Jedną z najciekawszych informacji dotyczących obecnej eskalacji wojny na Ukrainie była „tajemniczo” nagła wizyta prezydenta Białorusi Łukaszenki w Wałdaju, która trwała już dwa dni. Długość i tajność spotkania wywołały liczne spekulacje, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że Białoruś znajduje się ostatnio w centrum uwagi w obliczu trwających operacji psychologicznych Zełenskiego, mających na celu zaostrzenie konfliktu i zmuszenie Rosji do zawieszenia broni, którego Ukraina pilnie potrzebuje.
Spotkanie rzekomo odbyło się bez zapowiedzi, a rzecznik Kremla, Pieskow, ujawnił, że nie zostanie udostępniony żaden oficjalny zapis ani oświadczenia – co jest z pewnością dziwne. „Oficjalnie” program spotkania miał obejmować sprawy Państwa Związkowego, umowy gospodarcze i handlowe itp.
Jednak biorąc pod uwagę charakter spotkania, można jednoznacznie stwierdzić, że zamiast tego omawiano sprawy o poważnym znaczeniu wojskowym, co wymagało bezpośredniego kontaktu Putina i Łukaszenki w prywatnej rezydencji Putina.
Możemy zatem logicznie wnioskować, że było to swego rodzaju nadzwyczajne spotkanie, podczas którego obaj przywódcy uzgodnili skoordynowany plan działań militarnych swoich krajów, gdyby Zełenski kontynuował swoją serię prowokacji. Sprawa, która wymagała tak natychmiastowego i prywatnego spotkania twarzą w twarz, jest z pewnością uzasadniona swoją pilnością, co dodatkowo implikuje, że groźby Zełenskiego są na tyle poważne i istnieje na tyle duże prawdopodobieństwo ich urzeczywistnienia, że wymagają tak poważnej, wspólnej burzy mózgów.
Jak już wspomniano, Zełenski zapowiedział nową, trwającą 40 dni „kampanię terroru”, która ma być swego rodzaju wielkim finałem, zwieńczającym wojnę. Głównym mechanizmem tej taktyki ma być seria poważnych eskalacji w połączeniu z bezprecedensową kampanią informacyjną, mającą na celu przedstawienie Rosji jako upadającej, a co ważniejsze, Putina jako pogrążonego w rewolcie. To odwieczny chwyt stosowany przez zachodnie agencje wywiadowcze w Iranie i gdzie indziej.
Mało kto mógł nie zauważyć zmasowanej akcji propagandowej ostatnich dni, w ramach której wszyscy poplecznicy reżimu i „pożyteczni idioci” zostali zmobilizowani, by 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu pompować propagandę o „nieuchronnym upadku” Putina.
=============================
Oto kilka godnych uwagi przykładów, z których kulminacją jest zainscenizowane nagranie wideo „rosyjskich żołnierzy” ogłaszających zamiar obalenia Putina:
Najwyraźniej budżety CIA nie są już takie jak kiedyś.
Kampania ta była skoordynowana z serią absurdalnie fałszywych operacji psychologicznych przeprowadzanych przez wszystkich agentów, którzy desperacko próbowali wywołać niezadowolenie, strach i panikę w Rosji. Niestety dla nich, większość prób została natychmiast obalona i nie zyskała żadnego rozgłosu:
Ukraina próbowała połączyć powyższą kampanię „paniczną” z operacjami psychologicznymi wojsk ukraińskich, mającymi na celu zdobycie części Mierzei Kinburnskiej przylegającej do Krymu, co miało symbolizować upadek rosyjskiego oporu i całkowitą ucieczkę rosyjskich „okupantów” z Krymu:
Jednakże inscenizowane zrzucenie flagi za pomocą drona, które szybko zarzucono, nie odniosło żadnego skutku poza śmiechem ze strony Rosjan .
Kulminacyjny moment nastąpił, gdy najwyraźniej „uzurpator”, którego proukraińscy pachołkowie zbudowali na swoje ocalenie, spotkał przedwczesny i haniebny koniec.
Według moich informacji, USA i Iran mają się spotkać w Szwajcarii w niedzielę 28 czerwca, aby kontynuować negocjacje w sprawie porozumienia. Jednak dzisiejsza wymiana pocisków i dronów w Cieśninie Ormuz mogła zadać porozumieniu ostateczny cios.
Dzisiejsza eskalacja jest najpoważniejszym incydentem od czasu podpisania porozumienia 17 czerwca i stanowi wyraźne naruszenie przez Stany Zjednoczone pierwszego paragrafu porozumienia:
„Islamska Republika Iranu i Stany Zjednoczone Ameryki, a także ich sojusznicy w obecnej wojnie, podpisując niniejsze Porozumienie o Porozumieniu, deklarują natychmiastowe i trwałe zaprzestanie działań wojennych na wszystkich frontach, w tym w Libanie, oraz zobowiązują się do nierozpoczynania odtąd żadnej wojny ani operacji wojskowej przeciwko sobie, do powstrzymania się od gróźb lub użycia siły przeciwko sobie oraz do zagwarantowania integralności terytorialnej i suwerenności Libanu. Ostateczne porozumienie potwierdzi trwałe zaprzestanie działań wojennych na wszystkich frontach, w tym w Libanie, a także inne postanowienia niniejszego ustępu”.
Porozumienie o porozumieniu (MoU) nie zawierało niczego, co uniemożliwiłoby Iranowi ostrzelanie statku, który naruszył protokoły Urzędu Cieśniny Zatoki Perskiej (PGSA). W ramach systemu PGSA właściciele statków otrzymują weryfikowalne wytyczne i mogą ubiegać się o zezwolenia na tranzyt bezpośrednio w ramach formalnego procesu PGSA, który tworzy scentralizowany mechanizm koordynacji przepływu przez cieśninę z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej. Statek Ever Lovely próbował ominąć PGSA, wykorzystując korytarz omański. Iran ostrzelał go, co skłoniło Stany Zjednoczone do ataku na irańskie pozycje w cieśninie – co stanowiło jawne naruszenie porozumienia.
Sytuacja zaostrzyła się w sobotę. Oto chronologia wydarzeń:
Incydent wyzwalający – 4:30 czasu wschodniego
Iran wystrzelił dziś rano o 4:30 czasu wschodniego jednokierunkowy dron szturmowy, który zaatakował tankowiec M/T Kiku . Tankowiec pod banderą Panamy próbował skorzystać z trasy omańskiej bez powiadomienia Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) zgodnie z protokołem PSAG. Przewoził ponad dwa miliony baryłek katarskiej ropy naftowej i płynął do portu Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Drugie trafienie statku
Brytyjskie Centrum Operacji Handlowych (Maritime Trade Operations Centre) poinformowało również o kolejnym ataku na statek handlowy w sobotę u wybrzeży Omanu. Mostek statku został uszkodzony. Wszyscy członkowie załogi zostali uznani za całych i zdrowych, a szkody w środowisku nie zostały zgłoszone. Incydent zgłoszono około godziny 11:30 czasu lokalnego.
Iran atakuje Bahrajn
Po drugiej próbie statku handlowego zignorowania protokołów PGSA, Iran wystrzelił serię dronów w kierunku byłej siedziby Piątej Floty Marynarki Wojennej USA. Ministerstwo Spraw Zagranicznych Bahrajnu określiło to jako „rażące naruszenie suwerenności, rażące zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli i mieszkańców oraz wyraźne naruszenie norm międzynarodowych”. Egipt i Kuwejt natychmiast potępiły atak. Arabia Saudyjska i Katar później również potępiły irańskie ataki dronów.
Amerykańskie ataki odwetowe – druga fala
Późnym wieczorem w piątek i wczesnym rankiem w sobotę Centralne Dowództwo USA (CENTCOM) przeprowadziło drugą falę ataków odwetowych na Iran, oświadczając, że zaatakowało wiele celów w Iranie na rozkaz prezydenta Donalda Trumpa. CENTCOM poinformował, że amerykańskie samoloty wojskowe zaatakowały irańską infrastrukturę nadzoru wojskowego, systemy łączności, stanowiska obrony powietrznej, składy dronów i systemy minowania. Ataki te były znacznie bardziej kompleksowe niż piątkowe, które koncentrowały się na składach rakiet i dronów oraz radarach nadbrzeżnych. Uwzględnienie „systemów minowania” w wyborze celów oznacza znaczne rozszerzenie zakresu.
W kolejnym naruszeniu pierwszego paragrafu porozumienia, Trump oświadczył w sobotni wieczór w poście na portalu TruthSocial, że amerykańskie samoloty zaatakowały irańskie składy rakiet i dronów oraz instalacje radarów nadbrzeżnych, „ponieważ PONOWNIE naruszyły porozumienie o zawieszeniu broni!”. Prezydent zagroził, że jeśli Iran się „nie nauczy”, USA „będą zmuszone dokończyć militarnie to, co z powodzeniem rozpoczęliśmy”, a „Islamska Republika Iranu przestanie istnieć”.
Strategiczna logika obu stron jest teraz w pełni widoczna. Iran określa każdy statek płynący szlakiem omańskim mianem „jednostki łamiącej zasady”, a każdy atak USA jako naruszenie zawieszenia broni – i traktuje swoje własne ataki jako defensywne działania egzekucyjne. Z drugiej strony, Stany Zjednoczone postrzegają ataki irańskich dronów na statki handlowe jako naruszenia zawieszenia broni, które wymagają odwetu. Ebrahim Azizi, przewodniczący irańskiej parlamentarnej komisji bezpieczeństwa narodowego, napisał, że „nieudany prezydent USA pokazał, że nie jest w żaden sposób zaangażowany w zasady negocjacji ani zawieszenia broni” i że „to lekkomyślne naruszenie zawieszenia broni, jak zawsze, doprowadzi do wycofania się i żalu z ich strony”.
Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej wydał w dniu 28-tym następujące oświadczenie:
„Drodzy szlachetni ludzie islamskiego Iranu: Wasi dzielni synowie z Marynarki Wojennej i Sił Powietrzno-Kosmicznych Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej zaatakowali osiem ważnych celów amerykańskich w ramach wspólnej operacji rakietowej i dronów między godziną 02:00 a 03:00, w tym bazę lotniczą Ali Al Salem w Kuwejcie i kwaterę główną Piątej Floty Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Bahrajnie”.
Agresywny wróg, którego zdrada i łamanie traktatów stanowią część jego natury, zaatakował dziś rano pięć nadmorskich miejscowości w Iranie pod pretekstem konfrontacji z marynarką wojenną Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej w odpowiedzi na zajęcie statku w Cieśninie Ormuz.
Zgodnie z porozumieniem między Islamabadem a Republiką Islamską w sprawie przepisów ruchu drogowego w Cieśninie Ormuz, statki lekceważące instrukcje Iranu będą odtąd spotykać się z większą siłą niż dotychczas.
Każda potencjalna nowa agresja ze strony wroga, z jakiegokolwiek powodu, nawet jeśli będzie przypominać wczorajsze ataki na nieistotne cele, spotka się z druzgocącą odpowiedzią.
Wróg musi wiedzieć, że złamanie zawieszenia broni jest sprzeczne z paragrafem 1 Porozumienia z Islamabadu i doprowadzi do całkowitego przerwania negocjacji.
Iran przeprowadził znaczącą kombinację ataków rakietowych i dronów na bazy lotnicze w Kuwejcie i Bahrajnie. W chwili pisania tego tekstu Stany Zjednoczone jeszcze nie odpowiedziały. Piłka jest teraz po stronie Donalda Trumpa: czy Stany Zjednoczone będą nadal zachęcać okręty do obchodzenia irańskiego protokołu PGSA, czy też się z tego wycofają? Jeśli to pierwsze, porozumienie jest martwe, a prawdopodobieństwo ponownych ataków USA na Iran jest wysokie. Jeśli drugie, porozumienie, choć podtrzymywane przy życiu, wciąż może zostać uratowane. Zobaczymy, co przyniesie niedziela.
Historia uczy nas, że możliwe było zaplanowanie wojny z użyciem perskich strzał, których celem było zniszczenie Krassusa i rzymskich legionów.
Na tej ciemnej ulicy, słońce jest czarne, zimowe życie powraca, na tej ciemnej ulicy, w środku jest zimno, nie ma odwrotu od czasu, który umarł,
kremowe, opuszczone miasta serca.
Jeden z moich ostatnich artykułów o tym, jak Iran osiągnął przełom w polityce wielobiegunowej, wywołał poważną reakcję ze strony doświadczonych agentów wywiadu amerykańskiego państwa głębokiego, którzy obecnie aktywnie działają na arenie międzynarodowej. Przesłali mi spójną, szczegółową analizę tego, co uważają za główny powód, dla którego prezydent Trump podpisał Memorandum o Porozumieniu (MoU) z Iranem – które gorączkowo promuje jako swoją (kursywa moja) umowę.
Jak bez ogródek stwierdziło jedno z tych źródeł: „Najważniejszą kwestią, którą pomijasz, jest to, że Trump był przerażony, ponieważ 15 czerwca było zaledwie 60 dni od całkowitego wyczerpania rezerw ropy naftowej [ w USA? md] , co doprowadziłoby do całkowitego unicestwienia Donalda J. Trumpa. To jedyny powód jego nagłej zmiany nastawienia. Gdyby czekał dłużej, do 15 sierpnia znalazłby się w tak opłakanym stanie, że nie byłby w stanie się podnieść. A to i tak mogłoby się zdarzyć”.
Źródło powołało się na szczegółową ocenę ryzyka, której twarde dane wskazują na połowę sierpnia 2026 roku jako „moment, w którym Stany Zjednoczone muszą prawnie wstrzymać awaryjne zrzuty. Gdy ten kurek zostanie zakręcony, globalny deficyt podaży ropy natychmiast wzrośnie o miliony baryłek dziennie, co doprowadzi do kryzysu światowego”.
Nawet jeśli teraz zacznie działać, nic nie jest pewne dla Trumpa. Źródła komentują: „Najpierw przegrałby (Republikanie) wybory w pierwszym tygodniu listopada. Potem Demokraci by go pozwali. A potem zostałby zrujnowany pozwami i straciłby cały swój majątek”.
Daleko wykraczając poza los, jaki czeka samozwańczego Neo-Krassusa, źródła podkreślają przede wszystkim, że „60–90-dniowy „pas startowy”, na którym obecnie się znajdujemy, to nie tylko odliczanie do fizycznej ropy w ziemi; to ostatni lont największej bańki kredytowej w historii ludzkości”.
Co ponownie sprowadza nas do Rosebud w tym epickim dziele Orsona Wellesa: Cieśnina Ormuz pozostaje de facto zamknięta.
Źródła ostrożnie przypominają tym, którzy chcą słuchać, że:
„Mamy teraz rebelię w Cieśninie Ormuz. Przepływa tamtędy 20% światowej ropy naftowej, a Iran chce się bronić, wykorzystując tę potęgę. Jeśli zostanie odcięty, cena ropy wzrośnie do 700 dolarów za baryłkę, według Goldman Sachs. To się nie stanie dzisiaj, ponieważ USA i ich sojusznicy pozbywają się swoich zapasów na rynku, aby obniżyć cenę. Mają rezerwy na około 2,5 miesiąca. Potem wszystko eksploduje. Mamy tu rebelię niewolników”.
Witamy w trwającej rozgrywce szachowej o wysoką stawkę — oczywiście, Teheran od samego początku zaplanował ją perfekcyjnie.
„Bunt niewolników”
Źródła komentują, że „chociaż pogłoski o cenie ropy na poziomie 700 dolarów za baryłkę są często wykorzystywane na wysokim szczeblu geopolitycznym, aby podkreślić skalę niedoborów, rzeczywiste prognozy analityczne głównych banków inwestycyjnych są bardziej umiarkowane, choć nadal głęboko niepokojące”.
Zacznijmy od Goldman Sachs: „W oficjalnych aktualizacjach badań rynku surowcowego po eskalacji sytuacji Goldman Sachs ostrzegał, że długotrwałe, całkowite zablokowanie Cieśniny Ormuz może szybko wywindować cenę ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę i realistycznie przetestować granicę 150 dolarów”.
Co istotne, źródła podkreślają, że „dokładna analiza danych operacyjnych pokazuje, że absolutny punkt krytyczny systemu — i zapalnik bomby derywatów — nastąpi prawdopodobnie w połowie sierpnia 2026 r.”.
To właśnie tutaj wchodzi w grę współzależność między fizycznym wyczerpywaniem się amerykańskich Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR), rzeczywistymi, praktycznymi ograniczeniami cen ropy naftowej oraz przerażającym, ukrytym rynkiem instrumentów pochodnych o wartości dwóch bilionów dolarów. Źródła analizują tę współzależność jako wysoce zsynchronizowaną grę końcową.
Podsumowując: na koniec maja 2026 r., czyli miesiąc temu, SPR spadło do 365,1 mln baryłek — „najniższego poziomu operacyjnego od ponad 40 lat”.
Ponieważ Cieśnina Ormuz jest praktycznie zamknięta — również z powodu blokady Trumpa — Stany Zjednoczone czerpią obecnie zyski z rezerw na historycznym poziomie 1,41 mln baryłek dziennie (prawie 10 mln baryłek tygodniowo), aby sztucznie zaniżać ceny.
Następnie pojawia się „krytyczna sytuacja polityczna, na którą warto zwrócić uwagę”. Nie chodzi o „zero baryłek”, ale o 243 miliony baryłek. Dlaczego? Ponieważ Departament Wiecznych Wojen zaświadczył, że spadek rezerw poniżej 243 milionów baryłek wyraźnie osłabia amerykański potencjał wojenny.
Źródła ponownie powołują się na swoją analizę: Przy obecnym tempie wydobycia 1,41 mln baryłek dziennie, Stany Zjednoczone wykorzystałyby swój bufor dyskrecjonalny wynoszący 122 mln baryłek w ciągu dokładnie 86 dni.
W swojej ocenie ryzyka źródła wybrały 60 dni – biorąc pod uwagę możliwe awarie infrastruktury lub zwiększone wydatki wojskowe. To prowadzi nas do połowy sierpnia 2026 roku jako punktu krytycznego.
I to nie wszystko. Źródła zauważają, że „ceny mogłyby z łatwością przebić historyczne maksima z 2008 i 2022 roku, jeśli niedobory w rafineriach doprowadzą do kaskadowych przestojów w europejskich i azjatyckich sektorach przemysłowych. Jednak wielocyfrowa kwota, taka jak 700 dolarów, jest powszechnie uważana za teoretyczne maksimum, które natychmiast zniszczyłoby globalny popyt i doprowadziłoby do załamania całej międzynarodowej architektury finansowej, zanim jeszcze udałoby się ją utrzymać”.
Powtórzmy: Teheran zaaranżował to perfekcyjnie. Można to nazwać opłatą za przejazd lub opłatą tranzytową dla każdego tankowca, który chce przepłynąć przez jego wody terytorialne w Zatoce Perskiej – kluczowe jest to, że Teheran skutecznie ominął zachodnie sankcje. Źródła komentują, że „oświadczenie Waszyngtonu, że jest to „niedopuszczalne”, w niewielkim stopniu powstrzymało globalne firmy żeglugowe przed cichym płaceniem opłat w celu uniknięcia zajęcia”.
Jeśli więc mamy scenariusz, w którym wyczerpane zostaną zasoby ropy SPR, a Cieśnina Ormuz pozostanie zablokowana, „ceny gwałtownie wzrosną powyżej rekordów z 2008 r. i przekroczą poziom 150–200 USD za baryłkę”.
