Argumentów przeciwko gigantycznej pożyczce z UE jest multum: nie znamy wysokości oprocentowania, zarobią na niej głównie niemieckie banki, powizję weźmie zarówno KE, jak Ukraina oraz polski BGK, narażamy się na ryzyko kursowe, nie mamy wpływu na zamówienia, nieprawdopodobny pośpiech wskazuje na ewidentny szwindel, z polskich firmy zarobią takie, jak Poncyliusza (związanego z KO), nie wiemy, co banki wezmą pod zastaw pożyczki, narażamy się na kaprysy unijnych urzędasów, którzy w każdej chwili mogą nam odciąć finansowanie, choć spłacać będziemy musieli nadal …
Miało być tak pięknie: Tusk najpierw kłamał, jakie to góry piniąchów dostaniemy od dobrej cioci Unii, a teraz się okazuje, że jest to pożyczka nie wiadomo dokładnie skąd i na co (i to nie my będziemy decydentami), a spłacimy drugie tyle – nie dostając w zamian, być może, po prostu nic. No – interes życia; Niemiec płakał, jak pisał SAFE.
Jednym z gorszych aspektów tego kamienia u szyi, o którym wcześniej nie wspomniałam, jest to, że zamówienia mają być dokonane do roku 2030, pożyczkę zaś spłacać będziemy przez 45 lat. Oznacza to, że przez co najmniej 40 lat będziemy kompletnie BEZBRONNI, ponieważ postęp techniczny jest obecnie tak szybki, że w roku 2032 będziemy dysponować przestarzałymi łukami i strzałami w porównaniu do tego sprzętu, który w tym czasie wyprodukują Amerykanie, Chińczycy czy Koreańczycy.
Ale to jeszcze nie jest koniec nieszczęść związanych z tą nieszczęsną pożyczką: okazuje się, że KO już otwarcie mówi o przekazaniu polskiego wojska w unijne ręce.
Czyli: my weźmiemy 185 miliardów pożyczki na 45 lat (a spłacimy prawie 360 miliardów razem z odsetkami) na polskie wojsko, które te (…..) planują przekazać Unii Europejskiej …
Jeżeli to nie jest zdrada w czystej postaci, to ja bym bardzo chciała wiedzieć, co nią jest!
Nie, wojna z Iranem nie dotyczy Chin. Europa powinna być o wiele bardziej zaniepokojona.
Arnaud Bertrand
Arnaud Bertrand
Obecnie na Zachodzie głównym argumentem uzasadniającym nielegalną wojnę agresywną przeciwko Iranowi jest to, że tak naprawdę chodzi o Chiny – jest to część strategii mającej na celu otoczenie Chin i pozbawienie ich geopolitycznego partnera.
Ta narracja posunęła się już do absurdalnych skrajności. Były ambasador USA w Chinach, Nicholas Burns, publicznie wyśmiał Chiny, nazywając je „bezsilnym przyjacielem” za to, że nie wspierają Iranu w walce z USA. To wiele mówi o cynizmie części amerykańskich elit, że wysoko postawiony amerykański polityk wyśmiewa supermocarstwo posiadające broń jądrową za to, że nie rozpoczęło wojny ze Stanami Zjednoczonymi. Można by się z tego śmiać, gdyby sprawa nie była tak poważna.
Ta narracja płynie nie tylko z Waszyngtonu, ale także z Europy – i to z zaskakujących (i rozczarowujących) kierunków. Przykładem jest Jean-Luc Mélenchon, lider La France Insoumise , głównej lewicowej partii opozycyjnej we Francji. Powtarza on argumenty Waszyngtonu, twierdząc, że wojna z Iranem dotyczy w rzeczywistości Chin, ponieważ „ogranicza możliwości Chin w zakresie dostaw ropy naftowej”.
Nie można by oczekiwać, że Mélenchon powtórzy niemal słowo w słowo to, co mówią Lindsey Graham i Hudson Institute (prawicowy, neokonserwatywny think tank w USA) w Fox News – ale właśnie tak się dzieje.
Zasadniczo: jeśli Stany Zjednoczone – a zwłaszcza amerykańscy neokonserwatyści – propagują jakąś konkretną narrację wojenną, należy podchodzić do niej z dużym sceptycyzmem. Nie są oni znani z tego, że przedkładają prawdę nad dobrą narrację.
Naturalnie, powiedzieliby, że ich strategia jest częścią wielkiego planu, którego ostatecznym celem jest przekształcenie porządku globalnego i okiełznanie głównego rywala. To właśnie ta krzepiąca narracja rezonuje w Waszyngtonie.
Może to nawet prawda – może to rzeczywiście ich plan. Kto wie? Ale nawet gdyby tak było, byłoby to całkowicie nierealne. Zresztą, stare powiedzenie ma zastosowanie: „Żaden plan nie przetrwa pierwszego kontaktu z wrogiem”. Albo, jak to ujął Mike Tyson: „Każdy ma plan, dopóki nie dostanie w twarz”.
Stany Zjednoczone również miały plan „demokratyzacji” Bliskiego Wschodu poprzez wojnę w Iraku. Wszyscy wiemy, jak się to skończyło.
Prawda jest taka: niezależnie od tego, jak potoczy się wojna z Iranem – a wciąż jesteśmy na samym początku; doniesienia wskazują już, że Pentagon planuje wojnę do września – Chiny prawdopodobnie odczują jej skutki znacznie mniej niż inni. Dotyczy to zwłaszcza Europy.
Oznacza to również, że pan Mélenchon powinien bardziej martwić się konsekwencjami dla swojego kraju – Francji – zamiast powtarzać argumenty Waszyngtonu o kraju, który właściwie nie potrzebuje Iranu. Francja i Europa są natomiast o wiele bardziej zależne właśnie od rynków energetycznych, które ta wojna w ogromnym stopniu destabilizuje.
Przyjrzyjmy się liczbom i załóżmy idealny scenariusz z amerykańskiej perspektywy: Iran kapituluje, następuje zmiana reżimu i władzę przejmuje nowy, przyjazny Waszyngtonowi rząd – być może pod przywództwem Pahlawiego lub podobnej postaci.
Żeby było jasne: to jest niezwykle mało prawdopodobne. Ale przyjmijmy na chwilę tę neokonserwatywną mrzonkę.
Czy dałoby to Stanom Zjednoczonym większy wpływ na Chiny? Do pewnego stopnia tak – ale ten wpływ byłby niewielki i krótkotrwały.
Iran jest rzeczywiście znaczącym dostawcą ropy naftowej dla Chin – drugim co do wielkości po Arabii Saudyjskiej. Jednak ogólnie rzecz biorąc, Chiny są zadziwiająco samowystarczalne energetycznie: wskaźnik samowystarczalności energetycznej w zeszłym roku wyniósł 84,6% .
Jeśli przeliczyć, jak bardzo Chiny są zależne od Iranu, to stanowi to zaledwie około 1,5% ich całkowitego zapotrzebowania na energię . Dla kraju, którego własna produkcja energii pierwotnej rośnie o około 4,6% rocznie , jest to wartość niemal nieistotna.
Chiny mogłyby teoretycznie całkowicie zastąpić Iran w ciągu czterech miesięcy, po prostu zwiększając własną produkcję. W rzeczywistości przygotowania zostały już poczynione: chiński import ropy naftowej wzrósł o 15,8% w styczniu i lutym w porównaniu z rokiem poprzednim, ponieważ Pekin celowo zgromadził rezerwy.
Według analityka Chima Lee z Economist Intelligence Unit, Chiny dysponują obecnie rezerwami importowymi wystarczającymi na około 120 dni . Oznacza to, że teoretycznie kraj ten mógłby przetrwać nawet całkowite wstrzymanie importu ropy przez cztery miesiące – nie mówiąc już o zakłóceniu dostaw ropy irańskiej.
Co więcej, same Chiny są znaczącym producentem ropy naftowej: zajmują piąte miejsce na świecie , wyprzedzając Iran i Wenezuelę. W Chinach produkują mniej więcej tyle samo ropy, co Iran i Wenezuela razem wzięte.
Co więcej, Chiny – w przeciwieństwie do Europy – są sąsiadem Rosji, drugiego co do wielkości producenta ropy naftowej na świecie. I w przeciwieństwie do Europy utrzymują z tym krajem doskonałe stosunki.
Chiny zawarły z Rosją długoterminowe kontrakty energetyczne, które w dużej mierze chronią je przed wahaniami cen.
