Ekonomia neo komunistyczna. O zaletach elektryków.

Opublikowany 2026-05-12 przez Mirosław Dakowski

Czasami zastanawiam się w rozmowie z ludźmi z zagranicy jak zdefiniować komunizm. Oczywiście można powiedzieć gospodarka planowana itp . Jak mówię że w Unii mamy komunizm ci ludzie mnie nie rozumieją – ale jak? Mamy demokracje, wolny rynek itp.

Widząc przykład pojazdu elektrycznego, którego zlecałem przewóz, mogę dodać że komunizm to narzucanie prawd które należy wierzyć wbrew rozsądkowi, jak w sekcie.

Autobus znanej firmy – Elektryczny super hiper.

Trasa po Polsce – 192km

Autobus krótki, przy silniku diesla spalania na poziomie 20l/100 , ogranicznik na 80km/h

Koszt przejazdu dieslem 40 l paliwa / około 280zł brutto.

Elektryk odebrany ze stanem 83% baterii – zestawienie ładowań

dwa ładowania 370,32 + 237,5 = 607,87

czas przejazdu 7 godzin elektrykiem – diesel przejechałby tą trasę w 3 godziny .

Powstaje militarna unia niemiecko-ukraińska

Opublikowany 2026-05-12 przez Mirosław Dakowski

Powstaje militarna unia niemiecko-ukraińska

Powstaje militarna unia niemiecko-ukraińska

Na naszych oczach powstaje wojskowa unia niemiecko-ukraińska. Minister obrony Niemiec Boris Pistorius i minister obrony Ukrainy Mychajło Fedorow podpisali dzisiaj list intencyjny w sprawie pogłębienia współpracy w zakresie rozwoju technologii wojskowych – poinformowała agencja Ukrinform.

Berlin i Kijów planują rozpocząć wspólną produkcję nowoczesnych dronów dalekiego zasięgu – poinformował niemiecki minister obrony Boris Pistorius podczas niezapowiedzianej wizyty w Kijowie. Inicjatywę nazwano „Brave Germany”.

„Projekt, wspierany przez ukraińską platformę technologii obronnych Brave1, będzie przyznawał dotacje ukraińskim i niemieckim firmom działającym w sektorze obronnym” – poinformowało serwis Kyiv Independent Ministerstwo Obrony Ukrainy.

Fedorow przypomniał, że już w kwietniu Kijów i Berlin podpisały umowę na zakup setek pocisków dla systemów obrony powietrznej Patriot, a Niemcy już zaczęły finansować tę transakcję. Według Mychajło Fedorowa Ukraina nadal jest zainteresowana niemieckimi rakietami Taurus. Pociski te mają zasięg do 500 kilometrów. Kijów dysponuje już sprzętem o podobnych możliwościach. Ukraiński minister stwierdził jednak z przekąsem: „Nigdy nie można mieć za dużo tej broni”

Niemcy i Ukraina planują także wspólnie opracować drony o różnym zasięgu, w tym systemy zdolne do pokonywania odległości nawet do 1500 kilometrów co potwierdził – niemiecki minister Boris Pistorius. „Wszyscy widzieliśmy ataki na Rosję z odległości 1500 kilometrów. Dlatego Ukraina dobrze odrabia swoją pracę domową” – dodał jego ukraiński odpowiednik Fedorow.

Pistorius stwierdził również, że Niemcy są zainteresowane rozszerzeniem partnerstwa z Ukrainą i wykorzystaniem ukraińskich doświadczeń konfliktu z Rosją w prowadzeniu nowoczesnej wojny. Stwierdził, że Berlin analizuje ukraińskie systemy zarządzania walką oraz doświadczenia bojowe Sił Zbrojnych Ukrainy na potrzeby Bundeswehry.

Minister obrony Niemiec Boris Pistorius przygotowuje się właśnie do wizyty w Waszyngtonie, by przekonać administrację Donalda Trumpa do sprzedaży pocisków manewrujących Tomahawk wraz z nowoczesnymi wyrzutniami Typhon. Jak poinformował „Financial Times”, Berlin ma nadzieję na odświeżenie propozycji zakupu, która po raz pierwszy została złożona w lipcu 2025 roku.

Austriackie media przypominają, że jakiś czas temu ambasador Stanów Zjednoczonych przy Pakcie Północnoatlantyckim Matthew Whitaker wyraził zgodę na to, aby Niemcy przejęli rolę lidera NATO w Europie. USA z niecierpliwością czekają na rozmowy, w których Niemcy powiedzą, że są gotowi objąć stanowisko Naczelnego Dowódcy Sojuszniczego.

Prezydent Donald Trump wycofuje wojska USA z Niemiec. Prezydent USA nie skonsultował decyzji z sojusznikami przed jej ogłoszeniem, zapowiadając nagłe wycofanie 5 000 żołnierzy z Niemiec. Media sugerują, że sytuacja ta nie jest na rękę niemieckim politykom na czele z Friedrichem Merzem, jednak wycofanie się amerykańskich żołnierzy otwiera Niemcom drogę do tego, by znów mogły się stać militarną potęgą Europy.

Były Sekretarz Generalny NATO Anders Fogh Rasmussen wezwał do utworzenia nowego sojuszu militarnego w Europie. Stwierdził: „Jesteśmy teraz świadkami rozpadu NATO”. Jego zdaniem do nowego projektu powinny zostać zaangażowane państwa, które spełniają „surowe” kryteria. Przekonywał, że konieczne jest też włączenie do niego Ukrainy. Według niego: „Potrzebujemy jej jako bastionu przeciwko Rosji.”

Ukraina w niedługim czasie może się stać najsilniejszą armią Europy. Ukraińska aria rośnie w siłę, bo prowadzi mądrą politykę zbrojeniową i jest stale zasilana sprzętem i pieniędzmi z Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Unii Europejskiej. Ukraińska armia może być najsilniejsza w Europie, ale sojusz niemiecko-ukraiński byłby z całą pewnością najsilniejszy w całej Europie. Prognoza sprzed wielu lat prof. Edwarda Prusa o silnej i nacjonalistycznej niemiecko-ukraińskiej armii na kontynencie europejskim może stać się faktem.

PS. Ciekawe z jakich pieniędzy będzie to finansowane „Brave Germany” na Ukrainie? Cytując klasyka Tadeusza Sznuka, powiem – „nie wiem, choć się domyślam”.

Kiedy Czerwony Kapturek widzi wilka, ale chce wierzyć, że to babcia…

Opublikowany 2026-05-12 przez Mirosław Dakowski

Kiedy Czerwony Kapturek widzi wilka, ale chce wierzyć, że to babcia…

Date: 12 Maggio 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/kiedy-czerwony-kapturek-widzi-wilka-ale-chce-wierzyc-ze-to-babcia/

Gianandrea Gaiani

Unia Europejska ponownie zwiększyła import rosyjskiego skroplonego gazu ziemnego (LNG), który od początku roku stale rósł, jak poinformowała w ostatnich dniach niemiecka organizacja ekologiczna Urgewald, co potwierdzają zresztą comiesięczne dane różnych organizacji monitorujących rynek energetyczny

UE od lat głośno deklaruje żelazną determinację, by zrezygnować z rosyjskiej energii z powodu inwazji na Ukrainę, ale udało jej się jedynie pozbawić gospodarki krajów europejskich taniej energii w nieograniczonych ilościach, którą tylko Rosja mogła i może nam dostarczać rurociągiem, kopiąc w ten sposób grób europejskiemu przemysłowi i otwierając szeroko drzwi do deindustrializacji.

Druga Komisja von der Leyen, która już teraz zdołała być gorsza (czyli wyrządzić więcej szkód narodom i krajom europejskim) od pierwszej, od lat obiecuje i ogłasza całkowite uniezależnienie się od rosyjskiego gazu, które ma nastąpić do końca 2027 roku. Niemiecka organizacja pozarządowa Urgewald, która wykorzystała dane firmy analitycznej Kpler, poinformowała jednak o 91 dostawach, które dotarły statkami do Europy z rosyjskiego terminalu Jamal nad Morzem Karskim w rosyjskiej Arktyce w okresie od stycznia do kwietnia.

W związku z tym europejski import rosyjskiego LNG wzrósł o 17,2% w porównaniu z tym samym okresem w 2025 r., z 5,71 mln ton do 6,69 mln ton. Bruksela, wyraźnie zakłopotana, przyznaje się do niewielkiego wzrostu importu rosyjskiego LNG na początku 2026 r., tłumacząc to wzrostem popytu na gaz w Europie w 2025 r.

Jest to tendencja, którą wielokrotnie poruszaliśmy, która oczywiście jest sprzeczna z celami wyznaczonymi przez UE, polegającymi na ostatecznym zakończeniu zależności od rosyjskiego gazu, ale zawiera dodatkowy element, który naraża Brukselę na publiczne pośmiewisko.

Pomimo tego, że decyzja ta spowodowała najpoważniejszy kryzys energetyczny ostatnich 50 lat, Komisja Europejska chwali się znacznym zmniejszeniem zależności od rosyjskiego gazu (gazociągi i LNG), który stanowił 45% całkowitego importu Europy w 2021 r., a w 2025 r. będzie to już tylko 12%.

W rzeczywistości jednak UE wprowadziła zakaz importu rosyjskiego gazu rurociągowego – dostarczanego w ogromnych ilościach po uzgodnionej cenie – aby zwiększyć import LNG, transportowanego statkami, rozładowywanego w portach, regazyfikowanego, a następnie wprowadzanego do europejskiej sieci: znacznie droższego od gazu przesyłanego rurociągiem, a którego dostawy są znacznie bardziej problematyczne i podlegają wahaniom cen rynkowych oraz warunkom geopolitycznym, takim jak blokada cieśniny Ormuz.

Aby ośmieszyć UE i jej rosyjsko-fobiczne przechwałki, wystarczy zauważyć, że obecnie Rosja jest drugim dostawcą LNG do krajów Unii z udziałem wynoszącym 17 procent, czyli prawie trzykrotnie większym niż 6 procent pochodzących z Kataru i kolejne 6 procent z Nigerii, ale udział ten mógłby jeszcze wzrosnąć, gdyby kryzys w Cieśninie Ormuz miał się przedłużyć.

Aby jeszcze lepiej zobrazować absurdalną sytuację, wywołaną świadomie i z winy Komisji oraz europejskich rządów krajowych, zrezygnowaliśmy z nieograniczonych i tanich dostaw gazu, który docierał do Europy rurociągami z Rosji, aby kupować LNG po aktualnych cenach rynkowych w ilościach, które trzeba negocjować przy każdym ładunku, o który toczy się walka z gospodarkami azjatyckimi. Lub kupujemy gaz po cenach rynkowych w krajach szczerze demokratycznych i szanujących prawa człowieka, polityczne i genderowe (nie tak jak Rosja Putina), takich jak Azerbejdżan, Algieria, Kongo (ironicznie)…

W rezultacie, według CNA, jeśli ceny ropy i gazu utrzymają się na obecnym poziomie w najbliższych miesiącach, wzrost kosztów energii elektrycznej, gazu, paliw i artykułów spożywczych (które łącznie z kosztami mieszkaniowymi stanowią ponad 40% miesięcznych wydatków) może przełożyć się na wzrost wydatków przeciętnej rodziny o około tysiąc euro w 2026 r., z wartościami szczytowymi sięgającymi nawet 1 200–1 300 euro w przypadku gospodarstw domowych z dziećmi i większym zużyciem energii.

Według danych biura analitycznego CGIA, włoskie gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa będą musiały w tym roku ponieść koszty w wysokości prawie 29 miliardów euro, aby poradzić sobie z podwyżkami cen energii elektrycznej, gazu i paliw, które nastąpiły w wyniku kryzysu energetycznego związanego z sytuacją na Bliskim Wschodzie. Raport z 9 maja wskazuje, że największy „udział” mają benzyna i olej napędowy, z dodatkowymi kosztami w wysokości 13,6 mld euro (+20,4% w porównaniu z 2015 r.), a następnie energia elektryczna – 10,2 mld euro (+12,9%) i gaz – 5 mld euro (+14,6%). Skutki gospodarcze mogą spowodować poważne trudności zarówno dla rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej, jak i dla przedsiębiorstw o niskiej płynności finansowej.

Porażka Europy w kwestii energetycznej, w połączeniu z niepowodzeniem polityki przemysłowej i środowiskowej, polityki zagranicznej oraz programów zbrojeniowych, które są obecnie ewidentnie nie do udźwignięcia, powinny skutkować całkowitym brakiem zaufania i natychmiastowym odwołaniem obecnej Komisji Europejskiej, sugerując gwałtowną zmianę kursu, zanim lawina stanie się nie do powstrzymania, łącząc katastrofy spowodowane przez UE i europejskie rządy krajowe z tymi, które dotknęły Europę i światową gospodarkę w wyniku ataku Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran.

Momenty kryzysowe nakładają lub powinny nakładać na tych, którzy ponoszą ciężar rządzenia, maksymalny pragmatyzm pod jedyną sensowną gwiazdą polarną: interesami narodowymi.

Czerwony Kapturek widzi wilka, ale chce wierzyć, że to babcia

A zatem, jeśli realistycznie rzecz biorąc, samobójstwo Europy można przypisać błędom dwóch ostatnich komisji von der Leyen, popartym przez rządy krajowe, to za zbrodnię zabójstwa Europy odpowiedzialność musimy przypisać narodom, które uparcie nazywamy „sojusznikami”, czyli Stanom Zjednoczonym i Izraelowi.

Wydaje się całkowicie żenujące, że w obliczu szkód wyrządzanych celowo i wielokrotnie przez Stany Zjednoczone przeciwko interesom Europy uparcie polegamy na sojuszu z Waszyngtonem, który już nie istnieje.

I to pomimo tego, że Donald Trump od dawna okazuje dyktat, pogardę i groźby wobec Europejczyków, którzy nie wykonują natychmiast jego poleceń lub ośmielają się krytykować jego kontrowersyjne i często chaotyczne inicjatywy polityczne, dyplomatyczne i wojskowe.

W większości krajów Europy, w tym w Niemczech Friedricha Merza, ostro atakowanego przez Trumpa, większość polityków prześciga się w pochwałach i wyrażaniu całkowitego zaufania do transatlantyckiego porozumienia, które już dawno przestało istnieć.

We Włoszech, gdy premier Giorgia Meloni przyznaje po spotkaniu z sekretarzem stanu Marco Rubio, że Włochy i Stany Zjednoczone mają różne interesy, minister obrony Guido Crosetto twierdzi, że „nigdy nie było powodów do niepokoju” co do relacji między Włochami a USA „i nie ma żadnych rozłamów”. Czasami narody mogą mieć różne poglądy lub różnie oceniać wydarzenia. Ale długoterminowa wizja i sojusz, sojusz trwający od dziesięcioleci, który się umocnił, ta sama wizja świata – to się nie może zmienić. Nie zależy to od rządów, nie zależy od ludzi. Nasze więzi ze Stanami Zjednoczonymi trwają nadal i nigdy nie uległy zachwianiu” – zapewnił.

Są to słowa mające na celu uspokojenie opinii publicznej w związku z ewentualnymi napięciami między Rzymem a Waszyngtonem. Jednak stosunki uległy pogorszeniu, za co odpowiedzialne są Stany Zjednoczone – poprzez wulgarne ataki Trumpa na Giorgię Meloni, którą jeszcze niedawno Biały Dom wychwalał za jej niekwestionowane zdolności przywódcze.

W rzeczywistości Stany Zjednoczone już od dawna mocno uderzają w interesy Europy: od wsparcia dla wiosen arabskich, przez wojnę w Libii, powstanie w Syrii, aż po zamach stanu na Majdanie w 2014 roku w Kijowie, w który USA zainwestowały 5 miliardów dolarów (powiedziała to przed Kongresem podsekretarz stanu Victoria Nuland), wszystkie inicjatywy administracji Obamy, Bidena i Trumpa mocno uderzyły w nasze podwórko, zagrażając stabilności obszarów energetycznych kluczowych dla naszej gospodarki.

Gdyby wykazały odrobinę dumy i godności, większość krajów europejskich miałaby wystarczająco dużo siły, by pozbyć się ciężaru takich sojuszników, którzy nie tylko traktują nas jak lokajów, ale także zadają nam poważne szkody przemysłowe i gospodarcze – nieprzypadkowe, lecz mające na celu rzucenie naszego społeczeństwa na kolana.

Zerwanie stosunków z Waszyngtonem powinno być zatem co najmniej zrozumiałe, jeśli nie konieczne, zarówno dla Włoch, jak i dla wszystkich sojuszników USA, którzy dziś płacą cenę, która może stać się druzgocąca, za militarystyczne zapędy Trumpa i Netanjahu, którzy rozpoczęli wojnę z Iranem, nie informując o tym Europejczyków i nie dbając o szkody, jakie spowodowałaby łatwo przewidywalna blokada cieśniny Ormuz.

W tym kontekście warto zwrócić uwagę na wypowiedź generała Carmine’a Masiello, szefa sztabu armii, który 9 maja zabrał głos podczas konferencji „Rolnictwo i przyszłość”, zorganizowanej przez Confagricoltura w Mediolanie.

„Nie rozumiem, dlaczego to, co dzieje się w Cieśninie Ormuz, jest zaskoczeniem: doskonale o tym wiedzieliśmy, mieliśmy już pewne sygnały, kiedy Huti zaczęli atakować w Bab el Mandeb. Kiedy my, generałowie, interweniowaliśmy i przypomnieliśmy, czym są wąskie gardła (choke points – przyp. red.), czym są punkty obowiązkowego przejścia, kiedy wyjaśniliśmy, co oznacza dla wszystkich łańcuchów dostaw zamknięcie punktu obowiązkowego przejścia. Mówiliśmy o tym, ale jak zawsze nikt nas nie słuchał, i to oczywiście zaskoczyło potem wszystkich” – powiedział Masiello, cytowany przez agencję prasową Nova.

Odniesienie generała do operacji jemeńskich Houthich przeciwko ruchowi handlowym wchodzącym i wychodzącym z Morza Czerwonego daje nam zresztą okazję do dalszych przemyśleń.

Po miesiącach intensywnych bombardowań Jemenu oraz wystrzeleniu setek pocisków przeciwlotniczych w kierunku dronów oraz broni balistycznej i manewrującej należącej do szyickich bojowników, Stany Zjednoczone, które już wcześniej borykały się z niedoborem amunicji na okrętach, musiały zawiesić operacje i zawrzeć porozumienie o nieagresji z Huti.

Nieskuteczna ofensywa przeciwko jemeńskim bojownikom, rozpoczęta przez Stany Zjednoczone w odpowiedzi na interwencję Houthich (w następstwie izraelskiej ofensywy w Strefie Gazy po ataku Hamasu z 7 października 2023 r. na terytorium Izraela), niemal sparaliżowała (z efektami odczuwalnymi do dziś) ruch morski zmierzający do Morza Śródziemnego i południowej Europy, nie zdołała jednak pokonać sił proirańskich i propalestyńskich, tak samo jak dziś USA i Izrael nie potrafią pokonać Iranu.

A jednak, pomimo tych przykładów i wielu innych, które można by wymienić, paradoksalnie w niemal całej Europie troszczy się o obronę historycznego porozumienia strategicznego ze Stanami Zjednoczonymi. Z jednej strony bojaźliwa Europa wydaje się za wszelką cenę dążyć do ekonomicznego samobójstwa, a z drugiej, niczym współczesny Czerwony Kapturek, uparcie pragnie zobaczyć babcię (lub „tatka”, jak to ujął sekretarz generalny NATO Mark Rutte), również gdy wilk przestał już ukrywać się w jej ubraniu i otwarcie ujawnia swoje prawdziwe oblicze.

Promyki nadziei

Można jednak dostrzec pewne przebłyski światła, choć wciąż niejasne, w niektórych sygnałach płynących z Brukseli i Moskwy w związku z Paradem Zwycięstwa 9 maja w Moskwie.

Była to znacznie skromniejsza parada, podczas której Moskwa nie pokazała swojej siły tak, jak to miało miejsce w poprzednich edycjach, a zwłaszcza w zeszłym roku, z okazji 80-lecia zwycięstwa w II wojnie światowej.

Parada wojskowa została oficjalnie okrojona ze względu na zagrożenie ze strony ukraińskich dronów (które zresztą w czterech poprzednich edycjach od początku wojny nigdy nie zaatakowały Moskwy), ale najprawdopodobniej po to, by wysłać jasny sygnał do Europy, na którą Trump już wywiera presję, by doprowadziła do zakończenia wojny na Ukrainie.

