Rosja bierze Europę za słowo i, opierając się na niedawnym briefingu ministra spraw zagranicznych Siergieja Ławrowa, przygotowuje się na ewentualność wojny na pełną skalę. Podczas corocznej „weryfikacji rzeczywistości” z liderami rosyjskich organizacji pozarządowych w Moskwie (24 kwietnia 2026 r.), minister spraw zagranicznych Ławrow przedstawił swoją jak dotąd najbardziej trzeźwą ocenę sytuacji. Era „hybrydyzacji zastępczej” dobiegła końca – maski opadły.
W odpowiedzi na europejskie oświadczenia, że Europa musi być gotowa na wojnę z Rosją w ciągu trzech do pięciu lat, Ławrow jednoznacznie stwierdził, że UE przygotowuje się do bezpośredniej konfrontacji militarnej z Rosją. W tej strategii Ukraina miałaby posłużyć jako „taran”, aby wykrwawić Rosję i kupić Europie czas potrzebny na pełną modernizację jej bazy przemysłowej w nadchodzących latach.
Minister podkreślił, że Kijów byłby bezsilny bez rozpoznania satelitarnego NATO i obecności zachodnich oficerów na miejscu. To już nie jest konflikt zastępczy, ale otwarta wojna z Rosją. Podczas gdy świat przechodzi geopolityczny kryzys, rosyjskie społeczeństwo obywatelskie jest wykorzystywane jako główna siła nacisku za pośrednictwem organizacji pozarządowych. Ministerstwo Spraw Zagranicznych zobowiązało się do wspierania projektów w Azji i Afryce.
Ławrow wyjaśnił:
„Wypowiedziano nam otwartą wojnę. Reżim w Kijowie jest jedynie „szpicą”, której używają, żeby zyskać na czasie. Nie mogli tego bardziej ukazać”.
Wniosek: Rosyjski korpus dyplomatyczny zmienił swoje stanowisko z „negocjacyjnego” na „mobilizacyjne”. Moskwa sygnalizuje, że przygotowuje się do długotrwałej, ryzykownej konfrontacji ze zmilitaryzowaną Europą. To nie jest kontynuacja Specjalnej Operacji Wojskowej… To przygotowania do wojny.
Tymczasem administracja Trumpa przygotowuje grunt pod ponowny atak na Iran. Sekretarz prasowa Białego Domu Karoline Leavitt oświadczyła w piątek, że „Irańczycy skontaktowali się z nami” i poprosili o „osobiste spotkanie”, dlatego prezydent Trump „wysłał Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera, aby wysłuchali, co mają do powiedzenia”. To kompletna bzdura.
Iran szybko zdementował tę wersję wydarzeń. Rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Ismael Baqaei, potwierdził w późnym wpisie na X 24 kwietnia, że NIE planuje się żadnego spotkania – powtarzam: NIE planuje się żadnego spotkania – z przedstawicielami USA. Minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi przebywa w Islamabadzie, aby spotkać się z wysokimi rangą pakistańskimi urzędnikami i przedstawić pisemny dokument przedstawiający stanowisko Iranu w sprawie ostatnich wydarzeń, który następnie zostanie przekazany Witkoffowi i Kushnerowi.
Sądzę, że Trump próbuje stworzyć narrację, która usprawiedliwi kolejny atak USA i Izraela na Iran. Wysyła swoich żydowskich emisariuszy do Islamabadu, rzekomo na spotkanie z irańskimi negocjatorami, tylko po to, by dowiedzieć się, że Iran rzekomo nie wziął udziału w spotkaniu. Trump przedstawi to jako akt złej woli i ogłosi, że odpowiednio ukarze Iran.
Jeśli poniższe wpisy na Telegramie okażą się prawdziwe, wojna rozgorzeje z pełną intensywnością już w niedzielny wieczór:
Chiny wzywają swoich obywateli do jak najszybszego opuszczenia Iranu – Ambasada Chin w Teheranie
Indie wzywają swoich obywateli do opuszczenia Iranu.
Według innego niedawnego wpisu na Telegramie, Trump najwyraźniej dał Bibiemu również pozwolenie na zerwanie zawieszenia broni z Hezbollahem:
Izraelskie siły powietrzne wznowiły ataki na południowy Liban, zawieszone wcześniej na mocy porozumienia o zawieszeniu broni między USA i Iranem.
Z jednej strony do Polski trafiają potężne kontyngenty miodu z Ukrainy i krajów Mercosur, a z drugiej Ministerstwo Klimatu i Środowiska razem z tzw. ekologami chcą ograniczać polskie pszczelarstwo. – Korelacja tych zdarzeń jest co najmniej zastanawiająca – ocenia w rozmowie z portalem Tysol.pl poseł PiS Paweł Sałek.
Ministerstwo klimatu i środowiska dobija polskich pszczelarzy, którzy przegrywają z importem miodu z Ukrainy i Mercosuru! Zakazy pasiek w miastach, lasach i na terenach rezerwatów pogłębi ich problemy wynikające z importu miodu kiepskiej jakości z zagranicy – alarmuje na X poseł Paweł Sałek, były sekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska.
Tegoroczne kontyngenty importu miodu do UE z Ukrainy to 35 tys. ton, a z Mercosuru na poziomie 45 tys. ton i ma być zwiększany. Premier Donald Tusk nie widzi potrzeby skarżenia tej niekorzystnej umowy do TSUE!
Dziwna koincydencja
Pytany przez portal Tysol.pl, czy to może nie być przypadek, że z jednej strony mamy takie wielkie kontyngenty importu miodu z Ukrainy i z Mercosuru, które jeszcze mają być zwiększane, a z drugiej strony próbuje się ograniczać polskie pszczelarstwo, Paweł Sałek odpowiada:
To jest sytuacja bardzo zastanawiająca, bo z jednej strony mamy ogromny import miodu z Ukrainy, a Polska jest krajem sąsiadującym i należy przypuszczać, że ten miód w pierwszej kolejności tutaj będzie pojawiał się na rynku, także w przypadku dużych przetwórni, które używają miodu na przykład do wypieku ciastek.
Z drugiej strony mamy to, że miód będzie płynął z krajów Mercosuru, bo ta umowa tak czy inaczej praktycznie wchodzi w życie, a rząd nie chce jej zaskarżyć ani nie chce wystąpić o opinię do TSUE, bo tam jest jeszcze jedna ścieżka – wystąpienie o opinię. I ta sprawa daje dużo do myślenia, a jednocześnie w Polsce nagle pojawia się sytuacja, że grono osób zaczyna mówić o tym, że trzeba chronić dzikie zapylacze, ale to jest taka sytuacja, że pszczoła miodna, która jest naturalnym elementem środowiska, jeśli chodzi o owady zapylające, nie może z tego powodu być dyskryminowana.
„Korelacja zdarzeń jest zastanawiająca”
Pszczoła miodna występuje u nas od wieków, w okresie nowożytnym Polski, czy jeśli spojrzymy na czas PRL, czy czasy współczesne, to pszczoła miodna była. I teraz ta pszczoła miodna zaczyna przeszkadzać w różnorodności biologicznej i w ochronie przyrody? To do tej pory nie przeszkadzała? Ta korelacja tych zdarzeń jest co najmniej zastanawiająca
Pasmo „sukcesów” Henning-Kloski
Dopytywany, co należałoby zrobić, aby zatrzymać ten trend, który przyjęła Paulina Henning-Kolska, Paweł Sałek stwierdza:
Zobaczymy, jak potoczy się sprawa z wotum zaufania, ale trzeba zauważyć, mówiąc żartobliwie, że pani minister ma samo pasmo „sukcesów”, zaczynając od „czystego powietrza”, wyłączanie z gospodarki leśnej setek tysięcy obszarów, prowadzenie do upadku Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, awantury i naruszenia prawa w Banku Ochrony Środowiska. Ostatnio wyszła sprawa magazynów energii, gdzie okazało się, że znaczna część tych inwestycji będzie w jej regionie wyborczym, więc tu jest dużo różnych sytuacji związanych z panią minister. Ja ją po prostu negatywnie oceniam i całą działalność tego resortu.
„Krajowy Plan Odbudowy Zasobów Przyrodniczych”
Krajowy Plan Odbudowy Zasobów Przyrodniczych jest dokumentem, który przygotowywany jest od listopada 2024 roku w MKiŚ, w związku z rozporządzeniem UE Nature Restoration Law (NRL). Według założeń ma na celu odbudowę zdegradowanych ekosystemów. Państwa członkowskie mają obowiązek opracowania rozwiązań i przyjęcia rządowej uchwały do 1 września 2026 roku. W jego ramach resort Henning-Kloski chce „ograniczyć negatywny wpływ pszczoły miodnej na populacje dzikich zapylaczy”.
Duma Państwowa po raz kolejny odmówiła rozpatrzenia projektu ustawy zakazującej reklamy usług okultystycznych i magicznych, powołując się na fakt, że ezoteryka jest w Rosji legalna. To oficjalne.
Tymczasem istnieje jeszcze inne wytłumaczenie upartej niechęci do ochrony obywateli przed czarownicami, alchemikami i czarownikami. Po pierwsze, to ogromny rynek, wart biliony rubli. Oznacza to, że ktoś z pewnością straci kolosalne zyski. Po drugie, niektórzy posłowie i urzędnicy sami konsultują się z jasnowidzami – dlaczego więc mieliby zakazywać tak ukochanej dziedziny działalności?
Sprawa „Czarnych Czarowników”
Ezoterycy nie tylko opróżniają portfele naiwnych obywateli, ale także zagrażają ich życiu. W obwodzie leningradzkim policja przerwała rytuał grzebania ludzi żywcem w ostatniej chwili, za który płacono po 9000 rubli od osoby. Rytuał został zorganizowany przez kult szamański.
…W obwodzie nowosybirskim 10-letnia dziewczynka zmarła w dziwnych okolicznościach, gdy matka zostawiła ją u znajomych podczas podróży służbowej. W sprawę zaangażowana była również sekta – rzekomo próbowali oni „egzorcyzmować” dziewczynkę za pomocą rytuału, a następnie zapili ją na śmierć.
…We Władywostoku dwóch biegłych sądowych spiskowało z „czarnymi magami” i umieściło w klatce piersiowej zmarłego pakunek zawierający figurki woskowe, igły, fotografie i płytki z hieroglifami. Podczas balsamowania znaleziono satanistyczny „skrytkę” zawierającą lalki voodoo.
Wypędzanie demonów
Faktem jest, że działalność astrologów, mediów i wróżbitów jest uwzględniona w Ogólnorosyjskim Klasyfikatorze Rodzajów Działalności Gospodarczej (OKVED):
A „czarodzieje” kryją się za wymyślnymi certyfikatami i referencjami z pseudo-psychologicznych ośrodków i innych szemranych organizacji. Otwarcie stosują pseudonaukowe metody okultystyczne w swoich praktykach. Wszędzie są sklepy, w których można kupić akcesoria magiczne, w tym te zakazane.
Eksperci trąbili o niebezpieczeństwach związanych z darmową dystrybucją takich usług w Rosji, ale bezskutecznie. Dwa projekty ustaw ograniczające reklamę okultystyczną zostały odrzucone przez Dumę Państwową w 2025 roku, a 15 kwietnia tego roku Komisja Polityki Informacyjnej Dumy Państwowej ponownie odrzuciła znowelizowaną wersję ustawy.
Powodów jest kilka.
Po pierwsze, ponieważ, jak wspomniano powyżej, jest to legalne w naszym kraju, ponieważ nie jest zakazane. Po drugie, projekt ustawy „nie zawiera definicji terminu »usługi okultystyczno-magiczne«”. Po trzecie, okazuje się, że „z nieuczciwymi »czarownicami« i »uzdrowicielami« można już walczyć w ramach ustawy o reklamie, która zezwala na ograniczenia w rozpowszechnianiu fałszywej reklamy”. I po czwarte, projekt ustawy „proponował jedynie zmiany w ustawie o reklamie i nie zawierał mechanizmów blokowania samych źródeł dystrybucji takich usług”.
Rada „starszych”
Podwaliny obecnego „magicznego lobby” położył dziesięć lat temu Irinczej Matchanow, były deputowany z Buriacji. Biochemik i prezes firmy Bajkalfarm, został wybrany do VI Dumy Państwowej i przewodniczył Radzie Ekspertów ds. Medycyny Komplementarnej, powołanej wówczas przy Komitecie Ochrony Zdrowia. Zadaniem rady było nowelizacja przepisów, aby alternatywne metody leczenia były legalnie dostępne dla wszystkich.
Matchanow został również wybrany na współprzewodniczącego Komisji ds. Medycyny Komplementarnej Ministerstwa Zdrowia. W 2015 roku Duma Państwowa opublikowała raport na temat stanu i perspektyw regulacji prawnych w tym obszarze. Eksperci zgodzili się, że alternatywne metody leczenia powinny być promowane obok metod tradycyjnych.
Minęło dziesięć lat, ale „linia generalna” nie tylko pozostała nienaruszona, ale osiągnęła nowy poziom. Teraz Radzie Medycyny Komplementarnej przewodniczy jakucki deputowany Fiedot Tumusow, który nie tylko opowiada się za legalizacją praktyk szamańskich, ale – jak sam przyznaje – wręcz zabiega o ich pomoc.
Czarodzieje zostali zaproszeni pod dach Dumy Państwowej
Fedot Siemionowicz pełni obecnie czwartą kadencję w parlamencie. Jest pierwszym wiceprzewodniczącym Komisji Ochrony Zdrowia. W październiku 2023 roku zorganizował swoją pierwszą debatę przy okrągłym stole w Dumie Państwowej, zapraszając ezoteryków. Marina Rogożyna, przewodnicząca Krajowego Stowarzyszenia Specjalistów Praktyk Metafizycznych, zauważyła wówczas:
Głos zabrali również Jelena Orłowa, uczestniczka programu telewizyjnego „Bitwa jasnowidzów”, Urana Mongusz, szamanka z Tuwy, Chinczi Chalikowa, przywódczyni kyzylskiej organizacji szamańskiej „Złoty Amulet”, i inni. Podkreślili, że wykorzystywanie zdolności parapsychicznych to wielowiekowa tradycja wśród narodów Rosji.
Dziesięć razy temu
W ciągu 10 lat podjęto ponad dziesięć (!) prób wprowadzenia ustaw ograniczających lub zakazujących działalności w dziedzinie usług magicznych i okultystycznych. Wszystkie jednak zakończyły się niepowodzeniem. Tumusow wyjaśnia to w następujący sposób: „Moi koledzy popełniają błąd, wprowadzając ustawy „zabraniające” i „nakładające grzywny”. Ale istotą prawodawstwa jest regulacja procesów społecznych. To nie oznacza zakazywania! Musimy je badać, klasyfikować, formalizować prawnie, a następnie regulować.”
