Mira (4) została postrzelona w głowę. Zdjęcia: Mimi Syed

„Co mówią nam rany”: nagrodzony reportaż o Strefie Gazy holenderskiej gazety De Volkskrant, nagrodzony Europejską Nagrodą Prasową 2026 – i w dużej mierze zignorowany przez wiele głównych mediów.

• Maud Effting i Willem Feenstra za pośrednictwem deVolkskrant 8 czerwca 2026 r.
• uncutnews-ch/what-the-wounds-are-telling-us-der-preisgekroente-gaza-bericht-der-niederlaendischen-zeitung-de-volkskrant-ausgezeichnet-mit-dem-european-press-prize-2026-und-von-vielen-mainstream-med

Albo jeszcze krócej:

„Europejska Nagroda Prasowa 2026 za raport z Gazy „Co mówią nam rany” autorstwa De Volkskrant – mimo to wiele głównych mediów milczy”. ( treść iMEdD )

==========================================================

Lekarze w Strefie Gazy zaobserwowali niepokojący schemat: dzieci z pojedynczą raną postrzałową głowy lub klatki piersiowej – oznaką, że były celowo atakowane. Wynika to z badań przeprowadzonych przez „ de Volkskrant” , który rozmawiał z lekarzami, którzy są jednymi z ostatnich naocznych świadków tego zdarzenia.

Autorzy: Maud Effting i Willem Feenstra

Jest nieznośnie gorąco, gdy amerykański lekarz Feroze Sidhwa wchodzi na oddział intensywnej terapii Szpitala Europejskiego w Gazie. W powietrzu na terenie szpitala unosi się zapach ścieków i spalonych materiałów wybuchowych. Wewnątrz unosi się zapach rozkładu. I zwłok.

Sidhwa to 43-letni chirurg urazowy i lekarz intensywnej terapii z Kalifornii, który pracuje w szpitalu w Stockton. Cieszy się ogromnym szacunkiem wśród kolegów – nie tylko za swoją wiedzę kliniczną, ale także za międzynarodowe zaangażowanie. Nigdy nie bierze urlopu dłuższego niż tydzień, z wyjątkiem pracy humanitarnej. Pracował w strefach kryzysowych, takich jak Zimbabwe i Haiti, oraz szkolił chirurgów na Ukrainie i w Burkina Faso. Chce pojechać tam, gdzie jest najbardziej potrzebny.

Jest marzec 2024 roku i to jego pierwszy dzień w szpitalu. Palestyńska pielęgniarka oprowadza go po szpitalu. Nagle jego wzrok pada na dwóch małych chłopców leżących zupełnie nieruchomo w łóżkach. Szacuje, że mają nie więcej niż osiem, dziesięć lat. Ich głowy są owinięte bandażami. Są podłączeni do respiratorów. Reszta ich ciał jest nietknięta.

„Co się stało?” – pyta.

Pielęgniarka prawie nie mówi po angielsku. Ale wskazuje na ich głowy. „Strzał, strzał” – mówi.

Początkowo Sidhwa zakłada, że ​​się myli. Czy strzelają do dzieci? Kilka minut później, patrząc na zdjęcia rentgenowskie, zdaje sobie sprawę, że miała rację.

Gdy weszli do drugiego pokoju, znaleźli dwóch kolejnych chłopców w tym samym stanie.

„Pomyślałem: Co do cholery?” – powiedział do de Volkskranta przez telefon głębokim, spokojnym głosem. „Jak to możliwe, że czworo dzieci z ranami postrzałowymi głowy leży w tym małym szpitalu – wszystkie przyjęte w ciągu ostatnich 48 godzin?”

Czterej chłopcy powoli umierają. Tego wieczoru Sidhwa zapisuje coś w swoim pamiętniku w telefonie. Ale nie ma czasu na myślenie. Jeszcze nie.

W ciągu następnych trzynastu dni widział dziewięcioro kolejnych dzieci z pojedynczymi ranami postrzałowymi głowy lub klatki piersiowej – dzieci, które prawdopodobnie zostały celowo postrzelone. „Zacząłem się zastanawiać, czy mój szpital nie jest w pobliżu szalonego snajpera” – mówi Sidhwa. „Albo zespołu dronów, który zabija dzieci dla zabawy”.

W domu, na konferencji medycznej, Sidhwa spotyka amerykańskiego kolegę, który krótko przed nim pracował w innym szpitalu w Gazie. Kiedy Sidhwa wspomina o dzieciach, mężczyzna kiwa głową. „Ku mojemu zaskoczeniu, powiedział: »Tak, też to widywałem – prawie codziennie«”.

Lekarz, o którym mowa, Thaer Ahmad, potwierdził tę wiadomość dla de Volkskrant .

„To był ten moment” – mówi Sidhwa – „w którym postanowiłam: muszę dowiedzieć się, co tu się naprawdę dzieje”.

Ostatni świadkowie​

Feroze Sidhwa nie jest jedyną lekarką, która po powrocie z Gazy czuje się zobowiązana do zabrania głosu.

Od prawie dwóch lat lekarze tacy jak on są świadkami brutalności izraelskiego ataku na Gazę na swoich salach operacyjnych. Nauczyli się trzymać umierające niemowlęta, gdy dławiły się własną krwią – bo nie było respiratorów. Znaleźli w sobie siłę, by wbić skalpel w klatkę piersiową nastolatka bez znieczulenia – bo nie było czasu, a następny pacjent już czekał. Przyzwyczaili się do kontynuowania operacji, mimo że podłoga pod nimi zapełniała się ciałami dzieci.

Niektórych lekarzy paraliżuje strach. Inni jednak postanowili zabrać głos.

Ci lekarze należą do ostatnich międzynarodowych naocznych świadków, ponieważ Izrael odmawia zagranicznym dziennikarzom wstępu do Strefy Gazy.

Mogą na własne oczy przekonać się o skutkach ludobójczej przemocy, która weszła w nową, mroczną fazę wraz ze zniszczeniem miasta Gaza.

Ta rola stawia przed nimi trudny dylemat. Prawie wszyscy chcą wrócić do Gazy. Jeśli jednak publicznie opowiedzą o tym, co widzieli, wzrasta ryzyko, że Izrael odmówi im ponownego wjazdu. Według Organizacji Narodów Zjednoczonych, od marca 2025 roku odmówiono wjazdu ponad 100 zagranicznym pracownikom służby zdrowia – często bez oficjalnego wyjaśnienia.

