Iran nie stawia oporu ani nie negocjuje, lecz posuwa się naprzód w swojej globalnej rewolucji

Opublikowany 2026-05-14 przez Mirosław Dakowski

Iran nie stawia oporu ani nie negocjuje, lecz posuwa się naprzód w swojej globalnej rewolucji.

przez Thierry’ego Meyssana voltairenet

[Uwaga, to stanowisko europejskich lewicowców, może komunistów; piszą we Francji. Ale bardzo ciekawe. MD]

============================================

Po prostu nie rozumiemy postawy Iranu wobec Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników: Naród irański nie jest zaskoczony wojną. Biorąc pod uwagę ich antyimperialistyczne stanowisko, spodziewał się jej. Jest mniej zainteresowany negocjacjami w sprawie zakończenia działań wojennych niż nowym porządkiem międzynarodowym. Jest gotów zaakceptować cierpienie, aby realizować własne cele. Waszyngton może odnieść zwycięstwo militarne, ale politycznie to Teheran zyskuje na znaczeniu.

Sieć Voltaire | Paryż (Francja) |12 maja 2026 r.

عربي ελληνικά angielski hiszpański francuski włoski Holenderski portugalski

Prezydent Donald Trump – a wraz z nim wszyscy odpowiedzialni zachodni politycy i komentatorzy – uważa, że Irańczycy powinni skupić się wyłącznie na uniknięciu bomb Pentagonu i odzyskaniu akceptowalnego poziomu życia. Powinni zatem wstrzymać swój program nuklearny i otworzyć Cieśninę Ormuz.

Oczywiście, nie o to im chodzi. Ludzie [politycy] Zachodu po prostu nie rozumieją, czego chcą Irańczycy, których w ogóle nie znają. Nadal nie pojęli przesłania Mohammada Mossadegha i Ruhollaha Chomeiniego: Irańczycy mogą wyzwolić swój kraj spod anglosaskiej eksploatacji kolonialnej, a świat spod zachodnich rządów kolonialnych, czerpiąc siłę ze swojej religii niezbędną do przeprowadzenia tej rewolucji.

Mohammad Mossadegh udowodnił, że odzyskanie własności narodowej jest możliwe. Znacjonalizował ropę naftową i wynegocjował udziały, jakie jego kraj miał przyznać zagranicznym firmom. Chociaż został obalony przez CIA i MI6 z pomocą szacha, jego osiągnięć nie dało się cofnąć. Mossadegh odrodził wyzyskiwany naród.

Przez wiele lat Ruhollah Chomeini nieustannie marzył, że każdy muzułmanin mógłby pójść w ślady proroków Alego i Husajna i poświęcić swoje życie sprawiedliwości. Wyobrażał sobie, że Iran uwolni się od swojej dolorystycznej interpretacji złotej legendy islamu; że mógłby wyzwolić siebie i resztę świata, za co spotkała go ekskomunika ze strony wszystkich pozostałych ajatollahów… i wyborem Zbigniewa Brzezińskiego na następcę szacha.

Mimo że arogancki Chomeini walczył z Mossadeghiem, obaj byli zawsze zgodni w poglądach na suwerenność Iranu.

Pamiętamy jedynie ekscesy i szaleństwo rewolucji islamskiej. Każda rewolucja jest krwawa, ale nie potępiamy wszystkich jednakowo. Pamiętamy wyroki śmierci dla Irańczyków oskarżonych – słusznie lub niesłusznie – o bycie agentami mocarstw kolonialnych lub Iraku Saddama Husajna, ale nie pamiętamy wojny, którą te państwa narzuciły temu krajowi. Widzieliśmy brutalność policji moralności wobec kobiet, które odmawiały noszenia tradycyjnych strojów, ale nie wobec mężczyzn, którzy odmawiali zapuszczania brody.

We Francji doświadczyliśmy tego samego: nasi przodkowie skazywali na śmierć tych, którzy wspierali armie sprzymierzonych monarchii i dążyli do przywrócenia ustanowionego przez Boga porządku, posuwając się aż do masakry mieszkańców Wandei. Sankiuloci narzucili im mundury i prześladowali tych, którzy nadal nosili się tak, jak za czasów Ancien Régime. Wiemy jednak doskonale, że te okrucieństwa nie były rewolucją: były stworzeniem nowego porządku, opartego na wolności i równości.

Dzisiejszy Iran zdaje sobie sprawę, że dziesięcioletnia, straszliwa wojna (1980–1988) toczona przeciwko niemu przez Irak i Zachód była jedynie preludium do prawdziwego konfliktu. Celem było zapobieżenie powstaniu Republiki Islamskiej. Teraz celem jest realizacja marzenia Chomeiniego.

Na naszych oczach stary ajatollah Ruhollah Chomeini nie próbował odzyskać majątku skonfiskowanego przez szacha, ale natychmiast po przybyciu do Teheranu wezwał armię do opowiedzenia się po stronie ludu, a cały naród irański do opowiedzenia się po stronie uciśnionych.

Dokładnie to samo robi dzisiaj Iran.

Iran od samego początku zdawał sobie sprawę, że nie jest w stanie pokonać izraelsko-amerykańskich sił powietrznych. Choć jego siły zbrojne zestrzeliły kilka bombowców w locie, Iran postanowił zademonstrować swoim arabskim przyjaciołom w Zatoce Perskiej, że mocarstwa kolonialne go wykorzystują. Zaatakował amerykańskie bazy wojskowe w Arabii Saudyjskiej, Bahrajnie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Jordanii, Kuwejcie i Katarze. Oświadczył każdemu z tych państw, że jest współwinne agresji USA, ponieważ oddało część swojego terytorium Pentagonowi, który wykorzystywał je do własnych celów.

Przypadek Sułtanatu Omanu jest nieco inny. Jest to państwo neutralne, nieposiadające na swoim terytorium żadnych baz wojskowych. Jednak 12 i 13 marca zezwoliło ono amerykańskim bombowcom i dronom na przelot nad swoją przestrzenią powietrzną w celu zaatakowania Iranu. Po ostrej wymianie zdań z Teheranem, Maskat przerwał te przeloty. Z kolei pozostałe państwa Zatoki Perskiej nie były w stanie zmienić swojego stanowiska. Uparcie trzymały się rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 2817, która narusza prawo międzynarodowe i wzmacnia wyższość perspektywy Zachodu.

W tamtym momencie nikt nie rozumiał, co się dzieje. Międzynarodowi komentatorzy wyśmiewali głupotę Irańczyków atakujących własnych sojuszników. Z czasem jednak każde z tych sześciu państw zaczęło się zastanawiać, czy nie doprowadziło to do ich upadku; czy problem nie polegał na tym, że zaakceptowały amerykańskie bazy wojskowe dla swojej obrony, co w rzeczywistości uczyniło z nich najemników Zachodu i cele dla Irańczyków.

Aby jeszcze bardziej podkreślić swoje stanowisko, Teheran napisał do rządów Niemiec, Wielkiej Brytanii, Cypru, Rumunii i Bułgarii, aby jasno im dać do zrozumienia, że udzielając Pentagonowi pozwolenia na wykorzystanie swoich baz wojskowych do przeprowadzenia agresji, są współwinne i narażają się na represje.

Następnie Irańczycy mówili o współudziale większości państw świata – z wyjątkiem Rosji, Białorusi i Chin – w grabieży irańskich aktywów za granicą i blokadzie irańskich banków, z którymi nikt nie odważył się już nawiązać stosunków. W tamtym czasie nikt nie zwracał uwagi na te oskarżenia. Dlatego nikt nie rozumiał, kiedy Irańczycy mówili o administracyjnej procedurze przejścia przez Cieśninę Ormuz. Międzynarodowi komentatorzy wyśmiewali wręcz rzekomą głupotę Irańczyków, którzy chcieli nałożyć opłatę za przejazd przez naturalny szlak wodny.

Irańczycy oświadczyli, że zezwolą na przepływ przez cieśninę tylko statkom niebiorącym udziału w agresji, a od pozostałych będą wymagać gwarancji bankowych tylko w razie wypadku. Wywołało to panikę wśród armatorów: jak mogliby udzielić gwarancji bankowych irańskiemu systemowi bankowemu, który przez trzydzieści lat był wykluczony z globalnego systemu bankowego przez Departament Skarbu USA?

Tym razem Iran zwraca się do nas: jesteśmy współwinni polityki mającej na celu jego zagłodzenie, i nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy. Tak jak Niemcy, Arabia Saudyjska, Bahrajn, Bułgaria, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Jordania, Kuwejt, Katar, Rumunia i Wielka Brytania są współwinne agresji militarnej, nigdy nie decydując się na udział.

Będziemy musieli podjąć decyzję: albo będziemy nadal głodzić Irańczyków i udawać, że nie jesteśmy tego świadomi, albo odłączymy się od Stanów Zjednoczonych.

Rosja i Chiny w roli mediatorów w Zatoce Perskiej?

Opublikowany 2026-05-11 przez Mirosław Dakowski

Rosja i Chiny są zdecydowane zastąpić USA

w roli mediatorów w Zatoce Perskiej.

Larry C. Johnson 11 maja 2026 r. uncutnews-ch/russland-und-china-sind-entschlossen-die-usa-als-machtbroker-am-persischen-golf-abzuloesen
=======================================
[MD: Zmieniam tytuł. Przecież USA to agresor, nie mediator…]
===========================

Larry C. Johnson

Przypomnij sobie zwrot: „architektura bezpieczeństwa”. Termin „architektura bezpieczeństwa Zatoki Perskiej” został użyty przez prezydenta Putina i chińskiego ministra spraw zagranicznych Wang Yi podczas rozmów z irańskim ministrem spraw zagranicznych podczas jego wizyty w Rosji 27 kwietnia oraz w Pekinie w dniach 5–6 maja 2026 r. Termin ten odnosi się do wielostronnych, regionalnych ram długoterminowej stabilności w Zatoce Perskiej i szerzej na Bliskim Wschodzie.

Termin „architektura bezpieczeństwa” w Zatoce Perskiej nie jest nowym terminem dyplomatycznym wymyślonym na potrzeby tych wizyt. Rosja proponuje „architekturę bezpieczeństwa zbiorowego w Zatoce” co najmniej od 2019 roku, a minister spraw zagranicznych Ławrow po raz ostatni powtórzył tę propozycję 28 lutego 2026 roku, w dniu rozpoczęcia wojny. Chiny poparły proponowaną przez Rosję koncepcję bezpieczeństwa zbiorowego, która zastąpiłaby amerykański parasol obronny w Zatoce Perskiej i zapewniłaby Rosji pozycję silnego gracza obok – lub zamiast – Stanów Zjednoczonych.

Podczas spotkania z prezydentem Putinem minister spraw zagranicznych Aragczi oświadczył, że Iran „popiera stworzenie nowej, powojennej architektury regionalnej, która umożliwi koordynację rozwoju i bezpieczeństwa”. Na kolejnym spotkaniu chiński minister spraw zagranicznych Wang Yi oświadczył, że Pekin „popiera stworzenie regionalnej architektury pokoju i bezpieczeństwa, w której kraje regionu będą wspólnie uczestniczyć, chronić wspólne interesy i osiągać wspólny rozwój”. (S&P Global)

Wang Yi nazwał także wojnę USA i Izraela przeciwko Iranowi „nielegalną” i sformułował trzy zasadnicze stanowiska Chin: poparcie dla wszystkich uzasadnionych żądań Iranu, poparcie dla wycofania amerykańskich baz wojskowych z całego regionu Zatoki Perskiej oraz aktywne uczestnictwo w kształtowaniu porządku powojennego.

Termin „architektura bezpieczeństwa” to dyplomatyczny kod oznaczający fundamentalną restrukturyzację kwestii tego, kto gwarantuje bezpieczeństwo w Zatoce Perskiej i na jakich warunkach – a kto jest wykluczony.

Koncepcja ta składa się z kilku konkretnych elementów:

Po pierwsze, wycofanie sił zbrojnych USA. Głównym żądaniem – podzielanym w równym stopniu przez Iran, Rosję i Chiny – jest wycofanie przez Stany Zjednoczone swoich baz wojskowych, grup uderzeniowych lotniskowców i gwarancji bezpieczeństwa z regionu Zatoki Perskiej. Dotyczyłoby to baz w Bahrajnie (siedzibie Piątej Floty USA), Katarze, Kuwejcie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Arabii Saudyjskiej.

Po drugie, zastąpienie jej ramami regionalnymi. Proponowana koalicja zrzeszałaby państwa Zatoki Perskiej, Rosję, Chiny i inne zainteresowane strony w ramach wielostronnego porozumienia, przy czym Rosja dostrzegałaby swoją przewagę w tym, że w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych utrzymuje dobre relacje ze wszystkimi stronami – w tym z Iranem.

Po trzecie, Iran jako prawowita potęga regionalna. Araghchi powiedział irańskim mediom, że „nasi chińscy przyjaciele uważają, że Iran po wojnie różni się od Iranu sprzed wojny. Jego pozycja międzynarodowa poprawiła się, a Iran zademonstrował swoje możliwości i siłę. Dlatego na horyzoncie rysuje się nowa era współpracy między Iranem a innymi krajami”. W ten sposób architektura formalnie legitymizuje dominującą rolę Iranu w bezpieczeństwie Zatoki Perskiej, zamiast traktować go jako zagrożenie, które należy powstrzymać. (ING THINK)

Po czwarte, administracja Cieśniną Ormuz. PGSA i system zezwoleń tranzytowych opisany przez Iran stanowią de facto pierwszy konkretny instytucjonalny przejaw tej architektury – Iran tym samym ustanawiając suwerenną władzę administracyjną nad najpoważniejszym wąskim gardłem świata.

Po piąte, powiązanie z szerszym porządkiem wielobiegunowym. Trójkąt Rosja-Iran-Chiny stał się siłą napędową tego, co jego zwolennicy nazywają „integracją euroazjatycką i wielobiegunowością”, a architektura bezpieczeństwa Zatoki Perskiej stanowi mikrokosmos nowego porządku globalnego, który Chiny promują na poziomie makro.

Ta koncepcja doprowadziłaby do faktycznego rozpadu architektury bezpieczeństwa w Zatoce Perskiej, budowanej przez dekady poprzez dwustronne umowy obronne, bazy wojskowe i obecność lotniskowców. Państwa Zatoki Perskiej stoją przed trudnym dylematem strategicznym: nie mogą sobie pozwolić na zerwanie więzi ze Stanami Zjednoczonymi, ale nie mogą też utrzymywać struktury sojuszniczej, która narażałaby ich bezpieczeństwo na decyzje podejmowane poza ich granicami. (IFPRI)

Wiele państw Zatoki Perskiej jest zaniepokojonych konfliktem i wątpi w wiarygodność Stanów Zjednoczonych jako gwaranta, choć równie mocno niepokoją się rosnącymi wpływami Izraela w regionie po atakach na Katar we wrześniu 2025 r. (Wisfarmer)

Krótko mówiąc, „architektura bezpieczeństwa” to uprzejme określenie wyparcia amerykańskiej potęgi z Zatoki Perskiej i zastąpienia jej wielostronnymi strukturami, w których Iran, Rosja i Chiny są równoprawnymi – lub dominującymi – aktorami. Można argumentować, że jest to prawdopodobnie najważniejsza ambicja geopolityczna, jaka wyłoniła się z tego konfliktu.

Dziś otrzymałem kolejne dowody na to, że rosyjsko-chińska wizja nowej architektury bezpieczeństwa jest realna i może nabierać rozpędu. W rozmowie z nowym znajomym, mającym dobre kontakty z pakistańską agencją wywiadowczą (ISI), poinformował mnie on, że bardzo wysoki rangą funkcjonariusz ISI – jego osobisty przyjaciel – powiedział mu na początku tego tygodnia, że Arabia Saudyjska i Katar zamierzają zerwać więzi bezpieczeństwa ze Stanami Zjednoczonymi. Podobno chcą znaleźć się pod parasolem bezpieczeństwa oferowanym przez Rosję i Chiny. Jeśli to prawda, oznaczałoby to dalszą erozję hegemonii USA.

Źródło: Rosja i Chiny poważnie myślą o zastąpieniu USA w roli wpływowych graczy w Zatoce Perskiej

Prof. Marandi ostrzega przed ponowną eskalacją działań przeciwko Iranowi. Podsumowanie.

Opublikowany 2026-05-10 przez Mirosław Dakowski

„Wyznaczono nagrodę za moją głowę” – prof. Seyed Marandi ostrzega przed ponowną eskalacją działań przeciwko Iranowi

uncut-news.ch 10 maja 2026 r. uncutnews-ch/sie-haben-ein-kopfgeld-auf-mich-ausgesetzt-prof-seyed-marandi-warnt-vor-neuer-eskalation-gegen-iran

W wywiadzie „ONI WYZNACZYLI ZA MNIE NAGRODĘ – Prof. Seyed Marandi o wojnie z Iranem” irański politolog Seyed Mohammad Marandi omawia niebezpieczeństwo nowej wojny między USA, Izraelem i Iranem, rolę syjonizmu w amerykańskiej polityce zagranicznej, strategiczną kontrolę nad Cieśniną Ormuz oraz osobiste groźby śmierci pod jego adresem. Wywiad przedstawia obraz regionu, który, zdaniem Marandiego, jedynie pozornie żyje w zawieszeniu broni, podczas gdy za kulisami trwają już przygotowania do kolejnej eskalacji.

Od początku jasno daje do zrozumienia, że uważa nowy atak USA i Izraela na Iran za nie tylko możliwy, ale wręcz prawdopodobny. Stany Zjednoczone w ostatnich tygodniach masowo przerzuciły sprzęt wojskowy do regionu Zatoki Perskiej. Duże ilości żołnierzy i sprzętu zostały przerzucone do Kuwejtu, Bahrajnu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Jednocześnie liczne myśliwce stacjonują w Katarze, Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Według Marandiego istnieją mocne dowody na to, że Waszyngton przygotowuje zarówno wojnę powietrzną na dużą skalę, jak i potencjalne operacje lądowe.

Szczególnie niepokojące jest to, że decyzje te nie były podejmowane racjonalnie. Błąd zachodnich analityków, jak twierdził, polegał na logicznym postrzeganiu sytuacji. Ludzie wokół Donalda Trumpa nie byli jednak racjonalni, twierdził Marandi. Prawdziwą siłą napędową eskalacji, jak twierdził, był syjonizm i wpływ izraelskiego lobby na politykę amerykańską. Nawet Trump, jak twierdził Marandi, wiedział, że wojna z Iranem nie leży w interesie USA, a mimo to był nieustannie popychany w tym kierunku.

Marandi powołuje się na wypowiedzi byłego wysokiego rangą oficera amerykańskiego wywiadu Joe Kenta, który oświadczył, że Iran nie stanowi zagrożenia nuklearnego, a prawdziwą siłą napędową eskalacji jest agenda syjonistyczna. W ciągu ostatnich kilku miesięcy nic się w tej kwestii nie zmieniło. Siły, które rozpoczęły wojnę, pozostają aktywne i bynajmniej nie straciły swoich wpływów.

Irański profesor opisuje Trumpa jako politycznie nieprzewidywalnego. Prezydent USA regularnie zmienia swoje stanowisko w ciągu kilku godzin. Dlatego uważa, że poważna analiza poszczególnych wypowiedzi Trumpa nie ma sensu. Podczas gdy zachodnie media interpretują każdą nową wypowiedź jako sygnał strategiczny, on postrzega ją raczej jako impulsywną i sprzeczną komunikację.

Marandi jest szczególnie krytyczny wobec reakcji Zachodu na retorykę Trumpa dotyczącą Iranu. Kiedy Trump mówi otwarcie o „unicestwieniu” lub „powrocie Iranu do epoki kamienia łupanego”, nie spotyka się to z oburzeniem ze strony zachodnich mediów ani potępieniem ze strony parlamentów europejskich. Świadczy to bardziej o kulturze politycznej Zachodu niż o samym Trumpie.

Centralnym pytaniem w dyskusji jest, dlaczego zawieszenie broni po 39-dniowej wojnie między Iranem a USA/Izraelem coraz bardziej się rozpada. Według Marandiego, Iran wielokrotnie oferował Waszyngtonowi możliwość deeskalacji. Po początkowej 12-dniowej wojnie, Stany Zjednoczone zażądały zawieszenia broni, ponieważ ich strategia „bezwarunkowej kapitulacji” zawiodła. Później USA przeprowadziły kolejny atak z użyciem ogromnej siły ognia, tym razem wykorzystując cały region Zatoki Perskiej jako bazę wojskową. Pomimo tej eskalacji, po 39 dniach Waszyngton został ostatecznie zmuszony do zaakceptowania irańskiego dziesięciopunktowego planu jako podstawy dalszych negocjacji.

