Szpital w Łodzi, który odmówił zabicia chłopczyka o imieniu Felek w 9-miesiącu ciąży i który zaoferował pomoc dziecku oraz jego mamie, został ukarany. Ma zapłacić ponad 200 000 zł grzywny za chęć udzielenia pomocy medycznej choremu pacjentowi. W tym samym czasie Gizela Jagielska, która w Oleśnicy zabiła Felka zastrzykiem z chlorku potasu w serce, została nagrodzona – wybrano ją „Superbohaterką roku”. Co można w takiej sytuacji robić? Krótką rolkę video nagrała na ten temat Ania, koordynatorka naszej Fundacji, która zajmuje się m.in. naszym programem Ocalone.org, w ramach którego pomagamy kobietom namawianym do aborcji.
Z wyrazami szacunku,
Kinga Małecka-PrybyłoFundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Kraje bałtyckie otwierają swoją przestrzeń powietrzną dla Ukrainy w celu przeprowadzenia ataków na Rosję
W ostatnich dniach ukraińskie drony bez wątpienia przelatywały nad krajami bałtyckimi i Finlandią podczas ataków na rosyjski region Petersburga. Państwa NATO najwyraźniej oficjalnie otworzyły swoją przestrzeń powietrzną w celu przeprowadzenia ataków na Rosję, co stanowi jawny udział w wojnie.
Anti-Spiegel 29 marca 2026
Fakt, że państwa NATO – Polska [?? md] , Litwa, Łotwa i Estonia – zezwalają Ukrainie na korzystanie ze swojej przestrzeni powietrznej do ataków dronów na rosyjski region Petersburga, jest kwestią niezwykle delikatną, ponieważ oznaczałoby to bezpośredni udział tych państw w wojnie – ze wszystkimi tego konsekwencjami. Dlaczego Rosja nie miałaby odpowiedzieć odwetem i zaatakować celów w tych krajach, skoro uczestniczą one w atakach na Rosję, zezwalając na korzystanie ze swojej przestrzeni powietrznej?
Ponieważ ten temat jest dla wielu nieznany, najpierw przedstawię tło, a następnie przejdę do bieżących doniesień.
Kontekst
Pod koniec lata 2024 roku otrzymałem informację z rosyjskich źródeł bezpieczeństwa, że ukraińskie drony wlatywały w rosyjską przestrzeń powietrzną z państw bałtyckich podczas ataków na Petersburg. Nie poinformowałem o tym wówczas, ponieważ była to informacja poufna. Rosyjskie media przymykają na to oko, ponieważ cokolwiek innego oznaczałoby wojnę z NATO. A przynajmniej z UE, ponieważ Stany Zjednoczone prawdopodobnie nie wezmą w niej udziału, biorąc pod uwagę obecny stan rzeczy.
Ataki na Petersburg nie są zatem tematem rosyjskich mediów; w najlepszym razie pojawiają się jako krótkie wzmianki. Tak jest również teraz, mimo że Petersburg jest atakowany każdej nocy od ponad tygodnia przez dziesiątki dronów. W Rosji doniesienia te pojawiają się jedynie drobnym drukiem.
Pierwsze oficjalne rosyjskie oświadczenia w tej sprawie pojawiły się w lipcu 2025 roku, kiedy wpływowy rosyjski parlamentarzysta poruszył tę kwestię w mediach społecznościowych, ostrzegając, że kraje, z których Rosja jest atakowana, muszą zrozumieć, że gdy Rosja otrzyma „stuprocentowy dowód na to, że są zaangażowane w ataki na Rosję”, „odwet jest nieunikniony”. Stwierdził, że państwa bałtyckie to nie Ukraina i mogą zostać podbite w ciągu tygodnia.
Od co najmniej końca sierpnia 2025 roku praktycznie nie da się zaprzeczyć, że państwa bałtyckie zezwalają Ukrainie na korzystanie ze swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Sankt Petersburg. W tym czasie rosyjska rafineria w Ust-Łudze, niedaleko granicy z Estonią, została zaatakowana i uszkodzona przez drony. Tej samej nocy z krajów bałtyckich donoszono o obserwacjach dronów, dokładnie wzdłuż trajektorii, którą musiałyby obrać drony z Ukrainy. Jeden z dronów rozbił się w Estonii.
Rosyjskie media również „przeoczyły” to wówczas; nie było to wydarzenie warte uwagi mediów, a jedynie rosyjscy blogerzy donieśli o tym za pośrednictwem Telegramu.
Obecna eskalacja
Od tygodnia w Petersburgu obowiązuje codzienny alarm dronowy. Każdej nocy dziesiątki dronów przelatują z krajów bałtyckich w kierunku aglomeracji Petersburga; jednej nocy doniesienia wskazywały na zestrzelenie ponad 50 dronów. Rosyjskie media jak dotąd informowały o tym jedynie drobnym drukiem, o ile w ogóle, i unikały wzmianki o pochodzeniu dronów z krajów bałtyckich.
Ataki są wymierzone przede wszystkim w Ust-Ługę, gdzie znajduje się rafineria i główny port przeładunkowy ropy naftowej i gazu; Kronsztad z ważną bazą morską; oraz port Primorsk. Najwyraźniejszym celem jest zniszczenie infrastruktury energetycznej i portowej, a także stoczni. Oczywiście NATO gromadzi kluczowe dane, ponieważ takie ataki dają możliwość poznania funkcjonowania obrony powietrznej kraju, którego atak dotyczy, jego struktur dowodzenia itd.
W środę, 25 marca, drony rozbiły się również w krajach bałtyckich. Odnotowano również obserwacje dronów, które rosyjski kanał Telegram naniósł na mapę, wskazując w ten sposób trasę ich lotu. To zainspirowało jeden z nielicznych artykułów w Rosji poruszających ten temat. RT-DE przetłumaczył artykuł.
Zmasowany atak w środę, obserwacje dronów w krajach bałtyckich i katastrofa jednego z ukraińskich dronów w Estonii skłoniły Der Spiegel do pierwszej wzmianki o tym, że Ukraina korzysta z przestrzeni powietrznej państw bałtyckich do ataków na region Petersburga. Wkrótce omówimy, co Der Spiegel powiedział swoim czytelnikom na ten temat; najpierw przyjrzyjmy się, jak państwa bałtyckie to wyjaśniły.
Zajęło im to kilka dni, ale 27 marca estoński minister obrony Hanno Pevkur oświadczył w wywiadzie, że Estonia nie zestrzeliła dronów, które wleciały w jej przestrzeń powietrzną, aby zapobiec konfliktowi z Rosją. Powiedział, że kraj myślał, że dron pochodzi z Rosji i „nie miał interesu w dawaniu Rosji pretekstu do oskarżenia Estonii o rozpoczęcie wojny”.
To oczywiście kłamstwo, ponieważ ataki na przestrzeń powietrzną państw bałtyckich trwały już od kilku dni, a NATO ściśle monitoruje tamtejszą przestrzeń powietrzną. Wiadomo już było, że drony wystrzeliwane z północno-zachodniej Ukrainy atakowały Rosję przez kilka dni po przelocie nad Polską i państwami bałtyckimi. Co więcej, podobne katastrofy dronów miały miejsce na Litwie i Łotwie w poprzednich dniach, a litewskie władze poinformowały, że dron wystrzelony z Ukrainy rozbił się na Łotwie w poniedziałek wieczorem.
Państwa te prowokują wojnę z Rosją i posługują się tak bezczelnymi kłamstwami, aby odwrócić uwagę. To z pewnością uciszy większość społeczeństwa, ponieważ mało kto zwraca uwagę na nieliczne doniesienia medialne na ten temat. Media zaś biorą udział w tej grze, publikując jedynie krótkie artykuły, które odwracają uwagę od niebezpieczeństwa wojny z Rosją, sprowokowanej przez państwa bałtyckie, zamiast informować czytelników o niebezpiecznej sytuacji, w jakiej znajdują się te państwa.
W piątek fińskie siły zbrojne ogłosiły zaostrzenie środków bezpieczeństwa w związku z incydentami z udziałem ukraińskich dronów w państwach bałtyckich. Finlandia posiada wielowarstwowy system obrony powietrznej i jest przygotowana do zwalczania dronów, które wkraczają w fińską przestrzeń powietrzną, celowo lub przypadkowo. Obecnie tego typu działania mają miejsce w południowo-zachodniej Finlandii i we wschodniej części Zatoki Fińskiej. Dotyczy to Sankt Petersburga, położonego na wschodnim krańcu Zatoki Fińskiej.
„Zabłąkane” drony
Jak wspomniano, Der Spiegel po raz pierwszy doniósł o tym temacie w zeszłym tygodniu, popisując się wyczynem wzmianki o ukraińskich dronach w bałtyckiej przestrzeni powietrznej, nie odnosząc się do kwestii, czy stanowi to udział państw bałtyckich w wojnie, a zamiast tego obwiniając Rosję.
Po masowym ataku i katastrofie dronów nad państwami bałtyckimi, Der Spiegel po raz pierwszy poinformował o tym incydencie w środę, 25 marca, pod tytułem „Agresywna wojna Rosji – ukraińskie drony w bałtyckiej przestrzeni powietrznej – uderzenie w elektrownię w Estonii”. Absurdalność tego „doniesienia” była widoczna już od samego wstępu:
„Dwa ukraińskie drony wojskowe zabłądziły w Estonii i na Łotwie. Jeden zderzył się z kominem, drugi rozbił się. Władze obwiniają Rosję”.
To nie jest „doniesienie”, to z definicji propaganda. A Der Spiegel musi uważać swoich czytelników za niewiarygodnie głupich, bo rzut oka na mapę wystarczyłby, by zrozumieć, że ukraińskie drony nie tylko „zabłądziły” w Estonii i na Łotwie, ale celowo wybrały tę trasę, by zaatakować cele w pobliżu Sankt Petersburga.
W artykule brzmi to jednak zupełnie inaczej i nagle nie ma mowy o „zabłąkanych” dronach, bo już w pierwszym akapicie dowiadujemy się:
„Dwa ukraińskie drony wojskowe wleciały dziś rano z Rosji w przestrzeń powietrzną państw NATO: Estonii i Łotwy. Jeden z nich rozbił się w kominie elektrowni w Estonii, a drugi na Łotwie, jak poinformowały rządy dwóch krajów bałtyckich. Drony były częścią większego ukraińskiego ataku na cele w Rosji, wyjaśniły władze”.
Der Spiegel wspomina również o katastrofach dronów z poprzednich dni w innych krajach bałtyckich:
„Według źródeł litewskich, w poniedziałek dron rozbił się w jeziorze w tym kraju. (…) Prezydent Łotwy Edgars Rinkevics również potwierdził, że dron, który rozbił się w jego kraju, był ukraiński”.
Dowiadujemy się również, dlaczego Rosja rzekomo ponosi winę za incydenty z udziałem ukraińskich dronów:
„Wojna sprowokowana przez agresora, Rosję, doprowadziła nas do punktu, w którym drony spadają na terytoria wszystkich trzech państw bałtyckich w ciągu 48 godzin” – powiedział litewski minister obrony Robertas Kaunas. „Oczywiste jest, że obrona powietrzna stanowi wyzwanie nie tylko dla Litwy, ale dla całego NATO”.
Obrona powietrzna przed ukraińskimi dronami nie stanowiłaby problemu; wystarczyłoby po prostu zakazać Ukrainie korzystania z przestrzeni powietrznej NATO do ataków na Rosję. Jednak te państwa tego nie robią, ponieważ nie było ani jednego protestu skierowanego pod adresem Kijowa.
„Zboczyły z kursu”
W niedzielę 29 marca Der Spiegel opublikował artykuł pochwalny zatytułowany „Ataki na przemysł naftowy – Ukraina ponownie podpala rosyjski port eksportowy ropy”, w którym stwierdzono również, że ataki są przeprowadzane nad państwami bałtyckimi. Rosyjski port naftowy Ust-Ługa, niedaleko Sankt Petersburga i granicy z Estonią, ponownie został zaatakowany – a artykuł w Spiegelu brzmiał bardzo entuzjastycznie. … Ale każdy, kto uważnie przeczyta i pomyśli krytycznie, zda sobie sprawę, że Der Spiegel w swoim artykule po raz kolejny potwierdza, że Ukraina wykorzystuje przestrzeń powietrzną państw bałtyckich NATO (oraz Polski, która leży między Ukrainą a państwami bałtyckimi) do ataków na Rosję, ponieważ Der Spiegel pisze:
„Ukraińskie drony zostały ostatnio zauważone w krajach sąsiednich Rosji, a niektóre z nich rozbiły się tam. Finlandia zgłosiła w niedzielę podejrzenie naruszenia jej przestrzeni powietrznej przez drony w południowo-wschodniej części kraju. Ministerstwo Obrony poinformowało o wykryciu kilku małych, wolno lecących obiektów na niskiej wysokości. Rozbiły się dwa drony. Siły Powietrzne poderwały myśliwiec w celu przeprowadzenia rozpoznania. Katastrofy dronów odnotowano również niedawno w Estonii, Łotwie i Litwie. Podobno były to ukraińskie drony, które zboczyły z kursu podczas ataków na rosyjskie instalacje eksportu ropy naftowej na wybrzeżu Bałtyku”.