Wielu lekarzy pogodziło się z tym zagrożeniem. Milczenie nie wchodzi w grę.

W ciągu ostatnich kilku miesięcy de Volkskrant rozmawiał z siedemnastoma lekarzami i jedną pielęgniarką ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii, Kanady i Holandii. Od października 2023 roku pracowali oni w sześciu szpitalach i czterech klinikach w Strefie Gazy, często wracając tam raz, a nawet dwa razy. Większość z nich ma bogate doświadczenie w strefach kryzysowych, takich jak Sudan, Afganistan, Syria, Bośnia i Hercegowina, Rwanda i Ukraina.

Na prośbę gazety przekazali setki zdjęć i filmów pacjentów, zdjęcia rentgenowskie, notatki medyczne i wpisy do pamiętników. Rozmawiali godzinami. Opowiedzieli o tym, co widzieli na salach operacyjnych. I wszyscy stanęli przed tym samym pytaniem: Co rany mówią nam o wojnie?

Absolutne piekło​

Brytyjski chirurg transplantolog i profesor Nizam Mamode, lat 63, był już na pół-emeryturze, gdy latem 2024 roku otrzymał telefon od organizacji pomocowej „Medical Aid for Palestinians”. Zapytali go, czy mógłby pojechać do Gazy w sierpniu. „Miałem czas i wiedziałem, że posiadam niezbędne umiejętności” – mówi Mamode. „Pracowałem już w Rwandzie, Sudanie i Libanie – więc się zgodziłem. Niektórzy twierdzą, że to była odważna decyzja, ale tak nie było. Szczerze mówiąc, nie miałem pojęcia, w co się pakuję”.

Dopiero gdy podróżował przez Strefę Gazy w pojazdach opancerzonych z ponad trzydziestoma innymi członkami konwoju ONZ, dotarła do niego rzeczywistość. „Drzwi były zamknięte na klucz” – mówi. „Powiedziano nam: Kiedy odjedziecie, nie otwierajcie ich – jeśli izraelska armia będzie do was strzelać i każe wam wysiadać, nie wysiadajcie z pojazdu”.

„Postarajcie się nie zginąć” – powiedział im dowódca konwoju.

„Dwa tygodnie później te same pojazdy zostały ostrzelane przez Izraelczyków” – mówi Mamode.

Krótko przed tym jej bagaż został przeszukany na punkcie kontrolnym przez mężczyzn w czarnych mundurach. W Gazie brakuje niemal całej pomocy medycznej. Dlatego lekarze przywożą ze sobą podstawowe zapasy. Często jednak wszystko zostaje zabrane – nawet jedzenie dla niemowląt. Lekarze powiedzieli „ De Volkskrant” , że zdarzyło się to podczas kilku misji .

Brytyjski chirurg plastyczny Sarmad Tamimi, który wjechał do Gazy 24 czerwca tego roku, został już ostrzeżony przez kolegów o konfiskatach. Zdawał sobie jednak sprawę z głodu w Gazie i jego niszczycielskich konsekwencji dla niemowląt. „Wyjąłem jedzenie dla niemowląt z pudeł i spakowałem do bagażu tylko plastikowe opakowania” – mówi. „Powiedziałem żołnierzom, że zabieram je dla siebie”.

Amerykańska lekarka z oddziału ratunkowego Mimi Syed zdołała przemycić pod ubraniem dwa laryngoskopy – niezbędne narzędzia do intubacji pacjentów. „Bałam się” – przyznaje. „Ale jako lekarka potrzebuję ich, aby ratować życie. Zwykle laryngoskop wyrzuca się po jednym użyciu. W Strefie Gazy użyłam go u co najmniej pięćdziesięciu pacjentów. Musiałam go wycierać i używać ponownie u różnych pacjentów”.

„Nie rozumiem, dlaczego lekarzom przekraczającym granicę konfiskuje się mleko modyfikowane dla niemowląt” – mówi brytyjska chirurg plastyczna Victoria Rose. „Nie rozumiem, dlaczego lekarzom odbiera się leki. Nie rozumiem, dlaczego połowie lekarzy odmawia się wjazdu. Jest tyle rzeczy, których nie rozumiem”.

W oświadczeniu Siły Obronne Izraela (IDF) oświadczyły, że doniesienia o konfiskacie żywności dla niemowląt są „całkowicie fałszywe”. Wojsko oświadczyło, że faktycznie działa na rzecz ułatwienia importu pomocy humanitarnej. Według IDF, od 19 maja 2025 roku „do Strefy Gazy dostarczono około 5000 ton samej żywności dla niemowląt, oprócz znacznych ilości innej pomocy humanitarnej”.

Lekarze, z którymi przeprowadził wywiad de Volkskrant, pracowali przez całą wojnę w różnych szpitalach i klinikach polowych, m.in. w Nasser, Al-Aksa, Szpitalu Europejskim i Al-Shifa. Niektórzy współpracowali z Lekarzami Bez Granic i organizacjami, które prosiły o anonimowość, obawiając się, że identyfikacja mogłaby uniemożliwić im kontynuowanie pracy. Byli to chirurdzy ogólni, ortopedzi, specjaliści intensywnej terapii, chirurdzy plastyczni, traumatolodzy i lekarze pogotowia ratunkowego. Niektórzy z nich w czasie wywiadów nadal przebywali w Strefie Gazy. Gazeta rozmawiała również z pielęgniarką traumatologiczną z doświadczeniem wojennym.

Szpitale, w których pracowali lekarze

Sytuacja w szpitalach w Strefie Gazy, z których wiele jest w dużej mierze zniszczonych, jest o wiele gorsza, niż lekarze się spodziewali. „Musiałem amputować nogę kobiety nożyczkami” – mówi lekarz pogotowia ratunkowego Syed. „Bez środków przeciwbólowych. Nie miałem innego wyboru”.

W powietrzu na oddziałach unosił się ciężki zapach spalonych kończyn. „Ciągle słyszeliśmy krzyki ludzi” – wspomina lekarz z Rotterdamu, Salih el Saddy. „W naszym szpitalu mieliśmy środki znieczulające, ale nie mieliśmy środków przeciwbólowych. Pacjenci po amputacjach budzili się z potwornym bólem. Nie mogliśmy im pomóc”.