Inaczej trudno wyjaśnić stwierdzenie Donalda Trumpa, który niedawno sugerował, że wojny w Zatoce Perskiej i na Ukrainie wkrótce się zakończą.

Faktem pozostaje, że 9 maja przewodniczący Rady Europejskiej Antonio Costa powiedział mediom, że „naszym głównym celem od samego początku jest sprawiedliwy i trwały pokój dla Ukrainy. Dlatego wspieraliśmy Ukrainę, dlatego wprowadziliśmy sankcje i z tego samego powodu jesteśmy gotowi do negocjacji w sprawie sprawiedliwego i trwałego pokoju dla Ukrainy. Oczywiście w odpowiednim momencie będziemy musieli podjąć dialog z Rosją, aby omówić nasze wspólne kwestie dotyczące bezpieczeństwa. Czekamy, ale jednocześnie jesteśmy gotowi zrobić wszystko, co konieczne”.

Costa już w poprzednich dniach wyrażał podobne otwarte stanowisko i z pewnością nie jest to głos odosobniony. Premier Belgii Bart De Wever i prezydent Francji Emmanuel Macron opowiadają się za dialogiem, premier Słowacji Robert Fico (który 9 maja był na paradzie na Placu Czerwonym) stwierdził, że „brak dialogu z Moskwą jest ogromnym błędem”, podczas gdy we Włoszech Liga ponownie wezwała, by „Europa nie zignorowała otwarcia ze strony Putina”.

Prezydent Finlandii Alexander Stubb w wywiadzie dla „Corriere della Sera” przyznał, że „jeśli polityka amerykańska wobec Rosji i Ukrainy nie służy interesom Europy, co wydaje mi się prawdą, to musimy zaangażować się bezpośrednio. Tak, nadszedł czas, aby rozpocząć rozmowy z Rosją”.

Wznowienie stosunków z Kremlem jest postrzegane przez wielu, w sposób jawny lub niejawny, jako niezbędny krok nie tylko w celu zakończenia konfliktu, ale przede wszystkim w celu przywrócenia ram bezpieczeństwa z Moskwą, które pozwolą na wznowienie dostaw rosyjskiej energii, jedynej nadziei na uratowanie gospodarki europejskiej.

Moskwa zresztą wyraziła już gotowość do wznowienia dostaw w ramach wieloletnich umów, a Putin podczas konferencji prasowej po paradzie na Placu Czerwonym stwierdził, że wojna na Ukrainie „zbliża się ku końcowi. Rozpoczęli eskalację konfliktu z Rosją, który trwa do dziś. Myślę, że to się wkrótce skończy, ale sytuacja pozostaje poważna”.

Postępy, choć na razie tylko w słowach, są wyczuwalne. Rosja „nigdy nie odmawiała” prowadzenia negocjacji z UE. „Jako kandydata na negocjatora wolałbym byłego kanclerza Niemiec Schroedera. W przeciwnym razie niech sami wybiorą przywódcę, któremu ufają”. Jedynym warunkiem postawionym przez Putina jest to, aby była to osoba, która nie używała obraźliwego języka wobec Moskwy.

Według Putina, Europa zdała sobie sprawę, że „podnoszenie stawki” w konflikcie ukraińskim może ją drogo kosztować. „Podnoszą stawkę, ale sądząc po tym, co właśnie powiedziałem, już szukają z nami kontaktu. Rozumieją, że to podnoszenie stawki może ich drogo kosztować” – powiedział dziennikarzom rosyjski prezydent.

Putin, który ponownie podkreślił cel, jakim jest zwycięstwo („Zwyciężymy, my zawsze wygrywamy”), być może uważa, że słaba i zrujnowana gospodarczo Europa nie będzie w stanie pomóc Ukrainie stojącej na krawędzi upadku, dostrzegając w tym szansę na zakończenie konfliktu poprzez osiągnięcie wyznaczonych celów wojskowych bez konieczności toczenia kolejnych krwawych bitew. Nie bez powodu od początku konfliktu w Zatoce Perskiej rosyjskie ofensywy przebiegały w sposób umiarkowany.

Nie można wykluczyć, że niespodziewana wizyta niemieckiego ministra obrony Borisa Pistoriusa w Kijowie miała na celu poinformowanie Wołodymyra Zełenskiego o europejskiej potrzebie zakończenia kryzysu i wojny z Rosją.

Wkrótce zobaczymy, jakie owoce przyniosą te otwarcia na dialog, ale wydaje się oczywiste, że nagła potrzeba Europejczyków do negocjacji z Moskwą jest bezpośrednią konsekwencją rosnącej świadomości, że Stany Zjednoczone nie są już naszymi sojusznikami.

INFO: analisidifesa.it/se-cappuccetto-rosso-vede-il-lupo-ma-vuole-credere-sia-la-nonna

babylonianempire/nadszedl-czas-by-uwolnic-sie-od-wyzwolicieli

Niezbędne ulgi dla prawników! MEM-y V.

Opublikowany 2026-05-11 przez Mirosław Dakowski

————————————

——————————————-

—————————-

————————–

——————————————-

co tu ukrywać…

————————————————–

—————————–

————————————–

—————————————————-

—————————————————————-

Na Ukrainie „zaginęło” 800 tys. sztuk broni. Zasili mafie, gł. w Europie.

Opublikowany 2026-05-11 przez Mirosław Dakowski

Na Ukrainie „zaginęło” 800 tys. sztuk broni

10 maja 2026 magnapolonia/na-ukrainie-zaginelo-800-tys-sztuk-broni

Od początku rosyjskiej inwazji na Ukrainę z rejestrów broni zniknęło co najmniej 780 465 sztuk broni palnej. Chodzi o broń utraconą na froncie, porzuconą, przejętą lub po prostu skradzioną z magazynów oraz jednostek wojskowych. Skala zjawiska robi ogromne wrażenie — szczególnie gdy przypomnimy sobie, że jeszcze niedawno europejskie elity przekonywały, iż masowe rozdawanie broni „odpowiedzialnym obywatelom” nie niesie praktycznie żadnych zagrożeń.

Na Ukrainie „zaginęło” 800 tys. sztuk broni. Największą grupę zapodzianej broni stanowią karabinki szturmowe, głównie AK-74 — aż 252 369 sztuk. Drugie miejsce zajmuje broń myśliwska, czyli strzelby i sztucery — 210 712 egzemplarzy. Na trzecim miejscu znalazły się karabiny wyborowe, potocznie nazywane snajperkami — 102 616 sztuk.

Dalej w zestawieniu pojawiają się pistolety na kule gumowe, pistolety bojowe, granatniki oraz karabiny maszynowe. Innymi słowy — praktycznie pełny katalog uzbrojenia, które w teorii powinno znajdować się pod ścisłą kontrolą państwa.

Najwięcej przypadków utraty lub kradzieży odnotowano w obwodzie mikołajowskim — 169 172 sztuki. Dalej znalazł się Kijów — 104 684 sztuki, obwód doniecki — 86 188 oraz obwód kijowski — 67 302 sztuki.

Jeszcze bardziej niepokojąca jest dynamika wzrostu. Od początku 2026 roku „rozpłynęło się” już 149 760 sztuk broni. Dla porównania — przez cały 2025 rok było to 179 315 egzemplarzy. Jeśli obecne tempo się utrzyma, rekord z 2022 roku — 266 086 utraconych sztuk — może zostać bez większego problemu pobity.

I oczywiście wszyscy mamy wierzyć, że niemal 800 tysięcy egzemplarzy broni po prostu wyparowało i absolutnie nie będzie miało żadnych konsekwencji dla bezpieczeństwa Europy. Przecież historia pokazuje, że broń z terenów objętych wojną nigdy później nie trafia do gangów, mafii czy organizacji przestępczych. Zwłaszcza na Bałkanach nic takiego przecież nigdy się nie wydarzyło.

Coraz częściej pojawia się więc pytanie: Jaki wpływ będzie miała ta gigantyczna ilość niekontrolowanej broni na rozwój ukraińskiej zbrojnej przestępczości zorganizowanej po zakończeniu wojny? Czy za kilka lat Europa nie będzie mierzyć się z nową falą uzbrojonych grup przestępczych dysponujących wojskowym sprzętem i doświadczeniem frontowym? Równie ważne pytania brzmią: do jakiego kraju zwleką się weterani po wojnie? W którym kraju przebywają ich żony, matki i kochanki?

Te pytania są niewygodne politycznie, ale skala problemu sprawia, że coraz trudniej je ignorować. Zwłaszcza gdy liczby rosną szybciej niż oficjalne zapewnienia o „pełnej kontroli sytuacji”. Niestety, polski główny ściek polityczno-medialny w dalszym ciągu ignoruje to zagadnienie, a wskazywanie na nie po staremu grozi zostaniem „ruską onucą”.

Co straciliśmy, czyli ślady wolności

Opublikowany 2026-05-11 przez Mirosław Dakowski

Izraelscy żołnierze niosą pokój. MEM-y I.

Opublikowany 2026-05-09 przez Mirosław Dakowski

————————————–

——————————————————–

—————————————-

—————————————–

———————————

—————————————

————————————————————–

Zadłużamy, okradamy, uciekamy

Opublikowany 2026-05-09 przez Mirosław Dakowski

Zadłużamy, okradamy, uciekamy

8 maja 2026

W biały dzień, przy włączonych kamerach, dokonał się kolejny przekręt.

III RP jest bankrutem, który nie ma pieniędzy na system ochrony zdrowia i na obronność, a odpowiedzialni za ten stan rzeczy zaciągają kolejny dług, aby móc dalej podbierać z korytka.

Ana Bryłka pisze na X:

Komisja Europejska zbudowała instrument finansowy, który zapewnia jej kontrolę nad udzielaniem i wydatkowaniem pożyczki, przy czym wszystkie koszty tego instrumentu przerzucone są na Państwa Członkowskie. Realny punkt decyzyjny leży w Brukseli a nie w Warszawie – nie dość bowiem, że Polska musi dostać zgodę na swoje zakupy, musi je przeprowadzić na narzuconych warunkach (65% komponentów w całym łańcuchu dostaw z Europy, wspólne zamówienia) to jeszcze Komisja będzie kontrolowała dotychczasowe wydatkowanie środków przed przyznaniem kolejnej transzy. Nad tym wszystkim jeszcze wisi „pałka” mechanizmu warunkowości, czyli możliwości wstrzymywania środków przez Brukselę według nie do końca przewidywalnych kryteriów, o czym Polska przekonała się przy wspólnym długu z KPO. Oczywiście wstrzymanie rat i transz nie wstrzymuje spłaty długu. Podsumujmy: Rząd Tuska pożycza pieniądze na nieznany procent, które może wydać tylko za zgodą Komisji Europejskiej i na jej warunkach.

Rząd Polski nie zna dokładnego oprocentowania pożyczki w chwili podpisania umowy pożyczki ramowej. Koszt konkretnego uruchomienia środków stanie się znany najwcześniej na poziomie danej wypłaty, kiedy będzie znana dokumentacją tej wypłaty i przypisaniem jej do odpowiedniego koszyka kosztowego. Komisja Europejska nie ma tych pieniędzy i dopiero musi je na potrzeby konkretnej pożyczki zaciągać na rynku w formie emisji obligacji. Każda transza będzie na innych warunkach a poznamy je najszybciej po zatwierdzeniu konkretnego wniosku przez Komisję Europejską.

SAFE jest kolejnym wspólnym unijnym długiem, który państwa członkowskie mają spłacać przez 45 lat. To oznacza, że pożyczkę spłacać będą jeszcze nasze wnuki – SAFE to dług wielopokoleniowy. Zadłużanie się to obecnie standard w Unii Europejskiej – obecny projekt Wieloletnich Ram Finansowych na lata 2028-2034 (unijny budżet) około 8,5 proc swoich środków przeznacza na obsługę zadłużenia, a na potrzeby pozyskania tych środków intensywnie rozbudowuje dział nowych „dochodów własnych” (unijnych podatków).

Program został zbudowany w trybie omijającym standardową kontrolę parlamentarną na poziomie unijnym, stosując złą podstawę prawną w procesie legislacyjnym pominięto Parlament Europejski. W efekcie Parlament Europejski wniósł do TSUE sprawę C-560/25 przeciw Radzie, domagając się unieważnienia rozporządzenia ustanawiającego SAFE. Potencjalne konsekwencje tej skargi mogą być dewastujące dla budżetu UE, czyli przyszłych budżetów państw członkowskich.

Konieczność szybkiego wydawania pieniędzy (do 30 maja 2026 r. możliwe są umowy na samodzielne zakupy, potem już tylko wspólne zakupy) czyni z tego instrumentu raczej program zakupowy niż inwestycyjny. Pośpiech i chaos sprzyjają firmom, które już mają produkt i linie produkcyjne, natomiast utrudniają projekty wymagające organizowania nowego zaplecza przemysłowego. W tym sensie jest to instrument do zakupów uzbrojenia istniejącego, tzw. z półki, a tu pojawia się przemysł niemiecki i francuski.

Instrument SAFE wzmacnia strukturalną przewagę dojrzałych zachodnich producentów. Za przykład tej strukturalnej przewagi niech świadczy wycofanie się Polskiej Amunicji, bo formalno-techniczne wymogi i certyfikacja czyniły termin realizacji niewykonalnym. Z kolei w Rumunii część dostawców, w tym niemiecki Rheinmetall, miała podnosić ceny ofertowe nawet o 30% w warunkach presji czasu związanej z SAFE.

Czy będzie prezent z okazji Dnia Zwycięstwa?

Opublikowany 2026-05-09 przez Mirosław Dakowski

Zelmer: Czy będzie prezent z okazji Dnia Zwycięstwa?

Zelmer: Czy będzie prezent z okazji Dnia Zwycięstwa?

Czy 9 maja, w dniu Święta Zwycięstwa nad hitlerowskimi Niemcami i nazizmem, radośnie panującymi w ówczesnym czasie, dojdzie do ataku rakietowego na Moskwę. Czy będzie to prezent? No właśnie. Ciekawe dla kogo?

Moskwa z takiego prezentu zapewne się ucieszy. Da jej to carte blanche do zakończenia tej farsy. Farsy, która z naszego i zachodniego punktu widzenia świadczy o słabości Rosji i wielkiej niemocy poradzenia sobie z armią ukraińską. Ale czy tak powinniśmy do tego podchodzić? Podchodzić z naszego zachodniego punktu widzenia, czy może, aby lepiej zrozumieć, należy wejść w czyjeś buty. Ja nazywam to odwróceniem mapy. Termin zaczerpnięty prawdopodobnie od podróżnika Wojciecha Cejrowskiego kilka lat temu.

Co w związku z taką ewentualnością, takim scenariuszem? – Przewiduję, że wówczas zostaną zniszczone w Kijowie obiekty wojskowe, administracyjne i rządowe. Bunkry również będą spenetrowane w głąb, jak fabryka Jużmasz w listopadzie 2024 roku. Idąc dalej, wojsko wpadnie w panikę, linia frontu się załamie na dobre (zostało to powiedziane wprost przez rząd Federacji Rosyjskiej). I jak sądzę od blisko czterech lat, Federacja Rosyjska zajmie osiem obwodów i być może rejon Sumski, żeby z tej strony mieć święty spokój. Odetną Odessę i połączą się granicami z Mołdawią, gdzie żyje spora grupa rosyjskojęzyczna. Zostanie utworzona strefa buforowa.

Przy takim scenariuszu, pokuszę się o dalsze prognozowanie; UE oczywiście zaostrzy retorykę wojenną i zacznie wydawać każdy grosz na zbrojenia – ku naszej uciesze i gromkiemu aplauzowi, co dla ludzi rozsądnych będzie zupełnie niezrozumiałe. Uważam, że do tej pory powolna i precyzyjna wojna czy – jak to określa FR – operacja specjalna, jest taktycznym zagraniem na wykrwawienie UE. Taktycznym w mojej ocenie, ale nie strategicznym, precyzyjnym i konsekwentnym.

Pod jednym z poprzednich tekstów komentator, dziwił się wolnym postępom wojsk rosyjskich i brakiem zdecydowanej inicjatywy. Co ma być dowodem na słabość FR, brak zdecydowania, miękkie przywództwo Rosji w osobie prezydenta W. Putina. W przestrzeni medialnej pojawiają się zarzuty wobec prezydenta FR o braku zdecydowanych działań w 2014 roku, braku wsparcia dla prezydenta Janukowycza, braku wsparcia rejonów „separatystycznych” itp. I zapewne w każdej takiej krytycznej ocenie są ziarna prawdy. Obrazu dopełniają nasze zachodnie „cywilizowane” media i platformy przekazu i kształtowania myśli ludzkiej. Wyłaniają się te obrazy, które są zamazane, niejasne i nieczytelne. Tylko ludzie głęboko siedzący w realiach i posiadający informacje – są w stanie połączyć te wszystkie obrazy w jedno „dzieło”. Kim oni są? Ja nie znam. Kilku światowej sławy komentatorów, kilku miejscowych – wot i wsio.

A my nie znamy strategicznych celów FR, znamy tylko te, które nam wmawiają nasi zachodni „znafcy” tematu i tylko te, które są uszyte dla nas i zgodne z panującą narracją antyrosyjską. Takie podejście jest dla nas niebezpieczne. I czy nie popełniamy błędu projekcji? Czy nie powinniśmy odwrócić mapy i na poziomie podstawowym spróbować zrozumieć położenie FR i nasze zachodnie położenie.

Dlaczego tak? – Jeżeli prawdą jest, że deficyt budżetowy FR jest na poziomie poniżej 20% PKB (Białorusi na poziomie 36%) – to należy przyjąć że kraje te nie są w ogóle zadłużone, samodzielne i niemal samowystarczalne. Dla porównania Włochy to 136%, Polska 60% (na razie), Francja 114% itd., w zależności od kreatywnej księgowości.

Już te wskaźniki powinny wzbudzić nasze wątpliwości co do informacji, jakie otrzymujemy przez 24 godziny na dobę z radia i telewizji. Rosja upada, Rosja na kolanach, Rosja za chwile zbankrutuje, Rosja to Rosja tamto …. Serio? – Takie otrzymujemy analizy od analityków, którzy biorą grube pieniądze za swoje profesjonalne opracowania?

No, ja tylko inżynierem jestem i dawno temu miałem całki, macierze i równania z 28 niewiadomymi. Pewnie i matematykę UE zmieniła w międzyczasie. Dalej, FR nie ogłosiła powszechnej mobilizacji, a rotacja żołnierzy tylko wzmacnia ich potencjał militarny w walce lądowej, ale i nie tylko o siłę żywą chodzi. W mojej ocenie należy włożyć w wielki cudzysłów informacje o ogromnych stratach FR, przewyższających 2-3 krotnie straty wojsk Ukraińskich – bo wiadomo co mówią nam analitycy, że atakując trzeba mieć 3-krotną przewagę liczebną. Gdyby tak było to bylibyśmy zalewani filmikami o niszczeniu wojsk rosyjskich każdego dnia. A tak nie jest – pojedyncze strzały dronami, fake informacje itp. Oczywiście informacje dotyczące strat są blokowane, oczywiście straty są – pytanie jakie? Ja tego nie wiem. Mogę jedynie wymyślać, że będzie 2 mln Ukraińców i 150 tysięcy Rosjan.

Dalej, bezrobocie na wschodzie nie jest duże, a możliwości zmobilizowania do pracy w fabrykach przemysłu obronnego są ogromne, i nie tylko Rosjan ale wszystkich wkoło. Zapominamy, że na wschodzie są fabryki, jest technologia (rakieta Sojuz-5), jest produkcja. Zapominamy, że przestawienie się Rosji na produkcję czegokolwiek w obecnym czasie zajmuje prawdopodobnie tygodnie. U nas na zachodzie 3 lata czekamy na decyzję środowiskową, aby móc rozpocząć proces projektu, potem rok lub dwa uzgodnień – paranoja, a przy projektowaniu dla wojska nawet Toi Toia trzeba mieć certyfikat bezpieczeństwa (wiem, o czym piszę).

I dalej; jeżeli weźmiemy pod uwagę zdolności militarne UE jako całości – to jest to mimo wszystko ogromna siła. Ale UE nie posiada odpowiedzi na systemy rakietowe i balistyczne FR. Prezydent Putin powiedział wyraźnie „jesteśmy na to gotowi, tylko jak skończymy, nie będzie z kim negocjować”. Oczywiście nasi „znafcy” przekazują nam gawiedzi, że Putin nam grozi. Nie znalazłem nigdy żadnej wypowiedzi z groźbami Putina – żadnej. Zawsze jest to odpowiedź w kontekście słów, zachowań i działań zachodu.