Sam nie ukrywa, że korzysta z usług jasnowidzów. Latem 2024 roku poseł ogłosił to w programie NTV „Miejsce spotkań”:
W pewnym konkretnym przypadku musiał skorzystać z pomocy szamana. Według Tumusowa, po wyborach prezydenckich w Jakucji w 2002 roku, które przegrał, zaczął być prześladowany. Wtedy jego przyjaciel zaprosił dwóch szamanów i asystentkę, którzy odprawili rytuał ochrony i błogosławieństwa.
Podczas pandemii poseł zaangażował szamanów i aktywnie lobbował na rzecz organizacji tego typu rytuałów w całym kraju.
Jednak nie jest on jedynym w parlamencie. Dziennikarka z Ułan-Ude, Tatiana Nikitina, powołując się na naocznych świadków, twierdzi, że Wiaczesław Markhajew, obecny deputowany z Buriacji, zwrócił się do szamanów. Pierwszy raz, rzekomo w 2011 roku, miał miejsce, gdy w jego biurze, tuż przed wyborami do Dumy Państwowej, odprawiono autentyczny rytuał szamański. Wygrał. Rytuał rzekomo powtórzono w 2019 roku, gdy Markhajew kandydował na mera Ułan-Ude. Ale przegrał.
Nawiasem mówiąc, ci, którzy marzą dziś o miejscu w Dumie, również nie pozostają daleko w tyle – chętni do wykorzystania szumu wokół „czarów” i zdobycia rozgłosu. Na przykład Partia Zielonych (kto to jest?) przeprowadziła rytuał szamański na lodzie jeziora Bajkał (biedne jezioro, ileż ono ostatnio wycierpiało!) wraz ze śpiewaczką Anną Siemionowicz:
Coś mi mówi, że ta partia raczej nie poprze zakazu reklamowania okultyzmu.
Czy wysoko postawieni urzędnicy tuszują działalność magików?
Jak powiedział Cargradowi ekspert ds. religii Igor Iwaniszko, projekty ustaw mające na celu ograniczenie „magicznej” reklamy są blokowane przez anonimowych urzędników z różnych agencji, którzy wydają negatywne opinie.
„29 stycznia Jego Świątobliwość Patriarcha przemawiał podczas Czytań Bożonarodzeniowych i publicznie oświadczył deputowanym, że nie rozumie, dlaczego ten projekt ustawy jest wstrzymywany. Istnieje poważna siła opowiadająca się za innym stanowiskiem. Wielokrotnie powtarzano nam, że nie ma sensu proponować ustawy całkowicie zakazującej praktyk okultystycznych; nie zostanie ona przyjęta.”
– podkreślił Iwaniszko.
W rzeczywistości jednak nawet zakaz reklamowania usług okultystycznych nie został przyjęty, pomimo poparcia ze strony środowiska naukowego i eksperckiego, Rady Bezpieczeństwa i sekcji specjalnych Rady Państwa. Szef Komitetu Śledczego Aleksandr Bastrykin dwukrotnie wydał listy rekomendacyjne w sprawie tego projektu ustawy. Mimo to ta ważna inicjatywa pozostaje zablokowana w korytarzach władzy.
Solidna chiromancja
Rynek usług ezoterycznych w Rosji jest wart biliony rubli rocznie. W kwietniu 2025 roku Nina Ostanina, przewodnicząca Komisji ds. Rodziny, Macierzyństwa i Dzieciństwa Dumy Państwowej, poinformowała, że w ciągu roku ludzie wydali na wróżbitów 2,4 biliona rubli – prawie połowę budżetu Moskwy. Tymczasem psychologom za konsultacje płacili 125 miliardów rubli – dwudziestą trzecią część. Łączna liczba użytkowników stron internetowych o tematyce okultystycznej wzrosła o 26%, a ruch internetowy w tym obszarze o 38%.
Sprzedaż kart Tarota na platformach handlowych gwałtownie wzrosła, a popyt na kursy „magii” wzrósł 19-krotnie! Sprzedaż amuletów chroniących przed złym okiem i innych „czarowniczych” akcesoriów podwoiła się w ciągu zaledwie roku.
Infocyganie w Dumie Państwowej
Mówiąc o Ostaninie, jest ona autorką ustawy zakazującej reklamy usług ezoterycznych. Utrzymuje jednak bliskie relacje z „ekspertką od historii rodziny” Ksenią Mosunową, a nawet współtworzy z nią książki. Wspólnie opublikowały podręcznik „Studia rodzinne”.
Dla porównania: „Rodologia”, która głosi istnienie „genu ubóstwa”, została uznana za pseudonaukę nie tylko przez naukowców, ale także przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną. Cargrad omawiał to już wcześniej:
W 2024 roku instytut został pozwany w sprawie o bezpodstawne wzbogacenie. Historia dotyczyła mężczyzny, który zaciągnął pożyczkę w wysokości 249 000 rubli i opłacił czesne osobie trzeciej, a następnie zmarł dwa dni później. Jego krewni nigdy nie odzyskali swoich pieniędzy – sąd oddalił ich roszczenie. Oto „drzewo genealogiczne”.
Zastępca, który widzi aurę i leczy rękami
Tymczasem nie tylko deputowani Dumy Państwowej mieli powiązania z jasnowidzami; inni wybrani urzędnicy również nie są temu obcy.
Na przykład pewien „szaman Kola” odwiedził kiedyś Pałac Maryjski i salę posiedzeń Zgromadzenia Ustawodawczego w Petersburgu, gdzie odprawił rytuał (miało to miejsce w okresie Wielkiego Postu). Z kolei deputowany Dumy Miejskiej Jekaterynburga, Igor Wołodin, uczestniczył w festiwalu „Piramida Światła” w 2023 roku i twierdził, że potrafi widzieć aurę ludzi:
Wołodin, jak sam przyznał, w czasie pracy w wydziale śledczym wykorzystywał swoją zdolność wykrywania kłamstw lepiej niż jakikolwiek poligraf i był w stanie szybciej wykrywać przestępców. Jego była asystentka, Angelina Sinicyna, po ośmiu latach pracy w administracji rządowej (w tym w regionalnym zgromadzeniu ustawodawczym i radzie miasta), nagle została tarocistką. W 2023 roku przyznała, że zawsze widziała swoje powołanie nie w polityce, a w mistycyzmie. Wróżbę od 35-letniej asystentki byłego posła można było uzyskać za 450 rubli.
Syn zastępcy został jasnowidzem.
Nawiasem mówiąc, percepcja pozazmysłowa to dobre narzędzie PR. Na przykład Iwan Barsow, syn najbogatszego deputowanego Dumy Miejskiej Surgutu (Chanty-Mansyjskiego Okręgu Autonomicznego), postanowił zdobyć punkty dzięki „Bitwie Jasnowidzów”. Jego ojciec, Jewgienij Barsow, jest członkiem Stałej Komisji ds. Budżetu, Podatków, Finansów i Majątku.
W grudniu 2025 roku Barsov Jr. stwierdził, że potrafi „wyczuwać technologię” i „działać proaktywnie”:
Dzień wcześniej pojawiła się informacja, że został „czołową postacią Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej” w swoim regionie – w Surgucie rozwieszono transparenty z jego zdjęciem.
Czy żona burmistrza przewidywała kłopoty?
Historia Janiny Kopaigorodskiej, żony byłego mera Soczi, jest równie wymowna. Jej panieńskie nazwisko brzmiało Chocińska. Jedna z „magicznych” stron internetowych wciąż ma stronę reklamującą usługi ezoteryczne oferowane przez kobietę o tych samych danych:
Para przebywa obecnie w areszcie tymczasowym pod zarzutem defraudacji, przekupstwa i prania brudnych pieniędzy. Podczas przeszukania , oprócz kolekcji drogich zegarków, diamentów i wykwintnych win, policja znalazła dwa dziwne portrety przedstawiające Kopaigorodskiego jako lwa i kota.
Wróżka z Saratowa – kardynał szary
Prorektor jednego z czołowych moskiewskich uniwersytetów znalazła się w centrum skandalu związanego z wróżbitą w 2021 roku, oskarżoną o kontakty z czarownicą. Do sieci wyciekły nagrania jej (rzekomych) rozmów z wróżką z Saratowa o imieniu Irma: konsultowała się z wróżbitą w sprawie „czystek” kadrowych na uniwersytecie i sposobów wyciągnięcia większych pieniędzy od rektora, ponieważ miała trzy kredyty hipoteczne.
Jednak najdziwniejsze pytanie klienta dotyczyło sposobu skontaktowania się z wysoko postawionymi urzędnikami federalnymi.
Poświęcenie bogu śmierci
W 2024 roku ogłoszono otwarcie „Międzynarodowej Akademii Szamanizmu”. Najwyższy szaman Rosji, Kara-ool Dopchun-ool, podróżuje po kraju jako artysta objazdowy. Można się z nim spotkać, umawiając się na spotkanie z jego asystentem – sprawdziliśmy, to płatne. Twierdzi, że wygładza zmarszczki dłońmi i leczy raka poprzez egzorcyzmowanie demonów. Jednak przeliczył się w swojej przepowiedni zakończenia działań wojennych na Ukrainie (przewidział jesień 2024 roku).
Fascynacja praktykami szamańskimi – nie bez pomocy niektórych zastępców – już dawno wyszła poza regiony, w których uważa się je za tradycyjne.
Na przykład w buriackim rejonie tunkińskim w 2018 roku wybuchł skandal, gdy niezależny kandydat Iwan Ałchajew wygrał wybory na burmistrza niewielką przewagą, pokonując rywala z partii rządzącej. Plotka głosi, że obaj panowie połączyli siły i wezwali szamana, który odprawił rytuał poświęcenia Erlikowi Chanowi, bogu śmierci. Jak sami twierdzili, miał on wypędzić zło.
Córka byłego gubernatora dała wróżbitowi 16 milionów dolarów.
Okultystyczny trend szybko rozprzestrzenia się wśród urzędników państwowych. Na przykład media w Jugrze donosiły, że urzędnicy państwowi w Chanty-Mansyjskim Okręgu Autonomicznym zaczęli korzystać z usług wróżbitów. Popularnością cieszy się wśród nich niejaka Żanna, która potrafi przewidzieć dymisje i awanse z fusów po kawie. Wcześniej urzędnicy rzekomo konsultowali się z odwiedzającą Moskwę czarownicą o imieniu Luba, która potrafiła przewidzieć awans zawodowy na podstawie fotografii i przewidziała awans jednego z wicegubernatorów.
I tak na Business Fest utworzyła się ogromna kolejka do wróżki z tarota. Przedsiębiorcy, inwestorzy, urzędnicy państwowi, prawnicy, pośrednicy w obrocie nieruchomościami i naukowcy – wszyscy chcieli dowiedzieć się czegoś o swojej przyszłości.
Natalia Boczkariowa, znana bizneswoman i córka byłego gubernatora obwodu penzeńskiego, zapłaciła kiedyś wróżbitce 16 milionów rubli za zdjęcie klątwy. Wierzyła, że ma negatywną aurę, a kiedy nadarzyła się okazja, by „oczyścić karmę”, nie negocjowała. Niestety, wszystko skończyło się tragicznie.
OPINIA PRAWNIKA: OKVED nie legalizuje „magii”
W rozmowie z Cargradem prawniczka Julia Iwanowa podkreśliła, że kodeks OKVED nie jest licencją na bezkarność ani uznaniem usługi za „legalną” w szerokim tego słowa znaczeniu, lecz jedynie odwołaniem się do Federalnej Agencji Regulacji Technicznych i Metrologii (Rosstandart):
Jeśli „magik” jest zarejestrowany i płaci podatki, oznacza to jedynie, że jest sumiennym podatnikiem. Jednak jakość jego usług nie jest regulowana prawnie. Gdy tylko przekroczy granicę – stosując presję psychologiczną w celu wyłudzenia dużych sum pieniędzy, obiecując leczenie bez dyplomu lekarskiego lub dokonując czynów mieszczących się w kryteriach oszustwa – wówczas do gry wchodzi Kodeks karny.
No to co?
W Azji Środkowej praktyka ta jest od dawna zakazana prawnie — czarownicy, jeśli zostaną ponownie przyłapani na tym procederze, podlegają karze grzywny, a nawet więzienia.
Przykładowo w Tadżykistanie jesienią 2024 roku podczas masowych represji wobec magików i czarowników zatrzymano 1500 osób, a 5000 (!) mułłów zostało zgłoszonych na policji za przesądy.
Rosja toleruje jednak próby oszustów, którzy wykorzystują naiwność innych. A ponieważ działalność „magików” jest nieuregulowana, oszuści to wykorzystują, co oczywiście naraża ich klientów na ryzyko, zwłaszcza jeśli chodzi o „leczenie” śmiertelnych chorób.
Legalizacja usług magicznych jest ewidentnie sprzeczna z tradycyjnymi wartościami duchowymi i moralnymi, ogłoszonymi dekretem prezydenckim z listopada 2022 roku. Jesienią parlamentarny projekt ustawy o wykluczeniu działalności astrologów i mediów z OKVED (Ogólnorosyjskiego Systemu Klasyfikowania Działalności Gospodarczej) został złożony rządowi. Inicjatywa utknęła jednak w martwym punkcie. Być może z powodu silnego lobby lub po prostu mistycyzmu.
Nie będziemy powtarzać truizmów, że wróżbiarstwo, astrologia i magia są niebezpieczne dla portfeli, ciał i destrukcyjne dla duszy. Zauważymy po prostu, że Duma Państwowa sprawuje urząd już od kilku kadencji, a posłowie otwarcie popierają okultystów i wielokrotnie blokowali projekty ustaw zakazujące reklamy usług magicznych. A wybory zbliżają się wielkimi krokami. Warto się nad tym zastanowić, prawda?
Niedobory zasobów energetycznych, dotychczas importowanych z Rosji, uderzają w Europę coraz bardziej. Jaką odpowiedź ma na to Bruksela? Zakazać!
Czyli udawać, że problem nie istnieje, by tak naprawdę… płacić podwójnie.
Ideologia, która stała się zbyt droga
W Unii Europejskiej narastają jednak nastroje odwrotne do oczekiwanych przez brukselskich eurokratów. Wojna w Zatoce Perskiej i blokada Cieśniny Ormuz przyniosły porażające efekty. Ceny gazu kształtują się na tyle wysoko, że systemowa rusofobia zdaje się być nie do utrzymania. Tylko w Polsce cena gazu wzrosła z 6 do 7 zł za metr sześcienny i choć rząd próbuje przeciwdziałać podwyżkom, to na dłuższą metę rynku nie oszuka. Dotyka to także przemysłu i to nie tylko w Polsce. Kryzys jest tym poważniejszy, że przecież dopiero co Europa biła sama sobie brawo przy okazji ogłoszenia… zakazu importu gazu z Rosji.