Na salach operacyjnych personel jest zajęty odganianiem much od pacjentów po operacji. Nizam Mamode obserwuje, jak jego kolega na oddziale intensywnej terapii leczy dziecko, którego respirator nie działa prawidłowo. Kiedy wyciąga rurkę z gardła dziecka, widzi, że jest zatkana. „Pełna robaków” – mówi Mamode – „wychodzących z gardła dziecka”.

Lekarze twierdzą, że rezonans magnetyczny i dializy są bezużyteczne – podziurawione kulami. Niektóre sale operacyjne zostały podpalone. Kable od ultrasonografów przecięte.

Nie ma prawie czasu na myślenie. Ale czasami, bez ostrzeżenia, ogarnia mnie niedowierzanie. Mamode doświadczył tego podczas operacji ośmioletniej dziewczynki. „Obficie krwawiła, więc poprosiłem o wacik, żeby wchłonąć nadmiar krwi i zlokalizować ranę” – wspomina.

Powiedziano mu, że nie ma waty.

„Nagle uświadomiłem sobie ironię tej sytuacji” – mówi. „Słowo „gaza” podobno pochodzi z Gazy, ponieważ mieszkańcy Gazy słynęli z wyrobów lnianych. Więc znaleźliśmy się w krainie gazy – i nie mogłem jej zdobyć. Musiałem wycisnąć jej krew gołymi rękami”.

Przed wyjazdem lekarz pogotowia ratunkowego Adil Husain nagrał wiadomość wideo dla swojej małej córki, na wypadek gdyby nigdy więcej go nie zobaczyli. Inni zajęli się sporządzeniem testamentu. Wszyscy lekarze, z którymi rozmawiał de Volkskrant, odczuwali silną wewnętrzną potrzebę udania się tam.

„Jestem chirurgiem. Chcę udać się tam, gdzie potrzeba jest największa” – mówi lekarz, który wkrótce wróci do Gazy i woli pozostać anonimowy z obawy przed izraelskimi represjami. „Moja praca tam jest ważna. Wysyła wiadomość do mieszkańców Gazy: Nie zapomnieliśmy o was”.

Lekarze zagraniczni zazwyczaj przebywają w Strefie Gazy od dwóch do sześciu tygodni – po czym są odłączani. Wielu z nich śpi w szpitalu i przez tygodnie praktycznie go nie opuszcza. W szpitalu Nasser około piętnastu chirurgów dzieli jeden pokój na czwartym piętrze, w pobliżu sal operacyjnych. W nocy temperatura może wzrosnąć do 38 stopni Celsjusza.

Chirurg Nizam Mamode szukał schronienia na kamiennych schodach obok stacji. „Spałem na tych schodach każdej nocy, mając nadzieję, że uchronią mnie przed dronami” – mówi. W zeszłym miesiącu był świadkiem zniszczenia szczytu tych samych schodów w izraelskim ataku – ataku, który przyciągnął uwagę międzynarodowej opinii publicznej, ponieważ nagranie wideo uchwyciło moment śmierci pracowników organizacji pomocowych i dziennikarzy.

Zdecydowana większość obrażeń jest spowodowana wybuchami bomb i granatów: ludzie są rażeni falami ciśnienia, upałem, latającymi odłamkami i walącymi się budynkami. Odłamki przebijają namioty. I ciała niezliczonych dzieci – które stanowią ponad czterdzieści procent populacji Gazy.

„Widziałem wiele dzieci z wystającą tkanką mózgową” – mówi pielęgniarz Lekarzy bez Granic, Jack Latour. „Przykro mi – wiem, że nikt nie chce tego słyszeć. Ale dokładnie to się tutaj dzieje”.

Kiedy chirurg Goher Rahbour po raz pierwszy natknął się na incydent masowy, zobaczył pięcioletnią dziewczynkę bez stopy. „Leżała na ziemi. Dziecko obok niej też było nadal dzieckiem. Brakowało jej nogi od kolana w dół. Potem pojawiła się kolejna. Zamarłem. Pomyślałem: To istne piekło”.

Według władz ochrony zdrowia w Strefie Gazy, zmarło dotychczas ponad 64 000 mieszkańców Gazy, w tym prawie 20 000 dzieci. Izrael kwestionuje wiarygodność tych danych, argumentując, że ministerstwo jest kontrolowane przez Hamas. Grupa międzynarodowych badaczy stwierdziła w czasopiśmie medycznym „The Lancet”, że dane ministerstwa są w rzeczywistości zaniżone .

Dzieci z ranami postrzałowymi

Spośród wszystkich pacjentów jest jedna grupa, która najbardziej szokuje lekarzy: dzieci z ranami postrzałowymi głowy lub klatki piersiowej, których ciała poza tym nie odniosły żadnych obrażeń.

Pojedynczy strzał w te rejony jednoznacznie wskazuje, że dziecko było celowo atakowane. Stanowi to zbrodnię wojenną. Lekarze w innych strefach konfliktu rzadko spotykali się z takimi przypadkami.

14 sierpnia 2024 roku lekarka Mimi Syed pisze w swoim dzienniku. Zdania są krótkie. Ćwiczenie przypomina staccato.

14 sierpnia 2024 r.

Syed jest amerykańską lekarką oddziału ratunkowego, która odbyła dwa czterotygodniowe wyjazdy do Strefy Gazy, pracując w szpitalu Nasser w Chan Junis i szpitalu Al-Aksa w Deir al-Balah. „Jak większość ludzi, śledziłam wojnę na żywo w telefonie” – mówi. „Ale nie mogłam tego znieść. Jestem matką. Nie mogłam po prostu stać z boku i nic nie robić”.

Opisuje Mirę, czteroletnią dziewczynkę, którą widziała w szpitalu Nasser. Jej rodzice ją tam przywieźli. „Powiedzieli, że została uderzona przez quadrocopter [uzbrojony dron, red.], gdy przebywała w strefie humanitarnej ogłoszonej przez Izrael. Moi koledzy radzili mi, żebym po prostu pozwoliła jej umrzeć. Niestety, ocena była taka, że ​​niewiele mogliśmy zrobić. Ale wciąż się trochę ruszała. Była bardzo mała. Mała dziewczynka. Po prostu nie mogłam oderwać wzroku. W jej twarzy było coś, co głęboko mnie poruszyło. Więc zaryzykowałam”.

