Fałszywe przesłanki leżące u podstaw histerii Europejczyków na temat „wojny z Rosją”
28 września 2026 r. tkp-at/die-falschen-praemissen-die-der-hysterie-der-europaeer-um-den-krieg-gegen-russland-zugrunde-liegen
W ostatnich dniach europejska klasa polityczna podniosła ton na najwyższy poziom, wygłaszając wyraźnie skoordynowane – i jednolite – przemówienia: „Wojna z Rosją jest nieuchronna; Rosja zamierza zaatakować NATO; musimy się przygotować; zróbcie zapasy wody butelkowanej i żywności w puszkach i bądźcie gotowi oddać wasze dzieci do służby wojskowej” – „Wielu zginie, ale ich obowiązkiem jest bronić swojego kraju”.
Co za kompletna bzdura! Aby to podkreślić, czołowi europejscy politycy, w tym Wysoki Przedstawiciel UE Kallas i kanclerz Niemiec Merz, celowo nosili stroje kamuflujące podczas Europejskiego Szczytu Arktycznego 14 września, aby zasygnalizować „gotowość obronną”. (Tych europejskich polityków można zobaczyć tutaj w mundurach wojskowych – zrzut ekranu poniżej):
Wyglądają absurdalnie. Ale to nie powinno odwracać uwagi od pytania: Czym właściwie jest ta histeria, która ogarnęła europejskich technokratów?
Na pierwszy rzut oka jednolity przekaz, że Rosja zamierza zaatakować Europę i że wojna jest nieuchronna, wydaje się kompletnie bezsensowny. Europa nie ma ani żołnierzy, ani amunicji, ani zasobów finansowych, ani potencjału przemysłowego, by prowadzić wojnę z krajem, który jest obecnie uważany za wiodącą potęgę militarną i posiada największy arsenał broni jądrowej.
ZeroHedge zauważa, że:
„ Do najgłośniejszych zwolenników tej bezpodstawnej narracji [o zbliżającym się ataku Rosji] należą głowy państw i rządów państw bałtyckich. Prezydent Łotwy Edgars Rinkevics posunął się w tym tygodniu nawet do stwierdzenia, że rosyjskie „ataki” na UE i NATO już się rozpoczęły. Państwa bałtyckie wydają nawet plany awaryjne dla swoich obywateli, malując obraz scenariusza „Czerwonego Świtu”.
„Nie mówimy tu o wojnie konwencjonalnej. Mówimy o wszelkiego rodzaju prowokacjach, aktach sabotażu, testach, a to z pewnością dzieje się już w tej chwili” – powiedział szef łotewskiego państwa.
Polski premier Donald Tusk stwierdził w tym tygodniu, że Rosja mogłaby przeprowadzać sporadyczne ataki, które przedstawia jako „losowe”, aby „sparaliżować lub przynajmniej osłabić motywację państw NATO”, jak cytuje Associated Press . „Istnieje realne niebezpieczeństwo, że drony lub inne rodzaje pocisków mogłyby przeniknąć na terytorium jednego lub więcej państw na wschodniej flance, a nawet spowodować zniszczenia” – dodał Tusk, ostrzegając: „Moskwa mogłaby posunąć się nawet do przeprowadzenia jakiegoś rodzaju ataku powietrznego na terytorium NATO w nadchodzących miesiącach, aby pokazać, że zobowiązanie sojuszu wojskowego do wspólnej obrony zapisane w Artykule 5 to niewiele więcej niż kilka słów na kartce papieru”.
Jednak pomimo wszystkich zebranych dowodów, europejscy przywódcy państw i rządów wciąż się mobilizują, aby przygotować się psychologicznie do uruchomienia mechanizmu zabezpieczającego Artykułu 5 przeciwko jednemu z głównych mocarstw nuklearnych.
W obliczu tego podekscytowania minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow wyraźnie ostrzegł :
„Chcę podkreślić, że nie mamy żadnego interesu w tym [ataku na Europę], ale jeśli Europa, która codziennie mówi o przygotowaniach do wojny z Rosją, zaatakuje Rosję, będzie to zupełnie inna wojna – i będzie bardzo krótka”.
Co kryje się za tym pozornym absurdem? Z jednej strony widać wyraźnie, że kręgi rządzące w Brukseli zdają sobie sprawę, jak ich strategiczne błędy (bezwarunkowe wsparcie dla Ukrainy, poświęcenie europejskiego modelu gospodarczego na ołtarzu presji na Rosję, poparcie dla wojny z Iranem i obojętność wobec cierpienia w Azji Zachodniej) teraz zbierają swoje żniwo.
Ich straszenie Rosją jest raczej wyrazem desperacji niż starannego rozważenia i należytej staranności w odniesieniu do realnych zagrożeń związanych z taką wojną. Establishment niewątpliwie dostrzega, że kryzys energetyczny wynikający z wojny USA i Izraela z Iranem nie jest już „nieuchronny”, lecz już nastąpił.