Marandi opisuje późniejsze zawieszenie broni jako złożone porozumienie regionalne, obejmujące również Gazę i Liban. Iran zgodził się ponownie zezwolić statkom z niektórych państw Zatoki Perskiej na przepływanie przez Cieśninę Ormuz. Przejście to było wcześniej zablokowane wyłącznie dla krajów aktywnie uczestniczących w amerykańskiej koalicji wojskowej – w tym Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Bahrajnu, Kuwejtu, Kataru i Arabii Saudyjskiej. Z drugiej strony, statki chińskie, rosyjskie, pakistańskie i indyjskie nigdy nie zostały objęte zakazem.

Jednak premier Izraela Benjamin Netanjahu celowo sabotował to porozumienie. Krótko po rozpoczęciu zawieszenia broni Izrael ponownie zbombardował Liban i próbował zniweczyć regionalne porozumienie. Jednocześnie Stany Zjednoczone nałożyły blokadę na irańskie porty – posunięcie, które Marandi określa jako jawne naruszenie zawieszenia broni i akt wojny.

Marandi obszernie omawia strategiczne znaczenie Cieśniny Ormuz. Wojna fundamentalnie zmieniła stanowisko Iranu. Przez dekady Teheran nie zabiegał o trwałą kontrolę nad cieśniną. Dopiero wykorzystanie Zatoki Perskiej jako bazy wypadowej do ataków na Iran zmieniło tę politykę. Z perspektywy Teheranu region ten nigdy więcej nie może być wykorzystywany jako platforma militarna przeciwko Iranowi. Dlatego Iran zamierza w przyszłości sprawować trwałą kontrolę nad bezpieczeństwem Cieśniny Ormuz.

Marandi obwinia za to przede wszystkim Zjednoczone Emiraty Arabskie. Twierdzi, że Emiraty nawiązały szczególnie bliskie stosunki z Izraelem i Stanami Zjednoczonymi i aktywnie dążyły do eskalacji konfliktu. Według Marandiego, myśliwce Mirage – samoloty, których same Stany Zjednoczone nie posiadają – były używane w atakach na cele irańskie podczas wojny. Dlatego Iran zakłada, że Emiraty brały bezpośredni udział w atakach.

Pośrednio oskarża prezydenta Emiratów Mohammeda bin Zayeda o narażanie własnego kraju na niebezpieczeństwo poprzez bliskie powiązania z Izraelem. Emiraty są obecnie centrum wpływów Izraela w regionie Zatoki Perskiej. Struktury Mossadu mają tam silną pozycję, izraelscy żołnierze regularnie operują w kraju, a polityka Emiratów jest coraz bardziej zgodna z interesami Izraela – zarówno w Zatoce Perskiej, jak i w Afryce Północnej i na Rogu Afryki.

Jednocześnie Marandi podkreśla, że Iran historycznie nie był agresywną potęgą regionalną. Od około 300 lat Iran nie prowadził agresywnej wojny przeciwko sąsiednim państwom. Zamiast tego sam był wielokrotnie celem wojen – szczególnie podczas wojny iracko-irańskiej, kiedy Saddam Husajn zaatakował Iran przy wsparciu państw zachodnich i monarchii Zatoki Perskiej. Marandi przypomina, że w tamtym czasie przeciwko Iranowi użyto broni chemicznej, a on sam przeżył dwa ataki gazem bojowym.

Profesor oskarża państwa Zatoki Perskiej o powtarzanie tych samych błędów pomimo wcześniejszych pojednań. Podczas wojny w Syrii Katar, Arabia Saudyjska i inne państwa wspierały ugrupowania ekstremistyczne, takie jak ISIS i Al-Kaida. Teraz te same państwa ponownie udostępniły swoje terytoria do ataków na Iran. Z perspektywy Iranu uczyniło to z nich strony konfliktu.

Rozmowa przybiera szczególnie burzliwy obrót, gdy Marandi ujawnia, że podczas wojny publicznie wyznaczono nagrodę za jego głowę. Zweryfikowane konto na X/Twitterze zebrało milion dolarów na jego porwanie. Pomimo licznych skarg, platforma początkowo odmówiła usunięcia wezwania do działania. Wyjaśnia, że podczas wojny żył w izolacji, aby uniknąć narażenia innych na niebezpieczeństwo w razie ataku.

Marandi wyjaśnia, że Zachód systematycznie ukrywa prawdziwe przyczyny konfliktu. Ani prawa człowieka, ani terroryzm, ani irański program nuklearny nie są prawdziwym powodem nacisków na Iran. Prawdziwym sednem konfliktu jest wsparcie Iranu dla Palestyńczyków i jego sprzeciw wobec zniszczenia Palestyny. Według Marandiego, Zachód w rzeczywistości wspiera „zagładę” Palestyńczyków.

Program nuklearny to jedynie pretekst. Od dziesięcioleci izraelscy politycy twierdzą, że Iran jest o krok od zbudowania bomby atomowej. Jednocześnie CIA, międzynarodowe agencje energii jądrowej, a nawet amerykańskie służby wywiadowcze wielokrotnie twierdziły, że Iran nie pracuje nad bronią jądrową. Marandi powołuje się na oświadczenia Joe Kenta i Tulsi Gabbard, którzy publicznie zadeklarowali, że Iran nie pracuje nad bronią jądrową.

Iran postrzega zatem swój program nuklearny jako suwerenne prawo. Rewolucja islamska była ostatecznie projektem niepodległości narodowej – decyzje powinny być podejmowane w Teheranie, a nie w Waszyngtonie. Według Marandiego, Zachód musi to w końcu zaakceptować.

Pod koniec wywiadu Marandi ostrzega przed dramatycznymi konsekwencjami ekonomicznymi nowej wojny. Szkody dla światowej gospodarki są już ogromne. Koszty dla USA i gospodarki światowej sięgają już bilionów. Jeśli konflikt się zaostrzy, zagrożeniem nie będzie zwykła recesja, lecz depresja gorsza niż ta z lat 30. XX wieku. Szczególnie dotknięte zostałyby dostawy energii, petrochemia, rynki LNG i globalne łańcuchy dostaw.

Marandi jest zatem przekonany, że nowa wojna nie wzmocni ani USA, ani Izraela. Spowoduje jedynie jeszcze większe zniszczenia, załamanie gospodarcze i głębszy globalny kryzys.

Porównanie propagandy

Opublikowany 2026-05-08 przez Mirosław Dakowski

Porównanie propagandy

8. maja 2026 Autor artykułu Marek Wójcik world-scam/porownanie-propagandy

Pewnie też tak macie, kiedy ktoś proponuje czytanie wpisu Trumpa na jego Truthsocial.com, to zbiera się wam na wymioty. Ja tak mam. Ale skoro chcę porównać, co mówią dwie strony na ten sam temat, to trzeba przez to przejść. Dzisiaj tuż po północy prezydent USA tak napisał:

Trzy amerykańskie niszczyciele światowej klasy właśnie z powodzeniem przepłynęły przez Cieśninę Ormuz, znajdując się pod ostrzałem. Żaden z tych trzech niszczycieli nie odniósł uszkodzeń, natomiast irańscy napastnicy ponieśli ogromne straty.

Zostali oni całkowicie zniszczeni wraz z licznymi małymi łodziami, które służą im jako substytut ich całkowicie zdziesiątkowanej marynarki wojennej.
Łodzie te szybko i skutecznie zatonęły na dnie morza.

W kierunku naszych niszczycieli wystrzelono pociski, które zostały z łatwością zestrzelone. Podobnie drony, które pojawiły się w powietrzu, zostały spalone. Opadły one tak pięknie na powierzchnię oceanu, zupełnie jak motyle opadające do grobu!

Normalny kraj pozwoliłby tym niszczycielom przepłynąć, ale Iran nie jest normalnym krajem. Rządzą nim SZALEŃCY i gdyby mieli okazję użyć broni jądrowej, zrobiliby to bez wahania.

Ale nigdy nie będą mieli takiej okazji i, tak jak dzisiaj znów ich pokonaliśmy, w przyszłości pokonamy ich jeszcze mocniej i jeszcze brutalniej, jeśli nie podpiszą tej umowy, i to SZYBKO! Nasze trzy niszczyciele, wraz ze swoimi wspaniałymi załogami, dołączą teraz do naszej blokady morskiej, która jest prawdziwą „stalową ścianą”. Źródło.

Dobry wieczór jest godzina 20:00 i chcemy, żebyście uwierzyli w to, zaraz wam przekażemy…

Warto postawić pytanie: Dlaczego w takim razie „niszczyciele światowej klasy” nie dopilnują swobodnego przepływu okrętów przez Cieśninę Ormuz?

Odpowiedź na to pytanie znajdziemy w irańskiej wersji opisu tego samego incydentu podanego na presstv.ir w artykule: Amerykańskie niszczyciele uciekają z Cieśniny Ormuz po zmasowanym ostrzale rakietowym i dronów ze strony Iranu: Marynarka Wojenna IRGC. Źródło.

Marynarka Wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) poinformowała, że jej siły zadały poważne szkody amerykańskim okrętom podczas szeroko zakrojonej wspólnej operacji przeprowadzonej w czwartek wieczorem, zmuszając trzy amerykańskie niszczyciele do ucieczki z Cieśniny Ormuz.

**Można pokonać czterdziestu uczonych jednym faktem, ale nie da się pokonać jednego głupca czterdziestoma faktami.**

Jak na każdej wojnie, obie strony konfliktu gloryfikują działania własnych wojsk i jednocześnie wykazują bezsprzeczną porażkę przeciwnika. Zwolennicy Trumpa zauważą wielki sukces US Navy i kolejne straty Irańczyków. Ci, którzy trzymają stronę Iranu, są przekonani, że to Iran dał łomot amerykańskim niszczycielom. Obie strony twierdzą, że to wróg szerzy propagandę, nie dostrzegając przy tym własnej. Naturalnie, że obie strony stosują propagandę.

Jest jednak w tym konflikcie tylko jedna strona, która konfabuluje i przedstawia własne życzenia jako fakty. Sami się domyślcie, która to może być?

Propaganda to sposób przedstawiania własnych życzeń jako fakty. Zdarza się często, że sam propagator uwierzy we własne kłamstwa. Wtedy właśnie widzimy, jak nierealna jest wizja świata, widziana oczami narcystycznego polityka, któremu nie przeszkadza mieć w ciągu dnia kilka różnych zdań na ten sam temat. W jego polityce brakuje przemyślanych posunięć strategicznych. Widzimy jedynie próby wyjścia z impasu, do którego sam doprowadził, lub został zmuszony.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Jak Iran pokonał Izrael

Opublikowany 2026-05-08 przez Mirosław Dakowski

Irański atak na Tel Awiw, 28 lutego 2026 r.

Jak Iran pokonał Izrael

Kit Klarenberg 8 maja 2026 r. huncutnews-ch/wie-der-iran-israel-besiegte

Przez Kit Klarenberg

Sensacyjny reportaż hebrajskojęzycznego portalu Ynet ujawnił nie tylko żenującą katastrofę amerykańsko-izraelskiej wojny z Iranem, ale także trwające wysiłki syjonistycznego tworu zmierzające do obalenia Republiki Islamskiej poprzez tajne i jawne operacje wojskowe i wywiadowcze. Gwałtowne protesty zorganizowane przez Mosad, zabójstwo Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego i inwazja Kurdów miały doprowadzić do zmiany reżimu i „całkowitego zwycięstwa” nad Teheranem. Jednak, jak zauważa Ynet, „to, co zaczęło się jako dalekosiężny izraelski manewr, pełen wyobraźni i ostateczny w swoim rozwiązaniu, kończy się złamanym sercem”.

Śledztwo skrupulatnie bada, jak urojeniowy plan syjonistycznej organizacji zakorzenił się w umysłach izraelskiego wywiadu, wojska i przywódców politycznych, zanim administracja Trumpa w pełni przekonała się o spisku. Ynet ujawnia niezwykły i niebezpieczny poziom urojeń i imperialnej pychy na najwyższych szczeblach w Tel Awiwie i Waszyngtonie. Na przykład Benjamin Netanjahu szczerze – i niebezpiecznie – wierzył, że zbrodniczy atak Izraela na Liban we wrześniu 2024 roku i 12-dniowa wojna w czerwcu 2025 roku zdziesiątkowały Hezbollah i Iran.

Pogląd ten podzielał również Mosad, który od 2022 roku budował w Teheranie potężną, specjalnie zbudowaną szpiegowską armię antyrządową. Ten syjonistyczny twór był głęboko przekonany, że jego siły dysponują siłą wystarczającą do obalenia całej Republiki Islamskiej. „Promowanie masowych protestów” i zachęcanie do „zbrojnego oporu ze strony mniejszości” – zwłaszcza Kurdów w Iranie i poza nim – „równolegle” z zabójstwem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego, były celowymi elementami trzytorowej strategii zamachu stanu. Netanjahu szczerze wierzył, że „całkowite zwycięstwo” nad oporem jest w zasięgu ręki na wszystkich teatrach działań wojennych w Azji Zachodniej.

Ynet donosi:

„Obalenie reżimu było kluczowym elementem ogólnego planu wojennego Izraela”.

Operacja miała pierwotnie rozpocząć się w czerwcu tego roku. Jednak w styczniu, gdy „dziesiątki tysięcy” wspieranych przez Mosad rebeliantów pojawiło się na ulicach Teheranu i innych irańskich miast, syjonistyczna organizacja uznała, że warunki są wystarczająco „dojrzałe”, by podjąć zdecydowany krok. „Organizacja wpływów” Mossadu w Republice Islamskiej powstała w 2022 roku i osiągnęła „dojrzałość operacyjną dwa i pół roku temu” – co ciekawe, około 7 października. Ynet ponuro chwali się „wysiłkami i wyrafinowaniem” tajnej armii antyrządowych zamieszek, należącej do syjonistycznej organizacji w Teheranie.

„Izrael stworzył własną maszynę do trucizn. To poważny system uzbrojenia, który, gdy tylko osiągnie pełną sprawność, może mieć śmiertelne konsekwencje”.

Mosad przedstawił swój szalony plan zmiany reżimu bezpośrednio CIA; Centralne Dowództwo Pentagonu zostało o nim poinformowane przez szefa sztabu syjonistycznych sił okupacyjnych, Eyala Zamira, podczas wizyty, a Trump był osobiście lobbowany przez Netanjahu. Prezydent – który po porwaniu Nicolása Maduro 3 stycznia był „przekonany, że możliwości podległego mu wojska nie mają granic” – i jego administracja byli niezwykle chłonni. Trump zasygnalizował swoją aprobatę dla spisku 13 stycznia, publicznie informując Irańczyków, że „pomoc jest w drodze”.

Natychmiast rozpoczęła się masowa rozbudowa sił zbrojnych USA w Azji Zachodniej, podczas gdy rzekomo trwały rozmowy pokojowe z Teheranem. Negocjacje były oczywiście fikcją, mającą na celu uśpienie czujności ruchu oporu, zanim rozpocznie się kolejna faza planowanego przez Izrael zamachu stanu. 28 lutego syjonistyczno-amerykańskie naloty na Teheran spadły na niego lawinowo. Izrael i Stany Zjednoczone były przekonane, że irańskie kierownictwo zostało wyeliminowane lub rozproszone, a system dowodzenia i kontroli Republiki Islamskiej został „poważnie osłabiony”. Ale potem zaczęła się katastrofa.

„Powstanie ludowe”

Chociaż Najwyższy Przywódca został zabity – w zamachu, który zachodnie media diabolicznie okrzyknęły „zabójstwem stulecia” – tymczasowo zmuszając irańskich przywódców do zejścia do podziemia, „uporządkowane przekazanie władzy zgodnie z wolą Chameneiego” zostało pomyślnie przeprowadzone. Irański system dowodzenia i kontroli nie został w rzeczywistości znacząco zakłócony i w ciągu kilku godzin przywrócony do pełnej sprawności. Nie doszło do żadnych dezercji. Niemniej jednak w Waszyngtonie i Tel Awiwie panowała „euforia”. Trump – który prywatnie „z zadowoleniem przyjął izraelski atak” – opublikował oświadczenie wideo, w którym wezwał naród irański do przejęcia władzy siłą i ostrzegł:

„Do członków Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, sił zbrojnych i całej policji: mówię wam dziś wieczorem: musicie złożyć broń, a otrzymacie pełną immunitet przed oskarżeniem – w przeciwnym razie musicie przygotować się na pewną śmierć”.

Netanjahu przyłączył się do wezwania do powstania. Problem polegał jednak na tym, że „tłum postanowił pozostać w domu”, nie tylko z powodu ludobójczych nalotów USA i Izraela. Celowy atak na szkołę podstawową zabił 156 chłopców i dziewcząt, co wywołało gwałtowne międzynarodowe potępienie, żałobę w całej Azji Zachodniej i dochodzenie ONZ. Zamiast tego Irańczycy masowo wyszli na ulice, aby opłakiwać Chameneiego i jednocześnie świętować mianowanie jego syna Modżtaby na Najwyższego Przywódcę. IRGC natychmiast przystąpiło do blokowania Cieśniny Ormuz.

Chociaż blokada była absolutnie nieuniknioną konsekwencją syjonistyczno-amerykańskiej agresji na Iran, którą analizy zachodnich wywiadów od dawna i jednogłośnie przewidywały, Ynet donosi, że Stany Zjednoczone „nie były przygotowane na ten krok i jego niszczycielskie konsekwencje gospodarcze”. Groźby Trumpa pod adresem Teheranu, by nie blokował cieśniny, zostały zignorowane. Zagadkę, dlaczego Waszyngton był tak nieprzygotowany, rozwiązują osobiste zapewnienia Netanjahu skierowane do Trumpa, że Republika Islamska upadnie w ciągu zaledwie kilku dni. Co zdumiewające, nie było żadnego planu awaryjnego na późniejszą ewentualność.

Tymczasem kolejny element syjonistyczno-amerykańskiej operacji mającej na celu zmianę reżimu w Teheranie zawiódł. „Po 100 godzinach nalotów… miała rozpocząć się lądowa inwazja kurdyjskich milicji z Iraku”. Siły inwazyjne szkoliły się tam w poprzednich tygodniach, przygotowując się do „dotarcia do kurdyjskiego regionu Iranu” i połączenia się z lokalnymi bojownikami przed „masowym marszem” na Teheran. Tel Awiw czerpał inspirację z przykładu Damaszku, który w grudniu 2024 roku został zajęty w ciągu kilku dni przez siły HTS wspierane przez MI6.

Kurdyjscy bojownicy trenują w bazie niedaleko Irbilu w Iraku, luty 2026 r.

Ynet donosi jednak, że irański wywiad „dowiedział się o planowanej inwazji z wyprzedzeniem” i rzekomo poinformował o niej Turcję, co skłoniło Recepa Tayyipa Erdogana do osobistego nakłonienia Trumpa do jej odwołania. Niezależnie od tego, obiektywnie rzecz biorąc, cała propozycja była jawnym szaleństwem. Po tym, jak na początku marca pojawiły się doniesienia, że CIA szkoli kurdyjskich bojowników „w celu wzniecenia powstania ludowego w Iranie”, nawet eksperci z syjonistycznych ośrodków analitycznych i aktywiści diaspory ostrzegali, że inwazja to przepis na totalną katastrofę, która zjednoczyłaby Irańczyków ze wszystkich środowisk w oporze.

Niezrażona inwazja Kurdów pozostała fundamentalnym elementem izraelskiej strategii zmiany reżimu przeciwko Teheranowi przez cały okres wojny. Kiedy 7 kwietnia, po 40 dniach niszczycielskich ataków irańskich, uzgodniono tymczasowe zawieszenie broni, izraelscy urzędnicy powiedzieli portalowi Ynet, że zastanawiają się, dlaczego inwazja nigdy nie doszła do skutku. Czy Stany Zjednoczone nie wierzyły w tę operację od samego początku? Czy Trump zmienił zdanie po tym, jak Erdoğan odebrał telefon? A może „cały ten pomysł był fantazją, bez szans na realizację?”.

„Niezamierzone konsekwencje”

Fakt, że organizacja syjonistyczna była tak przekonana o powodzeniu swojej ewidentnie błędnej, samobójczej misji, jest tym bardziej druzgocący w świetle treści raportu z lipca 2025 roku, opublikowanego przez wpływowy Instytut Studiów nad Bezpieczeństwem Narodowym w Tel Awiwie. W druzgocącej ocenie 12-dniowej wojny, think tank przyznał, że zmiana reżimu w Iranie była deklarowanym celem syjonistów od początku konfliktu, który zakończył się spektakularną porażką. INSS nadal opowiadał się za zniszczeniem Republiki Islamskiej, ale ostrzegał przed pewnymi strategiami.

Co godne uwagi, think tank ostrzegał przed stosowaniem tej samej taktyki zmiany reżimu, na którą powoływały się ZOF i Mossad podczas niedawnej wojny syjonistyczno -amerykańskiej z Iranem. Po pierwsze, INSS słusznie przewidział, że wszelkie izraelskie działania militarne – w tym bombardowanie ludności cywilnej – mające na celu wywołanie masowych protestów antyrządowych, będą skazane na porażkę. Wręcz przeciwnie, takie działania podczas 12-dniowej wojny wywołały falę nastrojów antyizraelskich wśród Irańczyków, którzy w odpowiedzi wykazali się niezwykłym stopniem jedności pod narodową flagą.