Syed zaintubowała dziewczynkę laryngoskopem, który sama przemyciła. Chwilę później z niedowierzaniem spojrzała na skan głowy Miry: w środku znajdowała się kula.

Z pomocą kolegów Syed udaje się utrzymać Mirę przy życiu. Później dziewczynka obudzi się i zacznie znowu mówić – to mały cud. Znacznie później inny lekarz usunie kulę z jej głowy.

Ale Mira nie jest jedynym dzieckiem z kulą w głowie, jakie spotyka Syed. Postanawia je sfotografować. „Pomyślałam: muszę to udokumentować. Zdałam sobie sprawę – to zbrodnie wojenne”. W skrajnie stresujących warunkach fotografuje osiemnaścioro dzieci postrzelonych w głowę lub klatkę piersiową. Wszystkie strzały były pojedyncze, mówi.

De Volkskrant zapytał lekarzy, ile dzieci w wieku 15 lat i młodszych widzieli z pojedynczą raną postrzałową głowy i/lub klatki piersiowej. Pytanie celowo ograniczono do tej grupy wiekowej, ponieważ dzieci w tym wieku są w większości przypadków widocznie i bezsprzecznie dziećmi.

Piętnastu z siedemnastu lekarzy zgłosiło leczenie dzieci w wieku 15 lat i młodszych z takimi ranami postrzałowymi. W sumie zgłosili 114 dzieci – wiele z nich nie przeżyło.

Niektórzy lekarze robili zdjęcia lub notatki; inni polegali na swojej pamięci. Zapytani przez gazetę, podawali możliwie najbardziej ostrożne szacunki: przypadki, co do których nie mieli pewności, zostały wyłączone. Dzieci, które zostały również postrzelone w inne części ciała, również nie zostały uwzględnione w tym zestawieniu, ponieważ takie obrażenia dają mniejszą pewność co do celowości postrzału.

Lekarze podejrzewają, że łączna liczba dzieci postrzelonych w głowę lub klatkę piersiową jest wielokrotnie wyższa niż liczba przypadków, których osobiście byli świadkami. Dzieci, które umierały na miejscu, często nawet nie docierały na oddziały. Co więcej, lekarze nie pracowali we wszystkich szpitalach w Strefie Gazy – i to tylko przez ograniczony czas.

Na prośbę gazety lekarze udostępnili jako dowód zdjęcia i filmy, które sami wykonali. W sumie de Volkskrant przeanalizował zdjęcia kilkudziesięciu dzieci z ranami postrzałowymi głowy lub klatki piersiowej. Większość z tych zdjęć nie zostanie opublikowana, ponieważ są zbyt drastyczne.

De Volkskrant przedstawił dwóm ekspertom medycyny sądowej dziesiątki zdjęć dzieci z ranami postrzałowymi, a także różne zdjęcia rentgenowskie. Potwierdzili, że obrażenia powstały w wyniku postrzału, a nie odłamków.

„Jest bardzo prawdopodobne, że były to strzały oddane z dużej odległości amunicją wojskową, wymierzone w głowę i/lub szyję” – mówi patolog sądowy Wim Van de Voorde, emerytowany profesor Uniwersytetu w Leuven. Według Van de Voorde, jakość zdjęć jest zbyt niska, aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski prawne – „co jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę niezwykle trudne warunki na miejscu zdarzenia”.

Patolog sądowy Frank van de Goot mówi: „Na zdjęciach rentgenowskich widzę głowy dzieci z utkwionymi w nich kulami. Kule musiały stracić dużo energii po drodze, ponieważ dzieci mają cieńsze czaszki niż dorośli – w przeciwnym razie kule przeszłyby na wylot. Te dzieci zostały zatem postrzelone ze znacznej odległości”.

Odkrycie to jest zgodne z relacjami naocznych świadków, którzy zeznawali przed lekarzami, że kule zostały wystrzelone głównie przez uzbrojone drony lub snajperów Sił Obronnych Izraela (IDF). Snajperzy są w stanie namierzyć konkretne osoby z dużej odległości – czasami ponad 1000 metrów. Siły Obronne Izraela odmówiły odpowiedzi na pytania dotyczące snajperów strzelających do dzieci.

Według byłego dowódcy armii holenderskiej, Marta de Kruifa, prawdopodobieństwo, że były to przypadkowe trafienia, jest praktycznie zerowe, ponieważ lekarze opisali ponad sto takich przypadków. „Trzeba po prostu wziąć pod uwagę, jak mała jest głowa w porównaniu z resztą ciała” – mówi. „Kiedy widzisz dużą liczbę ran postrzałowych klatki piersiowej i głowy, to nie są to obrażenia uboczne – to celowe strzelanie”.

Premier Izraela Netanjahu i dowództwo wojskowe konsekwentnie zaprzeczają, jakoby żołnierze celowo strzelali do palestyńskich cywilów. Jednak anonimowi żołnierze wielokrotnie przyznawali w izraelskiej gazecie „Haaretz”, że tak się rzeczywiście dzieje. Breaking the Silence, izraelska organizacja weteranów wojskowych, ujawniła również – na podstawie setek wywiadów z żołnierzami – że otrzymali rozkaz strzelania do każdego, kto wkroczy na określony teren. „Dorosły mężczyzna – zabić” – mówi kapitan w reportażu śledczym „The Perimeter” .

Premier Izraela Netanjahu i dowództwo wojskowe konsekwentnie zaprzeczają, jakoby żołnierze celowo strzelali do palestyńskich cywilów. Jednak anonimowi żołnierze wielokrotnie przyznawali coś przeciwnego w izraelskiej gazecie Haaretz.

W sierpniu BBC opublikowało wyniki śledztwa w sprawie ponad 160 dzieci zastrzelonych w Strefie Gazy. W 95 z tych przypadków kula trafiła w głowę lub klatkę piersiową. BBC rozmawiało ze świadkami w 59 przypadkach. W 57 z nich strzelaninę przypisano izraelskiemu wojsku. Tylko w dwóch przypadkach kula prawdopodobnie pochodziła z palestyńskiego ostrzału.