Dla mnie szaraka taka wypowiedź prezydenta FR jest absolutnie jasna i czytelna (pomijam, że bezprecedensowa), on mówi wprost „czy wy postradaliście zmysły, chłopcy w krótkich spodenkach i białych podkolanówkach z gilami do pasa?”. Czy nie popadliśmy w wishful thinking (myślenie życzeniowe – podpowiedziała mi AI) i brak weryfikacji na gruncie. Skutkiem są błędne decyzje strategiczne (pominę fakt, że nasi umiłowani przywódcy jedynie wykonują polecenia), na które my Naród pozwalamy. Pozwalamy na patokrację.

Podam tylko jeden przykład naszego zachodniego „myślenia”: Rosjanie nie potrafią samochodu zbudować, bo są za głupi i pijani. Serio? Fakt, nie potrafili nigdy zbudować samochodu osobowego. Ale te, które zbudowali w latach 70-tych i 80-tych nadal jeżdżą po całej Rosji, Bochanki, Uazy w każdym zakątku. Pragmatyzm – czyż nie? Ale to auta osobowe. Natomiast ciężarówki Maz-y, Krazy, Gazy, Urale, Kamazy są najlepszymi wołami roboczymi na świecie. Technologia rakietowa, balistyczna, jądrowa, hipersoniczna. Stare Wiatki, czy lodówki Mińsk z lat 80-tych jeszcze w wielu domach funkcjonują.

Podobnie myśleliśmy o Chinach jako o kraju napędzanym rikszami trójkołowymi, a teraz? Zatem, czy nasze analizy i decyzje strategiczne naszych przywódców są właściwe. Czy analizując odwracamy mapę? Pytania pozostawię otwarte.

W obecnej sytuacji uważam, że FR nie musi nawet rubla wydać na zbrojenie się przeciwko zachodowi, nawet rubla. Taniej będzie, jak zakręcą kurki z gazem i ropą na kilka miesięcy. I mamy Game Over, strajki, protesty i rewolucje na ulicach. My tu na zachodzie zupełnie przestaliśmy rozumieć, że wschód bez nas sobie poradzi, ba nawet bez VW, BMW czy innego Fiata – oni sobie poradzą.

Natomiast my bez zastrzyków z innych części świata już nie. U nas dobiegło końca życie na kredyt, teraz przychodzi czas na pracę i walkę o byt. Dokładnie taką, jaką nasi ojcowie i dziadowie prowadzili po 1945 roku odbudowując świat w którym żyjemy, dźwigając go z kompletnych ruin, przenosząc groby w godne miejsca, stawiając pomniki tym, którzy ginęli podczas wyzwalania nas z nazizmu. Właśnie 9 maja ludzie na wschodzie czczą pamięć poległych żołnierzy. Jest to dla nich największe święto, najświętsza świętość. Dodam, że my walczyliśmy na wszystkich frontach z nazizmem i faszyzmem – no ale to już dla przeciętnego Kowalskiego może być za wiele jak na jeden tekst.

Zastanawia mnie od wielu lat to, dlaczego inni moi rodacy nie widzą lub nie rozumieją tego, co się na świecie dzieje. Do niedawna wydawało mi się, że nie można być aż takimi głupcami. Można, ja też głupcem jestem. Każdy z nas widzi to samo zjawisko w tym samym czasie, ale różnie to interpretuje. Każdy się dziwi, jak ten drugi może nie zauważać. No i klops. Klops ten dopiero wychodzi, gdy już zmusili nas do trzymania karabinu, jak zmusili nas do wejścia do okopów, jak zmusili nas do wyrzeczeń wszelakich, jak zmusili nas do oddania całego majątku, jak zmusili nas do poświęcenia naszego zdrowia, jak zmusili nas do elektronicznego nadzoru itp.. I jak wówczas będziemy definiować tego „klopsa”? – Zupełnie jak na początku, każdy po swojemu.

Ale sądzę, że nie jest to nasza wina. Nas ludzi, społeczeństwa. Nie wszystkich. Zaobserwowałem pewną prawidłowość, w zasadzie potwierdziłem to na sobie i swojej rodzinie. Chodzi o demony. Tak o demony. Owładnęły nami demony. I spieszę wyjaśnić od początku. W kontekście tego, co napisałem wyżej, ma to dla mnie sens.

Od czasu kiedy nie posiadam telewizora (ok. 6 lat), zacząłem obserwować otoczenie, znajomych, przyjaciół innych członków rodziny. Kilka lat temu obejrzałem na YT jakiś program o technikach sterowania umysłami, o hipnozie o inżynierii społecznej itp. – demony w czystej postaci. Dało mi to do myślenia. Czy jest możliwym oddziaływanie na ludzkość na taką atomową skalę? Tu na blogu wszyscy znają odpowiedź – tak i to od dziesięcioleci. Pierwsze 6 miesięcy odstawienia było straszne, wszędzie szukaliśmy, aby włączyć telewizor, po ośmiu miesiącach powoli zaczęło być znośnie, po około 1,5 roku przestało mnie do telewizora i wszelkich mediów ciągnąć (no, poza blogiem i tekstami Szanownego Zygmunta czy Ikulalibala 🙂 )

Od tego czasu obserwowałem ludzi, rodzinę, kto, co i na jaki temat sądzą, pandemia pokazała, że nie daliśmy się wciągnąć w histerię. Jednak obserwuję i faktycznie ludzie inaczej postrzegają i mają różny punkt widzenia na obserwowane zjawisko – nawet w tak oczywistych sprawach jak to, że biologiczny mężczyzna nie może urodzić dziecka (skrajny przykład). Czytając na blogach komentarze czy notki, zawsze te zdroworozsądkowe piszą ludzie nie posiadający telewizora, prof. Wolniewicz nie posiadał chyba nigdy telewizora 🙂 Teza o hipnozie zatem, znajduje potwierdzenie w moich prywatnych obserwacjach i w Waszych również. Bo jak inaczej wyjaśnić nasze zachowania, a w zasadzie zupełny brak zachowania i reakcji na otaczającą nas kreowaną rzeczywistość. Stwierdzenie „das elektronische Konzentrationslager”, zaczyna być rzeczywistością nas otaczającą.

Stawiam pytanie, czy przypadkiem te hipnozy z niebieskiego ekranu nie są skierowane przede wszystkim do 60%-wej populacji, aby zachować kontrolę? Z czego 20% populacji niemal nie ulega hipnozie, ale tylko niewielki procent z nich ma świadomość polityczną, pozostałe 20% zalicza się do podatnych na hipnozę niemal od razu.

Bo nikt o zdrowych zmysłach nie zieje nienawiścią do drugiego człowieka, czy do państwa – ot tak sam z siebie. Ta cholerna hipnoza powoduje, że cała UE galopuje ku zagładzie. Zagładzie naszej, zwykłych ludzi chcących uczciwie pracować, żyć godnie i uśmiechać się do siebie. I w związku z tym, czy będziemy świadkami ataku na Moskwę 9 maja, co będzie równoznaczne ze zgwałceniem rosyjskiego najświętszego święta, czy będziemy świadkami zdarzeń będących skutkiem zbiorowej hipnozy społeczeństw?

Wywalmy telewizory na śmietnik. Poddajmy się detoksowi, wyostrzmy zmysły samozachowawcze, zacznijmy dokonywać dobrych wyborów, wybierajmy przedstawicieli z twardym kręgosłupem moralnym. Nie dajmy się wciągnąć do wojny.

Napisał: Zelmer

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niszczy europejskie wartości

Opublikowany 2026-05-09 przez Mirosław Dakowski

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niszczy europejskie wartości

Izabela Brodacka

TSUE wydając swoje wyroki, bardzo często odwołuje się do pojęcia „wartości europejskich”.

Co to są wartości jako takie? Aksjologia, nauka o teorii wartości mówi, że wartości to są istotne, najważniejsze normy i zasady cenione i realizowane przez pojedynczych ludzi i społeczeństwa. Czym są europejskie wartości ukształtowane historycznie, okrzepłe w tradycji naszego kontynentu i wyznawane oraz praktykowane w naszej części świata?

To przede wszystkim zasady Dekalogu, chrześcijańska miłość bliźniego, miłosierdzie, prawa jednostki, wolność, prymat prawa naturalnego nad stanowionym, humanitaryzm, prawo narodów do odrębności i samostanowienia i wiele innych. Na takich fundamentalnych zasadach budowali jedność Europy jej ojcowie założyciele, niemiecki działacz katolicki, lider Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), kanclerz RFN, człowiek wielkiej, heroicznej wiary, ojciec księdza katolickiego, Konrad Adenauer. Gorliwy włoski katolik, wpływowy polityk, minister spraw zagranicznych i premier Włoch, Alcide De Gasperi. Był on twórcą włoskiej Chrześcijańskiej Demokracji. Zmarł w opinii świętości. Obecnie trwa jego proces beatyfikacyjny. Francuski dwukrotny premier, a wcześniej minister spraw zagranicznych i minister finansów Francji, Robert Schuman. Istotnym elementem światopoglądu i programu politycznego tych mężów stanu były prawa dzieci i troska o szczególną ochronę najmłodszych obywateli.

Podobnie jest w naszej polskiej tradycji. Heroiczna działalność i postawa lekarza i pedagoga, Janusza Korczaka, który podczas niemieckiej okupacji poszedł ze swoimi wychowankami do komór śmierci, jest przykładem bezgranicznego szacunku do dzieci, ich ochrony i opieki nad nimi. Innym naszym wybitnym pedagogiem zajmującym się dziećmi zaniedbanymi wychowawczo był Kazimierz Lisiecki, tak zwany Dziadek, a w okresie powojennym te idee realizowała i propagowała Maria Łopatkowa.

Na straży dziecięcego życia zawsze stał i stoi Kościół Katolicki. Wydaje się, że nie ma w Polsce środowiska, które propagowałoby demoralizację dzieci i dążyło do ich krzywdzenia. Czy aby na pewno? Katastrofa nadchodzi, ba już nadeszła z Unii Europejskiej. Funkcjonuje tam sąd, którego członków nie wybiera się demokratycznie. Wybierają ich rządy państw członkowskich Unii Europejskiej. Siłą faktów, to znaczy unijnych parytetów, w tym sądzie dominują Niemcy i Francuzi. Oni są najliczniejszymi narodami na naszym kontynencie. To gremium jest powołane do tego, żeby orzekać o wydarzeniach zaistniałych w krajach europejskich w kontekście ich zgodności z prawem europejskim, to znaczy z traktatami. A raczej było do tego powołane.

Obecnie TSUE decyduje o tym co jego zdaniem jest legalne, a co jest nielegalne w UE. Zupełnie ignoruje krajowe ustawodawstwa, także Konstytucje krajów członkowskich. Co gorsza ten samozwańczy super sąd europejski sam wyznacza standardy oceny zdarzeń i co jest bez precedensu w historii europejskiego prawodawstwa powołuje się sam na siebie, na wcześniejsze swoje wyroki.

Niedawno orzekł, że tak zwane „małżeństwa” jednopłciowe, gdziekolwiek byłyby zawierane, czy na Bali, na Wyspach Gili Gili, Hula Gula, Las Vegas, czy w Irlandii, muszą być zalegalizowane w kraju pochodzenia „małżonków”, poprzez wpisanie do właściwych ksiąg stanu cywilnego.

Rządowe instrukcje w tej sprawie w Polsce są jasne i jednoznaczne: Wpisywać. A co będzie jeśli następny rząd będzie stał na gruncie Konstytucji RP. Jej 18 rozdział jasno mówi: „Małżeństwo jest związkiem kobiety i mężczyzny”. Czy urzędnicy urzędów stanu cywilnego muszą ignorować ustalenia Konstytucji swego kraju? Czy stracą posady jeżeli odmówią wpisywania tych „małżeństw”?

Ostatnią rewelacją TSUE jest jej wyrok w sprawie ustawy, którą pięć lat temu przyjął rząd Węgier, jeszcze pod przewodnictwem premiera Orbana, w sprawie ochrony dzieci przed demoralizacją i deprawacją ideologii LGBT plus. TSUE to sąd bardzo zajęty, Węgrzy musieli czekać na rozstrzygnięcie aż pięć lat. Wyrok tego sądu nad sądami unieważnia węgierską ustawę chroniącą dzieci. Stwierdza, że nie wolno przedstawiać dzieciom krytycznych opinii na temat ideologii LGBT plus i nie wolno rodzicom zakazywać dzieciom zmiany płci. Mało tego kuriozum. W orzeczeniu TSUE czytamy, iż to „prześwietne” i „wszechwładne” gremium zakazuje powoływania się państwom członkowskim na własną tradycję i tożsamość narodową.

O zgrozo, oni tak naprawdę napisali. Czy to znaczy, że wszelka tożsamość narodowa jest zakazana i będzie zwalczana? Czy Francuzi będą zmuszeni do porzucenia wina, serów i bagietek? Czy Włosi muszą zrezygnować z makaronu, pizzy i espresso? Czy Niemcom zakażą jedzenia kapusty i picia piwa? A nam czego zakażą? Bigosu, kiełbasy i pierogów? Chyba nie należy tak gorzko żartować?

Wszelako pojęcie tożsamości narodowej jest bardzo ogólne i przez to bardzo pojemne. Można pod nie podciągnąć praktycznie wszystko, a z pewnością to na czym sędziom TSUE będzie zależeć, żeby wydać wyrok, zakazać, zakwestionować, zastraszyć. Podzielić i rządzić.

O co tu tak naprawdę chodzi? Obawiam się, że o wprowadzenie nowego totalitaryzmu. Nie przez wojenną przemoc. Nie. To nie udało się ani Hitlerowi, ani Stalinowi. Chodzi o wprowadzenie europejskiego totalitaryzmu poprzez arbitralne prawo. Wszystko na to wskazuje, że to ma być nowy komunizm. Wprowadzany systematycznie, powoli, ale konsekwentnie i skutecznie. Zgodnie z metaforą powolnego gotowania żaby. Obecnie nas Europejczyków w taki sposób „gotuje” TSUE. Zakazuje się nam podróżowania, skutecznego ogrzewania naszych domów i mieszkań, przemieszczania się w naszych miastach, korzystania z naszych samochodów, dostępu do lekarzy, czytania wartościowych książek i realizowania własnych aspiracji życiowych.

A celem jest europejskie totalitarne państwo z obywatelami, o których Niemiec, Klaus Schwab, prominentny przedstawiciel „narodu panów”, były szef Światowego Forum Ekonomicznego w Davos, powiedział: „Nie będą mieli niczego i będą szczęśliwi”.

Friedrich Merz: Najlepszy kanclerz w historii – dla Ukrainy

Opublikowany 2026-05-06 przez Mirosław Dakowski

Friedrich Merz: najlepszy kanclerz w historii – dla Ukrainy

Autorstwa Uwe Froschauera Data publikacji 4 maja 2026 r.
O Friedrichu Merzu: najlepszy kanclerz w historii – dla Ukrainy

Źródło: Znaleziono w internecie

Autorstwa Uwe Froschauera

Według sondaży Friedrich Merz jest najbardziej niepopularnym kanclerzem od czasu powstania Republiki Federalnej Niemiec. Jest tym dość zaskoczony i stwierdził w niedawnym wywiadzie dla „Der Spiegel”, że żaden kanclerz przed nim nie miał tak trudnej sytuacji.

Merz powiedział Der Spiegel i cytuję:

„Schröder napotkał silny opór, ale nie był atakowany tak jak ja. Jestem w mediach społecznościowych tylko sporadycznie. Ale jeśli spojrzeć na to, co się tam o mnie szerzy, jak jestem atakowany i poniżany – żaden kanclerz przede mną nie musiał znosić czegoś takiego. Nie narzekam, ale tak po prostu jest”.

Merz podkreślił presję wywieraną przez opinię publiczną i media społecznościowe.

To, że Schröder nie był tak atakowany jak pan, nie dziwi, panie Merz, bo zrobił sporo dla ludzi i, w przeciwieństwie do pana, nie jest podżegaczem wojennym. Narzuca pan ludziom ogromne cięcia socjalne, by rozwijać gospodarkę wojenną z powodu sfabrykowanej groźby wojny ze strony Rosji, groźby, która nie ma absolutnie żadnych podstaw. Dajcie mi choć jeden dowód, dlaczego Rosjanie mieliby być u progu Niemiec w 2029 roku! Nie możecie, bo nie ma na to ani jednego dowodu! Czy Rosjanie chcą naszej ziemi rolnej? Czy chcą naszych surowców? Nie ośmieszajcie się, panie Merz, panie Pistorius i pańscy podżegacze wojenni! Rosja zaatakowała Niemcy tylko raz, po tym, jak Niemcy ją zaatakowały. A jeśli Rosja pewnego dnia rozpocznie wojnę z Europą – czego, jak się wydaje, chcą podżegacze wojenni tacy jak pan, panie Merz, Keir Starmer, Emmanuel Macron i Ursula von der Leyen – stanie się tak dlatego, że ich podżegacze wojenni celowo zmuszą ją do podjęcia tego kroku, aby później móc twierdzić: Mówiliśmy wam: Agresywni Rosjanie!

Panie Pistorius, skąd wziął się Panu fantastyczny rok 2029, rok niezbędny do osiągnięcia „gotowości wojennej”, jak Pan to tak wojowniczo ujął – czy była to inspiracja senna, czy też ukryte traumatyczne doświadczenie? A może, w orwellowskim stylu, miał Pan na myśli rok 2092?

W odpowiedzi na sugestię w wywiadzie dla Spiegla, że Scholz musiał również znosić pewną krytykę, Merz powiedział, że choć to prawda, dostrzega zasadniczą różnicę:

„Scholz próbował przekonać społeczeństwo, że sytuacja nie będzie tak zła, jeśli go wybiorą. Zawsze powtarzał, że nie chce stawiać polityki bezpieczeństwa naprzeciw polityki społecznej”.

Merz twierdził, że jego rząd nie może sobie na to dłużej pozwolić; trzeba ustalić priorytety. Co za nonsens, Panie Kanclerzu! Jeśli istnieje zagrożenie dla bezpieczeństwa Europy, to leży ono na zachodzie, po drugiej stronie Atlantyku, w kraju z obłąkanym prezydentem, a nie na wschód od UE. Przestańcie podżegać do wojny i pozwólcie, aby podatki wróciły do tych, którzy je płacili, podatników w Niemczech, i przestańcie rozdawać miliardy Ukrainie, które są rozpaczliwie potrzebne do utrzymania niemieckiego dobra wspólnego, na którego zachowanie przysięgaliście.
Popierając ciągłe dostawy broni na Ukrainę, niepotrzebnie przedłużacie ten krwawy konflikt i stajecie się współwinni ogromnego cierpienia po obu stronach – konfliktu, który absolutnie nie jest sprawą Niemiec, ponieważ ani Ukraina, ani Rosja nie są członkami NATO ani UE.

Ukraina powinna dołączyć do UE

Podczas wizyty w szkole kanclerz jasno dał do zrozumienia: potencjalne porozumienie pokojowe między Ukrainą a Rosją mogłoby oznaczać straty terytorialne dla Kijowa. W związku z tym uważa pełne członkostwo Ukrainy w UE za niezbędne. To
podejście polityczne nie tylko wpłynęłoby na Ukrainę, ale fundamentalnie zmieniłoby strategiczną rolę Niemiec i Europy. To, co jest nam przedstawiane jako wsparcie, miałoby dalekosiężne konsekwencje dla bezpieczeństwa Europy, zobowiązań Niemiec i równowagi politycznej w samych Niemczech.

27 kwietnia 2026 r. podczas wizyty w Carolus-Magnus-Gymnasium w Marsbergu w Nadrenii Północnej-Westfalii Merz powiedział, że prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski wpadł na pomysł przystąpienia do Unii Europejskiej 1 stycznia 2027 r.

„To nie zadziała. Nawet 1 stycznia 2028 roku nie jest realistyczny”.

więc Merz i dalej:

„Nie możemy przyjąć do Unii Europejskiej kraju w stanie wojny. Wojna musi się skończyć”.

Zgadzam się, ale dlaczego w takim razie przedłuża pan tę niemożliwą do wygrania wojnę dla Ukrainy bezsensownymi, finansowanymi z podatków dostawami broni, panie Merz?

Co więcej, Kanclerz słusznie stwierdził:

„Po drugie, Ukraina musi spełnić wszystkie warunki, na przykład praworządność. Problem korupcji również się poprawił, ale wciąż nie jest wystarczająco dobry”.