Widzą gwałtowny wzrost kosztów utrzymania, znikające miejsca pracy i zbliżający się krach na rynkach – zwłaszcza na rynku obligacji (którego stopy procentowe determinują wartość wszystkich innych ryzykownych aktywów). W obliczu tego ci udręczeni politycy mogli dojść do wniosku, że podsycanie strachu to jedyny sposób na odwrócenie uwagi od własnych porażek i być może na danie im promyka nadziei na przetrwanie cyklu wyborczego.
Przetrwanie jest centralną motywacją, ale psychikę elit prawdopodobnie wspierają także dwie tezy, które, choć fałszywe, wydają się prawdopodobne klasie politycznej.
Pierwsze błędne przekonanie jest takie, że Rosja rozpoczęła wojnę prewencyjną w lutym 2022 r., aby podbić Kijów i około 60 procent Ukrainy.
Minione wydarzenia w Syrii wyjaśniają tę rzeczywistość: Rosja oficjalnie interweniowała w syryjskiej wojnie domowej we wrześniu 2015 roku na prośbę prezydenta Asada. Interwencja rosyjska okazała się ograniczona – bardzo ograniczone siły powietrzne (28–34 samoloty) i minimalna liczba bojowych sił specjalnych (rosyjski wkład składał się głównie z doradców wojskowych, analityków i żandarmerii wojskowej).
Obecność Rosji w Syrii miała charakter celowo symboliczny – była raczej deklaracją poważnych zamiarów niż chęcią zaangażowania się w wojnę lądową. W istocie celem Moskwy było uniknięcie bezpośredniej walki lądowej . Niemniej jednak rosyjskie naloty – wspierane przez irańskie wojska lądowe – pomogły armii syryjskiej wyprzeć siły dżihadystów z Aleppo. Doprowadziło to do zawieszenia broni, wynegocjowanego przez Rosję i Turcję pod koniec 2016 roku, a wkrótce potem do rozpoczęcia procesu pokojowego w Astanie.
Działania Putina w Aleppo jednoznacznie ustanowiły model jego pierwotnej taktyki wobec Ukrainy. Podczas pierwszej ofensywy na początku 2022 roku Rosja rozmieściła około 15 000 do 30 000 żołnierzy poza Kijowem i wokół niego. Europejskie twierdzenia, że siły te miały na celu zdobycie Kijowa na początku 2022 roku, są absurdalne – 40 000 żołnierzy może obsadzić plac miejski, ale czy uda im się zdobyć miasto liczące ponad trzy miliony mieszkańców? Absurdalne.
Niemniej jednak europejscy i amerykańscy komentatorzy — w tym amerykański Robert Pape — twierdzą, że nieudana próba zdobycia Kijowa, w połączeniu z wnioskiem , że Putin oczekiwał, że jego symboliczna demonstracja „poważnych intencji” skłoni NATO do wycofania się, sugeruje — według Pape — że Putin jest uwięziony w pułapce eskalacji . Pape argumentuje, że Putin dążył do szybkiego zwycięstwa w 2022 roku, ale po porażce jest teraz „uwięziony”, ponieważ musi wspinać się po drabinie eskalacji z coraz mniejszymi szansami na sukces — dlatego Putin poniesie porażkę. „To tylko kwestia czasu”.
Daleki od porażki, pokaz siły Moskwy w Syrii, choćby niewielki, zadziałał – Astana była syryjskim modelem. Do końca marca 2022 roku Proces Stambulski doprowadził do podpisania Komunikatu Stambulskiego , stanowiącego ramy porozumienia z Ukrainą. Inicjatywa ta upadła tylko z jednego powodu – Boris Johnson ją storpedował – a Rosja została zmuszona do przegrupowania sił, co uczyniła, aczkolwiek kosztem długiej wojny na wyniszczenie i niepotrzebnych strat w ludziach, które poniosły setki tysięcy Ukraińców.
Nie, to Boris Johnson wpędził Europę w pułapkę eskalacji.
Europejczycy najwyraźniej oparli swoją „historię sukcesu” w wojnie z Rosją, po pierwsze, na założeniu o rzekomej porażce przed Kijowem, a po drugie, na przesadnym poleganiu na sankcjach finansowych. Były francuski minister finansów Le Maire, w chwili euforii, ogłosił „kompleksową wojnę gospodarczą i finansową przeciwko Rosji ”. Twierdził, że sankcje zduszą rosyjską gospodarkę i doprowadzą do jej załamania – w praktyce jednak Rosja od 2007 roku przeszła na narodowy (samowystarczalny) model gospodarczy i nadal prosperuje.
Kto więc kogo wciągnął w pułapkę? Główne założenie, wyobrażone przez Zachód, że Rosja została zepchnięta do eskalacji od momentu, gdy nieistniejący plan zdobycia Kijowa zawiódł, odwróciło sytuację do góry nogami.
To właśnie błędna analiza Zachodu wpędziła go w spiralę eskalacji działań, które mogłyby nieumyślnie wciągnąć Europę w wojnę z Rosją – wojnę, której żaden Europejczyk nie chce.
=====================================
Tekst ukazał się w języku angielskim na stronie Conflicts Forum .
Linki do poprzednich artykułów TKP na ten temat znajdziesz poniżej 👇
Alastair Crooke jest byłym brytyjskim dyplomatą, pracownikiem MI6 oraz założycielem i dyrektorem Conflicts Forum w Bejrucie.
