Archiwa tagu: Izrael

Izraelizacja armii amerykańskiej postępuje

Opublikowany przez

Izraelizacja armii amerykańskiej postępuje

Date: 3 giugno 2026Author: Uczta Baltazara babylonianempire/izraelizacja-armii-amerykanskiej-postepuje

Dziękuję Kongresie, dziękuję prezydencie Trump!

Niewielu Amerykanów zna historię tego, jak rozwinęła się relacja Izraela z USA oparta na zasadzie „ogon macha psem” („wag the dog” – czyli mały podmiot manipuluje większym). Zwycięska wojna Izraela z sąsiadami w 1967 roku pokazała planistom wojskowym w Waszyngtonie, w jaki sposób przewaga jakościowa w uzbrojeniu może umożliwić małemu krajowi przeciwstawienie się znacznie większym i pozornie potężniejszym przeciwnikom. Izrael był wówczas w dużej mierze zaopatrywany w broń francuską, która podobno przewyższała radziecki sprzęt znajdujący się w rękach Syrii i Egiptu.

W konsekwencji, w 1968 roku, przy silnym wsparciu podatnego na wpływy lobbystów Kongresu, syjonistycznie nastawiony prezydent USA Lyndon B. Johnson zatwierdził dotychczas blokowaną sprzedaż myśliwców F-4 Phantom Izraelowi, ustanawiając precedens dla ciągłego wsparcia przez USA Przewagi Jakościowej Wojsk Izraela (Qualitative Military Edge – QME) nad jego arabskimi i chrześcijańskimi sąsiadami.

Pięć lat później, po wojnie Jom Kippur w 1973 roku, Stany Zjednoczone i Izrael doszły do porozumienia, w którym milcząco przyjęły doktrynę aktywnego utrzymywania przez USA izraelskiej QME. Po tej wojnie Stany Zjednoczone również zwiększyły czterokrotnie pomoc zagraniczną dla Izraela, skutecznie zastępując Francję jako największego dostawcę broni dla tego kraju.

To de facto zobowiązanie do utrzymania przewagi jakościowej Izraela zostało następnie wyraźnie określone przez prezydenta Ronalda Reagana i było potwierdzane przez każdą kolejną administrację USA od tego czasu. Znaczne dodatkowe dostawy broni za rządów prezydentów Baracka Obamy, Joe Bidena i Donalda Trumpa wspierały nawet izraelskie ludobójstwo w Gazie i jego ataki na niezagrażającą Syrię i Liban. Polityka ta była częściowo uzasadniona początkowo amerykańską strategią zimnej wojny polegającą na przeciwstawianiu się arabskim państwom klienckim Związku Radzieckiego, a także rosnącą siłą izraelskiego lobbystów w USA. Dziś Izrael jest zdecydowanie największym beneficjentem amerykańskiej zagranicznej pomocy wojskowej, otrzymując corocznie gwarantowane 3 miliardy dolarów plus wiele dodatkowych rodzajów broni na potrzeby konkretnych operacji i inicjatyw, które wielu powiązało z umożliwieniem polityki systematycznej agresji Izraela i popełnianiem zbrodni wojennych.

To, co niegdyś postrzegane było jako forma gwarancji bezpieczeństwa dla Izraela, stało się potworem. Izrael wykorzystuje wsparcie uzyskiwane dzięki tej relacji do rozpoczynania wojen przeciwko swoim sąsiadom, w tym ostatnio przeciwko Libanowi, Syrii i Iranowi. Biały Dom i Kongres niezmiennie dostarczają Izraelowi wszelkiej broni, o jaką zabiega, a także zapewniają pieniądze na jego gospodarkę i wsparcie polityczne w organizacjach międzynarodowych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych. Lobby Izraelskie, uważane za najpotężniejszą grupę wpływową w polityce zagranicznej działającą na Kongres i Biały Dom, wykorzystuje swój dostęp do władzy, aby nieustannie zwiększać swoją rolę w rozwoju broni, zaspokajając to, co Izrael postrzega jako zagrożenia wobec siebie. A premier Benjamin Netanjahu stał się dominującym partnerem w tej relacji, w tym w kwestii podejmowania decyzji o wojnie i pokoju.

Obecnie, Izrael i jego przyjaciele w Waszyngtonie dążą do pełnej integracji wielu aspektów funkcjonowania naszego wojska na różnych poziomach z izraelskimi odpowiednikami. Żaden inny „sojusznik” USA, za jaki państwo żydowskie technicznie nie uchodzi, w tym członkowie NATO, nie ma takiego dostępu i możliwości wpływania na rozwój wydarzeń.

Ci, którzy uważają, że Izrael ma zbyt dużą władzę, mają rację, ponieważ jest on nawet na tyle silny, by zlikwidować pierwszą poprawkę do Konstytucji (wolność słowa), zarówno poprzez tłumienie, jak i kryminalizowanie tego, co uważa za krytykę pod swoim adresem. Niewielu Amerykanów zdaje sobie sprawę, że mimo iż Izrael jest powszechnie znany jako główne mocarstwo nuklearne, członkom amerykańskiego rządu nie wolno stwierdzać tego faktu, ponieważ byłoby to żenujące dla państwa żydowskiego i prawdopodobnie uruchomiłby ograniczenia prawne dotyczące broni, jaką USA mogą mu dostarczać.

A ironia polega na tym, że Izrael ma tę broń tylko dlatego, że wykradł paliwo nuklearne i timery ze Stanów Zjednoczonych. Prezydent John F. Kennedy próbował powstrzymać ten program nuklearny i wielu uważa, że został zamordowany przez Izrael w odwecie!

babylonianempire/o-tym-jak-spor-z-usa-nieomal-zniszczyl-izraelski-program-nuklearny

I ta jednokierunkowa ulica, na której zyskuje tylko Izrael, staje się jeszcze gorsza! Zgodnie z historią, którą niedawno opisałem, Kongres rozważa uchwalenie ustawy, która przyzna Amerykanom służącym w izraelskiej armii pełne świadczenia zapewniane przez rząd USA, takie jak edukacja, praca i opieka medyczna, tak jakby służyli w armii amerykańskiej. W rzeczywistości, przepisy aktualnie przechodzące przez Kongres po raz pierwszy w historii Ameryki zrównałyby służbę w obcej armii – zarówno prawnie, jak i w praktyce – ze służbą w siłach zbrojnych USA, ale tylko wtedy, gdy tą obcą armią jest Izrael. middleeastmonitor/us-bill-to-grant-americans-serving-in-israeli-army-same-rights-as-us-troops

Ustawa Izby Reprezentantów 8445, sponsorowana przez republikańskich kongresmenów Guya Reschenthalera z Pensylwanii i Maxa Millera z Ohio, zmieniłaby istniejące przepisy tak, aby Amerykanie, którzy zaciągają się do Izraelskich Sił Obronnych (IDF), byli traktowani „w taki sam sposób jak służba w umundurowanych służbach” USA. Nic dziwnego, że wielu z tych „Amerykanów” to również obywatele Izraela posiadający podwójne obywatelstwo. Jeśli zmiany wejdą w życie, rezultatem będzie znaczne i unikalne zmniejszenie różnicy między Izraelem a USA w zakresie praw i świadczeń, przy czym świadczenia będą płynąć tylko w jednym kierunku, tj. na rzecz interesów Izraela i na koszt amerykańskiego podatnika!

Oprócz tego, najnowszym prezentem amerykańskiego rządu dla Izraela, sponsorowanym przez Izbę Reprezentantów USA (co jest pomyłką nazewniczą, ponieważ Izba jest tak naprawdę Zachodnim Knesetem), jest ustawa National Defense Authorization Act (NDAA) na rok 2027, opublikowana 13 maja. Sekcja 224 wersji ustawy przyjętej przez Izbę, zatytułowana „Inicjatywa Współpracy Technologicznej w Dziedzinie Obronności USA-Izrael”, integruje „amerykańsko-izraelskie badania i rozwój w dziedzinie obronności, współprodukcję systemów uzbrojenia, umowy licencyjne, AI (sztuczną inteligencję), energię kierunkową, integrację danych i obronę przeciwrakietową”. Tworzy ona ramy dla „dwustronnych badań i rozwoju, współprodukcji broni, wspólnych przedsięwzięć, umów licencyjnych i pozornie każdego rodzaju współpracy amerykańsko-izraelskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego”. Skutkiem będzie całkowite połączenie funkcjonalności armii amerykańskiej z armią izraelską.

armedservices.house.gov/fy27_ndaa_chairmans_mark_-_final

Można stwierdzić, że realizacja tej umowy spowoduje jeszcze silniejsze i nieodwracalne powiązanie armii amerykańskiej z izraelską niż 200 miliardów dolarów pomocy wojskowej, jaką Izrael otrzymał od Stanów Zjednoczonych od momentu swojego powstania w 1948 roku. Krytycy zwracają uwagę, że sekcja 224 doprowadziłaby do połączenia amerykańskiego i izraelskiego sektora obronnego w wielu obszarach o szczególnym znaczeniu dla przyszłych pól bitewnych, w tym w zakresie systemów autonomicznych i cyberwojny. Znacząco zwiększyłoby to również wpływy Izraela w Stanach Zjednoczonych, wykraczając poza te, jakie ten kraj już posiada dzięki lobby izraelskiemu i swojej dominacji w mediach głównego nurtu. Umożliwi to Izraelowi rozbudowę lub uruchomienie nowych zakładów koprodukcyjnych, podobnie jak miało to już miejsce w wielu stanach, dając rządowi izraelskiemu dodatkową przewagę dzięki tworzeniu miejsc pracy w Stanach Zjednoczonych, a tym samym zyskując sojuszników w Kongresie, których okręgi wyborcze są tym objęte. Skutkiem tego mógłby być Biały Dom popierany przez Kongres, który byłby jeszcze bardziej skłonny do wypowiedzenia wojny w oparciu o fantazje o „Wielkim” Izraelu (Eretz) ludzi takich jak Netanjahu i jego szalony szef służb bezpieczeństwa Itamar Ben-Gvir.

Kongres chronicznie prosyjonistyczny dokonał tej zmiany w relacjach po cichu, niemal w tajemnicy. Chociaż dokonano tego wyraźnie za pośrednictwem Białego Domu i przywództwa Netanjahu, zrealizowano to bez wiedzy i zgody narodu amerykańskiego, przed którym rząd USA jest rzekomo odpowiedzialny. I, oczywiście, wszystkie koszty integracji poniesie amerykański podatnik. Co ciekawe, należy również zauważyć, że integracja armii amerykańskiej z armią izraelską następuje w czasie, gdy amerykańska opinia publiczna wyraża bezprecedensowy poziom nieufności i niechęci do izraelskiego rządu. To nie przypadek, ponieważ Netanjahu dąży do stworzenia nierozerwalnych więzów prawnych i administracyjnych między obydwoma krajami, przy czym Izrael jest obciążony niewieloma zobowiązaniami.

Ben Freeman z Quincy Institute zauważa, że: „Zmiana ta wyeliminuje mechanizmy kontroli politycznej i dyplomatycznej, dzięki którym relacje te podlegają publicznej odpowiedzialności, przenosząc je z widocznego corocznego głosowania nad pomocą do nieprzejrzystej machiny zamówień obronnych, gdzie nadzór jest ograniczony, a odpowiedzialność polityczna minimalna. W rezultacie relacje w dziedzinie obronności staną się jednocześnie głębsze i mniej przejrzyste. A wszystko to dzieje się w czasie, gdy izraelskie siły zbrojne wielokrotnie wykorzystywały amerykańską broń w atakach, które naruszały międzynarodowe prawo humanitarne w Strefie Gazy, a Izrael wielokrotnie łamał zawieszenia broni (podobnie jak same Stany Zjednoczone) w niepotrzebnej wojnie administracji Trumpa z Iranem”.

No i proszę bardzo. Stany Zjednoczone pogrążają się w spirali upadku, którą zapoczątkował ich własny rząd w zmowie z niewielkim państwem stosującym apartheid, specjalizującym się w zbrodniach takich jak tortury, ludobójstwo i różne inne zbrodnie przeciwko ludzkości. Gdzie i jak to wszystko się skończy? – Zapytajcie Donalda Trumpa!

Philip M. Giraldi, doktor filozofii, jest dyrektorem wykonawczym Council for the National Interest, organizacji edukacyjnej dążącej do prowadzenia polityki zagranicznej USA na Bliskim Wschodzie, która lepiej służyłaby interesom Ameryki.

INFO: unz.com/pgiraldi/the-israelization-of-the-united-states-military-is-proceeding

Mam nadzieję, że kogoś jeszcze oprócz mnie zainteresują te fakty

Opublikowany przez

Mam nadzieję, że kogoś jeszcze oprócz mnie zainteresują te fakty.

Paul Craig Roberts

Agencja Responsible Statecraft poinformowała, że ​​Izrael, za pośrednictwem firmy Bridges Partners, płaci około 7000 dolarów za artykuł 14–18 influencerom w mediach społecznościowych. Influencerzy ci bronią izraelskich zbrodni wojennych i zniesławiają domniemanych „antysemitów”, którzy o nich piszą. Raport, złożony na podstawie ustawy o rejestracji agentów zagranicznych (FARA), sugeruje, że Izrael płaci tym influencerom w ramach kampanii o nazwie „Projekt Esther”. ( LINK )

Podejrzewam, że Victor Davis Hanson ze Stanford University może być jednym z takich opłacanych influencerów.

To podejrzenie przyszło mi do głowy, gdy przeczytałem zaprzeczenie Hansona w „Daily Signal”, jakoby mały kraj taki jak Izrael mógł wpływać na rząd USA – pomimo dwumiesięcznych wizyt Netanjahu w Białym Domu, jego wielokrotnych wystąpień przed Kongresem USA, gdzie otrzymywał owacje na stojąco za swoją ludobójczą politykę w Strefie Gazy i jego ponownego potwierdzenia syjonistycznej polityki Wielkiego Izraela, pomimo pewności, z jaką minister bezpieczeństwa Netanjahu oświadczył, że Izrael „nie pozwoli” Trumpowi zawrzeć porozumienia pokojowego z Iranem, ponieważ Izrael chce „zniszczyć nie tylko rzekome zawieszenie broni w Libanie, ale także rozmowy na temat Iranu”, biorąc pod uwagę, że minister bezpieczeństwa Izraela określił politykę Izraela jako „niekończącą się i wszechogarniającą wojnę regionalną” dla Wielkiego Izraela. (LINK)

Sam Netanjahu nakazał izraelskiej armii przymusową ewakuację 200 000 mieszkańców południowego Libanu, ponieważ Izrael zamierza go zaanektować. Pomimo zawieszenia broni Trumpa, Israel Palestine News donosi: „Od początku marca Izrael systematycznie niszczy wioski w południowym Libanie i stopniowo posuwa się na północ, kontrolując obecnie około jednej piątej terytorium kraju”.

Netanjahu twierdzi również, że nakazał izraelskiej armii zajęcie 70% Strefy Gazy – ignorując zawieszenie broni Trumpa. Jego słuchacze domagali się całkowitego zajęcia tego obszaru. Netanjahu powiedział: „Tak, 100%, ale stopniowo”. ( LINK )

Reed Rubinstein, sam będący Żydem i doradcą prawnym Departamentu Stanu USA, oświadczył w oficjalnym oświadczeniu Departamentu Stanu, że amerykański atak na Iran został przeprowadzony w ramach zbiorowej samoobrony izraelskiego sojusznika USA. Rubinstein w ten sposób przeinacza izraelsko-amerykański akt agresji, nazywając go „samoobroną”. ( LINK )

Victor Davis Hanson, najwyraźniej dobrze opłacany agent izraelskiego lobby, ignoruje wszystkie te informacje i porównuje przebicie się Hamasu przez „nieprzekraczalną barierę” do Izraela z izraelskim ludobójstwem Palestyńczyków.

Żałosny Hanson uważa, że ​​1200 ofiar ze strony Izraela – które według niektórych Izraelczyków same padły ofiarą izraelskich ataków na Hamas, mających na celu zapobieżenie wykorzystywaniu Izraelczyków jako zakładników w negocjacjach – to tyle samo, co dziesiątki lub setki tysięcy palestyńskich cywilów zabitych w wyniku ciągłych izraelskich ataków na Palestynę, pomimo rzekomego „zawieszenia broni” Trumpa – kolejnego izraelsko-amerykańskiego oszustwa.

Kilku izraelskich funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa publicznie oświadczyło, że Hamas nie byłby w stanie przełamać bariery, gdyby Izrael nie nakazał swoim siłom bezpieczeństwa wycofania się. Te izraelskie oświadczenia rodzą pytanie, czy atak Hamasu został zainscenizowany, aby dać Izraelowi uzasadnienie dla ludobójstwa na Palestyńczykach.

Ale Hanson, niezależnie od tego, czy jest opłacany, indoktrynowany, czy po prostu głupi, nie przejmuje się faktami. Jest taki sam jak Trump, Partia Republikańska, konserwatyści, Demokraci, liberałowie, lewica i zachodnie media. Nikogo nie obchodzą fakty.

Mnie tak.

Źródło: Mam nadzieję, że ktoś oprócz mnie interesuje się faktami.

Władze Izraela odmawiają zwrotu ogromnej liczby nagrań z 7 października. Co ukrywają?

Opublikowany przez

Władze Izraela odmawiają zwrotu ogromnej liczby nagrań z 7 października. Co ukrywają?