Panie Merz, co pana zdaniem wskazuje na poprawę sytuacji korupcyjnej? Nie widzę żadnych znaczących zmian.

Nawet otwarte granice i uczestnictwo w jednolitym rynku europejskim są odległą perspektywą.

Friedrich Merz zdaje się być świadomy warunków wstępnych przystąpienia kraju do UE, ale nie tego, co członkostwo Ukrainy oznaczałoby dla innych krajów. Panie Merz, jeśli do 27 świeżych pomidorów doda pan jednego zgniłego pomidora, ile czasu upłynie, zanim pozostałe pomidory również zgniją? W UE mamy już kilka niedojrzałych pomidorów, co wystarczy, by UE nie spełniała własnych standardów.

Oficjalne warunki przystąpienia do UE zostały ustalone przez Radę Europejską w Kopenhadze w 1993 r. (tzw. kryteria kopenhaskie ).

Kraj przystępujący musi:

„posiadać stabilne instytucje gwarantujące demokrację, rządy prawa, prawa człowieka oraz poszanowanie i ochronę mniejszości”
„mieć funkcjonującą gospodarkę rynkową”
„posiadać zdolność do wypełniania obowiązków wynikających z członkostwa”

Ukraina zdecydowanie odbiega od tych kryteriów. Jest to szczególnie widoczne w obszarach praworządności i korupcji. Według Transparency International, kraj ten pozostaje jednym z najbardziej podatnych na korupcję państw w Europie.

Za prezydentury Wołodymyra Zełenskiego ujawniono poważne przypadki w wewnętrznym kręgu kierownictwa politycznego. W sektorze energetycznym odkryto szeroko zakrojony system wzbogacania się. W jego centrum znajdował się bliski powiernik z bliskiego otoczenia Zełenskiego. Sprawa dotyczyła dużych sum pieniędzy, systematycznego faworyzowania i struktur wykraczających poza pojedyncze incydenty. Kilka osób rzekomo przyjęło znaczne łapówki. Oskarżenia nie dotyczą jedynie osób peryferyjnych, lecz osób mających bezpośredni dostęp do władzy.

Sam Zełenski nie jest wolny od zarzutów korupcyjnych. Prezydent Ukrainy pojawił się w tzw. aferze Pandora Papers. Przed objęciem urzędu prezydenta był częścią sieci firm offshore. Struktury te były częściowo powiązane z partnerami biznesowymi i oligarchą Ihorem Kołomojskim. W tym kontekście Zełenski jest oskarżany o obejście wymogów transparentnego ujawniania aktywów. Podczas kampanii wyborczej obiecywał walkę z korupcją, a sam był częścią takich struktur finansowych. Nawet jeśli nie stanowi to bezpośredniego dowodu korupcji, przeszłe – i obecne – machinacje Zełenskiego stworzyły co najmniej poważny problem z wiarygodnością.

Nawet jeśli Wołodymyr Zełenski nie jest bezpośrednio i ewidentnie sprawcą, to jednak ponosi polityczną odpowiedzialność za środowisko, w którym funkcjonują takie struktury. Co więcej, pojawiają się powtarzające się doniesienia o sieciach zaufanych osób i urzędników, którzy wykorzystują swoje stanowiska rządowe do uzyskania korzyści ekonomicznych. Skandale korupcyjne w ministerstwach i administracji nie zdarzają się sporadycznie, lecz mają charakter stały. Nie są to incydenty odosobnione, lecz strukturalne problemy korupcyjne na Ukrainie.

Ten strukturalny problem korupcji jest również widoczny w sposobie jego rozwiązywania. Organy antykorupcyjne na Ukrainie tracą niezależność, ponieważ rosną wpływy polityczne. Śledztwa mogą być zatem łatwiej manipulowane lub utrudniane przez potencjalnych podejrzanych o korupcję. Kiedy osoby, które mają być monitorowane, zyskują większy wpływ na sam monitoring, system traci swoją skuteczność. Korupcja nie jest wówczas skutecznie zwalczana, lecz pozostaje częścią istniejących struktur.
Podobna szarada rozgrywa się w Niemczech z bezzębnym papierowym tygrysem „Komisją Enquete”, która ma badać „dyktaturę koronawirusa”. To śmieszne! Co dobrego może z tego wyniknąć, skoro osoby, które mają być monitorowane, monitorują same siebie?

Wniosek: Ukraina nie pokonała korupcji, lecz zarządza nią w ramach systemu, który wciąż jest podatny na nadużycia władzy. Silne rządy prawa, panie Merz, wyglądają zupełnie inaczej. A pan chce przenieść to bagno korupcji do UE?

Struktury demokratyczne również są pod presją. Ukraina formalnie jest krajem demokratycznym, ale od początku wojny obowiązują daleko idące ograniczenia. Wybory zostały zawieszone, a procesy polityczne z autentyczną opozycją zostały poważnie ograniczone. Media zostały połączone lub zamknięte, powołując się na względy bezpieczeństwa narodowego. Środki te są niewytłumaczalne nawet dla kraju w stanie wojny i tym samym stoją w bezpośredniej sprzeczności z wymogami Unii Europejskiej.

Przejdźmy teraz do kwestii praw człowieka. Mobilizacja wojenna dotyka znaczną część populacji. Mężczyźni w wieku poborowym nie mogą opuszczać kraju. Coraz częściej pojawiają się doniesienia o brutalnym przymusowym poborze do wojska i surowym egzekwowaniu przepisów państwowych. Nawet jeśli niektórzy uważają, że takie środki nie są rzadkością w czasie wojny, to jednak stoją w sprzeczności z zobowiązaniem UE do ochrony praw jednostki. Kandydat do akcesji musi spełniać te standardy nie tylko na papierze, ale i w życiu codziennym.

To, co media głównego nurtu, wspierające podżeganie do wojny, konsekwentnie ignorują, to fakt, że reżim w Kijowie zabił ponad 14 000 wschodnich Ukraińców – w tym wielu cywilów – którzy czuli się związani z Rosją między protestami Euromajdanu w 2014 roku a inwazją Rosji na Ukrainę. Zatem wojna na Ukrainie nie rozpoczęła się w 2022 roku, lecz w 2014 roku, co jest poglądem często wyrażanym przez byłego sekretarza generalnego NATO Jensa Stoltenberga.
Co więcej, prawa człowieka wschodnich Ukraińców zostały również naruszone poprzez odcięcie ich od wsparcia finansowego (emerytur itp.) i dostaw żywności, które następnie przejęła Rosja.

Kolejną kwestią jest częściowa – moim zdaniem – skrajnie prawicowa dywersja ukraińskiego reżimu. Cześć dla nazistowskiego kolaboranta Stepana Bandery, a także jednostki wojskowe takie jak pozostający pod wpływem faszystów Pułk Azow, stanowią podstawę mojej tezy. Są one częścią politycznej i społecznej rzeczywistości Ukrainy. Ich istnienie pokazuje, że polityczny i społeczny rozwój kraju w kierunku demokracji jest daleki od zakończenia.
Ukraina nie ma miejsca w UE, panie Merz! Stabilność i warunki demokratyczne, jakich domaga się UE, nie są w tych okolicznościach gwarantowane. Szybka akcesja do UE nie byłaby zatem konsekwentnym stosowaniem istniejących zasad, lecz raczej polityczną decyzją przeciwko nim.

Jeśli pan, panie Merz, chce szybko wprowadzić Ukrainę do UE, to nie kraj ten musiałby spełnić wymagania, ale wymagania musiałyby zostać dostosowane do kraju. A to sprawiłoby, że i tak już opustoszała UE, pod przewodnictwem całkowicie niekompetentnej i nieuczciwej Ursuli von der Leyen, stałaby się całkowicie bezużyteczna.

Poza tym, że Ukraina nie jest krajem prawa i nie jest demokratyczna, jej przystąpienie miałoby również konsekwencje militarne dla UE. Odpowiednie postanowienie znajduje się w Traktacie o Unii Europejskiej, w artykule 42, ustępie 7.

„W przypadku zbrojnego ataku na terytorium jednego z Państw Członkowskich, pozostałe Państwa Członkowskie są mu winne wszelką możliwą pomoc i wsparcie (…)”

„…wszelką pomoc i wsparcie, jakie są w jego mocy…” Mówiąc wprost, oznacza to, że kraj taki jak Niemcy musiałby również udzielić pomocy wojskowej. Natomiast kraj neutralny, taki jak Austria, nie musiałby udzielać pomocy wojskowej, ponieważ klauzula neutralności w artykule 42 stanowi: „Nie ma to wpływu na szczególny charakter polityki bezpieczeństwa i obrony niektórych państw członkowskich”.

Panie Merz, czy zdaje Pan sobie sprawę, co oznaczałoby w tym kontekście przystąpienie Ukrainy do UE? Niemcy byłyby zobowiązane do udzielenia pomocy wojskowej i automatycznie uwikłałyby się w konflikty zbrojne Ukrainy z innymi krajami. Czy tego Pan chce? Coraz bardziej dochodzę do wniosku, że może to być właśnie to, do czego Pan dąży. Sam Pański plan zbudowania w Niemczech najsilniejszej armii w Europie podsyca moje obawy w tym względzie. Czyż nie przeszliśmy przez to wszystko wcześniej i czyż nie powiedzieliśmy potem: Nigdy więcej…? Czy nadal pamięta Pan te słowa, Panie Merz?

Dary dla Ukrainy – cięcia świadczeń socjalnych w Niemczech

Ponad 40 procent ukraińskiego budżetu państwa zostało sfinansowane od początku wojny, przede wszystkim na wypłatę emerytur i pensji pracownikom państwowym z zagranicy – zwłaszcza z Niemiec.

Podczas gdy Ukraina, pomimo wojny z Rosją, zwiększyła emerytury i wypłaty z ubezpieczeń dla swoich 10,1 miliona emerytów o 12,1% od 1 marca 2026 r., kanclerz Friedrich Merz przygotowuje Niemców na cięcia w ich własnym państwie opiekuńczym. Ustawowe świadczenia emerytalne są pod presją. Mają zostać zredukowane do podstawowego poziomu zabezpieczenia, który nie będzie już gwarantował godziwego standardu życia emerytom, którzy ciężko pracowali przez całe życie. Dziękuję za to, panie Merz i panie Klingbeil! W ten sposób zapowiadacie cichy upadek odpowiedniego zabezpieczenia emerytalnego jako obietnicy na całe życie. Liczba emerytów grzebiących w kaucyjnych butelkach przy śmietnikach wzrośnie. Żegnaj, państwie opiekuńczym!
Wraz z korektą emerytur, uchwaloną przez Radę Ministrów 29 kwietnia 2026 r., emeryci w Niemczech otrzymają 4,24% wzrostu swoich emerytur od 1 lipca. Biorąc pod uwagę obecną stopę inflacji, nie wpłynie to zbytnio na wzrost siły nabywczej emerytów.

Od początku wojny Niemcy udzieliły Ukrainie pomocy w wysokości około 94 miliardów euro. Jest to kwota dodatkowa do miliardów euro dla ukraińskich uchodźców w ramach niemieckiego systemu opieki społecznej oraz dalszych zobowiązań w przyszłych budżetach. Obecnie miliardy są wydawane i będą nadal wydawane na świadczenia socjalne dla osób, które nigdy nie wpłaciły do systemu ani grosza. Jest to akceptowalne w krótkiej fazie integracji, ale nie w dłuższej perspektywie.

Na szczeblu UE rozważa się również udzielenie Ukrainie pożyczki w wysokości 90 mld euro na lata 2026 i 2027, po tym jak Viktor Orbán, który sprzeciwiał się tej nieodpowiedzialnej pożyczce, oszukującej podatników i przedłużającej wojnę, został odwołany ze stanowiska.

Teraz, gdy Viktor Orbán nie stoi już na przeszkodzie, Merz chce przeforsować 90-miliardowy dar UE dla Ukrainy – pożyczkę, której Ukraina prawdopodobnie nigdy nie będzie w stanie spłacić – która wcześniej została zablokowana przez weto Węgier. Nie powinno być tajemnicą, kto zapłaci znaczną część rachunku za ten gigantyczny, finansowany z długu i podatków pakiet: niemiecki podatnik!

W kraju trwają prace nad planami oszczędnościowymi i ich ogłaszaniem, a jednocześnie przekazywane są fundusze Ukrainie. Jak długo Niemcy będą mogły i będą dźwigać te miliardowe obciążenia, jednocześnie wmawiając własnym obywatelom, że państwo opiekuńcze musi zostać ograniczone?

Kiedy Merz i Zełenski spotkali się w Berlinie w połowie kwietnia 2026 roku, aby omówić dalszą pomoc zbrojeniową i finansową dla Ukrainy, prezydent Ukrainy po raz kolejny zgarnął cztery miliardy euro i odjechał z pełnymi kieszeniami – z pewnością z uśmiechem na twarzy na widok hojności, a może raczej głupoty, państwa niemieckiego – by podtrzymywać krwawą wojnę ze swoimi europejskimi, wojowniczymi „przyjaciółmi”, wojnę, która mogła się zakończyć dawno temu. Prawie 100 miliardów euro pomocy dla Ukrainy to, moim zdaniem, ogromne sprzeniewierzenie pieniędzy podatników.

Niemcy utrzymują strategiczne partnerstwa z wieloma krajami, w tym z Francją, Polską, Izraelem, Indiami i Brazylią. 14 kwietnia 2026 roku pod przewodnictwem Friedricha Merza zawarto kolejne partnerstwo strategiczne – tym razem z Ukrainą. Częścią tego porozumienia jest udział Niemiec w odbudowie, w tym w budowie mieszkań socjalnych i komunalnych, z dofinansowaniem do 233 milionów euro.

Jednocześnie Niemcy borykają się z niedoborem około 1,4 miliona mieszkań. Ten deficyt dotyka niemal wyłącznie sektora mieszkań socjalnych. W tym niedoborze około 900 000 lokali to mieszkania socjalne, czyli przeznaczone dla gospodarstw domowych o niskich dochodach. Podczas gdy państwo finansuje budowę mieszkań socjalnych na Ukrainie, podaż mieszkań socjalnych w kraju pozostaje niewystarczająca. Co dalej, ścieżki rowerowe finansowane przez Niemcy w Kijowie?

Wołodymyr Zełenski i gazociągi Nord Stream

Gdyby okazało się prawdą, że prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski zezwolił na zniszczenie gazociągów Nord Stream, nowy, finansowany z podatków grant wojskowy w wysokości czterech miliardów euro oraz planowane coroczne wypłaty dziesiątek miliardów euro od Merza do Zełenskiego graniczyłyby ze zdradą.

Zełenski „zezwolił” na atak na gazociągi Nord Stream, stwierdził niedawno dziennikarz śledczy Bojan Pancevski w programie „Markus Lanz”, powołując się na świadków z bliskiego otoczenia prezydenta. „Wall Street Journal” donosił już w sierpniu 2024 roku, że Zełenski początkowo zgodził się na taki plan.
(weltwoche.ch/nord-stream-anschlag-selenskyj-hat-das-genehmigt-sagt-ein-investigativjournalist-bei-markus-lanz )

Jak Niemcy mogą wspierać kraj, który najprawdopodobniej przyczynił się do zniszczenia centralnej, kluczowej infrastruktury energetycznej tego uprzemysłowionego kraju? Odpowiedzią nie jest dalsze wsparcie dla Ukrainy, lecz natychmiastowe wstrzymanie obecnej i planowanej pomocy oraz żądanie zwrotu już wypłaconych środków.

Sahra Wagenknecht skomentowała to 19 kwietnia 2026 r. następująco:

Niewiarygodne! Prezydent Ukrainy Zełenski podobno osobiście zatwierdził rozbiórkę gazociągów Nord Stream. Potwierdził to dziennikarz „Wall Street Journal”, powołując się na ukraińskie źródła rządowe, w programie „Markus Lanz”. Już 100 miliardów euro z pieniędzy niemieckich podatników trafiło do skorumpowanej Ukrainy. I pomimo państwowego terroru wobec naszej infrastruktury energetycznej, Merz wciąż obsypuje swoich kolesi w Kijowie kolejnymi miliardami. To szaleństwo musi się skończyć! Ani centa dla skorumpowanych terrorystów Nord Stream na Ukrainie!
facebook.com/sahra.wagenknecht

Podobnie, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że emeryci w Niemczech muszą czasami zbierać butelki zwrotne, aby przeżyć. Podczas gdy obywatele Niemiec są wyciskani z kieszeni, Merz i jego ministrowie chcieli zatwierdzić gigantyczną podwyżkę pensji o 65 000 euro rocznie dla kanclerza i 52 000 euro dla ministrów. Zostało to uwzględnione w projekcie ustawy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, ale na razie wstrzymano się z jej realizacją.

Ukraiński model biznesowy

W kontekście dostaw broni na Ukrainę, ciekawe jest również, gdzie trafia część tej broni. W biuletynie Sojuszu Sahra Wagenknecht napisano niedawno:

Michael Lüders | Pomoc dla Ukrainy: z linii frontu do sprzedaży

Wiadomości z kategorii: „To naprawdę nie do pomyślenia”. Europa, a zwłaszcza Niemcy, przeznaczają miliardy na broń „w obronie wolności na Ukrainie”, a nagle ta sama broń pojawia się ponownie w regionie Zatoki Perskiej jako oferta od ukraińskiego przywódcy. To dość interesujący model biznesowy: płacimy za rakiety, które są „tak pilnie potrzebne”, a ostatecznie trafiają one na rynek międzynarodowy jako towar eksportowy. „To realpolitik, finansowana przez lokalnych podatników” – mówi z zadowolonym uśmiechem wiceprzewodniczący naszej partii, Michael Lüders. To pocieszające wiedzieć, że wszystko jest w porządku. Najważniejsze, że jesteśmy „tymi dobrymi” i zachowujemy moralną elastyczność.

Niemcy łatwo ulegają wpływom idei dobroczyńców. Uważają też za wspaniałe wzorowanie się na innych narodach. Potrzeba moralnej wyższości jest w tym kraju niezwykle silna. Moim zdaniem niesie to ze sobą pewną etyczną arogancję.
Teraz jednak nadszedł czas, aby wziąć górę ekonomiczny rozsądek i natychmiast zaprzestać pomocy dla Ukrainy. Kluczowe interesy naszej gospodarki i naszego społeczeństwa, a nie interesy Ukrainy, muszą być ponownie konsekwentnie reprezentowane.

Wniosek

Pod rządami kanclerza Friedricha Merza Niemcy planują gruntowną reformę swojego systemu emerytalnego. Jednocześnie drastycznie zwiększają wydatki wojskowe, aby odstraszyć wyimaginowanego wroga. Niemcy zapewniają również ogromne sumy na wsparcie Ukrainy, kraju, który nie zdołał opanować korupcji i najwyraźniej zezwolił na zniszczenie gazociągu Nord Stream. Pytanie, na które nikt w gabinecie Friedricha Merza nie chce odpowiedzieć, brzmi: Ile to wszystko będzie kosztować i kto ostatecznie zapłaci rachunek? Pozwólcie, że odpowiem: będzie to kosztować więcej, niż Niemcy będą w stanie sobie pozwolić, i doprowadzi do upadku gospodarczego Niemiec. Cenę zapłacą obecni podatnicy, a później ich dzieci, musząc poradzić sobie z ogromnymi kosztami obsługi nowo zaciągniętego długu za tę polityczną głupotę – której wzrost sam Friedrich Merz stanowczo potępił przed wyborem na kanclerza.

30 kwietnia 2026 roku Sahra Wagenknecht opublikowała na Facebooku następujący tekst:

Budżet na rok 2027 obejmuje największy program zbrojeniowy od 1945 roku i bezwstydną akumulację długu. 200 miliardów euro nowego długu – niemal w całości przeznaczonego na nową broń i militaryzację Niemiec – to kula burząca przyszłość naszego kraju. Same odsetki będą rosły o 50 miliardów euro rocznie pod rządami Merza: To czyste marnotrawstwo pieniędzy podatników! Przed wyborami Merz powiedział: „Zadania, przed którymi stoimy, można rozwiązać bez dodatkowych podatków i bez nowego długu”. Merz przejdzie do historii jako kłamliwy kanclerz, który poprowadził kraj w coraz głębszy upadek. Mało kto by pomyślał, że to możliwe, ale Merz i Klingbeil są jeszcze bardziej niekompetentni i nieświadomi niż ich poprzednicy.

facebook.com/sahra.wagenknecht

Tak samo, nic do dodania.