Nawet założenie, że Stany Zjednoczone wstrzymałyby dostawy do Chin, gdyby przejęły kontrolę nad irańską ropą, jest wątpliwe. Bardziej prawdopodobne jest, że zrobiłyby dokładnie to samo, co już zrobiły w Wenezueli: pobierałyby pieniądze ze sprzedaży, podczas gdy ropa nadal byłaby sprzedawana Chinom – tylko bez zniżki, którą Chiny otrzymały wcześniej.
Najbardziej prawdopodobnym rezultatem gdyby Iran znajdował się pod kontrolą USA byłoby po prostu to, że Chiny w przyszłości pozyskiwałyby te same 1,5% swojej energii z Iranu kontrolowanego przez USA.
Chiny mogłyby sobie z tym poradzić.
W rzeczywistości niektóre skutki wojny miały dotychczas pozytywny wpływ na Chiny .
Stany Zjednoczone musiały wycofać swój system obrony przeciwrakietowej THAAD z Korei Południowej – jedynej stałej amerykańskiej instalacji THAAD poza granicami kraju – aby zastąpić systemy uszkodzone na Bliskim Wschodzie.
System ten wywołał ogromne napięcia w stosunkach z Chinami w 2017 roku. Chiny wstrzymały turystykę do Korei Południowej, Grupa Lotte musiała wycofać się w dużej mierze z rynku chińskiego, Hyundai i Kia zamknęły fabryki, a K-Pop zniknął z chińskich mediów.
A teraz Stany Zjednoczone po prostu demontują ten system i wysyłają go na Bliski Wschód. Korea Południowa poniosła w ten sposób ogromne straty gospodarcze – tylko po to, by Waszyngton wycofał system, gdy tylko będzie mu to odpowiadało.
Lekcja, jaką można z tego wyciągnąć, jest oczywista.
Oprócz braku wiarygodności USA jako gwaranta bezpieczeństwa, można z tego wyciągnąć jeszcze dwie inne lekcje.
Pierwsza kwestia dotyczy ograniczeń amerykańskiej projekcji siły: Iran , państwo średniej wielkości objęte od dziesięcioleci sankcjami, w ciągu tygodnia był w stanie tak poważnie nadwyrężyć amerykańską obronę powietrzną na całym Bliskim Wschodzie, że Waszyngton musiał wycofać systemy z Azji.
Druga kwestia dotyczy jakości amerykańskiego sprzętu. THAAD jest uważany za jeden z najnowocześniejszych systemów obrony przeciwrakietowej w USA, a mimo to Iranowi udało się uszkodzić lub zniszczyć dwa systemy w pierwszych dniach wojny – właśnie tymi pociskami, które THAAD ma przechwytywać.
Jeżeli zdarzy się to w przypadku Iranu – co to mówi o jego zdolności do rywalizacji z takim przeciwnikiem jak Chiny?
Innym skutkiem wojny może być wzmocnienie chińskiej energetyki odnawialnej w perspektywie długoterminowej .
Każdy dzień, w którym Cieśnina Ormuz staje się niebezpieczna, każdy szok cenowy na rynku ropy naftowej, każda panika na rynkach energetycznych pokazuje światu, dlaczego uzależnienie od paliw kopalnych jest ryzykiem strategicznym.
Podczas gdy Stany Zjednoczone pozycjonują się jako „stacja benzynowa świata”, Chiny masowo inwestują w odnawialne źródła energii. Ta wojna potwierdza słuszność chińskiej strategii.
Chiny dominują obecnie w dużej części łańcuchów dostaw zielonej energii – od modułów słonecznych po baterie i samochody elektryczne – a światowy popyt na te technologie rośnie.
Krótko mówiąc: nawet w najlepszym dla Waszyngtonu scenariuszu Chiny po prostu tracą taniego dostawcę ropy naftowej, którego właściwie nie potrzebują – podczas gdy w tym samym czasie rośnie popyt na technologie, w których Chiny są światowym liderem.
Jeśli „wielka strategia” polega na delikatnym zakłócaniu gry przeciwnika i w ten sposób uczynieniu go silniejszym w dłuższej perspektywie, warto rozważyć jej ponowne rozważenie.
Europa jest dotknięta znacznie mocniej
Dla Europy konsekwencje tej wojny są o wiele bardziej niebezpieczne.
UE jest silnie uzależniona od importu energii. Według Eurostatu zależność od importu wynosi 58,4% – co oznacza, że samowystarczalność wynosi zaledwie około 41% , czyli mniej więcej połowę tego, co w Chinach.
A od kogo zależy Europa? Przede wszystkim od USA.
Od czasu wojny na Ukrainie zależność energetyczna Europy od USA wzrosła czterokrotnie: z 4% w 2018 r. do około 22% obecnie .
Mimo że Iran nie jest bezpośrednim dostawcą energii do Europy, wojna ta ma już dramatyczny wpływ na rynki energetyczne.
De facto blokada Cieśniny Ormuz eliminuje z rynku około 20% światowych dostaw ropy naftowej . Jednocześnie katarska produkcja LNG – również stanowiąca około 20% światowego rynku LNG – jest poważnie zagrożona.
Europa jest szczególnie narażona, ponieważ jest w ogromnym stopniu uzależniona od importu energii.
A kto na tym zyskuje?
USA są krajem, który rozpoczął wojnę i największym producentem ropy naftowej i gazu na świecie.
Europa w rzeczywistości płaci Stanom Zjednoczonym premię wojenną za energię – premię stworzoną przez wojnę, którą same Stany Zjednoczone prowadzą.
Wojna mogłaby mieć podobny wynik jak wojna na Ukrainie: wówczas Europa zastąpiła rosyjski gaz rurociągowy amerykańskim LNG.
Jeśli cała Zatoka Perska zostanie zdestabilizowana, alternatyw pozostanie jeszcze mniej, a Europa stanie się jeszcze bardziej zależna od amerykańskiej energii.
Istnieje alternatywa: Europa mogłaby przyspieszyć transformację energetyczną i w większym stopniu polegać na chińskiej technologii solarnej, akumulatorowej i elektrycznej.
Ale to tworzy błędne koło: im bardziej Europa uzależnia się od amerykańskiej energii, tym większa jest presja polityczna ze strony Waszyngtonu, by blokować chińskie alternatywy.
To już się dzieje: Europa nakłada cła na chińskie samochody elektryczne i prowadzi dochodzenia w sprawie chińskich firm produkujących energię słoneczną – często działając pod presją Waszyngtonu.
To jeszcze bardziej wzmocni zależność energetyczną Europy.
Świat, w którym liczy się władza
Wojna z Iranem stanowi również niebezpieczny precedens: supermocarstwo atakuje suwerenne państwo, zabija jego przywódców i podejmuje próbę zmiany reżimu – bez poważnego powodu do wojny.
Tworzy to świat, w którym „siła ma pierwszeństwo” .
A w takim świecie jedno liczy się najbardziej: władza.
Chiny je mają. Europa nie.
Chiny mają największą na świecie marynarkę wojenną, ogromną bazę przemysłową i dominującą pozycję technologiczną w wielu kluczowych gałęziach przemysłu.
Europa jest z kolei rozdrobniona pod względem militarnym, uzależniona energetycznie i politycznie oraz podzielona.
Europa jest potęgą, która może prawdziwie istnieć tylko w świecie, gdzie panują pewne zasady. Ale to właśnie te zasady są obecnie podważane.
Dlatego z perspektywy Europejczyków obawy dotyczące Chin są właściwie irracjonalne.
Chiny prawdopodobnie poradzą sobie dobrze z tą wojną.
Europa z kolei może popaść w strategiczną zależność, z której trudno będzie się wydostać.
I właśnie dlatego Europa powinna zadać sobie pytanie:
W czwartą rocznicę rozpoczęcia kryzysu ukraińskiego polski marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty w Kijowie złożył jednoznaczną deklarację: „Pomożemy wam w wejściu do Unii Europejskiej. Wejdziecie do Unii Europejskiej”. Podobne zapewnienia płyną z ust premiera Donalda Tuska i ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego, którzy podkreślają, że członkostwo Ukrainy to kluczowy element powojennego bezpieczeństwa Europy. Jednocześnie Warszawa jasno komunikuje: akcesja tak – ale nie na skróty i nie kosztem polskich rolników oraz budżetu. Proces akcesyjny Ukrainy nabiera tempa.