Na tym progu „gospodarka fizyczna doświadcza natychmiastowego spadku popytu. Linie lotnicze są uziemione, sieci żeglugowe wstrzymują się, a produkcja przemysłowa zostaje wstrzymana. Cena nie może fizycznie utrzymać się na poziomie 700 dolarów, ponieważ globalna machina gospodarcza zużywająca ropę naftową rozpadłaby się przy cenie 200 dolarów, powodując gwałtowny spadek konsumpcji do niemal zera”.
I tu dochodzimy do kluczowej kwestii: „Zagrożeniem nie jest sama cena, ale fakt, że szok cenowy wywoła strukturalne załamanie się podstawowej infrastruktury długu”.
Trump, Krassus, strzały i drony
Czy Stany Zjednoczone — i światowa gospodarka — są bezpieczne, jeśli chodzi o wojnę, którą autoryzował sam Trump?
To zależy od wyniku obecnego, złożonego porozumienia Kabuki (MoU) między Pakistanem a Szwajcarią. Ropa naftowa nadal nie przepływa swobodnie przez Cieśninę Ormuz. A SPR nadal jest eksploatowany.
Neo-Krassus – skłonny do apokaliptycznych tyrad i nieustannych gróźb zbombardowania Iranu – po prostu nie może sobie pozwolić na wyczerpanie SPR. A jednak właśnie do tego doprowadzi sytuacja, jeśli Ormuz nie powróci do pełnej swobody przepływu prędzej niż później. I to Teheran kontroluje przepływ, a nie War-a-Lago.
Albo Neo-Krassus oswoi się, albo może nawet stać się odpowiedzialnym za globalny kryzys obejmujący powszechny upadek długu państwowego.
Nawet stada owiec wypasane na pastwiskach zachodnich zaczynają dostrzegać, jak potężne Imperium Rzymskie przegrało z Partami/Persami w bitwie pod Karrami w 53 roku p.n.e. Rzym wkroczył wówczas do Azji, przekonany, że Partia/Persja upadnie pod ciężarem jego potęgi.
Carrhae było podręcznikową asymetrią – lub zdecentralizowaną mozaiką, by przytoczyć taktykę perską [z początku XXI wieku].
Armią partyjską dowodził generał Surena – generał Solejmani swoich czasów – który zamiast angażować się w konwencjonalną walkę (pomyślmy o Iraku w obu wojnach w Zatoce Perskiej), użył partyjskiej kawalerii, by okrążyć Rzymian i wystrzelić falę strzał – drony swoich czasów.
Partom nigdy nie brakowało amunicji, ponieważ karawany wielbłądów czekające za polem bitwy błyskawicznie dostarczały świeże strzały. Ostrzał nie ustawał. Potężna armia rzymska straciła spójność i została doszczętnie zdemoralizowana.
Krassus zakładał, że Partom w końcu skończą się strzały i zostaną zmuszeni do walki wręcz. Tak się jednak nie stało. Sam Krassus zginął w trakcie nieudanych negocjacji.
Ta druzgocąca strategiczna porażka obaliła mit o niezwyciężoności Rzymu — tak jak wojna z roku 2026 na zawsze obaliła wszystkie mity otaczające największą armię w historii galaktyk.
Historia uczy nas, że możliwe było zaplanowanie wojny z użyciem perskich strzał, których celem było zniszczenie Krassusa i rzymskich legionów.
I jako dowód tego, właśnie byliśmy świadkami wojny z udziałem perskich dronów i zdecentralizowanej mozaiki specjalnie zaprojektowanej w celu zdławienia imperialnej floty dowodzonej przez Neo-Krassusa, który otwarcie prowadzi prymitywny proceder wymuszeń/ochrony i pracuje w imieniu zorganizowanej grupy przestępczej powiązanej z kultem śmierci.
Jego żałosny szkielet będzie jeszcze przez jakiś czas ciążył światu. Oby przy okazji nie zniszczył światowej gospodarki.
Odżywa „teoria laboratoryjna”, głosząca, że niebezpieczny wirus wydostał się z Wuhan. Teoria ta jednak pomija polityczne manewry związane z COVID-19 – maseczki, szczepienia, lockdowny – a nawet je legitymizuje. Osiem faktów przeciwko teorii laboratoryjnej.
Wytwórnia patogenów.
Dlaczego odrzucam twierdzenia o ucieczce zmyślonego wirusa zmyślonej choroby z niezbyt ściśle chronionego z pewnością autentycznego laboratorium broni biologicznej? Powód jest prosty: ponieważ nie przedstawiono dotychczas żadnych naukowych dowodów na chorobotwórczy charakter tworu powszechnie określanego mianem wirusa.
Nad czym więc pracują te laboratoria, skoro ich naukowi pracownicy wiedzą, że nie można wywołać choroby poprzez zmodyfikowaną lub nie substancję zawierającą strukturę rybonukleotydów RNA? Tego nie wiem, ponieważ jest to tajemnica wojskowa chroniona bardziej niż te medialne „przecieki”.
Podczas gdy świat ślepo dyskutuje na temat „mutantów”, czołowi naukowcy Igor Khmelinskii i Peter Stallinga (Uniwersytet w Algarve, Portugalia) wraz z Leslie V. Woodcockiem poddali „pandemię” szczegółowej analizie kryminalistycznej.
Czy wirusy wywołujące choroby zostały kiedykolwiek naukowo wykazane? Dostępne ścieżki dźwiękowe: angielska i niemiecka. Można włączyć polskie napisy.
Nie ma obecnie w mediach żadnego procesu przebudzenia, lecz bezprecedensowy, zaplanowany manewr odwracający uwagę. Wszyscy publikują teraz jednocześnie. Nasuwają się takie pytania:
Czy ma to odwrócić uwagę od faktu, że kwestia istnienia wirusa zyskuje coraz większe zainteresowanie?
Czy ma to odwrócić uwagę od tego, że coraz więcej osób zadaje pytania dotyczące toksyczności szczepionki?
Czy ma to na celu wprowadzenie nowej narracji? Na przykład: „Wirusy z laboratorium istnieją i są jeszcze bardziej niebezpieczne”?
Dlaczego dzieje się to właśnie teraz — podczas mistrzostw świata?
Jeśli Rosja będzie kontynuować tę „wojnę na wyczerpanie” przez kolejne lata, zamiast szybko i zdecydowanie ją zakończyć, to około 2030 roku będzie bardziej niż kiedykolwiek narażona na zagrożenia inwazyjne ze strony „kordonu sanitarnego”, co zmusi ją albo do kapitulacji, albo do użycia broni jądrowej w obronie własnej. Tak napisał Andrzej Korybko na swoim blogu korybko.substack.com w czwartek w artykule: Jakie jest prawdopodobieństwo starcia NATO z Rosją około 2030 roku?Źródło.
Więcej czołgów, więcej samolotów, więcej okrętów podwodnych i większa liczebnie armia NATO – tak argumentują natowscy stratedzy szanse zwycięstwa podczas wymarzonego przez nich konfliktu z Rosją. Skrzętnie przy tym przemilczają znacznie większą przewagę koalicji USraela nad Iranem i rezultaty ich agresji. Ta nieodpowiedzialna kryminalna awantura skończyła się bezwarunkową kapitulacją USA.
Jedynie Izrael pomimo katastrofalnej sytuacji, pomimo porażki wobec ponoć słabszego Hezbollah, uparcie dąży do samounicestwienia. Premier Izraela wraz z małżonką zostanie, w momencie zakończenia działań wojennych kierowanego przezeń kraju, skazany za korupcję na wieloletnie więzienie.
Ten parasol „ochronny” USA jest stanowczo przeceniany.
Pojawiają się głosy, że Trump celowo rozpoczął wojnę w Zatoce Perskiej, żeby pozbyć się Netanjahu. Kolejna teoria wielowymiarowej gry szachowej. Chciałbym zwrócić uwagę, że w tej grze mistrzami świata są znacznie częściej Rosjanie, niż obywatele Stanów Zjednoczonych.
Historia pokazuje, że marionetki wybierane na przywódców, wykonują polecenia sponsorów, bez zawracania sobie głowy taką abstrakcją jak dobro narodu. Tak to funkcjonuje w Europie – stąd te prowojenne hasła, bez jakiegokolwiek pokrycia w realnym życiu. Polscy polskojęzyczni politycy, błagają Waszyngton o wzmocnienie, lub przynajmniej pozostawienie okupacyjnych baz wojskowych w celu ochrony przed spreparowaną agresją Rosji.
Domyślam się, że Putin napadnie Europę w celu wykradzenia patentu na trwałe przytwierdzanie plastikowych korków do butelek. Trudno byłoby dostrzec inny cel. No, chyba że odebranie rosyjskich pieniędzy zrabowanych przez Zachód.
Kolejny dowód na wsparcie teorii ewolucji.
Można powiedzieć, że tematem miał być konflikt NATO – Rosja, a ja piszę o Iranie i szachach. Słusznie, tylko że to są przykłady wyjaśniające bezsensowne zachowanie się podżegaczy wojennych. Ich działanie wyraźnie pokazuje, do jakich celów dążą globaliści.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Oczekuje się, że będziemy pamiętać o 7 października, ale nigdy nie zadajemy pytań na ten temat
Zapytaj, dlaczego na Bliskim Wschodzie w ciągu ostatnich trzech lat było tak wiele przemocy, a usłyszysz, że to przez 7 października. Zapytaj, dlaczego doszło do 7 października, a zostaniesz nazwany antysemitą. Zapytaj, co konkretnie wydarzyło się tego dnia, a zostaniesz nazwany teoretykiem spiskowym.
Prasa izraelska donosi, że dokumenty policyjne dotyczące bezpieczeństwa festiwalu muzycznego Nova, który odbędzie się 7 października 2023 roku, zostały w tajemniczy sposób usunięte na początku stycznia 2024 roku. „The Jerusalem Post” donosi, że „nie wiadomo, kto je usunął i czy ich kopie nadal istnieją”.