Nie, drony nie zboczyły z kursu. Nawiasem mówiąc, żadne oficjalne źródło tego nie potwierdza; Tylko Der Spiegel i inne media wysuwają takie twierdzenia. Jednak ten dodatek ujawnia, że niektórzy w redakcjach rozumieją niebezpieczną grę, w którą grają te kraje, prowokując otwartą wojnę z Rosją i stają się stroną konfliktu, udostępniając swoją przestrzeń powietrzną dla tych ataków.
Strategia medialna?
Podejście mediów przypomina mi eskalację na Morzu Bałtyckim. Dziś media donoszą o porwaniach statków handlowych przewożących rosyjskie ładunki, jakby to było coś zupełnie normalnego, podczas gdy w rzeczywistości jest to piractwo i jawna prowokacja militarnej odpowiedzi Rosji.
Kilka tygodni temu przedstawiłem chronologię eskalacji na Morzu Bałtyckim w artykule, który ilustruje, jak powstały narracje o uszkodzonych kablach podmorskich i rzekomo niebezpiecznej „flocie cieni”, co sprawiło, że czytelnicy mediów uważają teraz te pirackie metody za całkowicie normalne.
Sposób, w jaki media traktują te ataki dronów z wykorzystaniem przestrzeni powietrznej państw NATO i UE, przypomina mi to podejście. Dla wszystkich jest oczywiste, że stanowi to jawny udział tych państw w wojnie, ale przyzwyczajając się do tych wydarzeń poprzez doniesienia medialne na przestrzeni czasu, ludzie tracą ten fakt z oczu i uważają takie zachowanie za całkowicie normalne.
Te państwa europejskie ewidentnie próbują sprowokować Rosję do oddania pierwszego strzału, zamykając Morze Bałtyckie dla statków handlowych zmierzających do Rosji, co w efekcie blokuje port w Sankt Petersburgu, co samo w sobie jest aktem wojny. Co więcej, prowokują Rosję, pozwalając Ukrainie na wykorzystanie swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję.
Celem jest sprowokowanie Rosji do oddania pierwszego strzału, co nieuchronnie doprowadzi do wojny między Rosją a większością państw UE, podczas gdy Stany Zjednoczone wydają się nie ingerować w ten konflikt. Czy decydenci w stolicach europejskich w ogóle zdają sobie sprawę z konsekwencji?
Jeśli ktoś sądził, że Żydzi są jedynymi ulubieńcami Kardynała Rysia, ten był w błędzie. Krakowski dostojnik Kościoła ma teraz nowych faworytów, co ujawnił na fotografii, w związku z diecezjalnym synodem krakowskim.
Oto nasz ulubiony hierarcha na serdecznej fotce z różanowłosą (-ym?) działaczką (-czem) LGBT a zarazem gościem synodu, panią (panem) Marią vel Markiem Minakowskim (- ską).
Po Liście biskupów KEP-u pouczających nas w przededniu Wielkiego Tygodnia o dwóch drogach zbawienia do wyboru: jednej z Chrystusem, drugiej bez i wzywających katolików do modlitewnego nawiedzania synagog, choć Żydzi wcale tego sobie nie życzą, myśleliśmy, że już gorzej nie można. Że jakąś kryształową amforę rozbili na naszych oczach chuligani, i już się jej nie pozbiera. I tak zostanie. Ale nic podobnego! Oto nowy prezencik od Kardynała, na otarcie łez: LGBT jako goście synodu diecezjalnego.
Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl” 28 marca 2026 michalkiewicz
Podczas ostatniego spotkania Rady Europejskiej, kilka państw wyraziło zaniepokojenie prawdopodobnymi następstwami „Epickiej furii” – kiedy już się ona zakończy. Chodzi o kolejną falę migracji z rejonu Bliskiego Wschodu – bo „Epicka furia” i spowodowane nią zniszczenia, stanowią znakomity pretekst do przeniesienia się do Europy, by wreszcie skorzystać z tamtejszego socjalu i żyć sobie z niego aż do śmierci.
Zgodnie z prawem Murphy’ego, jeśli coś złego może się stać, to na pewno się stanie, więc prawdopodobieństwo kolejnego migracyjnego tsunami rośnie z dnia na dzień, razem z cenami ropy i gazu. Tym razem jednak przywódcy państw członkowskich UE sprawiali wrażenie odporniejszych na własną propagandę politycznej poprawności, która w roku 2015 kazała im witać migrantów kwiatami i otwartymi ramionami. Nie wszyscy jednak w propagandę politycznej poprawności uwierzyli – bo Węgry Wiktora Orbana migrantów nie wpuszczały, co ściągało na nie lawinę krytyki ze strony mądrych, roztropnych i przyzwoitych, co to rozpoznają się po zapachu, a swoje mądrości etapu czerpią z Judenratu, który w ich kreowaniu ma własny interes.
Judenrat, jak wiadomo, od ponad stu lat pozostaje w awangardzie rewolucji komunistycznej jako, że Żydowie właśnie w komunizmie upatrzyli sobie najprostszy sposób na uchwycenie i ugruntowanie władzy mniejszości nad większością. Ta skłonność nasiliła się po II wojnie światowej, w następstwie której zmieniła się stratyfikacja społeczna diaspory żydowskiej. Wymordowany został żydowski plebs, w następstwie czego społeczność żydowska zdominowana została przez osobniki inteligentniejsze, którym łatwiej było przetrwać – no a teraz mają ambicję przewodzenia światu.
Jak wychlapał były dyrektor Narodowego Centrum Walki z Terroryzmem, Józio Kent, udział Stanów Zjednoczonych w „Epickiej furii” nastąpił wskutek „presji”, jaką na administrację prezydenta Trumpa wywarł Izrael oraz wpływowe w USA izraelskie lobby. Oficjalna wersja rozmowy telefonicznej premiera Netanjahu z prezydentem Trumpem była zgoła inna. Według niej premier Netanjahu zwrócił uwagę prezydenta Trumpa, że trafia się okazja, by jedną kulą zabić sporą grupę irańskich dostojników – a z tej okazji prezydent Trump skwapliwie skorzystał. Jednak taka zachęta, to nie żadna „presja” – a po drugie – co miałoby mieć z tym wspólnego izraelskie lobby w USA?
Nie trzyma się to wszystko kupy, więc w tej sytuacji muszę odwołać się do mojej ulubionej teorii spiskowej, według której izraelski premier i wspomniane lobby dało prezydentu Trumpu do zrozumienia, że jeśli natychmiast nie rozkaże lotniskowcom, by zrobiły w Iranie marmoladę, to świat dowie się o najdrobniejszych szczegółach igraszek Donalda Trumpa z panienkami na wyspie Epsteina, wskutek czego będzie on miał przechlapane nie tylko w Kongresie, ale i w samym Białym Domu. Poszlaką wspierającą tę wersję był spektakularny udział Pierwszej Damy USA w posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ w charakterze przewodniczącej amerykańskiej delegacji. Podobnie w XIX-wiecznej Francji, cesarzowa Eugenia, zniecierpliwiona prawdziwą zapamiętałością swego małżonka Napoleona III do panienek, zażądała od niego zgody na to, by mogła przewodniczyć obradom Rady Ministrów. Cesarz, gwoli uniknięcia piekła w pałacu, oczywiście się zgodził. Ten przykład pokazuje, że często losy świata mogą zależeć od różnych plugawych okoliczności.
Wróćmy jednak do migrantów, którzy – w miarę, jak w coraz to nowych krajach wprowadzany jest socjal – chętnie próbują skorzystać z okazji, by się na niego załapać. Trudno się tedy dziwić, że argusowe oko promotorów komunistycznej rewolucji natychmiast tę skłonność zauważyło i postanowiło wykorzystać ją dla potrzeb rewolucyjnych. Przypomnijmy, co na ten temat sądził włoski komuszek Alfiero Spinelli, będący jednym ze świątków, czczonych w Eurokołchozie. Uważał on, że trzeba zniszczyć historyczne narody europejskie, bo właśnie one stanowią przyczyną wszystkich europejskich zgryzot.
W odróżnieniu jednak od wybitnego przywódcy socjalistycznego Adolfa Hitlera, czy Józefa Stalina, nie miał on na myśli ani fizycznej eksterminacji, ani przesiedlenia na Syberię, żeby tam spokojnie sobie powymierały śmiercią naturalną, tylko przerobienia ich na „nawóz historii”, czyli uwstecznienia tych historycznych narodów do poziomu narodowości. Jak wiadomo, jest to możliwe; tak właśnie po eksterminacji czeskiej szlachty po bitwie pod Białą Górą w 1620 roku, narodowi czeskiemu narzucono szlachtę niemieckojęzyczną, co na prawie 300 lat zahamowało jego rozwój, cofając go do poziomu narodowości – aż do czeskiego odrodzenia narodowego w wieku XIX.
Przerobienie historycznych europejskich narodów na „nawóz historii” ma się dokonać nie tylko przy pomocy ich demoralizowania, ale również – rozwadniania ich tożsamości poprzez wpompowywanie w nie kolejnych fal obcych kulturowo i cywilizacyjnie migrantów. Jeśli chodzi o demoralizowanie, to proces ten jest dość zaawansowany, o czym świadczy kryzys demograficzny w Europie, połączony z propagandą seksualnych dewiacji, która zaczyna trafiać nawet do wyższych kręgów hierarchii Kościoła katolickiego.
Już papież Franciszek pozwolił na „błogosławienie” par homoseksualnych, a J. Em. kardynał Krajewski, świeżo mianowany metropolitą łódzkim twierdzi, że „osobom LGBT” należy się „szacunek”. Z jakiego powodu? Czyżby sodomczykowie kładli jakieś szczególne zasługi dla Ludzkości? Nic o tym nie wiadomo, więc chyba dlatego, że swoje potrzeby seksualne zaspokajają w sposób nietypowy. Jeśli jednak cos takiego ma zobowiązywać wszystkich do okazywania im „szacunku”, to jasne, że daleko z tym nie zajedziemy. Postępowi hierarchowie powiadają, że taki kategoryczny nakaz wypływa z Ewangelii. Czy jednak wszystkie takie kategoryczne zalecenia ewangeliczne powinniśmy brać dosłownie? Na przykład Pan Jezus poradził bogatemu młodzieńcowi, żeby sprzedał wszystko, co ma i rozdał ubogim. Już na pierwszy rzut oka widać, że wszyscy nie mogliby tak zrobić nawet nie dlatego, że by im się nie chciało, ale dlatego, że gdyby wszyscy chcieli sprzedać swoje mienie, to kto by je kupił? Chyba, że Żydowie, którzy Pana Jezusa mają za nic, w dodatku za pół darmo, bo przy takiej masowej podaży inaczej by być nie mogło.
Inna sprawa, że dzięki takiej operacji Żydowie mogliby przepoczwarzyć się w szlachtę, utrzymującą w poddaństwie mniej wartościowe narody, a właściwie już nie żadne „narody”, tylko „nawóz historii”.. Czy nie w tym kierunku zmierza słynny „dialog z judaszyzmem”, w który zabawiają się purpurates? Tego dokładnie nie wiemy, ale właśnie dlatego warto zachować pewne minimum ostrożności, bo zwłaszcza dzisiaj, kiedy w następstwie „synodalności”, której nikt nie potrafi nawet precyzyjnie zdefiniować, mogą czekać nas różne niespodzianki, niekoniecznie miłe.
Leonid Radvinsky był właścicielem popularnej platformy subskrypcyjnej dla twórców pornografii. 43-latek zmarł po walce z rakiem. Majątek Radvinsky’ego szacuje się na 3,8 mld dol. „Kontrowersyjny” porno-baron urodził się w Odessie na Ukrainie, ale dorastał w Chicago.
Właściciel OnlyFans, Leonid Radvinsky, zaprzecza, jakoby zobowiązał się przekazać miliony na rzecz lobby pro-izraelskiego, mimo że pojawił się w wewnętrznych dokumentach AIPAC, uzyskanych przez The Lever Autorstwa :Nikki McCann Ramirez
Według wewnętrznej listy darczyńców, uzyskanej przez The Lever , miliarder i właściciel OnlyFans , Leonid Radvinsky, wraz z żoną, zadeklarowali w zeszłym roku 11 milionów dolarów na rzecz potężnego lobby pro-izraelskiego, American Israel Public Affairs Committee ( AIPAC) . Radvinsky zaprzeczył, jakoby dokonał lub zadeklarował taką darowiznę.