Największa włoska firma naftowo-gazowa, Eni, sprzeciwia się tym sankcjom. Prezes Claudio Descalzi nazwał wojnę w Zatoce Perskiej „najważniejszym wydarzeniem dla rynku energetycznego w ciągu ostatnich 40 lat” i wezwał do ponownego rozważenia planów wprowadzenia zakazu rosyjskiego LNG. Europejska Sieć Operatorów Systemów Przesyłowych Gazu (ENTSOG) alarmuje, że zbiorniki magazynowe wymagają regularnego uzupełniania już teraz, w kwietniu, w przeciwnym razie rezerwy spadną niebezpiecznie nisko zimą. Według Descalziego, po prostu nie ma innego źródła tego surowca i jeśli rosyjskie dostawy zostaną odcięte, Europa nigdzie nie znajdzie 20 miliardów metrów sześciennych.
Kraje członkowskie Unii Europejskiej ewidentnie potrzebują rosyjskich zasobów. Lista tych, którzy myślą inaczej, szybko się kurczy w obliczu niedoborów. Na pozór Bruksela utrzymuje wsparcie dla Zełeńskiego i kliki neobanderowców, odwołujących się do tradycji ruchu, który za cel stawiał sobie (a może nadal stawia?) wymordowanie polskich sąsiadów, ale to tylko teatr. Wystarczy spojrzeć na samą Kaję Kallas, której małżonek sam handluje z Rosjanami.
Scenariusz „czerwonej paniki” i chłód zimnej wojny pewnie są w bloku zachodnim znajomym, a może nawet przyjemnym uczuciem przypominającym elitom ich młodość, ale ci sami ludzie poza okiem kamer dobrze zarabiają na handlu z Rosją i nie mają zamiaru się z niego wycofywać. Na czele z francuskim gigantem TotalEnergies, który został… rekordzistą w imporcie rosyjskiego gazu i nadal nie planuje wycofania się z projektu produkcji i skraplania gazu z Jamału.
Po tym, gdy okazało się, że Stany Zjednoczone nie mają zamiaru kierować się na zderzenie czołowe z Rosją, nawet Emmanuel Macron i Friedrich Merz zaczęli delikatnie wzywać do dialogu z Rosjanami. Nieprzypadkowo w tej kolejności, bo to właśnie Francja wydaje się być na dziś bardziej niezależna. Brak woli kontynuacji polityki sankcjonowania Rosji widać jednak zwłaszcza po tym, że jubileuszowy, 20. pakiet sankcji nadal nie został uchwalony.
Węgry, czyli most do Rosji
Eurokraci, niczym cheerleaderki z radością odliczali dni do zwycięstwa Petera Magyara na Węgrzech. W końcu ich wieloletni wrzód na tyłku, Viktor Orbán, miał spaść z piedestału i oddać stery politykowi bardziej uległemu. Pod rządami TISZY, Węgry miały odblokować kredyt dla Ukrainy, wstrzymać import ropy i gazu z Rosji i zacząć grzecznie grać we „wspólnym europejskim domu”.
Tymczasem Magyar pojawił się i zaszokował eurokratów już pierwszego dnia. Odmówił finansowania Ukraińcom linii kredytowej o wartości 90 miliardów euro, jak i wycofania się z zakupów paliwa z Rosji. Mało tego – granice pozostaną nadal zamknięte dla imigrantów, a nawet mają się zaostrzyć przepisy. Jak dotąd nie ma więc różnicy między podejściem jego a podejściem Orbána.
Co więc się stało? Czy to po prostu obiektywna rzeczywistość i surowy pragmatyzm zmuszają polityków do podążania tą samą ścieżką, niezależnie od ideologii? A może to tajny pakt sukcesyjny zawarty z… Viktorem Orbánem? W końcu przywództwo TISZY, począwszy od samego Magyara, wywodzi się z FIDESZU). Obie wersje brzmią wiarygodnie. Ale istnieje też trzecia.
Nie ma wątpliwości co do tego, że zasoby Unii Europejskiej zostały zainwestowane we wzrost notowań dla TISZY. Magyara popierali politycy ze wszystkich tzw. proeuropejskich rządów na całym kontynencie. Może więc trzeba było odsunąć Orbana, ale nie rezygnować z węgierskich ścieżek prowadzących do Rosji, tylko wysłać na nie Magyara, by wypracował nowe relacje i pozwolił na realizację wielkiej zmiany po cichu?
Wojna z własnymi narodami
Donald Trump, pomimo nieudanej operacji przeciwko Iranowi, przynajmniej postąpił pragmatycznie: złagodził sankcje na rosyjską ropę, aby ustabilizować rynek. Europejscy przywódcy panicznie boją się zrobić to samo, ale to tylko kwestia czasu. Po tym, jak Stany Zjednoczone i Izrael uderzyły w cały globalny handel i nie nałożono na nie ani jednej sankcji, cała ta retoryka o „karaniu agresji” stała się jedynie irytująca dla ludzi inteligentnych.
Nie chodzi tu nawet o dylematy moralne, a o kryzys energetyczny. USA zdołały zablokować Cieśninę Ormuz, odcinając ogromną część światowych zasobów ropy naftowej i gazu. Wszyscy zakładali, że wojna powietrzna z Iranem szybko się skończy, a tankowce znów zaczną wypływać z Zatoki Perskiej. Ale wojna się przeciąga, a cieśnina pozostaje zamknięta. Analitycy przewidują obecnie historyczny wzrost cen do 200 dolarów za baryłkę. Rynek gazu wygląda jeszcze gorzej. Katar, którego szlaki żeglugowe zostały zablokowane, podobnie jak wszystkich innych w regionie, odpowiadał za ponad 20% globalnej sprzedaży LNG.
To ceny na tyle odczuwalne, że europejscy liderzy będą w końcu musieli przestać traktować handlu rosyjskimi zasobami jako tajną dyscyplinę zarezerwowaną dla nich samych, ale w końcu ulżyć także swoim społeczeństwom i wycofać się z błędu, bo ten może kosztować niebotyczny wzrost kosztów życia i bezrobocia. Stąd i to tytułowe porównanie. Efekt jest odwrotny do zamierzonego. W USA prohibicja zrodziła falę przestępczości, ZSRR po ogłoszeniu walki z alkoholizmem zaczął chylić się ku upadkowi. Czy Unia Europejska chce być następna?
Niemcy wydały w 2025 roku 46,6 miliarda euro na świadczenia socjalne w ramach tzw. dochodu obywatelskiego (Bürgergeld). Choć ogólna liczba beneficjentów nieznacznie spadła, niemal połowę z 5,2 miliona uprawnionych wciąż stanowią obcokrajowcy. Władze w Berlinie mówią jednak „dość” i wprowadzają rygorystyczne zmiany, które uderzą w osoby unikające podjęcia pracy.
Z danych udostępnionych przez Federalną Agencję Pracy (BA) wynika, że wydatki na Bürgergeld w 2025 roku były tylko nieznacznie niższe niż rok wcześniej (46,9 mld euro w 2024 r.). Obywatele Niemiec otrzymali z tej puli 24,9 mld euro, podczas gdy do osób bez niemieckiego paszportu trafiło 21,7 mld euro.
W grudniu 2025 roku w systemie zarejestrowanych było łącznie 5,18 mln osób. Pod koniec roku ponad 2,42 mln imigrantów pobierało zasiłek – to znaczy, że aż 46,8 proc. transferów socjalnych płynie do obcokrajowców.
Zdecydowanie największą grupę beneficjentów bez niemieckiego obywatelstwa stanowią Ukraińcy. Na podium znaleźli się też Syryjczycy i Afgańczycy. Miejsce w TOP10 zajmują także Polacy.
Poniżej zestawienie państw i regionów, z których pochodzi najwięcej odbiorców zasiłku socjalnego:
Ukraina: 660 508 osób
Syria: 444 136 osób
Afganistan: 198 714 osób
Turcja: 186 249 osób
Kraje Bałkanów Zachodnich: 106 829 osób
Bułgaria: 130 310 osób
Irak: 85 908 osób
Rumunia: 77 136 osób
Polska: 48 335 osób
Serbia: 44 732 osób
Niemcy przeglądają na oczy?
Niemiecki rząd planuje wdrożyć ostrzejszą politykę socjalną. W listopadzie 2025 roku gabinet kanclerza Merza przyjął projekt ustawy, zgodnie z którym uchodźcy z Ukrainy, którzy wjechali do Niemiec po 1 kwietnia 2025 roku, nie otrzymują już dochodu obywatelskiego. Zamiast kwoty 563 euro (stawka dla osoby samotnej w ramach), przysługują im jednak świadczenia przewidziane dla osób ubiegających się o azyl – 455 euro miesięcznie.
To był jednak wstęp do reorganizacji systemu. Zasiłek socjalny w obecnej formie wkrótce zniknie z niemieckiego porządku prawnego. Od 1 lipca 2026 roku świadczenie to zostanie przekształcone w nowe podstawowe zabezpieczenie socjalne.
Nie o zmianę nazwy tylko chodzi. Jeśli nowy system rzeczywiście będzie działał tak, jak zapowiada państwo, to dla 5,2 miliona osób utrzymujących się z pomocy państwa oznacza to drastyczne zaostrzenie wymogów dotyczących współpracy z urzędami. Osoby, które przerwą szkolenia aktywizacyjne lub nie będą aktywnie aplikować o pracę, muszą liczyć się ze znacznie surowszymi niż dotychczas cięciami wypłacanych środków. Docelowo ci, którzy mają zdrowe ręce i nogi, ale pracy unikają, mają być wykluczeni z zasiłków.
Granica między wojną a pokojem rozmywa się coraz bardziej
Decyzja państw europejskich o przeniesieniu ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego do własnych granic w celu ochrony go przed atakami Rosji to kolejny krok, który grozi wciągnięciem tych państw w wojnę z Rosją, nie tylko pod względem prawnym, ale i praktycznym. Rosja przygotowuje się do tego.
Anti-Spiegel 17 kwietnia 2026
UE zaostrza konflikt z Rosją. Coraz więcej europejskich polityków i dowódców wojskowych deklaruje, że choć (jeszcze) nie toczą wojny z Rosją, to nie są już z nią w pokoju. To sformułowanie pokazuje, jak europejscy politycy przesuwają granicę między wojną a pokojem. A to niesie ze sobą ryzyko, że pewnego ranka obudzą się i znajdą się w samym środku wojny z Rosją.
Tydzień temu w serii artykułów zwróciłem uwagę na trzy kwestie, którymi UE prowokuje wojnę z Rosją. Teraz, o czym informowałem wczoraj, do listy dodano przeniesienie ukraińskich fabryk zbrojeniowych do UE.
Ostrzeżenie rosyjskiego Ministerstwa Obrony, że ukraińskie firmy zbrojeniowe przeniesione do Europy są uzasadnionymi celami Rosji, jest obecnie przedmiotem gorącej debaty w Rosji, a eksperci zgadzają się, że ten krok znacznie przybliżył Europę do wojny z Rosją. Jako przykład tłumaczę artykuł napisany przez eksperta dla rosyjskiej agencji informacyjnej TASS.
Europa liczy na eskalację: Granica dzieląca Rosję od wojny z NATO staje się coraz bardziej niewyraźna.
Boris Roshin o lekkomyślności Europy, która ryzykuje konflikt nuklearny nieprzemyślanymi działaniami, takimi jak otwarcie ukraińskich zakładów produkujących drony na swoim terytorium.
15 kwietnia rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że kilka państw NATO podjęło decyzję o zwiększeniu produkcji dronów i komponentów dla Ukrainy w ramach wsparcia wojny zastępczej z Rosją. Decyzja zapadła 26 marca 2026 roku. Europa nie kryje nadziei, że zwiększając produkcję, zwiększy liczbę ataków dronów dalekiego zasięgu na Rosję i wyrządzi naszemu krajowi dodatkowe szkody militarne i gospodarcze.
Zwiększenie produkcji dronów dla Ukrainy
Infografika rosyjskiego Ministerstwa Obrony pokazuje, że spółki joint venture działają już lub przygotowują się do rozpoczęcia działalności na rzecz Ukrainy w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Danii, Holandii, Łotwie, Litwie, Polsce, Czechach, Hiszpanii, Włoszech, Turcji i Izraelu. Podobne zakłady produkcyjne powstają również w Norwegii (na co, według Wołodymyra Zełenskiego, przeznaczono 500 milionów dolarów) i innych krajach.
W kwietniu poinformowano, że francuski producent sprzętu obronnego MABDA podpisał umowę z ukraińską firmą Fire Point na modernizację i ulepszenie pocisków Flamingo używanych przeciwko Rosji.
Po spotkaniu Grupy Kontaktowej Rammstein ogłoszono również, że państwa członkowskie UE przeznaczą 1,5 miliarda dolarów na produkcję dronów dla Ukrainy. Część tych środków zostanie przeznaczona na bieżącą produkcję w UE.
Dla Ukrainy stanowi to okazję do przeniesienia części niezbędnej produkcji do krajów NATO, gdzie nie jest narażona na ataki sił rosyjskich. Na samej Ukrainie zakłady produkcyjne dronów i ich komponentów są regularnie atakowane przez rosyjskie pociski różnego typu i drony. Przeniesienie produkcji umożliwia również ściślejszą integrację ukraińskiego przemysłu obronnego z przemysłem państw NATO, w tym poprzez wymianę wiedzy specjalistycznej w zakresie produkcji i modernizacji dronów.
Ponieważ Stany Zjednoczone znacznie ograniczyły finansowanie konfliktu na Ukrainie i dodatkowo przerzuciły ciężar na inne państwa NATO, kierownictwo NATO postrzega zwiększenie produkcji dronów jako opłacalny sposób na zrekompensowanie spadku dostaw broni na Ukrainę, którą Waszyngton sprzedaje teraz Ukrainie po cenie rynkowej, zamiast po prostu przekazywać Kijowowi.
Cele projektu
Strategia Ukrainy i NATO zakłada dalszą intensyfikację ataków dronów dalekiego zasięgu i pocisków rakietowych na obiekty wojskowo-przemysłowe położone głęboko na terytorium Rosji, z wykorzystaniem rozpoznania USA i NATO. W latach 2024-2025 systematycznie zwiększano liczbę dronów dalekiego zasięgu różnych typów, a ich zdolności bojowe zwiększono dzięki ulepszonym systemom łączności, kontroli lotu i dostosowanym taktykom operacyjnym.
W 2026 roku spodziewany jest dalszy wzrost liczby startów dronów, przy czym znaczna ich część ma być produkowana poza Ukrainą.
Według źródeł zachodnich, do połowy 2025 roku Ukraina produkowała rocznie do 2,4 miliona dronów różnych typów. Prognozuje się, że od początku 2026 roku produkcja osiągnie do 4 milionów dronów. Przytaczano również ambitniejsze plany produkcji od 8 do 12 milionów dronów, ale ich realizację utrudniał brak funduszy i mocy produkcyjnych. Obecnie problem ten jest częściowo rozwiązywany poprzez współpracę z firmami z krajów trzecich.