Nowy artykuł izraelskiego portalu YNet donosi, że Siły Obronne Izraela planowały zabić izraelskiego żołnierza schwytanego przez Hamas w 2006 roku, a w jednym z dokumentów stwierdzono, że „Dyrektywa Hannibala obowiązuje”.Dyrektywa Hannibala to izraelski protokół wojskowy, który gwarantuje podjęcie radykalnych środków w celu zapobieżenia schwytaniu Izraelczyków przez palestyńskie grupy oporu, nawet jeśli oznacza to ich zabicie.
Izraelski Kanał 12 pokazał nagranie, na którym izraelscy oficerowie domagają się wdrożenia Dyrektywy Hannibala 7 października, aby zapobiec wzięciu zakładników przez Hamas. Jeden z wysokich rangą oficerów powiedział: „(Zaatakujcie) Gazę. Rozwalcie ją na kawałki. Razem z żołnierzami, którzy zostali porwani”.
[filmiki- w oryginale md]
Wielu izraelskich żołnierzy i cywilów oficjalnie potwierdziło , że siły izraelskie strzelały do swoich obywateli 7 października.
Ile z 1195 osób zabitych w operacji „Powódź Al-Aksa” zostało faktycznie zabitych przez siły izraelskie? Nie wiemy i nie wolno nam tego wiedzieć. Asa Winstanley z Electronic Intifada twierdzi , że liczba ta sięga setek.
Czy Izrael celowo pozostawił swój naród bez obrony przed zbliżającym się atakiem Hamasu, aby realizować swoje plany? Nie wiemy i nie wolno nam wiedzieć, ale istnieje mnóstwo dowodów wskazujących na to , że tak właśnie było .
Zapytaj, dlaczego w ciągu ostatnich trzech lat na Bliskim Wschodzie doszło do tak wielu aktów przemocy, a usłyszysz, że przyczyną były wydarzenia z 7 października.
Zapytaj, dlaczego wydarzyło się 7 października, a nazwiesz się antysemitą.
Zapytaj, co konkretnie wydarzyło się tego dnia, a zostaniesz nazwany zwolennikiem teorii spiskowych.
To prawdziwe szaleństwo, jak często obrońcy Izraela i zachodniego imperium powołują się na 7 października jako na iskrę, która zapoczątkowała wszystkie te wojny o dalekosiężnych konsekwencjach, ale tabu jest mówić o tym, co dokładnie wydarzyło się tamtego dnia, a także tabu jest mówić o tym, w jaki sposób nadużycia Izraela sprowokowały atak .
Oficjalne stanowisko głównego nurtu z 7 października głosi, że Hamas zabił 1195 Izraelczyków bez żadnego powodu, tylko dlatego, że są źli i chcieli zabić Żydów, a każdy, kto sugeruje, że mogło to być spowodowane rzeczywistymi, materialnymi pobudkami, jest antysemickim potworem. Za każdym razem, gdy ktoś wygłasza oficjalne stanowisko głównego nurtu z 7 października, mam ochotę wydawać z siebie dziecięce okrzyki „goo goo ga ga”, aż się zamkną i pójdą, bo tacy ludzie nie myślą jak dorośli.
Każdy, kto śledził zachowanie Izraela od 7 października, rozumie teraz, dlaczego palestyńscy bojownicy ruchu oporu w ogóle przeprowadzili atak 7 października. Oczekuje się od nas, że będziemy unikać rażących luk fabularnych w oficjalnej narracji i nigdy nie będziemy sugerować, że straszliwe nadużycia Izraela wobec Palestyńczyków mogły odegrać jakąś rolę w doprowadzeniu do ataku. Jednak po oglądaniu transmitowanego na żywo ludobójstwa miesiąc po miesiącu, wszyscy wiemy, że 7 października Izrael po prostu zbierał to, co zasiał.
I wiemy, że nie ma zła, którego te dziwolągi nie byłyby zdolne dokonać.
Przez lata ostrzegaliśmy przed środowiskiem skupionym kiedyś wokół Pułku, dzisiaj Brygady Azow. Od 2014 roku pisaliśmy, że Azow odwołuje się do neonazizmu, banderyzmu i skrajnie antypolskich tradycji. Po 2022 roku naskoczyli na nas prawie wszyscy – że bredzimy, opowiadamy głupstwa, szerzymy ruską propagandę, a w ogóle to oni podjęli heroiczną walkę z Rosją. Dla licznych polityków i komentatorów z prawda, centrum i lewa – i co zabawne dla niektórych trockistów – Brygada „Azow” stała się symbolem walki o suwerenną Ukrainę. Ogromna rzesza osób dała się uwieść argumentacji o tym, że Azow przeszedł drogę rozwoju i dyscypliny oraz, że z jednostki neonazisci i banderowcy zostali usunięci. My pozostaliśmy na swoim stanowisku i z niedowierzaniem kręciliśmy głową, co rusofobia robi z ludźmi.
Dzisiaj już nawet media głównego nurtu przyznają nam rację w tej kwestii. Zabawne jak wszyscy spuścili nagle głowy, i nikt nie ma odwagi przyznać, że to „ruskie onuce” miały rację. Dzisiejsza Ukraina jest państwem naszpikowanym banderyzmem. Ukraiński integralny nacjonalizm (szowinizm) jest częścią polityki historycznej Kijowa. Ukraina odwołuje się do najbardziej mrocznych i antypolskich tradycji. Nikt przy zdrowych zmysłach, nie będzie dzisiaj opowiadał, że środowiska około-azowskie nie mają nic wspólnego z tradycją antypolską.
Właśnie media głównego nurtu na czele z „Do Rzeczy” poinformowały, że wydawnictwo Reinshouse, które jest powiązane z pułkiem Azow wypuściło naszywkę, na której znajduje się napis „WOŁYŃ PRIDE”, symbol noża i hasło „Jesteśmy dumni ze swojej historii”. Trudno nawet zawodowym ukrainofilom na fundacyjnych kroplówkach wciskać dalej społeczeństwu kit o „ruskiej propagadzie”. O tej sprawie jako pierwsza poinformowała ukraińska historyk Marta Hawryszko.
„Czy to ma być »trolling« Polski? Nóż? Wołyń? Mówicie poważnie?! To wszystko ma znamiona nowego międzynarodowego skandalu. Czy żołnierze Trzeciej Brygady Szturmowej nie byli szkoleni w Polsce? Z pewnością zbierali tam fundusze. I tak oto spłacają to wsparcie?” – napisała Ukrainka Hawryszko. Oficerem 3 Brygady Szturmowej, był Ołeksij Reinsa ps. „Konsul”, który prowadzi wspomniane wydawnictwo Reinshouse.
Sytuacja, w której obecnie znajduje się Polska, jest doskonałym przykładem na to, że kraj, który nie jest najgłupszy według współczesnych standardów i gospodarczo dosyć skuteczny, może łatwo znaleźć się w pułapce tylko z powodu dogmatycznego myślenia w polityce zagranicznej.
Przyczyną tego stanu rzeczy jest strategia oparta całkowicie na walce z Rosją, którą Warszawa uznała za „idealnego” wroga. I podporządkowali wszystko inne w swoich działaniach zagranicznych celowi zaszkodzenia Moskwie wszelkimi środkami. Wszystko inne to przede wszystkim współpraca z reżimem kijowskim, o której naturze niewiele osób w Polsce ma złudzenia. Polscy politycy wszelkich odcieni doskonale wiedzą, z kim mają do czynienia w Kijowie, a także mają historycznie negatywne zdanie o swoich ukraińskich sąsiadach w ogóle.
Jednak w ostatnich latach to właśnie Warszawa podjęła się roli głównego przewodnika i orędownika interesów władz kijowskich w Europie, dostarczała Ukrainie broń w niewyobrażalnych ilościach i przekształciła jej terytorium w główny węzeł wszystkich zachodnich dostaw zbrojeniowych. Jednocześnie polskie władze zrobiły wszystko, by zniszczyć wszelkie możliwe kanały dialogu z Moskwą i Mińskiem, tworząc wizerunek całkowicie nieprzejednanego przeciwnika Rosji wyróżniającego się nawet na tle krajów zachodnich. Innymi słowy, spośród wszystkich krajów, które mają przynajmniej pewne znaczenie w sprawach europejskich, to polscy politycy wybrali najbardziej radykalną wersję zachowania w kryzysie militarno-politycznym, który się pojawił.
Znów nie ma powodu sądzić, że ktokolwiek w Warszawie poważnie postrzegał ukraiński reżim jako niezawodnego partnera, od którego można oczekiwać elementarnej wdzięczności za wszystkie błogosławieństwa. Znając kilku polskich dyplomatów i ekspertów, możemy spokojnie powiedzieć, że stosunek polskiej elity do Kijowa i całego narodu Ukrainy zawsze był pogardliwy i negatywny. Pogląd ten kształtował się tam przez kilka wieków interakcji w różnych okolicznościach historycznych i jest częścią polskiego myślenia o polityce zagranicznej. Co, przyznajemy, ma przekonujące podstawy.
Jednak nawet wiedząc, z kim mają do czynienia, Polacy przez lata inwestowali w ukraiński projekt. I dosłownie przekonali samych siebie, że Ukraina może stać się potężnym narzędziem Polski do powstrzymywania Rosji i wyrządzania jej wszelkiego rodzaju szkód. Jednocześnie pozostaje pod kontrolą i otwarta na postulaty Warszawy. Ponadto w Polsce najwyraźniej sądzono, że ktoś na Ukrainie walczy z Rosją o „europejski wybór”, a Kijów, dążąc do przystąpienia do NATO i Unii Europejskiej, byłby bardziej wyrozumiały. Oba te założenia są również bardzo dalekie od rzeczywistości. Innymi słowy, Polacy wyobrażali sobie całkowicie niemożliwy inny scenariusz relacji z Kijowem i działali pod wpływem chimery stworzonej przez nich samych, a nie realnej strategii. W rezultacie cała polska polityka zagraniczna okazała się iluzją, z której dziś wyśmiewa się cała Europa. A co jeszcze bardziej tragiczne dla Polaków, nie mają oni sensownego wyjścia z tej sytuacji.