Władze Izraela odmawiają zwrotu ogromnej liczby nagrań z 7 października. Co ukrywają?

Michelle Witte

Obywatele Izraela pytają, dlaczego państwo nie zwraca skonfiskowanych nagrań z 7 października. Matka izraelskiej ofiary twierdzi, że władze usunęły nagranie ze śmierci jej syna. Inni skarżą się, że „ktoś ukrywa” te nagrania.

Rząd Izraela nadal ukrywa ogromną liczbę nagrań wideo z ataku z 7 października, nagranych przez osoby i społeczności zaangażowane w walki. Jeden z pogrążonych w żałobie rodziców oskarżył nawet władze Izraela o usunięcie nagrania z ostatnich chwil życia jej syna, zanim zwrócono im jego telefon.

Według izraelskiego Kanału 13 „wszystkie aparaty, karty pamięci i filmy dokumentujące te okrucieństwa zostały zebrane, ale dwa i pół roku później materiały te nadal nie zostały zwrócone społecznościom i pogrążonym w żałobie rodzinom, które rozpaczliwie poszukują informacji, a nawet mają wrażenie, że ktoś je przed nimi ukrywa”.

Niedługo po ataku Hamasu i Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu na Izrael 7 października 2023 r. specjalne oddziały Sił Obronnych Izraela, izraelski wywiad Szin Bet oraz izraelska jednostka śledcza Lahav 433 zebrały materiały fotograficzne i wideo przedstawiające przemoc, a także skonfiskowały telefony komórkowe, prywatne aparaty fotograficzne, kamery bezpieczeństwa kibuców i inne urządzenia.

„Odcięli to, co było potrzebne, zabrali ze sobą i poszli dalej – to był ostatni raz, kiedy widzieliśmy te materiały” – powiedział izraelski rezerwista, który brał udział w akcji zbierania materiałów.

Według przywódcy kibucu Kfar Aza – miejsca, w którym w dniach po ataku krążyło wiele doniesień o okrucieństwach – mieszkańcy współpracowali wówczas ze śledczymi. Teraz, lata po wydarzeniach, rodziny zastanawiają się, dlaczego dokumentacja opisująca losy ich bliskich wciąż im nie została zwrócona.

Nawet Sabine Taasa, która stała się symbolem izraelskiej ofiary po śmierci męża i jednego z synów 7 października, jest teraz w konflikcie z władzami Izraela z powodu nagrań z tego dnia.

17-letni syn Taasy, Or, zginął na plaży Zikim. Według Kanału 13, Taasa mówi, że widziała nagranie, które jej syn nagrał na chwilę przed śmiercią, ale kiedy funkcjonariusze zwrócili jej telefon, nagrania już tam nie było. Nadawca informuje, że nie jest to odosobniony przypadek.

Śledztwo Sił Obronnych Izraela wykazało, że żołnierze porzucili cywilów, którzy ukryli się w tamtejszej łazience, a ich ciała leżały tam przez tydzień.

Kanał 13 donosi, że izraelska policja oświadczyła, iż kibuc Lahav 433 kontynuuje śledztwo w sprawie wydarzeń w kibucu Kfar Aza i że nie postawiono jeszcze żadnych zarzutów, co oznacza, że ​​zwrot dowodów na tym etapie mógłby zagrozić postępowaniu karnemu. Jednocześnie Siły Obronne Izraela zaprzeczyły wszelkim zarzutom o zatajanie dokumentacji, twierdząc, że są na końcowym etapie opracowywania wytycznych dotyczących zwrotu takich dowodów społecznościom i rodzinom.

7 października rząd Izraela opublikował nagranie wideo z dyrektyw Hannibala, które doprowadziły do ​​tego, że piloci śmigłowców Apache i załogi czołgów atakowali izraelskich obywateli w Strefie Gazy, rzekomo po to, by zapobiec ich wzięciu jako zakładników. Izraelski generał brygady Barak Hiram osobiście nakazał załodze czołgu ostrzelanie domu w kibucu Be’eri, mimo że wiedział, że jest on pełen izraelskich cywilów przetrzymywanych przez bojowników Hamasu, którzy szukają rozwiązania w drodze negocjacji. W ataku zginęło kilkunastu Izraelczyków, a według jedynego ocalałego Izraelczyka, „dom był pełen ciał”. Izraelska dowódczyni czołgu z jednostki złożonej wyłącznie z kobiet również oświadczyła, że ​​otrzymała rozkaz ostrzeliwania izraelskich domów, nie wiedząc, kto jest w środku. Późniejsze śledztwo izraelskiej policji wykazało, że izraelskie śmigłowce ostrzelały również festiwal muzyki elektronicznej Nova 7 października.

Biorąc pod uwagę historię Izraela polegającą na atakowaniu 7 października własnych obywateli i wprowadzaniu w błąd opinii publicznej w tej sprawie, państwo może wstrzymać ujawnienie jak największej ilości nagrań wideo, aby zapobiec upublicznieniu kolejnych dowodów na to, że izraelska armia zabija własnych obywateli.

Izrael wykazał duże zainteresowanie dokumentowaniem wydarzeń z 7 października i kontrolowaniem narracji poprzez staranną selekcję i rozpowszechnianie. Jednocześnie odmówił udziału w niezależnych międzynarodowych dochodzeniach w sprawie ataku, izraelskiej reakcji oraz powszechnych i obecnie w dużej mierze obalonych doniesień o masowej przemocy seksualnej ze strony Hamasu i innych palestyńskich ugrupowań zbrojnych. Według państwa izraelskiego, tylko Izrael jest uprawniony i zdolny do prowadzenia takich dochodzeń.

Jednak państwo w sposób oczywisty zaniechało wszczęcia własnego, kompleksowego, specjalnego śledztwa w sprawie pozornej, ogromnej porażki wywiadu i klęski militarnej. W rzeczywistości, według doniesień „Times of Israel”, rząd Izraela musiał zostać zmuszony przez Sąd Najwyższy do powołania państwowej komisji śledczej w celu zbadania tych wydarzeń. Rząd Izraela ma teraz czas do 1 lipca na przedstawienie „odpowiednich ram” do zbadania tych wydarzeń, po latach nacisków ze strony rodzin Izraelczyków zabitych tego dnia.

Ponieważ izraelskie wojsko i wywiad odmawiają zwrotu potencjalnie setek godzin nagrań ich właścicielom, niektórzy Izraelczycy, którzy doświadczyli ataków 7 października, zaczynają się zastanawiać [sic!! takie szybkie billle. md] , czy coś jest ukrywane.

Źródło: Władze Izraela odmawiają zwrotu ogromnej ilości nagrań wideo z 7 października. Co ukrywają?

Czy prezydent Trump dopuścił się zdrady stanu?

Opublikowany przez

Czy prezydent Trump dopuścił się zdrady stanu?

Paul Craig Roberts

paulcraigroberts.org/has-president-trump-committed-high-treason

 Przyjrzyjmy się tej sprawie. W przysiędze składanej podczas zaprzysiężenia prezydent-elekt ślubuje wierność Konstytucji Stanów Zjednoczonych oraz zobowiązuje się bronić jej przed wrogami, zarówno wewnętrznymi, jak i zewnętrznymi. Innymi słowy, wrogowie Konstytucji są wrogami Stanów Zjednoczonych (obecnie do wrogów Konstytucji zaliczają się również wydziały prawa na amerykańskich uniwersytetach). Gdyby zapytać, czym są Stany Zjednoczone, jedni odpowiedzieliby, że są ideą, inni – że określonym terytorium geograficznym. Jednak takie definicje można odnieść do każdego państwa, a więc nie definiują żadnego.

Prawidłowa odpowiedź brzmi: Stany Zjednoczone są Konstytucją. Konstytucja określa ustrój państwa, kompetencje poszczególnych władz, podział kompetencji między rząd federalny a stany, prawa obywateli i ochronę tych praw, a także procedurę zmiany samej Konstytucji, czyli zmiany Stanów Zjednoczonych.

Bez Konstytucji Stany Zjednoczone byłyby innym krajem. To nie wybory czynią człowieka prezydentem. Czyni go nim złożona przysięga obrony Stanów Zjednoczonych poprzez obronę Konstytucji. Gdyby wybrany prezydent odmówił złożenia tej przysięgi podczas ceremonii zaprzysiężenia, nie mógłby objąć urzędu. Kiedy przyszły prezydent przysięga na Konstytucję, przysięga tym samym Stanom Zjednoczonym. Najważniejszą częścią Konstytucji są poprawki, czyli Karta Praw, która musiała zostać dołączona do Konstytucji, aby wszystkie stany założycielskie zaakceptowały ten dokument. Karta Praw chroni obywateli przed ograniczaniem ich praw przez rząd oraz przed stosowaniem wobec nich przemocy lub represji za działania chronione przez Konstytucję. Najważniejszym z tych praw jest wolność słowa. Jest ona zawarta w Pierwszej Poprawce, ponieważ bez wolności słowa obywatele nie są w stanie pociągać władz do odpowiedzialności za naruszanie pozostałych praw i ograniczeń nałożonych na rząd.

Sympatia Trumpa do syjonistycznego Izraela miała doprowadzić go do działania naruszającego jego przysięgę urzędową i być może stanowiącego zdradę stanu wobec Stanów Zjednoczonych.

Trump wydał rozporządzenie wykonawcze, które w praktyce tworzy odpowiednik Ustawy o Podburzaniu (Sedition Act) na rzecz Izraela. Zabrania ono obywatelom Stanów Zjednoczonych korzystania z prawa zagwarantowanego przez Pierwszą Poprawkę do krytykowania Izraela za ludobójstwo Palestyńczyków, gwałty i tortury wobec palestyńskich więźniów, niszczenie domów, wiosek i gajów oliwnych przez izraelskich osadników jawnie przywłaszczających sobie ziemię palestyńską, zabójstwa zagranicznych przywódców, nadmierny wpływ na amerykańską władzę ustawodawczą i wykonawczą, rządy stanowe, media, finanse i edukację oraz za wojny agresywne prowadzone przeciw państwom Bliskiego Wschodu. Amerykańskim krytykom Izraela nie wolno nawet skarżyć się na oszczerstwa, zniesławienia i pomówienia kierowane pod ich adresem przez Żydowską Ligę Przeciw Zniesławieniu (ADL).

Dla Amerykanina samo stwierdzenie, że został zniesławiony przez syjonistów, może oznaczać ryzyko ukarania za antysemityzm. Mówiąc wprost: Trump i pełniąca obowiązki prokuratora generalnego osoba postawili ochronę Izraela, obcego państwa, ponad prawa obywateli amerykańskich wynikające z Pierwszej Poprawki.

Oznacza to, że Trump oraz jego współpracujący z nim prokurator generalny służą interesom obcego państwa, zawieszając – bez jakiegokolwiek prawa czy upoważnienia – wolność słowa gwarantowaną obywatelom przez Konstytucję Stanów Zjednoczonych. To stawia Trumpa w sprzeczności z jego przysięgą obrony Konstytucji i podważa ważność jego zaprzysiężenia na urząd prezydenta. Trump wydał zarządzenie, które jego posłuszny prokurator generalny zaakceptował, podporządkowując Konstytucję Stanów Zjednoczonych interesom Izraela.

19 maja pełniący obowiązki prokuratora generalnego Stanów Zjednoczonych wydał następujące oświadczenie: „Prezydent Trump jasno dał do zrozumienia, że ta administracja nie będzie tolerować antysemityzmu [rozumianego jako jakakolwiek krytyka Izraela i Żydów], a Departament Sprawiedliwości jest zobowiązany do realizacji tej dyrektywy. Ta ogólnokrajowa inicjatywa stanowi ważny krok w zapewnieniu społecznościom w całym kraju świadomości, że rząd federalny jest gotów współpracować z nimi w zwalczaniu zagrożeń antysemickich, ochronie bezpieczeństwa publicznego i obronie praw obywatelskich.” Zwróćmy uwagę, że według prokuratora generalnego Trumpa „obrona praw obywatelskich” oznacza w praktyce pogrzebanie Pierwszej Poprawki, która chroni wolność słowa obywateli Stanów Zjednoczonych. Występując przeciw Pierwszej Poprawce, Trump i jego prokurator generalny wystąpili przeciw Konstytucji Stanów Zjednoczonych, a tym samym przeciw samym Stanom Zjednoczonym.

Innymi słowy, obaj wydają się winni zdrady stanu. Fakt, że Trump i jego prokurator generalny opowiedzieli się po stronie Izraela przeciw prawom obywateli amerykańskich wynikającym z Pierwszej Poprawki i Konstytucji, rodzi pytanie, czyje interesy rzeczywiście reprezentują. Wydaje się oczywiste, że gotowość Trumpa do poświęcenia Konstytucji Stanów Zjednoczonych w celu ochrony Izraela przed słowną krytyką wskazuje, iż dopuścił się on zdrady stanu, służąc interesom obcego państwa. To zaś czyniłoby go wrogiem Konstytucji, a tym samym wrogiem Stanów Zjednoczonych.

Jeśli moje rozumowanie jest poprawne, dlaczego prezydent Trump nie miałby zostać aresztowany i postawiony przed sądem za zdradę stanu przeciwko Stanom Zjednoczonym? Dlaczego pełniący obowiązki prokuratora generalnego, będący zarazem osobistym adwokatem Trumpa, nie ostrzegł go, że wkracza na grunt mogący zostać uznany za zdradę stanu? Czy osoba pomagająca prezydentowi w potencjalnym popełnieniu zdrady stanu nadaje się na urząd prokuratora generalnego Stanów Zjednoczonych? 

Izrael rozszerza ofensywę, atakują Tyr. A ponad miliard „ich” dolarów przekazali do rąk Hamasu… –

Opublikowany przez

https://gloria.tv/post Jan Cichocki

Izrael rozszerza ofensywę, atakują Tyr. Ludzie muszą uciekać.

Hamas utworzyli żydzi wraz z USA ,po to by móc robić to co robią. Mordować kobiety i dzieci .To jest to… z jego ust…
Netanyahu finansował Hamas kwotą 35 milionów dolarów miesięcznie za pośrednictwem Kataru, wykorzystując amerykańskie podatki, i mówi śledczym:
„To jest poufne i nie może wyciec, dobrze? Mamy tu sąsiadów, zaciekłych wrogów. Nieustannie przekazuję im wiadomości. Dezorientuję ich, wprowadzam w błąd, kłamię, a potem UDERZAM ich w głowę.”
• Netanyahu dążył do utrzymania kontroli Hamasu nad Gazą i kontroli Fatahu nad Zachodnim Brzegiem, aby uniemożliwić im zjednoczenie.
• Netanyahu zorganizował dla Hamasu otrzymywanie 35 milionów dolarów miesięcznie z Kataru
—walizki z 35 milionami dolarów w amerykańskiej walucie, co miesiąc.
„Ponieważ Katar go znał, kazał mu złożyć wniosek na piśmie, ponieważ wiedzieli, że będzie kłamał w przyszłości.”
Rezultat? Ponad miliard dolarów trafił do rąk Hamasu… –

Administracja Trumpa w pełni angażuje się w działania pro-izraelskie Czy Donald zostanie kolejnym premierem Izraela?

Opublikowany przez

Administracja Trumpa w pełni angażuje się w działania pro-izraelskie Czy Donald zostanie kolejnym premierem Izraela?

Philip Giraldi • 24 maja 2026 r

Jeśli Donald Trump naprawdę pragnie drugiej kariery po tym, jak zniszczy Stany Zjednoczone i znaczną część świata, powinien rozważyć karierę stand-upowca. Posiada już ogromny zasób żartów, składających się z jego zwariowanych improwizacji, gdy odpowiada reporterom i opinii publicznej. Większość jego uwag, które nie są jawnymi kłamstwami, jest obraźliwa i/lub niespójna i w każdym razie lepiej byłoby je uznać za humorystyczne obserwacje na temat opłakanego stanu polityki w Ameryce niż za poważny komentarz szanowanego przywódcy państwa.

Niemniej jednak, w sporadycznie pół-funkcjonalnym mózgu Donalda może istnieć poczucie, że jest prezydentem, aby służyć amerykańskiemu narodowi i narodowi, nawet jeśli to uczucie nie trwa długo i jest zasadniczo fałszywe. W zeszłym tygodniu musiał odrzucić zaproszenie na ślub swojego syna Donalda Jr. z celebrytką z Florydy, Bettiną Anderson. Wcześniej zablokował parze możliwość zawarcia związku małżeńskiego w Białym Domu, a następnie potwierdził, że nie weźmie udziału w ceremonii ślubnej na Bahamach, pisząc na Truth Social : „Chociaż bardzo chciałem być z moim synem, Donem Jr., i najnowszym członkiem rodziny Trumpów, jego przyszłą żoną, Bettiną, okoliczności związane z rządem i moja miłość do Stanów Zjednoczonych Ameryki nie pozwalają mi na to. Uważam, że ważne jest, abym pozostał w Waszyngtonie, w Białym Domu, w tym ważnym okresie”.