Determinacja narodu irańskiego do „obrony ojczyzny w krytycznym momencie przed wrogiem zewnętrznym” przetrwała nawet po zakończeniu wojny dwunastodniowej, tak że wszelkie ślady publicznego sprzeciwu w Republice Islamskiej „prawie całkowicie zniknęły” w następstwie konfliktu. INSS wydał również stanowcze ostrzeżenie przed wspieraniem „tendencji separatystycznych” w Iranie – takich jak kurdyjskie bojówki. Ze względu na „wzmożoną wrażliwość społeczną na wszelkie postrzegane zagraniczne próby promowania podziałów etnicznych” powstanie separatystyczne, nie mówiąc już o jawnej inwazji, zjednoczyłoby „dużą część” społeczeństwa irańskiego „przeciwko Izraelowi”.

Co więcej, szczególnie prorocza część raportu INSS zawierała surowe ostrzeżenie przed zamachem na Najwyższego Przywódcę Alego Chameneiego, stwierdzając, że „niekoniecznie doprowadzi to do zmiany reżimu” i nieuchronnie przyniesie odwrotny skutek. Zespół doradców trafnie przewidział, że Teheran „prawdopodobnie bez trudu znajdzie następcę, który okaże się bardziej radykalny lub bardziej kompetentny”. INSS przewidział również, że rząd irański zostanie wzmocniony, a nastroje antysyjonistyczne wzrosną zarówno w Iranie, jak i poza nim, skazując od samego początku na porażkę wszelkie późniejsze „próby destabilizacji reżimu poprzez protesty społeczne”.

Wszystkie te upokarzające wydarzenia rzeczywiście miały miejsce po 28 lutego. W innym miejscu INSS przewidywał, że motywowane militarnie działania reżimu izraelskiego mające na celu doprowadzenie do zmiany reżimu w Iranie mogą zmusić Republikę Islamską do uzyskania zdolności do budowy broni jądrowej – „jako swego rodzaju egzystencjalnej polisy ubezpieczeniowej”. Do tego jeszcze nie doszło, choć zachodni urzędnicy państwowi obawiają się obecnie, że może to nastąpić. Tymczasem, od czasu wejścia w życie zawieszenia broni, rozmowy między Waszyngtonem a Teheranem znajdują się w pozornie nie do pokonania impasie. Podczas gdy urzędnicy amerykańscy nadal nalegają na nałożenie surowych ograniczeń na irańskie badania jądrowe, Republika Islamska odmawia jakichkolwiek negocjacji w tej sprawie.

Co więcej, Teheran jasno dał do zrozumienia, że nie rozluźni swojego uścisku na Cieśninie Ormuz, dopóki imperium nie zniesie blokady kraju i nie zakończy konfliktu. Podczas gdy Netanjahu wciąż marzy o demontażu Republiki Islamskiej, imperium nie dysponuje niezbędną siłą gospodarczą i militarną. Tymczasem przeciążony Tel Awiw wpadł w kolosalną pułapkę w Libanie, a ruch oporu czeka i bacznie się temu przygląda. Lekkomyślnie dążąc do ewidentnie nieosiągalnej „zmiany reżimu” w Iranie, twór syjonistyczny jedynie przyspieszył swoją ostateczną zagładę.

Źródło: Jak Iran pokonał Izrael

Podział między USA i Iranem jest zbyt głęboki, aby go zniwelować

Opublikowany 2026-05-08 przez Mirosław Dakowski

Podział między USA i Iranem jest zbyt głęboki, aby go zniwelować.

Larry C. Johnson 8 maja 2026 r. uncutnews-ch/die-kluft-zwischen-den-usa-und-dem-iran-ist-zu-tief-um-ueberbrueckt-zu-werden

Larry C. Johnson

Jak wspomniałem w poprzednim artykule, ktoś w administracji Trumpa, poinformowany o zbliżających się deklaracjach Trumpa dotyczących wojny z Iranem, odniósł wczoraj znaczny zysk finansowy. Jest to element trwającego schematu celowego oszukiwania Trumpa – czyli udawania znaczących postępów w rozmowach z Iranem, co z kolei powoduje wzrost na amerykańskiej giełdzie i spadek cen kontraktów terminowych na ropę.

Oto prawda: w ciągu najbliższych sześciu miesięcy nie uda się wynegocjować żadnego rozwiązania wojny z Iranem, ponieważ narracja amerykańska i irańska są niekompatybilne.

Zacznijmy od amerykańskiego stanowiska, a raczej narracji… Iran to niepoprawne islamskie państwo terrorystyczne, chylące się ku upadkowi. Przywódcy polityczni i wojskowi Iranu są głęboko podzieleni. Gospodarka Iranu nie ma szans na odbudowę, dopóki trwa wojna. Potencjał militarny Iranu został zdziesiątkowany. Iran musi wstrzymać wzbogacanie uranu i zezwolić na pełne, nieskrępowane inspekcje swoich obiektów jądrowych. Takie przekonanie podziela zdecydowana większość doradców Trumpa i amerykańskich komentatorów politycznych.

Irańskie władze są równie nieprzejednane… Iran zgodzi się na negocjowane rozwiązanie mające na celu zakończenie blokady Cieśniny Ormuz tylko wtedy, gdy Izrael zgodzi się na całkowite zawieszenie broni w Libanie i Strefie Gazy. Cieśnina Ormuz pozostanie pod kontrolą Iranu, a kontrola nad nią nigdy nie zostanie oddana. 5 maja 2026 roku Iran ustanowił nową instytucję, Urząd Cieśniny Zatoki Perskiej (PGSA), która wymaga od wszystkich statków chcących przepłynąć przez Cieśninę Ormuz rejestracji, wypełnienia formularzy i uiszczenia opłaty za przejazd przed otrzymaniem zezwolenia na tranzyt. Iran nigdy nie zrezygnuje ze swoich zapasów wzbogaconego uranu i jako suwerenne państwo i sygnatariusz Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NON), będzie korzystał ze swojego prawa do wzbogacania uranu w celach pokojowych. Iran będzie nadal wspierał naród palestyński i jego walkę o wolność i samostanowienie, a także będzie nadal udzielał wsparcia Hezbollahowi. Ostatecznie Iran nie zrezygnuje z prawa do budowy rakiet balistycznych.

To, moi drodzy, to jest to, co nazywacie ślepą uliczką. Amerykańskie stanowisko opiera się na szeregu fałszywych założeń.

Po pierwsze, Iran nie jest głównym sponsorem terroryzmu i nie planuje destabilizacji swoich arabskich sąsiadów w Zatoce Perskiej. Po drugie, nie ma rozdźwięku między irańskim kierownictwem politycznym a Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) – prezydent, minister spraw zagranicznych, przewodniczący parlamentu i ajatollah wszyscy walczyli i służyli dla IRGC podczas wojny w Iraku. Po trzecie, irańska gospodarka zaczyna się odradzać dzięki wsparciu Rosji, Chin i Pakistanu, a także wysokim cenom ropy. Po czwarte, wbrew twierdzeniom Trumpa, irańska marynarka wojenna, siły powietrzne oraz arsenały pocisków balistycznych, pocisków manewrujących i dronów są nienaruszone i zdolne do kontynuowania wymiany ognia z USA i Izraelem.

Donald Trump stoi przed kilkoma dylematami… Gospodarka USA zaczyna słabnąć, czemu towarzyszy rosnące niezadowolenie społeczne z powodu rosnących cen benzyny. Nie ma realnych opcji militarnych, aby doprowadzić do zmiany reżimu w Iranie lub zmusić Iran do zaakceptowania amerykańskich żądań. Amerykańskie zapasy kluczowych systemów uzbrojenia uległyby dalszemu uszczupleniu, gdyby USA wznowiły ataki powietrzne i rakietowe na Iran, a irański odwet na cele amerykańskie i izraelskie spowodowałby znaczne szkody. Dopóki USA będą kontynuować ataki na Iran, ich relacje z Rosją i Chinami będą się pogarszać.

Prawdziwe zagrożenie dla USA nie ma charakteru militarnego, lecz ekonomiczny.

Trwająca blokada Cieśniny Ormuz przez Iran stwarza światu bezprecedensowe zagrożenie gospodarcze. Amerykańskie próby przeciwdziałania temu zagrożeniu jedynie pogłębią to, co grozi globalną katastrofą gospodarczą.

surowiec	Przybliżony udział Zatoki Perskiej w światowej produkcji (2025)	Notatki
Ropa naftowa (ropa naftowa i kondensat)	~32% (Bliski Wschód/region Zatoki Perskiej)	Dominują najważniejsze kraje produkujące (Arabia Saudyjska, Irak, Iran, ZEA, Kuwejt), które odpowiadają za około jedną trzecią światowej podaży.
LNG	~20% (głównie Katar; Zatoka Perska jako całość ~20–22%)	Katar jest wiodącym producentem LNG w Zatoce Perskiej i jednym z największych eksporterów LNG na świecie.
mocznik	Znaczne (Golf ~36% światowego eksportu; udział produkcji mniejszy, ale nadal znaczący)	Państwa Zatoki Perskiej (Iran, Katar, Arabia Saudyjska) są największymi eksporterami mocznika na świecie.
siarka	44% światowej produkcji siarki	Zastosowania siarki obejmują: produkcję nawozów fosforanowych (pokrywających 60–70% światowego zapotrzebowania na kwas siarkowy), przerób rud (ługowanie miedzi, niklu, kobaltu), rafinację ropy naftowej, czyszczenie płytek półprzewodnikowych (wykorzystywanych przez TSMC, Intel i Samsung), produkcję baterii oraz przemysł farmaceutyczny.
hel	~33% (głównie Katar)	Katar jest drugim co do wielkości producentem na świecie po USA.
Aluminium (pierwotne)	~8–9% (schroniska w krajach Rady Współpracy Zatoki Perskiej/Bliskiego Wschodu)	ZEA, Bahrajn, Arabia Saudyjska i Katar są ważnymi producentami poza Chinami.

Iran nawiązuje kontakty dyplomatyczne z Arabią Saudyjską, Katarem i Kuwejtem, aby przywrócić eksport tych surowców na cały świat w ramach irańskiego PGSA. Jeśli Katar i Arabia Saudyjska zawrą porozumienie z Iranem, wpływy Ameryki w regionie zostaną ograniczone. Jeśli nastąpi globalny kryzys finansowy, połączony z poważną recesją, jeśli nie depresją, Stany Zjednoczone znajdą się pod ogromną presją, aby osiągnąć porozumienie z Iranem, które przywróci handel międzynarodowy i dostawy z Zatoki Perskiej. Iran ma ostatecznego asa w rękawie – Trump nie ma żadnego.

Źródło: Zatoka Perska oddzielająca USA od Iranu jest zbyt szeroka, aby ją połączyć

Trump udaje się do Chin, ale to Iran ma wszystkie atuty.

Opublikowany 2026-05-08 przez Mirosław Dakowski

Pepe Escobar: Trump udaje się do Chin, ale to Iran trzyma wszystkie karty.

Pepe Escobar za pośrednictwem Sputnik International
8 maja 2026 r. uncutnews-ch/pepe-escobar-trump-reist-nach-china-doch-der-iran-hat-alle-truempfe-in-der-hand

Autorstwa Pepe Escobara

Kilka dni temu pan Araghchi podróżował do Rosji. Na początku tego tygodnia pan Araghchi podróżował do Chin.

Te dwie podróże w pełni odzwierciedlają siłę nowego trójstronnego sojuszu między Rosją, Iranem i Chinami, który stał się siłą napędową integracji euroazjatyckiej i wielobiegunowości.

Niektóre wypowiedzi ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego dla irańskich mediów były fascynujące. Na przykład:

Nasi chińscy przyjaciele uważają, że Iran po wojnie różni się od Iranu sprzed wojny. Jego międzynarodowa reputacja poprawiła się, a Iran udowodnił swoje możliwości i siłę. Dlatego na horyzoncie rysuje się nowa era współpracy między Iranem a innymi krajami.

To dowód na to, że Pekin uznaje i wspiera Teheran jako jedną z głównych potęg światowych.

Chiński minister spraw zagranicznych Wang Yi ze swojej strony podał ostateczną definicję wojny prowadzonej przez USA i Izrael przeciwko Iranowi: „nielegalna”.

Jest to kod oznaczający, że wszystko, co wiąże się z tą samonarzuconą wojną – od jej przyczyn po niezliczone konsekwencje – tonie w bagnie nielegalności.

Wang wyraził się o chińskich staraniach dyplomatycznych z właściwą sobie uprzejmością: „Jesteśmy gotowi kontynuować nasze wysiłki na rzecz zmniejszenia napięcia”.

Był jednak o wiele bardziej pewny co do drogi do rozwiązania: „Chiny uważają, że całkowite zaprzestanie działań wojennych jest konieczne, wznowienie konfliktu jest niedopuszczalne, a kontynuowanie negocjacji ma szczególne znaczenie”.

Powinno to stanowić podstawę do prawdziwych negocjacji prowadzących do zakończenia wojny – i wszystkich wojen – w Azji Zachodniej przeciwko całej Osi Oporu. Właśnie takie jest stanowisko Iranu.

Wang Yi podkreślił, że „Chiny wspierają Iran w ochronie jego suwerenności narodowej i bezpieczeństwa oraz uznają gotowość Iranu do poszukiwania rozwiązania politycznego za pomocą środków dyplomatycznych”.

To jest kod bezwarunkowego poparcia Chin dla praw suwerennych i dyplomacji, a nie dla zastraszania.

Cieśnina Ormuz ma kluczowe znaczenie dla Chin, ponieważ import energii pochodzi nie tylko z Iranu, ale także z bogatych w ropę monarchii Zatoki Perskiej. Dlatego stanowisko Pekinu należy rozpatrywać w sposób zniuansowany:

Społeczność międzynarodowa podziela wspólny cel przywrócenia normalnej i bezpiecznej żeglugi przez cieśninę, a Chiny mają nadzieję, że strony zaangażowane w ten proces niezwłocznie odpowiedzą na usilne apele społeczności międzynarodowej.

Jest to hasło oznaczające zakończenie amerykańskiej blokady, a jednocześnie uznanie nowego systemu prawnego w Ormuz, który jest kształtowany przez Teheran.

W kwestii energii jądrowej „Chiny pozytywnie oceniają zobowiązanie Iranu do nierozwijania broni jądrowej, ale jednocześnie uznają prawo Iranu do pokojowego wykorzystania energii jądrowej”.

Właśnie takie jest stanowisko Teheranu – w ostrym kontraście do Trumpa 2.0.

Witamy w nowym porządku w Azji Zachodniej

Chiny za pośrednictwem Wang Yi wyjaśniły trzy kluczowe kwestie: poparcie dla wszystkich uzasadnionych żądań Iranu; poparcie dla wycofania amerykańskich baz wojskowych z całej Zatoki Perskiej; oraz aktywny udział w odbudowie Iranu po wojnie.

Jednocześnie Pekin wzywa kraje arabskie do zjednoczenia się i pracy nad nowym porządkiem bezpieczeństwa – takim, który wyklucza imperium chaosu, kłamstw, a ostatnio także piractwa (co otwarcie przyznał prezydent USA). Powtórzmy: takie jest właśnie stanowisko Teheranu.

Pekin, wykazując się przysłowiową finezją, de facto opowiada się po stronie byłego dowódcy Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej Mohsena Rezaee, głównego doradcy wojskowego nowego przywódcy Mojtaby Chameneiego.

Pekin jest w pełni świadomy, że Teheran wykorzystuje opór jako strategiczny atut. Dla nowej struktury władzy w Teheranie, wojna ta polegała przede wszystkim na przetrwaniu maksymalnej presji – i niszczycielskich bombardowań – zarządzaniu i kontrolowaniu pułapki eskalacji oraz nieuleganiu przymusowi militarnemu i ekonomicznemu.

Wszystko to razem wzięte nie mogłoby być bardziej strategiczne. Widzimy tu, jak wytrwałość przekłada się na kapitał polityczny. A to natychmiast przekłada się na zyski przy stole negocjacyjnym, pomimo strat taktycznych (z których żadna nie ma charakteru strategicznego).

To rozumienie znajduje odzwierciedlenie w dwóch kluczowych sformułowaniach Araghchiego i Wang Yi. Rozważmy je obok siebie.

Iran „wspiera stworzenie nowej, powojennej architektury regionalnej, która będzie w stanie skoordynować rozwój i bezpieczeństwo”.

Chiny „popierają tworzenie regionalnej architektury pokoju i bezpieczeństwa, w której kraje regionu wspólnie uczestniczą, chronią wspólne interesy i osiągają wspólny rozwój”.

Ta nowa architektura jest nowym porządkiem Azji Zachodniej.

Nic więc dziwnego, że wszechświat Trumpa 2.0 zupełnie wykoleił się.

Ten nowy porządek zachodnioazjatycki jest mikrokosmosem bezpośrednio powiązanym z makrokosmosem Nowego Porządku Świata, którego główną siłą napędową, oprócz Rosji, są Chiny.

Rosja, pomimo wszelkich przeciwności, koncentruje się na realizacji długoterminowego „Partnerstwa Wielkiej Eurazji”, które obejmuje także Afro-Eurazję.

Pekin ma o wiele ambitniejsze cele. Zasadniczo wszystko jest kształtowane przez cztery globalne inicjatywy. Najnowszą z nich jest Global Governance Initiative, zainaugurowana na szczycie SCO Plus w Tianjinie we wrześniu ubiegłego roku.

Następnie powstał Nowy Jedwabny Szlak, zwany BRI (Belt and Road Initiative), z którego ostatecznie rozwinęły się trzy pierwsze inicjatywy o zasięgu globalnym: Globalna Inicjatywa Rozwoju, Globalna Inicjatywa Bezpieczeństwa i Globalna Inicjatywa Cywilizacji – zwieńczone Globalnym Zarządzaniem.

Ogólnie rzecz biorąc, stanowi to chińską mapę drogową do „budowania wspólnoty ze wspólną przyszłością dla ludzkości”; de facto alternatywę dla upadającego zachodniego liberalizmu. Cel jest, owszem, globalny.

Chiny-Iran: Całkowicie zjednoczeni w sprawie Azji Zachodniej

Już teraz jest jasne, że Chiny i Iran podzielają całkowicie spójną wizję Azji Zachodniej; w istocie stanowi to podstawę ich wzajemnego zaufania i więzi. Pekin i Teheran rozumieją, że od II wojny światowej historia zasadniczo charakteryzowała się wykorzystywaniem Azji Zachodniej przez Waszyngton do kontrolowania świata poprzez obsesję na punkcie ropy naftowej.

Choć Teheran wiele nauczył się z chińskiej taktyki wojennej – „wydawaj się słaby, gdy jesteś silny” i nie okazuj zainteresowania, gdy jesteś po uszy w wojnie – wizyta Araghchiego w Pekinie była jednak niezbędna dla umocnienia strategicznego partnerstwa. Choć Rosja jest w pełni zaangażowana – co potwierdziło spotkanie Araghchiego z Putinem w Petersburgu – Chiny zdecydowanie opowiadają się za stanowiskiem „jesteśmy z wami”.

Chińskie tankowce codziennie przepływają przez Cieśninę Ormuz. Ani słowa z Waszyngtonu.

Następnie mamy do czynienia z całkowitym zignorowaniem przez Chiny najnowszego rozdziału dotyczącego sankcji.

Do niedawna Chiny obchodziły sankcje USA nieoficjalnie i/lub za pośrednictwem pośredników. Teraz oficjalnie oświadczyły, że nie uznają jednostronnych sankcji USA nałożonych na przykład na Iran czy Rosję, ani sankcji wobec własnych rafinerii ropy naftowej.

Jesteśmy w trakcie zimnej wojny finansowej i ofensywy państw RIC (Rosji, Iranu, Chin), której celem jest trwałe ograniczenie skutków obsesji na punkcie sankcji.

Iran został całkowicie wykluczony z systemu SWIFT w 2012 roku. Teheran następnie przebudował system, korzystając ze swojego doświadczenia w budowaniu architektury handlu równoległego.

Iran prowadzi większość handlu transgranicznego w juanach, rublach, rupiach, dirhamach Zjednoczonych Emiratów Arabskich (które nie są już akceptowane) oraz dinarach irackich. Chiny odpowiadają za 35% całkowitego handlu irańskiego. Wszystkie transakcje są rozliczane w juanach lub w systemie barterowym.