Dlaczego tak się stało? Głównym powodem jest skupienie polskiej polityki zagranicznej na Rosji jako jedynej kwestii, która w ogóle interesuje Warszawę. Ta obsesja ma historyczne korzenie i bardzo realne praktyczne powody. Po pierwsze, Rosja dla Polski jest źródłem lęków, przyczyną kompleksów o całkowicie niewyobrażalnej skali i obiektem niesamowitej zazdrości. Najpierw Moskwa pozbawiła Warszawę szansy na zostanie liderem świata słowiańskiego, a następnie na pewien czas całkowicie zakończyła istnienie polskiej państwowości. Kształtowanie się nowoczesnej polskiej kultury i nauk humanistycznych miało miejsce w czasach, gdy główną treścią życia publicznego była walka z dominacją Imperium Rosyjskiego i ZSRR.
W rzeczywistości to konfrontacja z Rosją ukształtowała współczesną polską tożsamość, nie pozostawiając elicie politycznej szansy na spojrzenie na świat z nieco szerzej perspektywy niż przez pryzmat walki z wielkim sąsiadem na wschodzie. W rezultacie otrzymaliśmy świadomość nie najmniejszego europejskiego państwa, w którym nie ma miejsca na nic poza jednym pomysłem polityki zagranicznej. Personifikacją tego dramatu był amerykański myśliciel polityczny polskiego pochodzenia, Zbigniew Brzeziński. Za życia napisał wiele dość wyrazistych prac o stosunkach międzynarodowych, ale byłyby interesujące, gdyby wszystko tam nie było podporządkowane rosyjskiemu tematowi.
Po drugie, po włączeniu Polski do świata zachodniego pod koniec zimnej wojny, została pozbawiona możliwości udowodnienia swojej wartości w jakimkolwiek z możliwych obszarów, z wyjątkiem Rosji. Tradycyjny strach i nienawiść do Niemiec zostały umieszczone w wąskim ramach NATO i Unii Europejskiej.
Jest jasne, że plany realizowane przez Polaków w dziedzinie uzbrojenia mają potencjalnie antyniemiecki charakter. Są one również powiązane z pragnieniem uczynienia się najważniejszym sojusznikiem Stanów Zjednoczonych w Europie na tle słabnących Wielkiej Brytanii i Francji. Ale ogólnie rzecz biorąc, w dającej się przewidzieć przyszłości ręce Warszawy na kierunku zachodnim są związane, także ze względu na amerykańskie interesy, by na razie zachować NATO i Unię Europejską. Pozostaje Rosja, a Polacy są zadowoleni – nauczyli się nie myśleć o niczym innym tylko o naszym kraju i to przez kilka stuleci. Teraz dochodzi do zderzenia z rzeczywistością – kijowscy władcy zachowują się wobec swoich patronów dokładnie tak, jak można się po nich spodziewać – publicznie obrażają i wysyłają odznaczenia otrzymane z Warszawy pocztą.
Jednak nie ulega wątpliwości, że publiczny konflikt, którego jesteśmy świadkami, nie stanie się powodem do starcia militarnego między Polską a Ukrainą ani nawet do ich stosunkowo pełnowymiarowej konfrontacji politycznej. Co więcej, wszystko, co się wydarzyło, nie doprowadzi nawet do zauważalnego zmniejszenia poparcia dla polskiego poparcia dla reżimu kijowskiego. Już teraz widzimy, że kryzys w relacjach z Kijowem jest obecnie przedstawiany jako wynik wewnętrznego rozłamu w samej Polsce i przejaw walki w jej elicie rządzącej. A to oznacza, że to nie kijowscy władcy gloryfikują zbrodniarzy wojennych są winni dyplomatycznej konfrontacji, lecz sami Polacy. I bardzo prawdopodobne, że po kilku rundach debat politycznych po prostu spróbują zatuszować całą tę historię. W szczególności, by nie zniszczyć iluzji, że Warszawa ma strategię polityki zagranicznej.
W Kijowie, nawiasem mówiąc, doskonale to rozumieją i w ogóle nie myślą o ustępstwach: Polacy sami się przyparli do muru, więc pokazano im miejsce w szeregu. W końcu Warszawa nie ma innego wyjścia, jak dalej wspierać kogoś, kto szkodzi Rosji, nawet jeśli dosłownie pluje na wszystko, co święte dla Polaków. Co więcej, ponieważ Polska nie może tworzyć polityki zagranicznej innej niż antyrosyjska, nieuchronnie staje się narzędziem realizacji interesów innych państw. Nie tylko Amerykanów czy Brytyjczyków, ale nawet reżimu kijowskiego, który jest całkowicie zależny od wsparcia zewnętrznego.
Jednocześnie Polska jest obecnie jedynym dużym krajem w Europie, którego produkt krajowy brutto wykazuje dość stały wzrost na poziomie około 3,3-3,6% rocznie. Więc powinna była siedzieć cicho i nie spieszyć się z budowaniem złożonych kombinacji geopolitycznych, z których i tak nic sensownego nie wyniknie. Niestety, jest to całkowicie nierealistyczne – w końcu stosunkowo duże państwo musi mieć politykę zagraniczną. Oznacza to, że Warszawa będzie nadal tkwić w błędnym kole, z którego nie będzie w stanie się wydostać.
Podczas swojego urzędowania jako przewodniczący Papieskiej Akademii Życia abp Vincenzo Paglia wzbudził niemałe kontrowersje. Duchowny reprezentował zdecydowanie progresywny kurs. Wśród jego wypowiedzi znalazły się nawet wyrazy akceptacji dla legalności aborcji w porządku prawnym Włoch. Hierarcha miał również z otwartością podchodzić do zmian w nauczaniu na temat m.in. antykoncepcji. Do tych bulwersujących propozycji odniósł się w artykule swojego autorstwa ks. prof. Livio Melina. Teolog wskazał na destruktywny charakter „paradygmatu Paglii” oraz podkreślił, że Kościół powinien trzymać się swojej niezmiennej doktryny.
„Jakiej wizji moralnej pragnie Kościół? Czy pragnie on moralności rozwodnionej, swego rodzaju minimalistycznego pelagianizmu, który – nie opierając się na łasce Bożej – ostatecznie porzuca wezwanie do pełni życia chrześcijańskiego i godzi się z ludzkimi słabościami i kruchościami, jakby nie dało się ich przezwyciężyć?” – pytał na łamach catholicworldreport były wieloletni dyrektor Instytutu Jana Pawła II dla Studiów nad Małżeństwem i Rodziną przy Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, ks. prof. Livio Melina, który kierował tą placówką w latach 2006–2016.
Naukowiec odniósł się do słów byłego prezesa Papieskiej Akademii Życia abp Vincenzo Paglii, który w wywiadzie dla Settimana News przedstawił swoją rolę w przekształceniu Papieskiego Instytutu Studiów nad Małżeństwem i Rodziną im. Jana Pawła II oraz reformie Papieskiej Akademii Życia, wskazując na potrzebę zmiany podejścia do teologii moralnej i prawa naturalnego.
Ks. prof. Melina polemizuje z oceną abp. Paglii, argumentując, że działalność Instytutu Jana Pawła II przez 36 lat opierała się na interdyscyplinarnych badaniach nad małżeństwem, rodziną, antropologią i teologią moralną, rozwijanych w duchu nauczania św. Jana Pawła II, zwłaszcza encyklik Humanae vitae – jego poprzednika św. Pawła VI i encykliki Veritatis splendor. Według autora instytut prowadził szeroki dialog z przedstawicielami różnych nurtów teologicznych, nauk humanistycznych oraz tradycji religijnych.
W tekście podkreślono, że abp Paglia opowiada się za reinterpretacją prawa naturalnego w świetle uwarunkowań historycznych i kulturowych oraz za większym znaczeniem indywidualnego sumienia w ocenie moralnej.
Zdaniem ks. prof. Meliny prowadzi to do osłabienia znaczenia norm moralnych uznawanych dotąd przez Kościół za niezmienne.
Autor twierdzi, że likwidacja dotychczasowego Instytutu Jana Pawła II miała charakter ideologiczny i była związana z próbą zmiany nauczania Kościoła dotyczącego małżeństwa, rodziny i moralności seksualnej. W jego ocenie reforma oznacza odejście od personalistycznej wizji człowieka rozwijanej przez Jana Pawła II na rzecz modelu silniej uwzględniającego historyczne i społeczne uwarunkowania decyzji moralnych.
Zdaniem autora spór wokół reform wykracza poza kwestie akademickie i dotyczy fundamentalnego pytania o kierunek rozwoju katolickiej teologii moralnej.
„Jakiej wizji moralnej pragnie Kościół? Czy pragnie on moralności rozwodnionej, swego rodzaju minimalistycznego pelagianizmu, który – nie opierając się na łasce Bożej – ostatecznie porzuca wezwanie do pełni życia chrześcijańskiego i godzi się z ludzkimi słabościami i kruchościami, jakby nie dało się ich przezwyciężyć?” – pytał ks. prof. Melina.
„Paradygmat abp Paglii nie jest bynajmniej nowy; jest to raczej paradygmat przestarzały – nie tylko dlatego, że ożywia on potrydencką kazuistyczną dialektykę między prawem a sumieniem, ale także dlatego, że w swej istocie zaprzecza on trwałej nowości Chrystusa, który nie przyszedł, aby znieść prawo, ale aby dać nam zdolność do jego wypełniania, a tym samym doprowadzić do spełnienia wielkiego Bożego planu miłości. Aby okazywać miłosierdzie, Kościół nie musi osłabiać pełni życia, którą proponuje, ani dostosowywać się do standardów świata, lecz raczej głosić dobrą nowinę o łasce – która pozwala nam żyć zgodnie z naszym boskim powołaniem pomimo naszych słabości i niedoskonałości” – stwierdzał duchowny.