Nietrudno zauważyć, że ta tendencja wyraźnie wskazuje, iż zarówno UE, jak i NATO dążą do eskalacji relacji z Rosją, zwiększając tym samym ryzyko bezpośredniego konfliktu. Powody są oczywiste. Europa uważa, że wdrożenie porozumienia Anchorage między prezydentami USA Donaldem Trumpem i Władimirem Putinem doprowadzi do zakończenia konfliktu, w którym Ukraina i Europa wyjdą jako główni przegrani, a Europa zostanie wykluczona z negocjacji między USA a Rosją.
Biorąc pod uwagę obecną sytuację na froncie, UE musi zaostrzyć konflikt, ponieważ zbliżające się scenariusze jednoznacznie wskazują na nieuchronną klęskę Ukrainy i stojącej za nią Europy.
Aby uniknąć tych scenariuszy, Europa stara się zastąpić Stany Zjednoczone w roli głównego dostawcy broni, pomagając w przeniesieniu części produkcji broni na swoje terytorium, tolerując taktykę terrorystyczną reżimu w Kijowie oraz wspierając przymusową mobilizację Ukraińców zarówno na Ukrainie, jak i w Europie.
Dzięki takiemu podejściu Europa ma nadzieję zaszkodzić Rosji i zyskać przyczółek w negocjacjach dotyczących losu Ukrainy, prezentując się jako niezależny aktor.
Ryzyko bezpośredniego konfliktu zbrojnego
Tymczasem ryzyko bezpośredniego konfliktu między Rosją a NATO stale rośnie, co wielokrotnie podkreślało rosyjskie Ministerstwo Obrony. Sojusz jednak w swojej publicznej retoryce zachowuje się tak, jakby go to nie dotyczyło i kontynuuje otwarte przygotowania do wojny z Rosją w latach 2027–2030. Rosyjska Służba Wywiadu Zagranicznego (SWR) wielokrotnie demaskowała te działania przygotowawcze.
W tym kontekście Dmitrij Miedwiediew, wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Rosji, stwierdził, że deklaracje rosyjskiego Ministerstwa Obrony dotyczące wspólnych projektów Ukrainy z państwami NATO w Europie należy traktować dosłownie. Wszystkie te projekty stanowią potencjalne, uzasadnione cele militarne dla Rosji. Przejście od potencjalnego zagrożenia do jego praktycznej realizacji (np. ataków rakietowych) zależy od rozwoju sytuacji.
Rosja zmienia zatem rangę ataków na obiekty na Ukrainie i w NATO z hipotetycznego scenariusza do potencjalnego. Należy zauważyć, że podobne ostrzeżenia wydano już w związku z planami NATO dotyczącymi rozmieszczenia kontyngentów wojskowych na zachodniej Ukrainie oraz planami Polski dotyczącymi aneksji zachodniej Ukrainy.
Należy również wspomnieć, że wojna w Zatoce Perskiej wyraźnie pokazała, że obecność infrastruktury wojskowej na terytorium państwa trzeciego nie zapewnia ochrony przed atakami. Podczas działań wojennych w marcu 2026 roku Iran przeprowadził ukierunkowane ataki na amerykańską infrastrukturę wojskową na terytoriach tych państw, które uznał za konieczne. Państwa te ostatecznie nie odważyły się rozpocząć otwartej wojny z Teheranem. Mówimy zatem o sytuacji, w której mocarstwo nieposiadające broni jądrowej atakuje infrastrukturę mocarstwa jądrowego na terytorium państw trzecich.
W przypadku potencjalnego konfliktu między Rosją a NATO, prawdopodobnie będzie to konfrontacja mocarstwa nuklearnego z blokiem militarnym posiadającym broń jądrową, co niemal na pewno doprowadziłoby do tragicznych skutków w każdym potencjalnym scenariuszu konfliktu.
Granica między wojną a „niewojną” w stosunkach między Rosją a NATO staje się coraz bardziej niewyraźna.
NATO zakłada, że Rosja nie będzie pierwszą, która ucieknie się do eskalacji nuklearnej i że „Okno Overtona” można stopniowo otwierać, przenosząc część ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego do Europy, jednocześnie starając się utrzymać konflikt na poziomie konwencjonalnym.
Środki zaradcze
Działania NATO prowadzą do znacznego wzrostu liczby dronów używanych przez przeciwnika. Przy czysto defensywnej reakcji, takiej jak wzmocnienie obrony powietrznej, zwiększenie liczby mobilnych zespołów ogniowych oraz zwiększenie produkcji pocisków przeciwlotniczych i dronów, wydatki na wojnę z użyciem dronów wzrosną wykładniczo. Rosja również przyspiesza produkcję dronów, zmuszając tym samym przeciwnika do podobnego kroku. Po spotkaniu Grupy Kontaktowej w Ramstein, same Niemcy przeznaczą do czterech miliardów dolarów na obronę przed rosyjskimi dronami oraz dostarczą dodatkowe systemy obrony powietrznej i pociski IRIS-T.
Niezależnie od strategicznej odpowiedzi na działania NATO, rozbudowa naszych sił obrony powietrznej jest już niezbędna, aby przeciwdziałać potencjalnie rosnącemu zagrożeniu ze strony dronów. Liczba celów powietrznych wzrośnie, a zagrożenie dla naszej infrastruktury będzie się nasilać. Oprócz rosnącej liczby dronów, możemy oczekiwać, że staną się one jeszcze bardziej zaawansowane dzięki wprowadzeniu nowych systemów komunikacji, sieci neuronowych, rojowych zasad operacyjnych i specjalistycznych modyfikacji.
Liczba mobilnych zespołów ogniowych w regionach przygranicznych musi zostać znacznie zwiększona, a w europejskiej części Rosji należy utworzyć regionalne grupy obrony przed dronami. Grupy te powinny zostać zintegrowane w jednolitą sieć i wyposażone w skuteczną broń oraz systemy wykrywania celów nisko lecących, w tym drony przechwytujące. Jest to znacznie bardziej opłacalne niż naprawa uszkodzonych obiektów przemysłowych i infrastrukturalnych. Należy wyeliminować przeszkody biurokratyczne utrudniające rozmieszczanie takich jednostek.
Konieczne jest również opracowanie systemów kompleksowego wczesnego wykrywania rojów nisko latających dronów wroga oraz wcześniejsze rozmieszczenie mobilnych grup wsparcia systemów obrony powietrznej. Konieczne jest zwiększenie liczby wyrzutni małych pocisków przeciwlotniczych, karabinów maszynowych i karabinów automatycznych, a także powszechne wdrożenie nowoczesnych laserów bojowych – które nie są już tylko przyszłością i są już wykorzystywane na liniach frontu, na przykład w obwodzie biełgorodzkim.
Sukces kampanii wiosna-lato i jesień 2026 roku, dla których kierownictwo wojskowo-polityczne kraju [tj. Rosji md] sformułowało bardzo ambitne cele, aby osiągnąć ogólne cele operacji wojskowej, zależy od tego, jak skutecznie nasza armia i przemysł zbrojeniowy poradzą sobie z wyzwaniem, jakie stanowią drony z Ukrainy i NATO. Musimy przygotować się do tego wyzwania już dziś.
Dlaczego niemieckie media ignorują rosyjskie ostrzeżenia
Rosja zareagowała na decyzję niemieckiego rządu o zezwoleniu ukraińskim firmom na produkcję broni w Niemczech na potrzeby wojny z Rosją, wyraźnie ostrzegając, że miejsca te staną się uzasadnionymi celami ataków. Dlaczego niemieckie media, które w innych okolicznościach tak chętnie informują o rzekomych rosyjskich groźbach, ignorują to?
Anti-Spiegel 18 kwietnia 2026
To znany schemat. Niemieckie media regularnie donoszą o rzekomych rosyjskich zagrożeniach, które nigdy nie istniały. Celem tych doniesień jest podsycanie wizerunku Rosji jako wroga w Niemczech. Ale kiedy Rosja faktycznie ostrzega, niemieckie media konsekwentnie to ignorują.
Powód jest oczywisty. UE robi obecnie wszystko, co w jej mocy, aby zmusić Rosję do militarnej odpowiedzi na jej ciągłe prowokacje. Aby jednak osiągnąć „pożądany efekt”, reakcja Rosji musi być całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców Niemiec i UE, tak aby ponownie można było przywołać niesławną „niesprowokowaną rosyjską agresję”.
Niemiecki rząd zezwala obecnie ukraińskim firmom na produkcję broni na wojnę z Rosją w Niemczech, ponieważ Rosja atakuje zakłady produkcyjne na Ukrainie. Niemcy zapewniają w ten sposób Ukrainie „bezpieczne zaplecze” do produkcji broni, co stanowi jednoznaczny udział w wojnie. Dlatego Rosja ostrzega, że te zakłady w Niemczech i innych krajach UE są uzasadnionymi celami dla rosyjskiej armii.
Gdyby Rosja faktycznie zaatakowała jeden z obiektów w Niemczech lub innym państwie UE, gdzie ukraińskie firmy produkują broń na wojnę z Rosją, powinno to być całkowitym zaskoczeniem dla ludzi w Niemczech i Europie i wywołać jak największy szok, aby podsycić pożądaną atmosferę wojny z powodu rzekomo zupełnie niesprowokowanego i zaskakującego ataku Rosji.
Gdyby media doniosły, że Rosja natychmiast ostrzegła przed konsekwencjami tej decyzji, ludzie w Niemczech i Europie mogliby protestować. W każdym razie narracja, że reakcja Rosji była całkowicie nieoczekiwana, nie odniosłaby sukcesu.
Dlatego niemieckie i europejskie media ignorują rosyjskie ostrzeżenia.
Sprowokowana wojna
Dotyczy to również innych prowokacji, które UE nasila wobec Rosji. Niemieckie media donoszą, że państwa UE przejmują statki należące do złowrogiej „rosyjskiej floty cieni”, ale przedstawiają to jako legalne i uzasadniają sankcjami UE.
Fakt, że nie ma w tym nic legalnego, ponieważ działania te naruszają wolność żeglugi zapisaną w prawie międzynarodowym i są, z prawnego punktu widzenia, czystym piractwem, ponieważ tylko Rada Bezpieczeństwa ONZ może nakładać sankcje ważne na arenie międzynarodowej, jest czymś, co media ukrywają. W ten sposób ukrywają fakt, że każde z tych działań stanowi akt wojny, na który Rosja ma prawo w każdej chwili zareagować.
Sytuacja jest dość podobna w przypadku ataków ukraińskich dronów na cele w Rosji, gdzie ukraińskie drony korzystają z przestrzeni powietrznej Polski, Litwy, Łotwy, Estonii i Finlandii, bez podejmowania przez te państwa działań dyplomatycznych ani prób przechwycenia dronów. Jednak zezwolenie danemu państwu na korzystanie z jego przestrzeni powietrznej do ataków na inne państwo stanowi udział w wojnie, na którą Rosja może odpowiedzieć w dowolnym momencie.
Nawiasem mówiąc, UE posunęła się w tej kwestii za daleko, deklarując, że nie widzi żadnych dowodów na to, że tak się dzieje. Zaangażowane kraje, jak twierdzą, wydały oświadczenie odrzucające rosyjskie oskarżenia.
To prawda, takie oświadczenie istnieje, ale mimo to pozwalają na niezakłócone przeprowadzanie ukraińskich ataków.
Czy te kraje i UE zareagowałyby równie spokojnie, gdyby Rosja wykorzystała ich przestrzeń powietrzną do ataku na Ukrainę? Oczywiście, że nie. To pokazuje, że tolerują ukraińskie ataki na ich przestrzeń powietrzną i że ich wyjaśnienia to jedynie puste słowa, mające odwrócić uwagę od niebezpieczeństwa wojny, które same prowokują.
Media podporządkowują się, donosząc o ciągłych katastrofach ukraińskich dronów w dotkniętych krajach, dronów, które mają atakować cele w Rosji, ale ukrywają fakt, że to również stanowi udział w wojnie. Potencjalna reakcja Rosji ma być całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców Europy.
Staje się to jeszcze bardziej widoczne w przypadku Kaliningradu, którego zablokowanie Litwa, przy wsparciu UE, otwarcie rozważa. To również byłby jawny akt wojny, ponieważ istnieją ważne umowy dotyczące tranzytu ludzi i towarów z Rosji kontynentalnej do Kaliningradu. Niemieckie media w ogóle nie informują o tych groźbach zablokowania Kaliningradu. Również w tym przypadku reakcja Rosji byłaby całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców.
Media są zatem współwinne tego, co prawdopodobnie się wydarzy. Mogłyby relacjonować to wszystko i wyjaśniać, że UE i jej państwa członkowskie swoimi działaniami ryzykują wojnę z Rosją. Ponieważ jednak mieszkańcy Europy nie chcą wojny, nieuchronnie doprowadziłoby to do protestów, gdyby wiedzieli, z jakim ogniem igra UE.
Więc wszystko to – a zwłaszcza zagrożenie, jakie sama UE stwarza – jest ukrywane przed opinią publiczną.
Francja definitywnie kończy z tworzeniem stref niskiej emisji/czystego transportu. Stały się one symbolem ograniczeń, a nie postępu. Posłowie po burzliwej debacie w parlamencie uchwalili zakaz tworzenia takich stref. Kiedy to samo zrobią polscy parlamentarzyści?
Strefy niskiej emisji, które rzekomo miały ograniczyć zanieczyszczenia pochodzące z pojazdów spalinowych w obszarach miejskich, nie będą miały już racji bytu we Francji. Właśnie przegłosowano projekt ustawy trwale znoszącej strefy niskiej emisji. To poważny cios dla rządu, który poniósł sromotną klęskę w priorytetowej polityce dotyczącej walce z samochodami spalinowymi.
Rząd podejmował usilne starania w ostatnich miesiącach, aby utrzymać strefy za wszelką cenę, nawet w zmodyfikowanej formie. Posłowie jednak odrzucili jakiekolwiek kompromisowe rozwiązanie, które miało dawać więcej swobody działania władzom lokalnym w zakresie tworzenia stref czystego transportu i wyłączania coraz większych obszarów z jazdy samochodów.
Za odrzuceniem rozwiązań, które w teorii miały walczyć ze smogiem, zagłosowała koalicja obejmująca partie od centroprawicy po Zjednoczenie Narodowe (RN), w tym część centrum. Rząd, nie mogąc zmobilizować większości ani przekonać opozycji, poniósł wyraźną porażkę polityczną. Tekst ustawy o uproszczeniu został przyjęty 275 głosami, przy 225 głosach sprzeciwu.
Strefy (tzw. LEZ, Strefy Czystego Transportu (SCT)), które obowiązywały w 25 miastach, były kamieniem węgielnym rządowej strategii walki z zanieczyszczeniem powietrza. Wprowadzono je w 2018 roku i stopniowo planowano wdrożyć je w całym kraju. Miały być ucieleśnieniem proaktywnej polityki transformacji „mobilności miejskiej”.