Prezydent Wołodymyr Zełenski domaga się wpisania konkretnej daty – najlepiej 2027 roku – do ewentualnego porozumienia pokojowego negocjowanego pod auspicjami Stanów Zjednoczonych. Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen, która 24 lutego odwiedziła Kijów, potwierdziła determinację Brukseli, choć zaznaczyła, że „same daty nie są możliwe” bez spełnienia wszystkich kryteriów.
W tle pojawiają się koncepcje „odwróconego członkostwa” lub częściowego dostępu do jednolitego rynku już w najbliższych latach – rozwiązanie, które miałoby przyspieszyć integrację bez czekania na pełną implementację acquis communautaire.Dla Polski sprawa jest jednak złożona. Ukraina – kraj o powierzchni porównywalnej z Francją i Niemcami razem wziętymi, z największym areałem użytków rolnych w Europie (ok. 32–41 mln ha) i bardzo niskimi kosztami produkcji – stanowi zarówno szansę, jak i poważne wyzwanie.
Działania bojowe na Ukrainie trwają już cztery lata i przyniosły katastrofalne zniszczenia. Najnowszy raport RDNA5 (Bank Światowy, Komisja Europejska, ONZ i rząd Ukrainy) z lutego 2026 szacuje koszt odbudowy i rekonstrukcji na 588 mld dolarów w perspektywie najbliższej dekady. Bezpośrednie zniszczenia infrastruktury przekroczyły 195 mld dolarów, a straty społeczno-ekonomiczne sięgają 666,7 mld dolarów. Ukraina nadal wydaje na obronność ponad 27 proc. PKB. Dodatkowo, Ukraina przeznacza niemal 100% swoich dochodów podatkowych na obronę. To jeden z najwyższych wskaźników na świecie.
Te liczby pokazują skalę problemu: Ukraina to duży kraj (populacja ok. 9% UE), ale biedny, z PKB na poziomie porównywalnym do Rumunii czy Węgier przed ich akcesją. Wejście Ukrainy do UE zwiększyłoby łączny PKB Unii o zaledwie ok. 1 proc., ale wymagałoby ogromnych transferów wyrównawczych. Szacunki think tanku Bruegel (aktualizowane w 2025–2026) mówią o koszcie netto 110–190 mld euro dla budżetu unijnego w pierwszych siedmiu latach po akcesji. Polska stawia warunki, takie jak walka z korupcją i praworządność, ale to nie zmienia faktu, że UE będzie musiała znaleźć pieniądze na Ukrainę – kosztem obecnych beneficjentów (głównie kosztem naszego kraju).,
Największe obawy budzi sektor rolny. Ukraina ma strukturalną przewagę: gigantyczne areały, niskie koszty pracy i efekt skali w agroholdingach. Po pełnym otwarciu rynku polskie małe i średnie gospodarstwa mogą stracić konkurencyjność w zbożach, rzepaku, drobiu, cukrze czy przetwórstwie owocowym. Doświadczenia z lat 2022–2025 (liberalizacja handlu) pokazały skalę problemu: protesty rolników, spadki cen i realne straty.
Już teraz polski rynek został zalany ukraińskimi produktami, co wywołało protesty rolników. Ukraińskie agroholdingi (duża skala, brak pełnego dostosowania do norm środowiskowych UE w okresie przejściowym) zyskują strukturalną przewagę kosztową.
Podobne ryzyka dotyczą transportu drogowego – zniesienie ograniczeń kabotażu oznaczałoby napływ tańszych ukraińskich przewoźników. Pełne członkostwo Ukrainy oznaczałoby brak ograniczeń kabotażu i licencji, masowy napływ tańszych ukraińskich firm transportowych, dalszy spadek rentowności polskich przewoźników (już teraz protesty i utrata zleceń). Hutnictwo i przemysł energochłonny – Ukraina już ogranicza eksport złomu do UE, co podnosi koszty polskim hutnikom; po akcesji pełna konkurencja przy niższych kosztach energii i pracy. Przemysł przetwórczy rolno-spożywczy – tańsze surowce z Ukrainy mogą trafiać bezpośrednio do zachodnich przetwórców, omijając polskie zakłady.
Polski rząd głośno krzyczy o bezpieczeństwie i solidarności, ale rachunek za akcesję Ukrainy do UE zapłacą polscy rolnicy, przewoźnicy i podatnicy. Stracimy 15–24 mld euro z funduszy unijnych, zostaniemy zepchnięci z pozycji głównego beneficjenta, a nasze małe gospodarstwa i firmy transportowe zostaną zmiażdżone przez ukraińską konkurencję. Głośne deklaracje o „ochronie wschodniej flanki” nie są warte bankructw na wsi i miliardowych strat budżetowych. W interesie Polski leży tylko jedno: twardy rozwój własnej gospodarki i pozostanie największym beneficjentem unijnych dotacji – a nie sponsorowanie biedniejszego sąsiada kosztem własnego dobrobytu.
Belgia wkrótce może stać się „państwem narkotykowym” – ostrzegają Bart Willocx, prezes Sądu Apelacyjnego w Antwerpii, oraz Guido Vermeiren, prokurator generalny regionów Antwerpia i Limburgia. Ich zdaniem do rosnącej przestępczości narkotykowej przyczyniają się eskalacja korupcji, przemocy i zastraszania, które to zjawiska coraz bardziej destabilizują społeczeństwo.
W wywiadzie dla brytyjskiego dziennika „The Guardian” sędzia Willocx podkreślił, że międzynarodową przestępczość narkotykową napędzają ogromne pieniądze. – Kwota środków przeznaczanych na wywieranie wpływu, korumpowanie i przekupywanie ludzi jest tak duża, że stanowi realne zagrożenie dla stabilności naszego społeczeństwa – powiedział.
Dodał, że belgijskie państwo stoi przed poważnym wyzwaniem i aby skutecznie walczyć z gangami narkotykowymi, musi znacząco zwiększyć nakłady na personel oraz inne zasoby.
Prokurator Vermeiren również ostrzegł przed narastającą skalą problemu. Jak stwierdził, Belgia „staje się państwem o ogromnej skali korupcji i wielu zagrożeniach”.
Port w Antwerpii jest obecnie jednym z głównych europejskich punktów przemytu kokainy. Według Europolu ponad 70 proc. kokainy trafiającej na rynek europejski przechodzi przez porty w Antwerpii i Rotterdamie. Tylko w 2023 r. służby przejęły aż 121 ton tego narkotyku.
W odpowiedzi na wzmożone kontrole sieci przemytników zaczęły zmieniać taktykę – przerzucają narkotyki do mniejszych portów i udoskonalają metody ich ukrywania. W efekcie w 2024 r. ilość kokainy przejętej w Antwerpii spadła do 44 ton.
Prawnicy wskazują, że równolegle rozwija się warta miliardy euro podziemna gospodarka tworzona przez siatki przestępcze działające od Dubaju po Amerykę Południową.
Mafie narkotykowe potrafią zapłacić pracownikowi portu ponad 250 tys. euro za przemieszczenie jednego kontenera. Jest to propozycja nie do odrzucenia, ponieważ odmowa często oznacza zastraszanie lub brutalne represje. – Otrzymywali listy i zdjęcia swoich dzieci. Dochodziło też do ataków na ich domy z użyciem domowej roboty materiałów wybuchowych – mówił prokurator Vermeiren.
Gangi wprowadzają do pracy w portach młodych ludzi, a następnie zmuszają ich do współpracy. Do zadań przemytniczych rekrutowane są nawet dzieci w wieku 13 lat.
W 2025 roku jeden z sędziów z Antwerpii napisał do komisji sprawiedliwości, domagając się pilnych działań, które zapobiegną przekształceniu kraju w „państwo narkotykowe”. Obecnie podobne ostrzeżenia formułują także inni sędziowie i prokuratorzy. Śledczy skarżą się na rosnącą skalę przemocy, w tym strzelaniny, porwania, tortury oraz pranie brudnych pieniędzy. Przykładowo w 2024 r. udaremniono próbę kradzieży ponad 1500 ton skonfiskowanej kokainy z magazynu celnego przez uzbrojonych napastników. Mafie narkotykowe planowały także porwanie ministra spraw wewnętrznych. W 2025 r. doprowadziły do licznych strzelanin.
Policjanci i personel medyczny mają być przekupywani lub zastraszani, by udostępniali poufne informacje, w tym adresy zamieszkania sędziów. Nawet przestępcy przebywający w więzieniach nadal koordynują działalność gangów, korzystając z przemycanych urządzeń.