„Rewolucja sumienia”. Czy Nietzsche jest nowym przewodnikiem biskupów?
[Dziwię się, że Autor nie przypomina „osiągnięć” tego arcy-sodomity i chyba satanisty. Obok załączam więc parę artykułów o nim. Inne można znaleźć, np. u mnie pod „szukaj” Mirosław Dakowski]
Czy człowiek ma niezmienną naturę? Kościół katolicki odpowiada, że oczywiście tak – dlatego prawo moralne nie może być zależne od kontekstu historycznego albo kulturowego. Inną wizję proponuje arcybiskup Vincenzo Paglia, prawa ręka Franciszka w kwestiach moralnych.
Istota rewolucji Franciszka
Abp Vincenzo Paglia kierował Papieską Akademią Życia oraz Instytutem Jana Pawła II. To dwie kluczowe jednostki, które rozwijały teologię moralną w kontekście życia małżeńskiego i rodziny. Zasadniczą misją arcybiskupa stanowiło „zaimplementowanie” adhortacji „Amoris laetitia” papieża Franciszka. Ta adhortacja przedstawia w nowym świetle rolę ludzkiego sumienia w sprawach życia rodzinnego, w tym w kwestiach moralności seksualnej. Paglia miał doprowadzić do tego, by perspektywa „Amoris laetitia” stała się obowiązująca w obu wymienionych jednostkach.
Zróbmy to razem!
25 zł
50 zł
100 zł
200 zł
500 zł
Rewolucyjność nauczania Franciszka była dość czytelna. Na gruncie tej adhortacji w różnych miejscach świata wprowadzano poważne zmiany duszpasterskie i dyscyplinarne. Dopuszczono do Komunii świętej rozwodników, nawet jeżeli żyją w nowym związku jak mąż z żoną; zaakceptowano błogosławienie par jednopłciowych; zaczęto udzielać Komunii świętej tym protestantom, którzy żyją w małżeństwie z katolikiem… W każdym przypadku, podstawą stała się decyzja sumienia. Zgodnie z „Amoris laetitia”, człowiek sam oceniał, czy jest w stanie zrealizować obiektywne normy Kościoła – czy też w jego konkretnej sytuacji życiowej jest to nierealistyczne albo zgoła niemożliwe. Na przykład, jeżeli kobieta została porzucona przez męża, znalazła nowego partnera i ma z nim dzieci – to mogłaby uznać, że ma prawo przystępować do Komunii świętej, chociaż prowadzi z tym niesakramentalnym mężem wspólne życie, także w obszarze seksualności. Kobieta uznałaby, że nie jest w stanie wrócić do męża sakramentalnego – i właśnie ta rozpoznana przez nią trudność sprawiłaby, że obiektywna nauka Kościoła stałaby się nieuchwytnym ideałem, ale nie mogłaby zostać zaaplikowana w jej życiu; w jej przypadku wystarczałoby coś innego.
„To tylko kazuistyka”
Część teologów, którzy borykali się z problemem dość wyraźnej niezgodności „Amoris laetitia” z wcześniejszą dyscypliną Kościoła, próbowała relatywizować zakres rewolucji Franciszka. Twierdzono, że papież, jako jezuita, ma skłonność do kazuistyki moralnej. Dlatego wzywa do rozróżniania poszczególnych sytuacji, bo uważa, że każdy przypadek jest bardzo odmienny i nie da się wszystkich ocenić według schematycznego klucza. Według tych interpretacji, Franciszek nie znosił wcale ogólnej normy, ale uznawał, że w wielu sytuacjach ciężar winy moralnej danego człowieka może być na tyle niewielki, że może otrzymać zgodę na przystępowanie do Komunii świętej. W efekcie wspomniana kobieta nie musiałaby już traktować zbliżeń intymnych z nowym partnerem jako grzechu ciężkiego – bo choć obiektywnie to byłby nadal grzech ciężki, to „dla niej” już nie. Dzięki temu, nie musiałaby spowiadać się z tego za każdym razem, deklarując żal i chęć poprawy, ale mogłaby ustalić ze swoim spowiednikiem, że będzie w ten sposób żyła w sposób trwały, co nie wykluczy jej wcale od Komunii sakramentalnej.
Stanowiłoby to zatem sui generis „zinstytucjonalizowanie” kazuistyki moralnej, którą rozwijali niektórzy jezuici po Soborze Trydenckim. Jako takie, twierdzili konserwatywni apologeci „Amoris laetitia”, nauczanie Franciszka byłoby zasadniczo zgodne z doktryną Kościoła, nawet jeżeli bardzo wymagające w praktyce i niekiedy mogące narażać wiernych i duszpasterzy na ryzyko błędnego rozeznania faktycznej sytuacji moralnej.
„Amoris laetitia” chce więcej
Taka próba interpretacji „Amoris laetitia” nie wszystkich przekonywała. Nie tylko dlatego, że jezuicka, laksystyczna kazuistyka moralna nie cieszyła się wcale aprobatą Stolicy Apostolskiej – przede wszystkim dlatego, że w wypowiedziach papieskiej adhortacji dopatrywano się czegoś jeszcze poważniejszego. Dopatrywano się mianowicie próby uznania normy ogólnej za opcjonalną, co oznaczałoby tak naprawdę, że nie jest wcale ogólna – innymi słowy, że nie wyraża wcale zobowiązujących prawd moralnych. Mówiąc krótko, Franciszkowi zarzucano, że przyjął neo-Kantowską autonomię moralną: zgodził się, by to człowiek sam stwarzał dla siebie normy moralne. W „Amoris laetitia” pojawiły się słowa, zgodnie z którymi to sam Pan Bóg chce, by człowiek w niektórych momentach swojego życia czynił rzeczy, które nie są zgodne z ogólnym ideałem. Jeżeli takie postępowanie miałoby być nie tylko tolerowane, ale chciane przez Boga – to należałoby mu konsekwentnie nadać pozytywną wartość moralną. Laksystyczna jezuicka kazuistyka potrydencka nigdy czegoś takiego nie zrobiła: skupiała się na wynajdywaniu okoliczności łagodzących, ale nie nadawała czynowi wewnętrznie złemu pozytywnego charakteru moralnego, co czyniłoby go przecież dobrym, a nie złym. Wydawało się, że właśnie tę granicę przekroczył Franciszek.
Sam papież nie wypowiedział się nigdy precyzyjnie na temat własnej adhortacji. Trudno zatem stwierdzić, jakie było jego własne rozumienie tego dosyć chaotycznego tekstu. Deklarował tylko aprobatę dla niektórych konkluzywnych rozwiązań duszpasterskich, takich jak Komunia święta dla rozwodników albo Komunia święta dla protestanckich małżonków katolików. Czy chciał w ten sposób ogłosić obowiązywanie neo-kanotwskiej autonomii moralnej, czy też raczej instytucjonalizację jezuickiej kazuistyki – nie wiadomo; poważne potraktowanie litery „Amoris laetitia” sugeruje jednak przylgnięcie przez Franciszka do neo-kantowskiej autonomii moralnej.
Arcybiskup Vincenzo Paglia odczytuje „Amoris laetitia” i całe dziedzictwo nauki moralnej pontyfikatu Franciszka w kategoriach radykalnych. Trzeba podziękować mu za szczerość. Nie ma tu miejsca na żadne wybiegi. Paglia mówi wprost, do czego zmierza – i do czego, jego zdaniem, zmierzała „Amoris laetitia”.
Zło staje się dobrem
Po pierwsze, Paglia odwołuje się do publikacji z 2024 roku, którą wydano w Watykanie z jego inicjatywy, pod tytułem „Radość życia” (wł. „La gioia della vita”). Pojawiły się tam teksty, które wzywają do rewizji encykliki „Humanae vitae” Pawła VI. Chodzi o zmianę podejścia do antykoncepcji. Według nowej optyki, małżonkowie mogliby decydować, że w niektórych sytuacjach będą stosować środki antykoncepcyjne. Ostatecznym kryterium byłoby ich sumienie. Nie ma tu już mowy o tym, by utrzymać ogólną normę i jedynie tolerować sytuację, w której z racji na okoliczności łagodzące uznaje się, że ciężar moralny winy jest niewielki lub nie występuje wcale. Chodzi o to, by uznać, że stosowanie antykoncepcji może być – dzięki decyzji sumienia małżonków – dopuszczalne. W tym układzie to właśnie ta decyzja sumienia nadaje pozytywną wartość moralną danemu postępowaniu. W ujęciu „La gioia della vita” nie ma już wątpliwości, czy chodzi o kazuistykę, czy o rewolucję autonomicznego sumienia – sprawa jest ewidentna. Tymczasem arcybiskup Paglia właśnie tę książkę ocenił jako „najdojrzalszy owoc” całej rewolucji kościelnej po „Amoris laetitia”.