Przypuszczano, że jego zaangażowanie na rzecz „dobrych rządów” miało coś wspólnego z tym, jak później to rozwinął: „Wiesz, to nie jest dla mnie dobry moment. Mam coś takiego jak Iran i inne rzeczy…”. Albo mógł nawet mieć coś wspólnego z przygotowaniami do ponownego spotkania ze swoim mistrzem, premierem Izraela Benjaminem Netanjahu, który zabiega o kolejną wizytę w Waszyngtonie, prawdopodobnie w celu sprzedania nowego planu wojny na Bliskim Wschodzie. Albo alternatywnie, mogło to polegać na współpracy z jego nieustraszonym syjonistycznym ekspertem od nieruchomości, zięciem Jaredem Kushnerem i Stevem Witkoffem, osobistymi negocjatorami , aby faktycznie dojść do jakiegoś porozumienia w sprawie Cieśniny Ormuz lub rzeczywistego zawieszenia broni, które najwyraźniej jest omawiane w Pakistanie z Irańczykami.

Okazało się jednak, że zamiast tego planował zagrać w golfa na swoim polu w Bedminster w stanie New Jersey. Według jednego z obliczeń, grał w golfa 128 razy od objęcia urzędu w styczniu ubiegłego roku, co kosztowało podatników około 140 milionów dolarów na transport i bezpieczeństwo. Szacuje się, że po zakończeniu jego kadencji wydatki na grę w golfa wyniosą ponad 1 miliard dolarów.

Pomijając oszukiwanie w golfie, z którego jest znany, Trump zdaje się zastanawiać, co zrobi po kolejnych wyborach prezydenckich, jeśli nie wymyśli jakiegoś planu, by ponownie kandydować wbrew Dwudziestej Drugiej Poprawce do Konstytucji , która zakazuje jednej osobie więcej niż dwóch wyborów prezydenckich. Ostatnio jednak szukał za granicą dobrego miejsca, gdzie doceni jego umiejętności. Nieuchronnie, Izrael pojawił się w jego umyśle jako odpowiednie miejsce na objęcie przez niego stanowiska głowy państwa lub szefa rządu, ponieważ już wcześniej służył jako popychadło dla interesów tego kraju za pośrednictwem „najlepszego przyjaciela i najbliższego sojusznika” Ameryki, premiera Benjamina Netanjahu.

W pewnym sensie Donald mógłby objąć urząd bez wahania, gdy Netanjahu ustąpi, ponieważ jest całkowicie posłuszny Izraelowi odkąd został prezydentem. A jeśli chodzi o potrzebę bycia Żydem, aby piastować takie stanowisko, ja i wielu innych obserwatorów uważamy, że Trump wygodnie przeszedł na judaizm w 2017 roku. Sam Trump zasugerował w zeszłym tygodniu, że jego przyszłość leży w państwie żydowskim, kiedy powołał się na swoje notowania, które, jak twierdził, były w Izraelu przytłaczająco pozytywne . Zwracając się do reporterów zgromadzonych przed Białym Domem, powiedział: „Mam teraz 99% poparcia w Izraelu. Mógłbym kandydować na premiera! Może po tym uda mi się pojechać do Izraela”.

Niewątpliwie Trump był marionetką Izraela, z tego powodu cieszy się tam popularnością, nawet większą niż jego poprzednik Joe Biden, który bezczynnie przyglądał się rozwojowi i narastaniu ludobójstwa w Strefie Gazy, jednocześnie dostarczając pieniądze, broń i wsparcie polityczne żydowskim zbrodniarzom wojennym. Prezydent Trump był bardziej otwarty w osobistych spotkaniach z Netanjahu i robił wszystko, czego premier sobie życzy, a nawet posunął się daleko poza żałosne zachowanie swojego poprzednika-szumowiny z Partii Demokratycznej. Co więcej, ustawa, która obecnie przechodzi przez Kongres , po raz pierwszy w historii Ameryki, będzie traktowała służbę w armii zagranicznej jako prawnie równoważną służbie w siłach zbrojnych USA – ale tylko wtedy, gdy armia ta jest izraelska. Rezolucja Izby Reprezentantów nr 8445, zaproponowana przez republikańskich kongresmenów Guya Reschenthalera z Pensylwanii i Maxa Millera z Ohio, zmieni obowiązujące przepisy tak, aby Amerykanie zaciągający się do Sił Obronnych Izraela (IDF) byli traktowani „tak samo jak służba w służbach mundurowych” USA. Szacuje się, że około 20 000 obywateli amerykańskich, którzy obecnie służą lub służyli w izraelskiej armii, odniesie znaczące korzyści, jeśli zmiany wejdą w życie i w wyjątkowy sposób zmniejszą różnice między Izraelem a Stanami Zjednoczonymi pod względem praw i świadczeń.

Można by zasadnie argumentować, że żydzi, obywatele USA powracający ze służby w izraelskiej armii powinni być raczej badani pod kątem udziału w potencjalnych zbrodniach wojennych. Jednak biorąc pod uwagę całe to specjalne traktowanie państwa żydowskiego, Trump mógłby uznać, że jest w jakiś sposób logicznym wyborem na przywódcę rządu Izraela – rozróżnienie, któremu przynajmniej niektórzy Amerykanie mogliby się sprzeciwić, argumentując, że powinien zostać oskarżony o zdradę stanu przed impeachmentem i uwięziony lub deportowany. Albo jedno i drugie.

19 maja administracja Trumpa zaostrzyła politykę na korzyść Izraela, publikując dokument prawny, który miał na celu uznanie wszelkiej krytyki Izraela za przestępstwo federalne, zagrożone karą surowego więzienia. P.o. prokuratora generalnego i były osobisty prawnik Trumpa, Todd Blanche, ogłosił nową ustawę o podżeganiu do buntu , która nie została wydana przez coraz mniej istotną instytucję, Kongres, zgodnie z wymogami Konstytucji. Ustawa Trumpa o podżeganiu do buntu jest wyjątkowa, ponieważ nie dotyczy wyłącznie ataków wewnętrznych na Stany Zjednoczone. Wyraźnie chroni przed niektórymi formami krytyki nie tylko rząd USA, ale także rząd zagraniczny, a tym krajem, co nie dziwi, jest Izrael. Komunikat prasowy Departamentu Sprawiedliwości USA zawiera następujące stwierdzenie: „Prezydent Trump jasno dał do zrozumienia, że ​​ta administracja nie będzie tolerować antysemityzmu, a Departament Sprawiedliwości jest zdeterminowany, aby wdrożyć tę dyrektywę”. Dyrektywa zawiera ostrzeżenie o inicjatywie 15 miast pod hasłem „Narodowa Trasa Świadomości i Akcji”, która wkrótce odbędzie się w całych Stanach Zjednoczonych, aby zwalczać antysemityzm. Odzwierciedla to szersze zaangażowanie w walkę z antysemityzmem w ramach polityki krajowej, dzięki której Waszyngton stał się również obrońcą Izraela zarówno w USA, jak i na całym świecie. Należy zrozumieć, że w tym przedsięwzięciu Departament Sprawiedliwości USA, wraz z Departamentem Wojny i Departamentem Stanu, w którego skład wchodzi Biuro Monitorowania i Zwalczania Antysemityzmu, kierowane przez Specjalnego Wysłannika o Statusie Ambasadora, rabina Yehudę Kaplouna, już wspierają Izrael.

Departament Stanu i Biały Dom również szczególnie otwarcie wspierały Izrael, a ambasador Mike Huckabee został wybrany na przedstawiciela USA w Izraelu. Huckabee to jawny chrześcijański syjonista, który popiera interesy Izraela bardziej niż interesy Stanów Zjednoczonych. Ponieważ Stany Zjednoczone stosują obecnie roboczą definicję przyjętą przez Międzynarodowy Sojusz na rzecz Pamięci o Holokauście (IHRA) w odniesieniu do tego, co stanowi antysemityzm, niemal każda krytyka Izraela może zostać zinterpretowana jako antysemicka przez wszystkie agencje federalne USA. Na przykład krytyka ludobójstwa Izraela na Palestynie i jej mieszkańcach; ingerencja Izraela w funkcjonowanie i obsadę kadrową amerykańskich uniwersytetów; rola Izraela w zatrudnianiu i polityce dotyczącej świadczeń dla rządów stanowych, takich jak Teksas i Floryda; oraz bezpośrednia ingerencja w wybory w USA poprzez finansowanie i manipulację mediami – wszystkie te działania zostały potraktowane z przymrużeniem oka, czego nie można powiedzieć o podobnym zachowaniu jakiegokolwiek innego kraju.

Dodajmy do tego niedawną, celową i wyrachowaną porażkę republikańskiego kongresmena Thomasa Massiego, spowodowaną 32 milionami dolarów finansowania od grup takich jak AIPAC, mającą na celu zademonstrowanie siły izraelskiego lobby. Zabójstwa zagranicznych przywódców przez Izrael również nie leżą w amerykańskim interesie narodowym, a Tel Awiw również zabija Amerykanów, w tym 34 marynarzy marynarki wojennej USA, którzy zginęli w czerwcu 1967 roku, gdy Izrael zmówił się z prezydentem Lyndonem B. Johnsonem, aby zatopić okręt wywiadowczy USS Liberty operujący na wodach międzynarodowych na Morzu Śródziemnym.

Izrael jest również podejrzewany o zabójstwo Charliego Kirka, ponieważ ośmielił się skrytykować Izrael, a także prezydenta Johna F. Kennedy’ego, który chciał powstrzymać nielegalny program nuklearny Izraela. Można też dodać bardzo prawdopodobne przekonanie, że Izrael wiedział wcześniej o zamachach z 11 września lub faktycznie w nich uczestniczył.

Jeśli chodzi o izrael-filię Trumpa, jego bliski przyjaciel Jeffrey Epstein był niewątpliwie agentem Mossadu, zbierającym informacje służące do szantażu Amerykanów, aby móc wpływać na amerykańską politykę zagraniczną na Bliskim Wschodzie. Program ten, jak się wydaje, okazał się bardzo skuteczny w przypadku obecnego prezydenta, który kontynuuje tuszowanie dokumentów w sprawie Epsteina. Aby kontynuować tuszowanie, każda myśl, pytanie lub stwierdzenie faktu, które syjoniści otaczający Trumpa uznają za wrogie wobec Izraela, staje się antysemityzmem i nie będzie tolerowane przez rząd USA. Najwyraźniej reżim Trumpa, będący w istocie kontrolowanym i sterowanym przez syjonistów spiskiem, nie ma zamiaru dopuścić do upublicznienia jakichkolwiek rzetelnych informacji o państwie żydowskim. Jeśli rzucisz wyzwanie reżimowi lub będziesz go drwił, Trump zaatakuje cię, nazywając „głupim”, „niskim IQ” lub rozpowszechniaczem „fałszywych wiadomości” i podejmie kroki, aby cię wykluczyć, tak jak Stephena Colberta, Thomasa Massiego, Marjorie Taylor Greene i wielu innych, którzy sprzeciwili się izraelskiemu lobby i politykom, których przekupiono i opłacono, aby egzekwowali swoją immunitet od zasad obowiązujących wszystkich innych.

Porozumienie USA z Iranem – koszmarem Izraela

Opublikowany przez

„Izrael nie może funkcjonować bez USA” – Douglas Macgregor ostrzega przed konfliktem regionalnym i załamaniem się amerykańskiej projekcji siły.

Podczas gdy zachodnie media wciąż mówią o możliwych negocjacjach, dyplomatycznych przełomach i rzekomej „deeskalacji” między Waszyngtonem a Teheranem, były doradca Pentagonu, pułkownik Douglas Macgregor, przedstawia zupełnie inny obraz rzeczywistości. W kontrowersyjnym wywiadzie opisuje Bliski Wschód jako region na krawędzi historycznej geopolitycznej przebudowy – i ostrzega, że ​​Stany Zjednoczone mogą zostać wciągnięte w wojnę, której nie będą w stanie kontrolować ani wygrać.

Macgregor jest pewien:
konflikt z Iranem nie jest już tylko wojną regionalną.
Stał się częścią znacznie szerszej walki o władzę.

  • o przyszłości Izraela,
  • aby utrzymać amerykańską supremację,
  • globalne zaopatrzenie w energię,
  • i strategiczna reorganizacja całego Bliskiego Wschodu.

Jego analiza jest druzgocąca:
USA drastycznie niedoceniły Iranu, zignorowały własną podatność na zagrożenia i teraz stoją przed geopolitycznym dylematem, z którego nie ma łatwego wyjścia.

„Wycofanie się USA byłoby katastrofalne w skutkach dla Izraela”.

Macgregor rozpoczyna swoją analizę od stwierdzenia, które jest szokujące:
Izrael po prostu nie może sobie pozwolić na wycofanie się Ameryki z wojny.

Twierdzi, że izraelskie władze doskonale wiedzą, że cała ich pozycja strategiczna opiera się na stałym wsparciu Stanów Zjednoczonych.

Czy Donald Trump powinien nagle ogłosić:

  • „nie ma rozwiązania militarnego”
  • Stany Zjednoczone wycofają się,
  • lub walki zostałyby zamrożone,

Według Macgregora byłoby to „katastrofalne” z perspektywy Izraela.

Ponieważ:
Izrael musi stale angażować Waszyngton w konflikt.
Tylko w ten sposób Tel Awiw może zapobiec izolacji geopolitycznej.

Strach przed końcem amerykańskiej ochrony

Między wierszami Macgregor opisuje ogromną panikę strategiczną w Izraelu.

Jego zdaniem
izraelscy przywódcy obawiają się raczej tego,
że pewnego dnia Stany Zjednoczone nie będą już chciały lub nie będą w stanie ponosić głównego ciężaru militarnego niż samego Iranu.

Właśnie dlatego, według jego analizy, ogień wojny nigdy nie powinien zostać całkowicie ugaszony.

Ponieważ gdy tylko Waszyngton się wycofa, natychmiast pojawia się niebezpieczne pytanie:
dlaczego USA miałyby później ponownie interweniować militarnie —
na przykład przeciwko Turcji, Iranowi lub innym regionalnym przeciwnikom Izraela?

„Wielki Izrael” i eskalacja w Libanie

Wypowiedzi Macgregora na temat strategicznych celów Izraela w Libanie są szczególnie kontrowersyjne.

Otwarcie twierdzi, że
Izrael obecnie próbuje stopniowo „zgazować” południowy Liban — to znaczy zniszczyć go militarnie i w dłuższej perspektywie przekształcić w strefę kontrolowaną.

Jest to część szerszego planu:
rozszerzenia terytorialnego i bezpieczeństwa polityki Izraela.

Niezależnie od tego, czy ocena ta jest trafna, czy nie —
niezwykłe jest to, że były wysoko postawiony doradca wojskowy USA teraz publicznie wypowiada się w takich kategoriach.

Turcja staje się strategicznym rywalem.

Wywiad staje się jeszcze bardziej emocjonujący, gdy Macgregor zaczyna mówić o Turcji.

Obecnie uważa Ankarę za jednego z najgroźniejszych rywali geopolitycznych Izraela.

Według Macgregora tureccy stratedzy coraz częściej realizują idee neoosmańskie:
strefy wpływów w:

  • Syria,
  • Irak,
  • Liban
  • i części wschodniej części Morza Śródziemnego.

Relacjonuje nawet dyskusje na temat tureckich map dawnych terytoriów osmańskich, które Ankara nadal postrzega jako historyczną strefę wpływów.

Stwarza to zupełnie nowy scenariusz: Izrael mógłby w przyszłości stanąć twarzą w twarz
nie tylko z Iranem, ale również z rosnącą w siłę Turcją.

Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że
Macgregor powołuje się na wypowiedzi byłego premiera Izraela Naftalego Bennetta, który stwierdził, że Turcja może być w dłuższej perspektywie groźniejszym przeciwnikiem dla Izraela niż sam Iran.

Egipt – niedoceniane państwo beczki prochu

Macgregor ostrzega również przed zjawiskiem, o którym zachodnie media rzadko mówią:
narastającym gniewem w Egipcie.

Opisuje kraj, którego mieszkańcy coraz bardziej buntują się przeciwko bierności rządu w obliczu zniszczeń w Strefie Gazy i Palestynie.

Wielu Egipcjan pytało:

  • Dlaczego Egipt nic nie robi?
  • Dlaczego największy naród arabski po prostu stoi i się temu przygląda?
  • Dlaczego nikt nie interweniuje?

Macgregor uważa:
Jeśli Egipt ulegnie wewnętrznej destabilizacji,
cały Bliski Wschód może eksplodować.

„Trump działa emocjonalnie, a nie strategicznie”

Jedna z najostrzejszych części wywiadu jest skierowana przeciwko samemu Donaldowi Trumpowi.

Macgregor otwarcie stwierdza:
Ataki na Iran nigdy nie były racjonalnie obliczone.

Gdyby w grę wchodziło myślenie strategiczne,
Waszyngton nigdy nie zaatakowałby Iranu.

Jego zdaniem:

  • Emocje wzięły górę nad rozsądkiem
  • Trump jest impulsywny,
  • i coraz częściej działają pod presją polityczną.

Macgregor szczególnie krytycznie odniósł się
do faktu, że Trump najwyraźniej założył, że
konflikt szybko się zakończy —
była to błędna ocena mogąca mieć katastrofalne skutki.

Iran dostosował się i jest silniejszy, niż oczekiwano

Ocena sytuacji militarnej dokonana przez Macgregora jest szczególnie alarmująca.

Wyjaśnia:
Iran dokonał obecnie radykalnej adaptacji swoich sił zbrojnych:

  • rozmieszczono mobilne wyrzutnie rakiet
  • infrastruktura rozproszona
  • Struktury dowodzenia ustabilizowane,
  • Analiza zachodnich wzorców lotów,
  • Obrona przeciwlotnicza dostosowana.