[A dać surowe kary tym przestępcom i ich pomocnikom – klawiszom. md]
W związku z zagrożeniem belgijskie władze muszą zapewniać stałą ochronę wielu sędziom, policjantom i politykom. Sędzia Willocx przyznał, że wiąże się to z ogromnymi wyrzeczeniami. – Z dnia na dzień musisz opuścić dom i rodzinę, a następnie zamieszkać w miejscu, którego nikt nie zna – opisywał.
Według części obserwatorów niektórzy sędziowie, obawiając się o własne bezpieczeństwo, starają się unikać wydawania surowych wyroków wobec przestępców, wskazując na błędy proceduralne. Strach o życie własne i swoich bliskich, a także konieczność życia pod stałą ochroną sprawiają, że presja na wymiar sprawiedliwości rośnie.
Minister sprawiedliwości Annelies Verlinden zapowiedziała przeznaczenie dodatkowego miliarda euro na walkę z przestępczością narkotykową do 2029 r. W planach są także nowe rozwiązania, m.in. anonimizacja akt sądowych, które mają ograniczyć wpływ mafii narkotykowych na wymiar sprawiedliwości.
„Cały świat nas wyprzedzi, ludzie będą żyć coraz gorzej, gospodarka będzie w stagnacji i w upadku. A wy będziecie się cieszyć z turbin wiatrowych, elektrowni słonecznych i ładowarek elektrycznych, które są zupełnie bezużyteczne, gdy młode rodziny nie mogą sobie pozwolić nawet na dziecko. Chcemy tylko jednego pakietu – pakietu waszego odejścia. Nazwijmy go pakietem wolności, pakietem rezygnacji z tej niekompetentnej Komisji Europejskiej. Chcemy, byście zabrali ze sobą swoje ładowarki, panele słoneczne, elektrownie wiatrowe i uprawnienia do emisji.”
Odważny Słowak zgruzował Komisję Europejską 👏👏👏
"Cały świat nas wyprzedzi, ludzie będą żyć coraz gorzej, gospodarka będzie w stagnacji i w upadku.
A wy będziecie się cieszyć z turbin wiatrowych, elektrowni słonecznych i ładowarek elektrycznych, które są zupełnie… pic.twitter.com/9LCSezprXc
Stany Zjednoczone i Izrael zbombardowały 20 szkół i 13 szpitali w Iranie w ciągu tygodnia. Minister obrony USA Pete Hegzeth chwalił się, że rozpętał „śmierć i zniszczenie”, aby doprowadzić do upadku, bez „głupich zasad postępowania”.
Stany Zjednoczone i Izrael celowo niszczą obszary cywilne w Iranie, brutalnie bombardując szkoły, szpitale i obszary mieszkalne. Ich celem jest nie tylko zniszczenie państwa, ale także postawienie irańskiego społeczeństwa na kolana.
„To nigdy nie miała być uczciwa walka i nie jest. Uderzamy ich, gdy leżą, i tak właśnie powinno być” – chwalił się Hegseth.
Z dumą dodał, że Stany Zjednoczone i Izrael przez cały dzień zsyłały na Iran „śmierć i zniszczenie z nieba”.
Hegseth zauważył, że w ciągu pierwszych czterech dni wojny z Iranem (nazwanej operacją Epicka Furia) armia amerykańska użyła „dwa razy więcej sił powietrznych” niż podczas „szokującej i przerażonej” inwazji na Irak w 2003 r.
Na kolejnej konferencji prasowej 2 marca Sekretarz Wojny USA potępił organizacje międzynarodowe, takie jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, oświadczając: „Niezależnie od tego, co mówią tak zwane instytucje międzynarodowe, Ameryka rozpętuje najkrwawszą i najprecyzyjniejszą kampanię wojny powietrznej w historii”.
Hegseth chwalił się, że USA walczą bez „głupich zasad zaangażowania”. Według niego Pentagon celowo atakuje obszary cywilne i lekceważy zasady prowadzenia wojny.
USA i Izrael zbombardowały 20 szkół i 13 szpitali w Iranie w ciągu jednego tygodnia.
Zarówno CNN , jak i New York Times niezależnie potwierdziły, że armia amerykańska zbombardowała szkołę podstawową w mieście Minab w południowym Iranie pierwszego dnia wojny.
Wojsko amerykańskie zabiło co najmniej 168 dzieci i 14 nauczycieli.
Minister obrony Hegseth opublikował mapę obszarów w Iranie zbombardowanych przez USA, a szkoła podstawowa w Minab wyraźnie znalazła się w strefie ataku.
Dokładnie to miał na myśli Hegseth, gdy chwalił się, że imperium USA „uderzy ich ponownie, gdy zajdzie taka potrzeba”, i to bez „głupich zasad walki”.
Masakra dokonana przez USA i Izrael jest tak drastyczna, że nawet niektóre prawicowe media zachodnie, takie jak konserwatywny brytyjski dziennik The Telegraph, musiały przyznać, że „ Teheran to 'apokalipsa’ płonących szpitali i dzieci pogrzebanych pod gruzami”, ponieważ USA i Izrael celowo bombardują obszary cywilne.
USA i Izrael chcą upadku państwa i rozpadu irańskiego społeczeństwa.
To, czego Waszyngton i Tel Awiw chcą w Iranie, to nie tylko zmiana reżimu; chodzi o zniszczenie państwa i upadek irańskiego społeczeństwa.
Financial Times zacytował wypowiedź ministra obrony Izraela Israela Katza, który stwierdził, że „każdy przywódca mianowany przez irański reżim terrorystyczny… będzie jednoznacznym celem eliminacji”.
Plan Tel Awiwu zakłada zabicie wszystkich irańskich przywódców, tak aby kraj nie mógł być dłużej rządzony i pogrążył się w chaosie.
Potwierdził to również były wysoko postawiony funkcjonariusz izraelskiego wywiadu.
Financial Times przeprowadził wywiad z Dannym Citrinowiczem , który przez 25 lat pracował dla izraelskiego wywiadu wojskowego (IDI) i był szefem sekcji irańskiej w departamencie badań i analiz.
Citrinowicz powiedział FT, że Izrael dąży do „całkowitego zniszczenia tego reżimu, filarów tego reżimu, wszystkiego, co go spaja”.
Były szef wydziału analiz Iranu w izraelskim wywiadzie wojskowym powiedział, że Tel Awiw postrzega wojnę w następujący sposób (podkreślenie dodane):
Jeśli uda nam się dokonać zamachu stanu, to wspaniale. Jeśli uda nam się wyprowadzić ludzi na ulice, to wspaniale. Jeśli uda nam się wywołać wojnę domową, to wspaniale. Izraela w najmniejszym stopniu nie obchodzi przyszłość… [ani] stabilność Iranu.
Wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi stanowi rażące naruszenie prawa międzynarodowego.
UNESCO, organizacja edukacyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych, podkreśliła, że bombardowanie irańskich szkół przez USA i Izrael „stanowi poważne naruszenie ochrony, do której szkoły mają prawo na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego”.
Prestiżowa szkoła prawa Uniwersytetu Stanforda opublikowała wywiad z profesorem prawa międzynarodowego Allenem Weinerem, który stwierdził: „Z perspektywy prawa międzynarodowego uważam, że atak był ewidentnie nielegalny”.
Weiner podkreślił, że państwa mają prawo do samoobrony na mocy prawa międzynarodowego. Iran skorzystał z tego prawa.
Reżimy USA i Izraela twierdziły, że przeprowadziły „prewencyjne” ataki na Iran, ale Weiner podkreślił, że nie było to zgodne z prawem międzynarodowym.
Twierdził, że aby powołać się na samoobronę, państwo może uderzyć tylko wtedy, gdy ma dowody, że „znajduje się w bezpośrednim niebezpieczeństwie ataku ”.
W tym przypadku tak nie jest – podkreślił Weiner. Profesor prawa ze Stanford wyjaśnił:
Założenie, że Iran stanowi ogólne zagrożenie bezpieczeństwa dla interesów USA, nie stanowi bezpośredniego zagrożenia atakiem . Możliwość, że Iran w przyszłości zdobędzie broń jądrową lub międzykontynentalne rakiety balistyczne o zasięgu do kontynentalnych Stanów Zjednoczonych, również nie stanowi bezpośredniego zagrożenia atakiem.
Wojna USA i Izraela przeciwko Iranowi opiera się na kłamstwach.
Wszystkie argumenty, którymi administracja Trumpa próbowała usprawiedliwić tę nielegalną wojnę, upadły.