Większość lekarzy, z którymi rozmawiał de Volkskrant, przyznała, że ​​żałuje, iż nie zebrali więcej dowodów z perspektywy czasu, ale w chaosie Gazy było to po prostu niemożliwe. Albo po prostu nie odważyli się spróbować. Chirurg ortopeda Mark Perlmutter (69), który przeprowadził czterdzieści misji humanitarnych, powiedział: „Chciałbym mieć tyle przytomności umysłu, żeby udokumentować więcej”.

„To mój największy żal” – dodaje amerykańska anestezjolog i lekarz intensywnej terapii Ahlia Kattan. „Ale leczyłam pacjentów. W tamtym momencie po prostu nie było to dla mnie priorytetem. Żałuję, że nikt mi wcześniej nie powiedział, że powinnam działać nie tylko jako lekarka, ale także jako dziennikarka”.

„Organizacje pozarządowe powiedziały nam wcześniej: nie dokumentujcie niczego, nie róbcie notatek, nie róbcie zdjęć” – mówi Feroze Sidhwa. „Bardzo się boją, że Izrael odmówi im wjazdu do Gazy”.

Jednak jej wspomnienia o dzieciach bywają niekiedy zadziwiająco szczegółowe.

„Podczas incydentu z wieloma ofiarami, przechadzałem się po izbie przyjęć” – wspomina Perlmutter. „Wszędzie leżały dzieci. Obróciłem je i próbowałem zobaczyć, komu jeszcze mogę pomóc. A potem zobaczyłem tych dwóch małych chłopców. Nie żyli. Obaj zostali postrzeleni – w klatkę piersiową i głowę. Mieli sześć lub siedem lat. Zbadałem ich. Poprosiłem asystenta medycznego o zrobienie zdjęć”. Zdjęcia znajdują się w posiadaniu tej gazety.

Perlmutter pamięta mężczyznę, który przyprowadził jednego z chłopców, krzyczącego. „Nie mógł zrozumieć, dlaczego uzbrojony napastnik uderzył to dziecko – a nie jego, dorosłego”. Chwilę później widzi mężczyznę, prawdopodobnie ojca dziecka, szlochającego. Mężczyzna siedzi na podłodze w szoku, gdy dziecko jest zabierane do kostnicy. Perlmutter wyjmuje iPhone’a i robi zdjęcie.

Lekarz anestezjologii i intensywnej terapii Ahlia Kattan opowiada historię małej dziewczynki, którą przyprowadziła jej matka:

„Nie miała jeszcze nawet dwóch lat” – mówi. „Była bardzo blada i wyglądała na całkowicie zdrową, więc założyłam, że miała krwotok wewnętrzny”.

Była martwa. Ale jej matka krzyczała – rozdzierającym serce krzykiem. Latami starała się o dziecko. Zaczęliśmy więc resuscytację krążeniowo-oddechową i zaintubowałem ją. Chciałem pokazać matce, że zrobiłem wszystko, co mogłem. Często tak robimy z bardzo małymi dziećmi. Kiedy się nią opiekowałem, ktoś podał mi skan. I wtedy to zobaczyłem: kula w jej głowie. Zobaczyłem krew. Idealna kula w skroń.

„Zrobiłem zdjęcie z nóg łóżka” – mówi Kattan. „To jedno z niewielu zdjęć, które zrobiłem w Gazie. Ale byłem tak zaskoczony, że pomyślałem: inaczej nikt mi nie uwierzy”.

Im dłużej lekarze przebywają w Gazie, tym bardziej zdają sobie sprawę: to nie są odosobnione incydenty – to problem systemowy. Te strzały padły celowo.

Badania NYT

Feroze Sidhwa doszedł do tego samego wniosku jesienią 2024 roku. Po udziale w konferencji w USA, gdzie dowiedział się, że inny lekarz poczynił te same obserwacje, rozpoczął dochodzenie we współpracy z „The New York Times”. Poproszono 64 amerykańskich lekarzy, którzy pracowali w Strefie Gazy, o wypełnienie kwestionariusza.

Wyniki, opublikowane 9 października 2024 r., są niezwykle niepokojące. W artykule zatytułowanym „ 65 lekarzy, pielęgniarek i ratowników medycznych: Co widzieliśmy w Gazie ” 44 respondentów zgłosiło, że widziało kilkoro dzieci w wieku 12 lat lub młodszych postrzelonych w głowę lub klatkę piersiową. 25 respondentów zgłosiło, że widziało zdrowe noworodki wracające do szpitala, gdzie umierały z powodu odwodnienia, głodu lub infekcji. 52 respondentów zgłosiło, że widziało małe dzieci, które miały myśli samobójcze lub wyrażały chęć śmierci.

W tym czasie Joe Biden był jeszcze prezydentem Stanów Zjednoczonych. Lekarze wyrazili już swoje zaniepokojenie w liście otwartym, zaniepokojeni wysoką liczbą zgonów niemowląt. Jednak Biden – rozdarty między sprzecznymi poglądami w swojej Partii Demokratycznej – nie odpowiedział.

Sidhwa spodziewał się, że artykuł w „New York Timesie” to zmieni. „To niezwykle rzadkie, żeby 65 amerykańskich pracowników służby zdrowia wypowiadało się tak publicznie” – powiedział. „Ich zadaniem jest skupienie się na ratowaniu życia”. Dodał, że artykuł przeczytano miliony razy.

Publikacja nie wywołała jednak fali oburzenia, jakiej spodziewał się Sidhwa. Nie doprowadziła też do zmiany polityki. „Administracja Bidena praktycznie ją zignorowała”.

Gamifikacja wojny​

Na krótką chwilę w Strefie Gazy zajaśniała nadzieja, gdy na początku 2025 roku weszło w życie dwumiesięczne zawieszenie broni. Jednak wczesnym rankiem 18 marca, około 2:30 nad ranem, nadzieja ta prysła. Zakrojone na szeroką skalę naloty Izraela zapoczątkowały zintensyfikowaną fazę kampanii destrukcji – fazę, która trwa do dziś i charakteryzuje się przede wszystkim zmasowanym atakiem na miasto Gaza.

Lekarze obserwują, jak sytuacja w szpitalach pogarsza się z dnia na dzień. Coraz częściej dochodzi do masowych ofiar – czasami kilku w ciągu jednego dnia. Wielu przybywających pacjentów nosi już blizny po poprzednich bombardowaniach. Głód poważnie osłabia zarówno pacjentów, jak i personel medyczny.