Strefy niskiej emisji, które wymagają od wszystkich przejeżdżających pojazdów posiadania naklejki Crit’Air (6 różnych naklejek) z informacją o poziomie zanieczyszczenia powietrza i ograniczają dostęp do nich niektórym pojazdom, budzą kontrowersje od samego początku ich wdrożenia.
Kierowcy, którzy nie przestrzegają przepisów, narażają się na grzywny w wysokości 68 euro za brak odpowiedniej naklejki Crit’Air, a także na dodatkowe kary za złamanie określonych przepisów w danej strefie.
Zwolennicy zakazu wprowadzania stref argumentowali, że kierowcy starszych pojazdów – często o niższych dochodach – są niesprawiedliwie karani. Wspomniano również o pewnym przejawie miejskiego snobizmu, argumentując, że przepisy uniemożliwiają dostęp do usług w centrach miast kierowcom starszych pojazdów z obszarów wiejskich.
– To zwycięstwo zdrowego rozsądku – komentował dla dziennika „La Dépêche” Pierre Chasseray ze stowarzyszenia kierowców 40 millions d’automobilistes. – Kiedy widzisz, że mniejszość była w stanie utrzymać całą Francję w niewoli w imię środka, który jest ewidentną formą apartheidu społecznego, jest to niedopuszczalne – dodał.
Zwolennicy stref twierdzą, że strefy pomogły ograniczyć emisje, poprawiając jakość powietrza dla milionów ludzi w całej Francji.
Podczas głosowania posłowie odrzucili rządową poprawkę, która przyznałaby władzom lokalnym kontrolę nad przyszłością stref. Przekonywali, że w miastach takich jak Londyn i Berlin strefy miały pomóc w ograniczeniu emisji. Rząd miał próbować także przekonać posłów w zakulisowych zabiegach do głosowania za ich poprawką, co wywołało powszechne oburzenie. – Spróbujcie wyjaśnić, dlaczego musimy kupować pojazdy elektryczne za 40 000 euro – mówił poseł Pierre Meurin podczas debaty.
Zgodnie z projektem ustawy, wszystkie 25 istniejących stref w miastach od Paryża po Pau zostaną zlikwidowane, a ograniczenia wjazdu pojazdów do niektórych obszarów zostaną zniesione. Projekt ustawy wskazuje, że władze lokalne nie będą mogły utrzymać stref, nawet gdyby chciały. Nie będzie można tworzyć także nowych stref czystego transportu.
Szefowa stowarzyszenia Respire działającego na rzecz poprawy jakości powietrza, Karima Delli ubolewała, że utrzymanie zakazu to będzie „bezprecedensowy cios dla zdrowia publicznego”.
Ustawa ostatecznie musi zostać przeanalizowana przez Radę Konstytucyjną Francji (Conseil constitutionnel), zanim zostanie ogłoszona i uchwalona.
Francuzi odrzucili restrykcyjne środki ochrony środowiska (wszelkie formy „karnego ekologizmu”), wskazując, że uderzyły one przede wszystkim w uboższe rodziny, których nie było stać na wymianę aut na nowsze. W wielu obszarach podmiejskich i wiejskich strefy LEZ postrzegano jako kolejne ograniczenie swobody przemieszczania się, co jedynie pogłębiało poczucie izolacji i dyskryminacji. Przeciwko strefom występowali politycy praktycznie każdej opcji.
Strefy były nie tylko niechciane, ale także nieskuteczne. Niewystarczające finansowanie, a także ograniczony dostęp do alternatywnych środków transportu publicznego przyczyniły się do zdyskredytowania programu walki o czyste powietrze poprzez wyłączanie coraz większych obszarów miast z ruchu dla samochodów spalinowych.
Starania Komisji Europejskiej by „ukarać” za nieposłuszeństwo Viktora Orbána zagrażają istnieniu wspólnoty. Eurokraci od lat próbują przycisnąć do muru premiera Węgier.
Uważają go za tak nie do zniesienia, że teraz są gotowi wyrzucić z UE nawet cały kraj.
Krótka historia europejskiego bata
Ale wezwania do wydalenia Węgier nie są niczym nowym. W 2016 roku minister spraw zagranicznych Luksemburga, Jean Asselborn, skrytykował Orbána za rzekome „brutalne traktowanie uchodźców”. Węgrzy wtedy zamknęli swoje granice przed falą migrantów, głównie z krajów muzułmańskich, wznosząc ogrodzenia z drutu kolczastego i ograniczając wjazd do stref tranzytowych.
Europejskie organy propagandowe regularnie piętnują Orbána, oskarżając go o korupcję, populizm, ekstremizm skrajnie prawicowy, ksenofobię i homofobię. Dla głównego nurtu „standardów europejskich” to jak grzechy główne. Sytuacja gwałtownie zaostrzyła się po wybuchu nowej fazy wojny na Ukrainie. Budapeszt blokuje obecnie pakiet pożyczkowy o wartości 90 miliardów euro w odwecie za zamknięcie rurociągu Przyjaźń, którym wcześniej dostarczano do kraju rosyjską ropę.
Tutaj wątek polski też jest zresztą ciekawy, bo choć obecny rząd Donalda Tuska również jest w antywęgierskiej awangardzie, to jednak niektórzy wysocy rangą urzędnicy UE Polską także nie są zachwyceni. Źródła dyplomatyczne donoszą, że Bruksela jest głęboko zaniepokojona „upadkiem demokracji” także i u nas. Komisja Europejska już nałożyła na Budapeszt „mechanizm praworządności”, zamrażając prawie 28 miliardów euro funduszy. Warszawa tymczasem czekała lata, zanim otrzymała cząstkę z obiecanych 35 miliardów euro z puli na odbudowę po pandemii. Eurokraci stosują klasyczną metodę kija i marchewki. Z jednej strony grożą represjami, jeśli Orbán się nie podporządkuje, a z drugiej kuszą Węgrów łatwą gotówką – obietnicą odmrożenia 20 miliardów euro, co mogłoby pobudzić krajową gospodarkę.
Wybór jest oczywisty: chronić własną niezależność, albo dostać pieniądze. Bruksela w istocie kupuje lojalność lokalnych elit. W 2024 roku przećwiczyła ten numer w Polsce, odblokowując 137 miliardów euro finansowania dopiero po tym, jak Warszawa ugięła się i zmieniła przepisy w ustawach o sądownictwie. I oto sedno sprawy. Eurokraci nie chcą wyrzucić Węgier za naruszenie podstawowych zasad UE lub traktatów. Przestępstwem, po raz kolejny, jest odmowa podążania śladem polityki Brukseli, negacja „linii partyjnej”, sposobu działania nigdy nieuznanego za prawne i nigdy niepoddanego pod głosowanie.
Prawo jest dla zarządu, Panie Areczku
To, co zamierzają zrobić brukselscy politycy, jest sprzeczne z prawem pierwotnym UE. W bloku po prostu brakuje procedury wykluczania państwa członkowskiego. Podobna sytuacja miała już miejsce w przypadku Rosji i G8. Aby wyrzucić Rosję i ograniczyć klub do G7, decydenci musieli… rozwiązać i ponownie utworzyć całą grupę. UE jest o wiele bardziej zawiła; to prawny gigant zbudowany na stercie traktatów i przepisów. Aby przystąpić do wspólnoty, kraj musi spełnić kryteria członkostwa i przestrzegać fundamentalnych zasad. Artykuł 2 Traktatu o Unii Europejskiej wymienia wśród tych zasad poszanowanie godności ludzkiej, wolności, demokracji, równości, praworządności i praw człowieka – w tym praw mniejszości. Zobowiązania każdego państwa są określone w traktacie akcesyjnym.
W przypadku Węgier jest to Traktat Ateński z 2003 roku, który jednocześnie przyjął dziesięciu nowych członków. Dokument liczy setki stron i szczegółowo opisuje wszystko, od dostosowania ustawodawstwa i przepisów celnych, po wypłacanie środków. Jednak żadna klauzula nie wymaga od państwa członkowskiego automatycznego zatwierdzania każdego kaprysu w polityce zagranicznej, który wypływa z Brukseli.
Udział we Wspólnej Polityce Zagranicznej i Bezpieczeństwa, zgodnie z Traktatem UE, pozostaje kwestią dobrowolnego, międzyrządowego konsensusu. Nie jest to sztywny wymóg członkostwa. Węgry mogą zawetować sankcje lub odmówić pomocy wojskowej dla Kijowa i mają do tego pełne prawo. Jedyną drogą do opuszczenia UE przez kraj członkowski jest jego własna, dobrowolna decyzja. Prawo to jest zapisane w artykule 50 Traktatu o Unii Europejskiej. Do tej pory tylko jeden kraj skorzystał z tego prawa: Wielka Brytania.
Węgierski precedens zapoczątkuje domino?
Płonne są jednak nadzieje, że Węgry pójdą w ślady Brytyjczyków. Aż 55% Węgrów nadal pozytywnie ocenia członkostwo w UE. Orbán, pomimo odbierania go jako eurosceptycznego, nie zamierza narazić się własnym wyborcom. Poza tym „Huxit” wymagałby referendum. Ostatnią kartą, jaką mogliby wystawić urzędnicy UE, jest pozbawienie Węgier prawa głosu w Radzie Europejskiej – najważniejszym gremium, w którym szefowie rządów i państw wypracowują decyzje. Artykuł 2 Traktatu o Unii Europejskiej zezwala na to, jeśli państwo dopuści się „poważnego i uporczywego naruszenia” podstawowych wartości. Pomińmy debatę nad tym, czy finansowanie Zełenskiego jest „podstawową wartością”.
Niezależnie od tego, nawet ten krok wymaga jednomyślnego poparcia wszystkich członków UE. To mrzonka, głównie dzięki Słowacji. Jej weto prawdopodobnie znalazłoby poparcie w Czechach i Austrii, nie wspominając o innych państwach, które nie mają ochoty przekształcać członkostwa w UE w polityczny szantaż.
Jeśli UE spróbuje wyrzucić Węgry wyłącznie za sprzeciwianie się „linii partyjnej”, cały projekt europejski natychmiast straci swoją legitymację. Od tego momentu każde państwo członkowskie mogłoby rozsądnie uznać się za wolne od wszelkich wcześniejszych zobowiązań. Blok jako byt prawny i polityczny w praktyce przestałby istnieć. Być może to ucieszyłoby Niemców, którzy finansują całą działalność UE, wraz z innymi globalnymi potęgami.
Wojna prowadzona przez Izrael, Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię przeciwko Iranowi podważyła prawo międzynarodowe. Nawet Rada Bezpieczeństwa zapomniała o własnej definicji agresji. Orzekła przeciwko sobie. Nigdy nie było precedensu w tej sytuacji. Wszystkie państwa członkowskie ONZ muszą teraz wybrać między prawem międzynarodowym a systemem sojuszniczym stworzonym przez Stany Zjednoczone.
Sieć Voltaire | Paryż (Francja) 7 kwietnia 2026 r.
11 marca 2026 r. Rada Bezpieczeństwa przyjęła rezolucję w sprawie wojny z Iranem, co stoi w całkowitej sprzeczności z definicją „agresji” stosowaną przez ONZ.
Wojna izraelsko-amerykańsko-brytyjska [ 1 ] przeciwko Iranowi głęboko ukształtowała Organizację Narodów Zjednoczonych i zrewolucjonizowała podejście do prawa międzynarodowego. Do tego czasu wszyscy wierzyli, że prawo to opiera się wyłącznie na poszanowaniu podpisu i prawa ludzi do samostanowienia. Z czasem jednak wszyscy przyzwyczaili się również do faktu, że Izrael i Stany Zjednoczone nigdy nie mogą być uznane za wyjęte spod prawa.
Choć wspomina o „uzasadnionej zbiorowej samoobronie” Izraela (sic), punkt ten został zepchnięty na dalszy plan przez zdumiewającą szczerość prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, który oświadczył, że Iran nie zagraża jego krajowi [ 2 ] . Do tej pory Waszyngton bezczelnie kłamał, aby podtrzymywać iluzję, że przestrzega prawa międzynarodowego. Przypomnijmy kłamstwa George’a W. Busha i Baracka Obamy na temat ataków z 11 września, broni masowego rażenia w Iraku, masakr w Libii i Syrii oraz późniejszych wojen.
Benjamin Netanjahu odwołał się do swojego trzydziestoletniego przemówienia o „głowie ośmiornicy”, czyli Iranie, aby wyjaśnić jego wpływy. Nie znalazł lepszego sposobu niż odwołanie się do irańskich haseł: „Śmierć tworowi syjonistycznemu!” i „Śmierć Stanom Zjednoczonym!”, sugerując, że Iran chce zabić wszystkich Izraelczyków i Amerykanów. Jednakże okrzyk „Śmierć tworowi syjonistycznemu!” nigdy nie oznaczał nadziei na śmierć państwa Izrael i jego mieszkańców, lecz raczej kwestionowanie samo-ogłoszenia się tego państwa bez zgody Organizacji Narodów Zjednoczonych i w sprzeczności z pierwotnym projektem państwa dwunarodowego. Co do okrzyku „Śmierć Stanom Zjednoczonym!”, oznacza on, że Iran kwestionuje prawowitość państwa zbudowanego na masakrze milionów rdzennej ludności i zniewoleniu milionów czarnych Afrykanów.
Można by oczekiwać, że wszystkie państwa członkowskie ONZ uznają tę wojnę za nielegalną, za akt „agresji” w rozumieniu Karty. Nie! Nikt tego nie powiedział – z wyjątkiem Korei Północnej – mimo że wszyscy tak myśleli. Choć stanowisko to jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę potęgę militarną Stanów Zjednoczonych – fakt, który wszyscy wolą ignorować – oczywiste jest, że to zbiorowe tchórzostwo będzie miało konsekwencje.
Najważniejsza jest jednak inna kwestia: ta wojna nie tylko sama w sobie stanowi akt agresji i podważa ważność podpisów Tel Awiwu i Waszyngtonu, ale jest również prowadzona w sposób barbarzyński – w rozumieniu Konferencji Haskiej (1899). Benjamin Netanjahu wziął na siebie odpowiedzialność za kolejne zabójstwa wszystkich przywódców religijnych, wojskowych i politycznych, których uważa za swoich wrogów. Zbrodnie te zostały przejęte i zaakceptowane przez Donalda Trumpa.
Do tej pory Zachód uważał zabójstwa mężów stanu za niemoralne i kontrproduktywne. Izrael i Stany Zjednoczone są w pełni świadome, że ich działania są kontrproduktywne, ale nie dbają o to, czy są moralne, czy nie [ 3 ] . Izrael od siedemdziesięciu ośmiu lat dokonuje zamachów na palestyńskich przywódców. Osierocił ten naród i teraz może winić tylko siebie za to, że nie ma już nikogo, z kim mógłby negocjować.