Pentagon przyznał podczas zamkniętego przesłuchania przed Kongresem, że Iran nie zaatakuje USA i Izraela jako pierwszy i że planuje jedynie działania odwetowe w ramach samoobrony.
Administracja Trumpa twierdziła również, że Iran jest o krok od stworzenia broni jądrowej. To również było nieprawdą.
Było to kolejne kłamstwo rozpowszechniane przez rząd USA w celu usprawiedliwienia nielegalnej wojny.
„Czy Irańczycy za kilka dni lub tygodni będą musieli zbudować lub posiadać bombę [jądrową]?” – pytała prezenterka CNN Becky Anderson Grossi.
„Nie” – odpowiedział wprost.
Szef Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oświadczył: „Nigdy nie dysponowaliśmy żadnymi informacjami sugerującymi, że istnieje zorganizowany, systematyczny [irański] program budowy broni jądrowej”.
Właśnie zakończyła się doroczna Monachijska Konferencja Bezpieczeństwa. Jest to bardzo ważna impreza międzynarodowa, acz w polskich mediach nigdy nie cieszyła się większym zainteresowaniem. Zapewne dlatego, że wyrażane tam treści są zbyt trudne dla pelikanatu przed telewizorami. Nie jest to bowiem impreza propagandowa, lecz merytoryczna. Konsekwentnie, wielkie media, wspominając o jej tegorocznej edycji, skupiły się na wystąpieniu Marco Rubio, który – wbrew przewidywaniom – nie rozjechał zachodniej Europy, tak jak rok temu uczynił to J.D. Vance.
W moim przekonaniu, dwa najważniejsze przemówienia wygłosiła dwójka czołowych niemieckich imperialistów, a mianowicie kanclerz Friedrich Merz i przewodnicząca Komisji Europejskiej Frau Ursula von der Leyen. Merz wygłosił wielką mową o upadku świata opartego na „zasadach”. Pod pojęciem tym propaganda zachodnia rozumie zasady, które Zachód narzucił całemu światu, a wynikłe z liberalnej teorii stosunków międzynarodowych, gdzie pod pretekstem demokracji, praw człowieka i prawa międzynarodowego przez całe dziesięciolecia uprawiano politykę neokolonialną kosztem Globalnego Południa.
Kanclerz oświadczył, że „zasady” łamią już nie tylko Rosja i Chiny, lecz i Stany Zjednoczone zaczynają być w swojej polityce nieprzewidywalne. Dlatego też RFN musi stworzyć największą armię konwencjonalną w Europie, aby militarnie przewodzić kontynentowi na wypadek rosyjskiej agresji. W tym też celu należy dokonać szybkiej federalizacji Unii Europejskiej i dlatego „wspólnie opracowujemy teraz wspólną mapę drogową dla silnej i suwerennej Europy. Europa musi stać się czynnikiem światowej polityki z własną strategią bezpieczeństwa”. Następnie Merz wyjaśnił nam, że ma to się stać na podstawie art. 42, ust. 7 Traktatu Unii Europejskiej, nie rozwijając szczegółów.
Dlaczego kanclerz Merz nie rozwinął szczegółów? Dlatego, że dwa dni wcześniej art. 42, ust. 7 starannie omówiła Frau Ursula von der Leyen w swoim przemówieniu. Dowiedzieliśmy się z jej mowy, że gdy tylko Ukraina zostanie przyjęta do Unii Europejskiej, to natychmiast artykuł ten zostanie uruchomiony i na jego podstawie zostanie zniesiona fundamentalna dla UE zasada jednomyślności państw. Z zaciekawieniem sięgnąłem do przywoływanego artykułu. Nie jestem specjalistą od prawa unijnego, ale wiedziony instynktem czułem, że coś się tutaj nie zgadza, szczególnie, iż szefowa Komisji Europejskiej sama wspomniała o jego „kreatywnej” interpretacji. Oto interesujący nas art. 42, ust. 7:
„W przypadku gdy jakiekolwiek Państwo Członkowskie stanie się ofiarą zbrojnej agresji na jego terytorium, pozostałe Państwa Członkowskie mają w stosunku do niego obowiązek udzielenia pomocy i wsparcia przy zastosowaniu wszelkich dostępnych im środków, zgodnie z artykułem 51 Karty Narodów Zjednoczonych. Nie ma to wpływu na szczególny charakter polityki bezpieczeństwa i obrony niektórych Państw Członkowskich. Zobowiązania i współpraca w tej dziedzinie pozostają zgodne ze zobowiązaniami zaciągniętymi w ramach Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, która dla państw będących jej członkami pozostaje podstawą ich zbiorowej obrony i forum dla jej wykonywania”.
Zaiste, potrzebna jest typowo niemiecka „kreatywność”, aby na podstawie tego zapisu wyprowadzić możliwość zniesienia veta narodowego i zmienić zasadę podejmowania decyzji na większościową, gdyż cytowany fragment nic o tym nie mówi. Zresztą mówi w ogóle o sytuacji „zbrojnej agresji” na któreś z państw członkowskich, a nic takiego nie ma miejsca. Jak więc Friedrich Merz i Frau Ursula doszli do takiej konkluzji?
Mogę się jedynie domyślać, że na podstawie takiego oto ciągu pseudo-logicznego: Ukraina w końcu zawrze pokój z Rosją (bo wymuszą to na Kijowie Amerykanie) → Unia Europejska nie uzna tego pokoju formalnie lub potraktuje go tylko jako czasowy rozejm do czasu odbicia Krymu i Donbasu, a nie za zakończenie wojny → Ukraina zostanie przyjęta do UE → Komisja Europejska i najważniejsze państwa uznają, że w składzie UE jest państwo w stanie wojny, więc aktywują art. 42, ust. 7 → powołując się na sytuację ekscepcjonalną, jaką jest „zbrojna agresja” na państwo członkowskie, Komisja Europejska ogłosi, że „chwilowo” zasada veta państw członkowskich zostaje zawieszona → z biegiem czasu sytuacja „chwilowa” przekształci się w stan permanentny, a kto się będzie sprzeciwiał, ten okaże się „niepraworządny” i zostaną mu obcięte dotacje unijne. I czego Państwo nie rozumiecie?
W takt tej niemieckiej muzyki w Monachium tańczyli Donald Tusk i Radosław Sikorski. Ten pierwszy okazał się nowym wcieleniem „sług narodu ukraińskiego” i obok rozmaitych laudacji dla Wołodymira Żeleńskiego – fatalnego polityka, który dał wciągnąć własny kraj w proxy war między USA a Rosją, użyczając swojego terytorium – wygłosił ciekawe zdanie. Musiało ono wydać się ważne rządowi, gdyż jego rzecznik Adam Szłapka zamieścił je na swoim profilu X: „Niech żyje wolna i niepodległa Ukraina! Niech żyje silna i zjednoczona Europa!”.
To ciekawe hasło, z którego logicznie wynika, że Ukraina ma być „wolna i niepodległa”, podczas gdy Polskę czeka los marchii wschodniej „silnego i zjednoczonego” niemieckiego imperium. Równie komiczny był Radosław Sikorski, który stwierdził, że skoro Europa tyle dopłaciła na wojnę na Ukrainie, to ma moralne prawo do uczestnictwa w rozmowach pokojowych. Jeśli Trump i Putin słuchali tych słów, to turlali się po dywanach z tą samą myślą: „Toczyliśmy sobie proxy war na Ukrainie. Europejczycy z własnej i nieprzymuszonej woli zaczęli finansować jedną ze stron, a teraz skomlą o udział w konferencji pokojowej, która ureguluje globalne stosunki Rosji i Stanów Zjednoczonych. W głowach (i nie tylko głowach) im się poprzewracało!”.
Tak, poprzewracało się. Nad całą konferencją unosił się bowiem narcystyczny samozachwyt elit europejskich nad samymi sobą, nad swoją siłą, moralną wyższością i nad ich „zasadami”. Trump paląc cygaro rzekł sobie pod nosem: „Nie macie żadnych kart!”
Wojna na Bliskim Wschodzie przyłożyła europejskiej energetyce z plaskacza po raz trzeci w ciągu kilku lat. Skończyły się żarty, bo skończyły się pomysły na alternatywne źródła taniej energii. Słupki i procenty szybko zaczęły lecieć w dół po tym, gdy okazało się, że konflikt będzie nieco dłuższy niż założyli sobie w Waszyngtonie.