Według poufnych dokumentów wewnętrznych, z którymi zapoznał się The Lever, AIPAC odnotował ogromną kwotę 90 milionów dolarów zebranych w miesiącu następującym po ataku Hamasu na Izrael 7 października. Jedna wpłata wyróżniała się: deklaracja wpłaty 11 milionów dolarów od „Pana Anonima” i Katie Chudnovsky, największa wpłata wymieniona w dokumentach. The Lever potwierdziło, że dane osobowe wymienione obok darowizny wskazują na to, że „Pan Anonim Anonim” to Radvinsky, właściciel platformy subskrypcyjnej OnlyFans, która jest powszechnie kojarzona z treściami porograficznymi. Chociaż niektóre osoby wymienione w dokumentach potwierdziły, że przekazały darowizny na rzecz AIPAC, Radvinsky i dwie inne osoby zaprzeczyły, jakoby były darczyńcami.
„Nie przekazałem ani nie zadeklarowałem przekazania 11 milionów dolarów” – powiedział Radvinsky portalowi The Lever, dodając, że oświadczenie „dotyczy mnie / mojej fundacji / mojej rodziny”. Właściciel OnlyFans odmówił wyjaśnienia, dlaczego on i jego żona widnieją jako darczyńcy, ani przedstawienia dokumentacji potwierdzającej przelew bankowy od Chudnovsky’ego na rzecz organizacji. Radvinsky nie odpowiedział natychmiast na dodatkowe pytania zadane przez Rolling Stone.
Założony w 1963 roku AIPAC jest najpotężniejszą organizacją lobbingową pro-izraelską w Stanach Zjednoczonych. Choć od dawna ma wpływ na politykę rządu USA wobec Izraela, w 2022 roku grupa ogłosiła utworzenie powiązanego super PAC, który będzie bezpośrednio uczestniczył w wyborach. W ciągu swojej krótkiej działalności super PAC przeznaczył dziesiątki milionów dolarów na walkę z progresywnymi kandydatami krytykującymi Izrael. Od wybuchu wojny izraelsko-hamasowskiej , która doprowadziła do śmierci ponad 1200 Izraelczyków i ponad 25 000 Palestyńczyków, AIPAC podjął skoordynowane działania w celu zapewnienia dalszego wsparcia dla Izraela ze strony rządu USA.
Ponieważ międzynarodowe sądy, obrońcy praw człowieka i organizacje praw człowieka krytykują odwetowy atak Izraela na Strefę Gazy jako rażące naruszenie praw człowieka, a nawet potencjalne ludobójstwo , AIPAC nadal naciska na ustawodawców, aby poparli polityczne i wojskowe wsparcie dla tego kraju. Na swojej stronie internetowej grupa posiada całe centrum zasobów poświęcone relacjonowaniu wojny izraelsko-Gazy. Strona zawiera centra telefoniczne i mailowe, które pomagają odwiedzającym skontaktować się z prawodawcami, narzędzia do obsługi mediów społecznościowych oraz listy pro-izraelskich mediów, osób wpływowych i reporterów
Na początku tego miesiąca The Intercept opublikował raport, z którego wynika, że komitet działań politycznych AIPAC przekazał w listopadzie 95 tys. dolarów przewodniczącemu Izby Reprezentantów Mike’owi Johnsonowi — wkrótce po tym, jak pomógł on zapewnić uchwalenie pakietu pomocowego dla Izraela o wartości 14 miliardów dolarów 3 listopada. Chociaż atak z 7 października i trwająca wojna stały się centralnym punktem strategii lobbingowej i zbierania funduszy AIPAC, oczekuje się, że w tym roku organizacja będzie pracować nad utrzymaniem swoich wpływów poprzez inwestowanie w wybory, szczególnie w obliczu narastającej krytyki roli Stanów Zjednoczonych we wspieraniu izraelskiej ofensywy w Strefie Gazy.
Nowy mer Saint-Denis, Malijczyk Bally Bagayoko zaczął swoje urzędowanie z grubej rury: chce rozbroić policję miejską i zlikwidować monitoring, odwołał się do kwestii etnicznej mówiąc o „Nowej Francji”, zapowiedział czystki wśród urzędników i pracowników gminnych nie zgadzających się z jego linią ideologiczną, afiszował się z bossami narkotykowymi i rozmaitymi szemranymi typami, a teraz kolejny numer.
Ledwie tydzień po wyborach, wybrana z listy poprzedniego mera Oriane Filhol złożyła rezygnację z mandatu w radzie miejskiej Saint-Denis oskarżając nowego mera LFI o bliskie powiązania z człowiekiem, który zlecił jej brutalne pobicie. W grudniu 2023 r. 57-letni Mouloud Bezzouh, biznesmen żyjący z subwencji i administrator mieszkań socjalnych, zapłacił trzem „młodym mężczyznom” po 2500 euro za pobicie radnej. Niedawno został skazany na 2 lata więzienia i 2 lata w zawieszeniu, ale Oriane Filhol opublikowała w mediach społecznościowych zdjęcie, na którym nowy mer Bally Bagayoko obściskuje się z Bezzouhem tuż po ogłoszeniu wyników wyborów.
Napisała: „Nie czuję się już bezpieczna w tej radzie miejskiej”. Opozycja i sama radna mówią wprost o „klimacie gróźb i zastraszania”, który panował podczas kampanii.
Adam Gwiazda @delestoile 17 mar
Po pierwszej turze wyborów samorządowych we Francji uwagę komentatorów przyciąga zwycięstwo skrajnie lewicowej LFI (mélenchoniści) w podparyskim Saint-Denis. Oto garść egzotycznych ciekawostek. Bally Bagayoko został wybrany przy niskiej frekwencji zaledwie 13 506 głosami w
Dziś małe święto: tysiąc czterysta wpisów do tej pory. A miałem pisać pamiętniczek z dwóch tygodni kwarantanny… Zeszło się, c’nie?
Mamy różny poziom dyskusji o polityce w Polsce. Króluje bieżączka, codzienna nawalanka plemiennych wzmożeń na poziomie newsów dnia i dziennych przekazów. Pojawiają się dłuższe wątki, ale te są ciągnione wyłącznie w celach eskalowania podziału Polaków na dwa szczekające na siebie stada. Wszystko temu służy, byśmy się kłócili, gdyż walcząc ze sobą na dole nie spoglądamy wzwyż, nie widzimy, że to wszystko idzie z góry: do nas na dół dzielący syf podszczuwania, do nich na górę – nasza bezradność owinięta w podatki. Ale to nasz chleb codzienny, czerstwy i coraz bardziej gorzki.
Drugi poziom to komentariat bardziej zaawansowany – to w nim pojawiają się wątki mechanizmów partyjnych, politycznego grzebania w prawie, unijnych wrzutek regulacyjnych. Tu króluje odczytywanie niepisanych, acz wdrażanych planów. Codziennie liczy się głosy, rozpatruje frakcje, znów przelicza się głosy. Takie taktyczne przesuwanie figurek po szachownicy demokracji przedstawicielskiej. Ważny motyw w tym wymiarze pojawia się po prawej stronie tej niepowszechnej medialnej debaty. Lewa dzisiaj, jak to mówi Bartosiak, poleruje berło rządzących i oprócz tropienia pisizmu nie masz tam żadnej myśli państwowej.
Błędy genetyczne
Wartościowa część tego prawicowego wątku odkrywa kolejną warstwę III RP, jej zaklęte w ustroju błędy genetyczne, które my widzimy coraz częściej w formie politycznych patologii, nie do końca identyfikując ich źródeł. A więc roztrząsa się zaklęte w naszej konstytucji wady i błędy, w końcu stare i podrdzewiałe trybiki, które kiedyś pracowały, choćby i na korzyść wyłącznie elitarnej warstwy kliki. Teraz, kiedy czasy się mocno zmieniły, zacinają się, trzęsą, łamią. Maszyna polskiego ustroju przeżywa konwulsje, zaś lud suwerenny widzi tylko przemalowane co kadencję obudowy, zaś wstrząsy tłumaczy mu się tym, że owszem – konstrukcja jest zacna – tylko poprzednicy ją popsuli. No, jest jeszcze Putin, winny za wszystko.
Mówię tu o pewnym publicznym trendzie do naprawy Rzeczpospolitej. Ma on dwa przejawy, ale jedną fatalną dominantę. Ten zbiór wspólny polega na tym, że właściwie cała III RP wciąż zajmuje się głównie… poprawianiem samej siebie. To tak jakby sam ustrój wiedział, że jest źródłem własnych kłopotów. Przecież cała ta biegunka legislacyjna – pomijając wsad dostosowawczy naszego prawa do unijnych dyrektyw – to są poprawki do istniejących ustaw. W sumie każda zmieniająca się ekipa zaczyna grzebać w ustawach od nowa, zamiast realizować jednolitą politykę wzrostu. Ta zmienność podejścia to nawet nie inne poglądy społeczno-gospodarcze kolejnych ekip, to by było jeszcze nieźle. Gros ustaw to zamiana, zawrócenie redystrybucyjnych strumieni środków publicznych w te strony społeczne, które akurat dana ekipa polityczna uzna za korzystne dla siebie pod względem wyborczym. Nie ma to nic wspólnego z dobrem państwa, tylko chodzi o to, by – właśnie jego kosztem, a właściwie kosztem jego rozwoju – kontynuować pobywanie w promieniach władzy, w tym wypadku dla samej władzy. O wątku agenturalnym, czyli czynieniu prawa i polityki dla realizacji cudzych interesów nie wspomnę, gdyż to sprawa oczywista.
Poprawianie III RP w permanencji
Ale nie po to zacząłem ten tekst, by głosić tu takie komunały. Mamy wysyp prób, widać, że często pozornych, naprawy kraju, ale służą one jednak taktycznym celom politycznym, są więc zasłoną dymną, która ma przysłonić nicnierobienie. III RP jest powoli jak socjalizm – walczy dzielnie z problemami, które sama tworzy poprzez system, na którym się opiera. I mamy do czynienia z pierwszym przejawem troski o Polskę: chodzi o kolejne – co kadencja – próby deregulacji. Praktycznie każda ekipa to obiecuje (oczywiście przed wyborami), zwłaszcza kieruje ten postulat wobec dyżurnych przedsiębiorców, których zaraz po wyborach w tej kwestii… zdradza. A to Palikoty stają na pryzmie papierów z regulacjami, a to powołuje się kolejne komisje do tropienia przerostów administracji, które same wkrótce stają się… jej przejawem. Kolejne podejścia w tym względzie, szczególnie dla przedsiębiorców, stają się już taką udręką, że niektórzy wolą, żeby nic nie deregulować, bo z tego tylko kłopoty.
Dyżurnym przykładem takich prób daremnych, a właściwie kontrproduktywnych, był Polski Ład, który miał wprowadzić porządek, stał się zaś gwoździem do trumny przedsiębiorców, a zwłaszcza PiS-u, który wydał to cudo na świat. Przedsiębiorcy znaleźli się w sytuacji jak ze słynnej bajki, kiedy „wśród serdecznych przyjaciół psy zająca zjadły”. Tak bardzo się wszyscy starali im pomóc, że wyszło z tego nieszczęście. Ale to był przykład politycznego podejścia do samozreformowania w końcu własnych regulacji, co prawda dziedziczonych z pokolenia na pokolenie polskiej plemiennej sztafety, ale będącej produktem markowym III RP.
Przypadek prezesa Brzoski
Ale mamy też różne próby niepolitycznego podejścia do tematu poprawienia Polski poprzez deregulacje – są to liczne inicjatywy, czy to samych przedsiębiorców, jakichś organizacji, nawet stowarzyszeń pracodawców, ale te są bardziej reaktywne i najczęściej ograniczają się do krytyki jakiejś jednej wyizolowanej regulacji. Nie mają więc nic wspólnego z systemem, zaś ich łatanie na łacie utrwala tylko system polskiej dziurawej kapoty. Ostatnio mieliśmy do czynienia z dużą próbą deregulacyjną, którą zapoczątkowała przygoda biznesmena Brzoski (ten od InPostowych paczkomatów) z premierem Tuskiem. Wyszedł z tego niezły projekt, dużo fajnych pomysłów, zgrabnie zebranych i skonsultowanych. I co? I nic.