Dodatkowo musieliby:

  • Rosja,
  • Chiny,
  • Rozpoznanie satelitarne,
  • Systemy ISR,
  • pomoc techniczna
  • i wsparcia rakietowego

Iran stał się znacznie bardziej odporny.

Macgregor twierdzi nawet, że
zachodnie operacje powietrzne stały się przewidywalne,
podczas gdy potencjał Iranu został drastycznie niedoceniony.

Cieśnina Ormuz jako globalny punkt wstrząsu

Dostawy energii pozostają kluczową kwestią.
Dalsza eskalacja może zachwiać całą globalną architekturą energetyczną.

Cieśninę Ormuz uważa się za najniebezpieczniejsze wąskie gardło na świecie.

W przypadku eskalacji poważnego konfliktu:

  • Ceny ropy mogą gwałtownie wzrosnąć,
  • Łańcuchy dostaw się załamują,
  • Gospodarka światowa weszła w fazę szoku.

Szczególnie dramatyczne jest to, że
Macgregor mówi o możliwej dekadzie globalnych zniszczeń gospodarczych.

Koniec amerykańskiej dominacji militarnej?

Jednakże najważniejsza część wywiadu nie dotyczy Iranu,
lecz samych Stanów Zjednoczonych.

Macgregor wyjaśnia:
Cała amerykańska strategia wojskowa ostatnich dziesięcioleci jest technologicznie przestarzała.

Doktryna światowych baz wojskowych („wysunięta obecność”) już nie działa:

  • nowoczesne rakiety,
  • Broń hipersoniczna
  • Roje dronów
  • Rozpoznanie satelitarne,
  • Precyzyjne uderzenia

naraziłoby na niebezpieczeństwo duże bazy amerykańskie.

Według niego wiele baz na Bliskim Wschodzie jest dziś praktycznie nie do obrony.

Stany Zjednoczone same w sobie stanowią zagrożenie dla swoich sojuszników.

Macgregor idzie jeszcze dalej:
amerykańska obecność wojskowa jest coraz częściej
postrzegana nie jako ochrona, a jako zagrożenie.

Ponieważ:
Gdziekolwiek znajdują się bazy USA,
automatycznie pojawiają się potencjalne cele ataków.

Dlatego w przyszłości:

  • Niemcy,
  • Korea Południowa,
  • Japonia
  • i inni sojusznicy

coraz bardziej kwestionując amerykańską obecność.

Prawdziwy przekaz wywiadu

Pośród wszystkich analiz geopolitycznych, przez całą rozmowę przewija się jedno, centralne przesłanie:

Porządek świata zmienia się szybciej, niż Waszyngton jest skłonny zaakceptować.

Macgregor opisuje:

  • Ameryka w strategicznym nadmiernym rozszerzeniu,
  • Izrael w rosnącej niepewności,
  • Iran, który jest bardziej odporny niż oczekiwano,
  • a Türkiye on the rise
  • Chiny i Rosja jako cisi zwycięzcy,
  • i doktryna wojskowa, która pod względem technologicznym ulega coraz większemu rozpadowi.

Jego ponury wniosek:
USA być może nie wygrają wojny z Iranem,
ale wciąż mogą ją jeszcze bardziej zaostrzyć.

I tu tkwi największe niebezpieczeństwo:
konflikt, który początkowo miał charakter regionalny,
może przerodzić się w globalny kryzys energetyczny, militarny i systemowy,
którego skutki będą sięgać daleko poza Bliski Wschód.

OD NOWEGO IZRAELA DO CHRZEŚCIJAŃSKIEGO SYJONIZMU

Opublikowany przez

PROF. JACEK BARTYZEL: OD NOWEGO IZRAELA DO CHRZEŚCIJAŃSKIEGO SYJONIZMU

,24 maja 2026

Jak wykazał w swojej nowej nauce polityki Eric Voegelin,  rewolucja purytańska, bo właściwie tak ją można określić, była nawet pod wieloma względami prefiguracją rewolucji bolszewickiej, a na pewno czasem osiowym przejścia od religijnej do świeckiej wersji gnostycyzmu.

Wszakże protestantyzm w ogóle jest w dużej mierze re-judaizacją chrześcijaństwa, a purytanizm jest nią w takim stopniu, że można uznać, że cywilizacyjnie należy już do cywilizacji żydowskiej. W Anglii, już w epoce Szekspira, trzymających się całkowicie sformalizowanej etyki Purytanów nazywano Żydami Nowego Testamentu.

(…) chrześcijański syjonizm w Stanach Zjednoczonych  wywodzi się z tych nurtów protestantyzmu,  które tam się zakorzeniły na czele z kalwinistycznym Purytanizmem, a w Stanach Południowych baptyzmem. Współcześnie stał się on doktryną tzw. ruchów ewangelikalnych oraz zielonoświątkowców…

Sednem poglądów chrześcijańskich syjonistów jest przekonanie, że należy walczyć o odzyskanie dla Żydów całej Ziemi Obiecanej, przez co należy rozumieć obszar od Synaju aż po Eufrat, a zatem ziemie należące do państw sąsiadujących dziś z Erec Izrael, czyli państwem Izrael.

Ideologia tak zwanego mandatu siedmiu gór

głoszącą przejęcie kontroli nad siedmioma,  to metafora oczywiście, górami społecznymi,  czyli to jest: rodziną, religią, edukacją, mediami, rozrywką, biznesem i rządem, aby ustanowić Królestwo Boże na ziemi.

Wierzymy, a pokazuje nam to historia i pismo, że Bóg mierzy narody miarą ich stosunku do Izraela

Chrześcijańscy syjoniści popierają także projekt  ortodoksów żydowskich odbudowania,  po spełnieniu pewnych rytualnych warunków, III świątyni. Na miejscu dwóch poprzednich, w którym, jak wiadomo, obecnie stoją muzułmański meczet Al-Aqsa i Kopuła na Skale,  których zburzenie rozpętałoby zapewne świętą wojnę całego świata islamskiego.

Ewangelikalni chrześcijańscy syjoniści  spoglądają na problem Izraela z punktu widzenia  apokaliptyki chrześcijańskiej, oczywiście tak,  jak oni ją pojmują, czyli w wypaczony sposób.

Można rzec, że chrześcijańskim syjonistom obce jest, tak istotne dla katolików, podejście katechoniczne,  czyli oparta na wyjaśnieniach też świętego Pawła Wiara w to,  iż rzeczy ostateczne, które rozpoczną się przecież od pojawienia się antychrysta, człowieka grzechu  i zwiedzenia przezeń wielu, są odwlekane. I historia świata może toczyć się dalej, dopóki nie ustąpi siła go powstrzymująca, czyli katechon, z drugiego listu do Tesaloniczan [2,9].

Izrael gwałci wszystkich

Opublikowany przez

Izrael gwałci wszystkich i inne uwagi

Kiedy widzisz, jak izraelskie wojsko jest stale oskarżane przez ludzi ze wszystkich środowisk o stosowanie gwałtów i tortur seksualnych, musisz dojść do wniosku, że Izrael jest krajem gwałtu.

Caitlin Johnstone 24 maja 2026 r. caitlinjohnstone/israel-rapes-everyone-and-other-notes

❖

Aktywiści międzynarodowej flotylli twierdzą, że byli poddawani torturom i napaściom na tle seksualnym przez siły izraelskie po porwaniu na wodach międzynarodowych, gdy próbowali dostarczyć pomoc do Strefy Gazy.

W oświadczeniu Global Sumud Flotilla podano, że Siły Obronne Izraela przetrzymywały aktywistów na prowizorycznej „łodzi tortur”, utrzymując, że „na samym statku odnotowano co najmniej 12 napaści na tle seksualnym, w tym gwałt analny i gwałt z użyciem broni krótkiej”.

Stało się to po tym, jak artykuł „New York Timesa” na temat systematycznego stosowania tortur seksualnych w izraelskich obozach jenieckich wywołał oburzenie hasbarzystów na wiele dni, a także po tym, jak raport „Haaretz” przedstawił wewnętrzne ustalenia izraelskiej armii, które wykazały wzrost liczby napaści seksualnych w jej szeregach.

Gdybyś znał kogoś, kto jest stale oskarżany o gwałt przez różne osoby, w pewnym momencie musiałbyś dojść do wniosku, że ta osoba jest gwałcicielem. Kiedy widzisz, jak izraelskie wojsko jest stale oskarżane przez ludzi z różnych środowisk o stosowanie gwałtów i tortur seksualnych, musisz dojść do wniosku, że Izrael jest krajem gwałtu.

❖

Zmyślali kłamstwa o okrucieństwach, żeby usprawiedliwić popełnianie okrucieństw. Zmyślali kłamstwa o gwałcie, żeby usprawiedliwić gwałt. Zmyślali kłamstwa o martwych niemowlętach, żeby usprawiedliwić zabijanie niemowląt. Udawali ofiary, żeby usprawiedliwić krzywdzenie innych.

❖

Wygląda na to, że Stany Zjednoczone mogą dojść do porozumienia z Iranem . Podżegacze wojenni, tacy jak Mike Pompeo , Lindsey Graham i Mark Dubowitz, wyrazili niezadowolenie z warunków, jakie prawdopodobnie znajdzie się w umowie.

Nie odczuwam już ulgi, gdy amerykańska machina wojenna wykazuje oznaki deeskalacji, ponieważ obecnie jest to po prostu znak, że szykują się do eskalacji gdzie indziej. Jeśli Waszyngton podpisze memorandum o porozumieniu z Iranem, będzie to oznaczało jedynie, że szykuje się do zmiany reżimu na Kubie, a plany ponownego ataku na Iran z wykorzystaniem różnych strategii są już opracowywane na później.

To tak, jakbyś znał faceta, który ciągle znęca się nad swoimi dziewczynami. Jeśli widzisz, jak jedna z jego partnerek wyrywa się z przemocowego związku, po pewnym czasie przestajesz odczuwać ulgę, bo po obserwowaniu powtarzających się schematów wiesz, że on po prostu znajdzie sobie inną nieszczęsną kobietę, która zajmie jego miejsce. Skala przemocy pozostaje stała; zmienia się tylko ofiara.

Przemoc imperium USA pozostaje niezmienna. Przemieszcza się, ale nie słabnie. Jeśli widzisz, że trochę się wycofuje, to znaczy, że szykuje się do nadejścia z rykiem, niczym fala uderzająca w brzeg.

Fala przemocy imperialnej będzie powracać, dopóki imperium nie zostanie rozbite.

❖

Nie ma nic bardziej niegodnego niż uleganie amerykańskiej propagandzie wojennej na Kubie. Widzę, jak w moich odpowiedziach pojawiają się ludzie, którzy twierdzą, że Kuba stanowi realne zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych, i mam wrażenie, jakby pokazywali mi filmy, na których jedzą odchody. To takie samo0uwłaczające.

❖

Znormalizujmy mówienie podżegającym do wojny guanosom, żeby się zamknęli. Interwencjonizm USA w kierunku zmiany reżimu jest zły, niezależnie od tego, skąd pochodzi twoja rodzina. Ucieczka twojej rodziny z Kuby w latach sześćdziesiątych nie sprawia, że ​​oblężenie i masowe mordy stają się akceptowalne. Zamknij się.

❖

Punkt 1: Każda istotna organizacja zajmująca się prawami człowieka twierdzi, że Izrael jest państwem apartheidu.

Punkt 2: Każda istotna organizacja zajmująca się prawami człowieka twierdzi, że Izrael jest winny ludobójstwa w Strefie Gazy.

Punkt 3: Państwa apartheidu dopuszczające się ludobójstwa nie powinny istnieć.

Punkt 4: Jeśli nie zgadzasz się z punktem 3, jesteś złą osobą.

❖

Normalna osoba: Ludobójstwo jest złe.

Zwolennik Izraela: Powiedz po prostu, że nienawidzisz Żydów.

Normalna osoba: Sprzeciwiam się syjonizmowi.

Zwolennik Izraela: Żydzi. Masz na myśli Żydów. Powiedz Żydzi.

Zwykła osoba: Lobby izraelskie stwarza problemy.

Zwolennicy Izraela: Żydzi Żydzi Żydzi Żydzi Żydzi Żydzi.

Normalna osoba: Ale nie mam na myśli Żydów. Wyrażam konkretne pretensje do konkretnego państwa, jego zwolenników i ideologii politycznej, na której się opiera. Oceniam ludzi na podstawie ich indywidualnych czynów, a nie religii.

Zwolennik Izraela: JEWWWWWWS.

Normalna osoba: Zdajesz sobie sprawę, że robisz dokładnie to samo, co neonaziści, prawda? Utożsamiasz wszystkich Żydów ze wszystkim, co złe w Izraelu i z siłami, które dają początek jego nadużyciom.

Zwolennik Izraela: Utożsamianie wszystkich Żydów z działaniami Izraela jest przejawem antysemityzmu.

Normalna osoba: Dlaczego więc ciągle mylisz wszystkich Żydów z działaniami Izraela?

Zwolennik Izraela: Ponieważ niełączenie wszystkich Żydów z działaniami Izraela jest przejawem antysemityzmu.

Pentagon zmierza ku wojnie, z której nie ma wyjścia

Opublikowany przez

Douglas Macgregor ostrzega: Pentagon zmierza ku wojnie, z której nie ma wyjścia

W burzliwej rozmowie z sędzią Andrew Napolitano, pułkownik Douglas Macgregor przedstawia ponury obraz obecnej strategii USA wobec Iranu, Izraela i Bliskiego Wschodu. Macgregor jest przekonany, że Waszyngton od dawna podąża niebezpieczną ścieżką eskalacji, z której Donald Trump nie może już znaleźć wyjścia, które pozwoliłoby mu zachować twarz.

Były doradca Pentagonu uważa, że ​​ideę, iż Iran można zmusić do kapitulacji za pomocą nalotów, „uderzeń dekapitacyjnych” lub presji ekonomicznej, można zmusić do niebezpieczeństwa. Zamiast tego ostrzega przed katastrofą, która będzie miała katastrofalne skutki dla światowej gospodarki, dostaw energii i stabilności militarnej samych Stanów Zjednoczonych.

Tajne porozumienie z Iranem – czy to ostatnia nadzieja przed konfliktem?

Na początku rozmowy Napolitano i Macgregor omawiają doniesienia o rzekomym projekcie kompleksowego porozumienia między USA a Iranem. Według tych doniesień miałoby nastąpić natychmiastowe zawieszenie broni „na wszystkich frontach”, zagwarantowana byłaby wolność żeglugi w Zatoce Perskiej i Cieśninie Ormuz, a sankcje miałyby być stopniowo znoszone.

Macgregor uważa tę propozycję za zasadniczo prawdopodobną i „rozsądną”, przynajmniej z perspektywy USA i Iranu. Prawdziwym problemem jest jednak Izrael – a dokładniej, Benjamin Netanjahu.

Macgregor jest jednoznaczny w jednej kwestii: Prawdziwe zawieszenie broni nieuchronnie obejmowałoby Gazę i Liban. Właśnie dlatego nie wierzy, że Netanjahu kiedykolwiek by się na nie zgodził. Wręcz przeciwnie, twierdzi, że premier Izraela wielokrotnie sabotował pokój lub negocjował rozwiązania, ilekroć wydawało się, że zbliża się zbliżenie między Waszyngtonem a Teheranem.

Szczególnie wybuchowy: Macgregor odnosi się do doniesień o niezwykle napiętej rozmowie telefonicznej między Trumpem a Netanjahu. Podobno premier Izraela „metaforycznie stanął w płomieniach” po tej rozmowie. Co więcej, krążą pogłoski, że Netanjahu zamierza ponownie udać się do Waszyngtonu – tak jak w poprzednich sytuacjach, gdy dyplomatyczne zbliżenia nagle się załamały.

„Kto właściwie rządzi Stanami Zjednoczonymi?”

Jednym z kluczowych momentów wywiadu jest moment, w którym Napolitano cytuje wypowiedź Trumpa, że ​​Netanjahu „zrobi to, czego ja chcę”. Macgregor odpowiada fundamentalnym pytaniem:

„Kto właściwie rządzi Stanami Zjednoczonymi?”

Dla Macgregora kwestia władzy w Waszyngtonie nie jest już demokratycznie rozstrzygnięta. Opisuje on system grup interesów, struktur lobbingowych i sieci wpływów, które coraz bardziej przyćmiewają oficjalny rząd. Historycznie rzecz biorąc, porównuje obecną sytuację do epoki wielkich magnatów kolejowych po wojnie secesyjnej, kiedy to przemysłowcy tacy jak Rockefeller, Vanderbilt i Carnegie decydowali o tym, kto zostanie prezydentem.

Według Macgregora obecna korupcja w Waszyngtonie jest „co najmniej tak wielka, jak nigdy dotąd w historii Ameryki”.

Epstein, Mossad i szantaż polityczny

Rozmowa staje się szczególnie burzliwa, gdy Macgregor porusza kwestię tzw. akt Epsteina. Otwarcie spekuluje, że wiele wpływowych osób w Waszyngtonie jest podatnych na szantaż za pomocą kompromitujących materiałów i w związku z tym znajduje się pod wpływem Izraela.

Macgregor powołuje się na wypowiedzi byłego pracownika CIA, Johna Kiriakou, i sugeruje, że Mossad dysponuje rozległymi środkami nacisku na elity polityczne.

Ten fragment należy do najbardziej kontrowersyjnych stwierdzeń w całym wywiadzie i pokazuje, jak głęboka jest nieufność w niektórych kręgach amerykańskiego establishmentu ds. bezpieczeństwa.