30 kwietnia 2026 roku Donald Trump powiedział , że Niemcy to „kraj rozbity”. Niestety, to prawda, złamana przez niekompetentnych polityków – w tym niektórych z CDU ( Chaos Przez Niekompetencję ) – którzy wielokrotnie łamali i obecnie łamią przysięgę, która brzmi:

„Przysięgam, że poświęcę swoje siły dobru narodu niemieckiego, będę wspierać jego dobrobyt, zapobiegać jego krzywdzie, przestrzegać i bronić Ustawy Zasadniczej oraz praw federalnych, sumiennie wypełniać swoje obowiązki i wymierzać sprawiedliwość każdemu”.

Gospodarczy upadek Niemiec ma podłoże wewnętrzne, a Pan, panie Merz, nie zatrzymuje go, jak naiwnie miałem nadzieję na początku, lecz go przyspiesza.

Z drugiej strony, panie Trump: Ludzie w szklanych domach nie powinni rzucać kamieniami!

Uwe Froschauer

„solidarność, siostrzeństwo i wszystkie te bullshity” madam Lempart – i Andrzej Wielowieyski [99 lat]

Opublikowany 2026-05-06 przez Mirosław Dakowski

Łukasz Winiarski – Razprozak [https://www.facebook.com/razproza]

Wyobraźcie sobie Państwo taką krainę, gdzie politycy wybrani przez naród, wyciągają temu narodowi forsę z sakiewki, żeby zapłacić ludziom odpowiedzialnym za robienie… antypaństwowej propagandy. Ludziom, którzy: usprawiedliwiają niszczenie fasady świątyń stanowiących dziedzictwo tego narodu, wzywają do osłabienia granic przed nielegalnymi najeźdźcami a nawet do terrorystycznego „wyłączenia państwa”, by do władzy mogli wrócić ich ulubieni politycy. Chciałoby się napisać, że to było gdzieś „za górami, za lasami” – ale to u nas, za oknem. Chciałoby się napisać, że to baśń – ale w baśniach są księżniczki, a u nas jest Lempart. I gdyby jakiś książę chciał ją pocałować, to prędzej on by się zmienił w ropuchę, niż ona w księżniczkę.

▪️ Jeszcze niedawno, zindoktrynowane przez lewacką propagandę, błyskawiczki grzmiały: tej siły już nie zatrzymacie. No tak, bo jak głosi stara zasada: ciało puszczone raz – puszcza się cały czas. Dziś są już znacznie mniej krzykliwe, aktywistycznie wykastrowane, uspokojone jak groźny pit bull, który przestał warczeć na intruza gdy dostał kość. Ale jednak, ich liderka nadal ma się świetnie i nadal robi dobry pieniądz na goleniu frajerów. Otóż senat postanowił ufundować naszym środowiskom polonijnym szkolenia z zakresu crowdfundingu, czyli zbierania pieniędzy od darczyńców. Warsztaty mieli z założenia prowadzić profesjonaliści, tymczasem jedne z nich prowadziła… Marta Lempart. Która jedyne co potrafi robić profesjonalnie, to rynsztok z buzi.

▪️ A więc, Marta objęła to wydarzenie swoim lempatronatem. Z informacji opublikowanych na portalu Salon24 wynika, że chęć udziału w szkoleniu, hojnie sfinansowanym przez Senat za 30 tysięcy złotych, wyraziło… 18 osób, a ostatecznie udział wzięło… 11.

Bardzo proszę nie śmieszkować – z jedenastu osób można stworzyć drużynę piłkarską! I trudno ustrzec się przed złym wrażeniem, że uczestnicy tego bulszitowego coachingu zrobiliby o wiele lepiej, gdyby poszli pobiegać za piłką, zamiast brać udział w tym seansie. Korzyści zdrowotne wynikające z aktywności fizycznej zostały potwierdzone tysiącami badań, natomiast nikt nigdy nie udowodnił jakichkolwiek korzyści, zdrowotnych ani jakichkolwiek innych, ze słuchania jak Martucha opowiada swoje indoktrynacyjne farmazony i dokonuje intronizacji głupoty. Ba – mam nawet teorię, że każda minuta słuchania jej, skutkuje bezpowrotną utratą od 2 do 3 szarych komórek – ale ta teoria wymaga jeszcze potwierdzenia w warunkach laboratoryjnych.

▪️ Na udostępnionym w sieci filmiku, madam Lempart opowiada polonijnym tłumom (sztuk: kilkanaście…), że pieniądze można brać od kogo się chce i wydawać na co się chce, a korzystając z luk prawnych, można nawet brać forsę z innych krajów i wykorzystywać ją do nawalania w przeciwników politycznych i propagandowego wpływania na wyniki wyborów. Na nagraniu Marta z lekceważeniem wypowiada słowa: „solidarność, siostrzeństwo i wszystkie te bullshity”.

Wiecie – łatwo ten drobiazg przeoczyć albo zmarginalizować, ale może właśnie na tym polega ta podstawowa różnica między naszymi obozami. Ja sobie nie wyobrażam ŻADNYCH okoliczności, w których mógłbym, publicznie albo prywatnie, podczas wywiadu albo przy piwku z kumplami, powiedzieć coś zbliżonego do słów: „Bóg, Honor, Ojczyzna i wszystkie takie pierdoły”. Dla mnie te wartości są święte i jako patriota uważam, że zawsze należy o nich wypowiadać się z należnym szacunkiem. Mogę narzekać na kondycję społeczną naszej Ojczyzny – ale sama Ojczyzna pozostaje świętością, okupioną krwią tysięcy przodków. Dla idolki lewactwa, jej feministyczne ideały to po prostu narzędzia do robienia forsy na naiwnych frajerach, i nic więcej. Doskonale to widać na podstawie jej słownictwa.

▪️ Podsumowując ten wątek: radykalna, agresywna, prostacko wulgarna, zapluta z nienawiści lewaczka, namawia środowiska polonijne do tego, żeby wywierały nacisk polityczny w Polsce za zagraniczne pieniądze – tymczasem polskie władze nie tylko nie zwalczają takiej postawy. One ją… FINANSUJĄ! Jawnie, otwarcie i zuchwale!

Zresztą, gdyby chodziło tylko o ten jeden raz, to można by było chwilę pobiadolić i za chwilę o tym zapomnieć. Ale nic bardziej mylnego, bo wiosną zeszłego roku media podały, że Senat przyznał fundacji Otwarty Dialog ponad 740 tysięcy złotych (!), a 170 tysięcy dostał… Komitet Obrony Demokracji. Jeśli zastanawiałeś się, czytelniku, czy ten żenujący, rozgdakany twór jeszcze żyje, odpowiedź brzmi: żyje, ma się świetnie i dzięki uprzejmości polityków Senatu, wyciąga ci forsę z kieszeni. Po prostu aktualnie nie broni demokracji, ani konstytucji ani praworządności, ale jak tylko do władzy wróci PiS czy przejmie ją jakaś inna Konfederacja, to, ho, ho – zaraz dziadki z megafonami znowu zrobią taki raban i będą kopać w balustrady wokół Sejmu tak głośno, że nawet wróble będą spieprzać do ciepłych krajów. A gdyby tego jeszcze było mało, to KOD dostał te pieniądze na projekt… „Polonijna sieć obywatelska”. Łączenie tych kropek to naprawdę proste wyzwanie.

▪️ Ale to jeszcze nie koniec tej tragikomedii. Pół roku po tym, jak media donosiły o ogromnych dotacjach dla fundacji, Senat nagle wydał zaskakujący komunikat – umowa z fundacją Kramka i Ludmiły, w sprawie jednego z projektów, została „rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym”, a fundacja została zmuszona do zwrotu dotacji na ten projekt. Skąd ten „pożar w burdelu”? Otóż, zacytuję Onet: „Przypomnijmy, że Wirtualna Polska informowała jakiś czas temu, że fundacja Otwarty Dialog otrzymała od Senatu przeszło 57 tys. zł na organizację Londyńskich Czwartków Literackich w ramach konkursu „Senat–Polonia 2025”. Projekt miał promować polską kulturę za granicą — w Londynie miały zostać zorganizowane spotkania z polskimi pisarzami.

Sami autorzy nic jednak na ich temat nie wiedzieli. Sprawę opisał Szymon Jadczak. Wśród nazwisk podanych we wniosku widnieją znani autorzy i autorki, między innymi Jakub Żulczyk, Renata Grochal czy Norman Davis. Mieli pełnić rolę „wabików”. Jak sami twierdzą, o swoim udziale w projekcie nic nie wiedzieli. — Bardzo ciekawe. O ile mi wiadomo, nie mam żadnego związku z Fundacją Otwartego Dialogu i nie słyszałem o Londyńskich Czwartkach Literackich. Obawiam się, że różne osoby wykorzystują moje nazwisko w niecnych celach — komentował cytowany przez Jadczaka Davis. W podobnym tonie wypowiedział się Żulczyk”.

▪️ Ale, ale, żeby nie było, że się tylko czepiam – może i nie doszło do literackiego spotkania z Normanem Davisem, autorem cenionym na całym świecie, może i Davis nawet nie wiedział, że do jakiegoś spotkania z nim miało w ramach tego projektu dojść, ale za to – doszło do spotkania z, uwaga, uwaga… Klementyną Suchanow! Czyli zamiast legendarnego autora książek, w ramach projektu uwzględniono kumpelę Marty ze strajku wściekłych błyskawiczek, wariatkę, która wtargnęła do siedziby Trybunału, zdaniem mediów naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza policji i oskarżono ją o sprofanowanie zabytkowego kościoła, czyli bolszewicki wandalizm. To trochę tak jakby zapowiedzieć spotkanie z Leo Messim, wziąć forsę na zorganizowanie tego przedsięwzięcia, a na koniec poinformować, że zamiast Messiego wystąpi Rychu Kalisz, ale wszystko ok, bo on też gra w piłkę, wystąpił w meczu polityków przeciwko dziennikarzom, więc wszystko się zgadza – bo i Leo, i Rychu to ludzie ze świata piłki.

📍 Zamiast epilogu, warto kilka słów napisać o szefostwie fundacji Otwarty Dialog, bo to na jej ręce nasz hojny Senat przekazał dziesiątki tysięcy na zorganizowanie szkolenia. Jest tam Andrzej Wielowieyski, ojciec gwiazdy „Gazety Wyborczej”, były poseł Unii Wolności, który w tym roku skończy, uwaga… 99 lat.

Jest niesławny Bartosz Kramek – fanatyk, który wzywał do majdanu i w 2017 roku wystosował rewolucyjny antypaństwowy postulat, cytuję dosłownie tytuł jego manifestu: „Niech państwo stanie: wyłączmy rząd!”, i chciał niszczyć zasieki na granicy, czyli nawoływał do osłabiania polskiego państwa w czasie jawnej inwazji nielegalnych uchodźców, podjudzanych przez KGB. Kolejna gruba ryba w fundacji to jego żona – równie fanatyczna i niebezpieczna Ukrainka Ludmiła Kozłowska (pełniąca funkcję prezesa tej fundacji). Następny: Marcin Mycielski, czyli publicysta „Wyborczej”, szef sztabu Kidawy-Błońskiej w wyborach prezydenckich i były redaktor naczelny najgorszego ścieku w polskim internecie – „Soku z buraka”, i na koniec, crème de la crème – Michał Boni. Tajny współpracownik SB, którego może i nie dosięgła ręka wymiaru sprawiedliwości, ale dosięgła go ręka Korwina, który wypłacił mu z liścia. To nawet zabawne, że nazwę „Otwarty Dialog”, wybrały sobie najciaśniej zamknięte umysły w naszym kraju.

Tekst: Łukasz Winiarski – Razprozak

#SalonOwiec

NATO organizuje zamknięte spotkania z twórcami filmowymi i telewizyjnymi

Opublikowany 2026-05-06 przez Mirosław Dakowski

NATO organizuje zamknięte spotkania

z twórcami filmowymi i telewizyjnymi

NATO Flag – Close-up photo of waving original and simple NATO flag. NATO is an intergovernmental military alliance based on the North Atlantic Treaty which was signed on 4 April 1949.

=====================================================

Date: 5 Maggio 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/nato-organizuje-zamkniete-spotkania-z-tworcami-filmowymi-i-telewizyjnymi

Dwie „prywatne rozmowy” przeprowadzono ze scenarzystami, reżyserami i producentami, a trzecia jest zaplanowana na czerwiec.

Jak ustalił “Guardian”, NATO organizuje zamknięte spotkania z twórcami filmowymi i telewizyjnymi – scenarzystami, reżyserami i producentami – w całej Europie i USA. Wywołuje to oskarżenia, że sojusz próbuje wykorzystać sztukę do tworzenia „propagandy” na własną korzyść.

Sojusz przeprowadził już trzy spotkania z profesjonalistami z branży filmowej i telewizyjnej w Los Angeles, Brukseli i Paryżu. Kolejne z cyklu „prywatnych rozmów” odbędzie się w przyszłym miesiącu w Londynie, ze scenarzystami – członkami brytyjskiego Gildii Pisarzy (Writers’ Guild of Great Britain, WGGB).

Planowane spotkanie w Londynie wywołało konsternację wśród części zaproszonych, którzy poczuli, że prosi się ich o „przyczynienie się do propagandy na rzecz NATO”.

Tematem rozmowy podczas spotkania (odbywającego się na zasadach reguły Chatham House, czyli anonimowości uczestników) będzie „zmieniająca się sytuacja w zakresie bezpieczeństwa w Europie i poza nią”. Były rzecznik NATO James Appathurai, obecnie zastępca sekretarza generalnego ds. hybrydowych, cyber i nowych technologii, prawdopodobnie weźmie w nim udział wraz z innymi urzędnikami Sojuszu.

W e-mailu WGGB widzianym przez “Guardiana” zasugerowano, że spotkania zaowocowały już „trzema oddzielnymi projektami” w fazie rozwoju, które są „zainspirowane, przynajmniej częściowo, tymi rozmowami”. Napisano również, że NATO jest „zbudowane na przekonaniu, iż współpraca, kompromis oraz pielęgnowanie przyjaźni i sojuszy to droga naprzód”, a „nawet tak proste przesłanie, jeśli trafi do jakiejś przyszłej historii, będzie wystarczające” – według organizatorów wydarzenia.

Alan O’Gorman, scenarzysta filmu “Christy” (nagrodzonego na Irish Film & Television Awards w 2026 r.), nazwał planowane spotkanie „oburzającym” i „czystą propagandą”. „Uznałem, że to niesmaczne i szalone przedstawiać to jako jakąś pozytywną okazję. Wiele osób, w tym ja, ma przyjaciół, rodzinę lub sami pochodzi z krajów, które nie są w NATO i które ucierpiały w wojnach, w które NATO wchodziło i które propagowało” – powiedział. Uważa, że spotkania są próbą „wpuszczenia przez NATO swoich przekazów do filmów i telewizji”. „Myślę, że w całej Europie panuje straszenie, że nasze obrony są osłabione. Widzę to w kontekście irlandzkim, gdzie poprzez część mediów i rząd następuje promowanie pozytywnego wizerunku NATO i bliższego sojuszu z nim. Sądzę, że Irlandczycy w większości nie chcą mieć nic wspólnego z wojnami na obcych ziemiach” – dodał.

Wydatki Irlandii na obronę wzrosły do rekordowego poziomu po inwazji Rosji na Ukrainę, co uzyskało poparcie wszystkich partii i szeroką aprobatę społeczeństwa, choć poparcie dla akcesji do NATO pozostaje niskie. Według sondażu Ipsos z zeszłego roku, w przypadku zjednoczenia Irlandii 49% wyborców w Republice Irlandii jest przeciwnych dołączeniu do Sojuszu, 19% jest za, a 22% nie wie.

O’Gorman powiedział, że inni scenarzyści zaproszeni na spotkanie byli „dość oburzeni, że sztuka miałaby być wykorzystywana w sposób wspierający wojnę” i czuli, że prosi się ich o „przyczynienie się do propagandy na rzecz NATO”.

Faisal A Qureshi, scenarzysta i producent z ponad 20-letnim stażem, zgłosił się na spotkanie, „by zobaczyć z pierwszej ręki, jak to jest”, ale musiał zrezygnować z powodu konfliktu terminów. Stwierdził, że „ryzyko dla każdego twórcy, który wkracza w ten niejawny świat wywiadu lub wojskowych briefingów, polega na tym, że może dać się uwieść myśleniu, iż posiada tajemną wiedzę. Że istnieje świat odcieni szarości, w którym moralność jest rozciągana, a łamanie praw człowieka jest akceptowalne, jeśli robi się to dla wyższego dobra”. Qureshi pyta, czy twórca będzie wystarczająco „kwestionował lub badał” informacje przekazane mu na takich spotkaniach. „Właśnie otrzymali coś, co ma pozór prawdy nadany przez autorytet, który rzadko obcuje z opinią publiczną, a sam dostęp daje poczucie przywileju” – powiedział.

Zwolennicy NATO opowiadają się za większymi relacjami ze środowiskami artystycznymi. Ośrodek analityczny Centre for European Reform opublikował w tym roku raport wzywający rządy do angażowania liderów kultury (w tym scenarzystów i producentów filmowych) w celu budowania poparcia społecznego dla większych wydatków na obronność i „lepszego opowiedzenia historii, dlaczego te inwestycje w obronę są potrzebne”.

W 2024 r. ośmiu scenarzystów (w tym scenarzysta i producent wykonawczy serialu „Przyjaciele”) zostało zaproszonych do kwatery głównej NATO w Brukseli przez waszyngtońskie Center for Strategic and International Studies, aby uczyć się o polityce bezpieczeństwa. Grupa (w skład której wchodził też scenarzysta długoletniego serialu „Prawo i bezprawie” oraz producent komediowego serialu detektywistycznego „High Potential”) spotkała się w trakcie wyjazdu z ówczesnym sekretarzem generalnym Sojuszu, Jensem Stoltenbergiem.

Przedstawiciel NATO powiedział: „Wspomniana inicjatywa to czwarta z serii sesji dla twórców fikcji w branży rozrywkowej (w tym scenarzystów, showrunnerów i autorów). Wynika ona z zainteresowania wyrażonego przez przedstawicieli branży, by dowiedzieć się więcej o tym, czym jest NATO i jak działa. Wydarzenia te obejmują spotkania z przedstawicielami NATO, społeczeństwa obywatelskiego i środowiska think tanków”.

Rzeczniczka WGGB powiedziała: „Jako związek zawodowy reprezentujący scenarzystów otrzymujemy zaproszenia od organizacji zewnętrznych na wydarzenia, które mogą być przydatne zawodowo lub interesujące dla naszych członków. Te interakcje nie oznaczają automatycznie poparcia dla tych organizacji. Zaproszenie, które przekazaliśmy od NATO naszym członkom-scenarzystom, dotyczyło wydarzenia oferującego dwustronną rozmowę, podczas której pisarze mogą zadawać własne pytania, swobodnie rozmawiać i wynieść ze spotkania wszystko, co uznają za użyteczne. Nasi członkowie są myślącymi samodzielnie – to cenna i istotna umiejętność, którą wykorzystują w swoim rzemiośle”.

INFO: theguardian/nato-meets-tv-and-film-makers-causing-concerns-it-seeks-propaganda

Polska liderem „koalicji chętnych” ?

Opublikowany 2026-05-06 przez Mirosław Dakowski

Polska liderem „koalicji chętnych”!

Eugeniusz Zinkiewicz

Zinkiewicz: Polska liderem „koalicji chętnych”!

Analizując wypowiedzi premiera Donalda Tuska, które znalazły się w głośnym w Polsce wywiadzie dla „Financial Times” w kontekście bieżących wydarzeń politycznych, dochodzę do wniosku, że Polska wspólnie z Francją w ramach „koalicji chętnych” zamierza przystąpić do bezpośrednich działań wojennych przeciwko Rosji.

Do kinetycznej wojny z Rosją.

Wsparcie z Polski

Cytując za „Polską Zbrojną” z 4 września 2025 roku, przypomnę, że „26 państw formalnie zgodziło się wysłać własne wojska do Ukrainy lub zapewnić wsparcie dla operujących nad Dnieprem sił koalicyjnych. Deklaracja tej treści padła z ust prezydenta Francji Emmanuela Macrona, po szczycie tzw. ’kolacji chętnych’, który odbył się w czwartek w Paryżu”. Polskę reprezentował na spotkaniu premier Donald Tusk.