Większość tu zacznie utyskiwać, że to była podpucha ze strony Tuska, który miał wrobić biznes w propozycje deregulacyjne. Zamiast sam się zająć tymi sprawami, to pod publiczkę powiedział – marudzicie, marudzicie, to wreszcie coś sami zaproponujcie. I stało się – Tusk dostał niezłą pakę pomysłów i… nic z tym nie zrobił. (Może to był ruch przekuty przez Brzoskę na zdobycie sztandaru przewodnictwa polskiemu biznesowi i założenie – również z przygotowaną w tym trybie paczką postulatów przedsiębiorców – ruchu politycznego, który wystartuje w tych wyborach). A więc po zwyczajowej klapie pomysłów na deregulacje odbitych przez rządzących wszyscy się rzucili na gęganie – no tak, jak zwykle nie dało się. Ale nie tu jest pogrzebany pies polskiego przekleństwa niemożności.
Głównym problemem jest „łatkowatość” podejścia. W ustawie o czymś tam, w paragrafie 3, ustęp 2 wystarczy dodać „i wynosi 16%”, w innym rozporządzeniu wykreślić słowo „podstawę liczy się od średniej krajowej” i będzie dobrze. Poważnie? Będzie dobrze od takiego łatania? Nie może być! Takie łatanie oddala nas od myślenia o tym czy w ogóle ten prawie już 40-letni płaszcz Najjaśniejszej w ogóle został dobrze skrojony od początku, a już w szczególności czy nie sparciał do tej pory, po takim czasie, czy przypadkiem nie pasuje już do polskiej geopolitycznej pogody? Nie – my będziemy łatać na łacie, podszywać stary rękaw nową podszewką. A że wieje przez ten płaszcz coraz bardziej, to napychamy szpary zwitkami pożyczonych pieniędzy i gazetami narracji. Tak dalej to nie pojedzie.
Analizy ale czy remedia?
Drugim aspektem troski o naprawę Polski jest coraz częściej szukanie właśnie dobrego kroju dla Polski na nowe czasy. Coraz częściej mówi się o systemie, ustroju i – też coraz częściej – o jego zmianie w sposób generalny, czyli zahacza się o kwestię konstytucji. I jest to racja z kilku powodów: po pierwsze jeśli traktować konstytucję jako instrukcję obsługi, a właściwie rozwoju potencjału naszego kraju i zamieszkujących go rodaków, to za mało o tym mówimy. Owszem – jako się rzekło w rozwiniętym, a więc nieczęstym komentariacie, wskazuje się na nasze życiowe konsekwencje błędów ustrojowych zawartych w konstytucji, ale jest to tylko (konieczny) początek, analiza przed remediami, których nam wciąż brakuje.
Po drugie Polacy nie potrafią rozmawiać o konstytucji. Owszem potrafią nią wymachiwać z taktycznych inspiracji rządzących. Taktycznych, gdyż na przykład w przypadku kiedy Tuski były w opozycji, to czytali ją dzieciom do snu i biedakom uwięzionym w tramwajach, zaś jak się towarzystwo dorwało do władzy, to niedawna bohaterka ich odniesień ustrojowych stała się momentalnie lekturą przeszkadzającą, którą poddano interpretacji „tak jak ją rozumiemy”. Jeżeli są jakieś głosy jak i gdzie jest niedobra ta nasza ustawa zasadnicza, tak w ogóle nie ma dyskusji na temat jak miałaby być ona lepsza i w których obszarach.
Polacy też nie rozmawiają o konstytucji z jednego naczelnego powodu – nasza ustawa ustaw pasuje bowiem całemu systemowi politycznemu, gdyż to dzięki jej regulacjom ten system jest taki jaki jest i może być tak słaby jakościowo i ludzko, a jednocześnie dochodzić do władzy i utrzymywać się przy niej. Dlatego konstytucja RP należy nie tyle do jednego z elementów POPiS-u, ale jest jego fundamentem. To jej zawdzięczają swoje przewagi dwa plemiona, to ona wytycza to zagrodzone pole, na którym odbywa się już tylko walka które z dwóch plemion wygra. Dlatego POPiS, ale i praktycznie cała klasa polityczna będzie tej konstytucji bronić jak kiedyś Jaruzel socjalizmu, czyli jak niepodległości.
Duda referendalny
Było parę nieśmiałych podejść do konstytucji, ale należy wskazać, że o skromnym wymiarze takich prób świadczy to, że najpoważniejszą była inicjatywa konstytucyjna prezydenta Dudy, co świadczy o tym, że jeśli to była próba najpoważniejsza, to cały interes jest nic nie wart. Prezydent Duda zaproponował dziwny proces dochodzenia do zmian w konstytucji: ogłosił referendum konsultacyjne, nie zaś referendum zmieniające konstytucję. Po prostu miano się zapytać, i to wariantowo, o różne pryncypia, niestety w większości tu nie nadające się do konstytucji. No bo co ma konstytucja do pytań typu: „Czy jest Pani/Pan za odwołaniem się w preambule Konstytucji RP do ponadtysiącletniego chrześcijańskiego dziedzictwa Polski i Europy jako ważnego źródła naszej tradycji, kultury i narodowej tożsamości?”, czy „Czy jest Pani/Pan za konstytucyjnym zagwarantowaniem szczególnego wsparcia dla rodziny, polegającego na wprowadzeniu zasady nienaruszalności praw nabytych (takich jak świadczenia „500+”)?”.
Inicjatywa Dudy okazała się kapiszonem i chyba dobrze, że nie doszło do tego referendum, bo temat byłby spalony i obecnie zamknięty. Myślę, że ten pomysł jednak Dudzie utopił… PiS, gdyż jest to formacja jak najbardziej żyjąca z konstytucyjnych patologii, z zapisem o ordynacji proporcjonalnej w wyborach włącznie. Duda chciał się zapytać narodu w którą stronę ma pójść myślenie o zmianach konstytucji. Ale – właśnie – zabrakło tam pytań zasadniczych, bo ustrojowych. Skupiono się na przynależności do NATO czy Unii oraz gwarancjach pozycji rodziny czy choćby… roli w niej ojca. Projekt więc poległ, zaś swym poziomem mocno i na długo spłycił poziom dyskusji o ustawie zasadniczej. Mało tego – zaproponował jakąś dziwną formułę, gdzie znowu, tak jak w roku przyjęcia konstytucji w referendum, będziemy mieli tylko jeden projekt konstytucji, napisany przez polityków w ramach referendalnych konsultacji.
Jak można zmienić konstytucję?
Z tych nielicznych, którzy jeszcze rozprawiają o zmianie konstytucji (głównie jako się rzekło – dziennikarze) większość snuje dramatyczne scenariusze imposybilizmu. Żeby zmienić konstytucję – tak straszą lud – trzeba osiągnąć niemożliwy poziom konsensusu walczących ze sobą plemion. I to w obu przypadkach, to znaczy wtedy, kiedy miałaby to zrobić sama klasa polityczna reprezentowana w parlamencie, a także gdyby chciano zmienić konstytcuję w ramach referendum stanowiącego. Zmiana Konstytucji RP na nową w Polsce wymaga przeprowadzenia rygorystycznej procedury opisanej w art. 235, która obejmuje uchwalenie ustawy konstytucyjnej przez Sejm (większością 2/3) i Senat (większością bezwzględną). Projekt mogą zgłosić: 1/5 posłów, Senat lub Prezydent. A więc biorąc pod uwagę takie ostre wymogi zgody uważa się ten pomysł za niemożliwy, albo wręcz przeciwnie – nakazujący pełną mobilizację do zdobycia wręcz orbanowskich większości w obu izbach.
Ale drugą drogą, często zapominaną, acz o wiele łatwiejszą do osiągnięcia celu jest ścieżka prezydenckiego referendum konsultacyjnego w oparciu o art. 125 konstytucji. Wcale nie trzeba znokautować innych w wyborach, na mandatowy wynik których nałożony jest wypaczający filtr ordynacji wg. D’Hondta. W referendum, jak to w referendum, odwołujemy się do pojedynczych głosów mas liczonych wprost. Cały proces wygląda inaczej niż proces referendum konstytucyjnego. Referendum konstytucyjne jest decydujące, ale zamieszanie w niego Sejmu powoduje niemożność osiągnięcia progu 2/3 zgody i nie będzie nad czym „referendować”. Trzeba wrócić do przypalonego przez Dudę referendum konsultacyjnego.
Ma ono kilka wad i klika zalet. Co do wad – nie jest stanowiące, nie musi być uwzględnione przez ciała przedstawicielskie. Ale jeżeli naród się gremialnie opowie za konkretną zmianą, to może się tak stać, że cała klasa polityczna będzie się bała przeciwstawić woli ludu. Odpowiedź ludu musi być więc konkretna nie zaś ogólnikowa, bo jak się niekonkretami zajmą politycy, to przerobią każdą wolę ludu na swoje kopyto. Na pewno taki referendalny ruch konstytucyjny musiałby przeformułować postrzeganie priorytetów politycznych przez wyborców na skalę systemową, a więc warto tu zmienić paradygmaty myślenia ludu na rzeczywiste. Samo określenie pytań referendalnych byłoby poważnym pretekstem do konkretnej debaty nad analizą i przyszłością kraju. Pojawić by się mogły nowe struktury, idące w poprzek plemienności podziałów sceny politycznej, objawiliby się może nowi liderzy, może zaczątki nowych, tłumionych, acz potencjalnych elit. Byłby jakichś ruch i to konkretny, nie kolejne narzekanie, ale rzeczowe remedia dla kraju. I jeśli wyszedłby z tego dobry pakiet, to nawet gdyby III RP go olała politycznie, to stanowiłby on znakomity zaczyn konkretyzacji postulatów politycznych na przyszłe wybory.
Gracze zmiany
Ruch z referendum konsultacyjnym wymaga zaangażowania i zgody prezydenta oraz Senatu RP. A to ustawia już z góry i graczy, i teren walki politycznej. Dla prezydenta Nawrockiego byłby to egzamin z tego, czy jest bytem samodzielnym politycznie, czy będzie w kwestii dyskursu konstytucyjnego hamulcowym, gdyż – jako się rzekło – dla systemu III RP, a więc i dla PiS, obecna konstytucja jest gwarantem trwania tego dysfunkcyjnego układu politycznej dwójpolówki. Sztandar konstytucji mógłby zostać podjęty przez prezydenta i okazałoby się, czy to w ogóle jakiś ośrodek polityczny. Poza tym to prezydent mógłby być przekazicielem w górę energii do zmian, organizacyjnie pochodzących spoza dużego pałacu. Otworzyłoby to drogę do pozytywnej i konstruktywnej presji na prezydenta, by podjął ten pomysł i inicjatywę. Ustrojowo jest do tego niezbędny.
Drugim graczem potrzebnym do tego ruchu jest Senat, najwyraźniej przez PiS odpuszczany. I nie dziwota, jak człowiek sobie przypomni jego ustrojowe źródła w III RP. Senat to dziecko Okrągłego Stołu, zaproponowane przez Kwaśniewskiego jako otarcie łez dla wtedy opozycji solidarnościowej, która miała być tylko 35% kwiatkiem do kożucha rządzących w Sejmie komunistów. Kwaśniewski zaproponował więc powołanie Senatu, gdzie wybory nie będą limitowane i tam się mogą solidaruchy odkuć. I odkuły się, biorąc w 1989 roku 99% miejsc w Senacie, co pokazuje gdzie wtedy była umiejscowiona narodowa popularka. Ale Kwaśniewski dając szanse na Senat od razu się zabezpieczył – Senat mógł dawać poprawki do ustaw Sejmu, ale izba niższa i tak mogła zwykłą większością je unieważnić, co miało wtedy chronić komunistyczną większość w Sejmie. A więc Senat był na tamte czas taktyczny, zaś i wtedy, i teraz jest bezzębnym SENATORIUM, izbą choć wyższą, to nie mającą nic dogadania.
Ale fakt jego umieszczenia jako ważnego gracza w referendum każe się nad nim pochylić. I nagle w takim scenariuszu staje się ważnym na tyle, że można o niego zabiegać. PiS kiedy miał przez pierwszą kadencję po 2015 roku i Sejm, i Senat nic z nim nie zrobił, tylko używał go do przepychania ustaw w dwa dni. Ale jak Senat utracił w kadencji kolejnej to uznał, że jedyne co mu może wraży Senat zrobić przy pisowskiej większości w Sejmie, to tylko opóźniać proces legislacyjny, a więc była to strata tylko tempa. Widać to podejście w PiS-ie i teraz, kiedy powoli godzi się na przegraną w Senacie, będzie z tego, jak wylicza Marcin Palade, z 15 mandatów na 100.