Dzieci ranne, które nie mają żadnych żyjących członków rodziny, są klasyfikowane według oficjalnej klasyfikacji medycznej: WCNSF – Ranne Dziecko, Brak Żyjącej Rodziny.

Feroze Sidhwa, w trakcie swojej drugiej misji, budzi się tej nocy, słysząc otwierane z impetem drzwi sypialni. Izrael złamał zawieszenie broni falą zakrojonych na szeroką skalę nalotów. Lekarze siedzą oszołomieni i milczą w ciemności, wpatrując się w pustkę przez prawie minutę. Nasłuchują spadających bomb.

„Musimy zejść na dół” – mówi jeden z nich.

W ciągu kilku godzin przybywają setki pacjentów. Sidhwa rozpoczyna swoją zmianę na oddziale ratunkowym jeszcze tej samej nocy.

„Przez pierwsze dziesięć minut stwierdzaliśmy śmierć tylko małych dzieci” – mówi.

„A najgorsze jest to, że nie byli. Większość z nich jeszcze nie umarła. Ich serca wciąż biły. Ale my ich podnieśliśmy i przekazaliśmy członkowi rodziny. Nie mówię po arabsku, ale nauczyłem się słowa: khalas – oznacza „wystarczająco”. Musieliśmy podejmować decyzje, żeby móc leczyć innych. Oznaczało to, że trzeba ich było zabrać do innej części szpitala – żeby tam umarli”.

Tej samej nocy Mark Perlmutter przebywał w szpitalu Al-Aksa i zobaczył małego chłopca leżącego na podłodze, pokrytego od stóp do głów szarym pyłem.

Leżał w kałuży krwi. Brakowało mu nogi. Próbowałam przejść obok niego. Nagle wyciągnął rękę i złapał mnie za nogawki. Nie mógł mówić, ale patrzył prosto na mnie. Widziałam, jak kałuża krwi wokół niego robi się coraz większa. Musiałam odsunąć nogę, żeby pomóc innemu dziecku.

Zaczyna płakać przez telefon. „Musiałem się z nim pogodzić” – mówi. Nie może wyrzucić chłopca z głowy.

W przypadku incydentów masowych lekarze są przytłoczeni liczbą ciężko rannych pacjentów, co utrudnia im orientację w sytuacji. Jednak w tym chaosie lekarze wielokrotnie dostrzegają dwa wzorce – wzorce, które mogą wskazywać na izraelskie zbrodnie wojenne. Znajdują dowody na użycie wysoce kontrowersyjnej broni i oznaki „gamifikacji” wojny.

Wśród wielu osób z okaleczeniami i poparzeniami lekarze zauważają pacjentów, którzy przychodzą z niewielkimi ranami, ale mimo to znajdują się w bardzo złym stanie.

Okazało się, że zostali uderzeni drobnymi odłamkami metalu w kształcie sześcianów lub cylindrów. Te odłamki są tak małe – zaledwie kilka milimetrów – że lekarze czasami nie są w stanie znaleźć nawet rany wlotowej ani wylotowej. Jednak w organizmie powodują one to, co lekarze określają jako „przerażające obrażenia”: przebicia narządów, uszkodzenia nerwów i naczyń krwionośnych. W rezultacie pacjenci doznają śmiertelnych krwotoków wewnętrznych lub muszą przejść poważne amputacje.

Według Thaera Ahmada, lekarza oddziału ratunkowego z Chicago, rany wlotowe były tak delikatne, że niektórych pacjentów początkowo odsyłano do domu. „Niektórzy wracali z brzuchami wypełnionymi krwią. Jeden z nich zmarł w oczekiwaniu na operację”.

Dziewięciu lekarzy poinformowało gazetę „De Volkskrant”, że natknęli się na drzazgi w kształcie sześcianu lub walca u pacjentów. Niektórzy udostępnili gazecie zdjęcia i filmy przedstawiające pacjentów uderzonych drzazgami.

Wcześniej eksperci ds. broni, cytowani w brytyjskiej gazecie „The Guardian”, stwierdzili , że obrażenia wskazują na obecność broni odłamkowej produkowanej w Izraelu – materiałów wybuchowych wypełnionych dużą ilością małych, sześciennych cząstek metalu.

Mark Perlmutter, wiceprezes Międzynarodowego Kolegium Chirurgów, mówi, że regularnie znajdował te fragmenty. „Operowałem co najmniej dziesięć osób, które je miały”. Twierdzi, że przemycił dwa metalowe fragmenty z Gazy w swoim bagażu. „Przekazałem je Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu”.

Według Perlmuttera drzazgi wykonane są z wolframu.

Wolfram to niezwykle twardy metal, prawie dwa razy cięższy od stali. Z tego powodu może spowodować znaczne szkody, gdy zostanie rozrzucony po eksplozji. Jego użycie w gęsto zaludnionych obszarach, takich jak Strefa Gazy, jest wysoce kontrowersyjne, ponieważ ma na celu spowodowanie jak największej liczby ofiar i nie rozróżnia cywilów od żołnierzy. Amnesty International od dawna oskarża Izrael o używanie takiej broni w Strefie Gazy.

Według Sił Obronnych Izraela, twierdzenie, że Izrael używa broni powodującej obrażenia od odłamków, jest „bezczelnym kłamstwem”. „Siły Obronne Izraela nie posiadają ani nie używają takiej broni. To twierdzenie nie ma żadnego oparcia w faktach i stanowi celowe zniekształcenie rzeczywistości”.

Od początku marca Izrael całkowicie zablokował dostawy pomocy humanitarnej do Gazy. Dwa miesiące później niemal wszystkie zapasy w regionie zostały wyczerpane, a coraz więcej ludzi umiera z powodu systematycznego głodu. Krytyka międzynarodowa wobec Izraela narasta.

W odpowiedzi Izrael otworzył pod koniec maja cztery kontrowersyjne centra dystrybucji żywności w Strefie Gazy, do których Palestyńczycy muszą się udać, aby otrzymać pomoc. Od samego początku miejsca te okazały się śmiertelnie niebezpieczne. Cywile czekający w kolejce byli bez powodu strzelani.