Iran i Rosja wprowadziły w 2023 roku system rozliczeń walutowych, który całkowicie omija SWIFT i łączy irański system SEPAM z rosyjskim systemem SPFS. W początkowej fazie funkcjonowania systemu poboru opłat w Cieśninie Ormuz – mechanizmu, który jest stale optymalizowany i usprawniany – znaczna część płatności była przetwarzana za pośrednictwem chińskiego systemu CIPS.

Opłata za przejazd jest nieunikniona. Teheran jest w pełni świadomy, że Trump nigdy nie zgodzi się zapłacić reparacji za nielegalną wojnę, którą sam rozpoczął, i jest również świadomy nieuniknionej, rażącej manipulacji, jeśli chodzi o zniesienie zamrożenia funduszy irańskich.

Opłata za pobór opłat mogłaby zastąpić wypłatę reparacji i wygenerować coś na kształt zamrożonych w zachodnich bankach irańskich funduszy; ponadto zmusiłaby Zachód do zniesienia sankcji nałożonych na irańskie banki i irański system finansowy.

Teheran jasno dał do zrozumienia, że wyłącznie jego banki są upoważnione do pobierania opłat w Cieśninie Ormuz.

Oznacza to, że każdy kraj, który będzie musiał przejść przez cieśninę, będzie musiał zmierzyć się z irańskim systemem finansowym.

Ponadto opłaty te pomogą Iranowi odbudować zniszczoną infrastrukturę.

Strukturalna podatność USA

Stany Zjednoczone nie grają nawet w warcaby, nie mówiąc już o pokerze. Chiny grają w Weiqi („Go”). Weiqi polega na powolnym, ale konsekwentnym kształtowaniu pola gry, poświęcając tu i ówdzie szczegóły, aby osiągnąć ogólną przewagę. Chiny cierpliwie kształtowały pole gry przez ostatnie dwie dekady. W Weiqi , gdy już odpowiednio ukształtujesz pole gry, reszta „Wielkiej Gry” rozgrywa się sama.

Dokładnie w tym miejscu jesteśmy teraz.

Jeśli Trump wykaże się intelektualną ciekawością, będzie w stanie dostrzec potężną potęgę przemysłową Chin (nazywamy to produktywnym kapitalizmem) i ich całkowitą kontrolę nad łańcuchami dostaw, od których uzależnione są Stany Zjednoczone.

Będzie musiał zmierzyć się ze strukturalnymi słabościami USA: przysłowiową listą pierwiastków ziem rzadkich, przemysłowymi łańcuchami dostaw, dostępem do materiałów niezbędnych dla F-35, rakiet Patriot i dużej części amerykańskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego.

I przypomni mu się, że prawo amerykańskie nie ma już automatycznej ważności eksterytorialnej w Chinach. Tak, to boli.

Tymczasem trwający siedem wieków impas między imperialnym Rzymem a Persją powtórzy się z zawrotną prędkością w XXI wieku. Wojna USA okazała się całkowicie bezsilna: nie do wygrania w walce na wyniszczenie, a to doprowadzi do hegemonii Persji w Azji Zachodniej.

Ta zdumiewająca zmiana geopolityczna jest wynikiem potężnej mieszanki ideologii, spójności społecznej, absolutnej pogardy dla prymitywnych barbarzyńców i ambicji doprowadzenia ich do ruiny za pomocą niemożliwych rozwiązań logistycznych. Ledwo wspominając o całkowitej kontroli nad Cieśniną Ormuz.

W królestwie chaosu, kłamstw i piractwa bańki pękają szybko, bezlitośnie rozbijane przez rzeczywistość RIC.

Źródło: Pepe Escobar: Trump udaje się do Chin, ale Iran trzyma wszystkie karty

Kłąb zamieszania… Sprzeczne sygnały Trumpa wobec Iranu

Opublikowany 2026-05-06 przez Mirosław Dakowski

Kłąb zamieszania… Sprzeczne sygnały Trumpa wobec Iranu

Larry C. Johnson 6 maja 2026 r. uncutnews-ch/ball-der-verwirrung-trumps-widerspruechliche-signale-gegenueber-dem-iran

Larry C. Johnson

Szczerze mówiąc, nie wiem, co zrobi Trump. Mogę tylko przekazać to, co mi powiedziano. Mój znajomy, który akurat mieszka w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, skontaktował się ze mną późnym wieczorem i przekazał informacje, które otrzymał od urzędnika z Emiratów, blisko powiązanego z systemem obronnym ZEA. Urzędnik ten powiedział mojemu znajomemu, że Stany Zjednoczone zaatakują Iran 7 maja… czyli w czwartek.

Biorąc pod uwagę dostęp do tego źródła, uważam tę informację za wiarygodną. Następnie, około godziny 18-tej czasu wschodniego, Trump opublikował następującą wiadomość:

W oparciu o prośbę Pakistanu i innych krajów, ogromny sukces militarny, jaki odnieśliśmy podczas kampanii przeciwko Iranowi, oraz znaczący postęp w dążeniu do pełnego i ostatecznego porozumienia z przedstawicielami Iranu, jednogłośnie uzgodniliśmy, że dopóki blokada pozostaje w mocy, Projekt Wolność (przepływ statków przez Cieśninę Ormuz) zostanie zawieszony na krótki okres, aby ustalić, czy porozumienie może zostać sfinalizowane i podpisane.
Prezydent Donald J. Trump

Po „prawdziwym poście” Trumpa, Siły Powietrzne USA nagle zapanowały nad Europą i Azją Zachodnią. W ciągu ostatnich 24 godzin liczba amerykańskich samolotów wojskowych w powietrzu nad regionem gwałtownie spadła – z ponad 27 wczoraj do zaledwie 7 obecnie. Były to wyłącznie samoloty logistyczne i tankowce: C-17 Globemasters, C-5M Super Galaxy i KC-135 Stratotanker, kursujące między Ramstein, Spangdahlem, Tel Awiwem, Abu Zabi i Al Udeid. Żadnych myśliwców. Brak wzrostu liczby.

Z innego źródła – niepotwierdzonego – dowiedziałem się o możliwym wytłumaczeniu pozornej zmiany zdania Trumpa. Może to mieć związek z jego nadchodzącą podróżą do Chin… Pekin najwyraźniej postawił dorozumiane ultimatum dotyczące planowanego spotkania Trumpa z Xi, grożąc odwołaniem lub obniżeniem rangi wizyty w przypadku dalszej eskalacji napięć między USA a Iranem.

Mniej więcej w tym samym czasie, gdy Trump ogłosił zawieszenie operacji „Projekt Wolność”, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) stanowczo zaprzeczył, jakoby wystrzelił rakiety lub użył dronów w kierunku Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Czy zatem wczorajsze i dzisiejsze ataki były operacją pod fałszywą flagą Izraela, mającą na celu sprowokowanie kolejnego ataku na Iran? Z pewnością jest to możliwe wytłumaczenie.

Potem jest Marco Rubio… Rubio stanął za podium w sali konferencyjnej Białego Domu, by – przynajmniej tymczasowo – zastąpić rzeczniczkę prasową Karoline Leavitt, gdy ta przebywała na urlopie macierzyńskim, przyjmując tym samym nietypową rolę głównego rzecznika Białego Domu. Rubio długo mówił o „Projekcie Wolność” – amerykańskiej operacji eskortowania statków przez Cieśninę Ormuz – i podkreślił, że wszystkie operacje w regionie mają charakter defensywny, przedstawiając jednocześnie irańską blokadę jako próbę wymuszenia opłat tranzytowych. Stwierdził, że „Operacja Epic Fury” – pierwotny amerykańsko-izraelski atak na Iran 28 lutego – została „zakończona”, ponieważ wszystkie cele zostały osiągnięte, ale unikał stwierdzenia, że cały konflikt się zakończył lub że jego wznowienie można wykluczyć.

Rubio jasno wyraził swoją postawę obronną: „Nie będziemy strzelać, dopóki nie zostaniemy ostrzelani pierwsi. Nie będziemy ich atakować. Jeśli będą stanowić zagrożenie dla naszych sił, zestrzelimy drony, zestrzelimy pociski. Ale to jest środek obronny”. Odnosząc się do Iranu, Rubio stwierdził, że twierdzenia Iranu o niechęci do rozwijania broni jądrowej przeczą jego działaniom, wskazując na rozwój zaawansowanej technologii wirówek, wzbogacanie uranu i budowę podziemnych bunkrów. Stwierdził, że Iran musi wybrać między wojną a pokojem, a pokój wymaga przekonujących dowodów na to, że Teheran nie dąży do uzyskania broni jądrowej.

Zapytany o wizytę irańskiego ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego w Chinach, Rubio odpowiedział, że ma nadzieję, iż Pekin jasno da Teheranowi do zrozumienia, że jego działania w Cieśninie Ormuz prowadzą do globalnej izolacji. „Mam nadzieję, że Chińczycy powiedzą mu to, co trzeba powiedzieć – że to, co robicie w Cieśninie, izoluje was globalnie. To wy jesteście tu tymi złymi”. Argumentował również, że Chiny cierpią z powodu działań Iranu bardziej niż Stany Zjednoczone, ponieważ ich nastawiona na eksport gospodarka jest uzależniona od żeglugi przez Cieśninę Ormuz.

Najbardziej martwi mnie to, że administracja Trumpa wydaje się przekonana, że irańska gospodarka się załamuje, a irański rząd desperacko szuka porozumienia. To po prostu nieprawda, a jednak ludzie Trumpa zdają się w to wierzyć. Iran nie zmieni swojego stanowiska w sprawie 14-punktowego planu pokojowego, który zawiera żądanie zaprzestania izraelskich ataków na Liban, Zachodni Brzeg i Strefę Gazy. Podobnie, nie sądzę, aby ekipa Trumpa była gotowa spełnić te żądania, co doprowadzi do impasu.

Irańska agencja informacyjna Fars zareagowała na wpis Trumpa ujawniający prawdę w następujący sposób:

W świetle wyraźnych ostrzeżeń ze strony Islamskiej Republiki Iranu, prezydent Stanów Zjednoczonych ogłosił w środę rano tymczasowe zawieszenie działań wojskowych w Cieśninie Ormuz.

Z irańskiej perspektywy Teheran wciąż ma mocne karty, podczas gdy Donald Trump jest jednocześnie pod presją gwałtownych żądań syjonistów, by ostatecznie pokonać Iran militarnie. Do piątku okaże się, jaką drogę obrał Trump.

Źródło: Ball of Confusion… Sprzeczne sygnały Trumpa w sprawie Iranu

Wszystko wskazuje, że Trump wznowi wojnę z Iranem w tym tygodniu

Opublikowany 2026-05-06 przez Mirosław Dakowski

Wszystkie wskaźniki wskazują,

że Trump wznowi wojnę

z Iranem w tym tygodniu.

Larry C. Johnson 5 maja 2026 r. uncutnews-ch/alle-indikatoren-signalisieren-dass-trump-diesen-krieg-gegen-den-iran-diese-woche-wieder-aufnehmen-wird/

Larry C. Johnson

Późnym poniedziałkowym wieczorem na Florydzie dowiedziałem się o masowym przelocie tankowców KC-135 nad Półwyspem Arabskim. Ruch ten był zgodny z operacjami tankowania w powietrzu amerykańskich myśliwców. Dowiedziałem się również, że Stany Zjednoczone „przygotowują się” – wojskowe określenie na wejście w tryb walki. Spodziewałem się, że naloty na Iran rozpoczną się wczesnym rankiem we wtorek.

————-

Tymczasem Iran zaatakował terminal naftowy Zjednoczonych Emiratów Arabskich w Fudżajrze nad Zatoką Omańską – obiekt, który Emiraty wykorzystały do częściowego obejścia irańskiej blokady Cieśniny Ormuz. Uważam, że w ten sposób Iran wyraził dezaprobatę dla otwartego stanowiska Zjednoczonych Emiratów Arabskich wobec Izraela. Warto zauważyć, że Izrael dostarczył ZEA system Żelazna Kopuła, który spowodował jednak, że irański atak przeszedł całkowicie bez przeszkód.

Znajomy mieszkający w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – ktoś z dobrymi znajomościami – wysłał mi wiadomość, w której poinformował, że jego źródło w rządzie Emiratów poinformowało go, że działania wojenne rozpoczną się w czwartek 7-go. Wiem jednak również, że wśród kierownictwa CENTCOM panuje niewielki entuzjazm dla nowych ataków.

Pomimo przeciwnych zapewnień Trumpa, Cieśnina Ormuz pozostaje całkowicie pod kontrolą Iranu, a amerykańskie okręty utrzymują bezpieczną odległość. Jedynym realistycznym rozwiązaniem umożliwiającym otwarcie Cieśniny Ormuz są negocjacje z Iranem. Stany Zjednoczone nie mają realnej opcji militarnej, aby zagwarantować swobodę żeglugi, ponieważ wymagałoby to oczyszczenia z min i unieszkodliwienia irańskich miniaturowych okrętów podwodnych, dronów podwodnych, dronów nawodnych, łodzi Boghammer (załogowych łodzi motorowych), dronów Geran, pocisków manewrujących obrony wybrzeża oraz pocisków balistycznych krótkiego i średniego zasięgu. Wszystkie te elementy musiałyby zostać zneutralizowane i opanowane, aby umożliwić tankowcom i statkom towarowym bezpieczny przepływ przez Cieśninę Ormuz.

Jeśli Trump nie zmieni kursu lub nie nastąpi nieoczekiwany przełom dyplomatyczny, sądzę, że zarządzi nową, intensywną rundę nalotów na kluczową infrastrukturę Iranu. Jeśli to nastąpi, Iran bez wahania przeprowadzi zmasowane ataki odwetowe na Zjednoczone Emiraty Arabskie, Arabię Saudyjską, Jordanię, Izrael oraz miejsca, w których stacjonują siły zbrojne i sprzęt USA.

Iran wejdzie w kolejną rundę konfliktu przy pełnym poparciu Rosji i Chin. Chiny zrobiły coś bardzo nietypowego w odniesieniu do sankcji USA: chiński rząd zadeklarował, że NIE będzie z nimi współpracował. 2 i 3 maja chińskie Ministerstwo Handlu (MOFCOM) wydało nakaz blokujący, powołując się po raz pierwszy na swoje „Zasady blokowania” z 2021 roku w formie zakazu. Nakaz ten wyraźnie zabrania chińskim firmom uznawania, egzekwowania lub przestrzegania amerykańskich sankcji wobec pięciu chińskich firm – w tym dużych rafinerii, takich jak Hengli Petrochemical (Dalian) Refining Co. i kilku rafinerii „tekowych kotłów” w prowincji Szantung – oskarżonych o zakup irańskiej ropy naftowej. Celem nakazu jest „ochrona suwerenności narodowej, bezpieczeństwa i interesów rozwojowych” oraz ochrona chińskich firm.

Rzecznik chińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych (np. Lin Jian) wielokrotnie stwierdzał, że Chiny „odrzucają bezprawne, jednostronne sankcje bez podstawy w prawie międzynarodowym” i wezwał Stany Zjednoczone do „powstrzymania się od arbitralnych sankcji i wykonywania jurysdykcji zdalnej”. Chiny potwierdziły, że będą „zdecydowanie bronić uzasadnionych praw i interesów chińskich firm”.

Źródło: Wszystkie wskaźniki wskazują, że Trump wznowi wojnę z Iranem w tym tygodniu

Projekt „Impas”

Opublikowany 2026-05-05 przez Mirosław Dakowski

Projekt „Impas”

Autor artykułu Marek Wójcik 5. maja 2026

Takiego określenia użył wczoraj Seyed Abbas Araghchi irański Minister Spraw Zagranicznych, opisując nowy projekt Trumpa siłowego przejęcia kontroli nad Cieśniną Ormuz, zwanego Project Freedom.

„W miarę jak rozmowy posuwają się naprzód dzięki życzliwym staraniom Pakistanu, Stany Zjednoczone powinny uważać, by nie dać się wciągnąć z powrotem w bagno przez osoby o złych zamiarach. To samo dotyczy Zjednoczonych Emiratów Arabskich” – powiedział czołowy irański dyplomata. Araghchi ostro skrytykował również szeroko nagłośniony przez Waszyngton „Projekt Wolność” – inicjatywę morską, mającą na celu wywarcie presji militarnej w Cieśninie Ormuz – nazywając go „Projektem Impasu”. Źródło.

Pierwszy bezpośredni atak na armię USA.
Iran opublikował pierwsze nagranie pokazujące dwa irańskie pociski wymierzone w kilka amerykańskich okrętów wojennych i fregat w pobliżu wyspy Jask. Źródło.

Media zachodniej propagandy przedstawiają konflikt na Bliskim Wschodzie jako walkę z islamskim terroryzmem, podczas gdy prawdziwym celem agresorów jest kontrola nad szlakami naftowymi, strefami wpływów oraz zapobieganie powstaniu niezależnego bloku regionalnego. To USA w zmowie z Izraelem stosują terroryzm.

Wydarzenia w Cieśninie Ormuz stanowią dobitny dowód dla wszystkich stron, a zwłaszcza dla Waszyngtonu i jego regionalnych sojuszników, że era dyplomacji kanonierkowej dobiegła końca i Republika Islamska nie ulegnie presji. Teheran nadal wspiera dyplomację, jednocześnie pozostając w pełnej gotowości do obrony swoich uzasadnionych praw i interesów narodowych w obliczu jakiejkolwiek prowokacji. Źródło.

Pożar w porcie Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w poniedziałek, 4 maja 2026 r.

Kolejna operacja fałszywej flagi. Według doniesień ogromny pożar w obiektach naftowych w porcie Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (ZEA) w poniedziałek był bezpośrednią konsekwencją „amerykańskiego awanturnictwa” w strategicznej Cieśninie Ormuz. Telewizja Islamskiej Republiki Iranu (IRIB), powołując się na wysoko postawione źródło wojskowe, podała, że irańskie siły zbrojne nie miały żadnego zaplanowanego planu ataku na wspomniane obiekty naftowe. Źródło.

W taki sposób próbuje Waszyngton przekształcić katastrofalne skutki agresywnej wojny z Iranem w wyimaginowany sukces made in Trump-Fantasy. On ma przecież wszystkie karty i cokolwiek zrobi, zawsze zakończy się sukcesem. Takie wmawianie światu upragnionej wizji triumfu jest zwyczajnym mijaniem się z rzeczywistością i nie można tego nazwać pozytywnym myśleniem. Prędzej pozytywną bezmyślnością.

Zbliżające się spotkanie Chiny – USA pokaże, jak daleko zmienia się układ sił geopolitycznych. Nie zdziwiłbym się, gdyby w ramach dealu Trump oddałby w prezencie Chinom Tajwan. Tak przecież zawsze postępowały Stany Zjednoczone z przyjaciółmi, kiedy sytuacja polityczna takie rozwiązania preferowała. W zamian za to Chiny i kraje BRICS wstrzymają się z dobijaniem dolara – ten sam siebie dobije – i Waszyngton będzie dominował na zachodniej półkuli oraz porzuci swoje militarne bazy odstraszania – czytaj rozśmieszania – na bliskim i dalekim wschodzie. W takim układzie interesujące będą losy Korei Południowej i Japonii.

Autor artykułu Marek Wójcik

Iran atakuje amerykański okręt wojenny i Zjednoczone Emiraty Arabskie – Pilne ostrzeżenie dla Trumpa, a tsunami nadchodzi

Opublikowany 2026-05-05 przez Mirosław Dakowski

Iran atakuje amerykański okręt wojenny i Zjednoczone Emiraty Arabskie – pilne ostrzeżenie dla Trumpa, a tsunami nadchodzi

uncut-news.ch 5 maja 2026 r. uncutnews-ch/iran-greift-us-kriegsschiff-und-uae-an-dringende-warnung-an-trump-und-der-tsunami-kommt

Analiza Larry’ego Johnsona i pułkownika Lawrence’a Wilkersona

W niedawnym odcinku programu Joe Danny’ego Higha, były analityk CIA Larry Johnson i emerytowany pułkownik armii Lawrence Wilkerson, który był również byłym szefem sztabu Colina Powella, omawiają najnowsze eskalacje na Bliskim Wschodzie.

Rozmowa koncentruje się na irańskich atakach na amerykański okręt patrolowy w Zatoce Ormuz oraz ataku dronów i rakiet na port i strefę przemysłową Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (ZEA). Eksperci interpretują te wydarzenia jako bezpośrednią reakcję Iranu na „Projekt Wolność” Trumpa i sygnał ostrzegawczy, że konflikt jest daleki od zakończenia.

Wydarzenia ostatnich godzin i dni

Według doniesień irańskich mediów, Iran zaatakował patrolowiec Marynarki Wojennej USA, który – jak twierdzi – naruszył nowe zasady żeglugi w Cieśninie Ormuz. Zaledwie kilka godzin później u wybrzeży Zjednoczonych Emiratów Arabskich zapalił się statek towarowy, a w strefie przemysłowej Fudżajra odnotowano potężny pożar – spowodowany dronami lub pociskami manewrującymi.