Ale Senat można byłoby odbić, tylko trzeba byłoby zrobić to samo, co strona przeciwna – zrobić pakt senacki, ale prawacki. Ale coś się PiS-owi do tego nie spieszy, co jest kolejnym dowodem, że partia Kaczyńskiego nie umie w koalicje. Jest to też słaby prognostyk na koalicje sejmowe. I, o dziwo, na pakt senacki Kaczyńskiego namawiają obie Konfederacje, zaś PiS nie chce. A pakt senacki to wymarzony projekt dla Nawrockiego, który w ten sposób „oddałby” przysługę 3 milionom konfederatów, którym zawdzięcza swoje prezydenckie zwycięstwo. Wydaje się – ja wiąż jestem jednak optymistą, pytanie czy niepoprawnym -, że PiS zmądrzeje, kiedy już porzuci nadzieje na to, że premier in spe, czyli profesor Czarnek miałby doprowadzić do powstrzymania przepływu pisowców do Brauna. Wtedy można udać, że to inicjatywa Nawrockiego, chyba, że i jego przekona ambasador amerykańsko-izraelski, że nie wolno siadać z Braunem, nawet do chanukowej wieczerzy.
Ruch konstytucyjny
Moim zdaniem kwestia konstytucji będzie papierkiem lakmusowym dla prawdziwych intencji całej klasy politycznej. Szczególnie dla określenia „współczynnika antysystemowości” w każdej z partii. Można będzie się naocznie przekonać kto broni gnijącego systemu opartego na tej konstytucji. Zweryfikuje się też postawa Konfederacji Mentzena i Bosaka, gdyż trzeba będzie konkretnie odnieść się do rzeczywistej antystemowości, w znaczeniu systemu jako pookrągłostołowej III RP. Najprościej ma tu Korona Brauna, gdyż to ona będzie depozytariuszem tej weryfikującej wszystkich antysystemowości. Patrząc się na program Korony, to jest on mocno zaawansowany na poziomie ustrojowym. Wygląda jak piękny obraz przy plakatowych propozycjach konkurentów, licytantów na rozdawnictwo.
Instrukcja obsługi naszego potencjału wzrostów wymaga zmiany zasadniczej. Napisana na inne czasy, na inny potencjał, taktyczna w dodatku rozmyta kompetencyjnie konstytucja nie daje nam szans na rozwój. Wszystkie postulaty łatania a la Brzoska tylko mumifikują ten układ. W końcu dochodzą do poziomu implementacyjnego i tu wchodzi na pełnej petardzie III RP, która nie pozwoli na inne niż kosmetyczne zmiany. Postulat nowej konstytucji ułożyłby cały scenariusz działań politycznych, zweryfikowałby obecną scenę, wyzwoliłby, mam nadzieję, że istniejące, potencjały energii Polaków i przeniósłby dyskurs o Polsce w obszary pragmatycznej racjonalności. W końcu wszystkie dobre pomysły na Polskę kończą się na progu implementacji sprawczości, co wskazuje na słuszność postulatu Brauna, że żeby się ziściły choćby i najlepsze pomysły na Najjaśniejszą to „trzeba odzyskać niepodległość”. Zdobycie nowej konstytucji może więc stać się i drogą, i celem do wykonania tego szczytnego zadania prawdziwej naprawy Najjaśniejszej.
Weto Węgier wobec wielomiliardowej pożyczki dla Ukrainy wywołało ostrą reakcję unijnych przywódców. Viktor Orban uzależnia swoją decyzję od wznowienia dostaw ropy, podkreślając, że chodzi o bezpieczeństwo jego kraju.
Viktor Orban / PAP/EPA/OLIVIER MATTHYS
Orban blokuje decyzję UE
Premier Węgier Viktor Orban zablokował 90 miliardów euro pożyczki dla Ukrainy podczas szczytu Unii Europejskiej w Brukseli. Decyzja wywołała oburzenie wśród unijnych liderów.
Jak relacjonowało RMF, przewodniczący Rady Europejskiej Antonio Costa skrytykował ten ruch podczas zamkniętych rozmów. Jest to niedopuszczalne – ocenił stanowisko Węgier.
Zmiana stanowiska Budapesztu
Spór dotyczy zmiany stanowiska Węgier. W grudniu ubiegłego roku Orban zgodził się na udzielenie Ukrainie pożyczki, jednak teraz ją blokuje. W tle jest trwająca kampania wyborcza.
Zdaniem części unijnych polityków takie działanie narusza zasadę lojalnej współpracy między państwami członkowskimi.
Żadne państwo członkowskie wcześniej nie przekroczyło tej czerwonej linii – alarmuje Antonio Costa.
Z oceną przewodniczącego zgodzili się inni liderzy, w tym premier Donald Tusk.
Ropa kluczowym warunkiem
Jeszcze przed szczytem Orban zapowiedział, że Węgry nie poprą żadnych korzystnych decyzji dla Ukrainy, dopóki nie zostaną wznowione dostawy ropy rurociągiem Przyjaźń.
Transport rosyjskiej ropy został wstrzymany pod koniec stycznia po uszkodzeniu infrastruktury w wyniku rosyjskiego ataku na Ukrainę. Kijów poinformował, że rurociąg jest naprawiany, jednakWęgry i Słowacja oskarżają Ukrainę o celowe blokowanie tranzytu.
Słowacja nie blokuje, UE reaguje
Mimo podobnej sytuacji Słowacja nie zdecydowała się na zablokowanie pożyczki. Antonio Costa podziękował premierowi tego kraju za respektowanie wcześniejszych ustaleń.
„Kwestia przetrwania”
Orban jasno stawia warunki dotyczące relacji z Ukrainą.
Dopiero po odblokowaniu tranzytu ropy będzie można otworzyć nowy rozdział – powiedział Viktor Orban.
Premier Węgier podkreślił, że brak dostaw surowca to dla jego kraju „kwestia przetrwania”.
Wojna na Bliskim Wschodzie to upomnienie dla Rosji. Głównym tematem dyskusji jest stosunek USA do sojuszników i gotowość do ich zawiedzenia. Nie będzie ochrony ani jednolitej odpowiedzi ze strony NATO, co oznacza, że nadszedł czas, aby nasz kraj podjął niewygodne decyzje militarne.
Iran przeprowadził ataki rakietowe na szereg krajów Bliskiego Wschodu.
Oprócz Izraela, zaatakowano amerykańską bazę morską w Bahrajnie, rafinerie ropy naftowej w Arabii Saudyjskiej, lotniska w Abu Zabi, Kuwejcie, Iraku, wieżowce w Dubaju i Bahrajnie, bazę Bundeswehry w Jordanii oraz porty morskie.
Wszystkie te kraje są strategicznymi partnerami Stanów Zjednoczonych.
Dopiero w listopadzie 2025 r. Arabia Saudyjska podpisała ze Stanami Zjednoczonymi „historyczne” porozumienie obronne, którego celem jest wzmocnienie partnerstwa obronnego i odstraszanie zagrożeń.
Jordania, Bahrajn i Kuwejt od ponad 20 lat posiadają status „głównego sojusznika spoza NATO” (MNNA), co wiąże się z bliską współpracą obronną. Katar uzyskał podobny status cztery lata temu. Piąta Flota USA stacjonuje w Bahrajnie, gdzie również doszło do niszczycielskich ataków.
W 2017 roku Zjednoczone Emiraty Arabskie podpisały umowę o współpracy obronnej ze Stanami Zjednoczonymi, która „zapewnia armii USA możliwość lepszego reagowania na szereg scenariuszy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i ich okolicach, jeśli zajdzie taka potrzeba”. Nie jest to umowa o wzajemnej obronie, ale stanowi, że obecność wojsk amerykańskich w Zjednoczonych Emiratach Arabskich służy jako środek odstraszający dla potencjalnych agresorów.
Ogólnie rzecz biorąc, Stany Zjednoczone mają obowiązek chronić swoich sojuszników. Jednak w marcu 2026 roku to amerykańskie bazy stały się głównym celem irańskiego kontrataku.
Izrael i Stany Zjednoczone nie mogły tego nie zrozumieć. Dzień wcześniej irański Sztab Generalny ogłosił, że nie przeprowadził i nie przeprowadza ataków dronów na terytorium swojego zaprzyjaźnionego sąsiada, Omanu. Amerykański komentator polityczny Tucker Carlson stwierdził, że agenci Mossadu zostali zatrzymani w dwóch krajach Zatoki Perskiej. Planowali oni eksplozje w tych państwach, aby zrzucić winę na Iran.
Wszystko to dowodzi, że USA i Izrael wciągają swoich sojuszników w niepotrzebną wojnę za wszelką cenę. Trump nazwał irańskie ataki na Bahrajn, Katar i Zjednoczone Emiraty Arabskie „największą niespodzianką”, ale to, czy można mu ufać, to pytanie retoryczne.
Artykuł 5 NATO
Wojna wisiała w powietrzu wśród sojuszników NATO. Wielka Brytania potwierdziła, że jej baza wojskowa na Cyprze została zaatakowana przez irańskiego drona. Ataki mogły również zostać przeprowadzone na amerykańsko-turecką bazę lotniczą Incirlik w Turcji (Turcja pospiesznie zdementowała tę plotkę).
Turcja jest członkiem NATO. Cypr jest najbliższym sojusznikiem Sojuszu, który zainicjował proces przystąpienia do NATO.
Tymczasem słynny Artykuł 5 Traktatu Północnoatlantyckiego wyraźnie stanowi:
„…Zbrojna napaść na jedną lub więcej Stron w Europie lub Ameryce Północnej będzie uznana za napaść przeciwko nim wszystkim… Jeżeli taka zbrojna napaść nastąpi, każda ze Stron, w ramach wykonywania prawa do indywidualnej lub zbiorowej samoobrony, udzieli pomocy Umawiającej się Stronie zaatakowanej, podejmując natychmiast takie indywidualne lub wspólne działania, jakie uzna za konieczne, włączając w to użycie siły zbrojnej…”
To właśnie na Artykuł 5 powołało się kierownictwo NATO w odpowiedzi na ataki terrorystyczne z 11 września 2001 r.
Wraz z dojściem Trumpa do władzy, blok stracił resztki swojej sprawczości. Kiedy Sekretarz Generalny NATO, Mark Rutte, mówi: „Donald Trump jest bardzo ważny dla NATO i bardzo oddany NATO… Europa powinna być wdzięczna Trumpowi za to, że nas obudził”, to jest to wypowiedź niewolnika skierowana do wasala. Amerykański przywódca traktuje NATO z całkowitym brakiem szacunku.
Już w 2016 roku, podczas swojej pierwszej kampanii wyborczej, Trump zakwestionował Artykuł 5 NATO:
„Estonia to przedmieście Sankt Petersburga. Czterdzieści procent Estonii to Rosja. Nie jestem pewien, czy chciałbym ryzykować wojnę nuklearną, aby bronić miejsca, które jest przedmieściem Sankt Petersburga.”
W 2018 roku, podczas swojej pierwszej kadencji, Trump kwestionował potrzebę obrony Czarnogóry, która niedawno przystąpiła do NATO: „To malutki kraj z bardzo agresywnymi ludźmi. Mogą się wściekać i – gratulacje! – mamy III wojnę światową”.
Rok później prezydent USA niespodziewanie odwołał swoją ostatnią konferencję prasową i przedwcześnie opuścił szczyt NATO.
To właśnie Trump wywierał presję na Stany Zjednoczone, aby obniżyły swój bezpośredni wkład do wspólnego budżetu NATO (przeznaczony na siedzibę główną i ogólne operacje) z 22% do 16%, zmuszając Europejczyków do pokrycia różnicy.
Podczas kampanii wyborczej w 2024 roku Trump powiedział, że jeśli Rosja zaatakuje „sojusznika, który nie płaci”, to nie tylko nie będzie go chronił, ale wręcz „będzie zachęcał Rosję, żeby robiła, co jej się żywnie podoba”.
Czy Trump będzie bronił któregokolwiek członka NATO? Pytanie jest retoryczne.
Uzasadnione cele
Stany Zjednoczone potrzebują silnej Europy jeszcze mniej niż swoich sojuszników w krajach Zatoki Perskiej.
Zjednoczona Unia Europejska bez poważnych wewnętrznych sprzeczności jest potężnym blokiem handlowym i produkcyjnym, który mógłby przejąć sporą część amerykańskiego tortu.
Silna Europa dyktuje własne zasady (podatki cyfrowe, normy środowiskowe, kary antymonopolowe dla Apple i Google), które uderzają bezpośrednio w USA. Silna Europa mogłaby nawet przyjąć protekcjonizm, broniąc się przed amerykańskimi towarami i usługami.
Silna Europa może na przykład powiedzieć „nie” amerykańskim sankcjom wobec Chin lub prowadzić własną politykę na Bliskim Wschodzie.
Silne euro stanowi potencjalne zagrożenie dla dominacji dolara.
Zatem, zdaniem Trumpa, Europa musi być wystarczająco silna, aby kupować amerykańskie towary, w tym broń i LNG, ale jednocześnie wystarczająco słaba, aby nie mieć własnej, zjednoczonej armii i, w idealnym przypadku, globalnych centrów produkcyjnych.