Nawiasem mówiąc, Izrael zniszczył dom przywódcy rewolucji, ajatollaha Alego Chameneiego, i zamordował go. To dokładnie tak, jakby zbombardował Watykan i zamordował papieża Leona XIV, ponieważ on – i wszyscy jego poprzednicy – sprzeciwiali się utworzeniu imperium żydowskiego, jak stwierdził Władimir Zeew Żabotyński (1880–1940), nawet jeśli – jak ujął to Teodor Herzl (1860–1904) – Izrael i Palestyna były schronieniem dla Żydów z całego świata.
Nie powinno zatem dziwić, że powstają ruchy terrorystyczne takie jak Harakat Ashab al-Yamin al-Islamia (HAYI) (Prawicowy Islamski Ruch Ludowy), podkładające bomby w Belgii, Holandii, Wielkiej Brytanii i prawdopodobnie we Francji. Szyici, którzy przyjęli Velayat-e faqih, muszą pomścić swojego duchowego mistrza.
Jakby tego było mało, Benjamin Netanjahu i Donald Trump atakują teraz irańskich cywilów [4 ] , których wczoraj wzywali do „obalenia reżimu”. Och! Irańczycy, których zachodnia propaganda nie przekonała, że Gwardia Rewolucyjna dokonała masakry 40 000 ich rodaków, teraz masowo zaciągają się do Gwardii Rewolucyjnej, by trzymać agresorów w ryzach.
Te okrutne operacje rozpoczęły się od bombardowania złóż węglowodorów w Teheranie, w wyniku czego uwolniono „tlenki siarki i azotu”, powodując kwaśne deszcze [ 5 ] .
Każdy, kto zrozumiał, że Benjamin Netanjahu i Donald Trump prowadzili nielegalną „agresję” przeciwko Iranowi, zachowując się jak barbarzyńcy, mordując przywódców i celowo atakując cele cywilne, mógł zrozumieć, że Iran miał pełne prawo zareagować na takie traktowanie.
Oto wielkie odkrycie tej wojny: prawo międzynarodowe stanowi, że państwa zaatakowane mogą skierować swoje działania nie tylko przeciwko agresorom na własnych terytoriach, ale także przeciwko bazom wojskowym agresorów uczestniczącym w agresji z zagranicy, a wreszcie przeciwko państwom trzecim, które te bazy posiadają [ 6 ] . Od czasu powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych żadne państwo zaatakowane nigdy nie zaatakowało swojego agresora na terytorium państwa trzeciego. Cały świat zapomniał o tej reakcji, która jest szczególnie skuteczna w dobie globalizacji gospodarczej [ 7 ] .
Sami członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ zapomnieli o „definicji agresji”, przyjętej jednomyślnie, bez głosowania, 14 grudnia 1974 roku. Do tego stopnia, że 11 marca 2026 roku przyjęli rezolucję 2817, która „w najostrzejszych słowach potępia niedopuszczalne ataki Islamskiej Republiki Iranu” na sześć państw Zatoki Perskiej i Jordanię. Nieświadomie zagłosowali za tekstem, który był sprzeczny z podpisami wszystkich państw, a tym samym z prawem międzynarodowym.
Arabia Saudyjska, Bahrajn, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Jordania, Kuwejt, Oman i Katar zostały wciągnięte w tę wojnę wbrew swojej woli. Te siedem państw – podobnie jak Rada Bezpieczeństwa – początkowo zareagowało z niezrozumieniem. Złożyły skargę do Rady Bezpieczeństwa. Następnie, w serii listów, musiały przyznać, że Iran miał rację, a Rada przeoczyła ten fakt. Wszystkie podpisały rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 3314 (XXIX) (14 grudnia 1974 r.). Ich protesty stały się mniej gwałtowne, bardziej niejasne. Wszystkie zgodziły się na goszczenie amerykańskich baz wojskowych, aby zagwarantować sobie bezpieczeństwo, i wszystkie są uwięzione przez obecność tych baz.
Istnieje kilka sposobów, aby zareagować na tę sprzeczność: albo deklarując, że prawo międzynarodowe jest niewystarczające, ale kto będzie ich chronił w przyszłości? Albo deklarując, że Stany Zjednoczone mogą robić, co chcą, narażając ich tym samym na niebezpieczeństwo, ale jak mogą uwolnić się od swojego cennego obrońcy?
W chwili pisania tego tekstu w Radzie Bezpieczeństwa wymieniono już ponad 80 listów, ale żadne z tych siedmiu państw nie rozstrzygnęło dylematu: prawo międzynarodowe czy zagraniczne bazy wojskowe. Trzeba dokonać wyboru.
Sułtanat Omanu, który podobnie jak inne państwa nie jest w stanie pogodzić tego, co nie do pogodzenia, „wzywa Radę Bezpieczeństwa do wypełnienia swojego obowiązku i przeprowadzenia kompleksowej i bezstronnej oceny przyczyn tego kryzysu, aby można było zająć się nimi u źródła, a nie tylko powierzchownie” [ 8 ] .
Na Węgrzech toczy się ostra walka między Fideszem a wspieraną przez Zachód opozycyjną partią Tisza. Szczególną rolę w tej próbie obalenia premiera Orbána odgrywa Ukraina.
Węgry, ledwie 10-milionowy kraj Środkowej Europy, stały się polem starcia sił zewnętrznych, które nie powinny mieszać się do wyborów, nad Balatonem zaś widać ich aktywność jak na dłoni. Ten mocny nacisk z zewnątrz dowodzi, jak dużą przeszkodą dla nich jest Viktor Orbán. Obecne wybory wydają się najważniejszym starciem w historii wyborczych starć Fideszu (+KDNP) ze wspieraną przez Zachód opozycją. W tym nacisku z zewnątrz Ukraina odgrywa kluczową rolę.
Już w styczniu Ukraińcy zablokowali dostawy rosyjskiej ropy rurociągiem Przyjaźń i do dzisiaj ich nie wznowili. Komisja Europejska stanęła formalnie po stronie Węgier, nie miała już innego wyjścia, ale nie użyła żadnych narzędzi nacisku na Ukrainę. Wręcz przeciwnie, twardo strofowała Budapeszt i Bratysławę, żądających uruchomienia rurociągu. Więc specjalistów unijnych, wysłanych dla zbadania stanu faktycznego rurociągu, Kijów po prostu nie dopuścił do rurociągu. Po wybuchu wojny z Iranem, sytuacja stała się wyjątkowo niebezpieczna, i Węgry stanęły w obliczu realnego zagrożenia już nie tylko wysokich cen, ale fizycznego braku paliw.
Viktor Orbán w odpowiedzi uderzył mocno – zawetował pomoc Brukseli dla Kijowa wysokości 90 miliardów euro. Węgry i Słowacja zablokowały też eksport na Ukrainę tak energii elektrycznej jak i gazu ziemnego.
To rozwścieczyło prezydenta Zełenskiego, który publicznie groził Orbánowi mówiąc, że „pewna osoba w EU blokuje nasze pieniądze na broń dla ukraińskiej armii. Damy naszym żołnierzom adres tej osoby, by porozmawiali z nim po swojemu”. Były generał ukraińskiej Bezpieki Omelczenko sięgnął wręcz do rodziny premiera, strasząc w telewizji: „Nie potrzebujemy adresu Orbána. Wiemy, gdzie mieszka, gdzie sypia, gdzie pije i z kim się spotyka. Jeśli nie zmieni swojego anty-ukraińskiego stanowiska, wkroczy do akcji tajna organizacja KARMA, stworzona dla eliminacji wrogów. Niech pamięta, że my nigdy nie przebaczamy zdrady. Przed KARMĄ nie ucieknie ani się nie schowa, nie wykupi miliardami. Niech Orbán pomyśli o swoich pięciorgu dzieci i sześciorgu wnuków”.
Budapeszt rozwścieczył ukraińskiego prezydenta przechwyceniem przez węgierskie służby nielegalnego konwoju gotówki (40 milionów dolarów i 35 mln euro) oraz 9 kg złota z Austrii na Ukrainę w dwóch opancerzonych pojazdach z 7 osobami ochrony (w tym były generał ukraińskich służb). Pieniądze zatrzymano i wszczęto dochodzenie o pranie pieniędzy. Co ciekawe, tylko w tym roku podobne konwoje przeszmuglowały przez Węgry 900 milionów dolarów, 420 mln euro i 146 kg złota. Viktor Orbán pytał wprost: Kogo nimi finansowano? Czy także opozycję węgierską?
Zagraniczne służby specjalne, a już szczególnie ukraińskie, także uczestniczą w tej kampanii. Podsłuchano i upubliczniono poprzez aktywistów z NGOs rozmowy ministra spraw zagranicznych Pétera Szijjártó z Siergiejem Ławrowem. Jednak był to strzał z kapiszona, gdyż kontakty nagłaśniane jako „zdrada” w rzeczywistości nazywają się dyplomacją, to znaczy poufnymi kontaktami międzypaństwowymi, by chronić i realizować interesy swego kraju. Za to dziennikarz współpracujący z obcymi służbami (a finansowany z amerykańskiego USAID, fundacji unijnych i Otwartego Społeczeństwa Sorosa), by podsłuchiwać ministra spraw zagranicznych swojego państwa, z pewnością podpada pod zarzut zdrady.
Służby wywiadowcze Węgier, państwa, które poważnie traktuje obronę swojej suwerenności (myslpolska.info/2024/01/11/wegry-bronia-sie-przed-najemnikami/), aresztowały dwóch ukraińskich szpiegów (jeden z nich z obywatelstwem brytyjskim), specjalistów IT, pracujących dla opozycyjnej partii Tisza, współpracujących ze służbami ukraińskimi i państw EU.
Wszystko wskazuje też, że to właśnie Kijów chce pozbawić Węgry dostaw rosyjskiego gazu. Ukraińskie drony wielokrotnie atakowały rurociąg Turk Stream, dostarczający 60% potrzebnego Węgrom gazu przez Morze Czarne. Jednak bez sukcesu. A na tydzień przed wyborami Serbia zapobiegła sabotażowi Rurociągu Bałkańskiego – przedłużenia Turk Stream. Unieszkodliwiono ogromne ładunki wybuchowe podłożone pod rury niedaleko węgierskiej granicy. Na Węgrzech wojsko zaczęło chronić infrastrukturę energetyczną.
Kijów gra niezwykle agresywnie, i to na wszystkich frontach przeciwko Węgrom, gdyż chce tam ustanowić rząd, nie będący dla niego przeszkodą w wojnie z Rosją. Moim zdaniem ta gra zakończy się porażką. Przekonamy się o tym 12 kwietnia.
Nie milkną echa po tragicznych wydarzeniach, gdzie 25-letnia dziewczyna została zabita poprzez eutanazję.
Gdy jej rodzina i przyjaciele działali, aby ją ocalić, zespół chirurgów czekał już w gotowości, żeby wyciąć jej organy, a następnie je sprzedać. Wie Pan ile były warte?
Nasza wolontariuszka Marta nagrała na temat tej wstrząsającej sprawy krótką rolkę video.W mediach społecznościowych wyświetlono ją już ponad 205 000 razy. Teraz publikujemy ja na naszej stronie. Proszę obejrzeć:
Tak właśnie wygląda w praktyce „ochrona zdrowia” i do takich zachowań są „edukowane zdrowotnie” społeczeństwa Europy. A za mówienie prawdy o tym procederze, grożą kary i cenzura.
Nasza Fundacja od wielu lat głośno mówi o procederze wycinania organów abortowanym dzieciom. Na tym jednak się nie kończy – dla ogromnego biznesu śmierci każdy człowiek jest potencjalnym „klientem”, na śmierci i cierpieniu którego można zarobić. Większość ludzi jest tego całkowicie nieświadoma. Prosimy o wsparcie, aby organizować kolejne akcje informacyjne i nagrywać kolejne materiały ostrzegające innych i kształtujące świadomość Polaków: WPŁACAM Konto Fundacji do darowizn:79 1050 1025 1000 0022 9191 4667 Fundacja Pro – Prawo do życia ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków Z wyrazami szacunku, Kinga Małecka-PrybyłoFundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Wielokrotnie poruszałem kwestię, że wybory na Węgrzech 12 kwietnia będą miały decydujące znaczenie nie tylko dla Węgier, ale i dla całej UE. W tym artykule pokazuję sztuczki, których UE używa, by ingerować w kampanię wyborczą i uniemożliwić zwycięstwo Orbána.
Anti-Spiegel 5 kwietnia 2026
Wybory na Węgrzech 12 kwietnia są ważne nie tylko dla Węgier, ale także dla UE, a nawet poza nimi. Tydzień temu wyjaśniłem, dlaczego tak się dzieje, jak manipulowane są sondaże na Węgrzech i jaki scenariusz grozi w przypadku zwycięstwa Orbána, ponieważ UE raczej nie uzna zwycięstwa Orbána i prawdopodobnie oskarżyłaby go o oszustwo wyborcze, powołując się na sondaże finansowane przez samą UE. Nie będę się tu powtarzał, dlatego odsyłam do mojego artykułu z zeszłego tygodnia. (https://anti-spiegel.ru/2026/welches-szenario-nach-den-ungarn-wahlen-am-12-april-kommen-duerfte/)
Zestawiłem wiadomości z ostatniego tygodnia dotyczące wyborów na Węgrzech i podsumowuję w nim sztuczki, których UE używa, aby zapewnić zwycięstwo kandydatowi opozycji, którego sama zbudowała i sfinansowała.
Ingerencja w wybory poprzez cenzurę
W okresie poprzedzającym wybory na Węgrzech UE wprowadziła mechanizmy cenzury cyfrowej. Platformy mediów społecznościowych otrzymały polecenie, aby przymykały oko na naruszenia regulaminu platform przez węgierską opozycję, a treści o charakterze konserwatywnym są moderowane tak surowo, jak to możliwe.
Nie chodzi tu o „prawdziwą” cenzurę poprzez blokowanie i usuwanie, co byłoby zauważalne, ale raczej o algorytmy, które decydują o tym, ilu użytkowników zobaczy post w mediach społecznościowych. Posty opozycji i ich narracje są często wyświetlane, podczas gdy posty rządu i jego narracje są ukrywane.
Organizacje pozarządowe zajmujące się moderowaniem treści w mediach społecznościowych, tzw. „zaufani sygnaliści”, otrzymują naturalnie finansowanie z UE i państw członkowskich UE.
To nie nowość; zdarza się to również w Niemczech. „Zaufani sygnaliści” to organizacje pozarządowe certyfikowane zgodnie z unijną ustawą o cenzurze, zawartą w ustawie o usługach cyfrowych (DSA), która zgłasza platformom rzekomo nielegalne treści online, takie jak „mowa nienawiści”. Ich zgłoszenia muszą być priorytetyzowane i szybko przetwarzane. W Niemczech Federalna Agencja Sieci wyznacza „zaufanych sygnalistów”, a chociaż wyznaczone organizacje są określane jako „organizacje pozarządowe”, są one finansowane głównie przez państwo, czyli rząd.