Iran silniejszy niż przed atakami

Wbrew oficjalnej wersji Waszyngtonu Macgregor twierdzi, że Iran jest obecnie silniejszy militarnie niż przed niedawnymi atakami amerykańsko-izraelskimi.

Powołuje się na wyciekłe informacje CIA, wskazujące, że około 90 procent potencjału militarnego Iranu pozostaje nienaruszone. Twierdzi, że rzekomo „zniszczone” zagrożenie ze strony Iranu nadal istnieje niemal w całości.

Co więcej, Rosja i Chiny masowo dostarczają Iranowi nową broń, pociski, systemy radarowe i technologie obrony powietrznej. Szczególnie niebezpieczne są nowe chińskie pociski manewrujące o zasięgu ponad 300 kilometrów i prędkościach bliskich prędkości hipersonicznej, zaprojektowane specjalnie do niszczenia dużych okrętów wojennych.

Macgregor wyraźnie chwali irańskie możliwości inżynieryjne. Po każdym konflikcie z Izraelem lub Stanami Zjednoczonymi Iran analizował swoje słabości i powracał kolejny raz „bardziej zabójczy, lepiej przygotowany i bardziej kompetentny”.

Iluzja uderzeń dekapitacyjnych

Istotą wywiadu jest strategia tzw. „uderzeń dekapitacyjnych” – czyli ataków polegających na dekapitacji struktur przywódczych.

Macgregor uważa, że ​​pogląd, jakoby cele polityczne można osiągnąć wyłącznie za pomocą nalotów, jest historycznym nieporozumieniem. Wskazuje na wojnę w Kosowie z 1999 roku, kiedy NATO bombardowało Serbię przez ponad 78 dni, a mimo to nie udało się osiągnąć zamierzonych celów militarnych.

Wycofanie się Serbii nie zostało wymuszone bombardowaniami, ale wycofaniem wsparcia przez Rosję.

Mimo to znaczna część dowództwa amerykańskich sił powietrznych nadal uważa, że ​​„wystarczy bombardować intensywniej”, aby ostatecznie zmusić wroga do załamania.

Macgregor stanowczo się z tym nie zgadza: Iran nie skapituluje.

Trump w „Hotelu California”

Macgregor opisuje Trumpa jako uwięzionego w spirali eskalacji. Przyjaciel powiedział mu:

„Trump zameldował się w hotelu California – możesz się zameldować, ale nie możesz się wymeldować”.

Trump desperacko szuka „zjazdu”, wyjścia, które pozwoliłoby mu zachować twarz. Ale ponieważ desperacko pragnie uchodzić za politycznego zwycięzcę, coraz bardziej skłania się ku ostatecznej eskalacji.

Macgregor uważa zatem, że jeśli nie uda się znaleźć rozwiązania dyplomatycznego, Trump ostatecznie ucieknie się do brutalnej siły.

Hormus: Najniebezpieczniejsza iluzja Waszyngtonu

Macgregor szczególnie krytycznie odnosi się do twierdzenia Trumpa, że ​​USA mają „pełną kontrolę” nad Cieśniną Ormuz i że Iran jest praktycznie bezsilny.

Macgregor nazywa te stwierdzenia „nonsensem”.

W rzeczywistości siły irańskie nadal eskortowały statki i kontrolowały region. Idea całkowitej dominacji amerykańskiej to czysta propaganda.

Jeszcze bardziej alarmujące jest to, że według Macgregora, gdyby wojna znów się zaostrzyła, Iran celowo zniszczyłby infrastrukturę energetyczną państw Zatoki Perskiej, w tym obiekty naftowe i zakłady odsalania wody w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Konsekwencje byłyby dramatyczne:

  • ogromny kryzys energetyczny
  • Załamanie dostaw wody
  • Wyludnienie całych regionów
  • globalne wstrząsy gospodarcze

Macgregor wielokrotnie podkreślał, że naprawa szkód w Zatoce będzie trwała latami.

Chiny, Tajwan i upadek amerykańskich złudzeń

Ocena niedawnej wizyty Trumpa w Chinach przez Macgregora była zaskakująco pozytywna. Xi Jinping dał Trumpowi jasno do zrozumienia, że ​​wojny o Tajwan nie da się wygrać militarnie.

Następnie Trump po raz pierwszy publicznie przyznał, że
Tajwan leży zaledwie 100 mil od Chin, podczas gdy Stany Zjednoczone oddalone są o tysiące kilometrów.

Macgregor uważa to oświadczenie za rzadki moment strategicznej realizacji.

Pentagon pod kontrolą polityczną

W ostatniej części wywiadu Macgregor brutalnie krytykuje amerykańskie dowództwo wojskowe.

Generałowie czterogwiazdkowi coraz częściej stają się aktorami politycznymi, którzy przede wszystkim popierają programy polityków, którzy ich wypromowali.

Szczególnie atakuje byłego dowódcę CENTCOM, generała Kurillę, którego opisuje jako faktycznego sojusznika politycznego Netanjahu.

Macgregor ostrzega przed kompleksem militarno-przemysłowym, opisanym przez Dwighta Eisenhowera. Wysocy rangą oficerowie wojskowi są nagradzani po służbie lukratywnymi stanowiskami w firmach inwestycyjnych lub firmach produkujących broń – w zamian za lojalność polityczną w trakcie aktywnej kariery.

Prawdziwy problem: Amerykanie prawie nie zauważają, że toczy się wojna.

Na koniec Macgregor przedstawia swoją najciemniejszą obserwację:

Większość Amerykanów ledwo zauważyła, że ​​ich kraj de facto pogrążył się w nowej wojnie.

Dopóki tysiące amerykańskich żołnierzy nie zginą, społeczeństwo pozostanie obojętne i rozproszone. Właśnie dlatego wojny mogą trwać latami – jak kiedyś Wietnam.

Dla Macgregora jest to największe zagrożenie:
permanentny stan wojny bez zainteresowania opinii publicznej, bez kontroli demokratycznej i bez jasnego celu strategicznego.

Israel’s Rafael Defense Systems Factory DESTROYED in Haifa

Opublikowany przez

Israel’s Rafael Defense Systems Factory DESTROYED — $2.3 Billion Loss Says

DR Marandi https://www.youtube.com

=========================================

Explosive claims are circulating online alleging that a major facility connected to Israel’s Rafael defense systems industry has been destroyed, causing billions of dollars in losses and raising serious questions about the security of critical military infrastructure. In this urgent analysis, Dr. Marandi examines what is being claimed, what has actually been verified so far, and why strategic defense industries are increasingly becoming targets in modern conflict.

At this time, there is no independent confirmation from major international outlets that a Rafael Advanced Defense Systems factory was completely destroyed or that verified losses reached $2.3 billion. Claims involving large-scale industrial destruction and financial damage often spread rapidly during wartime and may be difficult to independently confirm in real time. However, northern Israel and areas near Haifa — where major defense and industrial facilities are located — have faced repeated missile alerts and escalating security threats amid growing regional tensions. Analysts warn that attacks targeting defense manufacturers, energy facilities, ports, and logistics hubs could significantly impact military readiness, supply chains, and economic stability. (reuters.com)

Rafael Advanced Defense Systems is closely associated with some of Israel’s most important defense technologies, including missile interception systems and advanced military electronics. Experts note that any confirmed strike on such facilities would represent a major escalation with significant strategic and symbolic implications. At the same time, information warfare and exaggerated wartime claims continue spreading widely across social media during periods of conflict. (factcheck.afp.com) In this breakdown, Dr. Marandi explores whether strategic industrial targets are becoming the new frontline in regional warfare, how Israel may respond to growing threats against critical infrastructure, and why the economic dimension of modern conflict is becoming increasingly important.

Eschatologia

Opublikowany przez

Eschatologia

Eschatologia

Theodore Postol bywa gościem w podcastach Glenna Diesena. Właściwie nie są to rozmowy, ale jego wykłady. Rozmowa jest jedynie dodatkiem. Jestem z zawodu inżynierem, trochę interesowałem się kiedyś fizyką jądrową, więc wiem i rozumiem o czym mówi. To jeden z najlepszych fachowców w dziedzinie broni jądrowej i środków jej przenoszenia. Akurat znów gościł u Diesena

Tematem były możliwości budowy bomb atomowych przez Iran. Wykład szalenie ciekawy, z mnóstwem szczegółów technicznych, ale przeznaczony jedynie dla osób z odpowiednią wiedzą. Zauważyłem, że jest nawet polska ścieżka dźwiękowa, ale nie miałem czasu na sprawdzenie, czy jest coś warta.

Także Postol mówi, że w chwili obecnej Iran nie posiada i nie zamierza posiadać broni jądrowej. Jest jednak zdania, że w sytuacji ekstremalnego zagrożenia, irańskie kierownictwo może zmienić zdanie. Właściwie będzie ZMUSZONE zmienić zdanie. Na podstawie dostępnych danych, rozważa różne scenariusze budowy takiej broni i w zależności od wybranej konstrukcji dochodzi do wniosku, że Iran jest w stanie zbudować od 10 do 20 głowic, które bez problemów może zamontować na posiadanych rakietach balistycznych. Czas budowy wyniósłby od kilku tygodni do kilku miesięcy. Jest zdania, że irańska wiedza pozwalałaby nawet ominąć konieczność eksplozji próbnej. Po prostu nie byłyby to żadne wymyślne konstrukcje.

Mówił także o obronie przeciwlotniczej. Mówił, że systemy Patriot są wobec irańskich rakiet bezskuteczne, że Izrael i w ogóle Zachód nie posiada żadnej skutecznej obrony przed nimi. Wspomniał, że niedługo będzie o tym mówić w Warszawie. I faktycznie, wyszukiwarka natychmiast pokazała mi stronę WAT z informacją o konferencji w dniach 21-22.05.2026. Jednym z tematów ma być właśnie obrona przed rakietami balistycznymi. Postol jest wśród prelegentów. W naszym kraju wszystko co amerykańskie jest najlepsze, więc ciekaw jestem, czy będzie jakieś echo po tej szokującej prelekcji.

Ale gdy Postol mówił o Izraelu, przypomniałem sobie o czymś innym. Jakiś czas temu dostałem „namiary” na kilka źródeł dotyczących judaistycznej eschatologii. Szczerze mówiąc uważam, że są to brednie i takie tematy w ogóle mnie nie interesują, poza tym nie wiem, czy źródła są poważne, ale z ciekawości rzuciłem okiem. Najpoważniejsze wydaje się to.

Źródła skupiały się na sekcie Chabad Lubawicz. To ci od świec chanukowych. To w tej chwili najbardziej wpływowa żydowska sekta. To ona de facto rządzi w tej chwili Izraelem (czyli także USA). Okazuje się, że sekta ta ma swoją wersję eschatologii, która mówi, że nie tylko jednostki, ale cały naród Izraela musi dostąpić wybawienia. Aby to mogło nastąpić i aby dostąpić łaski bożej połączonej z przyjściem mesjasza, cały naród izraelski musi ponieść karę. Aby ściągnąć na siebie tę karę, Żydzi mają dać upust wszystkim swoim najgorszym cechom. Muszą być one widoczne dla całego świata. Wtedy świat ukarze Izrael. To wywoła Armagedon. Dopiero gdy naród izraelski zapłaci za swoje grzechy, będzie mógł zostać odkupiony i zasłużyć na przyjście obiecanego mesjasza.

Postol mówił także, że Iran jest jedyną myślącą racjonalnie stroną tego konfliktu. W tym momencie inaczej spojrzałem na to, co wyczynia Izrael. To nie jest normalne państwo i normalni ludzie!!! Tam religia wytycza kierunek działania. I te działania pasują jak ulał do tych bredni!!!

Prezydent Carter ujawnił już wiele lat temu, że Izrael ma ponad 300 głowic jądrowych. Ma też rakiety zdolne do ich przenoszenia. Rzekomo izraelska doktryna Samsona zakłada, że w momencie egzystencjonalnego zagrożenia, rakiety te odpalone zostaną na wszystkie duże miasta będące w ich zasięgu. A w ich zasięgu jest cała Europa…

Czy świat ukarze wtedy Izrael? I czy przyjdzie mesjasz?

Jak Grok i inne AI kłamią o poglądach na Izrael

Opublikowany przez

Caitlin Johnstone

caitlinjohnstone/either-you-believe-israel-is-evil-or-you-believe-its-all-an-elaborate-conspiracy

Albo wierzysz, że Izrael jest zły, albo wierzysz, że to wszystko jest misternym spiskiem – i inne uwagi

Zasadniczo masz dwie możliwości: albo wierzysz, że Izrael jest państwem ludobójczym, moralnie porównywalnym z nazistowskimi Niemcami, albo wierzysz, że istnieje gigantyczny, globalny spisek głównych zachodnich instytucji i mediów, których celem jest przedstawienie Izraela w złym świetle.

Caitlin Johnstone 14 maja 2026 r.

Wiara w drugą opcję to jedyny sposób, by uniknąć wiary w pierwszą. To jedyny sposób, by uwierzyć, że media głównego nurtu, takie jak „The New York Times”, dopuszczają się antysemickiego oszczerstwa krwi, donosząc o systematycznych torturach seksualnych Palestyńczyków w izraelskich więzieniach. To jedyny sposób, by zignorować fakt, że każda licząca się organizacja praw człowieka na świecie twierdzi, że Izrael jest winny ludobójstwa, podczas gdy żadna porównywalna organizacja praw człowieka nie twierdzi, że tak nie jest. Trzeba koniecznie wyznawać jakąś szaloną teorię spiskową. Trzeba wierzyć, że spisek sięga samych szczytów, a jego macki sięgają głównych instytucji na całym świecie.

To właśnie stanowisko apologeci Izraela przedstawiają, twierdząc, że wszystkie te główne instytucje kłamią. Jeśli naciśniesz na nich, kto stoi za manipulacją wszystkimi tymi zachodnimi instytucjami, bez wahania powiedzą, kto pociąga za sznurki: powiedzą, że to muzułmanie. Powiedzą, że to wpływowe działania Kataru i propaganda Hamasu. Powiedzą, że to reporterzy „New York Timesa” dali się nabrać Palestyńczykom nienawidzącym Izraela, a organizacje praw człowieka dały się nabrać propagandzie Hamasu, Hezbollahu i Iranu. Będą twierdzić, że niemal jednomyślna zgoda co do nadużyć Izraela w głównych zachodnich instytucjach jest wynikiem wywrotowych manipulacji wyznawców nikczemnej religii.

Wszystkie te twierdzenia oczywiście naraziłyby cię na oskarżenie o promowanie niebezpiecznych i szalonych teorii spiskowych, gdybyś wysunął je przeciwko Żydom. Ale obrońcy Izraela nie mają najmniejszego problemu z tym, by odnosić je do muzułmanów.

Nie trzeba geniusza, żeby zrozumieć, że to absurd. Ta teoria spiskowa jest ewidentnie absurdalna, co oznacza, że ​​Izrael jest rzeczywiście głęboko złym państwem, winnym potwornych nadużyć.

❖

Ciekawe, że hasbaryści wciąż nie przedstawili dobrego kontrargumentu dla stwierdzenia, że ​​każda istotna na świecie grupa obrońców praw człowieka uznaje Izrael za winnego ludobójstwa.

Można by pomyśleć, że po tylu miesiącach i całym tym finansowaniu wymyślą jakiś argument, nawet jeśli będzie to po prostu stos kłamstw, ale rozmawiałem z kilkoma z nich na ten temat w ostatnich dniach i wszystko, co potrafią, to puste gadanie.

Mogą czepiać się pojedynczych roszczeń poszczególnych instytucji, ale nie mają dobrej odpowiedzi na fakt, że jest to jednomyślny konsensus wszystkich organizacji humanitarnych. Izrael przeznacza w tym roku 730 milionów dolarów na działalność hasbary, ale zwrot z inwestycji wydaje się niewielki.

❖

Portal Deepcut News opublikował artykuł na temat australijskiej komisji królewskiej ds. antysemityzmu i ciągłego utożsamiania antysyjonizmu ze zbrodniami z nienawiści wobec Żydów, czego byliśmy świadkami w trakcie przesłuchań. 

Oto cytat świadka o nazwisku Léa Levy:

„Chodzi mi o to, że spacerując po centrum miasta, trudno uniknąć palestyńskiej flagi. Na przykład moja przyjaciółka opowiadała mi, że niedawno była na koncercie. Świetnie się bawiła, a na koniec artystka powiedziała po prostu: »Dziękuję i uwolnij Palestynę«. Myślę, że to się zdarza niemal każdego dnia i, tak, to bardzo męczące”.

Oto kolejny wpis autorstwa osoby o nazwisku Blake Shaw:

„Więc po prostu – po prostu chodzisz po kampusie, są plakaty, stoiska ustawione tuż przed jednym z kluczowych budynków. Przez większość dni odbywa się tam kiermasz palestyńskich wypieków albo wieczór informacyjny o tym, jak mój uniwersytet jest współwinny ludobójstwa, bo wszyscy wiedzą, że australijskie uniwersytety są w dużej mierze odpowiedzialne za konflikt na Bliskim Wschodzie”.

O nie! Nie, to nie jest sprzedaż palestyńskich wypieków!

Jak już wcześniej omawialiśmy , przykłady „antysemityzmu” przytaczane podczas tych przesłuchań obejmowały wpisy, w których ktoś wyobrażał sobie możliwość zaatakowania w szpitalu z powodu swojej religii lub gdy osoba pochodzenia żydowskiego opuściła grupę na Facebooku, w której czuła się niemile widziana.