Cała broń, jaką Europa może obecnie produkować, zostanie skierowana przeciwko Rosji, co – znów podążając logiką Trumpa – osłabi Europę, wciągając ją jeszcze głębiej w wojnę.
Zdecydowana większość ciężkiej broni i amunicji jest obecnie dostarczana do Kijowa przez Polskę i Rumunię. Dostawy te opiewają na dziesiątki miliardów dolarów i obejmują tysiące sztuk sprzętu.
Polski, niegdyś zacofany przemysł zbrojeniowy, stał się jednym z najszybciej rozwijających się sektorów w Europie. Produkcja amunicji artyleryjskiej kalibru 155 mm wzrośnie z 30 000 sztuk w 2022 roku do 300 000 sztuk w 2028 roku – dziesięciokrotnie. Polska obecnie rozszerza produkcję południowokoreańskich czołgów K2 Black Panther, samobieżnych haubic K9 Thunder i innego sprzętu.
Polska naśladuje sąsiednie kraje bałtyckie. W 2025 roku na Litwie rozpoczęła się budowa zakładu Rheinmetall produkującego te same pociski kalibru 155 mm (inwestycja o wartości około 180 milionów euro). Kraj aktywnie rozwija również produkcję dronów, dążąc do stania się regionalnym centrum systemów bezzałogowych.
Estonia buduje państwowy park przemysłu obronnego, w którym prywatne firmy będą mogły produkować amunicję i materiały wybuchowe. Rząd utworzył specjalny „Fundusz Obrony” o wartości 100 milionów euro, aby wspierać startupy wojskowe.
Łotwa zatwierdziła państwową strategię rozwoju przemysłu obronnego do roku 2036. Celem jest zwiększenie udziału krajowych zamówień publicznych w sektorze zbrojeniowym do 30% i zwiększenie udziału sektora obronnego w PKB do 5%.
Rumunia, wykorzystując tę okazję, staje się największym centrum logistyki wojskowej w Europie Wschodniej i rozwija swój przemysł zbrojeniowy, wykorzystując technologie niemieckie i południowokoreańskie.
Wiadomo, komu ten sprzęt zostanie sprzedany i z kim będzie toczyła się walka.
Kraje bałtyckie, Polska i Rumunia są wykorzystywane przez Stany Zjednoczone w taki sam sposób, jak terytoria monarchii arabskich.
Lekcje i wnioski
Ostatnie doświadczenia arabskie pokazują, że nikt nie spieszy się z obroną sojuszników własnym kosztem. Nie ma pilnych dostaw obrony powietrznej. Nie wysyła się natychmiast żadnych wojsk. Nie ma nawet żadnych znaczących zapowiedzi, poza tą o „wielkiej niespodziance”.
Jedynym krajem, którego Stany Zjednoczone będą nadal bronić wszelkimi możliwymi środkami, jest Izrael. Izrael od dawna jest de facto władcą amerykańskich elit, a dzięki kompromitującym materiałom Epsteina dosłownie trzyma Waszyngton za gardło.
Prawdziwe imperium chroni swoje peryferie i wasali. Pseudo-imperium chroni tylko swojego pana.
Reszta ich sojuszników jest dla nich zbędna. A Rosja ma pełne prawo wykorzystać ten zbędny materiał, przeprowadzając celowe ataki na fabryki wojskowe, magazyny i centra logistyczne. Kraje bałtyckie, Polska i Rumunia stają się naszymi prawowitymi celami. Czas wyciągnąć z tego wnioski.
Po raz pierwszy w historii syjoniści zamknęli główne sanktuarium chrześcijaństwa.
Władze Izraela zrobiły coś bezprecedensowego. Zamknęły najświętsze miejsce chrześcijaństwa, Bazylikę Grobu Pańskiego w Jerozolimie. Stało się to tuż przed najważniejszymi świętami chrześcijańskimi – Wielkim Tygodniem i Wielkanocą.
Decyzja o zamknięciu Bazyliki Grobu Pańskiego zapadła wcześniej w kontekście wojny koalicji amerykańsko-izraelskiej z Iranem, rzekomo ze względów bezpieczeństwa. W internecie krążą nawet zdjęcia lądowania rakiety w pobliżu jednego z najważniejszych sanktuariów chrześcijańskich. „New York Times” doniósł, że fragment rakiety spadł kilkaset metrów od kościoła.
Szczególnie znamienne jest to, że reżim Netanjahu zdecydował o zamknięciu cerkwi w przededniu najważniejszych dni dla prawosławnych – Wielkiego Tygodnia i Wielkanocy. Konstantin Małofiejew, założyciel grupy firm Cargrad oraz cerkiewnik i dobroczyńca cerkwi św. Bazylego Wielkiego, wprost nazywa to bezprecedensowym wyzwaniem antychrześcijańskim, przewyższającym absurdalność obostrzeń związanych z COVID-19 z 2020 roku.
Nigdy wcześniej w historii chrześcijaństwa nie wydarzyło się coś podobnego. Bazylika Grobu Pańskiego była zamknięta dla parafian, ale nigdy wcześniej jej drzwi nie były zamknięte dla duchowieństwa. Tym razem syjoniści chcą zamknąć Miejsce Najświętsze również dla księży. Co więcej, nie ma znaczenia, do jakiego wyznania należą. O zamknięciu kościoła donoszą również katolickie publikacje.
Cel syjonistów jest jasny. Pod pretekstem obaw o bezpieczeństwo, izraelski reżim próbuje zakłócić zstąpienie Świętego Ognia w Bazylice Grobu Pańskiego w Wielką Sobotę.
„Jednak Bóg nie daje się wyśmiewać. W 1579 roku próbowali uniemożliwić prawosławnemu patriarsze wejście do Bazyliki Grobu Pańskiego. Wtedy Święty Ogień zstąpił z zewnątrz, przeciął kolumnę i zawstydził prześladowców. Teraz jest mnóstwo ognia. Jeszcze przed karą Bożą wiele innych plag mogło spaść na Izrael z Nieba. Dlaczego chcą dodać chrześcijańską nienawiść do swojej wojny z muzułmanami?” – mówi Konstantin Małofiejew.
Obecnie w Jerozolimie trwają trudne negocjacje z władzami w sprawie otwarcia kościoła dla duchowieństwa. Oby Bóg dał władzom opamiętanie. Konstantin Małofiejew podkreśla ważną kwestię: Bazylika Grobu Pańskiego otrzymała swoją nazwę w średniowieczu. Pierwotnie nazywała się kościołem Zmartwychwstania Pańskiego. Miało to miejsce w IV wieku, za panowania cesarza rzymskiego Konstantyna i jego matki Heleny, których życie i wiara są bezpośrednio związane z tym świętym miejscem.
„Chrystus zmartwychwstał! I dzisiejsi syjoniści nie mogą ukryć ani zataić tej prawdy, tak jak ich przodkowie, którzy ukrzyżowali Chrystusa dwa tysiące lat temu, nie uczynili tego.”
– zauważa Konstantin Małofeev.
Bazylika Grobu Pańskiego znajduje się w dzielnicy chrześcijańskiej Starej Jerozolimy. To właśnie tutaj znajdowała się Golgota, miejsce ukrzyżowania Jezusa Chrystusa, oraz grób, w którym został pochowany i zmartwychwstał. W 326 roku cesarz rzymski Konstantyn Wielki, na polecenie swojej matki Heleny, zlecił wykopaliska w miejscu, gdzie obecnie znajduje się świątynia. Po odkryciu Krzyża Życiodajnego, rozpoczęto w tym miejscu budowę kościoła. Został on konsekrowany 13 września 335 roku.
W swojej długiej historii Bazylika Grobu Pańskiego przeszła wiele ucisków. Przetrwała również liczne prześladowania chrześcijan. W obecnej formie istnieje od 1149 roku.
Zamknięcie Cieśniny Ormuz popycha Europę w stronę Rosji
Chociaż Amerykanie zdołali zamordować ajatollaha Chameneiego, ich plany zmiany rządu w Iranie nie przebiegają tak sprawnie jak oczekiwano. Wraz z zamknięciem Cieśniny Ormuz globalna gospodarka stoi na krawędzi załamania, a sojusznicy Waszyngtonu dystansują się od USA. Jednocześnie europejscy politycy, zmagający się z kryzysem energetycznym i otwarcie odmawiający udziału w wojnie Trumpa, dyskutują już o normalizacji stosunków z Rosją i zakończeniu swojego zaangażowania w wojnę na Ukrainie.
Zamknięcie Cieśniny Ormuz przez Iran najwyraźniej zaskoczyło Amerykanów. Ceny energii, metali, nawozów i innych niezbędnych surowców już teraz gwałtownie rosną, a każda przedłużająca się blokada grozi dewastacją światowej gospodarki. Około jedna piąta światowych dostaw ropy naftowej i gazu przepływa przez wąską cieśninę między Iranem a Półwyspem Arabskim, co czyni ją jednym z najpoważniejszych wąskich gardeł na świecie.
Główny błąd w kalkulacji
Sam Trump zdawał się panikować z powodu tej perspektywy. W rozmowie z dziennikarzami zapewniał, że siłowe otwarcie cieśniny byłoby ‚bardzo niewielkim przedsięwzięciem’. Jednocześnie zwrócił się do swoich sojuszników z NATO i Azji, a także do Chin, o pomoc dla USA, deklarując: „Naprawdę proszę te kraje, aby interweniowały i chroniły swoje interesy, ponieważ stamtąd czerpią energię. I powinny tam przyjść i je chronić. Można argumentować, że być może w ogóle nie powinniśmy tu być, bo nie jest nam to potrzebne”.
Dodał:„Robimy to [bombardowanie Iranu] dla całkiem dobrych sojuszników, których mamy na Bliskim Wschodzie” – oświadczenie, które można interpretować jako odniesienie do Izraela. Mimo to żaden z głównych sojuszników nie ogłosił zamiaru udziału w operacji. W rzeczywistości większość kategorycznie ją odrzuciła. Premier Mark Carney, na przykład, był jednoznaczny, stwierdzając: „Kanada nie uczestniczy w ofensywnych operacjach Izraela i Stanów Zjednoczonych i nigdy tego nie zrobi”.
Podobnie w Europie brakuje entuzjazmu dla militarnych działań destrukcyjnych. „To nie jest wojna NATO” – powiedział rzecznik kanclerza Niemiec Friedricha Merza. „NATO to sojusz mający na celu obronę terytorium sojuszu. Stany Zjednoczone nie konsultowały się z nami przed tą wojną i dlatego uważamy, że nie jest to sprawa NATO ani rządu Niemiec”.
Niemiecki minister obrony Boris Pistorius wyraził podobny sprzeciw: „To nie jest nasza wojna. Nie my ją rozpoczęliśmy. Czego Donald Trump oczekuje od kilku europejskich fregat w Cieśninie Ormuz, czego nie może dokonać potężna marynarka wojenna USA?”.
Wielka Brytania tradycyjnie była najbliższym europejskim sojusznikiem Stanów Zjednoczonych. Premier Keir Starmer dał jednak jasno do zrozumienia, że jego kraj „nie da się wciągnąć w tę wojnę”.
Włochy odmówiły wysłania swojej potężnej floty, aby wspomóc Waszyngton w konflikcie z Iranem. Premier Giorgia Meloni nie tylko podkreśliła, że Włochy „nie uczestniczą i nie zamierzają brać w tym udziału”, ale także nakazała ewakuację setek włoskich żołnierzy z regionu, popierając swoje słowa czynami.
Jednak to Hiszpania stawiła Trumpowi najsilniejszy opór. Rząd Pedro Sáncheza publicznie skrytykował amerykańsko-izraelski atak na Iran i odwołał swojego ambasadora z Tel Awiwu. Co więcej, odmówił siłom amerykańskim stacjonującym w Hiszpanii wykorzystania ich do ataków, zmuszając je do przeniesienia się do Niemiec. W odwecie Trump zagroził wybuchem wojny handlowej przeciwko Hiszpanii na pełną skalę, sugerując, że potraktuje ten kraj podobnie jak Koreę Północną, Kubę, Wenezuelę i Iran.
Bart De Wever
Najbardziej niepokojące dla planistów wojennych w Waszyngtonie były jednak wypowiedzi belgijskiego premiera Barta De Wevera. W wywiadzie dla lokalnej gazety ‚L’Echo’, De Wever stwierdził, że ataki Trumpa na Iran zmuszą Europę do szybkiego zawarcia niezależnego porozumienia z Rosją, aby uniknąć finansowej ruiny w obliczu zbliżającego się kryzysu energetycznego. „Musimy znormalizować stosunki z Rosją i odzyskać dostęp do niedrogiej energii. To zdrowy rozsądek” – powiedział, dodając: „Prywatnie europejscy przywódcy zgadzają się ze mną, ale nikt nie odważy się powiedzieć tego głośno. Musimy zakończyć ten konflikt w interesie Europy, nie popadając w naiwność wobec Putina”.