Iran przedstawia te działania jako wyraźne ostrzeżenie dla USA: „Projekt Wolność” Donalda Trumpa, mający zagwarantować wolność żeglugi, narusza zawieszenie broni i stanowi prowokację.

Goście są zgodni: wojna rozgorzała na nowo. Larry Johnson opisuje działania Trumpa jako podstępny manewr mający na celu obejście ustawy o uprawnieniach wojennych (War Powers Act). Po 60 dniach Kongres powinien był podjąć decyzję o kontynuacji wojny. Zamiast tego Trump ogłosił zakończenie poprzedniej operacji („Operacja Epic Fury”) i natychmiast rozpoczął nową.

Johnson krytykuje to jako „parodię” i prawnie wątpliwe, ponieważ wojska są już rozlokowane od ponad 64 dni.

Dlaczego „Projekt Wolność” jest skazany na porażkę

Eksperci szczegółowo wyjaśniają, co oznaczałoby faktyczne utrzymanie Cieśniny Ormuz „otwartą”. Iran posiada miny, podwodne drony, okręty podwodne, drony nawodne, drony powietrzne, pociski obrony wybrzeża oraz pociski krótkiego i średniego zasięgu. Wyeliminowanie tych zagrożeń wymagałoby ogromnych sił lądowych i morskich, co wiązałoby się ze znacznymi stratami. Ofensywa lądowa musiałaby wniknąć na 150–200 mil w głąb Iranu – scenariusz militarnie nierealny.

Pułkownik Wilkerson dodał, że ruch odbywał się wcześniej głównie pod irańskim „monitoringiem”. Deklaracja USA o zrobieniu czegoś, czego nie są w stanie zrealizować, poważnie szkodzi ich wiarygodności i światowej gospodarce (ceny ropy naftowej, globalne łańcuchy dostaw). Podobno J.D. Vance przedstawił podobnie trzeźwą ocenę wewnętrzną.

Siła Iranu i zjednoczone przywództwo

Wbrew zachodnim narracjom o wewnętrznym podziale, Johnson podkreśla silną jedność irańskich przywódców. Prezydent Pezeshkian, minister spraw zagranicznych Araghchi, przewodniczący parlamentu i ajatollah Chamenei – wielu z nich pochodzi z Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i wspólnie doświadczyło krwawej wojny iracko-irańskiej (1980–1988). Ta „więź braterstwa” tworzy silniejszą spójność niż kiedykolwiek wcześniej w ciągu 46 lat istnienia Republiki Islamskiej.

Iran rozszerzył i zaostrzył swój 10-punktowy plan do 14 punktów: żadnych negocjacji w sprawie programu nuklearnego bez solidnego porozumienia pokojowego. Iran zastrzega sobie wszelkie prawa jako sygnatariusz Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej. Goście uważają, że Iran ma wyraźną przewagę: de facto kontroluje drogę i może decydować, kto może przejechać.

Propaganda amerykańska i rzeczywistość na miejscu

Johnson i Wilkerson ostro krytykują doniesienia CENTCOM-u. Twierdzenia o zniszczeniu sześciu irańskich motorówek zostały zdemaskowane jako propaganda – irańska marynarka wojenna i tak była już poważnie osłabiona. Stany Zjednoczone zaprzeczają własnym stratom (np. uszkodzeniom USS Abraham Lincoln, pożarom na okrętach, awariom systemów nawigacyjnych), jednocześnie wyolbrzymiając swoje sukcesy.

Sam Trump napisał na Twitterze, że wszystko jest „w 100% sprawne”, a Iran został „całkowicie zniszczony”. Rzeczywistość: brak darmowej wysyłki, rosnące napięcia i zbliżający się wstrząs gospodarczy.

Konsekwencje ekonomiczne – nadchodzi tsunami

Goście wydali surowe ostrzeżenie dotyczące globalnego wpływu na gospodarkę:

Utrata około 20% światowych zasobów ropy naftowej.
Niedobory nawozów (mocznik 35%), skroplonego gazu ziemnego (25%), helu i kwasu siarkowego.
Ceny benzyny już zauważalnie rosną (na Florydzie o 50 centów w ciągu kilku dni, w Kalifornii do 6,60 dolara za galon).
Ceny spot ropy naftowej na rynku rzeczywistym są znacznie wyższe niż ceny manipulowanych kontraktów terminowych.

Larry Johnson porównuje sytuację do tsunami: Początkowy „spokój” (opadająca linia wody) jest zwodniczy – fala tsunami już nadciąga. Administracja Trumpa drastycznie niedoceniła reakcji łańcuchowej.

Sytuacja w Izraelu i rola Netanjahu

Pułkownik Wilkerson opisuje Netanjahu jako człowieka schodzącego z klifu, wiszącego w powietrzu. Izrael ponosi ogromne straty w Libanie (w ludziach, sprzęcie i morale), a wskaźniki PTSD i samobójstw są niezwykle wysokie. „Siły Obronne” Izraela ukrywają te straty. Jednocześnie na Zachodnim Brzegu narasta przemoc. Wilkerson postrzega Izrael i Stany Zjednoczone jako uwięzione w samoizolacji.

Czy imperium USA chyli się ku upadkowi?

Obaj goście postrzegają obecną politykę jako oznakę upadku imperium:

Brak sojuszników (nawet Korea Południowa jest proszona o pomoc na próżno).
Wyczerpane zapasy broni (rakiety Patriot, minerały ziem rzadkich z Chin).
Eksplozja długu publicznego.
Izolacja od Chin i Rosji, które otwarcie wspierają Iran.
Wewnętrzne rozczarowanie w Pentagonie.

Chiny jawnie ignorują sankcje USA. Putin ostrzegał przed wysyłaniem wojsk lądowych do Iranu. USA produkują drogie, gorszej jakości systemy uzbrojenia (np. Dark Eagle), podczas gdy ich przeciwnicy działają wydajniej. Wilkerson wskazuje na korporacyjny przemysł zbrojeniowy od czasów II wojny światowej – „złe produkty w wysokich cenach”.

Trump „nie ma żadnych kart”, jak podkreśla Johnson: USA potrzebują od Chin więcej niż odwrotnie. Co więcej, irańskie memy i operacje wywiadowcze pokazują, jak bardzo tracimy kontrolę nad narracją.

Zakończenie dyskusji

Rozmowa kończy się trzeźwiącą perspektywą: Stany Zjednoczone i Izrael tkwią w strategicznym ślepym zaułku, który ryzykują zaostrzeniem poprzez dalszą eskalację (możliwe nowe ataki w ciągu 24 godzin). Zamiast deeskalacji, wisi w powietrzu spirala trudności gospodarczych, strat militarnych i izolacji politycznej. Dla Amerykanów oznacza to przede wszystkim wzrost cen i spadek jakości życia – w połączeniu z erozją wiarygodności międzynarodowej.

Johnson i Wilkerson pośrednio opowiadają się za uczciwą oceną sytuacji i uporządkowanym wycofaniem, zamiast kolejnych błędnych decyzji o kosztach utopionych.

Czy administracja Trumpa jest do tego zdolna, czas pokaże. Nadchodzące dni i tygodnie będą prawdopodobnie kluczowe – nie tylko dla Bliskiego Wschodu, ale i dla porządku globalnego.

Wojna się nie skończyła – została jedynie przepakowana

Opublikowany 2026-05-03 przez Mirosław Dakowski

Czy wojna z Iranem naprawdę się skończyła?

uncut-news.ch 3 maja 2026 r. uncutnews-ch/ist-der-krieg-gegen-den-iran-wirklich-vorbei

Widok z Teheranu z profesorem Seyedem Mohammadem Marandim

W wywiadzie na żywo „Now Live: Czy wojna z Iranem naprawdę się skończyła?” z profesorem Seyedem Mohammadem Marandim, wykładowcą Uniwersytetu w Teheranie i wieloletnim analitykiem politycznym, przez całą rozmowę przewija się jeden temat: wojna jest daleka od zakończenia – ani militarnego, ani ideologicznego.

Toczy się ona obecnie na kilku poziomach jednocześnie: na ulicach i w portach Iranu, na rynkach i w rządach świata zachodniego, a także w umysłach ludzi codziennie bombardowanych propagandą, obrazami wojny i fałszywymi ogłoszeniami „pokoju”.

Życie na wojnie: Normalność pomimo blokady

Marandi opisuje Teheran jako miasto, które na pierwszy rzut oka wydaje się w dużej mierze normalne. Ludzie robią zakupy, dzieci chodzą do szkoły, a nocą na ulicach nie panuje panika, lecz demonstracje solidarności z irańskimi siłami zbrojnymi i „Osią Oporu”. „Teheran to bardzo bezpieczne miasto” – mówi Marandi. „Można spacerować samotnie po ulicach nocą o 23-ciej lub o północy i czuć się bezpiecznie”.

Jednocześnie społeczeństwo odczuwa skutki wojny i sankcji: rośnie inflacja, bombardowane są fabryki, a dostawy leków i energii są utrudnione. Jednak w porównaniu z doświadczeniami w zachodnich metropoliach, profesor postrzega codzienne bezpieczeństwo w Iranie jako jeszcze wyższe. Ludzie są „nieustraszeni”, jak to ujął – nadal chodzą do pracy, jedzą, świętują i modlą się, podczas gdy w tle krążą pogłoski o zbliżającej się zakrojonej na szeroką skalę ofensywie „koalicji Epsteina”, składającej się najwyraźniej z USA, Izraela i zachodnich sojuszników.

„Kwestia winy”: Kto jest zdolny do prowadzenia wojny – a kto przymyka na to oczy?

Dla Marandiego jedno jest jasne: wojna z Iranem nie wybuchła znikąd, lecz była bezpośrednią odpowiedzią na politykę wojenną reżimu syjonistycznego w Izraelu i jego nieproporcjonalne wsparcie ze strony Zachodu. Niedawne zbrodnie – długotrwałe ludobójstwo w Strefie Gazy, które praktycznie zniszczyło część Strefy Gazy, oraz ludobójcze ataki na południowy Liban – są prawdziwymi powodami ataków i blokad Iranu.

Marandi podkreśla, że wojny te są celowo bagatelizowane w mediach: zachodnie media mówią o „precyzyjnych atakach” na „cele Hezbollahu”, podczas gdy w rzeczywistości chodzi o bombardowane bloki mieszkalne, szkoły i rodziny. Strategia: „Odwrócić wzrok, opowiedzieć inną historię, a jeśli publiczne oburzenie nadal będzie narastać, zbagatelizować je terminem »zawieszenie broni«, który dawno stracił na znaczeniu”.

Dlaczego negocjacje są skazane na niepowodzenie, a impas trwa

Z irańskiej perspektywy, szeroko dyskutowane negocjacje między Iranem a Stanami Zjednoczonymi zakończyły się fiaskiem, ponieważ opierają się na fundamentalnej nierównowadze sił. Strona amerykańska nalega na jednostronne warunki, podczas gdy strona irańska – wspierana doświadczeniem ostatnich lat – od dawna rozumie, że każdy jednostronny kompromis w przeszłości prowadził jedynie do ponownych ataków i nacisków.

W rezultacie nie mamy do czynienia z klasycznym zawieszeniem broni, lecz z wojną w przebraniu, „wojną oblężenia”: Cieśnina Ormuz jest skutecznie zablokowana, irańskie statki są przetrzymywane, a międzynarodowy ruch żeglugowy odbywa się wyłącznie pod ścisłym nadzorem, a czasami po uiszczeniu tajnych lub pośrednich opłat za przejazd alternatywnymi szlakami. Dla Teheranu jest to permanentny stan wojny, nawet jeśli Waszyngton czy Tel Awiw mówią o „negocjacjach”.

Jak Zachód próbuje oszukać świat

Marandi analizuje wojnę nie tylko jako konflikt zbrojny, ale także jako wojnę o percepcję. Jego zdaniem, zachodnia opinia publiczna została ukształtowana przez dekady kapitalistycznej koncentracji mediów, kooptacji akademickiej i państwowej propagandy. Te same oligarchiczne sieci, które kontrolują media i think tanki, dominują również w edukacji akademickiej – dbając o to, by zachodnie narracje były przez dekady uznawane za „uniwersalne”.

Przebudzenie nastąpiło w ostatnich latach za sprawą trzech wydarzeń:

ogromna ilość zdjęć i filmów z Gazy i Libanu, których nie udało się całkowicie ukryć nawet cenzurowanym platformom, takim jak Instagram czy X,
rosnące nierówności i upadek zachodniej klasy średniej, co sprawiło, że wiele osób stało się bardziej sceptycznych wobec własnych instytucji,
wzrost znaczenia państw niezachodnich – zwłaszcza Rosji, Chin, Persji i innych – oferujących alternatywne źródła informacji.

Jednakże, według Marandiego, ugruntowane mocarstwa nie skupiają się na odwróceniu sytuacji, lecz na jej intensyfikacji: więcej wojny, więcej sankcji, więcej kontroli nad narracją – „podwojenie stawki”, które jeszcze bardziej pogłębia podziały społeczne i gniew wobec elit rządzących.

Sztuka i satyra jako narzędzia oporu

W wywiadzie Marandi szczególnie podkreśla rolę sztuki i satyry. Prowadząca program posługuje się „soczewką satyryczną”, wyraźnie celując w tych, którzy nie chcą widzieć ani rozumieć – „zombie”, jak sami siebie nazywają. Satyra, komedia, sztuka i muzyka, jak twierdzi, „otwierają” umysły, które zamknęły się na rzeczywistość.

Marandi podkreśla: „Sztuka pomaga nam zrozumieć świat – ale także pomaga nam zachować zdrowy rozsądek”. W rzeczywistości, w której każdego ranka konfrontowani jesteśmy z nowymi obrazami rozdzieranych dzieci, zabitych ojców i matek, humorystyczna lub satyryczna krytyka jest małym wentylem bezpieczeństwa – a jednocześnie potężnym narzędziem politycznym, służącym zmianie postrzegania społecznego.

Dlaczego młodsze pokolenie reaguje inaczej

Według Marandiego, młodzi ludzie w wielu krajach zachodnich reagują na rzeczywistość wojny zupełnie inaczej niż poprzednie pokolenia. Połączenie obrazów w mediach społecznościowych, bezpośredniej solidarności z ofiarami w Strefie Gazy i wyraźnej sprzeczności między oficjalnymi oświadczeniami Zachodu a widocznymi faktami sprawiło, że wielu młodych ludzi poparło ruch oporu – i przestało uważać oficjalną perspektywę NATO za jedyną „wiarygodną”.

Ta zmiana stopniowo zmienia również sposób myślenia starszych grup demograficznych. „Każdy dzień sprawia, że ludzie są bardziej czujni niż poprzedniego dnia” – mówi Marandi. Stara logika polegająca na państwowych kanałach informacyjnych stopniowo się rozpada – a siły, które się jej trzymają, tracą wiarygodność.

Wnioski: Wojna się nie skończyła – została jedynie przepakowana

Według Marandiego wojna z Iranem wcale się nie skończyła. Wręcz przeciwnie, podzieliła się na różne formy:

konflikt militarno-morski o kontrolę nad Cieśniną Ormuz,
wojna gospodarcza poprzez sankcje, blokady i presję rynkową,
i ideologiczna wojna, która kształtuje umysły ludzi w Europie i Ameryce Północnej. uncutnews youtube
———————————————————————————-

Pomimo napięcia, irańskie społeczeństwo wykazuje niezwykłą odporność. Społeczeństwo zachodnie natomiast jest w stanie wewnętrznego rozłamu: pogłębia się przepaść między tymi, którzy dostrzegają realia wojny, a tymi, którzy nadal trzymają się oficjalnych narracji.

Dla widzów i sympatyków na Zachodzie Marandi stawia jasną granicę: „Najważniejszym wkładem jest przeciwstawienie się syjonizmowi i etnicznemu suprematyzmowi”.

Wzywa do wyjścia na ulice protestów przeciwko ludobójstwu, wspierania alternatywnych mediów i nielekceważenia roli sztuki i satyry – ponieważ są one kluczowymi narzędziami zmiany postrzegania świata i osłabienia koalicji wojennej pod przewodnictwem USA i Izraela.

Pepe Escobar: Iran i Rosja upokorzyły plan Trumpa zastraszania

Opublikowany 2026-04-30 przez Mirosław Dakowski

Pepe Escobar: Iran i Rosja upokorzyły plan Trumpa zastraszania – Pełna kontrola Cieśniny Ormuz

Pepe Escobar: Iran & Russland haben Trumps Einschüchterungsplan gedemütigt – Volle Kontrolle über die Straße von Hormuz

===========================

29. Kwiecień 2026 r. Renomowany ekspert ds. geopolityki Pepe Escobar analizuje najnowsze wydarzenia w konflikcie wokół Iranu.

Escobar przemawia z idyllicznego odosobnienia na tajskiej wyspie na Morzu Andamańskim i uważa wydarzenia z daleka za „punkt obserwacji”. Wywiad obraca się wokół ofensywy dyplomatycznej Iranu, ścisłej koordynacji z Rosją i strategicznej izolacji USA.

Escobar opisuje podróż irańskiego ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego (w transkrypcji „Arai”) jako „zmianę w grze” i postrzega ją jako upokorzenie „planu zastraszania” Trumpa. Iran i Rosja przyjęły inicjatywę i ustanowiły Cieśninę Ormuz jako strategiczny środek nacisku.

Wycieczka dyplomatyczna: Islamabad – Muscat – St. Petersburg

Podróż Araghchiego została starannie zaplanowana do Escobar i obejmowała trzy etapy.

Najpierw udał się do Islamabadu, aby porozmawiać z pakistańskimi mediatorami. Tam potwierdził irańskie „10 punktów”, które Trump najwyraźniej przeczytał i częściowo przyjął – ale tak naprawdę ich nie rozumiejąc.

Następnie udaliśmy się do Muscat (Oman), gdzie Araghchi został osobiście przyjęty przez Emira. Temat: Przyszła organizacja Cieśniny Ormuz, w tym możliwe stacje celne po stronie irańskiej i omańskiej.

Następnie Araghchi wrócił do Islamabadu, aby udoskonalić trzy centralne irańskie warunki negocjacji.

Ostatnią i najbardziej symboliczną stacją była St. Petersburg, gdzie spotkał się nie tylko z ministrem spraw zagranicznych Siergiejem Ławrowem, ale także osobiście z prezydentem Władimirem Putinem – przez półtorej godziny, co jest niezwykłe dla ministra spraw zagranicznych.

Sam lot został nazwany „Minab 168” jako hołd dla irańskich dzieci w wieku szkolnym zabitych w amerykańskich atakach.

Trzy irańskie warunki: Szachownica jest przewracana

Iran całkowicie zmienił program negocjacyjny wg. Escobara:

Ostateczny koniec wojny z pisemnymi gwarancjami ze strony głównych mocarstw i najlepiej rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Nowe rozporządzenie dla Cieśniny Ormuz: wprowadzenie stacji celnej, płatność w irańskim rialu (w celu stabilizacji waluty). Cieśnina znajduje się w dużej mierze na wodach terytorialnych Iranu i Omanu (12 mil morskich na stronę). Iran ma prawo do takiego środka.

Nowe porozumienie nuklearne („rozcieńczone JCPOA”) – dopiero na końcu porządku obrad. Trump zakończył sam JCPOA z 2018 roku; nie będzie lepszej oferty niż w 2015 roku.

Trump odrzucił te warunki. Zamiast tego liczy na rozszerzenie blokady, która jest sprzeczna z prawem międzynarodowym. Escobar widzi tutaj strategiczny impas: Trump pilnie potrzebuje „poza rampą”, ale nie może ogłosić zwycięstwa ani kontynuować wojny bez ryzyka.

Jasne przesłanie Putina: szacunek i partnerstwo strategiczne

Wypowiedzi Putina na spotkaniu z Araghchim były „ostre jak sztylet” wg. Escobara:

Pełen szacunku dla Irańskiego Najwyższego Przywódcy: Putin przekazał podziękowania za osobiste przesłanie i życzył zdrowia.

Uznanie walki: Irańczycy bohatersko walczą o niepodległość i suwerenność.

Aktywna rola Rosji: „Zrobimy wszystko, co służy interesowi wszystkich narodów w regionie”. Rosja jest bezpośrednio zaangażowana w dyplomatyczne rozwiązanie.

W ten sposób Moskwa wzmocniła poparcie Teheranu. Każde przyszłe rozwiązanie musi być negocjowane nie tylko z Iranem, ale także z Putinem.

Escobar postrzega to jako jasny sygnał dla „syndykatu abstynencji” (U.S. Falcons): Era jednostronnych amerykańskich dyktatów dobiegła końca.

Blokada – nieskuteczna i bezproduktywna

Blokada USA nie jest „żelazną kurtyną”. Iran już je omija:

Tankowce nawigują w pobliżu irańskich/pakistańskich wód terytorialnych.

Sześć nowych korytarzy lądowych nad Pakistanem (ropa kolejowa, chińskie towary w kontenerach).