To, co eurokraci ogłaszali jako „epokowy sukces”, czyli rezygnacja z dostaw surowców z Rosji, szybko weryfikuje się poprzez rzeczywistość w rachunkach i na stacjach benzynowych. Ale nie tylko. Bo mowa także o gospodarce, która się dusi. I choć urzędnicy w Brukseli robią dobrą minę do złej gry, to niebawem kontynent stanie przed tytułowym wyborem.
Niech przemówią liczby
Żeby nie był gołosłownym, bo zawsze taki zarzut może się pojawić. W 2025 roku rosyjskie paliwo kosztowało od 20 do 27 euro za megawatogodzinę, podczas gdy amerykański LNG kosztował od 33 do 50 euro. Zastępując 120–150 miliardów metrów sześciennych rocznie, Europa od 2022 roku przepaliła w piecu 200–300 miliardów dolarów.
Aby zdać sobie sprawę z kruchości tego, co nazywa się „strategią energetyczną UE”, wyobraźmy sobie, że przeprowadzamy się w mieście z wynajmowanego mieszkania o stabilnej cenie do hotelu, w którym stawki dzienne zależą od pogody czy popytu turystycznego. Bo to również istotny fakt: brak stabilnej ceny LNG zależny jest od rynku, a ten z kolei od dostępności szlaków transportowych, które właśnie ulegają zniszczeniu przez wojnę z Iranem. W obliczu eskalacji konfliktu na Bliskim Wschodzie Iran systematycznie atakuje infrastrukturę energetyczną Zatoki Perskiej, skutecznie blokując Cieśninę Ormuz. Obecnie tylko rosyjskie i chińskie statki bezpiecznie żeglują po tych wodach.
Ale nawet gdyby tej wojny nie było, według omawianej już „strategii”, do 2029 roku Stany Zjednoczone będą dostarczać aż do 70% europejskiego zapotrzebowania na LNG. Bez ceny stałej. Czyli silny mróz w Teksasie lub rosnący popyt ze strony azjatyckich koncernów natychmiast podniosą rachunki za ogrzewanie w Niemczech. Tak to działa.
To nie czasowy przestój
Donald Trump, zgodnie z tradycją podaje różne terminy zakończenia konfliktu. Albo w nie sam nie wierzy, albo ich na następny dzień już nie pamięta. Trudno się do tego przywiązywać. W każdym razie administracja Białego Domu już wie, że kryzys dostaw gazu i ropy naftowej z kierunku bliskowschodniego to zjawisko mogące istnieć długo. Pojawiają się więc mniej lub bardziej poważne pomysły jego rozwiązania.
Prezydent USA zasugerował np. wykorzystanie… Marynarki Wojennej do eskortowania tankowców, bo firmy żeglugowe odmawiają podjęcia ryzyka poruszania się Cieśniną Ormuz. Wielcy armatorzy, w tym MSC, Maersk i Hapag-Lloyd, w ogóle zawiesili trasy przez cieśninę po atakach dronów. W rezultacie globalne koszty frachtu gwałtownie wzrosły i to na tyle, że cała operacja podniosłaby koszty finalnego produktu jeszcze bardziej. A nie o to przecież chodzi.
Z drugiej strony, wraca temat wykorzystania rurociągu NordStream. Mówią o tym bynajmniej nie w Europie, ale w… Stanach Zjednoczonych właśnie. Amerykański miliarder Stephen Lynchzwrócił się niedawno do Waszyngtonu o pozwolenie na zakup tej infrastruktury na aukcji upadłościowej po cenie… złomu, mimo że aktywa te szacowane są na 11 miliardów dolarów. Jeśli transakcja dojdzie do skutku, zmaterializuje się sprytny plan: amerykańskie firmy będą wysyłać swój LNG na wysoce dochodowe rynki azjatyckie, jednocześnie zaopatrując Europę w gaz za pośrednictwem sprywatyzowanego rosyjskiego gazociągu.
Zełenski pomoże. Niechcący.
Tymczasem napięcia wokół rurociągu naftowego „Przyjaźń” sięgają zenitu. Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski zakręcił kurek, uderzając w gospodarkę Budapesztu zaledwie miesiąc przed wyborami parlamentarnymi na Węgrzech, co słusznie wywołuje podejrzenia o chęć ingerencji Ukraińców w węgierskie wybory. Początkowo Komisja Europejska odrzuciła możliwość interwencji określając to jako „lokalny spór”, ale teraz blokada rurociągu przeradza się w poważne zagrożenie dla całej sieci energetycznej Unii Europejskiej.
Może więc właśnie dlatego upadły dyskusje o 20. pakiecie sankcji przeciwko Rosji. Wspólnota jednak szybko traci czas na manewry. Prezydent Rosji Władimir Putin otwarcie zasugerował natychmiastowe zakręcenie kurka gazowego, wyprzedzając ewentualne europejskie embargo i umożliwiając Rosji skierowanie się w stronę nowych rynków. Choć to tylko publicystyczna zapowiedź, to jego ostrzeżenie oznacza, że okno na kompromis zamyka się z hukiem.
Ewentualne porozumienie byłoby oczywiście zależne od zmiany stanowiska Brukseli wobec Ukrainy. Ale Europa nie bardzo ma wyjście. Dostęp do rosyjskich surowców dałby gospodarce kontynentu oddech i przywrócił szanse na stanowienie jakiejkolwiek konkurencji w wysoko przetworzonej produkcji. Tym bardziej w związku z brakiem stabilności dostaw np. do Chin. Inaczej Unia Europejska stanie się tylko podrzędnym nabywcą i płatnikiem dla energetyki amerykańskiej. Bardzo zresztą możliwe, że również opartej o… te same rosyjskie zasoby.
Kilka dni temu przegłosowano rezolucję, która penalizuje odmowę przyjęcia ideologii gender oraz jej krytykę. Przegłosowało ją Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy przy prawie pustej sali. Zgromadzenie liczy ponad 300 członków – 71 osób głosowało „za”, 26-„ przeciw”, a dwie osoby wstrzymały się od głosu co razem stanowi jedną trzecią uprawnionych.
Rezolucja otwiera drzwi do karania rodziców, lekarzy czy duchownych za formułowanie swoich poglądów w sprawach identyfikacji płciowej dzieci i wychowanków, a nawet w kwestiach tak drastycznych jak chirurgiczna zmiana płci bez zgody opiekunów. Zachęca się również dzieci do donoszenia na swoich rodziców.
Tego typu ustalenia są zwykle lekceważone przez ich zdecydowanych przeciwników. Zdarza się, że podpisują oni cyrograf w przeświadczeniu, że nikt czegoś tak idiotycznego jak podpisywana ustawa nie będzie przestrzegał. Wydaje mi się, że z takim przeświadczeniem premier Morawiecki popisywał tak zwane „Kamienie milowe” oraz pakiet „Fit for 55”. Potem okazuje się jednak, że „słowo się rzekło – kobyłka u płota” ( jak podobno pozwolił sobie zażartować szlachcic Jakub Zaleski sprowokowany przez króla Jana III Sobieskiego ) i trzeba ją niżej ogona pocałować.
Rezolucja Rady Europy to próbny strzał, to symbolicznie rzecz biorąc wystrzał z Aurory.
Wypowiada nam wszystkim wojnę, której finał nie został wprawdzie jeszcze przesądzony, lecz ta rezolucja będzie stanowiła punkt odniesienia dla dalszego przykręcania nam śruby. Będzie chwalona w mediach jako dobra praktyka, będzie służyła w sądach jako podstawa precedensowych wyroków.
Już chyba służy – gdyż sąd w Rzeszowie nakazał ostatnio szkole honorowanie urojeń pewnego ucznia dotyczących płci, a nawet przyznał mu odszkodowanie.
Dobrym przykładem funkcjonowania precedensu w systemie prawnym nie zawierającym precedensów jest proceder odbierania w Polsce dzieci w powołaniu się na syndrom Gardnera. Wiele lat po tym jak okryty niesławą Gardner popełnił samobójstwo, a jego ofiary otrzymują w USA sute odszkodowania, polskie sądy rodzinne w uzasadnieniu odbierania matce dziecka powołują się na zdiagnozowanie u niej tego nieistniejącego prawnie i skompromitowanego w psychologii syndromu PAS.
Dr Richard Gardner, amerykański psychiatra sądowy popełnił samobójstwo 25 maja 2003 roku. Richard Ducote, prokurator powiedział po jego śmierci: „Módlmy się, aby głupota jego niedorzecznej teorii PAS umarła razem z nim”. Jak się okazało Gardner zeznawał na rzecz mężczyzn pobierając od nich 500 dolarów za godzinę badania czy konsultacji, po czym polecając, aby sąd przyznawał opiekę rodzicowi, który znęcał się nad dziećmi lub je molestował. Nie potępiał w swoich pismach pedofilii. Aprobował również kazirodztwo.