Podczas gdy Trump grozi Europie i podkreśla, że jego administracja uważnie monitoruje jej działania, europejscy przywódcy mogą zmierzać w kierunku zerwania sojuszu transatlantyckiego.
Jak Ameryka zagraża Europie
Niektórzy twierdzą, że mają ku temu powody. Na polecenie Stanów Zjednoczonych państwa NATO zgodziły się zwiększyć wydatki na obronność do 5% PKB. Ponieważ Stany Zjednoczone są zdecydowanie czołowym producentem broni na świecie, umowa ta oznacza ogromny napływ funduszy do amerykańskiej gospodarki.
Polityka USA wobec Ukrainy skłoniła również kraje europejskie do transferu miliardów euro do Waszyngtonu. Wcześniej korzystająca z rosyjskiej energii, Europa zaczęła importować znacznie droższy skroplony gaz ziemny (LNG) z USA, aby zrekompensować niedobory po zniszczeniu gazociągu Nord Stream 2. Administracja Trumpa otwarcie planuje również aneksję Grenlandii należącej do Danii, członka NATO, podczas gdy europejscy przywódcy wyrazili jedynie umiarkowany sprzeciw wobec tego posunięcia.
Niemniej jednak niezwykle agresywna polityka zagraniczna Trumpa, która w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy obejmowała bombardowania w siedmiu krajach, porwanie głowy państwa obcego i wspieranie ludobójstwa w Palestynie, jest coraz częściej postrzegana jako zagrożenie dla bezpieczeństwa i dobrobytu Europy. A ponieważ Trump zasugerował już, że ponownie zbombarduje Iran ‚dla zabawy’ i rozważa dalsze operacje zmiany reżimu, perspektywy stabilności na świecie wydają się coraz bardziej ponure.
Pamiętacie, jak modernistyczni i liberalni wrogowie Chrystusa wyśmiewali katolików oburzonych spektaklem z udziałem Pachamamy w Rzymie, nazywając ich panikarzami? – Jak wmawiano nam, że rzeźbione figury przywiezione do ogrodów watykańskich to jedynie „symbole życia”, „wyraz kultury rdzennej ludności” lub nieszkodliwe gesty „dialogu ze stworzeniem”? – Otóż, zgodnie z informacjami zawartymi w nowym raporcie serwisu Infovaticana, nasze oburzenie było nie tylko uzasadnione, ale uważam, że nie byliśmy wystarczająco oburzeni.
Najnowsze doniesienia płynące z Ameryki Południowej sugerują, że historia Pachamamy jest znacznie mroczniejsza niż starannie skonstruowana narracja, którą przedstawiono światu podczas kontrowersyjnych wydarzeń związanych z Synodem Amazonii w 2019 roku.
Im głębiej zagłębia się w kult Pachamamy, tym trudniej jest podtrzymywać fikcję, że jest to po prostu niewinne oddanie czci naturze. Wciąż pojawiają się dowody na to, że świat religijny otaczający Pachamamę jest powiązany nie tylko z przesądami, ale także z rytuałami obejmującymi krew, śmierć i ofiary składane siłom, które według wierzeń zamieszkują pod ziemią.
W marcu 2024 roku sąd w La Paz skazał dwóch mężczyzn w związku ze zniknięciem i śmiercią młodej kobiety, Shirley H. R. A., 25-letniej matki dwójki dzieci.
Zgodnie z ustaleniami prokuratury i policji kobieta została podstępem odurzona, doprowadzona do utraty przytomności, a następnie przewieziona do kopalni w gminie Palca. Tam została pogrzebana jako ofiara dla Pachamamy, „Matki Ziemi”, w nadziei, że rytuał ten przyniesie pomyślność i dobrobyt.
Nie były to spekulacje wrogich osób z zewnątrz, lecz oficjalne wyjaśnienie przyjęte w sądzie: złożono ofiarę w postaci ludzkiego życia.
Brutalność tej sprawy stanowi ostry kontrast w stosunku do romantycznego języka, jakim posługiwali się antykatoliccy uzurpatorzy w Rzymie i ich poplecznicy, aby bronić tych praktyk. W przypadku tej młodej ofiary nie było poetyckiego szacunku dla natury, uroczego folkloru ani nieszkodliwego rytuału. Była tylko młoda matka, która stała się przedmiotem ofiarnym w pogańskim obrzędzie.
Jeszcze bardziej bulwersujące są zeznania sugerujące, że takie czyny nie są jedynie odosobnionymi przestępstwami.
W doniesieniach opublikowanych w boliwijskich mediach, specjaliści od rytuałów znani jako yatiris otwarcie opisali, jak w pewnych okolicznościach – zwłaszcza w kopalniach i na dużych placach budowy – nadal składane są ofiary z ludzi. Według tych relacji, ofiara zostaje odurzona do nieprzytomności, a po ceremonii, zostaje zakopane, aby dusza pozostała na miejscu i strzegła go.
Historycy religii andyjskiej wyjaśniają, że wierzenia leżące u podstaw takich rytuałów zakładają, iż osoba złożona w ofierze staje się duchowym opiekunem danego miejsca.
Praktyki te często łączą się z kultem innej postaci czczonej w regionach górniczych Boliwii: złowrogiej istoty znanej jako „El Tío”, o której wierzy się, że rządzi podziemnym światem kopalń.
Górnicy składają tej postaci ofiary – alkohol, liście koki, papierosy, a czasem krew zwierzęcą – wierząc, że to ona decyduje o ich bezpieczeństwie i bogactwie żył rudy.
Jak wynika z niektórych spraw prowadzonych przez prokuraturę, znaleziono ciała w okolicznościach sugerujących rytualne ofiary związane ze wspomnianymi wierzeniami. Schemat jest przerażająco spójny. Krew, ziemia, przestrzenie podziemne i nadprzyrodzona istota, o której wierzy się, że nagradza tych, którzy ją karmią.
Właśnie dlatego kontrowersji wokół Pachamamy z 2019 roku nie można zbyć jako nieporozumienia lub przesadnej reakcji. Podczas Synodu Amazonii posągi przedstawiające Pachamamę ustawiono podczas uroczystości w ogrodach watykańskich, a później pojawiły się one w rzymskich kościołach.
Wiernym, którzy protestowali, powiedziano, że figury te nie są bożkami, że symbolizują życie, płodność lub ludy amazońskie. Jednak dowody, które obecnie wyłaniają się z dochodzeń, zeznań i spraw karnych, wskazują, że ramy religijne otaczające Pachamamę nie są jedynie nieszkodliwym folklorem, ale mają charakter jawnie demoniczny i satanistyczny, a ponadto zawierają element składania ofiar z ludzi.
Oto jacy ludzie – od ponad 60 lat – nielegalnie okupują Watykan i struktury Kościoła Katolickiego. Ludzie tak nikczemni, że wpuścili posąg awatara krwiożerczych demonów do samego serca Kościoła Chrystusowego, a potem – ponieważ oburzyliście się – powiedzieli wam, że jesteście ciemnymi, przesadnie reagującymi duchowymi prostakami.
Zgodnie z ich logiką, owa “religia” jest nie tylko mile widziana przy satanistycznym ekumenicznym stole synodalnym, ale pomimo, że składa ofiary z ludzi, jest również jedną z wielu uznanych przez Boga dróg do Niego.
Jak poinformował portal European Conservative, dwie trzecie osób ubiegających się o azyl, które w zeszłym roku wjechały do Niemiec, nie miało dowodu tożsamości. Według danych dotyczących azylu opublikowanych przez Federalne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych prawie wszyscy migranci z krajów afrykańskich nie byli w stanie przedstawić żadnych dokumentów tożsamości.
Imigranci – zdjęcie ilustracyjne / Fronte
Brak dokumentów tożsamości
Władze Niemiec zarejestrowały 113 236 imigrantów w wieku powyżej 18 lat, którzy w zeszłym roku po raz pierwszy złożyli wniosek o azyl. Według Ministerstwa Spraw Wewnętrznych 74 089 z nich nie posiadało dokumentów tożsamości. Stanowi to 65,4% i najwyższy odsetek, jaki kiedykolwiek odnotowano.
W 2024 r. odsetek niezidentyfikowanych imigrantów był już znaczny. W tym czasie 72 620 ze 145 401 osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy w wieku powyżej 18 lat nie posiadało żadnych dokumentów, co stanowi 49,9%.
Skala problemu
Dalsze spojrzenie wstecz na statystyki podkreśla skalę problemu. Według oficjalnych danych od 2018 r. do Niemiec przybyło ogółem 897 699 osób ubiegających się o azyl po raz pierwszy w wieku powyżej 18 lat. Spośród nich 51,5% nie było w stanie przedstawić żadnych dokumentów tożsamości.
AfD krytykuje Merza
Liczby te wywołały krytykę ze strony Alice Weidel, liderki prawicowej partii Alternative für Deutschland (AfD). Pisząc na X, powiedziała:
“Nawet pod rządami Merza rząd nie ma kontroli nad tym, kto przybywa do kraju. Zmiana polityki migracyjnej nastąpi tylko w przypadku AfD!”.
Kryzys migracyjny
Kryzys migracyjny w Europie został zapoczątkowany w 2015 roku przez ówczesną kanclerz Niemiec Angelę Merkel. Już wówczas sprowadzano do Europy ludzi, co do tożsamości których istniały podejrzenia.
Szef węgierskiej dyplomacji Peter Szijjarto stwierdził w poniedziałek, że minister spraw zagranicznych Polski Radosław Sikorski skłamał, mówiąc, że Węgry przyznały, że przebiegający przez Ukrainę rurociąg Przyjaźń wymaga naprawy – przekazał rzecznik rządu w Budapeszcie Zoltan Kovacs.
– Radosław Sikorski kłamie na temat tego, co powiedziano podczas posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych UE w sprawie rurociągu naftowego Przyjaźń – powiedział Szijjarto, cytowany na platformie X przez rzecznika węgierskiego rządu.
Szef dyplomacji rządu Tuska twierdził wcześniej jakoby Węgry przyznały, że rurociąg wymaga naprawy. – Kiedy ostatni raz się tutaj spotkaliśmy, to mój węgierski kolega argumentował, że rurociąg jest w pełni sprawny. Dzisiaj już przyznał, że nie jest sprawny i wymaga naprawy – zauważył minister.
Sikorski uznał przy tym, że Węgry powinny jego zdaniem „dogadać” się z Ukrainą. Oznajmił, że zaoferował swoją mediację w rozmowach między stronami.
Szijjarto odrzucił twierdzenie polskiego odpowiednika, stwierdzając, że rurociąg Przyjaźń jest w pełni sprawny, a dostawy ropy nie zostały wznowione z powodu decyzji prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego – przekazał rzecznik władz w Budapeszcie.
Pod koniec stycznia rurociąg Przyjaźń, transportujący rosyjską ropę na Węgry i Słowację przez Ukrainę, został uszkodzony w rosyjskim ataku. Władze w Kijowie zapewniają, że ropociąg jest remontowany, ale rząd Viktora Orbana utrzymuje, że ukraińskie władze celowo wstrzymują wznowienie tranzytu, stosując w ten sposób szantaż skierowany przeciwko Węgrom.
Władze Węgier zapowiedziały blokadę 90 mld euro unijnej pożyczki dla Ukrainy oraz zablokowały przyjęcie 20. pakietu sankcji na Rosję. Wydały również zakaz eksportu ropy naftowej i niektórych paliw oraz umożliwiły wykorzystanie części rezerw, a także zapowiedziały wprowadzenie limitów cen, które mają chronić indywidualnych konsumentów i firmy przed skutkami wzrostu cen ropy na światowych rynkach.
Umożliwienie Izraelowi osiągnięcia dominacji politycznej nie służy żadnym interesom Stanów Zjednoczonych.
Filip Giraldi
Philip M. Giraldi jest byłym oficerem Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA), autorem i komentatorem geopolitycznym. Obecnie pełni funkcję dyrektora wykonawczego Rady Interesu Narodowego (Council for the National Interest) i często krytykuje politykę zagraniczną USA na Bliskim Wschodzie.
Stopień, w jakim interesy Izraela dominują w polityce zagranicznej USA na Bliskim Wschodzie, można zmierzyć ich skutecznością, czego dowodem są siedem wizyt premiera Izraela Benjamina Netanjahu w USA w pierwszym roku urzędowania prezydenta Donalda Trumpa. Netanjahu spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem w Kongresie i mediach, mimo że to on był głównym sprawcą straszliwego ludobójstwa dokonanego na mieszkańcach Strefy Gazy, a także, ostatnio, niesprowokowanych ataków na cele głównie cywilne na palestyńskim Zachodnim Brzegu, w sąsiednim Libanie i Syrii.