Żołnierze przyznali się do tego nawet izraelskiej gazecie „Haaretz” : Na rozkaz dowódców strzelali do grup cywilów, którzy nie stanowili zagrożenia. „To pole bitwy” – powiedział jeden z żołnierzy. „Naszym środkiem komunikacji jest strzelanie”. Według niego cywile „wiedzą”, że mogą podejść do punktu dystrybucji żywności, gdy tylko ustanie strzelanina. Inny żołnierz powiedział, że nazywają to między sobą znaną dziecięcą zabawą o nazwie „Salted Fish”, w której dzieci próbują zbliżyć się do „łapacza”, nie dając się złapać.

Za każdym razem, gdy otwiera się punkt dystrybucji żywności, lekarze w szpitalach widzą dziesiątki cywilów z ranami postrzałowymi. Większość z nich to chłopcy – nastolatkowie i młodzi dorośli. Są oni przywożeni dużymi grupami naraz na wozach ciągniętych przez osły. Niektórzy wciąż niosą puste torby z żywnością.

Kilku lekarzy zaobserwowało pewien schemat w urazach. Dotknięta część ciała zmienia się codziennie, jakby była to skoordynowana czynność, podejrzewają.

Brytyjski chirurg George Rahbour donosi, że w ciągu jednego dnia widział pięciu lub sześciu pacjentów postrzelonych w obie ręce i nogi – rzekomo przez Siły Obronne Izraela, według naocznych świadków. „Czy to była zabawa?” – zastanawia się Rahbour. „Czy żołnierze bawią się w jakąś grę?”

Znany brytyjski chirurg przełyku i żołądka, Nick Maynard z Uniwersytetu Oksfordzkiego, przeżył podobne doświadczenie, gdy musiał operować cztery osoby z rzędu postrzelone w brzuch.

Maynard zaczął pytać innych lekarzy, czy zaobserwowali to samo. „Każdy lekarz, z którym rozmawiałem o tym w szpitalu Nasser, to rozpoznał” – mówi. „Pewnego dnia widzieli głównie rany postrzałowe głowy i szyi. Następnego dnia były rany klatki piersiowej. Następnego dnia były rany kończyn. Potem brzucha. A może nawet jąder. Rezydent urologii powiedział mi, że w ciągu jednego dnia czterech chłopców zostało postrzelonych w brzuch”. Z powodu chaosu panującego w Strefie Gazy, mówi Maynard, codzienne rejestrowanie tego, które części ciała zostały trafione – i jak często.

W przeszłości pojawiały się przesłanki wskazujące na to, że izraelscy snajperzy traktowali strzelanie do określonych części ciała z pewną dozą żartobliwości. W 2020 roku izraelscy snajperzy anonimowo opowiedzieli gazecie „Haaretz”, jak próbowali pobić „rekordy”, trafiając w jak najwięcej kolan w ciągu jednego dnia . Jeden z nich oddał aż 42 strzały.

Siły Obronne Izraela nie odnoszą się merytorycznie do kwestii zaobserwowanych przez lekarzy. Według wojska to Hamas „tworzy niebezpieczne warunki dla ludności cywilnej”.

Mimo to lekarze wielokrotnie przedstawiali rozbieżne wersje zdarzeń.

Na początku sierpnia amerykański lekarz pogotowia ratunkowego Adil Husain właśnie wrócił ze szpitala Nasser, przemawiając do tłumu w Teksasie. Zwrócił uwagę na brak zagranicznych dziennikarzy w Strefie Gazy. „Dlatego to my, lekarze, którzy tam byliśmy”, powiedział, „musimy dać świadectwo”. Dodał, że czuje, iż „naszym obowiązkiem jest przemawiać w imieniu mieszkańców Strefy Gazy”. W ciągu dwóch tygodni, jak dodał, był świadkiem setek zgonów na swoim oddziale ratunkowym.

Opowiada historię Ahmeda, 10-letniego chłopca, który wrócił z banku żywności z pustymi torbami. „Przywieziono go na mój oddział ratunkowy z ranami postrzałowymi głowy, szyi i brzucha” – mówi Husain. W wywiadzie dla gazety „de Volkskrant” opowiada, że ​​w ostatnich chwilach życia podał chłopcu ketaminę, aby złagodzić jego śmierć. „Trzymałem go mocno i szepnąłem mu do ucha: Przepraszam”.

Lekarze opuszczający region są niemal bez wyjątku dręczeni poczuciem winy – bo przecież mogą wyjechać, podczas gdy wszyscy inni zostają.

„Po moim pierwszym wyjeździe pozostawałem w kontakcie z kolegami w Gazie i pytałem, jak sobie radzą” – mówi Sarmad Tamimi, który wrócił z drugiego wyjazdu pod koniec lipca. „Ale nie mogę już tego robić. Bo boję się, co powiedzą”.

Twój obowiązek moralny

Jest 28 maja 2025 roku. Sidhwa przemawia przed Radą Bezpieczeństwa w siedzibie ONZ w Nowym Jorku. Zaproszenie przyszło w ostatniej chwili, co zmusiło go do odwołania wszystkich pacjentów ze szpitala w Stockton.

„Nie jestem tu jako decydent ani polityk” – mówi Feroze Sidhwa, przesuwając palcem wskazującym po tekście na papierze przed sobą. „Jestem lekarzem, który był świadkiem celowego zniszczenia systemu opieki zdrowotnej, celowych prześladowań moich kolegów i eksterminacji narodu”.

WIDEO

Półtora miesiąca wcześniej Sidhwa wrócił ze swojej drugiej misji w Gazie. Teraz siedzi tu, ubrany w szary garnitur i zielony krawat, i mówi o rzeczach, których nie da się opisać. Wydaje się opanowany i skupiony.

„Moimi pacjentami były sześciolatki – z odłamkami w sercach i kulami w mózgach. I kobiety w ciąży, których miednice zostały zmiażdżone, a płody rozerwane na dwoje, gdy były jeszcze w łonie matki”.

W rzeczywistości, jak później powiedział w wywiadzie dla „de Volkskrant” , jego pierwotne przemówienie było „znacznie bardziej ostre”. Jednak za radą zaufanego doradcy złagodził swoje słowa – tak, aby nie odbiegać zbytnio od dyplomatycznych konwencji.

