiej Partii Zielonych. Uchwale, która nazywa po imieniu syjonizm jako „etniczno-nacjonalistyczny projekt polityczny”.

Jest oczywiste, że syjonizm jest ideologią rasistowską.
Film z polską ścieżką dźwiękową.

Tekst tego filmu ukazał się w poniedziałkowym artykule Catlin Johnstone na caitlinjohnstone.com.au: Syjonizm jest oczywistą ideologią rasistowską. Źródło.

Nadużywana i bardzo stępiona strzała antysemityzmu praktycznie przestała już działać. Ogłaszanie światu, że przeciwnicy ludobójstwa są rasistami, nie jest już żadnym argumentem, którego politycy się boją.

Ministerstwo spraw zagranicznych Izraela stwierdziło w poście zamieszczonym w niedzielę na portalu X, że wniosek „stanowi wyraźny tekst antysemicki zgodnie z definicją IHRA (Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Pamięci o Holokauście), ponieważ neguje prawo narodu żydowskiego do samostanowienia”. Źródło.

„Neguje prawo narodu żydowskiego do samostanowienia” jest argumentem identycznym z głoszonym przez nazistowskie Niemcy. Wtedy nazywało się to prawem do powiększania „przestrzeni życiowej”, a metody zdobywania tej przestrzeni zostały przez Izrael unowocześnione.

Palestyński ojciec opłakuje śmierć swojego dziecka po izraelskim nalocie na dzielnicę Al-Sabra, położoną na południe od miasta Gaza.
Źródło: Telegram 09.10.2026 r. 00:15.

Tragedia Palestyńczyków w Gazie nie zaczęła się 7 października 2023 roku. Była zaplanowana we współpracy Hamasu z Mossadem.

Nowa animacja w stylu LEGO, autorstwa Explosive Media, przedstawia wieloletnią historię izraelskiego terroryzmu i przemocy wobec Palestyńczyków; została opublikowana z okazji rocznicy operacji „Al-Aqsa Flood”.
Źródło: Telegram, 7 października 2026 r., godz. 00:32.

Mamy ostatnio modę na nieudane zamachy terrorystyczne. Stanowią one udoskonalenie programu kampanii wyborczej dla Benjamina Netanjahu. W Nowym Yorku przyłapano terrorystów kanalarzy przy próbie podziemnego zamachu na premiera Izraela. „Zamach” na brytyjską bazę powietrzną Faiford, skąd startowały amerykańskie bombowce w kierunku Iranu. Naturalnie, że tylko Iran miał interes wspierać wybory w Izraelu. Samobójczy „zamach” w Mekce. Terrorysta partacz – ładunek nie eksplodował. Takie przypadki zdarzają się fachowcom z Mossadu, jedynie wtedy, gdy są zamierzone.

Skutek: rosną słupki wsparcia Netanjahu w najbliższych wyborach do Knesetu 27 października.

✈️ Nowa reklama izraelskich linii lotniczych.
„Z nami podróżujesz bezpiecznie”.
Źródło.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Oskarżyła Izrael o ludobójstwo. Otrzymała pokojową Nagrodę Nobla

Opublikowany przez

Oskarżyła Izrael o ludobójstwo.

Otrzymała Nagrodę Nobla,

Żydzi piszą o Goebbelsie

9 października 2026 pch/oskarzyla-izrael-o-ludobojstwo-otrzymala-nagrode-nobla-zydzi

epa13291806.jpg
PAP/EPA/DAVIDE ELIAS

Norweski Komitet Noblowski przyznał pokojową nagrodę Nobla prawniczce Navanethem Pillay. Pillay ostro krytykowała działania Izraela w Strefie Gazy, oskarżając władze tego państwa o ludobójstwo.

Pillay urodziła się w Durbanie w RPA, w rodzinie pochodzenia indyjskiego. Jako prawniczka przeciwstawiała się apartheidowi i broniła m.in. Nelsona Mandeli. Później była sędzią Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Rwandy i Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz Wysoką Komisarz ONZ do spraw Praw Człowieka. Odegrała istotną rolę w historycznym orzeczeniu trybunału dla Rwandy, który uznał, że gwałty i przemoc seksualna mogą wyczerpywać znamiona zbrodni ludobójstwa. Przyczyniła się również do przełomu w ściganiu osób winnych podżegania do ludobójstwa poprzez propagandę.

Ostatnio była przewodniczącą Komisji Śledczej ONZ ds. Okupowanych Terytoriów Palestyńskich, która w ubiegłym roku stwierdziła, że Izrael dopuścił się ludobójstwa w Strefie Gazy. Strona izraelska odrzuciła ten raport jako „skandaliczny”.

„W czasach, gdy rośnie liczba wojen i konfliktów, a sędziowie i instytucje prawa międzynarodowego są przedmiotem ataków politycznych, Komitet Noblowski pragnie przypomnieć, że zdolność do rozwiązywania konfliktów bez użycia siły lub przemocy zależy od międzynarodowej praworządności. Międzynarodowy system prawny, w ramach którego zbrodniarze wojenni są pociągani do odpowiedzialności, a ofiary nadużyć doczekują się sprawiedliwości, stanowi warunek wstępny dla pokojowego świata” – napisał Komitet Noblowski.

Decyzję o uhonorowaniu Pillay z zadowoleniem przyjęło Biuro Praw Człowieka ONZ, doceniając jej wieloletnie zaangażowanie na rzecz praw człowieka. – To wspaniała wiadomość – potrzebujemy więcej poświęcenia i zaangażowania w sprawę praw człowieka – powiedziała dziennikarzom w Genewie Shabia Mantoo, rzeczniczka Biura Praw Człowieka ONZ.

Pokojowa Nagroda Nobla jest przyznawana od 1901 r. Do tegorocznej nagrody zgłoszono 287 kandydatów: 208 osób i 79 organizacji. 

========================

Poniżej reakcja zbrodniarzy:

Nagrodzenie Pillay ostro skrytykował władzę Izraela, przekonując, że „Goebbels bije prawo z piekła”.

„Gdyby istniała nagroda za kłamstwa, nienawiść i antysemickie oszczerstwa”, Pillay „byłaby faworytką” takiego konkursu — stwierdziła izraelska dyplomacja w oficjalnym komunikacie MSZ.

Zaznaczono, że wyróżnienie Pillay w piątek pokojowym Noblem „to nie uznanie sprawiedliwości, ale groteskowe wykorzystanie nagrody do legitymizacji nienawiści i uprzedzeń wobec Izraela”.

„Teraz, kiedy Komitet Noblowski nagrodził największe kłamstwo XXI wieku, Joseph Goebbels z pewnością oklaskuje to z piekieł” – dodało MSZ Izraela. 

Źródło: PAP