Wojna ponad wszystko

Zwracam uwagę na fakt, iż w moim felietonie z 23 stycznia 2024 roku Biali i puszyści przedstawiłem szczegółową analizę wypowiedzi premiera Donalda Tuska, które padły na jego pierwszej konferencji prasowej po uzyskaniu nominacji na premiera RP (Premier Donald Tusk – wywiad, 12.01.2024).

Konkludując napisałem: „Parafrazując wypowiedź pana premiera, jednym zdaniem można rzec – wojna na Ukrainie, ponad wszystko! Pan premier próbuje nam, Polakom, wmówić, że w obecnej chwili polską racją stanu jest wojna na wschodzie, że ewentualnie wygrane wybory w USA przez Donalda Trumpa, który w swej obecnej kampanii wyborczej jako jedno z haseł głosi zakończenie wojny na Ukrainie i wycofanie się z niej przez USA, czy też wystąpienie pokojowych sił w Europie (takich jak na Węgrzech i – dodam od siebie – na Słowacji) zagraża jej. Zagraża bezpieczeństwu europejskiemu. Pan premier jest zdania, że najważniejsze są zbrojenia, zakupy broni itd.”.

Wyścig do militaryzacji

Natomiast w felietonie Nadchodzi rewolucja przypomniałem, że po spotkaniu premiera Donalda Tuska z prezydentem Emmanuelem Macronem Paryż i Warszawa ogłosiły, że wkrótce przeprowadzą ćwiczenia sił powietrznych, w których uczestniczyć będą myśliwce Dassault Rafale zdolne do przenoszenia broni jądrowej. Powołałem się na francuski „Le Monde”, gdzie w artykule z 24 kwietnia Boris Pistorius, the man preparing Germany for war autorka Elsa Conesa (korespondentka „Le Monde” z Berlina) analizuje kroki podejmowane przez rząd RFN i przypomina: „Trzeba pamiętać, że z konkurencyjną propozycją militaryzacji występuje Emmanuel Macron, który w Gdańsku miał ostatnio namawiać premiera Donalda Tuska do rozmieszczenia w Polsce samolotów wyposażonych w broń atomową. Obie stolice – Paryż i Berlin – biorą obecnie udział w wyścigu o palmę pierwszeństwa po spodziewanym wycofaniu się Stanów Zjednoczonych z Europy, lub w ogóle z NATO”.

Wojenna euforia Macrona

Leonid Słucki, rosyjski działacz polityczny, deputowany do Dumy Państwowej, objaśnia przyczynę euforii prezydenta Francji Emmanuela Macrona w związku z prowadzonymi na dużą skalę ćwiczeniami wojskowymi Orion-26 (to zakrojone na szeroką skalę francuskie ćwiczenia wojskowe, które rozpoczęły się w lutym 2026 roku. Są to jedne z największych manewrów w Europie od czasów zimnej wojny, mające na celu przygotowanie sił zbrojnych Francji i jej sojuszników do konfliktu o wysokiej intensywności). „Paryż przeprowadził ćwiczenia w celu przeciwdziałania porozumieniom pokojowym na Ukrainie w celu wywołania agresji i podżegania do rusofobii” – pisze. Przytacza też wypowiedź prezydenta Francji: „To bardzo wyraźny sygnał wysyłany do naszych ukraińskich partnerów, którzy oczekują od nas działań w tym kierunku, a także do wszystkich naszych europejskich współpracowników”. Macron dodał przy tym zdanie o „przydatności” ćwiczeń z punktu widzenia „organizacji potencjalnej misji bezpieczeństwa” na Ukrainie w ramach „koalicji chętnych”.

Słowa – tak, działań brak

Były premier Mateusz Morawiecki, oceniając wywiad Tuska, pisze: „Donald Tusk w ostatnim głośnym wywiadzie dla ’Financial Times’ publicznie wyraził wątpliwości co do lojalności Stanów Zjednoczonych wobec zobowiązań sojuszniczych NATO. To nie jest błahy sygnał – to jest poważny błąd strategiczny i granie naszym bezpieczeństwem”. Natomiast Leszek Miller na Facebooku w dniu 24 kwietnia, między innymi pisze: „Donald Tusk postanowił ’wstrząsnąć’ opinią publiczną – tym razem wizją rosyjskich czołgów, które już ’za miesiące, nie lata’ mogą ruszyć na NATO. W pakiecie dorzucił wątpliwości co do realnej determinacji sojuszników, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych, i gotowości do zastosowania artykułu 5. Premier państwa frontowego – graniczącego z Rosją, Białorusią i Ukrainą – publicznie sygnalizuje niepewność co do fundamentu bezpieczeństwa, na którym to państwo stoi. Jeśli to ma być ’wstrząs’, to rzeczywiście – tylko pytanie, czy wymierzony w opinię publiczną, czy w samą architekturę odstraszania. Bo jeśli – jak twierdzi Tusk – ’to nie są złudzenia, tylko wiedza’, to nie jest materiał na wywiad dla mediów czy konferencji prasowej, tylko na natychmiastowe działania państwa. W takiej sytuacji powinien szybko zebrać się Sejm i ocenić gotowość sił zbrojnych oraz instytucji państwa do odparcia agresji. Prezydent powinien zwołać Radę Bezpieczeństwa Narodowego. Polska powinna wystąpić o pilne konsultacje na forum Rady Północnoatlantyckiej NATO. Jeżeli bowiem zagrożenie jest tak konkretne i bliskie, jak sugeruje premier, to każdy dzień bez reakcji oznacza albo brak konsekwencji, albo brak wiary we własne słowa”.

Wojenne przygotowania czy straszak?

„Problem w tym, że Donald Tusk w żaden sposób nie przygotowuje kraju do potencjalnej obrony przed rosyjskim atakiem. I tak nie jest prowadzona mobilizacja, ani szkolenie obywateli, aby byli zdolni do obsługi broni. Zakłady zbrojeniowe Łucznik oraz inne produkujące broń nie pracują pełną parą, a nawet więcej – mają problem z uzyskaniem od rządu zamówień na niezbędny do działań obronnych sprzęt. Nie ma prowadzonych ćwiczeń obrony cywilnej. W kolejnych miastach wprowadzane są strefy czystego transportu i planowane jest – jak na przykład w Warszawie – zwężanie ulic, co w sytuacji zagrożenia bardzo utrudni, jeżeli nie uniemożliwi, ewakuację” – pisze Anna Wiejak w artykule z 24 kwietnia Tusk przygotowuje Polskę nie do obrony przed Rosją, ale do przejęcia przez Niemcy.

Wgniatanie w ziemię

Polska od samego początku konfliktu za naszą wschodnią granicą uporczywie forsuje aktywny udział polskich wojsk w tym konflikcie. Poczynając od rządów PiS, o czym mówił Jarosław Kaczyński, sugerując wprowadzenie „pokojowych” wojsk NATO na Ukrainę (sic!) (zob.: artykuł Kaczyński proponuje wprowadzenie misji pokojowej NATO w Ukrainie), a skończywszy na obecnych rządach KO, których twarzą jest Szymon Hołownia, koalicjant Tuska, krzyczący „Putina wgnieciemy w ziemię!”.

Jak Goebbels

W mojej subiektywnej ocenie premier Donald Tusk, strasząc wojną i zagrożeniem ze Wschodu, działa podobnie, jak onegdaj w latach czterdziestych XX wieku, robił to Joseph Goebbels, przygotowujący Niemców do realizacji planu Barbarossa. Planu niemieckiej napaści na ZSRR, rozpoczętej 22 czerwca 1941 roku. Tusk, szerząc prowojenną propagandę, sugeruje Polakom nieuchronność militarnej konfrontacji z Rosją. Podobnie jak w 1939 roku, Polska ma zrealizować plany opracowane w USA, Londynie i Paryżu. Najsmutniejsze w tym jest to, że Kościół katolicki w Polsce w zaistniałej sytuacji zachowuje się biernie. Milczy, nie zabiera głosu w tej arcyważnej dla Polski i Polaków sprawie.

Eugeniusz Zinkiewicz

Agonia UE

Opublikowany 2026-05-05 przez Mirosław Dakowski

Agonia UE

4. maja 2026 Marek Wojcik world-scam/agonia-ue

Według greckiej mitologii na początku był chaos. Obserwując kierunek, w jakim podąża Unia Europejska, odnosi się wrażenie, że chaosu dotychczas jeszcze nie było i wszystko właśnie do niego zmierza. Dlatego dla mitologii unijnej lepszym hasłem będzie: na końcu przyszedł chaos.

Lekcja historii jest oczywista: Imperia i sztuczne twory nie mogą trwać w nieskończoność w obliczu realiów ekonomicznych. UE nie jest już naturalnym bytem dobrowolnej współpracy, lecz biurokratycznym monstrum, które podważa suwerenność i dobrobyt jej narodów. Czas spojrzeć na to uczciwie. UE, pacjent hospicjum, nie potrzebuje dalszych środków przedłużających życie. Potrzebuje godnego końca – i szansy na odbudowę i poprawę dla narodów europejskich. Przedłużanie jej agonii jedynie wydłuża cierpienie jej obywateli.

Zacytowana powyżej konkluzja pochodzi z sobotniego artykuły na tkp.at: UE w hospicjum – Czekanie na śmierć: Dlaczego agonia czasami trwa dłużej? Źródło.

Czy Europa może nadal ustanawiać własne (?) zasady – czy też pozostaje jedynie pionkiem na obcej szachownicy?

Unia Europejska, podobnie jak większość europejskich rządów prowadzi politykę dla upadającej sekty globalistów. Interes Europejczyków stoi w ich priorytetach na szarym końcu lub jeszcze dalej. Miała być rękojmią polityki pokoju. Miała dbać o wzrost gospodarczy kontynentu. Miała gwarantować zasady demokracji i przejrzystości podejmowanych decyzji. Miała też jakieś wspólne zachodnie „wartości” – przynajmniej na pokaz. Dzisiaj polityka Unii to polityka wojny, upadku gospodarczego, cenzury i grabieży resztek majątku europejskich narodów.

Ile jeszcze wytrzyma Hiszpania i Europa?
Źródło: Telegram 27.04.2026 r. 21:28.

Były pozytywne strony działalności unijnej. Wolność przekraczania granic wewnętrznych stała się również wolnością ataku na Europę przez 12 milionów imigrantów. To są często nieświadomi żołnierze globalistycznej idei zniszczenia tożsamości narodowej krajów Europy. Czynne wspieranie wojny na Ukrainie jest realizacją jednego z kroków wielkiego resetu zapowiadanego przez Klausa Schwaba w jego książce. 20 pakietów sankcji gospodarczych miało osłabić Rosję. Osłabiło przede wszystkim Europę.

Dostawy potajemnie kupowanego od Rosji przez Kazachstan gazu zostały kilka dni temu wstrzymane. Wojna w Zatoce Perskiej odcięła Europę od surowców z tamtego regionu. Następnym krokiem będzie wstrzymanie pod jakimkolwiek pretekstem dostaw energii z USA. Nasz kontynent nie jest w stanie sam zadbać o stabilność energetyczną.

Jak to się skończy? Nietrudno przewidzieć: załamaniem się gospodarki recesją i Europą bezpodstawnie liczącą na dziurawy parasol ochronny ze strony USA. Europa przecież pragnie wojny z Rosją. To ją otrzyma. Na własne życzenie. Wcześniej niż sobie zaplanowała. Putin nie będzie przecież czekał do czasu, gdy słaba Europa zmilitaryzuje się, by choć w części stawić czoła przyjaznej do niedawna Rosji. Sami stworzyliśmy sobie wroga, którego nie pokonamy. A co na to NATO? Po prostu przestanie istnieć bez aktywnego wsparcia USA.

Obraz UE jako pacjenta hospicjum utrzymywanego przy życiu przez sztuczne zabiegi jest najlepszym opisem znaczenia obecnej Europy na arenie międzynarodowej. Europa czeka, aż ktoś odłączy urządzenia sztucznie podtrzymujące ją w końcowej fazie wegetacji.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

SAFE, czyli powtarzalny mechanizm

Opublikowany 2026-05-03 przez Mirosław Dakowski

SAFE, czyli powtarzalny mechanizm

Napisał Jerzy Karwelis dziennikzarazy/safe-czyli-powtarzalny-mechanizm

3 maja, wpis nr 1406

Znowu mamy przemijające wrzutki. Nie tak dawno przetoczyła się sprawa SAFE i ucichła. Rzecz jasna sprawa jest odłożona na zaś, w okolice wyborów parlamentarnych, kiedy to obecnie rządzący, jak w słynnym roku 2023, tuż przed wyborami hipokrytycznie przypomną sobie, że ci straszni PiS-owcy mogli wziąć kasą dla Polaków, a nie wzięli i choć nie rządzą, to poprzez swojego prezydenta zablokowali środki ważne dla obronności Polski.

To numer powtarzalny jak widać, to samo było z funduszem KPO w roku 2023 i jakoś te analogie nie wybrzmiały teraz, choć modus jest taki sam, idący z większym nawet natężeniem. Myślę, że rozważanie nad samymi analogiami nie miałoby sensu, świadomość tego, że chwyty są takie same nic nam nie daje. Ale kiedy bardziej się zastanowić nad istotą obu programów – KPO i SAFE – to wyjdą nam ciekawe rzeczy.

KPO, czyli Kto Pamięta Oczywistości?

Zacznijmy od KPO, bo wielu już zapomniało o co chodzi. W 2020 roku wybucha medialna pandemia kowidowa, świat staje w obliczu mnożonej codziennie grozy. Ważne są pierwsze momenty – nagle, pomijając bzdurność „objawów”, kraje zostają pozostawione same sobie. To ważne, bo w takich momentach wchodzą nieformalne zalecenia WHO, z których się ta organizacja obecnie skwapliwie wycofuje na pozycje, że wtedy tylko doradzała. Państwa, niby samodzielne w swych decyzjach, postępują bliźniaczo podobnie, tak jakby nie miały u siebie własnych służb i procedur sanitarnych.

Wszystko zaczyna się od początku. Nagle okazuje się, że takie ciała jak np. Unia Europejska są do niczego nie potrzebne, bo nie są w stanie zorganizować ani skoordynować jakiejś merytorycznej odpowiedzi w skali kontynentu. Ja pamiętam jak się w pandemii unioniści pierwszy raz zjechali – nie wiem czy była w ogóle jakaś agenda tego spotkania, eurokraci oraz europosłowie snuli się po sali obrad i jedyne na co było ich stać to były… oklaski dla dzielnych medyków all over Europe. Nic więcej. Zaczęto więc spekulować po co nam takie twory jak Unia, co to jak przychodzi co do czego to stają się bezradnym ciałem kosztującym nas i bez tego podatki i regulacje.

Ja tam już wtedy podejrzewałem, że ta pandemia to dęta sprawa jest, z dużą satysfakcją widziałem więc tę zbiorową konstatację kosztownej bezradności i myślałem, że to się tak skończy – że państwa wreszcie zaczną dbać o siebie, bez tego unijnego pośrednictwa, bałem się tylko, że scenariusze napisze im WHO. Nie doceniłem jednak przeciwnika: kiedy myśmy tu walczyli, z mniemaną, ale pandemią, cichutko ruszyły tryby unijne. Gdy odbywało się kontynentalne polowanie na maseczki i respiratory, ludzie się izolowali, firmy lockdownowały, zaś służba zdrowia popadała w jednoimienny stupor, w Unii nie próżnowano. Już przygotowywano dokumenty pod przyszłe regulacje, które skończyły się wspomnianym KPO, po to, by ustalić długofalowy kierunek już w lipcu roku 2020, kowidowego.

Czy tam się zajmowano kwestiami odporności, procedur, wsparcia finansowego poszczególnych państw? Nie. Tam Unia od razu, idąc śladem tropizmu finansowego, umościła się w węzłowych momentach redystrybucji środków publicznych. Chodziło najpierw o stworzenie funduszu na odbudowę po klęsce pandemicznej, głównie zresztą prokurowanej na własne życzenie – gospodarka poległa pod ciosami administracyjnych i kontrproduktywnych lockdownów, zaś zdrowie publiczne popadło w długotrwały – też na własne administracyjne życzenie – dług zdrowotny. Unia tutaj nie dawała żadnych dyrektyw, jeszcze wtedy sama się jakoś mitygowała, że jednak nie jest ci ona od procedur zdrowia publicznego. Ale od leczenia ich efektów – jak najbardziej. I tu się umościła – w emulacji sprzątania popandemicznej fałszywej histerii za publiczne pieniądze Europejczyków. Drugą kwestią była monetyzacja monopolu na zakup szczepionek.

Strach jako medialna osłona

Pod osłoną paniki kowidowej zrobiono numer, do którego Unia przygotowywała się od dawna. Niestety pomysł ten podpowiadał jej od samego początku nasz, wtedy wicepremier od gospodarki, ale już niedługo premier – Mateusz Morawiecki. Ten namawiał Unię do tego, by tzw. dochody własne (głównie składki) rozszerzyć o podatki, które Unia miałaby nakładać na państwa członkowskie, a z których wpływy miały zasilać różne unijne projekty. To podatki, do tego Unia dodała w czasie kowidowym drugi element: nie dość, że członkowie płacili do Unii nowe wymyślone specjalnie dla niej daniny, to Komisja Europejska dostała od państw członkowskich prawo do zaciągania pożyczek na rynkach, jakby pod zastaw tychże państw, także na realizację zaproponowanych przez Komisje – projektów.

Ten ruch uzasadniano wyjątkowością czasów popandemicznych i głębokością dna, z którego trzeba się było podnieść. Taka była narracja dla publiki – tej, która przecież codziennie widziała ofiary nie wirusa, ale reakcji nań w wykonaniu poszczególnych władz. Pompowano, zwłaszcza pod koniec pandemii, którą skończył… Putin, wersję, że może przesadziliśmy z reakcją w poszczególnych państwach, ale niech pierwszy rzuci strzykawką ten, który by tak nie zrobił. Szkody były więc jednocześnie konstatowane jako konieczne i nieuniknione oraz do pokrycia z kasy publicznej, bez niegodziwego poszukiwania winnych. To była wersja dla publiki.

W kręgu wewnętrznym globalnych decydentów odczytano pandemię jako dziejową szansę na przyspieszenie planów nowego ładu świata. Przypomnę – jesteśmy wtedy w fazie globalizmu pan-atlantyckiego, pandemiczna histeria obala Trumpa, wchodzi agenda czerwonego wokizmu, klimatyzmu, genderyzmu i podaje przez Atlantyk rękę podobnym trendom unijnym. Klamra przyspieszenia przemiany świata domyka się w otulinie pandemicznej histerii, która jak to z jednym z jeźdźców Apokalipsy, czyli jeźdźcem „Zaraza”, stawia ludzkość w medialnym kontekście czasów ostatecznych, a więc zwalnia z jakiejkolwiek odpowiedzialności przed zglajszachtowanym strachem suwerenem. Wtedy można robić wszystko. I Unia robi dwie rzeczy.

Unia jako państwo

Atrybut opodatkowania poddanych oraz zaciągania kredytów pod zastaw ich pokoleń to atrybuty państwa. A Unia chce być państwem, od lat męczy się z członkami co do tej idei, teraz ma okazję dokonać skoku na kasę, która zjednoczy zwaśnionych partnerów, tak jak małżonków spaja wspólnie wzięty kredyt na mieszkanie. Nie chcę tu ciągnąć wątku, że czyni Unia te ruchy federacyjne wyraźnie w intencji Niemiec, które chcą sobie zafundować za cenę cudzych finansów, i zaraz się okaże, że i bezpieczeństwa, IV Rzeszę, nazwaną Unią Europejską. Ten aspekt jest tu taktycznie pomijalny – mi chodzi o skupienie się na powtarzalnych mechanizmach, które zobaczymy w przypadku funduszu SAFE, kiedy wzmagana panika przesiądzie się z apokaliptycznego jeźdźca „Zaraza” na jeźdźca „Wojna”.

Co ciekawe Unia się wcale się nie kryje z otwartością swoich rzeczywistych intencji. W Polsce rzeczony program nazwano KPO (Krajowy Plan Odbudowy) i odzwierciedlał on bardziej naszą naiwność lub intencję oszukania narodu. Wychodziło z tego, że to fundusz porządny – mieliśmy pandemię, narobiło się szkód jak po wojnie, trzeba się odbudować. A więc Program Odbudowy. Figę, prawdę powiedziała Unia, nazywając program NextGenerationEU. Miał to być fundusz użyty do przemiany Europy, żadnych tam lizań ran po kowidzie – z niego miał się narodzić nowy wspaniały świat. Pandemia to był – rzeczony zresztą w wykonaniu Szwaba – Wielki Reset, skasowanie zapyziałego oprogramowania świata, by wgrać nowy, progresywny soft.