Gdzie jest ludzka natura
Po drugie, włoski hierarcha wskazał na nowe rozumienie ludzkiej natury. Otóż Paglia odrzuca takie rozumienie natury ludzkiej, które wiązałoby się z istnieniem niezmiennych w czasie praw. Takie ujęcie krytykuje jako wynikające z „ahistorycznego paradygmatu esencjalistycznego”. Esencjalizm w etyce wskazuje na istnienie nieusuwalnych norm, które wynikają z niezmiennego charakteru niektórych czynów. Innymi słowy, tak jak głosił Jan Paweł II w „Veritatis splendor”, są działania „wewnętrznie złe”. Na przykład, zabicie człowieka nie zawsze jest złe: złem jest zawsze mord na niewinnym, ale odebranie życia winnemu już niekoniecznie. Dlatego wewnętrznie zła jest aborcja, ponieważ aborcja uśmierca niewinnego. Wewnętrznie złe nie jest jednak wykonanie kary śmierci, bo jeżeli jest sprawiedliwa – nie jest zła. Esencjalizm wskazuje, że zawsze zły jest akt sodomski, jako że popełnia się go z konieczności contra naturam i poza małżeństwem. Mogą być okoliczności, które łagodzą winę sodomity – ale nie ma okoliczności, które zmieniają akt sodomski ze złego w dobry. To samo dotyczy antykoncepcji i wielu innych kwestii. Paglia uznaje tymczasem esencjalizm za „ahistoryczny paradygmat”. Nie chce zatem uznać, że istnieją czyny wewnętrznie złe. Odrzuca się tutaj pojęcie niezmiennej natury. Wszystko jest zależne od kontekstu historycznego i kulturowego. Paglia mówi wprost o „historycznej koncepcji natury” – historycznej w sensie historycyzmu, czyli zmienności „natury” zależnie od epoki. Tak naprawdę natura zostaje tu zlikwidowana: człowiek nie ma jej w ogóle, jest raczej wypadkową sytuacji kulturowo-społecznej danych czasów.
Nietzsche jako przewodnik biskupów?
Nie ma cienia wątpliwości, czym kieruje się Paglia: niemiecką filozofią idealistyczną. Włoski biskup nie jest przecież wybitnym teologiem; to raczej kościelny organizator. Jego praca polegała na tym, by dopuścić do głosu w Kościele ludzi reprezentujących nietradycyjne myślenie. Jak wiadomo, „Amoris laetitia” jest silnie zakotwiczona w nauce kardynała Waltera Kaspera. Można byłoby doszukiwać się u Paglii jakiejś formy Heglowskiej teorii dziejowego rozwoju ducha, ale można potraktować go również dalece ostrzej.
Tak zrobił prof. Livio Melina, który przed zmianami Paglii kierował Instytutem Jana Pawła II. W długim artykule na łamach „Catholic World Report” zarzucił Paglii, że kieruje się de facto… Nietzscheanizmem. Czy to nie przesada? Cóż, Nietzsche miał wyjątkową zdolność mówienia wprost tego, co inni filozofowie ukrywali i retorycznie relatywizowali, nie chcąc otwarcie wyjawić swoich intencji. Nietzsche uznał, że nowoczesny człowiek zabił Boga i w związku z tym sam musi stworzyć swoją moralność.
Prawdopodobnie Paglia by się z tym nie zgodził, ale konsekwencje jego teorii doprawdy trudno obronić przed zarzutem o krypto-nietzscheanizm.
Jednym z głównych historycznych osiągnięć chrześcijaństwa w sferze społecznej było wykorzenienie straszliwej zbrodni aborcji i porzucania noworodków, która w świecie pogańskim była tolerowana, a nawet moralnie akceptowana. Katolicki szacunek dla życia wynika z jego doskonałej zgodności z Prawem Naturalnym, do którego dodaje się świadomość, że każda istota ludzka jest stworzona po to, by wielbić Boga i być posłuszna Jego przykazaniom aby osiągnąć wieczne szczęście w niebie. Zabicie dziecka poprzez aborcję jest więc bardzo ciężkim naruszeniem piątego przykazania Dekalogu, tym bardziej odrażającym, że ofiara jest niewinna, bezbronna i zmasakrowana (bo jest to fizyczna masakra) za zgodą rodziców, którzy przecież powinni chronić dziecko ze wszystkich sił. Społeczeństwo chrześcijańskie wyeliminowało więc powszechną zbrodnię, pokazując, jak nienaruszalną zasadą jest szacunek i ochrona życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Nowoczesne społeczeństwo – począwszy od Rewolucji Francuskiej – zbuntowało się nie tylko przeciwko prawdom doktrynalnym i moralnym Magisterium, ale po usunięciu Boga ze społeczeństwa, ogłosiło się „świeckim”, a więc antyklerykalnym i antychrześcijańskim. Zerwało transcendentną więź między prawem stanowionym a prawem naturalnym. Gdy przestała istnieć pierwsza zasada, na której opierały się prawa ludów i państw, nic już nie mogło powstrzymać jednostek i społeczeństw od przyjęcia norm sprzecznych z prawem natury, które legitymizowały aborcję i rozwód jako swobodne korzystanie z wolnej woli, bez żadnych konsekwencji karnych czy moralnych. System rządów, który czerpie swoją władzę z przyzwolenia mas, a nie od Boga, do którego przecież należy wszelka władza – omnis potestas a Deo – już choćby z tego powodu powinien być uznany za sprzeczny z bonum commune, ponieważ pozwalając na korzystanie z fałszywej koncepcji wolności i nie uznając panowania Chrystusa nad jednostkami i społeczeństwami, w rzeczywistości stawia się w opozycji do celu, który go uzasadnia. Jak to zawsze bywa, gdy działa się w imieniu zła, nawet zwolennicy aborcji musieli w jakiś sposób uczynić tę straszną zbrodnię „bardziej przystępną”, starając się ją usprawiedliwić za pomocą precedensów, takich jak: przypadek zgwałconej kobiety, przypadek dziewczyny uwiedzionej przez dorosłego mężczyznę i wszystkie teoretyczne przypadki przydatne do przesunięcia tak zwanego „okna Overtona”. Dekady masakr na niewinnych istotach – w samych Włoszech ponad sześć milionów dzieci woła o sprawiedliwość z nieba! – pokazały, że uzasadnienia używane w celu legalizacji aborcji były tylko pretekstami, podczas gdy w rzeczywistości z bólem widzimy, że dzieciobójstwo jest prawie zawsze motywowane cynizmem, egoizmem i ignorancją. Cynizm, wynika z obojętności, z jaką akceptuje się zabicie drugiego człowieka dla własnej korzyści; egoizm, ponieważ ci, którzy dokonują aborcji, decydują, że ich własna wola przeważa nad prawami innej istoty ludzkiej; ignorancja, ponieważ mało która matka wie, jakim mękom poddaje się dziecko, aby wyrwać je z jej łona, i jak bardzo ona sama będzie tym doświadczeniem okaleczona. Cynizm, egoizm i ignorancja składają się na brak zmysłu moralnego, który pogłębia defetystyczna postawa, z jaką katolicka Hierarchia odnosi się do tej potwornej zbrodni, niemal jak gdyby była do tego zmuszana. Jeszcze w czasach Jana Pawła II takie przyzwolenie byłoby nie do pomyślenia, bo choć polski papież pozostawał pod wpływem heterodoksyjnych filozofii, to jednak był nieprzejednanym i mocnym obrońcą prawa naturalnego.
Powinniśmy uznać, że obecna ekipa pod przewodnictwem Jorge Mario Bergoglio wykracza daleko poza pomieszanie herezji w sferze teologicznej i skandale finansowe i seksualne w sferze moralnej, dochodząc do punktu, w którym czyni się najbardziej gorliwym promotorem agendy neomaltuzjańskiej i tak zwanych „zwycięstw” nowoczesnego społeczeństwa, takich jak rozwody, aborcja, eutanazja, antykoncepcja, sodomia i ideologia LGBTQ+, teoria gender i przerywanie rozwoju hormonalnego nieletnich. Ostatnie szaleńcze deklaracje przewodniczącego Papieskiej Akademii Życia, wygłoszone w programie telewizyjnym, słusznie zgorszyły wierzących i niewierzących, którzy powinni móc patrzeć na Kościół jako na szaniec Dobra i latarnię Prawdy. W słowach Paglii wyczuwa się banalizowanie zła, cyniczne pragnienie, by nie być przeszkodą, by nie chcieć być znakiem sprzeciwu w świecie, który powrócił do epoki barbarzyństwa i pogaństwa.
Słyszymy w tych słowach służalczą uległość bergogliańskiego Sanhedrynu wobec władzy cywilnej, sztywne posłuszeństwo tych, którzy mają nadzieję – że przypodobując się potężnym – zdobędą dla siebie własne miejsce w formowaniu Nowego Porządku Świata, opartego na zwodniczych zasadach neomaltuzjanizmu, który uważa człowieka za pasożyta, którego należy wytępić. Paglia demaskuje się jako bezwolny biurokrata, który, dokładnie tak samo jak w przypadku narracji psycho-pandemicznej, nawet nie próbuje zrozumieć niespójności tego, co każe mu się powiedzieć i ratyfikować, ograniczając się do bezkrytycznego przyjęcia kursu Bergoglio, ideologii globalistycznej, trans-humanizmu, Wielkiego Resetu, zielonego nowego ładu i Agendy 2030.