Wymiana gazu przez Turkmenistan do Chin Zachodnich.

Kolej chińsko-irańska (zakończone od ok. sierpień 2025) oraz trasy kaspijskie.

Pogłoski o zbliżającym się kryzysie magazynowania i przymusowych wyłączeniach pól naftowych, Escobar opisuje jako „mistyfikację” ze źródeł amerykańskich.

Iran ma wieloletnie doświadczenie w nakładaniu sankcji i wie, jak radzić sobie z takimi sytuacjami.

Blokada jest szczególnie szkodliwa dla globalnego Południa, Europy, Japonii i Korei Południowej – i napędza świat przeciwko USA.

Spotkanie SCO w Kirgistanie: Wspólne doświadczenie anty-blokadowe

Równolegle z podróżą do Rosji spotkali się ministrowie obrony państw SCO (w tym. Rosja, Chiny, Indie, Pakistan, Iran) w Kirgistanie.

Irański minister obrony zaproponował, że podzieli się doświadczeniem „pokonania Amerykanów”.

Escobar interpretuje to jako sygnał ostrzegawczy: wojna w USA jest skierowana przeciwko integracji euroazjatyckiej, BRICS, SCO i nowym jedwabnym drogom.

Koncentruje się na „nowym Trójkącie Primakowskim” (Iran-Rosja-Chiny).

Od Ormuza do Malakki: Chińska obsesja

Blokada jest testem na ewentualną globalną blokadę USA.

Chiny obserwują to właśnie z powodu „pułapki Malakka” (80% ich importu energii z Zatoki przechodzi przez Malacca Road).

Pekin od lat buduje środki zaradcze: rurociągi, alternatywne trasy, energię odnawialną i dobre relacje z Malezją/Indonezją.

Escobar ostrzega: amerykańska eskalacja w Malakce może doprowadzić do bezpośredniego konfliktu z Chinami.

Wewnętrzne podziały w golfie: Zjednoczone Emiraty Arabskie odchodzą z OPEC+

ZEA (głównie Abu Dhabi) chcą pozostawić OPEC+ na eksport większej ilości ropy i niższych cen – krok z chciwości i rozpaczy.

Escobar postrzega to jako żart z regionu: „Wkrótce Arabia Saudyjska może to zaanektować”.

Zjednoczone Emiraty Arabskie nadal polegały na Izraelu i korytarzu USA (IMEC), podczas gdy Arabia Saudyjska była bardziej skłonna polegać na deeskalacji z Iranem.

Dubaj jako model biznesowy już nie żyje.

Liban i oś oporu

Escobar krótko odniósł się do sytuacji w Libanie:

Izrael prowadzi wojnę o eksterminację przeciwko wioskom i miastom na południu.

Tylko Hezbollah stawia opór.

Iran widzi konflikt całościowo – rozwiązaniem musi być cała „oś oporu” (w tym. Gaza) w tym.

Z administracją Trumpa kontrolowaną przez Izrael jest to nierealne.

Podsumowanie: Strategiczna klęska USA i powstanie Eurazji

Pepe Escobar przedstawia jasny obraz: Iran wygrywa tę wojnę strategicznie, ponieważ żaden z celów USA nie został osiągnięty.

Podróż Araghchiego i poparcie Putina przesunęłyby układ sił.

Trump jest uwięziony – między niepopularną blokadą, która zakłóca światowy cykl gospodarczy, a niemożnością bezrycznego wznowienia wojny.

Globalna reakcja (Global South, Asia, Europe) nie będzie tolerować blokady przez długi czas.

Wg. Escobara nie jest to odosobniony konflikt na Bliskim Wschodzie, ale atak na integrację euroazjatycki. Rosja, Chiny i Iran są bliżej siebie niż kiedykolwiek wcześniej. Indie pozostają niepewnym czynnikiem w BRICS i SCO.

USA, z imperialną logiką „dziel i rządź”, próbowały powstrzymać wielobiegunowy świat – ale reakcje pokazały, że projekt się nie udaje.

Wywiad podkreśla centralną tezę Escobara: era jednobiegunowej ery amerykańskiej jednobiegunowości dobiega końca. Iran i Rosja nie tylko odparły plan Trumpa, ale przejęły inicjatywę.

Pełna kontrola Ormuz – symboliczna i praktyczna – wyznacza punkt zwrotny. To, czy Trump to uzna i znajdzie uporządkowane wycofanie, pozostaje otwarte.

Zegar tyka dla światowej gospodarki i stabilności regionu.

Nieustraszony Mojtaba Chamenei: Przyszłość Zatoki Perskiej będzie „bez obecności USA”

Opublikowany 2026-04-30 przez Mirosław Dakowski

Za pośrednictwem agencji Anadolu

Nieustraszony Mojtaba Chamenei: Przyszłość Zatoki Perskiej będzie „bez obecności USA” – obiecał chronić program nuklearny za wszelką cenę i inne bieżące wydarzenia

uncut-news.ch 30 kwietnia 2026 r. uncutnews-ch/trotziger-mojtaba-khamenei-die-zukunft-des-golfs-wird-ohne-us-praesenz-sein-gelobt-das-atomprogramm-um-jeden-preis-zu-schuetzen

przez Tylera Durdena

Streszczenie

Iran nie porzuci swojego programu nuklearnego: Iran będzie „strzegł” swoich „zaawansowanych technologii” równie zaciekle, jak własnych granic, powiedział Modżtaba Chamenei w orędziu odczytanym w telewizji państwowej. Dodał, że Iran „zabezpieczy region Zatoki Perskiej i zlikwiduje eksploatację tego szlaku wodnego przez wrogiego przeciwnika”.
Wojsko amerykańskie sugeruje wykorzystanie najnowocześniejszych pocisków hipersonicznych, które nie zostały jeszcze przetestowane w boju, w regionie Bliskiego Wschodu, podczas gdy szef CENTCOM ma poinformować Trumpa w Białym Domu o dalszych opcjach militarnych.
Cena ropy Brent z dostawą w czerwcu wzrosła w czwartek do 126 dolarów za baryłkę, po czym spadła do 114 dolarów – ceny ropy osiągnęły najwyższy poziom od 2022 r., podczas gdy Trump rozważa przedłużenie blokady Iranu przy użyciu sił zbrojnych.
======================================================

Chamenei: Chrońmy program nuklearny, a region Zatoki Perskiej będzie miał przyszłość bez Ameryki

Ajatollah Modżtaba Chamenei nigdy nie opublikował wiadomości wideo ani audio i nie był widziany ani fotografowany od początku wojny; uważa się, że jest poważnie ranny i wraca do zdrowia. W czwartek telewizja państwowa odczytała jego pisemne oświadczenie, które miało buntowniczy ton, deklarując, że jedynym miejscem, do którego Amerykanie powinni się udać w Zatoce Perskiej, jest „dno jej wód” i że dla całego regionu pisany jest „nowy rozdział”. Państwowe media powołały się na względy bezpieczeństwa, uzasadniając konieczność odczytania jego oświadczenia.

Chamenei zapowiedział, że Iran będzie ściśle strzegł i chronił swój potencjał nuklearny i rakietowy – co stanowi wyraźne i bezpośrednie odrzucenie żądania prezydenta Trumpa, aby przekazać wzbogacony uran jako podstawę umowy. Irańczycy będą bronić swojego potencjału nuklearnego i rakietowego „jak swojej stolicy i będą go strzec jak granic morskich, lądowych i powietrznych” – powiedział Chamenei.

„Z Bożą pomocą i siłą, świetlana przyszłość regionu Zatoki Perskiej będzie przyszłością bez Ameryki – przyszłością służącą postępowi, wygodzie i dobrobytowi jego mieszkańców” – kontynuował Chamenei. „My i nasi sąsiedzi po drugiej stronie wód Zatoki Perskiej i Zatoki Omańskiej dzielimy wspólny los. Obcy, którzy przybywają z tysięcy kilometrów, aby handlować tam z chciwością i złośliwością, nie mają tam miejsca – chyba że na dnie jej wód”. Przysiągł również, że irańskie siły zbrojne „zabezpieczą region Zatoki Perskiej i położą kres eksploatacji tego szlaku wodnego przez wrogiego przeciwnika”.

USA sugerują rakiety hipersoniczne, CENTCOM informuje Trumpa

Jak informowaliśmy w środę wieczorem, Centralne Dowództwo Stanów Zjednoczonych zwróciło się z wnioskiem o zezwolenie na rozmieszczenie długo opóźnianego hipersonicznego pocisku rakietowego Dark Eagle na Bliskim Wschodzie, potencjalnie w celu użycia go przeciwko Iranowi. Celem jest zwiększenie zasięgu pocisku, aby móc atakować wyrzutnie pocisków balistycznych znajdujące się głęboko w głębi lądu, jak donosił Bloomberg. Jeśli zostanie to zatwierdzone, będzie to oznaczało pierwsze rozmieszczenie tego systemu, który jest opóźniony i nie został jeszcze uznany za w pełni operacyjny, podczas gdy Rosja i Chiny od pewnego czasu używają swoich wersji.

Pentagon wielokrotnie deklarował posiadanie lokalnej przewagi powietrznej, co oznacza, że jego samoloty mogą operować w niektórych częściach Iranu bez poważnego zagrożenia. Niemniej jednak dziesiątki dronów MQ-9 i kilka załogowych samolotów bojowych zostało zestrzelonych – co wskazuje, że inne części irańskiej przestrzeni powietrznej pozostają niebezpieczne.

Raport Bloomberga pojawił się w momencie, gdy Axios podchwycił wcześniejszą wiadomość, że prezydent Trump ma zostać poinformowany 30.04. przez dowódcę CENTCOM, admirała Brada Coopera, o nowych planach ewentualnej akcji militarnej przeciwko Iranowi. Informacja ta sygnalizuje, że „Trump poważnie rozważa wznowienie szerszych działań bojowych – albo w celu przerwania impasu w negocjacjach, albo w celu zadania ostatecznego ciosu przed końcem wojny”.

Tymczasem strona irańska twierdzi, że dziesiątki jej okrętów przełamały blokadę morską USA – twierdzeniu temu zaprzecza Pentagon. Inni twierdzą, że chociaż niektóre okręty przepłynęły przez cieśninę, blokada nie została całkowicie przełamana.

Szef MAEA o globalnym kryzysie energetycznym i naftowym

Szef Międzynarodowej Agencji Energetycznej w ostatnich oświadczeniach podkreślił, że świat stoi w obliczu największego kryzysu energetycznego w swojej historii z powodu wojny.

„Rynki ropy naftowej i gazu są w opłakanym stanie. Ostatnim razem, gdy sprawdzałem, cena ropy przekraczała 120 dolarów, co stawia wiele krajów pod znaczną presją” – powiedział dyrektor wykonawczy Fatih Birol na konferencji w Paryżu. „Nasz świat stoi w obliczu poważnego wyzwania gospodarczego i energetycznego”.

Co więcej, cena ropy Brent, będącej punktem odniesienia dla dostaw w czerwcu, w czwartek osiągnęła cenę 126 dolarów za baryłkę, po czym spadła do 114 dolarów. Jednocześnie ceny ropy wzrosły do najwyższego poziomu od 2022 r., ponieważ Trump rozważa przedłużenie blokady Iranu przy użyciu sił zbrojnych.

Tymczasem irańscy przywódcy wyśmiewają Stany Zjednoczone za rosnące ceny ropy i gazu, wykorzystując przy tym znaczną pozycję geograficzną tego kraju na rynkach światowych…

Po trzech dniach nie doszło do eksplozji żadnego odwiertu. Moglibyśmy przedłużyć go do 30 dni i transmitować odwiert na żywo. To dokładnie takie bzdury, jakie rząd USA otrzymuje od ludzi takich jak Bessent, którzy również promują teorię zatorów i doprowadzili do wzrostu cen ropy do ponad 120. Następny przystanek: 140. Problemem nie jest teoria, ale nastawienie.

========================================

Dalsze bieżące wydarzenia

za pośrednictwem Newsquawk

Amerykańskie dowództwo centralne (CENTCOM) poinformuje w czwartek prezydenta Trumpa o nowych planach ewentualnej akcji militarnej przeciwko Iranowi, poinformował serwis Axios, powołując się na źródła. Plan zakłada krótki, ale silny atak, potencjalnie wymierzony w infrastrukturę, w celu przełamania impasu nuklearnego. Inne opcje obejmują plan zajęcia części cieśniny, aby umożliwić żeglugę handlową, co mogłoby wymagać zaangażowania wojsk lądowych, oraz wysłanie jednostki specjalnej do zabezpieczenia irańskich zapasów uranu.
Jak podaje Bloomberg, powołując się na źródła, dowództwo CENTCOM USA zwróciło się z prośbą o wysłanie hipersonicznego pocisku rakietowego armii na Bliski Wschód.
US CENTCOM ogłosiło, że Marynarka Wojenna USA skierowała 42 statki z blokady Cieśniny Ormuz, a wojsko jest w pełni gotowe do egzekwowania blokady.
Prezydent USA Trump powiedział premierowi Izraela Netanjahu, że Izrael powinien prowadzić w Libanie jedynie ukierunkowane działania militarne i unikać całkowitego wznowienia wojny, podał portal Axios.
Sekretarz Skarbu USA Bessent powiedział w wywiadzie dla Fox Business, że negocjacje z Iranem są na końcowym etapie i są gotowe nałożyć sankcje wtórne na nabywców irańskiej ropy. Dodał, że presja ekonomiczna rośnie z dnia na dzień. Zarekwirowano prawie pół miliarda dolarów w kryptowalutach powiązanych z Iranem. Konsumenci i rynki akcji odwracają się od Iranu. Zjednoczone Emiraty Arabskie i inne kraje wnioskowały o linie swapowe, ale nie były one formą ratunku.
Irański poseł Mottaki powiedział, że blokada morska jest równoznaczna z wypowiedzeniem wojny i że bojownicy mogą podjąć decyzję o usunięciu takich przeszkód militarnie już jutro lub w przyszłym tygodniu.
Dowódca irańskiej marynarki wojennej zapowiedział, że Republika Islamska wkrótce zaprezentuje nową broń, która głęboko zastraszy wroga, poinformowała agencja IRNA. Dodał, że Iran zamknął strategiczną Cieśninę Ormuz od strony Morza Arabskiego i potępił „nielegalne przejęcie” przez Stany Zjednoczone kilku irańskich statków w ramach blokady, nazywając to nie tylko „piractwem”, ale także „wzięciem zakładników”.
Według Press TV irański dowódca marynarki wojennej ostrzegł, że Iran wkrótce zmierzy się ze swoimi wrogami, używając do tego celu przerażającej broni.
Według gazety Al Hadath, pakistańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych oświadczyło, że kanały komunikacji z Waszyngtonem i Teheranem pozostają otwarte. „Zegar dyplomacji nie zatrzymał się. Nadal mamy nadzieję na rozwiązanie w drodze negocjacji i będziemy kontynuować nasze najszczersze wysiłki”.
Chińskie wojsko poinformowało w komunikacie prasowym, że przeprowadziło patrole bojowe w pobliżu Scarborough Shoal.
„Nie ma sensu” prowadzić negocjacji w sprawie zerowego wzbogacania – powiedział irański parlamentarzysta w wywiadzie dla Al Jazeery, dodając: „Nie mam nic przeciwko siadaniu do stołu negocjacyjnego, ale powinniśmy byli dokładniej rozważyć, jak postępować”.
Rząd USA wzywa kraje do przyłączenia się do nowej międzynarodowej koalicji, która umożliwiłaby statkom żeglugę przez Cieśninę Ormuz, donosi „Wall Street Journal”. „Konstrukcja Wolności Morskiej” miałaby być koalicją pod przewodnictwem USA, która dzieliłaby się informacjami, koordynowała działania dyplomatyczne i egzekwowała sankcje.
Według irackich źródeł bezpieczeństwa, dron rozpoznawczy został zestrzelony w pobliżu ambasady USA w Bagdadzie.
Dowódca irańskiej marynarki wojennej poinformował, że Cieśnina Ormuz została zamknięta od strony Morza Arabskiego i że jeśli wróg zacznie się zbliżać, zostaną podjęte szybkie działania – podała gazeta Al Araby.

Źródło: Nieustraszony Mojtaba Chamenei: Przyszłość Zatoki Perskiej będzie „bez obecności USA”, przysięga chronić program nuklearny za wszelką cenę

Iran udaremnia amerykańskie plany syjonistyczne w Azji Zachodniej

Opublikowany 2026-04-30 przez Mirosław Dakowski

Iran udaremnia amerykańskie plany syjonistyczne w Azji Zachodniej

Profesor Seyed M. Marandi z Uniwersytetu w Teheranie jest obecnie bardzo poszukiwanym gościem wywiadów na platformie informacyjnej YouTube, gdzie omawia niezwykle niebezpieczne wydarzenia w Azji Zachodniej. Poniżej znajduje się streszczenie najważniejszych fragmentów jednego z jego ostatnich oświadczeń.

Autorstwa Rainera Ruppa podbean.com

Zwłaszcza w kontekście Iranu, Zatoki Perskiej i Półwyspu Arabskiego, profesor Marandi oferuje spostrzeżenia, które są albo nieznane w samozwańczych „wysokich jakościowo mediach” Zachodu, albo celowo ignorowane, ponieważ nie pasują do dominującej narracji i mogłyby zagrozić wcześniejszym sukcesom pro-syjonistycznej propagandy. 21 kwietnia Marandi udzielił szczególnie imponującego wywiadu na kanale YouTube swojemu znanemu koledze akademickiemu, profesorowi Nimie Alkhorshidowi, poruszając między innymi następujące tematy:

– Obecny nastrój w Iranie; bezskuteczne żądanie Trumpa dotyczące drugiego spotkania w Islamabadzie o zawieszenie broni.

– Dlaczego Iran nie udał się do Islamabadu na drugą rundę negocjacji o zawieszeniu broni

– Potencjał militarny Iranu, niewykorzystana broń i strategia wojenna

– Nieprofesjonalne zachowanie negocjacyjne USA i brak powagi

—————————————————————-

W odniesieniu do obecnego nastroju w Iranie: bezskuteczne żądanie Trumpa dotyczące drugiego spotkania w sprawie zawieszenia broni w Islamabadzie

Rozpoczynając swoją prezentację, profesor Marandi podkreślił, że nikt nie powinien tracić czasu na słuchanie zachodnich mediów, powołujących się na rzekomo anonimowe źródła irańskie i spekulujących na temat rozłamu w irańskim kierownictwie w związku z odwołaniem drugiego spotkania. Od początku było jasne, że delegacja irańska nie wyśle swojej delegacji na drugie spotkanie w Pakistanie, dopóki Stany Zjednoczone nie zmienią swojej polityki i nie zaprzestaną blokady irańskich portów oraz piractwa wobec cywilnych statków przewożących produkty z Iranu i dla Iranu.

Jeśli chodzi o kontynuację wojny, której grozi Waszyngton, Iran się nie boi. Irańskie wojsko od dziesięcioleci przygotowuje się na taki atak ze strony USA i Izraela. A jeśli Amerykanie lub reżim izraelski podejmą próbę popełnienia zbrodni przeciwko ludzkości, na przykład celowo niszcząc ważną irańską infrastrukturę, Iran odpowie stosownym odwetem.

„Bo jeśli irańska infrastruktura krytyczna zostanie zniszczona, jak groził Trump, zginie jeszcze więcej dzieci i niewinnych ludzi. Bo tak się dzieje, gdy zabraknie prądu: ludzie umierają w szpitalach i na oddziałach położniczych. Dzieją się najróżniejsze straszne rzeczy. Iran będzie musiał zareagować, zwłaszcza przeciwko tym reżimom w Zatoce Perskiej, ponieważ Stany Zjednoczone wykorzystują je do ataków na nas. […] Bez tych reżimów Amerykanie nie mogliby prowadzić wojny z Iranem. Nie bez Emiratów, nie bez Arabii Saudyjskiej, Kuwejtu, Kataru i Bahrajnu. Poniosą więc konsekwencje, a moja rada dla mieszkańców tego regionu to opuszczenie kraju już teraz, ponieważ w nadchodzących tygodniach w Zatoce Perskiej zrobi się bardzo gorąco i wilgotno ” .

Profesor Marandi zwraca uwagę, że bez prądu systemy chłodnicze nie mogą funkcjonować, a bez działających oczyszczalni ścieków nie będzie wody pitnej niezbędnej do przetrwania, od której niektóre państwa Zatoki Perskiej zależą nawet w 99% od swoich potrzeb. Dla porównania, góry Iranu zapewniają wystarczającą ilość wody pitnej, a kraj jest uzależniony od zakładów odsalania wody w południowym Iranie jedynie w 3%.