Na intencje wskazuje struktura tego funduszu – jego wydatki nie poszły na odtworzenie świata małych i średnich przedsiębiorstw, które głównie ucierpiały za kowida. Nic z tych rzeczy. Co ma bowiem z takim celem następująca struktura funduszu:

badania naukowe i innowacje z wykorzystaniem programu „Horyzont Europa”
sprawiedliwa transformacja klimatyczna i cyfrowa z wykorzystaniem Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i programu „Cyfrowa Europa”
gotowość, odbudowę i odporność na kryzysy, finansowane za pomocą Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, rescEU i nowego Programu UE dla zdrowia
modernizację realizowanych od dawna polityk, takich jak polityka spójności i wspólna polityka rolna, aby zmaksymalizować ich wkład w realizację priorytetów Unii
przeciwdziałanie zmianie klimatu – na ten cel będzie się przeznaczać 30% europejskiego budżetu, więcej niż kiedykolwiek dotąd
ochronę różnorodności biologicznej i równouprawnienie płci

Tak, widzicie Państwo – oto są efekty programu odbudowy po kowidzie. Kompletne rzeczy od czapy. Nawet dwa punkty w miarę sensowne – zwiększanie odporności poszły do piachu, co widać po rozpłynięciu się polityki odporności w projektach militarnych, zaś drugi obszar wart uznania – modernizację polityk spójności – właśnie zredukowano budżetowo.

Jak widać tu raczej chodzi o nowy świat: równy, w tym płciowo, klimatycznie „sprawiedliwie zrównoważony”, zdigitalizowany, a więc łatwiejszy do skontrolowania. Żadne tam polskie „odbudowy”. Komisja Europejska jednocześnie rości sobie prawo NA CO opodatkowani i obciążeni kredytami mogą wydawać te pieniądze. Nie są to już tylko ramy programu NextGenerationEU, ale konkretne decyzje akceptacyjne lub nie dla konkretnych projektów, gorzej, że państw, tu – traktowanych wedle politycznych kryteriów zgodności z progresywną agendą Brukseli.

KPO a la polacca

Warto się przyjrzeć jak to, oprócz zmyłki z nazwą, poszło w Polsce z tym KPO. Mamy więc czasy pandemiczne, Polska działa tu w strefie wysokiej stanów wzmożenia, sanitaryzm na poziomie średnim, wzbogacany lokalnymi hucpami. Naród dość oporny, około 50% niezaszczepionych, z tendencją po drugiej szczepionce do zera, a więc czynnik polityczny mitygujący sanitarnych harcowników. Jednak straty wynikające z pandemicznych decyzji władz zdecydowanie wysokie. Mamy strategię 2 x 200: 200 miliardów zł na tarcze, które w sumie miały chronić przedsiębiorców nie przed wirusem, ale przed decyzjami władz i 200.000 ponadnormatywnych zgonów niekowidowych. Wychodzi na to, że jest co odbudowywać.

W kraju trwa ostra walka polityczna, katalizowana dodatkowo przez pandemię. Niestety jest wyścig – kto się wykaże większym sanitaryzmem w obostrzeniach. Jedni popędzają drugich, zarzucając sobie krew na rękach. PiS jedzie tu pod dyktando eskalującej opozycji, w dodatku wchodzi włączony przez Unię, i zaakceptowany przez rząd Morawieckiego, aspekt warunkowości co do mglistej praworządności. I zaczyna się wskazywanie ludowi na leżące pieniądze w Brukseli, po które nie chce sięgnąć ubroczonymi we krwi pandemicznej rodaków – PiS. PiS się na to nabiera, nie korzysta z prawa weta wobec federacyjnych planów Komisji Europejskiej, ubranych w unijne podatki i kredyty. Była to niezła presja, że tu kowid, ludzie umierają, kasa gdzieś tam leży, wystarczy sięgnąć, wróg u bram, a tu się certolą. I pisowcy pękli.

Premier Morawiecki, co to miał nas bardziej ułożyć z Unią, przecież nie sam, ale za poduszczenia samego prezesa, zgadza się na wszystko w swej naiwności, że kwestia praworządności została mu obiecana – na gębę! – jako taka, która będzie dotyczyła tylko ewentualnych przewałów przy wydawaniu unijnej kasy. Kaczyński ma kłopot u siebie – przyjęcie KPO wymaga większości w Sejmie, ale na to nie chce mu się zgodzić Ziobro, a więc pomoc znajduje… na Lewicy. Tak, wtedy PiS musiał się podeprzeć Lewicą, by przyjąć KPO, tak bardzo nie chciała go, dziś program gloryfikująca, Platforma. Warto o tym pamiętać.

Jednak to nie koniec – opozycja donosi do Brukseli na niepraworządność PiS-u, na co chętnie przystaje Komisja Europejska. Fakt niedobrania się do pieniędzy na odbudowę po kowidzie mocno wyborczo obciąża PiS, a nie jest on delikatnie mówiąc – faworytem Brukseli. I znowu geniusze z PiS idą na ustępstwa – podpisują miażdżącą listę tzw. kamieni milowych, by dostać się do środków. Zobowiązania są straszne i daleko wychodzą poza zakres KPO, ale walka o upolitycznione pieniądze wymaga ofiar. Polska zobowiązuje się do przyspieszenia opodatkowania na rzecz Unii i wzmożenia działań obyczajowo-klimatycznych. A pieniądze… wcale nie popłynęły szerokim strumieniem. I, uwaga!, nie płyną do dziś, choć na fali tej obietnicy Tuski dostały się do władzy.

Wydanie resztek z KPO to już paranoja do kwadratu.

Obszary jak już wymieniłem, były do kowidowej czapy, ale i tych nie dowieziono. Po pierwsze – wstrzymywanie na życzenie opozycji uruchomienie tych funduszy zrodziło skutki już nie do powstrzymania. Kupa forsy przepadłaby, a nawet i te – wykorzystane były na kompletne bzdury. Końcówka przyjęła już rozmiary karykaturalne – kupowanie jachtów i wyposażanie klubów swingersów to tylko piana na fali bzdur. Dotyczyło to tylko kilku procent z KPO, ale były to fundusze bezzwrotne i wyraźnie rozprowadzone wśród swoich. Tak skończyła się wspaniała przygoda z ratowaniem świata po pandemii. W świecie, który już dawno zapomniał po co był ten fundusz: wydatkowany lata po kowidzie nie mógłby pomóc w ratowaniu zagrożonych firm. Te albo przez ten czas padły, albo sobie bez niego poradziły. A tak z kasy z opodatkowania naszych plastików, z gwarantowania pożyczek na pokolenia zrobiono finansowanie kupy niepotrzebnych inwestycji klimatycznych, zaś sama końcówka i ostatnie procenciki rozeszły się po świecie bez żadnego efektu ekonomicznego, a zwłaszcza już bez żadnej korzyści dla gospodarczych ofiar administracyjnych decyzji pandemicznych.

KPO vs. SAFE. Analogie.

Warto tu pamiętać te wszystkie szczegóły, gdyż powtarzają się one i w przypadku SAFE. To nie jest analogia, to copy-paste. Mamy to samo: najpierw idzie wzmożenie narracyjne. Mamy sztafetę, gdzie pałeczkę wzmaganej medialnie paniki przekazuje się do ręki rozpędzającego się zawodnika „wojna”. Znowu czasy stają się ostateczne, zaś wirusa z zabawnymi przyssawkami, co to go nikt nie widział, zastępuje Putin. Tak jak wirus – w sposób nieodgadniony niebezpieczny. W dodatku antykowidowych foliarzy zastępują ruskie onuce, zwolennicy Putina, którzy w swych opłacanych rubelkami działaniach mających osłabiać kolektywny Zachód, zamieniają tylko temat z pandemicznego na pacyfistyczny. Wszystko na razie pasuje. A teraz trzeba zareagować. A jak? Tak samo. Trzeba stworzyć fundusz o kilku celach jawnych i kilku skrywanych.

Jawne cele – stworzenie funduszu, który ma za zadania nadrobić militarne zapóźnienie pacyfistycznej Europy, grzeszącej do tej pory flirtem z Rosją pt. business as usual. Ma to prowadzić do działań koordynujących między państwami, zrobić procurmentową grupę zakupową, kumulującą potencjał i synergizującą rozwiązania. Cele niejawne: dla Unii – kolejny atrybut państwa, tym razem w sferze militarnej, docelowo stworzenie armii europejskiej, za słabej na Rosję, ale w sam raz wystarczającej do trzymania Europejczyków za mordę.

Znowu powtarza się mechanizm KPO – możecie pożyczać, ale na to, na co wam pozwolimy. Będziemy wydzielać kasę według własnych kryteriów, również ze sprawdzonym mechanizmem warunkowości. Przećwiczony z dobrym skutkiem na Polkach mechanizm praworządnej warunkowości nie dotyczy już tylko środków na militaria, ale jest ogólną zasadą dystrybucji wszystkich środków unijnych. I wcale nie jest ograniczony do prawidłowego wydawania środków unijnych – wprost przeciwnie: przykład Bułgarii, która rżenie Unię na środkach pomocowych pozostaje bez reakcji Brukseli, dopóki Sofia wypełnia unijną agendę polityczną.

SAFE jest także jak KPO narzędziem wzmacniającym Niemcy. Po ich przegranej wojnie w rywalizacji z Chinami, choćby w dziedzinie przemysłu maszynowego czy samochodowego, nie pozostaje Berlinowi nic innego niż pójść w militaria. Trzeba więc zadbać o przekierowanie strumienia nowych pożyczek unijnych do siebie i robi się to wybierając kryterium „europejskości” zamówień i rejestrując niemieckie spółki-słupy w innych krajach na zasadzie: follow the money. Wszystko więc się powtarza, ale powiecie, że może to się nie skończyć finansowaniem klubów swingersów czy jachtów. Można sobie jednak wyobrazić taki klub cały w moro, co uzasadnić może wydatki typu dual use, albo jachty w funkcji torpedowców, ale będzie chyba inaczej, co nie znaczy, że lepiej.

Białe nosorożce

Obawiam się bowiem, że ta kasa pójdzie po staremu. Na białe nosorożce. Jest to pojęcie ze strategii, które wskazuje na szkodliwość instalowania u siebie drogich i łatwych do utracenia rozwiązań – tu militarnych – które na niskimi poziomie spełniają swoje funkcje wojskowe, jednak przez swoje koszty angażują wielkie środki do ich obrony. Jest to taktyka kontrproduktywna w kategorii ekonomiki konfliktów wojennych. Wojna, nie tylko ta na Ukrainie, uczy czegoś innego. Czołg Abrams za ciężkie miliony na obecnej scenie wojny to nie przewaga. To problem, kiedy może go rozwalić dron za kilkanaście tysięcy dolarów. W dodatku w kwestii mobilności rażenia taki czołg jest gorszy od roju dronów, kosztuje zaś o niebo więcej. Trzeba go więc chronić. W dodatku takie białe nosorożce nie powstają po garażach, tak jak drony. Będziemy więc mieli duże i kosztowne fabryki, które – znowu – łatwo rozwalić choćby i jednym dronem. Znowu – będą białe nosorożce, tym razem w postaci przemysłowych sanktuariów. Do ciągłej obrony, z wielkimi kosztami w razie utraty.

Coś mi się widzi, że na to pójdzie nasza kasa. Na duże produkty, które nie będą miały sensu. Bezpieczeństwa od tego nie przybędzie, co najwyżej forsy w kieszeniach pośredników. A Ukraina nic nas tu nie uczy. Kraju w takim stopniu zoligarchizowanym dało się wytworzyć prywatny, i co najważniejsze, produkcyjnie rozproszony przemysł militarny. Za niewielkie pieniądze składający broń z czego się da, odporny na zakłócenia w łańcuchu dostaw. U nas to będą pewnie wielkie konsorcja, głównie giganci państwowi, z niesławną Polską Grupą Zbrojeniową, która nie chce mieć nic wspólnego z innowacyjnością sektora prywatnego, bo ten tylko wykazuje państwowy dinozaurowy bezruch.

Dwie prawdy

I znowu mamy dwie prawdy: prawdę czasu i prawdę ekranu. Na ekranie wszystko dla naszego dobra i bezpieczeństwa, w prawdzie czasu zaś kalkulacje, by z realnego bezpieczeństwa wykuć okowy dla realizacji swych ideologicznych mrzonek, na których zarobią korporacje, bez realnego wpływu na zmianę sytuacji. Z wielkiej chmury SAFE nie będą wynikać li tylko analogie do KPO. Będzie wynikał podobny efekt: może nie kluby swingersów, ale nic pomocnego dla naszej, tym razem militarnej, odporności. Znowu kasa pójdzie w niebo, wyłapywana przez spryciarzy z powietrza jak pieniądze z ETS. Znowu pojawią się zastępy polityków tłumaczących, że wszystko jest ok, tak miało być. Skoro tak, to dlaczego najlepiej przećwiczoną procedurą ewakuacji ludności jest ewakuacja via Okęcie polskich władz najwyższych? Ćwiczona praktycznie co roku…

Napisał i przeczytał Jerzy Karwelis

Wszystkie wpisy na moim blogu „Dziennik zarazy”.

Nie bójmy się zabójczych wirusów rodem z horroru.. Dr Wolfgang Wodard

Opublikowany 2026-04-29 przez Mirosław Dakowski

Wgrane napisy PL proszę kliknąć na ikonkę CC z prawej strony paska głośności i wybrać PL

Z Muzeum Auschwitz zniknęły tablice upamiętniające AK, harcerzy i Świętą Edytę Stein.

Opublikowany 2026-04-27 przez Mirosław Dakowski

Z Muzeum Auschwitz zniknęła

tablica upamiętniająca Polaków.

„Eliminacja pamięci”

27.04.2026 tysol/z-muzeum-auschwitz-zniknela-tablica-upamietniajaca-polakow-eliminacja-pamieci

Niemiecki obóz koncentracyjny Auschwitz-Birkenau — Źródło: Pixabay | Autor: waldomiguez | Licencja: Pixabay | Auschwitz-Birkenau

Jak poinformował na Facebooku Paweł Usiądek (Konfederacja), z Muzeum Auschwitz, dawnego niemieckiego obozu koncentracyjnego zniknęła tablica upamiętniająca Polaków i… Świętą Edytę Stein. .

—————————————————–

Z Muzeum Auschwitz zniknęła tablica upamiętniająca Polaków.
Z bloku 15 w Auschwitz zniknęły tablice AK i harcerzy.
Zniknęła też tabliczka upamiętniająca Świętą Edytę Stein.

„Eliminacja pamięci”

Z bloku 15 w Auschwitz zniknęły tablice AK i harcerzy. Inne upamiętnienia zostały. W trakcie prac remontowych bloku 15 w Muzeum Auschwitz zdemontowano dwie tablice: Upamiętnienie bohaterów Armii Krajowej z wielkim znakiem Polski Walczącej oraz tablicę poświęconą polskim harcerzom zamordowanym w obozie. Tablice ufundowali byli więźniowie – ludzie, którzy przeżyli obóz i własnymi pieniędzmi zadbali o pamięć po swoich towarzyszach. W odsłonięciu tablicy AK brała udział Zofia Pilecka-Obtułowicz, córka rotmistrza Witolda Pileckiego. Tablica powstała 22 kwietnia 1995 roku. Prace remontowe się zakończyły. Tablice nie wróciły.

Paweł Usiądek zacytował rzecznika muzeum, który wyjaśnił: umieszczanie tablic na ścianach poobozowych budynków „ingeruje w historyczną substancję”.

Era hybrydowych wojen dobiegła końca – maski opadły

Opublikowany 2026-04-26 przez Mirosław Dakowski

Siergiej Ławrow: Era hybrydowych wojen dobiegła końca – maski opadły

26.04.2026. – Siergiej Ławrow: Era hybrydowych wojen dobiegła końca – maski opadły

===================

Donald Tusk w wywiadzie dla ‚Financial Times’ stwierdził, że „potencjalny atak Rosji na państwo członkowskie NATO to perspektywa raczej miesięcy niż lat”. Przypomniał zdarzenia z ubiegłego roku, gdy około 20-tu, rzekomo rosyjskich dronów naruszyło polską przestrzeń powietrzną. I skoro postawa USA jest niepewna, proponuje alternatywę: przekształcenie UE w ‚prawdziwy sojusz obronny. Domaga się, by Europa wzięła pełną odpowiedzialność za własne bezpieczeństwo i traktowała zobowiązania obronne ‚równie poważnie, jak robi to Polska’.

Tak więc pracuje Tusk dla Brukseli, zmierzającej do zawiązania federacji, która miałaby składać się z państw członkowskich UE. Jako że opór społeczny przeciw tym rozwiązaniom jest bardzo duży, decyduje się wielu polityków, m.in. Tusk, na określone działania, które skłoniłyby masy społeczne do aprobaty dla federacyjnych rozwiązań. Przede wszystkim trzeba straszyć rosyjską agresją. Że te szalone działania wobec Rosji mogą być zarzewiem wojny, zdaje się dla polityków nie być problemem.

Premier Donald Tusk oprowadza prezydenta Francji Emmanuela Macrona po Gdańsku / autor: PAP/Andrzej Jackowski/X

Donald Tusk oprowadza Emmanuela Macrona po Gdańsku

Tydzień temu spotkał się Tusk z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem. Zadziorni politycy ustalili, że wkrótce będą prowadzone manewry nad wschodnią flanką NATO. Przede wszystkim nad Bałtykiem i północną Polską. To byłby element rozszerzenia francuskiego parasola atomowego na kraje zagrożone ‚agresywną polityką Kremla’. Ustalono, że francuskie głowice nuklearne nie będą na stałe składowane w Polsce. Będą one pojawiały się okresowo podwieszone pod maszyny Rafale.

W scenariuszach wspomnianych manewrów nasi piloci będą zajmowali się dalekim zwiadem i rozpoznaniem celów oraz uderzeniem bronią konwencjonalną. Przede wszystkim konwencjonalnymi pociskami manewrującymi JASSM-ER wystrzeliwanymi z F16, które hipotetycznie polecą w kierunku tzw. celów wysokiej wartości w rejonie Petersburga.

Rosja nie akceptuje tych ekscesów i zapowiada, że państwa, które zgodzą się na rozmieszczenie francuskich samolotów zdolnych do przenoszenia broni jądrowej, staną się potencjalnymi celami w razie konfliktu.

Wiceszef rosyjskiego MSZ Aleksandr Gruszko ostrzegł w rozmowie z ‚Russia Today’:

„Oczywiste jest, że nasze wojsko będzie zmuszone zwrócić szczególną uwagę na tę kwestię w kontekście aktualizacji listy priorytetowych celów na wypadek poważnego konfliktu. W rezultacie, zamiast deklarowanego przez Francję wzmocnienia obrony swoich sojuszników – którym, nawiasem mówiąc, nie oferują żadnych żelaznych gwarancji – bezpieczeństwo tych krajów w rzeczywistości zostaje osłabione”.

Również szef rosyjskiego MSZ Siergiej Ławrow zabrał głos w tej sprawie, o czym pisze amerykański ekspert Larry Johnson. Mówi Ławrow: „Rosja wierzy Europie na słowo i przygotowuje się na ewentualność pełnoskalowej wojny. Era ‚hybrydowych wojen’ dobiegła końca – maski opadły”.

Minister jednoznacznie stwierdził, że UE przygotowuje się do bezpośredniej konfrontacji militarnej z Rosją. W tej strategii Ukraina jest wykorzystywana jako ‚taran’, aby wycisnąć z Rosji ostatnie siły i ‚kupić’ Europie czas potrzebny na pełną modernizację jej bazy przemysłowej w nadchodzących latach. Minister podkreślił, że Kijów byłby bezsilny bez satelitarnego rozpoznania NATO i zachodnich oficerów na miejscu. To już nie jest konflikt ‚zastępczy’, ale otwarta wojna z Rosją.

Ławrow stwierdził: „Wypowiedziano nam otwartą wojnę. Reżim w Kijowie jest jedynie ‚szpicą’, której używa się, aby kupić im czas. Nie mogliby tego bardziej ukazać”. Wniosek: Rosyjski korpus dyplomatyczny zmienił swoje stanowisko z ‚negocjacyjnego’ na ‚mobilizacyjne’. Moskwa sygnalizuje, że przygotowuje się do długotrwałej, ryzykownej konfrontacji ze zmilitaryzowaną Europą. To nie jest kontynuacja Specjalnej Operacji Wojskowej… To przygotowania do wojny.