Prawie wszyscy lekarze, z którymi rozmawiał de Volkskrant, opisali, że odczuwają tę samą potrzebę co Sidhwa. Jadą do Gazy, by pomagać – leczyć rannych, ratować życie. Ale kiedy widzą skalę zniszczeń, liczbę zabitych niewinnych cywilów i jak niewiele istnień ludzkich mogą uratować, zdają sobie sprawę, że ich zadanie nie kończy się wraz z powrotem do domu.

Z neutralnych pomocników stali się – czasem niechętnie – świadkami publicznymi. Dzięki temu mogą opowiedzieć jak największej liczbie osób to, co widzieli na własne oczy.

Przydarzyło się to Nizamowi Mamode, gdy składał zeznania przed brytyjską komisją parlamentarną jesienią 2024 roku. Podczas przesłuchania, transmitowanego na żywo, 63-letni chirurg stracił przytomność.

WIDEO

W połowie opisu, jak dzieci leżały na ziemi po nalocie bombowym – tylko po to, by zostać ostrzelane przez uzbrojone drony, „to działo się dzień po dniu” – Mamode milknie. Zamyka oczy. Jego warga zaczyna drżeć.

Jego milczenie łagodnie przerywa przewodnicząca komisji. „Czuję…”, mówi, „bo nie da się wyrzucić z głowy tego, co się zobaczyło”.

Mamode był członkiem Partii Pracy przez prawie trzydzieści lat. Prowadził nawet kampanię w jej imieniu w ostatnich wyborach. „Ale teraz pociąłem swoją legitymację członkowską i już nie jestem członkiem” – powiedział dziennikowi „Volkskrant” – „ponieważ wstydzę się naszego rządu Partii Pracy. Uważam, że ma on moralny obowiązek działać – i nie widać żadnych oznak, że zamierza to zrobić. Wierzę, że pewnego dnia zostanie za to surowo osądzony”.

To ciężar spoczywający na barkach niemal wszystkich lekarzy: pochodzą oni z krajów, które są tradycyjnymi sojusznikami Izraela. Krajów, które – nawet po wysłuchaniu relacji naocznych świadków – nie podjęły zdecydowanych działań, by powstrzymać Izrael. A Stany Zjednoczone nadal dostarczają broń, która w ogóle umożliwia rozlew krwi.

W szpitalach w Gazie lekarze starają się o tym nie myśleć. Ale czasami nie mogą tego uniknąć.

Kiedy Izrael przerwał zawieszenie broni falą nalotów bombowych 18 marca, korytarze Szpitala Nasera szybko zapełniły się zwłokami i rannymi. „Pamiętam pięcioletnią dziewczynkę” – mówi Feroze Sidhwa. „Miała na imię Sham. Była pierwszym dzieckiem, które udało mi się uratować tego dnia. Siedziałam obok niej na podłodze, próbując pomóc jej oddychać. Odłamek przeszedł przez jej mózg i widziałam tylko małą strużkę krwi”.

Pośród chaosu, gdy wokół niej rozbrzmiewały krzyki dzieci, Sidhwa myślała tylko o jednym: „Czy zapłaciłam za ten odłamek? Czy to był mój sąsiad? A może jego sąsiad? Do którego Amerykanina mogę wysłać maila z informacją, że znaleziono jego granat?”

O TEJ HISTORII

W ciągu ostatnich kilku miesięcy „de Volkskrant” rozmawiał szczegółowo z 17 lekarzami i pielęgniarką z zagranicy o ich doświadczeniach w Strefie Gazy. W miarę możliwości, uzupełniali swoje relacje fotografiami, zdjęciami rentgenowskimi, notatkami medycznymi i fragmentami pamiętników. Gazecie pokazano zdjęcia dziesiątek dzieci z ranami postrzałowymi głowy lub klatki piersiowej.

De Volkskrant zebrał ten wybór fotografii po starannym rozważeniu, ponieważ stanowią one istotną część niniejszego śledztwa. Wyraźnie ilustrują one wypowiedzi lekarzy na temat zaobserwowanych przez nich wzorców obrażeń. W miarę możliwości lekarze, którzy wykonali zdjęcia, konsultowali się z krewnymi. W niektórych przypadkach nie było to możliwe, ale lekarze mimo to udostępnili zdjęcia, ponieważ uznali interes publiczny za istotny: podejrzewali zbrodnie wojenne. De Volkskrant posiada znacznie więcej zdjęć, ale większość z nich jest uważana za zbyt drastyczną, aby ją opublikować.

Gazeta skontaktowała się z lekarzami, którzy wcześniej pracowali w strefach kryzysu międzynarodowego, aby mogli porównać sytuację w Strefie Gazy ze swoimi doświadczeniami. Są oni również ostatnimi naocznymi świadkami wydarzeń na świecie.

„Volkskrant” poprosił lekarzy o policzenie, ile dzieci w wieku 15 lat i młodszych widzieli z pojedynczym postrzałem głowy lub klatki piersiowej – kluczowym wskaźnikiem, że padły ofiarą ataku. Niektórzy lekarze dysponowali notatkami lub zdjęciami; inni polegali na swojej pamięci. Gazeta posłużyła się najbardziej ostrożną liczbą, wykluczając dzieci, co do których lekarze nie mieli pewności. Dzieci z ranami postrzałowymi innych części ciała nie zostały uwzględnione, ponieważ w takich przypadkach celowe zabójstwo jest mniej pewne. Dotyczy to również dwóch chłopców opisanych przez chirurga ortopedę Marka Perlmuttera, którzy zostali postrzeleni zarówno w głowę, jak i w klatkę piersiową.

Niektórzy lekarze pracowali jednocześnie w tym samym szpitalu, więc nie można całkowicie wykluczyć podwójnego liczenia. Lekarze uważają jednak, że jest to wysoce nieprawdopodobne, ponieważ zazwyczaj nie leczyli tych samych pacjentów. Liczba dzieci z ranami postrzałowymi, z którymi zetknął się lekarz, była bardzo zróżnicowana w zależności od miejsca i czasu. Na przykład, amerykański chirurg urazowy Feroze Sidhwa leczył trzynaścioro dzieci podczas swojego pierwszego zlecenia, ale żadnego podczas drugiego, które miało miejsce częściowo w czasie zawieszenia broni.

Gazeta „Volkskrant” zapytała armię izraelską (IDF) o wyniki badań lekarzy. IDF odpowiedziało, ale pytania dotyczące celowego strzelania do dzieci pozostały bez odpowiedzi.

Źródło: Co mówią nam rany