Kiedy słyszysz, jak ludzie mówią o kryzysie „antysemityzmu” w Australii, to właśnie o takim „antysemityzmie” mają na myśli.

Australijscy żydowscy syjoniści narzekający na słyszenie o „wolnej Palestynie” są równie istotne, jak moje narzekanie na konieczność oglądania reklam One Nation – to po prostu polityczne przemówienie, z którym się nie zgadzam. A jednak nikt nie organizuje przesłuchań przed komisją królewską, żeby wysłuchać moich narzekań.

❖

Widzę coraz więcej propagandowych zachowań ze strony sztucznej inteligencji Elona Muska na Twitterze, „Grok”. Ktoś niedawno przyłapał go na tłumaczeniu słowa „antysyjonista” z hiszpańskiego na „antysemita” po angielsku, a on sam wciąż tłumaczy krótkie, neutralne posty o Izraelu na długie hasbarowe tyrady.

Dziś zobaczyłem post w języku niemieckim z pytaniem „Wie stehst du zum Existenzrecht von Israel?”, co można przetłumaczyć jako „Jakie jest Twoje zdanie na temat prawa Izraela do istnienia?”. Sztuczna inteligencja przetłumaczyła to jako „Zdecydowanie popieram prawo Izraela do istnienia jako suwerennego państwa, stanowisko zakorzenione w sprawiedliwości historycznej, prawie międzynarodowym i moralnym imperatywie zapewnienia narodowi żydowskiemu bezpiecznej ojczyzny po wiekach prześladowań. Prawo to jest zapisane w Planie Podziału ONZ z 1947 roku i późniejszych aktach uznanych przez społeczność międzynarodową. Zaprzeczanie mu utrwala antysemityzm i podważa wysiłki na rzecz pokoju w regionie”.

Kilka dni temu hiszpańskojęzyczny tweet użytkownika maps_black brzmiał po prostu: „¿Cuál es tu opinión sobre ISRAEL?”, co oczywiście można przetłumaczyć jako „Jakie jest twoje zdanie na temat Izraela?”. Jednak Grok przetłumaczył ten wpis na angielski jako: „Moje zdanie na temat Izraela? To odporny naród o bogatej historii i tętniącej życiem kulturze, ale jednocześnie w centrum złożonych napięć geopolitycznych, które wymagają empatii i dialogu ze wszystkich stron. A jakie jest twoje?”.

Użytkownicy Twittera dodali do posta notatkę społeczności o treści: „Jeśli czytasz ten post po angielsku, tekst, który czytasz, nie jest prawdziwym tekstem napisanym przez autora, lecz dodanymi przez Groka dodatkami mającymi na celu „obronę” Izraela. Post w zasadzie nie zawierał niczego poza pytaniem dotyczącym tematu”.

Zamierzam po prostu dokumentować te incydenty tam, gdzie je widzę, ponieważ warto na nie zwracać uwagę.

„Postrzegana” porażka USA w Iranie jest sierotą: Netanjahu i Trump zaczynają się dziobać

Opublikowany przez

„Postrzegana” porażka USA w Iranie jest sierotą:

Netanjahu i Trump zaczynają się dziobać.

vtforeignpolicy./us-apparentdefeat-in-iran-is-orphaned-netanyahu-and-trump-start-pecking-at-each-other

”Netanjahu odejdzie, ale państwo (Izrael) umrze wraz z nim” (Haaretz)

„Zwycięstwo ma tysiąc ojców, ale porażka jest sierotą”. – John Keats

„To niesprawiedliwa rzecz w wojnie: zwycięstwo przypisują sobie wszyscy, porażkę przypisują tylko jednemu” – Tacyt

————————————–

Zwycięstwo jednoczy, ale porażka dzieli.


Teraz Izraelczycy i Amerykanie zaczynają oskarżać się nawzajem o to, że wierzyli, że łatwo będzie obalić irański reżim, a tym samym odsunąć na bok regionalne mocarstwo, którego samo istnienie było uciążliwe zarówno dla Waszyngtonu, jak i Tel Awiwu.
Joe Kent, były amerykański dyrektor antyterrorystyczny, który niedawno zrezygnował z rządu Trumpa twierdzi, że jeszcze przed wybuchem wojny w Iranie amerykańska społeczność wywiadowcza była zgodna, że Republika islamska nie opracowuje broni jądrowej i że – w przypadku konfliktu – Cieśnina Ormuz zostanie zamknięta.
Ponadto argumentował, że atakowanie i zabijanie irańskich przywódców nie doprowadzi do zmiany reżimu, ale raczej do jego wzmocnienia.
Dlaczego więc Donald miałby decydować się na atak?


Najpopularniejszą odpowiedzią jest to, że Netanjahu przekonał go, a raczej szantażował, zmuszając go do zrobienia kroku, którego prezydent tak naprawdę nie chciał zrobić.
W Izraelu ta odpowiedź jest teraz otwarcie kwestionowana.
Znacząca izraelska gazeta Israel Hayom – w tłumaczeniu Israel Today – należąca do miliardera Miriam Adelson, naturalizowanej Amerykanki, kwestionuje tę tezę, a dziennikarz, który napisał artykuł, twierdzi, że „raporty opublikowane między innymi przez New York Times i Washington Post, twierdząc, że Netanjahu wciągnął Trumpa i Stany Zjednoczone w wojnę, częściowo twierdzące, że reżim może zostać obalony, są ewidentnie błędne.”
Rozmowy, które przeprowadziłam, wskazują, że przynajmniej niektórzy wyżsi urzędnicy administracji Trumpa i sam Trump byli tymi, którzy wierzyli, że reżim może zostać obalony, podczas gdy izraelski zespół przedstawił znacznie ostrożniejszą ocenę sprawy.”


Tak więc teoria pochodząca z Tel Awiwu, ale także z USA, biorąc pod uwagę szczególne stanowisko redaktora gazety, który jest przynajmniej rzecznikiem lobby syjonistycznego, jest taka, że idea tarana, który zniszczyłby wolę Iranu, by się oprzeć, zrodziła się w tej przerażającej mieszance chrześcijańskich syjonistów i amatorów wojskowych, którymi Donald się otoczył.
Krótko mówiąc, Amerykanie oskarżają Izrael, A Izrael oskarża Amerykanów.
I tutaj nie jest tak ważne, aby zrozumieć, kto ma rację — jeśli rzeczywiście jest jakiś powód, aby znaleźć w tym szaleństwie. Budzi się kontrowersja, która sama w sobie zdradza poczucie porażki. Jeśli zwycięstwo ma wielu ojców, porażka jest sierotą, a bohaterowie chcą za wszelką cenę zaprzeczyć przypisywanej sobie winie.
Sam fakt, że ta kontrowersja się pojawia, jest wyraźnym dowodem na to, że gęsta, gorzka chmura porażki gromadzi się nad głowami osób odpowiedzialnych za całkowicie nieuzasadnioną agresję na Iran, a teraz wszyscy próbują obwiniać innych.

W końcu oba rządy spowodowały tak głośną katastrofę i naraziły się na fiasko o tak epokowych rozmiarach, że naturalne jest, aby starać się nie być postrzeganym jako odpowiedzialny.
Wojna w Iranie skutecznie oznacza upadek jednobiegunowej mocy USA, z którą ściśle związany był urojony projekt Wielkiego Izraela.
Teraz te sny okazały się koszmarem i wyznaczają koniec pewnej epoki, ale nie pozostawiają miejsca na przyszłość.
Z jednego powodu: przyszłość jest teraz gdzie indziej.
Od połowy 2026 roku Izrael prowadzi znaczącą, przyspieszającą i kontrowersyjną działalność inwestycyjną w nieruchomości na Cyprze, podczas gdy jego inwestycje w Argentynie koncentrują się w dużej mierze na strategicznych partnerstwach technologicznych, rolniczych i energetycznych, a nie na masowych przejęciach nieruchomości mieszkalnych.

Opozycja na Cyprze ostrzegła niedawno, że Izrael ustanawia „enklawę” w tym kraju wyspiarskim UE, poprzez rosnące przejęcia nieruchomości przez izraelskich inwestorów.
Ostrzeżenie spowodowało burzę dyplomatyczną, zarówno cypryjscy, jak i Izraelscy urzędnicy potępili ostrzeżenie opozycji jako „antysemickie.”
„Izraelscy nabywcy kupują znaczące działki i strategiczne aktywa gospodarcze” – powiedział w czerwcu rzecznik Postępowej Partii Ludzi Pracy (AKEL) Stefanos Stefanou.
„Budują syjonistyczne szkoły, synagogi, zamknięte Enklawy … Izrael przygotowuje sobie Podwórko Na Cyprze, a to nie może nie wywołać dla nas alarmu.”
„Izraelskie gazety mówią o ukierunkowanej polityce ekspansji Izraela na Cypr” – powiedział.
„Nie mówimy tego z ksenofobii czy antysemityzmu” – dodał, podkreślając, że „Izrael nas okupuje.” Zauważył, że Izrael kupił duże ilości ziemi i tworzy zamknięte społeczności, głównie w Larnace i Limassol.
„To nie są tylko domy wakacyjne. Są to osady we wszystkim oprócz nazwy.” Konkretne obszary są kupowane masowo” – powiedział Stephanou. Doprowadziło to do „zamkniętych obszarów prawie niedostępnych dla nikogo innego niż obywatele Izraela.”
Ostrzegł: „w pewnym momencie odkryjemy, że nasza własna ziemia nie należy do nas”, dodając, że Cypr staje się „enklawą satelicką” dla Izraela.
Te przejęcia gruntów są przeprowadzane w ramach tak zwanej „Złotej wizy”, systemu pobytowego po inwestycji, który umożliwia obywatelom spoza UE nabycie miejsca zamieszkania poprzez inwestowanie w nieruchomości.
Cypr wydał tysiące takich wiz z niewielkim nadzorem.
Inne kraje UE, w tym Hiszpania, ograniczyły sprzedaż gruntów obywatelom spoza UE.
Cypryjskie media, w tym Politis i Cyprus Mail, opublikowały niedawno raporty śledcze na temat tych zamkniętych społeczności i nacisków politycznych, aby rozprawić się z nadużywaniem złotej wizy, szczególnie przez AKEL.
W latach 2021-2025 Izraelczycy kupili ponad 1400 nieruchomości w Larnace, ponad 1100 w Limassol i ponad 1200 w Pafos – często zlokalizowanych w pobliżu portów, kurortów i strategicznych miejsc, takich jak bazy wojskowe.
W sumie od 2021 roku na południowym Cyprze zakupiono prawie 4000 Nieruchomości powiązanych z Izraelem.
„Izraelczycy mają tendencję do kupowania dużych działek, w których znajdują się uzdrowiska i kurorty – zamknięte społeczności, że tak powiem.
Pyla stała się ich nieoficjalnym centrum – powiedział niedawno Cyprus Mail konsultant ds. nieruchomości Loizos Loizou.
W latach 2018-2025 Liczba Izraelczyków mieszkających na Cyprze wzrosła z 6500 do około 15 000.
Izraelska gazeta Haaretz niedawno poinformowała, że izraelska Agencja Wywiadowcza Mossadu działała na Cyprze i wykorzystywała ją do „operacji w kryjówce.”
Ynet zauważył również, jak Izraelczycy „szturmowali” rynek nieruchomości na Cyprze.
Hebrajskie media monitorowały rosnący trend nabywania ziemi przez Izrael na Cyprze w ciągu ostatnich kilku lat.
Haaretz poinformował w sierpniu 2023 roku, że Izraelczycy kupują „wszystko w zasięgu wzroku” w tym kraju wyspiarskim, nazywając go „drugim Izraelem”.”
Podczas niedawnej wojny z Iranem dziesiątki Izraelczyków dotarło na Cypr łodziami, aby uciec przed uderzeniami rakiet balistycznych.
Ostrzeżenia cypryjskiej opozycji wywołały wrzawę.

Ambasador Izraela na Cyprze Oren Anolik powiedział: „z głębokim niepokojem obserwujemy i potępiamy pojawienie się nietypowej antysemickiej retoryki w publicznym dyskursie Cypru – retoryki, która pod pozorem „politycznej troski” ożywia mroczne wzorce z przeszłości: zbiorową winę, teorie spiskowe i zawoalowane kozły ofiarne.”

Politycy z niektórych centrowych partii Cypru również potępili komentarze Stephanou.
Rząd cypryjski nie wydał oficjalnego komentarza w tej sprawie. Jednak Urzędnik z Ministerstwa Spraw Zagranicznych Cypru powiedział Cyprus Mail, że Nikozja „monitoruje dyskurs” i rozważa parlamentarną debatę na temat mowy nienawiści przed sierpniową przerwą.

AKEL odrzucił oskarżenie o antysemityzm, mówiąc ,że” sprzeciwia się wszelkim formom mizantropii ” i że jego krytyka dotyczy polityki rządu, a nie tożsamości żydowskiej. Stefanou oskarżył ambasadora Izraela o „próbę wywołania nieuzasadnionej debaty.” Na Cyprze znajduje się baza Akrotiri, główny obiekt Armii Brytyjskiej używany przez Izrael do misji rozpoznawczych nad Gazą. Izrael i Cypr zintensyfikowały w ostatnich latach współpracę wojskową w ramach wspólnej deklaracji podpisanej w 2017 roku. Przeprowadziły także kilka wspólnych ćwiczeń wojskowych i morskich. Cypr utrzymuje również bliskie więzi obronne z USA.

Izraelski dziennik Haaretz, jedna z najważniejszych i najbardziej szanowanych publikacji Izraela, opublikował 1 maja 2026 roku artykuł, po którym wszyscy zaniemówili. Felietonistka Carolina Landsmann bez ogródek zatytułowała go: „Netanjahu odejdzie, ale państwo umrze wraz z nim.” Czy państwo syjonistyczne osiągnęło swój koniec? W jasny i bezpośredni sposób dziennikarka stwierdza, że Netanjahu ostatecznie wycofa się z polityki (krążą pogłoski o umowie, która pozwoli mu odejść bez pójścia do więzienia), ale szkody, które już wyrządził krajowi, są tak wielkie, że państwo Izrael, jakie znamy, nie przetrwa.

To nie jest zewnętrzna krytyka. Pochodzi od kogoś z Izraela, piszącego w izraelskiej gazecie, oświadczającego, że cały projekt się skończył. Jej zdaniem Netanjahu całkowicie rozebrał fundamenty kraju. Społeczeństwo izraelskie jest rozdrobnione, bardziej podzielone niż kiedykolwiek i nie ma sposobu, aby je odbudować. Armia, niegdyś duma wszystkich, jest zmęczona, wyczerpana i pozbawiona dawnej siły. Izrael nie ma już przyjaciół na świecie: kiedyś uznawany jako silna demokracja, teraz jest postrzegany jako kraj, który generuje nienawiść na całym świecie z powodu swoich działań. A najgorsze, mówi Landsmann, jest to, że naprawienie tego wszystkiego nie jest już możliwe. To jak niemożliwy sen, miraż.

Dlaczego? Ponieważ najważniejsze instytucje w kraju — sądownictwo, media i Parlament (Kneset) – zostały zniszczone. Nie funkcjonują już tak, jak powinny; są niezrównoważone, kontrolowane przez jedną stronę i straciły równowagę. Nie ma odwrotu.
Autorka wyjaśnia, że nie ma już znaczenia, czy odbywają się wybory, czy powstają nowe partie, czy zmienia się skład parlamentu. Wszystko to jest stratą czasu; obrażenia są zbyt głębokie, a punkt bez powrotu już minął.

Netanjahu nie tylko rządził, ale Izrael stał się jego krajem. Jego koniec będzie końcem Państwa. Zabił je. To nie pochodzi od wroga Izraela. Oświadczenie pochodzi od wybitnego głosu w samym Izraelu. To tak, jakby kraj otwarcie przyznał, że marzenie, które sprzedawał od dziesięcioleci — o byciu niezwyciężonym, stabilnym i wiecznym — rozpada się od wewnątrz. Netanjahu odchodzi, ale państwo, którego tak zaciekle bronił, on pójdzie z nim. Artykuł jest brutalną i uczciwą autopsją tego, co wydarzyło się w ostatnich latach. I diagnozuje tak, jak patrzy świat. Nie ma co już tego ukrywać: Projekt Syjonistyczny dobiegł końca.

Rekordowa Hasbara

Izrael przeznacza 730 milionów dolarów na zniszczenie ludobójstwa, ale nie wierzę, że to wystarczy. Izrael zwiększył swój budżet propagandowy dziesięciokrotnie, osiągając 730 milionów dolarów. To nie tylko kwestia wizerunku, ale strategicznego przetrwania. Z budżetem propagandowym, który wzrósł dziesięciokrotnie w ciągu mniej niż dwóch lat, Izrael przyznaje – poprzez liczby – że jego globalna reputacja, ze względu na Gazę i otwarte fronty na Bliskim Wschodzie, spadła do poziomów, których nie widziano od czasu jej powstania.