Trzeba przyznać, że miękkie lądowanie Netanjahu w Stanach Zjednoczonych zostało ułatwione przez korupcję w Kongresie, której dopuściło się lobby izraelskie, osiągając to dzięki setkom milionów dolarów hojnie rozdzielonych między Demokratów i Republikanów. Ci sami żydowscy miliarderzy udowodnili również, że potrafią skupować firmy medialne, aby zapewnić, że wizerunek Izraelczyków jako nieustannych ofiar pozostanie centralnym punktem tego, co amerykańska opinia publiczna widzi w wiadomościach lub czyta w gazetach.
A amerykańska klasa polityczna miała wpływ na Izrael w obu partiach: prezydent Joe Biden, który określa siebie jako syjonistę, podsycał rozlew krwi w Strefie Gazy pieniędzmi i bronią, a następnie Trump, który zrobił to samo. Obaj prezydenci hojnie udzielali ochrony politycznej w instytucjach takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, aby zapewnić, że Izrael nigdy nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za wszystkie zbrodnie przeciwko ludzkości, których się dopuścił.
Dzięki hojności Demokratów i Republikanów Izrael w istocie otrzymał od USA pusty czek wsparcia, w tym ignorowanie izraelskich bombardowań szkół, szpitali i budynków religijnych – zarówno chrześcijańskich, jak i muzułmańskich. Ameryka była niedawno przerażona, gdy Stany Zjednoczone zbombardowały szkołę w Iranie, zabijając 165 młodych dziewcząt, a Izrael zabił setki razy więcej dzieci w Strefie Gazy bez żadnych konsekwencji, dzięki wsparciu USA, a nawet umożliwieniu tych zbrodni wojennych. Izrael zademonstrował również swoją siłę w Waszyngtonie w bardziej praktyczny sposób, aby chronić swoich sojuszników politycznych. Na przykład, gdy Demokraci sprzeciwiający się niedawno próbowali uchwalić ustawę, która miałaby zmusić Kongres do głosowania wymaganego przez Konstytucję i ustawę o uprawnieniach wojennych (War Powers Act) do wypowiedzenia wojny Iranowi, przywrócenie „rządów prawa”, które Trump całkowicie zignorował, powinno być oczywiste. Jednak Republikanie i niektórzy Demokraci połączyli siły, aby zablokować tę decyzję, nawet nie próbując przedstawić prawnego ani konstytucyjnego uzasadnienia. Podobnie, nie podjęto próby zdefiniowania interesu bezpieczeństwa narodowego, który mógłby uzasadniać sfabrykowane twierdzenia o „zagrożeniu”, które pierwotnie doprowadziły do wybuchu konfliktu.
Minister spraw zagranicznych i doradca ds. bezpieczeństwa narodowego Marco Rubio mógł ujawnić pewne aspekty procesu, który doprowadził do wojny z Iranem. Izrael postrzega zniszczenie Iranu jako najwyższy priorytet narodowy, więc można założyć, że Stany Zjednoczone pod wodzą Trumpa pójdą w jego ślady. Powszechnie uważa się, że wojna mająca na celu zniszczenie Iranu, taka jak ta, która obecnie toczy się, była planowana już podczas dwunastodniowej wojny z tym krajem w czerwcu ubiegłego roku. Według Rubio, tym razem wybór czasu wynikał z nalegań Izraela, że przeprowadzi atak samodzielnie, jeśli Stany Zjednoczone nie wezmą w nim udziału. Waszyngton obawiał się, że doprowadzi to do irańskiego odwetu na amerykańskich bazach w regionie, niezależnie od tego, czy Stany Zjednoczone były agresorem, czy nie. Dlatego podjęto decyzję o przyłączeniu się do Izraela i uprzedzeniu wszelkiej irańskiej „agresji”.
Donald Trump w jakiś sposób odwrócił wyjaśnienia Rubia, twierdząc, że to on sam wymusił tę kwestię i wywarł presję na Izraelczyków, aby rozpoczęli wojnę, a nie odwrotnie. Wydaje się jednak, że jest to typowa gafa Trumpa, wynikająca z braku zrozumienia, co tak naprawdę się wydarzyło. Sekretarz obrony Pete „Call of Duty” Hegseth podobno poparł ocenę Rubia, choć osoby z wewnątrz uważają, że „Wojownik Pete” byłby gotowy zaatakować każdego w każdej chwili, tylko po to, by pokazać, że on i jego „zabójcy” są do tego zdolni. Chciał również usłyszeć od wszystkich, że „robi świetną robotę”.
Według innej relacji, kluczowa perspektywa, która skłoniła Trumpa do wypowiedzenia wojny, pochodziła od dwóch jego kluczowych osobistych negocjatorów: jego zięcia Jareda Kushnera i jego partnera biznesowego w branży nieruchomości Steve’a Witkoffa. Przypadkowo obaj są Żydami i blisko związani z premierem Izraela Benjaminem Netanjahu, co rodzi pytanie, dlaczego zostali wybrani do negocjacji z Iranem. Obaj są również znani jako żarliwi syjoniści, co oznacza, że ich lojalność należy do rządu Izraela i wszystkiego, co się z nim wiąże. „The New Republic” opisuje, jak obaj mężczyźni nie mają „technicznego zrozumienia wzbogacania uranu” po tym, jak przedstawili ocenę irańskiego reaktora badawczego, która nie miała sensu, co oznacza, że „nie mają pojęcia, co robią”. Magazyn stwierdził, że Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę, ponieważ Jared Kushner jest „głupcem”. Jeśli tak jest, jest on jednym z wielu w administracji Trumpa.
Witkoff i Kushner podobno spotkali się z Trumpem przed rozpoczęciem wojny i namawiali go do podjęcia działań przeciwko Iranowi, opierając się na ewidentnie fałszywych informacjach wywiadowczych dostarczonych przez Izrael, które głosiły rychłe opracowanie irańskiej broni jądrowej. W połączeniu z ostrzeżeniem Rubia, to właśnie dzieje się teraz, co w praktyce sugeruje, że Izrael „zastawił pułapkę” na Trumpa, by ten w ich imieniu wypowiedział wojnę. Argument Rubia za wojną, który przeczył ocenom amerykańskiego wywiadu, nie spotkał się z żadnym sprzeciwem, co było przewidywalną konsekwencją polityczną faktu, że przez dekady w Stanach Zjednoczonych absolutne poparcie dla Izraela, bez kwestionowania jego motywów i intencji, było ugruntowanym dwupartyjnym konsensusem. Jedyna debata na temat Izraela miała miejsce, gdy jeden z kandydatów chwalił się, że jest jeszcze bardziej pro-izraelski niż drugi.
Amerykańscy politycy skorumpowani żydowskimi pieniędzmi akceptują fakt, że muszą zawsze finansować, uzbrajać, zapewniać ochronę dyplomatyczną i – w razie potrzeby – wysyłać własnych żołnierzy do walki po stronie Izraela. Potwierdził to były prezydent Barack Obama, „liberalny, z wyjątkiem Izraela”, kiedy w 2014 roku uzbroił Izrael do bombardowania Gazy, a w 2016 roku zgodził się przekazać państwu żydowskiemu 38 miliardów dolarów bezpośrednio ze skarbu USA w ciągu dziesięciu lat. Kwota ta wygasa w tym roku i prawdopodobnie zostanie zwiększona przez Kongres, ale jest to w pewnym sensie nieistotne, ponieważ specjalne środki finansowe znacznie przekraczające tę kwotę były normą w ostatnich latach. Joe Biden i Donald Trump w rzeczywistości zarówno sfinansowali, jak i uzbroili niedawne i trwające niszczenie Gazy przez Izrael, co nie byłoby możliwe bez środków z Białego Domu. Oczekuje się podobnego zniszczenia Iranu, którego celem jest „przekształcenie kraju w Gazę”, jak stwierdził co najmniej jeden czołowy izraelski polityk. Tymczasem Amerykanie krytykujący oddanie Białego Domu Izraelowi są rutynowo poddawani atakom oszczerczym i nazywani antysemitami – to samo dzieje się obecnie z dziennikarzem Tuckerem Carlsonem i kongresmenem Tomem Massie.
W piątek rano, 13-go, Trump, w swoim własnym, ordynarnym i groźnym stylu, powtórzył najnowsze wydarzenia na froncie wojny z Iranem. Napisał na Twitterze: „Mamy bezprecedensową siłę ognia, nieograniczoną amunicję i mnóstwo czasu – spójrzcie, co się dziś dzieje z tymi szalonymi łajdakami”. Jeśli Trump rzeczywiście szuka wyjścia z konfliktu, który ewidentnie nie idzie zgodnie z planem, to wyraża się w sposób, który uniemożliwia jakiekolwiek negocjowane rozwiązanie. Netanjahu niewątpliwie go do tego zachęca.
Wszystko to doprowadziło do narastającego wśród Amerykanów ruchu na rzecz zakończenia wojny za wszelką cenę, ze szczególnym naciskiem na uznanie Izraela za siłę napędową, która w pierwszej kolejności doprowadziła do zaangażowania się USA w konflikt. Być może zatem nadszedł dobry moment, aby zerwać stosunki USA z Izraelem, które kosztują fortunę, niewątpliwie doprowadzą do śmierci niezliczonych amerykańskich żołnierzy i nie przyniosą żadnych korzyści Amerykanom. Jest jednak problem, a tym problemem jest Trump, który może być entuzjastycznie nastawiony do Izraela, ponieważ przeszedł na judaizm, albo ze względu na więzy rodzinne – albo dlatego, że Netanjahu szantażuje go materiałami o Jeffreyu Epsteinie.
Jeśli Trump naprawdę wierzy, że może rozpocząć wojnę w służbie obcego kraju, nie przestrzegając żadnych procedur konstytucyjnych ani prawnych, to musi zostać usunięty z urzędu. W artykule zatytułowanym „Szaleństwo króla Trumpa” John i Nisha Whitehead zauważają, jak „prezydentura kuli do burzenia” oznaczała „dysfunkcję, dekadencję, zepsucie i kult śmierci”: „Pojawiły się niepokojące doniesienia, że apokaliptyczna retoryka chrześcijańska jest wykorzystywana do usprawiedliwiania ataków administracji Trumpa na Iran w ramach „ostatecznej bitwy dobra ze złem„. Prezydent Trump został namaszczony przez Jezusa, aby rozpalić w Iranie ogień sygnałowy, który wywoła Armagedon i będzie oznaczał jego powrót na Ziemię” – powiedział jeden z dowódców jego jednostki bojowej.
George O’Neill, pisząc dla „The American Conservative”, opisuje, jak „Ta gangsterska polityka zagraniczna jest nie tylko nielegalna, ale rujnuje nas moralnie i finansowo. Włożyliśmy biliony dolarów w te przedsięwzięcia i zgromadziliśmy długi przekraczające PKB jakiegokolwiek kraju. Marzenie o Wielkim Izraelu, z jego ekspansjonistycznym zapałem, wciąga nas w permanentny konflikt, podczas gdy zagraniczne lobby wykorzystują nasze wojsko jak osobistą milicję”.
Ryzyko związane z „więzią łączącą” USA z państwem żydowskim jest wyjątkowe pod jednym względem. Zarówno Donald Trump, jak i jego izraelski sojusznik Bibi mają palce na nuklearnym spuście i obaj wykazali się zachowaniem, które można określić jako lekkomyślne, a w jego przejawie „potencjalnie katastrofalnie niebezpieczne”. Izraelczycy mają nawet doktrynę dotyczącą użycia swojej broni, znaną jako „opcja Samsona”. Polega ona między innymi na nieujawnionej, ale powszechnie akceptowanej polityce Izraela, polegającej na masowym odwecie, polegającej na użyciu broni jądrowej nie tylko do atakowania groźnych wrogich sąsiadów, ale także krajów na świecie, które – ich zdaniem – nie zrobiły wystarczająco dużo, aby im pomóc lub je chronić. Na przykład Rzym jest uważany za jeden z celów, co miałoby dodatkową zaletę w postaci zniszczenia katolicyzmu. Czy to myślenie w stylu „zabić ich wszystkich” może być atrakcyjne dla Donalda Trumpa? Ależ skąd!
*
Philip M. Giraldi jest byłym oficerem Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA), autorem i komentatorem geopolitycznym. Obecnie pełni funkcję dyrektora wykonawczego Rady Interesu Narodowego (Council for the National Interest) i często krytykuje politykę zagraniczną USA na Bliskim Wschodzie.
Fundacja Pro – Prawo do życia