Oczywiście często zdarza się, że jedna ze stron sporu rozwodzących się małżeństw czy rozstających się par „napuszcza” dziecko na byłego partnera wypowiadając się o nim negatywnie lub obarczając go winą za rozwód. To czasami nieuniknione koszty rozstania.
W USA istnieje stowarzyszenie ofiar syndromu Gardnera. To dzieci które sąd odebrał matce i oddał w ręce gwałciciela i pedofila, albo odebrane rodzinie poniewierały się w kolejnych rodzinach zastępczych i sierocińcach. Do polskich sądów rodzinnych informacja o wykreśleniu syndromu Gardnera z rejestru schorzeń uprawniających do odebrania dzieci biologicznym rodzinom nie dotarła do dziś dnia.
Ustawodawcy uchwalający co chwila sprzeczne wewnętrznie czy wręcz kryminogenne przepisy nie zdają sobie chyba sprawy jakich mają prekursorów i w czym uczestniczą. Wzorem donosiciela na własnych rodziców jest przecież bohater ZSRR Pawka Morozow (Павлик Морозов: герой CCCR). Nikt obecnie nie traktuje jego historii poważnie lecz powstawały o nim książki, pieśni, a nawet powstała opera i przez całe lata był stawiany jako wzór sowieckim dzieciom. Przeświadczenie, że dzieci powinny być wychowywane w specjalnych placówkach dzielili stalinowcy z hitlerowcami. Hitlerowcy rabowali nawet niższe rasowo (ich zdaniem) dzieci, na przykład dzieci Zamojszczyzny aby odpowiednio je wychować dla potrzeb państwa niemieckiego. Przeświadczenie, że o zamykaniu kopalni, instalowaniu energetyki jądrowej, wiatraków czy paneli fotowoltaicznych mają prawo decydować psychologowie i historycy to znaczy humaniści (według popularnej definicji to ci, którzy nigdy nie zrozumieli definicji logarytmu) dzielą nasi rządzący z Pol Potem, który wieśniakom kazał wykonywać skomplikowane operacje neurochirurgiczne, a chirurgom kopać rowy.
Wdrażany w medycynie „ protokół terapii daremnej” to wypisz wymaluj hitlerowskie zarządzenia o eliminacji ludzi starych, chorych psychicznie czy niepełnosprawnych dzieci. To wcielanie w życie niemieckich nazistowskich kategorii Lebensunwertes Leben (życie niewarte życia) albo Unnütze Esser ( nieużyteczni zjadacze).
Rewizjoniści historyczni oskarżają o faszyzm i rasizm tych którzy jak Julian Tuwim w znanym wierszyku „Murzynek Bambo” odważą się używać terminu Murzyn. Tymczasem naprawdę nie jest istotne czy nazwiemy czarnoskórego Murzynem czy Afroamerykaninem, a Roma Cyganem.
Natomiast prawdziwą zbrodnią jest odmówienie tylko na podstawie arbitralnej decyzji dwóch czy trzech konowałów terapii osobie, która tej terapii oczekuje, a przez całe życie płaciła przymusowe składki na NFZ. Uporczywej terapii ma prawo odmówić sam pacjent natomiast nie ma prawa decydować za niego lekarz działający być może na rzecz gangu transplantologów.
Rzekomo nie wypada powoływać się w dyskusjach na przykłady wielkich dwudziestowiecznych totalitaryzmów i największych dwudziestowiecznych zbrodniarzy. To kompletna bzdura. Gdyby współcześni Hitlera, Stalina czy Pol Pota wykazali więcej roztropności, gdyby nie lekceważyli pierwszych sygnałów rozwijających się groźnych systemów przemocy, gdyby wreszcie gorliwie popierając postępowanie tyranów nie okazali się pożytecznymi idiotami, nie dopuściliby do sytuacji w której oni sami łatwo stawali się ofiarami.
Dlatego nie tylko wolno lecz nawet trzeba o tym mówić.
Dzień dobry Panie Mirosławie. Piszę dzisiaj do Pana, ponieważ chciałbym, aby zobaczył Pan poruszającą rolkę video nagraną przez naszą młodą wolontariuszkę Zuzię. 18-letnia Zuzia zdecydowała się mówić przed kamerą o tym, co spotkało ją, gdy jako 12-latka chodziła do szkoły w Anglii. Od najmłodszych lat zmuszano ją do rozwiązłości i homoseksualnego stylu życia, a jej nauczycielka religii w katolickiej szkole była… ateistką i lesbijką. Zuzia odważyła się nagrać tę krótką rolkę, aby ostrzec rodziców w Polsce, że to wszystko już dzieje się w naszych szkołach. Proszę zobaczyć:
Zuzia, mimo młodego wieku, nie boi się wychodzić na ulice i brać udziału w kolejnych akcjach informacyjnych. Może Pan umocnić ją w działaniu i dodać jej odwagi poprzez wsparcie naszej Fundacji oraz udostępnienie dalej tej rolki swoim znajomym. Z wyrazami szacunku, Mariusz Dzierżawski Fundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
W niedzielę 8 marca 2026 roku mieszkańcy Izraela otrzymali nietypowe wiadomości SMS od nieznanego nadawcy. Treść komunikatu była wyjątkowo dramatyczna: „Ostatnie amerykańskie systemy radarowe w regionie zostały zniszczone. Liderzy waszego rządu kłamią wam. Opuszczajcie kraj. Pociski są w drodze. Żadne schronienie nie zapewni bezpieczeństwa”. Wiadomość została podpisana przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej.
Według doniesień izraelskich mediów i tureckiej gazety Yeni Şafak, wiadomość dotarła do milionów telefonów komórkowych na terenie całego Izraela. Specjaliści ds. cyberbezpieczeństwa potwierdzili, że nadawca wykorzystał luki w izraelskich sieciach telekomunikacyjnych lub zastosował metody hakerskie porównywalne z tymi, których wcześniej izraelski Mossad używał przeciwko Iranowi.
Warto przypomnieć, że w 2025 roku izraelski wywiad zhakował irańską aplikację i wysyłał ostrzeżenia do irańskich dowódców wojskowych, by opuścili kraj lub zginęli. Teraz role się odwróciły.
Reakcje w mediach społecznościowych okazały się podzielone. Posty informujące o wiadomościach zgromadziły tysiące polubień i setki udostępnień. Niektórzy komentatorzy wyrazili poparcie dla Iranu, nazywając Izrael „rakiem ludzkości” i sugerując mieszkańcom, by nie uciekali. Inni określili wiadomość jako „głupią irańską propagandę”. Część użytkowników zauważyła, że zniszczenie radarów uniemożliwia Izraelowi wczesne ostrzeganie przed atakami, co może wyjaśniać brak syren alarmowych w niektórych przypadkach.
Ta akcja psychologiczna wpisuje się w szerszy konflikt, który wybuchł [sam tak sobie „wybuchł?? md] na początku marca 2026 roku. Wszystko zaczęło się od serii ataków izraelsko-amerykańskich na irańskie instalacje nuklearne i wojskowe. Prezydent USA Donald Trump, który powrócił do Białego Domu po wyborach w 2024 roku, uzasadniał te działania koniecznością powstrzymania irańskiego programu jądrowego.
Iran odpowiedział serią kontrataków, koncentrując się na infrastrukturze wojskowej sojuszników Stanów Zjednoczonych w regionie Zatoki Perskiej. Jak informował „Wall Street Journal”, irańskie siły atakowały systemy radarowe stanowiące podstawę amerykańskiej obrony przeciwrakietowej. Uderzenia miały na celu „oślepienie” przeciwnika i uniemożliwienie wczesnego wykrywania nadlatujących pocisków i dronów.
Jednym z kluczowych celów irańskich ataków był system radarowy AN/TPY-2, będący integralną częścią baterii przeciwrakietowej THAAD rozmieszczonej w Jordanii. Zdjęcia satelitarne opublikowane przez CNN pokazują, że radar w bazie Muwaffaq Salti Air Base został całkowicie zniszczony w pierwszych dniach konfliktu. Wartość tego sprzętu szacowana jest na około 300 milionów dolarów. [oj więcej…. AI : niemal pół miliarda dolarów.md] Podobne uderzenia dotknęły instalacje w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Arabii Saudyjskiej.