Oto kilka danych dotyczących zależności od wody pitnej pochodzącej z zakładów odsalania w państwach Zatoki Perskiej i Arabii Saudyjskiej:

Katar: do 99 procent
Bahrajn: ponad 90 procent
Kuwejt: około 90 procent
Oman: około 86 procent
Arabia Saudyjska: około 70 procent
ZEA: ok. 42 proc. (niektóre źródła podają wyższe wartości, nawet do 80 proc. dla wody pitnej)

Bez tych drogich, zasilanych energią elektryczną zakładów odsalania wody, współczesne miasta takie jak Doha, Dubaj, Kuwejt czy Rijad byłyby praktycznie niezdatne do zamieszkania. W najgorszym przypadku nastąpiłby chaotyczny, masowy exodus.

„Dlatego najlepiej byłoby, gdyby mieszkańcy państw Zatoki Perskiej opuścili je już teraz. Powinni przekroczyć pustynię i udać się do Iraku, a może nawet do Jemenu, a może do Omanu. W każdym razie ludzie powinni opuścić ten (gorący i suchy) region, a marynarze na statkach w Zatoce Perskiej również powinni być gotowi do ewakuacji swoich jednostek ” – radzi Marandi.

Ponieważ jeśli wojna się zaostrzy, te statki ostatecznie nie przetrwają, zwłaszcza te bliżej Cieśniny Ormuz. Zostaną namierzone i zniszczone. Dlatego najlepiej, aby wszyscy marynarze przygotowali się do natychmiastowej ewakuacji, uważa profesor Marandi. Wie, o czym mówi, ponieważ był częścią irańskiej delegacji na pierwszym spotkaniu z Amerykanami w stolicy Pakistanu, Islamabadzie. W tym kontekście po raz kolejny podkreśla, że Iran posiada potencjał militarny, który nie został jeszcze ujawniony. Krytyczna infrastruktura reżimu izraelskiego zostanie zniszczona, podobnie jak krytyczna infrastruktura wspieranych przez USA reżimów w Zatoce Perskiej.

Dodał dosłownie:

„Iran nie chce tej wojny. To nie Iran ją rozpoczął. Iran nigdy nie zaostrzył konfliktu w trakcie wojny. Ale Iran nie zaakceptuje jej zniszczenia i będzie patrzył, jak ci, którzy są współwinni tej zbrodniczej wojny – feudalne reżimy w Zatoce Perskiej – pozostają bezkarni”.

Dlaczego Iran nie udał się do Islamabadu na drugą rundę negocjacji o zawieszeniu broni

Marandi od razu przeszedł do rzeczy:

„Oczywiste jest, że nie mamy zawieszenia broni. Mieliśmy porozumienie ze Stanami Zjednoczonymi, a Stany Zjednoczone jawnie naruszyły to zawieszenie broni, nakładając blokadę na irańskie porty w Zatoce Perskiej. To niedopuszczalne. To naruszenie porozumienia i dlatego nie możemy negocjować w tych okolicznościach. Następnie Amerykanie zaczęli również przejmować irańskie statki, co jeszcze bardziej utrudnia wznowienie negocjacji”.

Odnosząc się do sytuacji militarno-politycznej, Marandi wyraził przekonanie: Amerykanie nie mieli dobrych opcji, absolutnie żadnych. Nie mieli żadnych atutów. Dalsze walki z Iranem tylko pogorszyłyby sytuację Stanów Zjednoczonych. Zwracając się do zebranych, zaapelował:

„Każdy na świecie powinien zdać sobie sprawę, że ta wojna jest dziełem Netanjahu, syjonistów i Trumpa. Kiedy ludzie, na przykład w Argentynie, odczują konsekwencje tej wojny, będą wiedzieć, kogo obarczyć odpowiedzialnością. Ludzie na całym świecie powinni wiedzieć – i już wiedzą – kto jest odpowiedzialny za tę narastającą katastrofę. A to dopiero wierzchołek góry lodowej. Prawdziwe nieszczęście, niestety, dopiero nadejdzie”.

Potencjał militarny Iranu, niewykorzystana broń i strategia wojenna

W tej części Marandi potwierdził oceny większości międzynarodowych ekspertów, którym Mossad ani CIA nie płaciły za podtrzymywanie sprzecznej z faktami narracji Trumpa o druzgocącej porażce Iranu. Argumentował, że potencjał militarny Iranu jest „nadal w pełni nienaruszony”, ponieważ jego główne fabryki i ośrodki badawczo-rozwojowe znajdują się głęboko pod ziemią. Co więcej, wiele irańskich baz rakietowych nie zostało jeszcze uruchomionych; nie były one wykorzystywane. Iran wykorzystywał jedynie ograniczoną liczbę swoich baz rakietowych, twierdził, ponieważ nie chciał, aby reżimy amerykańskie i Netanjahu dowiedziały się zbyt wiele o pozostałych.

Na przykład podziemne bazy morskie do dziś pozostają nietknięte, podobnie jak większość baz rakietowych i podziemnych ośrodków badawczo-rozwojowych, a także fabryki produkujące pociski i inną zaawansowaną technologicznie broń. Iran jest dziś lepiej przygotowany niż kiedyś, mimo że Amerykanie wciąż twierdzą, że Iranowi kończą się rakiety i drony. Powtarzają to każdego dnia od początku wojny. Marandi zwrócił uwagę, że Iran atakował coraz mocniej w ciągu dwóch tygodni poprzedzających zawieszenie broni. To nie jest wojna, którą Amerykanie mogą wygrać.

Jeffrey Sachs: Netanjahu to „katastrofa”

A co by się stało w przypadku amerykańskiej ofensywy lądowej? „Wpuścimy najeźdźców do kraju, praktycznie ich wciągniemy” – powiedział irański profesor. Iran nie zbuduje silnej obrony lądowej, aby utrzymać każdy fragment swojego terytorium. Wręcz przeciwnie: Iran chce, aby najeźdźcy wkroczyli do kraju, aby uwikłać ich i rozmontować w swoim złożonym i nieprzejrzystym wnętrzu.

Powiedział dosłownie:

„Będziemy uderzać i uderzać, raz po raz, tydzień po tygodniu, aż w końcu wycofają się upokorzeni. Iran nie lubi wojny. Iran nie chce wojny. Ale kiedy wojna się rozpoczęła, mówiliśmy, że będzie długa. Dlaczego? Ponieważ nie chcemy, żeby coś takiego nam się powtórzyło. Chcemy, żeby to się skończyło raz na zawsze. Po zakończeniu tej wojny Irańczycy chcą mieć pewność, że żaden kraj nigdy więcej nie pomyśli o ataku na Iran. I właśnie do tego Iran przygotowywał się od dziesięcioleci”.

Nieprofesjonalne zachowanie negocjacyjne USA i brak powagi

W tym kontekście profesor Marandi przedstawił kilka interesujących szczegółów. Potwierdzają one podejrzenia większości obserwatorów, że pojawienie się niewielkiej delegacji amerykańskiej na pierwszym spotkaniu w Islamabadzie przypominało farsę. W tej szaradzie udział wzięli dwaj syjonistyczni miliarderzy z Nowego Jorku, zajmujący się nieruchomościami, którzy nie mają absolutnie żadnego pojęcia o międzynarodowych kwestiach polityki militarnej, a których jedynym atutem jest fakt, że jeden z tych dwóch błaznów, Jared Kushner, a drugi, Steve Witkoff, są bliskimi przyjaciółmi Trumpa.

Ich jedyną możliwą funkcją w tym trumpowskim domu wariatów mogło być jedynie zapewnienie, że amerykański negocjator, wiceprezydent J.D. Vance, nie zgodzi się na żadną propozycję, która nie uzyskała osobistej aprobaty Netanjahu. Nawet niezależni zachodni obserwatorzy na spotkaniu w Islamabadzie potwierdzili, że J.D. Vance, a także jego dwaj doradcy o wyglądzie błazna, stale rozmawiali przez telefon z Trumpem i/lub Netanjahu. Trzecim doradcą u boku Vance’a był jego doradca ds. bezpieczeństwa narodowego, Andrew Baker, jedyny z dużym doświadczeniem dyplomatycznym i w zakresie polityki bezpieczeństwa.

Irańskiej delegacji, w skład której weszło 70 ekspertów, przewodził negocjator i przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf. Towarzyszyli mu trzej prominentni towarzysze: minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi, który został również mianowany współprzewodniczącym; ambasador Iranu w Pakistanie Reza Amiri Moghadam; oraz Ali Akbar Ahmadian, członek Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego.

W tym kontekście szczególnie wymowna jest relacja prof. Marandiego z przebiegu spotkania obu delegacji, w którym osobiście uczestniczył.

Według Marandiego, dr Ghalibaf i Najwyższy Przywódca ajatollah Chamenei uzgodnili ramy rozmów w Islamabadzie przed negocjacjami, ramy, w ramach których on sam mógł podejmować wiążące decyzje. Kiedy dr Ghalibaf przybył do Islamabadu, nie musiał dzwonić do nikogo w Teheranie. Miał uprawnienia do podejmowania decyzji. Jego amerykański odpowiednik, JD Vance, z kolei, najwyraźniej nie miał żadnych uprawnień. Co więcej, otaczali go wpływowi syjoniści izraelscy. Marandi stwierdza dosłownie:

„Vance nieustannie rozmawiał przez telefon, a jednym z tych, do których zadzwonił, jak wszyscy wiemy, był Netanjahu. Netanjahu później powiedział również, że Vance złożył mu raport. Fakt, że Vance faktycznie musiał odpowiadać przed Netanjahu, jest szczególnie wymowny. Netanjahu powiedział: »Vance, podobnie jak inni wysocy rangą amerykańscy urzędnicy, otrzymuję od nich raporty każdego dnia«.

Najwyraźniej więc Netanjahu jest prezydentem Stanów Zjednoczonych. Vance nie miał uprawnień decyzyjnych. To było oczywiste i właśnie dlatego Amerykanie pod koniec dnia stali się niechętni do współpracy. Chociaż plan zakładał kontynuację negocjacji następnego ranka, po prostu wyszli. Jakie więc negocjacje można prowadzić, skoro jedna strona nie ma uprawnień decyzyjnych? Ta strona jest wtedy tylko po to, by móc powiedzieć: byliśmy tam, negocjowaliśmy. Oczywiście kryje się za tym inny cel. Jeśli nie traktuje się negocjacji poważnie, to plan był od początku inny ” – wyjaśnia irański profesor i z pewnością się nie myli.

Koniec bomb na Iran, zamiast tego wojna ekonomiczna?

Opublikowany 2026-04-29 przez Mirosław Dakowski

Koniec bomb na Iran, zamiast tego wojna ekonomiczna?

Larry C. Johnson 29 kwietnia 2026 r. uncutnews-ch/keine-bomben-mehr-fuer-den-iran-stattdessen-wirtschaftskrieg

Larry C. Johnson

W poniedziałek w Waszyngtonie Trump zebrał swój zespół ds. bezpieczeństwa narodowego, aby ustalić, jak zareagować na najnowszy komunikat Iranu, przekazany za pośrednictwem Pakistanu – mianowicie: zakończyć blokadę, a potem porozmawiamy o innych kwestiach. „ Wall Street Journal” donosi, że Trump wybrał wojnę ekonomiczną z Iranem, ponieważ niesie ona mniejsze ryzyko niż wznowienie bombardowań lub próba wycofania się z konfliktu. To dobra wiadomość. Prezydent Trump polecił jednak również personelowi Białego Domu przygotowanie się na przedłużającą się blokadę Iranu.

Zanim wyjaśnię, dlaczego jest to głupia, niezrównoważona polityka, która nie przyniesie rezultatu, przyjrzyjmy się temu, co miał do powiedzenia sekretarz skarbu Scott Bessent:

„W ramach ekonomicznego szału, Ministerstwo Finansów zaatakowało irańską międzynarodową infrastrukturę bankowości cieni, dostęp do kryptowalut, flotę cieni, sieci zaopatrzenia w broń, finansowanie terrorystycznych agentów w regionie oraz niezależne chińskie rafinerie „czajniczków”, które wspierają irański handel ropą. Działania te zrujnowały dochody rzędu dziesiątek miliardów dolarów, które mogłyby zostać przeznaczone na finansowanie terroryzmu”. [czajniczki: niezależne, prywatne rafinerie działających w Chinach].

W ramach kampanii wywierania maksymalnej presji przez prezydenta Trumpa inflacja w Teheranie wzrosła dwukrotnie, a waluta tego kraju gwałtownie straciła na wartości.

Wyspa Charg, główny irański terminal eksportu ropy naftowej, zbliża się do granicy swoich możliwości magazynowych, co zmusza reżim do ograniczenia produkcji ropy. Spowoduje to dodatkowe straty w dochodach rzędu około 170 milionów dolarów dziennie i trwałe szkody w irańskiej infrastrukturze naftowej. Departament Skarbu będzie nadal wywierał maksymalną presję, a każda osoba, statek lub podmiot ułatwiający nielegalny przepływ ropy do Teheranu ryzykuje objęcie sankcjami USA.

Pomimo blokady USA, Iran nadal napełnia tankowce opuszczające Zatokę Perską. Iran kontynuuje załadunek ropy na tankowce, mimo że USA blokują jego wyjście. Ponieważ nie ma wyraźnych oznak obejścia blokady, załadowywana ropa naftowa wypełnia głównie tankowce dostępne dla Iranu w regionie. Co najmniej dwa w pełni załadowane irańskie tankowce – Hero II i Hedy – wypłynęły z Zatoki Perskiej 20 kwietnia, przechodząc przez blokadę USA, jako część floty, która dostarczyła na rynek około 9 milionów baryłek ropy. Większość tankowców przewożących irańską ropę regularnie wypływa z wyłączonymi automatycznymi sygnałami pozycji. [jaja!! md]

Od początku konfliktu co najmniej 52 tankowce „floty widmo”, załadowane irańską ropą, opuściły Zatokę Perską – niektóre z aktywnymi sygnałami, inne potajemnie. Tankowce te płyną do Malezji, aby przeładować ładunek między statkami płynącymi do Chin.

W tym tkwi problem dla Stanów Zjednoczonych w próbie wyegzekwowania blokady: jeśli USA zatrzymają i przejmą kontrolę nad irańskim statkiem, Marynarka Wojenna USA musi wysłać okręt, aby go eskortować do miejsca kontrolowanego przez USA. Stany Zjednoczone nie posiadają wystarczającej liczby okrętów wojennych, aby przeprowadzić taką misję na dużą skalę. Iran musi jedynie załadować i zwodować 20 tankowców jednocześnie. USA mogą być w stanie zatrzymać dwa lub trzy, ale reszta przełamie blokadę i osiągnie swoje cele.

A co z importem do Iranu? Według agencji prasowej Fars, Pakistan otworzył sześć korytarzy z Iranem, aby ominąć blokadę USA. Ponad 3000 kontenerów przeznaczonych dla Iranu jest transportowanych drogą lądową.

Ironią jest, że chociaż to Iran skutecznie zamknął Cieśninę Ormuz, Stany Zjednoczone, szczycące się blokadą cieśniny, biorą na siebie główną odpowiedzialność za ten stan rzeczy, podczas gdy reszta świata zaczyna odczuwać skutki poważnego kryzysu gospodarczego w wyniku zamknięcia cieśniny.

Zamiast narażać się na gniew krajów, którym odmawia się dostępu do ropy naftowej i LNG z Zatoki Perskiej, Iran zapewni sobie bardzo potrzebne wsparcie, pozwalając statkom płynącym do zaprzyjaźnionych krajów przepływać przez cieśninę w takiej liczbie, że amerykańska marynarka wojenna nie będzie w stanie ich zatrzymać.

Jeśli mój przyjaciel Alex z Reporterfy ma rację, globalna gospodarka będzie musiała stawić czoła poważnym przeciwnościom, bardziej dotkliwym niż kryzys finansowy z 2008 roku. Do tego czasu Stany Zjednoczone będą pod silną presją, aby zakończyć blokadę, która ma charakter bardziej symboliczny niż materialny, i wznowić negocjacje z Iranem.

Iran ze swojej strony nie będzie prosił o pomoc… Iran ma pełne poparcie, w tym pomoc gospodarczą, Rosji i Chin. Scott Bessent łudzi się i wprowadza Trumpa w błąd, twierdząc, że jego wersja wojny gospodarczej zmusi Iran, Rosję i Chiny do ukłonu przed Waszyngtonem. To się nie stanie.

Źródło: Koniec bomb dla Iranu, zamiast tego wojna ekonomiczna?

Pan minister Araghchi był w Rosji

Opublikowany 2026-04-29 przez Mirosław Dakowski

Pan Araghchi jedzie do Rosji

Pepe Escobar 29 kwietnia 2026 r. uncutnews-ch/herr-araghchi-geht-nach-russland

Pepe Escobar

Od teraz jest jasne, że żadne porozumienie nie będzie możliwe – ani realne – bez wpływu Rosji.

Opisuje się to jako występ pełen znaczenia.

Irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi odbył podróż dyplomatyczną na wysokim szczeblu do Islamabadu, Maskatu i Sankt Petersburga na pokładzie samolotu „Minab 168” linii Meraj Airlines.

Oczywiście, na pamiątkę 168 uczennic z Minab, które zginęły z rąk imperium chaosu, kłamstw, grabieży i piractwa.

Zanim wyruszył w podróż, Araghchi od razu przeszedł do konkretów:

„Minęło trochę czasu od spotkań z Rosją. Korzystamy z okazji, aby przeprowadzić konsultacje z naszymi rosyjskimi przyjaciółmi na temat rozwoju sytuacji związanej z wojną. Ta koordynacja będzie ważna”.

Minister Araghchi wyjaśnił, jak ważne jest ponowne przeanalizowanie negocjacji w Pakistanie i „na jakich warunkach negocjacje mogłyby być kontynuowane”. Rozmowy w Omanie „doprowadzą do większego rozszerzenia relacji z sąsiadami, zwłaszcza w południowych regionach Zatoki Perskiej”.

W kwestii Cieśniny Ormuz: „Konsultacje z Omanem również były konieczne… Mamy wiele wspólnych poglądów z Omanem i uzgodniono, że dyskusje będą kontynuowane na szczeblu eksperckim”.

Minister Araghchi nie tylko spotkał się ze swoim odpowiednikiem, Wielkim Mistrzem Siergiejem Ławrowem, w Petersburgu, zgodnie z protokołem.

On i jego niewielka delegacja zostali osobiście przyjęci przez prezydenta Władimira Putina.

W niezwykle eleganckim i dosadnym wystąpieniu Putin podsumował całą Nową Grę, jaka wyłoniła się z wojny z Iranem.

Trzy absolutnie kluczowe punkty:

Szacunek dla Najwyższego Przywódcy Ajatollaha Modżty Chameneiego:
„Chciałbym rozpocząć naszą rozmowę od stwierdzenia, że w zeszłym tygodniu otrzymałem wiadomość od Najwyższego Przywódcy Iranu. Chciałbym prosić o przekazanie moich najszczerszych słów podziękowania i potwierdzenie, że Rosja, podobnie jak Iran, zamierza kontynuować nasze strategiczne stosunki. Proszę przekazać Najwyższemu Przywódcy moje podziękowania za tę wiadomość i najlepsze życzenia zdrowia i pomyślności”.
Walka Iranu koncentruje się wokół niepodległości i suwerenności:
„Widzimy, jak odważnie i bohatersko naród irański walczy o swoją niepodległość i suwerenność. Oczywiście, mamy wielką nadzieję, że naród irański, wspierany tą odwagą i dążeniem do niepodległości, pod przewodnictwem nowego przywódcy, przetrwa ten trudny czas prób i że pokój zwycięży”.
Rosja w pełni popiera:
„Z naszej strony zrobimy wszystko, co służy waszym interesom i interesom wszystkich narodów regionu, aby zapewnić jak najszybsze osiągnięcie tego pokoju. Znacie doskonale nasze stanowisko”.

——————————–

Minister Araghchi ze swojej strony potwierdził, że Iran i Rosja łączą „strategiczne partnerstwo na najwyższym szczeblu”. Ponadto stwierdził: „Wszyscy udowodnili, że Iran ma przyjaciół i sojuszników, takich jak Federacja Rosyjska, którzy wspierają Iran w trudnych czasach. Jesteśmy wdzięczni za Państwa zdecydowane i stanowcze stanowisko w sprawie poparcia dla Islamskiej Republiki Iranu”.

Powiedzenie, że imperium piractwa będzie miało wiele do przemyślenia, jest oczywiście niedopowiedzeniem stulecia.

Odwróć grę

Wielka trasa Araghchiego zmieniła zasady gry na kilka sposobów.

Początkowo Iran wysłał szereg mocnych wiadomości pakistańskim mediatorom, które teoretycznie miały na celu dotarcie do Amerykanów.

Najważniejsze punkty:

Nacisk położony na 10 punktów i pełne zaangażowanie w każdy z nich.
Iran jest przygotowany jedynie do racjonalnych i uczciwych negocjacji.
Stany Zjednoczone nie mają prawa wyznaczać czerwonych linii.
Iran nie ugnie się pod nadużyciami USA (i nie dotyczy to blokady morskiej).
Pakistan musi zachować całkowitą neutralność.