Jeśli chodzi o Bergoglio i jego wielobarwną karawanę, wydaje się, że jego rzadkie wypowiedzi przeciwko aborcji są częścią scenariusza, do którego musi się czasem dostosować, aby nie być postrzeganym za tego, kim naprawdę jest. Należy powiedzieć, że jak wszystko, co jest promowane przez współczesne społeczeństwo, tak i promocja aborcji – którą oszukańczo określa się jako „przerwanie ciąży” lub „zdrowie reprodukcyjne” – nie jest wolna od poważnych konfliktów interesów, ponieważ motorem tego nowego rynku są interesy ekonomiczne klinik aborcyjnych, firm farmaceutycznych, laboratoriów badawczych i producentów kosmetyków. Tak więc oprócz wewnętrznego zła, jakim jest zabijanie człowieka, istnieje również pozbawiony skrupułów i dochodowy handel abortowanymi płodami, które są przeznaczone do produkcji leków, szczepionek i kremów. Wiemy, na przykład, od samych producentów tak zwanych szczepionek przeciwko Covid, że w celu wyprodukowania serum genowego nieustannie prowokuje się nowe aborcje, aby „odświeżyć” pierwotne linie komórkowe, które również są produktem aborcji. Dyspozycyjność Kongregacji Nauki Wiary wobec dyktatu BigPharmy i jej emisariuszy w rządach i agencjach farmaceutycznych bezlitośnie ujawnia współodpowiedzialność Hierarchii, nagradzanej funduszami za dostarczenie Pfizerowi i Modernie swojego dostojnego świadectwa poparcia dla eksperymentalnego serum genowego. Obchodzenie I Światowego Dnia Walki z Aborcją jest odważnym wyborem, ponieważ stanowi on antytezę horyzontalnej i utylitarnej wizji życia i przeznaczenia człowieka. Wizji, której rozpowszechnianie nie jest obce najwyższym szczeblom Watykanu. Zawsze obawiają się, że wyjdą na zacofanych, zawsze chcą pokazać, że są modni, nawet do tego stopnia, że popierają transhumanizm, w którym połączenie człowieka z maszyną powinno stanowić, w urojonych umysłach jego twórców, zemstę człowieka na Bogu, stworzenia na Stwórcy, zemstę tego, który jest mordercą od początku. Wasza walka jest ontologicznie skazana na zwycięstwo: kultura śmierci i grzechu jest skazana na klęskę i na wieczny wyrok potępienia ze strony Chrystusa Odkupiciela. Skoro jednak zwycięstwo jest pewne, wasze działanie musi być nie mniej zdecydowane, a wasze zaangażowanie społeczne i polityczne nie mniej odważne. Jako obywatele i członkowie wspólnoty macie prawo i obowiązek uświadomić sobie grozę tej zbrodni, jej niesłychane okrucieństwo, jej cyniczne wykorzystywanie dla interesów ideologicznych i ekonomicznych. Macie prawo i obowiązek przypominać matkom i ojcom, że dziecko nie jest irytującą przeszkodą, ani zlepkiem tkanek, ani producentem dwutlenku węgla. Nie, dziecko jest stworzeniem Bożym, przeznaczonym do tego, by być kochanym, a z kolei kochać i oddawać chwałę swemu Stwórcy. Te bezbronne maleństwa zasługują przynajmniej na szansę, której nie odmówiono ich własnym matkom i ojcom: na przyjście na świat. Nie dajcie się zastraszyć tym, którzy zarzucają wam, że chcecie przeludnić planetę „bezużytecznymi żarłokami” (jak mówią w Davos), że chcecie zmusić kobiety do macierzyństwa, że chcecie narzucić swoje poglądy tym, którzy ich nie podzielają! Nie dajcie się zwieść tym, którzy twierdzą, że prawo do aborcji nie jest obowiązkiem dla tych, którzy jej nie chcą – jest to sofizmat, w którym życie istoty zostaje pozostawione wyborowi jednostki, podczas gdy prawda jest taka, że nikt nie może rościć sobie prawa do decydowania o tym, czy jego własne dziecko żyje czy umiera. Ponieważ to dziecko nie jest ideą, to dziecko nie jest pojęciem, które można albo wziąć pod uwagę, albo zignorować. Nie, ono jest istotą ludzką, która będzie miała imię, która będzie miała życie, bliskich i przyszłość. Będzie osobą, która w Chrzcie Świętym odkryje na nowo przyjaźń z Bogiem i będzie mogła Go kochać i służyć Mu, aby dzielić z Nim Wieczność. Niech Najświętsza Dziewica, której Narodzenie dzisiaj obchodzimy i której kuzynka Elżbieta poczuła, że Chrzciciel podskoczył w jej łonie, gdy odwiedziła ją Maryja, wyprasza z nieba łaski potrzebne do Waszej wojny z aborcją. Aby narody zrozumiały grozę tej zbrodni, a ich władcy zdelegalizowali ją tak szybko, jak to możliwe. Świat nie może zaznać pokoju tak długo, jak długo będzie jednomyślnie oddawał swoje bezbronne dzieci na pastwę Molocha.
Arcybiskup Vincenzo Paglia, obecnie przewodniczący Papieskiej Rady Rodziny, nie tylko zlecił stworzenie kontrowersyjnego muralu na ścianie włoskiej katedry, ale także jest jednym z jej „bohaterów”. Duchowny, na rysunku ujęty jest w czułym uścisku z drugim mężczyzną. Obydwaj są na muralu nadzy
Mural znajduje się na ścianie katedry diecezjalnej Terni-Narni-Amelia we Włoszech. Stworzenie rysunku zlecił w 2007 roku sam arcybiskup Vincenzo Paglia, obecnie przewodniczący Papieskiej Rady Rodziny. Pomimo nacisków mural pozostał na ścianie budynku, także po odejściu z diecezji biskupa Paglia w 2012 roku.
Nie pomógł nawet sprzeciw część parafian, którzy od początku krytykowali powstanie tego typu rysunku na ścianie katedry. Następca biskupa Paglia, mural zostawił.
ErotycZny mural na ścianie katedry
Rysunek obejmuje jedną z wewnętrznych ścian katedry i przedstawia Jezusa niosącego do nieba sieci pełne homoseksualistów, transseksualistów, prostytutek i handlarzy narkotyków. Większość z przedstawionych osób jest naga, bądź prawie naga, a na muralu widać wiele scen erotycznych, chociaż bez pokazywania aktów seksualnych – gdyż jak przyznaje sam autor dzieła, nadzorujący powstawanie rysunku arcybiskup Paglia nie zezwolił na to.
Na rysunku nie ma aktów seksualnych, ale jest erotyka (…) jedyna rzecz jakiej nie pozwolili (duchowni nadzorujący powstanie rysunku – red.) mi umieścić na muralu, to akt seksualny pomiędzy dwoma osoba – tłumaczy artysta.
Bez pytań o zbawienie
Sam autor muralu – homoseksualny rysownik z Argentyny, Ricardo Cinalli, jest ze swojego dzieła oraz atmosfery w jakim powstawało bardzo zadowolony. Został wybrany przez samego arcybiskup Paglie spośród wielu znanych artystów.
Jak tłumaczy Cinalli, przez cały czas tworzenia rysunku był w stały kontakcie z abp. Paglią oraz nieżyjącym już o. Fabio Leonardisem (również został uwzględniony na rysunku). Artysta w rozmowie z mediami, chwalił sobie m.in. fakt, że podczas licznych rozmów, duchowni nigdy nawet nie zapytali go czy wierzy w zbawienie i nie stawiali w „niekomfortowej sytuacji”. – Praca z abp. Paglią była po ludzku oraz zawodowo fantastyczna – chwali duchownego Cinalli.
Włoski biskup w kontaktach z mediach wielokrotnie rozważał możliwość legalizacji związków partnerskich (w tym związków homoseksualnych), ale podkreśl, że małżeństwo jest związkiem zarezerwowanych jedynie dla kobiety i mężczyzny. Jest on też znany z otwartego stanowiska wobec osób rozwiedzionych, znajdujących się w nowych związkach.
Przewodniczący Papieskiej Akademii Życia, Vincenzo Paglia, w trakcie wywiadu udzielonego 26 sierpnia włoskiej telewizji RaiTre, określił haniebną ustawę 194 legalizującą aborcję, jako „filar naszego życia społecznego”, gorsząc tym miliony włoskich katolików, którzy są wierni Magisterium i wciąż pamiętają płomienne słowa Jana Pawła II przeciwko tej straszliwej zbrodni, która w samych Włoszech złożyła ponad sześć milionów niewinnych dzieci na ołtarzu egoizmu i liberalnej ideologii antychrysta.
Słusznemu oburzeniu wobec wypowiedzi prezesa Akademii, założonej przez Jana Pawła II właśnie po to, by sprzeciwiać się aborcji, towarzyszy aplauz zwolenników „zdrowia reprodukcyjnego” i „przerywania ciąży”. Są oni zawsze gotowi aby oskarżyć Kościół o wtrącanie się, gdy przemawia on głosem Chrystusa, ale jednocześnie pełni są pochwał, gdy tylko jego najwyżsi przedstawiciele prostytuują się i przyjmują nieludzkie zasady neomaltuzjanizmu jako własne.
Jako Pasterz i Następca Apostołów, muszę z największą mocą potępić skandaliczne słowa Paglii, które są sprzeczne z Ewangelią i nauczaniem papieży rzymskich.
Nowy Porządek Świata, Organizacja Narodów Zjednoczonych, WHO, Unia Europejska, Światowe Forum Ekonomiczne, Komisja Trójstronna, Klub Bilderberg i wszystkie organizacje realizujące Agendę 2030 uważają barbarzyńskie zabijanie niewinnego dziecka w łonie matki za prawo, za „filar życia społecznego”. Jest to jasne i oczywiste, że sekta apostatów, która opanowała Hierarchię Katolicką i zajęła jej najwyższe szczeble, znajduje się w tym samym szeregu z ideologicznymi wrogami Chrystusa, nie tylko w kwestiach pozornie niepowiązanych – jak narracja psycho-pandemiczna i zielona ideologia – ale także w negowaniu samych podstaw Prawa Naturalnego, w tym szacunku dla życia od poczęcia do naturalnej śmierci.
Niepokojące jest to, że nikt z moich braci w Episkopacie, nie mówiąc już o członkach Kolegium Kardynalskiego, nie ma odwagi podnieść głosu, by potępić urojenia Paglii i wezwać do jego natychmiastowej rezygnacji z członkostwa w Papieskiej Akademii Życia.
Oby wierni, napominani przez dobrych księży, odsunęli się daleko od tych wilków w owczej skórze i modlili się do Pana prosząc Go o interwencję w celu uratowania Jego Kościoła, okupowanego przez Sanhedryn skorumpowanych zwyrodnialców, którzy nadal krzyżują Jezusa Chrystusa w Jego Mistycznym Ciele.
+ Carlo Maria Viganò, Arcybiskup 27 sierpnia 2022 r.