Zgodnie z przyjętą w marcu ustawą budżetową państwo żydowskie przeznaczyło 730 milionów dolarów na krajową Dyrekcję Dyplomacji Publicznej (Hasbara). Liczba ta stanowi dramatyczny wzrost w stosunku do zeszłorocznych 150 milionów dolarów, co z kolei było już dwudziestokrotnie wyższe niż wydatki sprzed 2023 roku. Największa część środków przeznaczona jest na cyfryzację. Rząd Izraela przeznaczył 50 milionów dolarów na masową kampanię reklamową na platformach społecznościowych (Meta, Google, X). Do tego dochodzi około 40 milionów dolarów na przyjęcie setek zagranicznych delegacji: nie tylko polityków i duchownych, ale także influencerów, Rektorów Uniwersytetów i liderów społeczności. Celem jest zbudowanie sieci ambasadorów, wolontariuszy gotowych do rozpowszechniania izraelskiej narracji w swoich krajach.

Ale najbardziej zaskakującym posunięciem jest miesięczny kontrakt o wartości 1,5 miliona dolarów podpisany z firmą powiązaną z Bradem Parscale, byłym strategiem cyfrowym Donalda Trumpa. Firma – ta sama, która otrzymała już 9 milionów dolarów na poprzednią kampanię – wykorzysta narzędzia sztucznej inteligencji do kształtowania globalnej opinii publicznej, mikro-kierowania do niezdecydowanych wyborców i wzmacniania nastrojów proizraelskich. Obecnie to algorytmiczna broń na służbie hasbary. Jak wspomniano wcześniej, utworzono scentralizowane centrum monitorowania, które śledzi setki gazet i tysiące codziennych wzmianek o Izraelu. Ale Middle East Eye dodaje niepokojący szczegół: sala prasowa nie tylko obserwuje, ale interweniuje w czasie rzeczywistym, koordynując zaprzeczenia, kontrnarracje i powodzie wyrównanych komentarzy. Wojna hybrydowa pod każdym względem, ale dotyczy instytucjonalnej komunikacji państwa sprzymierzonego z Zachodem. Te kolosalne wydatki są uzasadnione upadkiem wizerunku Izraela, obecnie poświadczonego przez najbardziej autorytatywne instytuty wyborcze.

Pew Research Center (kwiecień 2026) potwierdza, że 60% Amerykanów ma niekorzystną opinię o Izraelu, ze szczytem 80% wśród Demokratów. Nawet wśród Republikanów poniżej 50 roku życia większość (57%) wyraża negatywną opinię. A upadek nie oszczędza amerykańskich Żydów: wsparcie spadło poniżej dwóch trzecich.

Ale najbardziej niepokojąca liczba dla Tel Awiwu pochodzi z raportu Instytutu Studiów nad bezpieczeństwem narodowym (INSS), który mówi o „izolacji dyplomatycznej i publicznej bezprecedensowej od narodzin państwa. Ten sam think tank alarmuje o „pełzającym bojkocie gospodarczym”: firmy, uniwersytety i organizacje społeczeństwa obywatelskiego coraz bardziej niechętnie nawiązują stosunki z Izraelem, co zagraża sercu jego gospodarki intensywnie wykorzystującej technologię. Upadek poparcia, porażka Izraela.

ak więc, podczas gdy sondaże sygnalizują załamanie poparcia, odpowiedzią Tel Awiwu nie jest zmiana polityki w Gazie i gdzie indziej, ale operacja na dużą skalę mająca na celu zmianę postrzegania USA i globalnej opinii publicznej, przekształcając świat w prawdziwe propagandowe pole bitwy. Pytanie, które zadaje wielu analityków, brzmi: czy nawet maszyna propagandowa o wartości 730 milionów dolarów może odwrócić tak głęboki trend.

Ponieważ problem Izraela jest teraz strukturalny: Zachodnia opinia publiczna, a zwłaszcza amerykańska opinia publiczna, ponownie rozważa swój sojusz z państwem oskarżonym o ludobójstwo i podżeganie do wojny. Temat, który jeszcze kilka lat temu był uważany za tabu, ale który dziś stał się głównym nurtem w debacie politycznej.

========================================

Por.:

Haaretz: Świat nienawidzi Izraela – Netanjahu odejdzie, ale państwo umrze wraz z nim

Jak Iran pokonał Izrael

Opublikowany przez

Irański atak na Tel Awiw, 28 lutego 2026 r.

Jak Iran pokonał Izrael

Przez Kit Klarenberg

Sensacyjny reportaż hebrajskojęzycznego portalu Ynet ujawnił nie tylko żenującą katastrofę amerykańsko-izraelskiej wojny z Iranem, ale także trwające wysiłki syjonistycznego tworu zmierzające do obalenia Republiki Islamskiej poprzez tajne i jawne operacje wojskowe i wywiadowcze. Gwałtowne protesty zorganizowane przez Mosad, zabójstwo Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego i inwazja Kurdów miały doprowadzić do zmiany reżimu i „całkowitego zwycięstwa” nad Teheranem. Jednak, jak zauważa Ynet, „to, co zaczęło się jako dalekosiężny izraelski manewr, pełen wyobraźni i ostateczny w swoim rozwiązaniu, kończy się złamanym sercem”.

Śledztwo skrupulatnie bada, jak urojeniowy plan syjonistycznej organizacji zakorzenił się w umysłach izraelskiego wywiadu, wojska i przywódców politycznych, zanim administracja Trumpa w pełni przekonała się o spisku. Ynet ujawnia niezwykły i niebezpieczny poziom urojeń i imperialnej pychy na najwyższych szczeblach w Tel Awiwie i Waszyngtonie. Na przykład Benjamin Netanjahu szczerze – i niebezpiecznie – wierzył, że zbrodniczy atak Izraela na Liban we wrześniu 2024 roku i 12-dniowa wojna w czerwcu 2025 roku zdziesiątkowały Hezbollah i Iran.

Pogląd ten podzielał również Mosad, który od 2022 roku budował w Teheranie potężną, specjalnie zbudowaną szpiegowską armię antyrządową. Ten syjonistyczny twór był głęboko przekonany, że jego siły dysponują siłą wystarczającą do obalenia całej Republiki Islamskiej. „Promowanie masowych protestów” i zachęcanie do „zbrojnego oporu ze strony mniejszości” – zwłaszcza Kurdów w Iranie i poza nim – „równolegle” z zabójstwem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego, były celowymi elementami trzytorowej strategii zamachu stanu. Netanjahu szczerze wierzył, że „całkowite zwycięstwo” nad oporem jest w zasięgu ręki na wszystkich teatrach działań wojennych w Azji Zachodniej.

Ynet donosi:

„Obalenie reżimu było kluczowym elementem ogólnego planu wojennego Izraela”.

Operacja miała pierwotnie rozpocząć się w czerwcu tego roku. Jednak w styczniu, gdy „dziesiątki tysięcy” wspieranych przez Mosad rebeliantów pojawiło się na ulicach Teheranu i innych irańskich miast, syjonistyczna organizacja uznała, że ​​warunki są wystarczająco „dojrzałe”, by podjąć zdecydowany krok. „Organizacja wpływów” Mossadu w Republice Islamskiej powstała w 2022 roku i osiągnęła „dojrzałość operacyjną dwa i pół roku temu” – co ciekawe, około 7 października. Ynet ponuro chwali się „wysiłkami i wyrafinowaniem” tajnej armii antyrządowych zamieszek, należącej do syjonistycznej organizacji w Teheranie.

„Izrael stworzył własną maszynę do trucizn. To poważny system uzbrojenia, który, gdy tylko osiągnie pełną sprawność, może mieć śmiertelne konsekwencje”.

Mosad przedstawił swój szalony plan zmiany reżimu bezpośrednio CIA; Centralne Dowództwo Pentagonu zostało o nim poinformowane przez szefa sztabu syjonistycznych sił okupacyjnych, Eyala Zamira, podczas wizyty, a Trump był osobiście lobbowany przez Netanjahu. Prezydent – ​​który po porwaniu Nicolása Maduro 3 stycznia był „przekonany, że możliwości podległego mu wojska nie mają granic” – i jego administracja byli niezwykle chłonni. Trump zasygnalizował swoją aprobatę dla spisku 13 stycznia, publicznie informując Irańczyków, że „pomoc jest w drodze”.

Natychmiast rozpoczęła się masowa rozbudowa sił zbrojnych USA w Azji Zachodniej, podczas gdy rzekomo trwały rozmowy pokojowe z Teheranem. Negocjacje były oczywiście fikcją, mającą na celu uśpienie czujności ruchu oporu, zanim rozpocznie się kolejna faza planowanego przez Izrael zamachu stanu. 28 lutego syjonistyczno-amerykańskie naloty na Teheran spadły na niego lawinowo. Izrael i Stany Zjednoczone były przekonane, że irańskie kierownictwo zostało wyeliminowane lub rozproszone, a system dowodzenia i kontroli Republiki Islamskiej został „poważnie osłabiony”. Ale potem zaczęła się katastrofa.

„Powstanie ludowe”

Chociaż Najwyższy Przywódca został zabity – w zamachu, który zachodnie media diabolicznie okrzyknęły „zabójstwem stulecia” – tymczasowo zmuszając irańskich przywódców do zejścia do podziemia, „uporządkowane przekazanie władzy zgodnie z wolą Chameneiego” zostało pomyślnie przeprowadzone. Irański system dowodzenia i kontroli nie został w rzeczywistości znacząco zakłócony i w ciągu kilku godzin przywrócony do pełnej sprawności. Nie doszło do żadnych dezercji. Niemniej jednak w Waszyngtonie i Tel Awiwie panowała „euforia”. Trump – który prywatnie „z zadowoleniem przyjął izraelski atak” – opublikował oświadczenie wideo, w którym wezwał naród irański do przejęcia władzy siłą i ostrzegł:

„Do członków Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, sił zbrojnych i całej policji: mówię wam dziś wieczorem: musicie złożyć broń, a otrzymacie pełną immunitet przed oskarżeniem – w przeciwnym razie musicie przygotować się na pewną śmierć”.

Netanjahu przyłączył się do wezwania do powstania. Problem polegał jednak na tym, że „tłum postanowił pozostać w domu”, nie tylko z powodu ludobójczych nalotów USA i Izraela. Celowy atak na szkołę podstawową zabił 156 chłopców i dziewcząt, co wywołało gwałtowne międzynarodowe potępienie, żałobę w całej Azji Zachodniej i dochodzenie ONZ. Zamiast tego Irańczycy masowo wyszli na ulice, aby opłakiwać Chameneiego i jednocześnie świętować mianowanie jego syna Modżtaby na Najwyższego Przywódcę. IRGC natychmiast przystąpiło do blokowania Cieśniny Ormuz.

Chociaż blokada była absolutnie nieuniknioną konsekwencją syjonistyczno-amerykańskiej agresji na Iran, którą analizy zachodnich wywiadów od dawna i jednogłośnie przewidywały, Ynet donosi, że Stany Zjednoczone „nie były przygotowane na ten krok i jego niszczycielskie konsekwencje gospodarcze”. Groźby Trumpa pod adresem Teheranu, by nie blokował cieśniny, zostały zignorowane. Zagadkę, dlaczego Waszyngton był tak nieprzygotowany, rozwiązują osobiste zapewnienia Netanjahu skierowane do Trumpa, że ​​Republika Islamska upadnie w ciągu zaledwie kilku dni. Co zdumiewające, nie było żadnego planu awaryjnego na późniejszą ewentualność.

Tymczasem kolejny element syjonistyczno-amerykańskiej operacji mającej na celu zmianę reżimu w Teheranie zawiódł. „Po 100 godzinach nalotów… miała rozpocząć się lądowa inwazja kurdyjskich milicji z Iraku”. Siły inwazyjne szkoliły się tam w poprzednich tygodniach, przygotowując się do „dotarcia do kurdyjskiego regionu Iranu” i połączenia się z lokalnymi bojownikami przed „masowym marszem” na Teheran. Tel Awiw czerpał inspirację z przykładu Damaszku, który w grudniu 2024 roku został zajęty w ciągu kilku dni przez siły HTS wspierane przez MI6.

Kurdyjscy bojownicy trenują w bazie niedaleko Irbilu w Iraku, luty 2026 r.

Ynet donosi jednak, że irański wywiad „dowiedział się o planowanej inwazji z wyprzedzeniem” i rzekomo poinformował o niej Turcję, co skłoniło Recepa Tayyipa Erdogana do osobistego nakłonienia Trumpa do jej odwołania. Niezależnie od tego, obiektywnie rzecz biorąc, cała propozycja była jawnym szaleństwem. Po tym, jak na początku marca pojawiły się doniesienia, że ​​CIA szkoli kurdyjskich bojowników „w celu wzniecenia powstania ludowego w Iranie”, nawet eksperci z syjonistycznych ośrodków analitycznych i aktywiści diaspory ostrzegali, że inwazja to przepis na totalną katastrofę, która zjednoczyłaby Irańczyków ze wszystkich środowisk w oporze.

Niezrażona inwazja Kurdów pozostała fundamentalnym elementem izraelskiej strategii zmiany reżimu przeciwko Teheranowi przez cały okres wojny. Kiedy 7 kwietnia, po 40 dniach niszczycielskich ataków irańskich, uzgodniono tymczasowe zawieszenie broni, izraelscy urzędnicy powiedzieli portalowi Ynet, że zastanawiają się, dlaczego inwazja nigdy nie doszła do skutku. Czy Stany Zjednoczone nie wierzyły w tę operację od samego początku? Czy Trump zmienił zdanie po tym, jak Erdoğan odebrał telefon? A może „cały ten pomysł był fantazją, bez szans na realizację?”.

„Niezamierzone konsekwencje”

Fakt, że organizacja syjonistyczna była tak przekonana o powodzeniu swojej ewidentnie błędnej, samobójczej misji, jest tym bardziej druzgocący w świetle treści raportu z lipca 2025 roku, opublikowanego przez wpływowy Instytut Studiów nad Bezpieczeństwem Narodowym w Tel Awiwie. W druzgocącej ocenie 12-dniowej wojny, think tank przyznał, że zmiana reżimu w Iranie była deklarowanym celem syjonistów od początku konfliktu, który zakończył się spektakularną porażką. INSS nadal opowiadał się za zniszczeniem Republiki Islamskiej, ale ostrzegał przed pewnymi strategiami.

Co godne uwagi, think tank ostrzegał przed stosowaniem tej samej taktyki zmiany reżimu, na którą powoływały się ZOF i Mossad podczas niedawnej wojny syjonistyczno -amerykańskiej z Iranem. Po pierwsze, INSS słusznie przewidział, że wszelkie izraelskie działania militarne – w tym bombardowanie ludności cywilnej – mające na celu wywołanie masowych protestów antyrządowych, będą skazane na porażkę. Wręcz przeciwnie, takie działania podczas 12-dniowej wojny wywołały falę nastrojów antyizraelskich wśród Irańczyków, którzy w odpowiedzi wykazali się niezwykłym stopniem jedności pod narodową flagą.

Determinacja narodu irańskiego do „obrony ojczyzny w krytycznym momencie przed wrogiem zewnętrznym” przetrwała nawet po zakończeniu wojny dwunastodniowej, tak że wszelkie ślady publicznego sprzeciwu w Republice Islamskiej „prawie całkowicie zniknęły” w następstwie konfliktu. INSS wydał również stanowcze ostrzeżenie przed wspieraniem „tendencji separatystycznych” w Iranie – takich jak kurdyjskie bojówki. Ze względu na „wzmożoną wrażliwość społeczną na wszelkie postrzegane zagraniczne próby promowania podziałów etnicznych” powstanie separatystyczne, nie mówiąc już o jawnej inwazji, zjednoczyłoby „dużą część” społeczeństwa irańskiego „przeciwko Izraelowi”.

Co więcej, szczególnie prorocza część raportu INSS zawierała surowe ostrzeżenie przed zamachem na Najwyższego Przywódcę Alego Chameneiego, stwierdzając, że „niekoniecznie doprowadzi to do zmiany reżimu” i nieuchronnie przyniesie odwrotny skutek. Zespół doradców trafnie przewidział, że Teheran „prawdopodobnie bez trudu znajdzie następcę, który okaże się bardziej radykalny lub bardziej kompetentny”. INSS przewidział również, że rząd irański zostanie wzmocniony, a nastroje antysyjonistyczne wzrosną zarówno w Iranie, jak i poza nim, skazując od samego początku na porażkę wszelkie późniejsze „próby destabilizacji reżimu poprzez protesty społeczne”.

Wszystkie te upokarzające wydarzenia rzeczywiście miały miejsce po 28 lutego. W innym miejscu INSS przewidywał, że motywowane militarnie działania reżimu izraelskiego mające na celu doprowadzenie do zmiany reżimu w Iranie mogą zmusić Republikę Islamską do uzyskania zdolności do budowy broni jądrowej – „jako swego rodzaju egzystencjalnej polisy ubezpieczeniowej”. Do tego jeszcze nie doszło, choć zachodni urzędnicy państwowi obawiają się obecnie, że może to nastąpić. Tymczasem, od czasu wejścia w życie zawieszenia broni, rozmowy między Waszyngtonem a Teheranem znajdują się w pozornie nie do pokonania impasie. Podczas gdy urzędnicy amerykańscy nadal nalegają na nałożenie surowych ograniczeń na irańskie badania jądrowe, Republika Islamska odmawia jakichkolwiek negocjacji w tej sprawie.

Co więcej, Teheran jasno dał do zrozumienia, że ​​nie rozluźni swojego uścisku na Cieśninie Ormuz, dopóki imperium nie zniesie blokady kraju i nie zakończy konfliktu. Podczas gdy Netanjahu wciąż marzy o demontażu Republiki Islamskiej, imperium nie dysponuje niezbędną siłą gospodarczą i militarną. Tymczasem przeciążony Tel Awiw wpadł w kolosalną pułapkę w Libanie, a ruch oporu czeka i bacznie się temu przygląda. Lekkomyślnie dążąc do ewidentnie nieosiągalnej „zmiany reżimu” w Iranie, twór syjonistyczny jedynie przyspieszył swoją ostateczną zagładę.