** * * * * *

Tymczasem, na froncie irańskim, administracja Trumpa przygotowuje grunt pod ponowny atak na Iran. Rzeczniczka prasowa Białego Domu Karoline Leavitt oświadczyła w piątek, że ‚Irańczycy skontaktowali się z nami’ i poprosili o ‚osobiste spotkanie’, dlatego prezydent Trump „wysyła Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera, aby wysłuchali ich opinii”. To kompletna bzdura.

Iran szybko zdementował tę wersję wydarzeń. Rzecznik irańskiego MSZ, Ismail Baqaei, potwierdził w nocnym wpisie na X 24 kwietnia, że NIE planuje się ŻADNEGO spotkania – powtarzam: ŻADNEGO spotkania – z przedstawicielami USA. Minister spraw zagranicznych Abbas Aragczi przebywa w Islamabadzie, aby spotkać się z wysokimi rangą urzędnikami pakistańskimi i przedstawić dokument pisemny przedstawiający stanowisko Iranu w sprawie ostatnich wydarzeń, który następnie zostanie przekazany Witkoffowi i Kushnerowi.

Pisze dalej Larry Johnson: Sądzę, że Trump próbuje stworzyć narrację uzasadniającą ponowny atak USA i Izraela na Iran. Wysyła swoich żydowskich emisariuszy do Islamabadu, rzekomo na spotkanie z irańskimi negocjatorami, tylko po to, by odkryć, że Iran rzekomo nie wziął udziału w spotkaniu. Trump przedstawi to jako akt złej woli i zapowie, że odpowiednio ukarze Iran. Jeśli poniższe wpisy na Telegramie okażą się prawdziwe, wojna rozgorzeje z pełną siłą w niedzielę wieczorem. Chiny i Indie wzywają swoich obywateli do jak najszybszego opuszczenia Iranu.

Według innego niedawnego wpisu na Telegramie, Trump najwyraźniej dał również Bibiemu Netanjahu pozwolenie na zerwanie zawieszenia broni z Hezbollahem. Izraelskie Siły Powietrzne wznowiły ataki na południowy Liban. To może być burzliwy weekend.

uncutnews.ch/russland-bereitet-sich-auf-einen-krieg-gegen-europa-vor-weisses-haus-bereitet-den-boden-fuer-einen-erneuten-angriff-auf-den-iran

Opracował: Zygmunt Białas

Czy Trump oszalał, czy „tylko” miota się nie wiedząc, co robić? A BlackRock zarabia.

Opublikowany 2026-04-25 przez Mirosław Dakowski

Jak algorytmy BlackRocka tokenizują świat

Włodzimierz Kowalik myslpolska/jak-algorytmy-blackrocka-tokenizuja-swiat

[O czym on pisze?? „Tokenizacja aktywów świata rzeczywistego (RWA) to proces zamiany praw własności do fizycznych aktywów (nieruchomości, sztuki, złota) na cyfrowe tokeny na blockchainie.”.

I tak gówno rozumiem. To ludzie już nie mogą pisać dla ludzi, lecz dla komputerów?? Sam się tokenizuj, ale dyskretnie, w krzakach. M. Dakowski ]

==========================================

Czy Donald Trump oszalał, czy „tylko” miota się nie wiedząc, co robić?

Niezależnie od odpowiedzi na pytanie profesora Mearsheimera, liczne aspekty polityki Trumpa są korzystne dla globalnych elit finansowych.

Największy na świecie podmiot zarządzający aktywami, czyli fundusz inwestycyjny BlackRock dobrze zainwestował środki. W cyklu wyborczym 2024 roku nieprzypadkowo rozdzielił fundusze swojego Komitetu Akcji Politycznej (PAC) niemal po równo: około 51% dla Republikanów i 49% dla Demokratów.

Pieniądz nie ma ojczyzny

Nieczęsto wspomina się słowa Natana Rothschilda wypowiedziane u progu epoki demokratycznej: „Nie dbam o to, jaka marionetka jest umieszczana na tronie królewskim, by panować nad tym wielkim imperium nad którym nigdy nie zachodzi słońce. Ten, kto kontroluje podaż pieniądza w Imperium Brytyjskim, ten kontroluje Imperium Brytyjskie. A tym człowiekiem jestem ja!”. Powtarzał zresztą słowa swego ojca Mayera Rothschilda: „Dopóki jestem jestem w stanie kontrolować emisję pieniądza w danym kraju, nie dbam o to, kto stanowi w nim prawo”.

Słuszność filozofii Rothschildów potwierdzało wielu kupowanych przez nich polityków. Na przykład Napoleon Bonaparte w 1815 roku stwierdził, że „gdy dany rząd jest zależny od pieniędzy bankierów, to właśnie bankierzy, a nie przywódcy rządu kontrolują przebieg wydarzeń. Ręka która daje pieniądze, zawsze jest ważniejsza od ręki, która je bierze. Pieniądz nie ma ojczyzny, finansiści nie wiedzą, czym jest cnota i miłość ojczyzny ich jedynym celem jest osiąganie zysków”.

Zaś brytyjski premier Benjamin Disareli w 1844 roku oznajmił, że „królowie i ministrowie wszystkich krajów Europy postępują tak, jak dyktują im Rothschildowie” (S. Hongbing, „Wojna o pieniądz”, t.1, str. 23).

Otóż podaż pieniądza w USA od 1913 roku całkowicie kontroluje prywatne konsorcjum nazywane Rezerwą Federalną. A jego władza dzięki zasadom demokratycznym jest znacznie szersza niż kiedykolwiek była władza Rothschildów nad królami, co zresztą należy uważać za jeden z powodów wprowadzenia rzeczonej demokracji. Finansowanie demokracji zamiast monarchów umożliwia kontrolę nad stanowieniem prawa. Daje to interesujące możliwości, które w przeciwieństwie do Mayera Rothschilda, bardzo cenił sobie David Rockefeller. W 1991 roku powiedział: „Nowa, realna władza polityczna, wykraczająca poza suwerenne państwa narodowe, zostanie zbudowana z elity intelektualnej i międzynarodowych bankierów, co z pewnością będzie znacznie lepsze niż dotychczasowa, trwającą od stuleci władza państwowa” (S. Hongbing, tamże, str. 160).

Szaleństwo czy strategia?

Demokracja ma również tę zaletę, że można z jej pomocą ideologicznie „przykryć” rzeczywistą władzę pieniądza. „BlackRock nie musi wydawać poleceń ani narzucać rządom swoich decyzji – wystarczy, że Aladdin, używany przez kluczowych graczy rynku, zinterpretuje dane w określony sposób. W świecie zdominowanym przez jednolite modele oceny ryzyka, ta interpretacja staje się faktem rynkowym: kapitał przepływa, waluty się umacniają lub słabną, obligacje drożeją albo tracą na wartości. […] W efekcie państwa, nawet te o największych gospodarkach, zaczynają dostosowywać własną politykę fiskalną, monetarną czy inwestycyjną do rytmu narzuconego przez algorytm – a to oznacza subtelne, lecz realne przesunięcie suwerenności w stronę prywatnego systemu decyzyjnego. […] Nieprzenikalny dla nikogo z zewnątrz kod to tylko jeden sposób unikania nadzoru jakichkolwiek organów. Inny, mniej rzucający się w oczy, ale równie skuteczny, to wykorzystanie istniejącej architektury prawnej i umiejętnego jej wykorzystywania, a zwłaszcza omijania. Pozycja i spryt BlackRocka pozwala mu decydować, gdzie i w jakim zakresie podlega on prawu. Technologia i prawo splatają się tu w jeden mechanizm: kod jest niedostępny, a miejsce, w którym jest uruchamiany, może być poza zasięgiem lokalnego nadzoru” (M. Trojanowska, „BlackRock. Jak przejąć świat tak, by nikt się nie zorientował”, 2026).

Nie ma powodu uważać, że proces budowania „nowej, realnej władzy”, o której mówił Rockefeller, zatrzymał się na skutek domniemanej suwerenizacji władzy politycznej (zob. M. Kuź: „Globalizm, lokalizm i nowe średniowiecze”, 2024). W 2025 i 2026 roku administracja Trumpa podjęła kroki w celu złagodzenia wymogów kapitałowych niemrawo wdrażanych po kryzysie z 2007 roku („Basel III Endgame”), co przekłada się na wyższe zyski sektora bankowego. Mimo napięć relacje z liderami finansowymi na przykład Larrym Fink’em z BlackRock pozostają pragmatyczne. Największy globalny zarządca aktywów finansowych wspiera takie inicjatywy rządowe, jak program „Trump Accounts” dla dzieci, który ma zapewnić masowy dopływ kapitału do systemów finansowych a sam Fink stał się jednym z kluczowych doradców finansowych Trumpa w ramach jego drugiej administracji. BlackRock, podobnie jak inni giganci finansowi (Vanguard, State Street itd.), nabywa udziały w Trump Media & Technology Group a Donald Trump rozważa przedstawicieli BlackRocka na kluczowe stanowiska państwowe, m.in. Ricka Riedera jako kandydata na szefa Rezerwy Federalnej (FED).

Monetyzacja chaosu

Mimo, że agresywne cła wywołały obawy Międzynarodowego Funduszu Walutowego o spowolnienie wzrostu gospodarczego do 3,1% w 2026 roku a protekcjonizm jest postrzegany jako inflacyjny to jednak koncentracja kapitału w rękach elit uległa w 2025 roku dalszemu przyśpieszeniu. Globalna finansjera realizuje swoje interesy niezależnie od aktualnej opcji politycznej a ma po temu nieistniejące wcześniej możliwości. Dzięki technologii można obecnie monetyzować polityczną nieprzewidywalność. Systemy takie jak Aladdin (w posiadaniu BlackRocka i … rządu Izraela) przetwarzając ogromne ilości danych historycznych i bieżących oraz wykorzystując sztuczną inteligencję do prognozowania scenariuszy rynkowych i optymalizacji, umożliwiają zarządzanie portfelami obejmującymi akcje, obligacje i instrumenty pochodne na jednej platformie. Dysponując takim narzędziem jak Aladdin, nie trzeba już zapobiegać kryzysom. Wystarczy je tylko wyprzedzać o milisekundę. To wprowadza nową jakość do polityki, zwłaszcza w państwie, które po swojej deindustrializacji opiera się na zarządzaniu systemami finansowymi, czyli w zasadzie na zarządzaniu zinsytytucjonalizowaną lichwą.

Dla systemów AI zmienność jest cenna sama w sobie. Nawet jeśli realna gospodarka stoi w miejscu, to kursy giełdowe mogą skakać o dziesiątki procent na skutek politycznego chaosu a finansjera może zarabiać na opcjach, spreadach i prowizjach od tych ruchów.

W tradycyjnej gospodarce zyski bierze się z rozwoju, czyli produkcji nowych dóbr. Jednak kapitał spekulacyjny zarabia głównie na stracie u swojej konkurencji a nie dywidendach od zysku. Rynki finansowe w ich obecnej odsłonie to gra o sumie zerowej, co jest prostą konsekwencją logiczną założeń ekonomii klasycznej, równie powszechnie co niesłusznie mylonej z wolnym rynkiem. Rynek wymaga istnienia szerokiej klasy średniej, rozproszonej informacji (Hayek), produkcji i konsumpcji. Gdy AI koncentruje i monopolizuje informację a klasa średnia znika, systemy w rodzaju Aladdina zaczynają szukać zysku w pożeraniu mniejszych graczy wewnątrz samej finansjery. Zamiast zysku w rynkowym sensie pozostaje w końcu dążenie do przejęcia bezpośredniego władania zasobami: ziemią, energią i technologią. Aladdin to po prostu monstrualne narzędzie analityczne do uprawiania hazardu w skali globalnej.

Przejąć kontrolę

Ponieważ fizyczna produkcja przeniosła się do Chin i innych krajów Azji, spóźniony onshoring Trumpa napotyka olbrzymie bariery (np. brak wykwalifikowanych kadr). [strategia biznesowa polegająca na przenoszeniu procesów produkcyjnych, usługowych lub informatycznych z powrotem do kraju macierzystego firmy, zamiast zlecania ich za granicę. md]

USA zostały zatem pozbawione dochodu z realnej produkcji i stabilności politycznej. Rozwinięty sektor finansowy przy atrofii fizycznej gospodarki skazuje USA na zarządzanie długiem, ryzykiem, zmiennością i kryzysami. Jeśli jedynym sprawnym narzędziem jest giełda i systemy AI to polityka, która wywołuje chaos jest racjonalna z punktu widzenia właścicieli narzędzi, umożliwiających zarabianie na chaosie.

Mówiąc obrazowo, każdy tweet Trumpa to tysiące transakcji, na których BlackRock zarabia prowizje niezależnie, czy kurs rośnie, czy spada. Tradycyjnie imperia upadały broniąc swego stanu posiadania. Wygląda na to, że globalistyczne elity w USA, pomne słów Davida Rockefellera z 1991 roku robią coś odwrotnego. One zarabiają na likwidacji masy upadłościowej, co szczególnie dobrze widać w Europie. A każdy kryzys to również szansa na przejęcie realnych aktywów (ziemi, surowców, technologii).

Powstaje tylko pytanie, kto przejmie rolę żywiciela, gdy Zachód zostanie całkowicie wycięty przez własne elity?

Z perspektywy kwietnia 2026 roku można się pokusić o spekulację, że sytuacja wygląda na wielopoziomową operację finansową, w której systemy zarządzania takie jak Aladdin pełnią rolę konia trojańskiego. Głównym celem ekspansji finansowej wydają się obecnie Indie. Larry Fink ogłosił luty 2026 roku początkiem „Ery Indii”, przewidując, że ten kraj będzie fundamentem wzrostu przez najbliższe 25 lat. BlackRock nie wchodzi tam z fabrykami, lecz z technologią. Poprzez spółkę JioBlackRock wprowadza cyfrową platformę zarządzania aktywami. Cel jest prosty: podpiąć oszczędności 1,4 miliarda ludzi pod system finansowy zarządzany przez amerykańskie algorytmy. Agresywna polityka celna (np. 50% cła na indyjskie towary w 2025 roku) mają zmusić Delhi do większej otwartości na amerykański kapitał finansowy w zamian za dostęp do rynku USA.

Inwestując we wroga

Starą prawdę o wojnie jako okazji dla doskonałych interesów potwierdza szesnastokrotny wzrost obrotów w kontraktach na przepływającą przez cieśninę Ormuz ropę, obserwowany po agresji amerykańsko-izraelskiej na Iran. Mimo odzywającej się retoryki wojennej elity finansowe zarabiają na współpracy z Chinami.

Gdy Trump uderza cłami, wywołując panikę i spadki cen akcji, Aladdin traktuje to jako sygnał do kupna. BlackRock w swoich prognozach na 2026 rok utrzymuje pozytywne nastawienie do chińskich rynków akcji, uznając strach przed wojną handlową za okazję inwestycyjną. Cel nie polega na militarnym pokonaniu Chin (niemożliwym ze względu na rozmiary Państwa Środka) ale na tokenizacji i cyfryzacji chińskich rynków kapitałowych. „Największej i jednocześnie ukrytej przeszkody na drodze do chińskiego sukcesu gospodarczego należy szukać w miejscu, w którym mało kto się jej spodziewa: w możliwej wielkiej wojnie finansowej. Od chwili przystąpienia Chin do WTO w 2001 roku i otwarcia chińskiego sektora finansowego na świat zagrożenie to z dnia na dzień rośnie. Powstaje więc pytanie: czy chiński system finansowy, funkcjonując w gospodarce coraz bardziej otwartej na świat, ma wystarczającą siłę, doświadczenie, narzędzia i metody finansowe, by skutecznie obronić się przed potencjalnym atakiem?” (S. Hongbing, „Wojna o pieniądz”, t.1, str.7).

Krótko mówiąc gra toczy się o to, czy chińskie aktywa mają być zarządzane przez systemy stworzone na Wall Street. Istnieje niezerowe prawdopodobieństwo, że obecna „szalona” polityka USA to próba ustanowienia systemu kontroli finansowej nad Azją. Elity amerykańskie ryzykują, że zamiast „zmiękczenia” Azji doprowadzą do zacieśnienia sojuszu Indie-Chiny-Rosja w ramach Szanghajskiej Organizacji Współpracy. Jeśli jednak zamiast budować fabryki, zbudują cyfrowe portfele dla całych narodów i zmuszą Chiny i Indie do gry według zasad Aladdina, to wygrają bez jednego wystrzału. Jeśli Azja stworzy skuteczniejsze systemy AI to USA zostaną z pustymi rękami. Dzisiejsza wojna toczy się na polu sztucznej inteligencji o której „demokratyczny suweren” nie ma żadnego pojęcia.

Zderzenie cywilizacji

Chiński generał Sun Tzu nauczał, że najwyższym osiągnięciem jest pokonanie wroga bez bitwy. Chińczycy wiedzą, że wejście w pełną interakcję z amerykańskim systemem finansowym to gra na cudzym boisku. Dlatego budują alternatywne systemy finansowe. Cyfrowy pieniądz banków centralnych ma na celu stworzenie obiegu kapitału niewidocznego dla amerykańskich systemów monitoringu ryzyka. Jeśli bank centralny Chin czy Rosji nie korzysta z Aladdina do zarządzania swoimi rezerwami CBDC, system ten nie ma bezpośredniego wglądu w te transakcje. Państwa BRICS budują system, w którym finalny rozrachunek jest widoczny tylko dla stron transakcji, co uniemożliwia systemom zewnętrznym przewidywanie ruchów kapitałowych przed ich faktycznym wystąpieniem.

Drugą strategią jest kontrola surowców i łańcuchów dostaw. Każde cło nałożone przez Trumpa na Indie, czy Europę to okazja dla Chin, by wystąpić w roli racjonalnego partnera i obrońcy wolnego handlu. Ostatecznie Biuro Polityczne Komunistycznej Partii Chin może jednym dekretem wyłączyć cały sektor rynku z gry spekulacyjnej, ignorując straty finansowe w imię interesu narodowego.

Innowacja czy destrukcja?

W ukształtowanym przez nominalizm świecie anglosaskim relacje są arbitralne. To jest to, co pozwala elitom USA wierzyć, że mogą traktować świat jak plastelinę. Skoro bowiem nie ma obiektywnej natury rzeczy to można ogłosić, że praca, ziemia i pieniądz są towarami, że rodzina to kontrakt, który można wypowiedzieć a zmienność kursów to „wolność” a nie forma lichwy. Zdolność do krytyki i kwestionowania zastanej rzeczywistości dawała Zachodowi unikalną innowacyjność. Dzięki zwiększającym produktywność wynalazkom, można było spłacić długi, zaciągane na ich poczet przez ekspansję kredytową pieniądza fiducjarnego – nota bene również stricte zachodni wynalazek. To dodatnie sprzężenie zwrotne dało Zachodowi panowanie nad światem. Nie jest wszakże powiedziane, że posunięty aż do nihilizmu krytycyzm nie doprowadzi do zniszczenia struktury, na której sam się opiera, na przykład demograficznej (vide: E. Todd: „Klęska Zachodu”, 2026). Okazałaby się wtedy krótkowzrocznym pasożytnictwem a nie długofalową strategią przetrwania.

Włodzimierz Kowalik

Myśl Polska, nr 17-18 (26.04-3.05.2026)

Powstaje militarna unia niemiecko-ukraińska

Kiedy Czerwony Kapturek widzi wilka, ale chce wierzyć, że to babcia…

Condividi:

Na Ukrainie „zaginęło” 800 tys. sztuk broni

Zelmer: Czy będzie prezent z okazji Dnia Zwycięstwa?

Friedrich Merz: najlepszy kanclerz w historii – dla Ukrainy

NATO organizuje zamknięte spotkania

z twórcami filmowymi i telewizyjnymi

Polska liderem „koalicji chętnych”!

Wsparcie z Polski

Wojna ponad wszystko

Wyścig do militaryzacji

Wojenna euforia Macrona

Słowa – tak, działań brak

Wojenne przygotowania czy straszak?

Wgniatanie w ziemię

Jak Goebbels

SAFE, czyli powtarzalny mechanizm

Z Muzeum Auschwitz zniknęła

tablica upamiętniająca Polaków.

„Eliminacja pamięci”

„Eliminacja pamięci”

Siergiej Ławrow: Era hybrydowych wojen dobiegła końca – maski opadły

Jak algorytmy BlackRocka tokenizują świat