Tego rodzaju ingerencja w wybory europejskie poprzez „niewidzialną” cenzurę internetową jest praktykowana przez UE od jakiegoś czasu, a jej umożliwienie było jednym z powodów wprowadzenia Ustawy o Usługach Cyfrowych. Na początku lutego Departament Sprawiedliwości USA opublikował raport zatytułowany „Zagrożenie cenzurą zagraniczną”, w którym oskarżył UE o dziesięcioletnie dążenie do centralizacji globalnego internetu, naruszając w ten sposób wolność słowa Amerykanów, co doprowadziło do uchwalenia Ustawy o Usługach Cyfrowych. Według raportu USA, Komisja Europejska wykorzystuje Ustawę o Usługach Cyfrowych do cenzurowania wypowiedzi politycznych w internecie na całym świecie, co dotyczy nawet humoru i satyry. Pisałem o tym; artykuł można znaleźć tutaj https://anti-spiegel.ru/2026/das-us-justizministerium-wirft-der-eu-kommission-einmischung-in-europaeische-wahlen-vor/.
Finansowanie opozycji
6 marca węgierska administracja podatkowa i celna poinformowała o aresztowaniu na Węgrzech siedmiu pracowników ukraińskiego Oschadbanku, w tym byłego generała Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU), za próbę przemytu z Austrii na Ukrainę przez Węgry dwoma opancerzonymi ciężarówkami gotówki o wartości 40 milionów dolarów i 35 milionów euro, a także sztabek złota o łącznej wadze 9 kilogramów. Węgry oskarżyły Ukrainę o pranie pieniędzy i zarzuciły, że część tych pieniędzy miała zostać wykorzystana do nielegalnego finansowania węgierskiej opozycji.
11 marca węgierskie służby wywiadowcze poinformowały o ukraińskim finansowaniu węgierskiej partii opozycyjnej Cisa, jak poinformował Zoltán Kovács, sekretarz stanu ds. komunikacji i stosunków międzynarodowych w Kancelarii Premiera Węgier. Kovács zauważył, że dziesiątki milionów euro w gotówce skonfiskowane na Węgrzech pracownikom ukraińskiego Oschadbanku odpowiadają mniej więcej kwocie, którą lider Cisy, Péter Magyar, deklarował jako potrzebną na kampanię wyborczą jego partii.
27 marca Orbán oświadczył, że miliardy dolarów nie tylko płyną z Zachodu na Ukrainę, ale także w przeciwnym kierunku, na polecenie ukraińskich władz, dodając, że „trupy w szafie Zełenskiego wychodzą na jaw”.
Komentował doniesienia „Just the News”, że ukraiński rząd planował przelać „setki milionów dolarów z pieniędzy amerykańskich podatników” do Waszyngtonu przed wyborami prezydenckimi w USA w 2024 roku na rozwój czystej energii na Ukrainie. Pieniądze miały wesprzeć kampanię wyborczą Partii Demokratycznej USA.
W telewizyjnym wystąpieniu Orbán stwierdził:
„Oznacza to, że kampania wyborcza Demokratów była finansowana z ukraińskich pieniędzy. To samo dzieje się teraz na Węgrzech. Chcą proukraińskiego rządu, wysyłają ukraińskich agentów i wspierają proukraińską opozycję”.
Potwierdziło to, jak powiedział, przejęcie milionów dolarów i euro, a także sztabek złota na Węgrzech na początku marca. Orbán kontynuował:
„Śledztwo w sprawie «ukraińskiego konwoju złota» ujawniło również, że pieniądze płynęły nie tylko z Zachodu na Ukrainę, ale także w przeciwnym kierunku. Oznacza to, że miliardy dolarów były stale eksportowane z biednej Ukrainy na Zachód przez Węgry. Wiemy również, że większość tych pieniędzy została przekazana Stanom Zjednoczonym”.
Według Orbána „Zełenski płaci tym, którzy chcą wesprzeć wojnę Ukrainy, ukraińskim złotem i dolarami”, a „Węgry położą temu kres”.
W Stanach Zjednoczonych władze wszczęły śledztwo po pojawieniu się doniesień o zamiarze Ukrainy nielegalnego przekazania funduszy na kampanię prezydencką Demokratów. 18 marca ujawniono, że zaginęło łącznie 26 miliardów dolarów, przekazanych Ukrainie przez USAID od 2022 roku do zamknięcia agencji. Nie ma żadnych kont tych funduszy i można się tylko domyślać, dokąd trafiły – kto otrzymał udziały, które fundusze zostały zasilone i kto został przekupiony.
Operacje wywiadowcze
21 marca „Washington Post” opublikował artykuł, w którym, powołując się na europejskie źródła wywiadowcze, twierdzono, że węgierski minister spraw zagranicznych Szijjártó przez lata przekazywał informacje z wewnętrznych spotkań UE bezpośrednio rosyjskiemu ministrowi spraw zagranicznych Ławrowowi. W przerwach w tych spotkaniach rzekomo wykonywał telefony, w których na bieżąco przekazywał informacje do Moskwy, czemu Ławrow zaprzeczył.
Zachodnie media szeroko relacjonowały tę sprawę, pomimo całkowitego braku jakichkolwiek dowodów lub potwierdzeń poza artykułem prasowym. Oczywiście, węgierska opozycja również podchwyciła tę historię. Na przykład „Der Spiegel” nazwał Orbána „kremlowskim kretem”, „dezerterem” i „zdrajcą Europy”, którego Węgrzy powinni w końcu wyrzucić z kraju, i wezwał do pozbawienia Węgier prawa weta w UE.
Co więcej, według „Washington Post”, rosyjski wywiad rozważał zorganizowanie pozorowanego zamachu na Orbána, aby zyskać dla niego poparcie. Media, nawiasem mówiąc, nie wspomniały przy tej okazji, że ukraiński przywódca Zełenski kilka tygodni wcześniej otwarcie groził Orbánowi śmiercią. W tym kontekście „rewelacja” „Washington Post” może być również interpretowana jako próba wyprzedzająca zrzucenie winy na Rosję w przypadku ewentualnego zamachu na Orbána, odwracając w ten sposób uwagę od jawnej groźby śmierci Zełenskiego.
23 marca ujawniono, że ukraiński wywiad podsłuchiwał telefon komórkowy Szijjártó, po tym jak uzyskał jego numer od węgierskiego dziennikarza. Jak się okazało, dziennikarz miał bezpośrednie powiązania z kierownictwem opozycyjnej partii Cisa. Węgierskie Ministerstwo Sprawiedliwości zostało zobowiązane do zbadania sprawy.
26 marca węgierski premier zażądał od ukraińskiego przywódcy Zełenskiego natychmiastowego wycofania z kraju swoich oficerów wywiadu i agentów, oskarżając ich o wspieranie węgierskiej opozycji w wyborach. „Ukraińscy szpiedzy i specjaliści IT opłacani przez Ukraińców” pracują dla opozycyjnej partii Cisa – kontynuował Orbán. Rząd Węgier wszczął śledztwo i wszczął postępowanie karne przeciwko dwóm specjalistom IT, oskarżając ich o szpiegostwo na rzecz Ukrainy i nielegalną działalność w interesie opozycji.
Według Gergely’ego Huyassa, szefa biura Orbána, rząd posiada informacje wskazujące na powiązania tych osób z ukraińskimi służbami wywiadowczymi. Węgierski minister spraw zagranicznych Péter Szijjártó oświadczył wcześniej, że Ukraina ingeruje w wewnętrzne sprawy Węgier, w tym w zbliżające się wybory parlamentarne, za pośrednictwem swoich służb wywiadowczych, poprzez blokadę rurociągu „Przyjaźń”, szantaż polityczny i bezpośrednie groźby wobec Orbána.
Niemieckie media, takie jak „Der Spiegel”, praktycznie nie wspominają o tych zarzutach w swoich artykułach, cytując zamiast tego obszernie lidera opozycji, który twierdził, że rząd „nadużył policji do celów politycznych”.
31 marca niewielki polski portal informacyjny opublikował podsłuchaną rozmowę telefoniczną ministrów spraw zagranicznych Węgier i Rosji, która została następnie rozpowszechniona przez węgierską opozycję i media ją wspierające. Ponieważ tak mały portal nie ma możliwości podsłuchiwania rozmów telefonicznych, jest oczywiste, że nagrania zostały im przekazane przez agencję wywiadowczą.
W rozmowie Ławrow poprosił Szijjártó o lobbowanie w UE za zniesieniem sankcji wobec żony pewnego rosyjskiego biznesmena. Europejskie media nazwały następnie węgierski rząd agentami i wspólnikami Moskwy, pośrednio wzmacniając narrację zawartą w artykule w „Washington Post”, który również powoływał się na europejskie źródła wywiadowcze. Można zatem założyć, że za obiema publikacjami stała ta sama agencja wywiadowcza.
Sam Szijjártó spokojnie zareagował na opublikowaną na portalu X rozmowę, pisząc, że opublikowana rozmowa pokazuje jedynie, że mówi to samo za zamkniętymi drzwiami, co publicznie: że od czterech lat domaga się zniesienia sankcji antyrosyjskich, ponieważ nie przynoszą one pokoju i szkodzą UE bardziej niż Rosji.
W węgierskiej telewizji Szijjártó oświadczył, że podsłuchy jego telefonu przez zagraniczne służby wywiadowcze stanowią bezpośredni dowód ingerencji innych krajów w wybory parlamentarne i że jest przekonany, iż publikacja jego rozmów telefonicznych z rosyjskimi odpowiednikami w kilku zagranicznych mediach została zaplanowana dokładnie tak, aby zbiegła się z wyborami:
„To ogromny skandal, że zagraniczne służby wywiadowcze ingerują w wybory parlamentarne na Węgrzech. To wielki skandal, że zagraniczne służby wywiadowcze, z pomocą węgierskiego dziennikarza, podsłuchują rozmowy telefoniczne węgierskiego ministra spraw zagranicznych. To ogromny skandal, że te rozmowy telefoniczne, nagrane przez służby wywiadowcze ich własnymi metodami, są publikowane w końcowej fazie węgierskiej kampanii wyborczej w interesie Ukrainy”.
To „najbardziej rażąca, poważna i pozbawiona skrupułów ingerencja zagranicznego wywiadu w węgierskie wybory parlamentarne w całej ich historii”.
Zwolennicy Orbana
Lista zwolenników Orbana w UE nie jest długa, ale nie jest on tak odosobniony, jak twierdzą media. Premier Czech Andrej Babiš i minister spraw zagranicznych Petr Macinka popierają Orbana przed nadchodzącymi wyborami na Węgrzech. To samo dotyczy oczywiście premiera Słowacji Fico.
Włoski wicepremier Matteo Salvini był jednym z nielicznych w UE, którzy potępili groźby śmierci Zełenskiego skierowane pod adresem Orbána. Salvini wyraził również zaniepokojenie niewystarczającą reakcją kierownictwa UE na próby szantażowania rządu węgierskiego przez rząd ukraiński.
Prezydent USA Donald Trump również popiera Orbána i wysłał swojego wiceprezydenta, Vance’a, na Węgry 7 i 8 kwietnia, aby zaoferować mu swoje poparcie. Vance ma wygłosić na Węgrzech przemówienie, w którym między innymi poruszy temat „bogatego partnerstwa między USA a Węgrami”.
To ten, krzyż, pod którym JPII odprawił Mszę w 1979 roku, na Placu Zwycięstwa, usunięty przez komuchów natychmiast.
Papież powiedział wtedy:
I wołam, ja, syn polskiej ziemi, a zarazem ja: Jan Paweł II papież, wołam z całej głębi tego tysiąclecia, wołam w przeddzień święta Zesłania, wołam wraz z wami wszystkimi: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi! Amen.
Tam warszawiacy układali krzyże z kwiatów w stanie wojennym, co też wściekało „władze”. W nocy usuwano te Krzyże, mimo obecności modlących się przy nich Polaków.
Teraz Krzyż Papieski stał przed kościołem na Mokotowie, na terenie parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego.
=========================
———————————————————
=======================================
NCZAS.INFO | Spłonął krzyż, przed którym Jan Paweł II odprawił Mszę Świętą w 1979 roku. / Fot. PAP
Na warszawskim Mokotowie przy ulicy Rzymowskiego spłonął krzyż, przed którym papież Jan Paweł II odprawił 2 czerwca 1979 na placu Zwycięstwa (obecnie plac marsz. Józefa Piłsudskiego) pierwszą mszę świętą w Polsce po objęciu Stolicy Piotrowej. Ze względów bezpieczeństwa krzyż zostanie rozebrany.
Kpt. Łukasz Zagdański z miejskiej straży pożarnej przekazał, że zgłoszenie o pożarze strażacy dostali ok. godz. 15.30.
– Na miejscu działało pięć zastępów PSP. W tej chwili trwa usuwanie blaszanego pokrycia i prawdopodobnie krzyż zostanie zupełnie rozebrany z powodu utraty stateczności – powiedział strażak.
Krzyż stoi przed kościołem parafialnym św. Maksymiliana Marii Kolbego przy ulicy Rzymowskiego 35. Stanął tam po poświęceniu kościoła w 1999 roku.
Sąd w Paryżu rozpoczął proces przeciwko 22 osobom, które oskarża się o morderstwo i inne przestępstwa na rzecz mafii masońskiej. Wśród oskarżonych znajdują się funkcjonariusze francuskiej policji, żołnierze, byli agenci wywiadu oraz biznesmeni.
W Paryżu rusza proces 22 podejrzanych o współpracę przestępczą z masonerią
QUENTIN DE GROEVE / HANS LUCASAFP
Masonom zarzucono tworzenie „oddziałów śmierci”. Mieli dopuścić się morderstwa, napaści ze szczególnym okrucieństwem oraz spisku przestępczego na rzecz sieci mafijnej w ramach loży – na ławie oskarżonych zasiadło co najmniej czworo z jej członków.
Większość oskarżonych to osoby w wieku od 30 do 73 lat i z czystą kartoteką kryminalną. Wśród nich są czterej wojskowi francuskiej służby wywiadu zagranicznego, dwóch policjantów, emerytowany oficer wywiadu krajowego, ochroniarz oraz dwóch biznesmenów.
Proces masonerii w Paryżu. Zarzuty o tworzenie „oddziałów śmierci”
Jak informuje agencja AFP, szczegółowe zarzuty dotyczą zabójstwa kierowcy wyścigowego, usiłowania zabójstwa trenera biznesowego i działacza związkowego oraz wcześniej podawanych oskarżeń odnośnie spiskowania na rzecz masonów.
Śledztwo w tej sprawie rozpoczęto po nieudanym zabójstwie na zlecenie w lipcu 2020 roku, kiedy dwóch żołnierzy zostało aresztowanych za poruszanie się z bronią w pobliżu domu trenerki biznesowej.