Źródło: Jak Iran pokonał Izrael

Haaretz: Świat nienawidzi Izraela – Netanjahu odejdzie, ale państwo umrze wraz z nim

Opublikowany przez

Haaretz: Świat nienawidzi Izraela

– Netanjahu odejdzie,

ale państwo umrze wraz z nim

Wielkie ajwaj:

Netanjahu odejdzie, ale wraz z nim umrze państwo.

Mówiąc o rozmowach prezydenta Isaaca Herzoga na temat umowy dla premiera Benjamina Netanjahu w zamian za jego wycofanie się z życia politycznego; mówiąc o próbach Sądu Najwyższego, by zyskać na czasie i odroczyć „kryzys konstytucyjny” (czyli „szturm Bastylii”, czyli sądu, przez „lud”, który nie zadowala się suwerennością, ale chce uwolnić się od wszelkich mechanizmów kontroli i równowagi oraz „osądzać sędziów”); mówiąc o wszystkich kalkulacjach wyborczych dotyczących liczby miejsc w Knesecie, wielkości bloków i entuzjazmie dla sojuszy politycznych, który szybko staje się obsesją w okresie poprzedzającym „fatalne” wybory (Gadi Eisenkot albo dołączy do wspólnej listy opozycji, albo z nostalgią spojrzy wstecz na machinę jadu rządu): Przykro mi, że tak przygnębiam, ale nasz los jest już za nami. Wszystko już się wydarzyło.

„Ja jestem państwem” – sugerował Netanjahu od prawie dwóch dekad, a jego zwolennicy poszli w jego ślady. I teraz to prawda. On jest państwem. Jak na ironię, to połączenie człowieka i państwa staje się widoczne właśnie teraz, gdy to pierwsze zbliża się do końca („końca ery Netanjahu”). W praktyce obaj „umierają” na naszych oczach – Netanjahu jako człowiek i legenda założyciela narodu, Theodora Herzla.

Netanjahu odejdzie, ale państwo umrze wraz z nim. Musimy bowiem uznać, że jego osiągnięcia w demontażu państwa są niezaprzeczalne.

Udało mu się zniszczyć wszystko – wszystko, co dobre, pamiętajcie. Nic nie pozostało. Absolutnie nic. Nasze społeczeństwo zostało rozdarte, armia się rozpadła, sędziowie umierają ze strachu, media stały się reality show, Kneset zdegenerował się do rozmiarów domu wariatów, a opozycja podziela wizję rzeczywistości Netanjahu (Iran stanowi zagrożenie egzystencjalne; nie ma rozwiązania problemu palestyńskiego; w rządzie powinny być tylko partie syjonistyczne).

Zbliżając się do końca, pozostaje jedno pytanie: Czy istnieje życie po śmierci? I tylko Bóg zna odpowiedź.

Świat nienawidzi Izraela, a antysemityzm powrócił do swojej politycznej kolebki. Nie jest to już „nowa”, lewicowa, krytyczna wersja (która była skierowana przede wszystkim przeciwko polityce Izraela i wadom syjonizmu), lecz stara, prawicowa, mordercza odmiana (która entuzjastycznie przyjmuje retorykę „Protokołów mędrców Syjonu”). Prawda jest taka: podczas gdy doprowadzaliśmy siebie i świat do szaleństwa Holokaustem, nieustannie skandując „Nigdy więcej”, Netanjahu doprowadził świat na skraj powtórzenia historii.

Ludzie żyją w złudzeniu, że wciąż istnieje szansa – że on i państwo to odrębne byty, że go przeżyjemy, a przyszłość znów się otworzy. Ta nadzieja napędza strategię „kupowania czasu” stosowaną przez sędziów w procesie Netanjahu, przez Herzoga w sprawie wniosku Netanjahu o ułaskawienie, przez Sąd Najwyższy we wszystkich jego decyzjach w kluczowych kwestiach (pobór do wojska, kadencja Itamara Ben-Gvira na stanowisku ministra bezpieczeństwa narodowego, państwowa komisja śledcza ds. zaniedbań z 7 października 2023 r.), a także przez liczną społeczność przeciwników Netanjahu, którzy należą do elit rządzących i pomimo swojej retoryki i protestów odmawiają łamania zasad gry.

Wszyscy oni utrzymują państwo na powierzchni – i robiąc to, utrzymują Netanjahu na powierzchni, bo on jest państwem. Jaka jest alternatywa? Unikać służby wojskowej i pozwolić krajowi umrzeć? Zabić państwo, żeby się go pozbyć?

Kiedy wybucha wojna, zgłaszają się do służby. Płacą podatki. Przestrzegają prawa. Wstępują do rządu, gdy zostaną wezwani do broni. Bronią państwa w mediach zagranicznych. Bronią go w sądach międzynarodowych, gdy jest atakowane, nawet gdy zwolennicy Netanjahu potępiają ich jako zdrajców pięć minut przed i pięć minut po (jak w przypadku byłego prezesa Sądu Najwyższego Aharona Baraka).

Herzog rozbroi tę bombę? Na jakiej planecie on żyje? Bomba wybuchła nam już tysiące razy w twarz. Amputowała kończyny i wyrwała serca. Gramy na czas, mając nadzieję na usunięcie guza i uratowanie ciała – ale to już przegrana sprawa. Jest za późno.

Zbliżający się koniec pozostawia jedno pytanie: Czy istnieje życie po śmierci? I tylko Bóg wie. Będziemy musieli umrzeć, aby się dowiedzieć. Być może po śmierci państwa narodzi się coś nowego i będziemy świadkami odrodzenia narodowego. Ale jedno jest pewne: nie możemy wskrzesić życia, które mieliśmy. Nie ma powrotu do tego, co kiedyś było. Nie ma przyszłości dla państwa takiego, jakie było kiedyś. Państwo jest tym. A jego koniec będzie jego końcem. On je zabił.

Źródło: Netanjahu odejdzie, ale wraz z nim umrze państwo

To jednak są sataniści… Izraelski żołnierz włożył papierosa w usta figury Matki Boskiej

Opublikowany przez

==============================

Kolejna profanacja! Izraelski żołnierz włożył papierosa w usta figury Matki Boskiej [FOTO]

7.05.2026 nczas/kolejna-profanacja-izraelski-zolnierz-wlozyl-papierosa-w-usta-figury-matki-boskiej

Wojsko Izraela.
NCZAS.INFO | Wojsko państwa Izrael. / Fot. PAP/Newscom

Wioskę Debl na południu Libanu – małą, chrześcijańską osadę maronicką – izraelska armia zdaje się traktować jako poligon doświadczalny nie tylko w sensie militarnym.

W ciągu kilku tygodni doszło tam do dwóch incydentów, które trudno zakwalifikować inaczej niż jako akty celowej profanacji. Tym razem żydowski żołnierz włożył papierosa w usta figury Matki Boskiej.

W odpowiedzi na pytania mediów, izraelska armia potwierdziła autentyczność zdjęcia, zapewnia, że „traktuje incydent poważnie” i podkreśliła, że zachowanie żołnierza „odbiega od wartości oczekiwanych od żołnierzy”.

Wstępne ustalenia, przekazane m.in. przez izraelskiego nadawcę publicznego Kan, wskazują, że zdjęcie wykonano kilka tygodni temu w miejscowości Debl, kilka kilometrów od granicy z Izraelem, choć opublikowano je dopiero teraz.

W tej samej zamieszkanej przez chrześcijan maronitów wiosce pod koniec kwietnia inny izraelski żołnierz zniszczył figurę Jezusa. Po oburzeniu chrześcijan na całym świecie, żołnierz, który zniszczył figurę, został odsunięty od służby bojowej i skazany na 30 dni aresztu. Taką samą karę otrzymał wojskowy, który fotografował zdarzenie. [uś, no słusznie. Po co informuje gojów?? md]

Izraelska armia zapowiada teraz, że żołnierz widoczny na zdjęciu, na którym wkłada papierosa do ust figury Matki Boskiej, także zostanie ukarany dyscyplinarnie. [tydzień urlopu?? md]

====================================

שערורייה חדשה בלבנון: חייל צה”ל תועד מכניס סיגריה לפי פסל של מריהhttps://t.co/GIwuLy3xtF pic.twitter.com/nc5GKm064c

— ynet עדכוני (@ynetalerts) May 6, 2026

Żydzi poza kontrolą. Żołnierze masowo rabują mienie cywilne w Libanie i Strefie Gazy

Opublikowany przez

Żydzi poza kontrolą.

Żołnierze masowo rabują

mienie cywilne

w Libanie i Strefie Gazy

4 maja 2026 pch24/zydzi-poza-kontrola-zolnierze-masowo-rabuja-mienie-cywilne-w-libanie-i-strefie-gazy

74351a20-12a5-4ce8-9895-75b3d85f67d6_medium.webp
Easy-Peasy.AI

Armia Izraela „nie radzi sobie” z falą grabieży mienia cywilnego przez żołnierzy w Libanie i Strefie Gazy – informuje izraelski portal Ynet. Z relacji rezerwistów wynika, że rabunek opuszczonych domów odbywa się rutynowo, a dowództwo nie podejmuje działań dyscyplinarnych.

Według relacji publikowanych przez izraelskie media – zarówno liberalny i niszowy dziennik „Haarec”, jak i najbardziej popularny izraelski portal Ynet – żołnierze wynoszą z libańskich wiosek niemal wszystko.

Na listach skradzionych przedmiotów znajdują się telewizory, motocykle, dywany, obrazy, sofy, pościel, a także sprzęt kuchenny, taki jak lodówki, tostery, czajniki, miksery, a nawet filiżanki.

Jeden z żołnierzy rezerwy opisał, że widział jednostki ładujące na pojazdy całe zestawy mebli oraz biżuterię, a w innym wyznaniu pojawiła się informacja o kradzieży sztabek złota, koców oraz prywatnych zdjęć.

Żołnierze wypowiadający się anonimowo dla izraelskich mediów opisują proceder jako jawny. – Każdy, kto coś bierze – telewizory, papierosy, narzędzia – po prostu wkłada to do swojego pojazdu. Nikt tego nie ukrywa, wszyscy to widzą i rozumieją – relacjonuje jeden z mundurowych w „Haarecu”.

​​- W Strefie Gazy ktoś wsiadł do ciężarówki z kanapą, doszło tam do szalonej bójki. (…) Siedem miesięcy temu każda jednostka umeblowała sobie pomieszczenia wspólne sprzętami ze Strefy, całymi kompletami wypoczynkowymi – powiedział inny żołnierz portalowi Ynet.

Podczas wojny w Strefie Gazy zjawisko grabieży miało osłabnąć – według źródeł Ynetu – jednak nie z powodu zaostrzenia rozkazów, lecz dlatego, że „zostało mało do zabrania”.

Szef Sztabu Generalnego, Ejal Zamir, pod koniec kwietnia potępił rabunki, nazywając je „moralną plamą”, jednak mimo tych deklaracji, żołnierze twierdzą, że dyscyplina nie jest egzekwowana. Choć niektórzy dowódcy niższego szczebla próbują interweniować – grożąc m.in. usunięciem z jednostki – większość ma przymyka oko na zachowanie podwładnych – wynika z raportu Ynet.

„Haarec” podkreśla, że dowódcy obawiają się wyciągania surowych konsekwencji wobec rezerwistów, by nie zniechęcać ich do służby, w czasie, kiedy armia odczuwa braki kadrowe. W efekcie, punkty kontrolne na granicy z Libanem, które miały zapobiegać wywożeniu łupów do Izraela, w wielu miejscach zostały zlikwidowane lub działają jedynie fasadowo.

Żołnierze tłumaczą swoje zachowanie na kilka sposobów. Wielu uważa, że skoro domy i tak zostaną zburzone lub zbombardowane, zabranie z nich mienia nie stanowi realnej szkody, inni postrzegają grabież jako formę „rekompensaty” za trudy wojny i osobiste koszty, jakie ponoszą jako rezerwiści.

Komentatorzy zauważają, że zjawisko grabieży to nie jest nowe w historii wojen toczonych przez Izrael. Podobne incydenty odnotowywano podczas konfliktów w 1948, 1956, 1967 roku oraz podczas pierwszej wojny libańskiej w 1982 roku. Zdaniem „Haareca” obecny problem wyróżnia się systemową biernością państwa. Rząd, choć oficjalnie nie zachęca do grabieży, nie podejmuje też realnych kroków, by je powstrzymać.

Oficjalne dane wojska mogą budzić wątpliwości co do skuteczności śledztw – w 2024 roku wpłynęło jedynie dziewięć zgłoszeń dotyczących grabieży w Strefie Gazy, z czego tylko jedno zakończyło się aktem oskarżenia – podał Ynet.

Operacja Izraela w Strefie Gazy rozpoczęła się po ataku Hamasu na Izrael 7 października 2023 roku, a od października 2025 roku obowiązuje kruche zawieszenie broni między Hamasem a Izraelem.

Z kolei trwająca obecnie izraelska inwazja na Liban jest związana z szerszą eskalacją po atakach USA i Izraela na Iran 28 lutego, po których libański Hezbollah włączył się do walk po stronie Teheranu.

Źródło: PAP / Joanna Baczała

Oto każda debata izraelsko-palestyńska w pigułce

Opublikowany przez

Caitlin Johnstone

Każda debata izraelsko-palestyńska w pigułce:

Tak więc pierwotnym źródłem żalu jest ewidentnie sztuczne stworzenie państwa etniczno-nacjonalistycznego w połowie XX wieku oraz naciski syjonistów i zachodnich imperialistów, aby to urzeczywistnić.

Caitlin Johnstone 3 maja 2026 r

Zasadniczo każda debata izraelsko-palestyńska przebiega w ten sposób:

„Izrael zrobił X.”

„Tak, bo Hamas zrobił Y.”

„Tak, bo Izrael zrobił Z.”

„Tak, ale tylko dlatego, że Palestyńczycy ciągle robią A.”

„Okej, ale to by się nie wydarzyło, gdyby Izraelczycy nie robili B.”

„Ale to się stało tylko dlatego, że Arabowie zrobili C!”

—————————————

Jeśli jednak cofniemy się w czasie wystarczająco daleko, dotrzemy do momentu, w którym świat zachodni siłą umieścił zupełnie nowe państwo etniczne na szczycie już istniejącej cywilizacji bez zgody — i ze skrajną szkodą dla — ludzi, którzy już tam mieszkali.

Jasne, można cofnąć się jeszcze dalej i powiedzieć: „Och, tak, Żydzi mieszkali tam tysiące lat temu”, ale to po prostu głupota. Nie ma żadnego uzasadnionego powodu, by sądzić, że jakiś Żyd w Nowym Jorku ma jakiekolwiek znaczące pochodzenie łączące go z tą ziemią silniej niż jakikolwiek przypadkowy muzułmanin w Turcji czy gdziekolwiek indziej, a nawet gdyby istniało, to i tak absurdem byłoby powoływanie się na starożytną historię jako podstawę roszczeń terytorialnych. Jestem oddalona zaledwie o kilka pokoleń od moich przodków z Irlandii i Szkocji, ale byłoby absurdem, gdybym pojawiła się i zażądała domu kogoś, kto tam mieszka.

Zatem pierwotnym powodem niezadowolenia jest ewidentnie sztuczne stworzenie państwa etno-nacjonalistycznego w połowie XX wieku oraz naciski syjonistów i zachodnich imperialistów, by to osiągnąć. To właśnie ten pierwotny akt nadużycia doprowadził do powstania całego tego gigantycznego bałaganu.

I jak to się wszystko potoczyło? Historia mówi sama za siebie. Pokolenia nieustannej przemocy i nadużyć, których kulminacją była rzeź i chaos na całym Bliskim Wschodzie, które widzimy dziś.

Oznacza to, że utworzenie Izraela było błędem. Błędem, który należy naprawić.

Syjoniści rozpłyną się w wrzaskliwej stercie jadu i przesady, gdy powiesz to, twierdząc, że nawołujesz do eksterminacji Żydów, ale to nieprawda. Z pewnością naprawienie krzywd przeszłości i położenie kresu porządkowi narodowemu, który opierał się na przedkładaniu interesów Żydów nad interesy Palestyńczyków, byłoby uciążliwe dla wielu Żydów, którzy tam mieszkali, ale nie ma podstaw, by twierdzić, że pociągnęłoby to za sobą ich śmierć. Apartheid w RPA został zniesiony bez eksterminacji milionów białych ludzi i nie ma powodu, by sądzić, że zniesienie apartheidu w Izraelu pociągnęłoby za sobą eksterminację Żydów.

Eksperyment z Izraelem został już przeprowadzony i zakończył się niepowodzeniem. Czas spróbować czegoś innego.

Koszerne MEM-y I.

Opublikowany przez

———————————

————————————————————–

—————————————-

————————————————–

——————————————————————————-

Znajdowała się ona na terenie dawnego obozu pracy dla kobiet (filii KL Gross-Rosen – Grünberg I) w Zielonej Górze. Usunięto, Władze Zielonej Góry umieściły te po prawej]

————————————————————————

Usunięto też tablicę Św. Gertrudy Stein – niewłaściwa żydówka.

———————————–