Ale to był dopiero początek. Teheran przekazał pakistańskim mediatorom trzyetapowy plan wszystkiego, co miało się wydarzyć od tej pory.

Pierwszy etap negocjacji musi skupić się na ostatecznym zakończeniu wojny i uzyskaniu poważnych gwarancji, takich jak te potwierdzone przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
Druga faza powinna zająć się zarządzaniem Cieśniną Ormuz po zakończeniu wojny.
Sprawą irańskiego programu nuklearnego należy zająć się dopiero w trzeciej fazie.

Oznacza to, że Teheran nie będzie już negocjował programu nuklearnego – w ogóle. Kluczowe jest zakończenie wojny, zniesienie sankcji, ustalenie warunków rekompensaty i zniesienie blokady morskiej USA.

Kwestią nuklearną „można by zająć się później, w ramach osobnego porozumienia” – i to dopiero po zakończeniu wojny.

Zwróćcie uwagę na zderzenie czołowe z imperium piractwa – Trump upiera się, że sprawa nuklearna to „jedyny problem, który naprawdę ma znaczenie”.

Iran usunął go już z szachownicy.

Trump pozostaje nieugięty: bez porozumienia nuklearnego wojna się nie zakończy.

Teheran wyklucza obecnie jakąkolwiek dyskusję na temat broni jądrowej do czasu zakończenia wojny.

Kto mógłby załatać tę lukę?

Tu właśnie wkracza Rosja.

I właśnie o tym prawdopodobnie dyskutowano w Petersburgu w ramach „strategicznego partnerstwa na najwyższym szczeblu”. To, czy Trump będzie skłonny posłuchać Putina, to zupełnie inna kwestia.

Poprzedni model negocjacji jest już martwy.

A teraz wróćmy do pytania, kto tak naprawdę trzyma karty. Teheran wykonał zdecydowany ruch. Koniec z dostosowywaniem się do pokrętnych planów pirackiego imperium. Poprzedni model negocjacji upadł.

Teraz liczy się kwestia strategiczna, wykorzystująca faktyczną porażkę strategiczną, jaką Iran zadał Amerykanom.

Koniec ze strategicznymi ustępstwami w nieskończoność, pod presją przysłowiowego imperialnego „maksymalnego nacisku”. Koniec z pozorowanymi negocjacjami pod presją.

Oto perski werdykt na temat amerykańskiego stylu „dyplomacji” – który jest niczym więcej niż narzędziem rozpuszczonym w ogniu otwartego przymusu i wszelkich form nacisku. Teraz to pole bitwy dyktuje warunki – podobnie jak nowe realia geoekonomiczne.

Nic dziwnego, że zespół Trumpa 2.0 jest wściekły.

Zwłaszcza że Moskwa jest teraz bezpośrednim graczem, mającym własny interes. Architektura podróży Araghchiego odniosła spektakularny sukces.

Od teraz jest jasne, że żadne porozumienie nie będzie możliwe – ani realne – bez wpływu Rosji.

Barbarzyńcy lekceważą Persów na własne ryzyko. Jesteśmy teraz świadkami reorganizacji dyplomacji w nowym, wykreowanym przez Lego świecie. Imperium piractwa, ze wszystkimi swoimi destrukcyjnymi intrygami, jest teraz zmuszone stawić czoła potężnemu Iranowi, który wyłonił się z tej wojny.

Poprzedni już nie istnieje.

Źródło: Pan Araghchi jedzie do Rosji

Władze Iranu nie są podzielone… Podzielona jest administracja Trumpa

Opublikowany 2026-04-28 przez Mirosław Dakowski

Władze Iranu nie są podzielone…

podzielona jest administracja Trumpa.

Larry C. Johnson 28 kwietnia 2026 r.

uncutnews-ch/irans-fuehrung-ist-nicht-gespalten-die-trump-administration-ist

W ciągu ostatnich dwóch tygodni Donald Trump i jego pochlebcy od bezpieczeństwa narodowego wielokrotnie twierdzili, że wśród irańskich przywódców politycznych i wojskowych panuje chaos i że nikt nie ma nad sytuacją kontroli. To kłamstwo – i wyjaśnię, co moim zdaniem jest jego źródłem. Oto fragment niedawnej wypowiedzi Trumpa:

Post Truth-Social (około 23-24 kwietnia 2026 r.): „Iran ma ogromne trudności z ustaleniem, kto jest jego przywódcą! Po prostu nie wie! Konflikt między „twardogłowymi”, którzy ponieśli dotkliwą porażkę na polu bitwy, a „umiarkowanymi”, którzy wcale nie są umiarkowani (ale zyskują na prestiżu!), jest szalony!”

Opisał irański rząd jako „poważnie podzielony” (i zauważył, że „nie było to nieoczekiwane”) i wykorzystał to jako uzasadnienie przedłużenia zawieszenia broni, aby Iran mógł wypracować „wspólną” propozycję.

W komentarzach dotyczących odwołania wizyty ambasadora w Pakistanie (25-26 kwietnia) Trump odniósł się do „ogromnych wewnętrznych sporów i zamieszania w irańskim 'kierownictwie’. Nikt nie wie, kto rządzi”. Porównał to z naciskami ze strony Ameryki i zasugerował, że Iran powinien po prostu się skontaktować, jeśli poważnie myśli o rozmowach.

Jestem przekonany, że Izrael jest źródłem tych „informacji wywiadowczych” i że Trump i jego doradcy szczerze [??? md] wierzą w ich prawdziwość.

Pozwólcie, że wyjaśnię, dlaczego tak nie jest. Nowo wybrany ajatollah Chamenei, przewodniczący parlamentu, minister spraw zagranicznych i dowódca Gwardii Rewolucyjnej:

Ajatollah Modżtaba Chamenei będzie miał 56 lat w 2026 roku.

Przewodniczący parlamentu (Mohammad Bagher Ghalibaf): urodzony 23 sierpnia 1961 r., będzie miał 64 lata 28 kwietnia 2026 r.

Irański minister spraw zagranicznych (Abbas Araghchi): urodzony 5 grudnia 1962 r., będzie miał 63 lata 28 kwietnia 2026 r.

Dowódca IRGC (Ahmad Vahidi, Naczelny Dowódca): urodzony 27 czerwca 1958 r., będzie miał 67 lat 28 kwietnia 2026 r.

Prezydent Masoud Pezeshkian w 2026 roku będzie miał 71 lat.

Wszystkich tych mężczyzn łączą dwie rzeczy: walczyli w wojnie w Iraku (1980–1988) i wszyscy służyli w Gwardii Rewolucyjnej. Pezeshkian nie był kombatantem – był medykiem, co oznacza, że cieszył się ogromnym szacunkiem za swoją pracę w ratowaniu życia żołnierzy. Zapytaj dowolnego weterana wojennego, co myśli o swoim medyku, zakładając, że medyk był kompetentny. Ta wspólna historia oznacza, że ci mężczyźni znają z pierwszej ręki koszt i horror wojny. Oznacza to również, że Stany Zjednoczone rozpoczęły walkę z krajem rządzonym przez ludzi, którzy stawili czoła irackiemu wrogowi, uzbrojonemu i finansowanemu przez USA.

Mężczyźni, którzy walczyli, łączą szczególną więź z towarzyszami, którzy znają koszmar wojny. Wojna z Irakiem była szczególnie brutalna, ponieważ ucierpieli z powodu ataków bronią chemiczną, które umożliwiły Stany Zjednoczone – Stany Zjednoczone dostarczyły bowiem prekursorów broni chemicznej i danych wywiadowczych, które posłużyły do namierzania irańskich jednostek. Obecni irańscy przywódcy, ze względu na wspólne doświadczenia bojowe, są najbardziej zdecydowaną [przerażającą] grupą irańskich urzędników, jaka kiedykolwiek sprawowała władzę.

Podczas gdy Biały Dom Trumpa i posłuszne zachodnie media serwują narrację o podziałach i sporach wśród irańskich przywódców, prawda jest odwrotna. Rząd Iranu jest mocno zjednoczony i gotowy do walki, bez względu na przeciwności. Donosi o tym serwis informacyjny Drop-Site News Jeremy’ego Scahilla:

Wysoki rangą urzędnik irański powiedział Drop Site: Iran ustala własne warunki zakończenia wojny.

Wysoki rangą irański urzędnik mający bezpośredni wgląd w wewnętrzne obrady dyplomatyczne rozmawiał z Drop Site News i przedstawił jaśniejszy obraz sytuacji Teheranu w sytuacji, gdy rozmowy z USA pozostają w impasie, a Iran przygotowuje się na dwa zupełnie różne scenariusze, które mogą się zrealizować w nadchodzących dniach: powrót do dyplomacji lub wznowienie wojny ze USA i Izraelem.

Odnośnie warunków wznowienia bezpośrednich rozmów: „Obecnie postępujemy zgodnie z własnym planem i uważamy, że kontynuowanie negocjacji nie ma sensu, dopóki rząd USA nie zniesie blokady morskiej. Zakres konfliktu się rozszerzył i, co naturalne, nie chodzi już wyłącznie o kwestię nuklearną”.
Odnośnie stosunku prezydenta Trumpa i Stanów Zjednoczonych do dyplomacji: Iran jest przekonany, że premier Izraela Benjamin Netanjahu uzyskał bezprecedensowy wpływ na oceny amerykańskiego wywiadu i proces decyzyjny Białego Domu. „Nasz kraj prowadził negocjacje z Amerykanami na różnych szczeblach w ciągu ostatnich 30 lat – formalnie i nieformalnie, publicznie i zakulisowo. To tak, jakby przyszli na mecz piłki nożnej i stosowali zasady rugby” – powiedział wysoki rangą urzędnik.
Iran żywi całkowitą pogardę dla specjalnego wysłannika Trumpa, Steve’a Witkoffa, postrzegając go jako osobę niemającą pojęcia o procesach dyplomatycznych i całkowicie ignorującą kwestie techniczne. Kushner jest postrzegany przez Iran jako człowiek Izraela przy stole negocjacyjnym. Iran, dodał wysoki rangą urzędnik, nie widzi powodu, aby negocjować z którymkolwiek z nich bez obecności osoby takiej jak wiceprezydent J.D. Vance.
Odnosząc się do tego, co Araghchi przekazał pakistańskim mediatorom: „Wyjaśniliśmy nasze stanowiska techniczne stronie pakistańskiej. W kwestii nuklearnej ponownie poruszyliśmy kwestie rozwiązań, które wcześniej proponowaliśmy, abyśmy mogli dojść z nimi do porozumienia. Nasze uwagi nie były skierowane do Amerykanów, ponieważ są to rozmowy dwustronne. Uważamy, że sami mediatorzy również powinni zostać poinformowani o technicznych aspektach propozycji”.
Odnośnie tego, czego wymagałoby poważne stanowisko negocjacyjne USA: Iran nie dał publicznie żadnych sygnałów, że zrezygnuje ze swojego stanowiska przeciwko transferowi wzbogaconego uranu, ale konsekwentnie podkreślał swoją gotowość do rozwiązania tej kwestii w ramach kompleksowego porozumienia ze Stanami Zjednoczonymi. „Kwestie te mają jasne i praktyczne rozwiązania w terenie i konsekwentnie analizowaliśmy je w ramach merytorycznych negocjacji. Wszelkie poważne negocjacje po stronie amerykańskiej muszą obejmować duży zespół, w tym ekspertów i przedstawicieli kilku departamentów rządowych, aby mogli oni w pełni zrozumieć i opracować merytoryczną umowę obejmującą różne, przekrojowe aspekty po ich stronie”.
Odnosząc się do pytania, czy Trump może pośredniczyć w zawarciu umowy: „Naszym zdaniem nie wierzymy, że [Trump] jest zdolny do pośredniczenia w zawarciu umowy. Naszym zdaniem zasadniczo zdecydowali się kontynuować wojnę do czasu zmiany reżimu” – co urzędnik określił jako wciąż skazane na porażkę.

Podczas gdy Donald Trump spędza tydzień, grając swoją najlepszą rolę w stylu Neville’a, Chamberlaina, który twierdzi, że „pokój jest w zasięgu ręki”, Iran się nie cofnie. W obliczu tak zaciętej i zdeterminowanej opozycji, Trump prawdopodobnie zagra ostatnią kartą przetargową w postaci amerykańskich nalotów na Iran, mając nadzieję złamać jego wolę oporu. Ponieważ sam nigdy nie walczył, groźby Trumpa są bez znaczenia dla mężczyzn, którzy jako młodzi mężczyźni walczyli i przeżyli brutalną wojnę. Teraz, jako mężczyźni pod koniec pięćdziesiątki i na początku sześćdziesiątki, ta grupa irańskich przywódców jest gotowa do walki – i to walki zaciętej.

Źródło: Irańscy przywódcy nie są podzieleni… Administracja Trumpa jest

„Zachód sam uczynił z Iranu problem” – były szef CIA

Opublikowany 2026-04-28 przez Mirosław Dakowski

depositphotos.com

„Zachód sam uczynił z Iranu problem” – wypowiada się były szef CIA

uncut-news.ch 28 kwietnia 2026 r. uncutnews-ch/der-westen-hat-den-iran-selbst-zum-problem-gemacht-ex-cia-chef-packt-aus

Były agent CIA wysokiego szczebla, krótko przed śmiercią w wieku 102 lat, złożył druzgocące wyznanie dotyczące polityki Zachodu wobec Iranu. W nowym filmie dokumentalnym „Ostatni szpieg” Peter Sitchell (były szef placówki CIA w Hongkongu) ujawnia, że Zachód systematycznie uczynił z Iranu „problem” – poprzez zamach stanu, którego skutki odczuwalne są do dziś.

Zamach stanu z 1953 roku: ropa zamiast demokracji

W centrum tych rewelacji znajduje się Mohammad Mossadegh , demokratycznie wybrany premier Iranu w latach 50. XX wieku. Mossadegh ogłosił plany nacjonalizacji irańskiego przemysłu naftowego – zyski miały służyć narodowi irańskiemu, a nie zachodnim korporacjom.

——————————————————————————

🇮🇷 ENTHÜLLT: "Der Iran wurde vom Westen zum Problem für den Westen gemacht" – CIA-Altgestein packt aus

Ein hochrangiger Ex-CIA-Agent legt in einem neuen Dokumentarfilm die erschütternde Wahrheit über die westliche Iran-Politik offen.

Peter Sichel, ehemaliger CIA-Stationschef in… pic.twitter.com/NGfTXpDIZQ
— Don (@Donuncutschweiz) April 22, 2026

—————————————————————————————

Reakcja Zachodu była brutalna i niedemokratyczna:

„Brytyjska agencja MI6 i CIA zainicjowały w 1953 roku zamach stanu, aby obalić socjalistycznego premiera Iranu” – mówi Sitchell w filmie.

Mossadegha zastąpił autorytarny szach Mohammad Reza Pahlawi . Obiecał on Zachodowi: dochody z irańskiej ropy naftowej będą nadal płynąć do zachodnich firm naftowych.

Kraj jest sparaliżowany.

Konsekwencje zamachu stanu były druzgocące. Sitchell opisuje reżim szacha jako „brutalnie niesprawiedliwy” – sparaliżował Iran na dziesięciolecia. Represje ostatecznie doprowadziły do rewolucji islamskiej w 1979 roku, która obaliła szacha.

Gorzka ocena Sitchella:

„Gdybyśmy nie obalili Mossadegha, Iran byłby dziś ważnym członkiem społeczności międzynarodowej”.

Historia się powtarza?

Dokument łączy wydarzenia z 1953 roku i łączy je z dniem dzisiejszym. Według niego prezydent USA Donald Trump dąży do „odbudowy frakcji Pahlawi, popierającej USA, i umożliwienia Zachodowi ponownego kontrolowania zysków z irańskiej ropy ” .

Metody CIA i jej „partnera w dziedzinie miękkiej siły” NED (National Endowment for Democracy) są zawsze takie same: twierdzą, że „promują wolność, demokrację i prawa człowieka” – ale w rzeczywistości „bardzo często robią coś przeciwnego” .

Długa lista zmian reżimu

Sitchell podaje dalsze przykłady:

1954 Gwatemala: USA wprowadziły dyktaturę wojskową, co wywołało wojnę domową, która ostatecznie pochłonęła życie 225 000 osób .
Indonezja: Liczne próby obalenia prezydenta Sukarno.

Historycy CIA przyznają, że sukces irańskiego zamachu stanu z 1953 r. stał się wzorem dla podobnych działań w innych miejscach .

„Zostałem oskarżony o nielojalność”.

Szczególnie wybuchowy: Kiedy sam Sitchell zwrócił uwagę na przesadną retorykę antykomunistyczną w CIA, stał się obiektem wewnętrznej nieufności. Donosi:

„Nie było absolutnie żadnych podstaw do jakiegokolwiek spisku komunistycznego. […] Ktoś oskarżył mnie o nielojalność, o bycie agentem radzieckim”.

Jego ostrzeżenie przed widmowym zagrożeniem naraziło go na niebezpieczeństwo.

Niepisana zasada bezkarności

Film kończy się ponurą oceną:

„Zgodnie z niepisanymi zasadami globalnej dominacji Zachodu, USA, Wielka Brytania i Izrael nigdy nie poniosą odpowiedzialności za zbrodnie – bez względu na to, ile niewinnych osób zginie”.

Wniosek Sitchella: „Właśnie dlatego trzeba coś zmienić”.

tło

Peter Sitchell zmarł w zeszłym roku w wieku 102 lat. Jego ostatni wywiad w filmie „Ostatni szpieg” jest uważany za jedno z najbardziej szczerych wyznań byłego agenta CIA. Film rzuca światło na rozdział współczesnej historii, którego konsekwencje – destabilizacja Bliskiego Wschodu, antyzachodnia rewolucja i dekady wrogości – są odczuwalne do dziś.

Źródło: Film dokumentalny „Ostatni szpieg” / Wypowiedzi Petera Sitchella (byłego szefa placówki CIA w Hongkongu)

Bezsens negocjacji z agresorami

Opublikowany 2026-04-28 przez Mirosław Dakowski

LINK: http://www.youtube.com/watch

Paul Craig Roberts krytykuje Iran, który pozwala USA na powrót w pewnej sile na Bliski Wschód i Izraelowi, aby się przegrupować.

Jesienią w Izraelu będą wybory. Koalicja byłych premierów – w tym Bennett – zamierza odejść od syjonistycznej koncepcji Wielkiego Izraela lansowanej przez Netanyahu i Trumpa. Dopóki ta koncepcja jest realizowana, jakiekolwiek negocjacje Iranu z agresorami są pozbawione sensu. Negocjować powinna wyłącznie amunicja, czego Iran niestety zaprzestał.

Roberts widzi to w kategoriach Napoleona pod Austerlitz, który nie zdołał wykorzystać swojej przewagi po wygranej znaczącej bitwie. „Tel Awiw był wysadzany w powietrze z dnia na dzień. Dlaczego Iran się zatrzymał? Nic nie zyskał na zatrzymaniu. Był to jeden z najgorszych strategicznych błędów w historii.”

Później mówi, że Iran nie rozumie, że Izrael zamierza dokonać eksterminacji Iranu, i że jego jedyną drogą do przetrwania jest bezwzględne ukaranie Izraela, mówiąc cały czas i wyjaśniając swoje uzasadnienie Rosji, Chinom, Pakistanowi, izraelskiej opinii publicznej „przestaniemy was atakować, jeśli wyrzekniecie się większego Izraela.”

Iran nawet nie powiedział swoim mieszkańcom [?? md] , że projekt Wielkiego Izraela oznacza, że Iran nie może i nie będzie istniał, jeśli ten projekt się powiedzie. W tym kontekście Roberts pyta: „jak negocjujecie?”

Iran nie może być usatysfakcjonowany wygraną w tej konkretnej rundzie i musi zrozumieć [nie pouczaj mądrzejszego... md] , że była to jedna bitwa wielu, a jeszcze więcej, chyba że wygra bezsprzecznie, do tego stopnia, że może określić i egzekwować warunki — w przeciwnym razie musi walczyć bez względu na absurdalne oświadczenia Trumpa o „zawieszeniu broni”.

21% Amerykanów, którzy popierali Trumpa, obecnie dążą do pozbawienia go urzędu prezydenta.

Roberts jest jednym z nielicznych na Zachodzie, który opowiada się zarówno za obroną Iranu przed USA-Izraelem, jak i doradza agresję jako niezbędną część samoobrony Iranu.

LINK: http://www.youtube.com/watch

=====================================

„Roberts jest jednym z nielicznych na Zachodzie”

Trzeba dodać, że to w mediach głównego nurtu, zwanych słusznie ścierwo-mediami, lub meRdiami. Poza nimi jest wielu, rozumnych i czytanych. Internetu jakoś „władcy” nie zabili. MD