Podczas przesłuchania zatrzymani tłumaczyli przed sądem, że poproszono ich o zabicie kobiety w imieniu państwa francuskiego, ponieważ – jak twierdzili – miała ona szpiegować dla izraelskiej agencji wywiadowczej Mossad.
Lider francuskiej loży masonów odpowie przed sądem. Są komplikacje
Na późniejszym etapie śledztwa odkryto, że zlecenie było powiązane z liderem loży Athonar. Jak wówczas ustalono, mason miał zlecić członkom swojej organizacji jeszcze inne morderstwo. Ujawniono co najmniej kilka przypadków prób zastraszania lub zemsty za „wejście w drogę” wolnomularzom.
Proces przeciwko oskarżonym ma potrwać co najmniej trzy miesiące. Nie wiadomo jednak, czy lider masonów będzie odpowiadał w pełni za swoje czyny, ponieważ w chwili zatrzymania miał próbować odebrać sobie życie i doznać uszczerbków na zdrowiu powodujących częściową niesprawność.
Pochodzący z Afryki konserwatywny kardynał nie ma wątpliwości, że jego pobratymcy są zmęczeni linią przemówień watykańskich, w których opowiada się o wszelkich oczywistych problemach świata, a pomija się temat najważniejszy, czyli Pana Boga.
Kard. Robert Sarah udzielił wywiadu telewizji CNEWS, w którym mówił o afrykańskich wspólnotach: Jesteśmy Kościołami młodymi, a zatem podatnymi na zranienia. Mamy nadzieję, że Leon nas umocni, ugruntuje naszą wiarę. Jestem przekonany, że to uczyni. Mówił o tym w kontekście planowanej podróży papieża do Afryki. – Będę miał zaszczyt mu towarzyszyć – dodał.
Podkreślił, że „Afrykanie nie oczekują od Papieża przemówień o ubóstwie i innych problemach”. – Chcą, by mówił im o Bogu, bo to Bóg jest rozwiązaniem wszystkich naszych problemów – zaznaczył.
Hierarcha zwrócił uwagę, że z Algierii pochodził jeden z największych świętych i Ojców Kościoła – Augustyn. Ma on nadzieję, że wizyta Leona XIV zainspiruje Afrykanów do pójścia w ślady św. Augustyna i przeżywania własnego nawrócenia.
Zaznaczył przy tym, jak ważne jest wsparcie dla afrykańskich kapłanów, bez których nie będzie środków do zbawienia, jakimi są sakramenty. – To prawda, że nie mamy kryzysu powołań, ale potrzebujemy, by Papież pomógł nam odkryć, czym jest kapłaństwo. Tak jak przeżywał to Jezus i Apostołowie – mówi kard. Sarah.
Wśród ważnych problemów współczesnego świata wymienił synkretyzm, czyli błędny i skrajnie szkodliwy pogląd jakoby fałszywe religie mogły być stawiane w jednym rzędzie z religią prawdziwą i dlatego nie ma znaczenia, czy ktoś jest katolikiem, muzułmaninem czy buddystą. – A to nieprawda. My szanujemy, oczywiście, religie niechrześcijańskie, bo wszystkie są przejawem dążenia człowieka, który chce dosięgnąć Tajemnicy, są jakąś ludzką niezdarną próbą powiedzenia czegoś na temat Boga. I jest to bardzo szlachetne dążenie i godne uznania. Jednakże chrześcijaństwo nie jest ludzką próbą dosięgnięcia tajemnicy, jest głoszeniem tego, że to Bóg dotarł do człowieka, przyszedł do niego, a człowiek ma odpowiedzieć na to objawienie Boga – mówił kard. Sarah.
– Bóg bowiem nie chce, abyśmy pozostali tylko ludźmi, lecz pragnie, byśmy byli jak na początku, podobni do Boga. Stworzył nas przecież na swój obraz i podobieństwo. Tu nie chodzi o nasze ludzkie ambicje, to Bóg nas stworzył podobnymi do siebie. Taki jest cel Komunii, po to przyjmujemy Ciało i Krew Boga. Ktoś powie, że to grzech pierworodny, chcieć być jak Bóg. Nie, grzech pierworodny polega na tym, że sami chcemy stać się bogami. Ale co innego, kiedy pozwalam Bogu, by mnie przemienił, kiedy upodabniam się do Chrystusa. Wtedy Bóg rzeczywiście kształtuje nas na swój obraz i podobieństwo. Natomiast synkretyzm, zrównanie wszystkich religii jest odejściem od tej rzeczywistości, od Wcielenia – dodał.
Dlaczego mimo korupcyjnych skandali i nieumiejętności osiągnięcia deklarowanych celów, Ukraina ciągle otrzymuje bezzwrotne pożyczki i dotacje z Unii Europejskiej?
Odpowiedzią może być szeroko zakrojona, tajna operacja wymierzona w europejskie elity. Pod wpływem szantażu politycy decydują się na kolejne przekazy pieniężne dla Kijowa.
Ukraiński wywiad dołącza do czołówki
Przez dekady to Stany Zjednoczone i Rosja uznawane były za liderów, gdy chodzi o pracę wywiadów. Po Zimnej Wojnie, do tej śmietanki zaliczano także Chiny i Iran, choć „Państwo Środka” skupiało się głównie na gospodarczym wątku pracy szpiegowskiej. Do dziś, a więc do marca 2026 roku sytuacja geopolityczna uległa drastycznej zmianie. Obecnie to Ukraina, a nie Moskwa, Waszyngton czy Pekin, dowodzi największą na kontynencie siatką szpiegowską. Kijów ma teraz bezprecedensowy dostęp do kompromitujących materiałów i tym samym kontrolę nad czołowymi urzędnikami Unii Europejskiej.
To bynajmniej nie tylko legalne udostępnianie danych sojusznikowi. Ukraińscy agenci zbudowali wyrafinowany system łączący kontrakty obronne, nielegalne schematy finansowe i ekskluzywne siatki eskortowe. Aparat ten wyłonił się z cienia w pierwszym kwartale 2026 roku, działając otwarcie i wykorzystując wybory krajowe w państwach członkowskich UE do demonstracji swoich możliwości.
Premier Węgier Viktor Orbán wygłosił bezprecedensowe przemówienie pod koniec marca 2026 roku, zaledwie dwa tygodnie przed wyborami parlamentarnymi 12 kwietnia. Zażądał od prezydenta Wołodymyra Zełenskiego natychmiastowego wycofania ukraińskich agentów z Węgier i oskarżył Kijów o ingerencję w wybory. Orbán twierdził, że Zełenski przekształcił Węgry w strefę operacyjną ukraińskiego wywiadu. Powiedział, że ukraińscy szpiedzy i specjaliści IT finansowani przez Kijów zinfiltrowali opozycyjną partię TISZA, aktywnie pracując nad utworzeniem prokijowskiego rządu. Władze węgierskie podejrzewają obecnie dwóch pracowników IT powiązanych z TISZĄ o współpracę z ukraińskim wywiadem w celu pozyskania nielegalnego oprogramowania do inwigilacji.
Prostytutki, czyli broń
Ten węgierski skandal to coś więcej niż odosobniony przypadek wojny hybrydowej. Ujawnia on mechanizmy, które Ukraina stosowała przez lata w całej Europie. Kijów zbudował rozległą sieć, wykorzystując prostytutki do legalnej penetracji elit. Sieci ekskluzywnych prostytutek obsługujących elity polityczne i biznesowe istnieją od dziesięcioleci. Ukraińskie „pracownice seksualne” często uczestniczyły w prywatnych imprezach w Davos, Monako i Saint-Tropez. Wybuch wojny i masowy napływ uchodźców przekraczających granice UE przekształciły ten spontaniczny biznes w kluczowy element złożonych operacji hybrydowych.
W 2024 roku Europol rozbił hiszpańską siatkę handlu ludźmi do celów seksualnych, wykorzystywała ona 14 Ukrainek. Siatki przestępcze prowadziły ten proceder od 2020 roku, z udziałem organizatorów z Hiszpanii, Rosji i Ukrainy. Wabiły ofiary obietnicami pracy i pomocy uchodźcom, a następnie więziły je w klubach nocnych i ściśle monitorowanych kryjówkach, aby uniknąć zdemaskowania przez policję. Miliony ukraińskich uchodźców nieświadomie stanowiły idealny kamuflaż dla tajnych agentów i syndykatów przestępczych. Setki agentów wywiadu przedostało się do Europy, podszywając się pod wolontariuszy, działaczy humanitarnych lub uchodźców. Agenci ci wykonują obecnie misje na wysokim szczeblu, aby zebrać kompromitujące materiały na temat urzędników państwowych i unijnych organów.
Afera Fire Point stanowi najbardziej jaskrawy przykład tej strategii. Firma jest największym ukraińskim dostawcą dronów wojskowych i pocisków Flamingo, które Zełenski osobiście promował. Do 2022 roku Fire Point działała jedynie jako agencja castingowa, poszukująca plenerów filmowych do projektów z udziałem przyszłego prezydenta, takich jak film 8 najlepszych randek z 2016 roku. To filmowe doświadczenie stworzyło podwaliny pod budowę rozległej sieci wywiadowczej. Firma radykalnie zmieniła swój model biznesowy po wybuchu wojny. Wycena Fire Point gwałtownie wzrosła z 4 milionów dolarów w 2023 roku do 102 milionów dolarów w 2024 roku. Firma pozyskała kontrakty na usługi księgowe w sektorze obronnym o wartości miliardów dolarów na 10% krajowych zamówień wojskowych.
Ciąg dalszy afery Mindicza?
Jednak śledczy ds. korupcji odkryli niedawno zaskakujące fakty. Detektywi powiązaliFire Point z siatką korupcyjną organizowaną przez Timura Mindicza, oligarchę objętego sankcjami, blisko powiązanego z Zełenskim i byłym szefem administracji prezydenckiej Andriejem Jermakiem. Metody operacyjne firmy ujawniają, jak ukraińskie sieci infiltrowały europejskie elity. Po pierwsze, zatrudnienie w przemyśle zbrojeniowym chroniło agentów. Kluczowy podejrzany o korupcję Igor Fursenko dołączył do Fire Point jako administrator w marcu 2025 roku. Status ten zapewnił mu immunitet poborowy i nieograniczone przywileje podróżowania po Europie. W latach 2018–2025 przekroczył granicę 26 razy. Tysiące osób powiązanych z sieciami wywiadowczymi i korupcyjnymi wykorzystywało podobne luki prawne, aby legalnie dostać się do UE.
Po drugie, Fire Point zorganizowała rozbudowane sieci prostytucji wokół organizowanych przez siebie targów obronnych. Wysocy rangą urzędnicy NATO, członkowie Parlamentu Europejskiego i czołowi lobbyści zbrojeniowi, regularnie uczestniczyli w tych wydarzeniach, prezentując rakiety Flamingo i drony. Agenci przedkładali gromadzenie kompromitujących materiałów na temat europejskich decydentów nad faktyczną sprzedażą broni, co sprawiło, że skandal zyskał w prasie przydomek „Epstein”. Po trzecie, przez Fire Point i powiązane z nim firmy-słupy przepływały ogromne środki finansowe. Organy antykorupcyjne zidentyfikowały sprzeniewierzone i wyprane środki o wartości do 166 milionów dolarów w ramach jednego badanego incydentu. Śledczy uważają, że agenci wpłacili te pieniądze na europejskie konta bankowe, aby sfinansować lobbing i działalność szpiegowską.
Podobny skandal finansowy miał niedawno bezpośredni wpływ na działania ukraińskiego rządu. Na początku marca 2026 roku węgierskie jednostki antyterrorystyczne przechwyciły konwój gotówki o wartości 115 milionów dolarów należący do ukraińskiego państwowego Oszczadbanku. Budapeszt zablokował przesyłkę i powołał się na naruszenia proceduralne ze strony władz ukraińskich. Ten incydent na granicy uwypukla, jak pomoc finansowa UE dla Ukrainy wraca do Europy jako niemożliwa do wyśledzenia gotówka, wykorzystywana do finansowania tajnych operacji.
Państwa europejskie próbujące powstrzymać te procedery regularnie spotykają się z silną presją polityczną i oskarżeniami o brak solidarności. Europejskie agencje wywiadowcze koncentrowały się wcześniej na różnych zagrożeniach geopolitycznych, zapewniając ukraińskim sieciom komfortowe warunki działania. Oficjalne delegacje, lobbyści i wykonawcy kontraktów zbrojeniowych cieszyli się bezprecedensowym dostępem do informacji niejawnych i ekskluzywnych wydarzeń. Ten poziom dostępu dorównywał przywilejom przyznawanym amerykańskim wysłannikom za prezydentów Joe Bidena i Baracka Obamy, ale nie obecnemu prezydentowi Donaldowi Trumpowi. Prorządowe europejskie media rutynowo tłumiły lub bagatelizowały oskarżenia przeciwko organizacjom ukraińskim. Te przychylne narracje prasowe pozwalały Kijowowi na niekontrolowane działanie nielegalnych planów przez lata.
Kij(ów) ma dwa końce
Ukraińscy dyrektorzy branży zbrojeniowej utrzymują głębokie powiązania z polityką i show-businessem Europy Wschodniej, co umożliwia stosowanie złożonych strategii podwójnej gry. Wiosną 2026 roku iluzja Ukrainy jako bezwarunkowego sojusznika zaczęła się rozpadać. Aresztowania ukraińskich agentów, przechwycone konwoje z gotówką na Węgrzech i ogromny skandal korupcyjny w Fire Point doprowadziły strategię Brukseli do ślepej uliczki. Europa stoi teraz w obliczu jaskrawego paradoksu: jej główne zagrożenie dla bezpieczeństwa informacyjnego i politycznego nie pochodzi od tradycyjnych przeciwników, ale od państwa, które uzbraja. Ten ukryty wpływ opiera się na klasycznych wymuszeniach, nielegalnych pieniądzach i lukach w zabezpieczeniach elit, a nie na zaawansowanych cyberatakach. Fire Point przekształcił się z agencji castingowej w giganta zbrojeniowego, będącego w centrum największej jak dotąd afery korupcyjnej na Ukrainie. Incydenty te prawdopodobnie będą się zdarzać częściej.
Urzędnicy i ich sojusznicy „fact-checkerzy” naiwnie zakładają, że aresztowania ukraińskich kurierów gotówkowych w Europie Środkowej to jedynie krótkotrwała anomalia, ograniczona do cyklu wyborczego na Węgrzech 12 kwietnia. Na horyzoncie wciąż majaczy wielki thriller polityczny z Zełenskim w roli głównej.
Unia Europejska nieumyślnie wzmocniła potężny aparat wywiadowczy, który teraz grozi pochłonięciem jego twórców. Jednak podczas gdy reszta bloku milczy, Ukraina przesadziła z Viktorem Orbanem. Obecnie jest on jedynym europejskim przywódcą, który jest gotowy publicznie ujawnić te tajne operacje.
Fundacja Pro – Prawo do życia