Kolejnym poważnym ciosem było zniszczenie największego amerykańskiego radaru w Zatoce Perskiej – AN/FPS-132 stacjonującego w Katarze. Irańskie media, w tym Tehran Times, podały, że radar o zasięgu 5000 kilometrów, służący do śledzenia pocisków balistycznych, został całkowicie zniszczony w precyzyjnym uderzeniu rakietowym. IRGC potwierdziło to w oficjalnym oświadczeniu, podkreślając, że atak był odpowiedzią na agresję USA i Izraela. Katarskie władze również potwierdziły zniszczenia. Koszt tego radaru przekraczał miliard dolarów, a jego utrata oznacza poważne zakłócenia w zdolnościach wczesnego ostrzegania przed atakami.
Według analiz ekspertów, Iran użył precyzyjnych hipersonicznych pocisków manewrujących, które ominęły obronę powietrzną, demonstrując zaawansowane zdolności technologiczne. Ataki były częścią szerszej strategii mającej na celu osłabienie zintegrowanej sieci obrony powietrznej Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników w regionie.
Strategia Iranu wydaje się skupiać na asymetrycznej wojnie. Zamiast bezpośrednich konfrontacji z przeważającymi siłami USA i Izraela, Teheran celuje w słabe punkty, takie jak systemy radarowe i komunikacyjne. To podejście przypomina taktyki stosowane w poprzednich konfliktach, ale teraz wsparte nowoczesną technologią dronów i pocisków hipersonicznych.
Międzynarodowe media podkreślają eskalację konfliktu. Associated Press donosi o intensywnych izraelskich nalotach na Teheran i Bejrut. Stany Zjednoczone zatopiły irański okręt wojenny na Oceanie Indyjskim, a Iran ostrzega przed zniszczeniem infrastruktury wojskowej i ekonomicznej w całym regionie. Prezydent Trump zapowiedział, że bombardowania „dramatycznie wzrosną”.
Eksperci obawiają się, że konflikt może objąć więcej państw, w tym Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie, gdzie już zniszczono kluczowe instalacje radarowe.
Wysyłanie wiadomości SMS do cywilów to nie tylko psychologiczna wojna, ale także próba siania paniki i podważanie zaufania do rządu izraelskiego. W kontekście zniszczonych radarów o wartości miliardów dolarów Iran demonstruje, że jest w stanie uderzać precyzyjnie i skutecznie. To może zachęcić inne grupy, jak Hezbollah czy rebelianci Huti, do podobnych działań.
Wiadomość z 8 marca 2026 roku stanowi kulminację tygodni eskalacji. Zniszczenie amerykańskich radarów to nie tylko militarny sukces, ale także symboliczny cios w hegemonię USA na Bliskim Wschodzie. Czy doprowadzi to do szerszej wojny, czas pokaże, ale już teraz region stoi na krawędzi. Międzynarodowa społeczność wzywa do deeskalacji, lecz głosy te giną w huku eksplozji.
Zaciekłość z jaką „dzisiejsze czasy” walczą z przeszłymi, najobfitsze źródło ma zapewne w chęci unieważnienia doświadczenia historycznego, jako podstawy oceny rzeczywistości. Człowiek rodzi się bez żadnych kompetencji i nababom różnych współczesnych kast zależy, aby takim pozostawał przez całe życie. Wtedy bowiem działa na podstawie instynktów i prostych impulsów, łatwych do zaprogramowania. Podobnie społeczeństwa odcięte od własnych doświadczeń stają się przedmiotem łatwej manipulacji, zwłaszcza gdy pobudza się w nich naturalny przecież instynkt ssania.
Jeszcze w czasach komunistycznych publiczność potrafiła w sobie wyrobić stosowny sceptycyzm wobec różnych fanfar ogłaszających zdobycze socjalizmu i wiedziała, że jeśli oficjalne media bez żadnej widocznej przyczyny ogłaszają, że kampania buraczana idzie dobrze jak nigdy, to znaczy, że należy zrobić obfite zapasy cukru. Teraz ta umiejętność przepadła, a obrobieni przez „marketingowców” ze szklanych wież konsumenci, dokonując niepotrzebnych zakupów, za równie zbędny kredyt, święcie wierzą, że robią świetny interes.
I choć nasza literatura rzadko obierała sobie za przedmiot kwestie podstawowe, tonąc w powodzi zadęć i wołaczy, to i u nas trafiały się arcydzieła niosące w sobie kumulację doświadczeń, których właściwe zastosowanie, pozwalałoby na łatwe omijanie przynęt zawieszonych na haczykach wszystkich światowych wydrwigroszy. W zakresie opisu „dzikiego kapitalizmu” mamy trzy takie powieści – jedną dobrą, w postaci „Nafty” Ignacego „Sewera” Maciejowskiego i dwie genialne, czyli „Lalkę” i „Ziemię Obiecaną”.
Skupmy się na dziele Reymonta, bo jest ono tak dobre, że nawet Andrzej Wajda nie mógł tu wiele popsuć, zatem stworzył film niewiele gorszy od książki, czyli też zostawiający „o wiorstę” z tyłu całą światową konkurencję. „Oskara” nie zdobył, a zapewne jedną z przyczyn była pod każdym względem genialna scena rozliczenia Moryca Welta z bankierem Grunspanem, chcącym odzyskać swój wkład we wspólny interes. Rzeczywiście gra aktorska Wojciecha Pszoniaka i Stanisława Igara bije tu na głowę wszystko co można obejrzeć współcześnie, a przy czym jest tak realistycznie sugestywna, że obnaża wszelkie ułomności ludzkiej natury. Szczególnie w przypadku bankiera Grunspana, który celem zwindykowania od „wspólnika” 30 tysięcy marek, używa wszelkich znanych dziś technik marketingowych. Z tym, że jeszcze „nieokrzesanych” przez dzisiejszych speców od wciskania kitu.
Mamy tu więc wszystko, od przymilnego „jak się kochany pan ma?” i „pan wiesz, że pańska matka była moją kuzynką?”, po obelżywe „ty złodzieju, ja cię każę zgnoić!”. Oczywiście są też formy pośrednie „no przecież do spółki?”, „wiele zarabiamy?” itp. Dowiadujemy się przy okazji, że dawanie pieniędzy „na dzieci” i trąbienie o tym w prasie, już w czasach pierwotnego kapitalizmu było środkiem łagodzenia wizerunku wielkich kanciarzy, trzymających rewolwer w szufladzie. Tu też bez zmian, tylko bardziej kolorowo.
Wszystkie wysiłki prezesa Grunspana, w pewnym momencie nawet grożącego policją, Moryc kasuje jednym zdaniem „kapitał jest mój, bo jest u mnie!” i dlatego „ja zarabiam dość, ale on?”. Ta prosta zasada, poparta twardym „Cicho!”, po którym Grunspan kuli uszy i zamyka szufladę z rewolwerem, jakoś nie chce się przebić do głów przedstawicieli naszych elit. Trudno przy tym precyzyjnie wskazać, w którym ugrupowaniu jest więcej „zakutych łbów” jak to zgrabnie ujął Donald Tusk – czy w jego własnym, czy w głównym opozycyjnym. Jeśli bowiem chodzi o PiS, to najlepszą recenzją jego rozumienia rzeczywistości ( i to pod wodzą nowoczesnego bankiera ), było obwieszenie kraju plakatami o pieniądzach z KPO.
Wtedy zasada „kapitał jest mój, bo jest u mnie” zastosowana przez Komisję Europejską, wywróciła rządy partii Jarosława Kaczyńskiego. W przypadku zaś obecnie rządzących, a już najbardziej ich zwolenników, wierzących w uczciwość SAFE, zakucie łbów dopiero się objawi, o ile program zostanie uruchomiony. Zasada „kapitał jest mój, bo jest u mnie” nigdy się bowiem nie przedawnia i nawet herszt łódzkich „finansistów” musiał przed nią zgiąć kolana, zamknąć szufladę z rewolwerem i odwołać połączenie z policją.
Niestety, mając tak genialne zasoby, kompletnie nie umiemy z nich korzystać, a przecież w polskiej historii nie brak wybitnych postaci, doskonale wiedzących o co w tym wszystkim chodzi. Tyle, że u nas zawsze w cenie ci od dęcia w różne „złote rogi”, zazwyczaj zresztą na cudze zlecenie i za stosowne honorarium, niż ci wiedzący kto, dlaczego, po co i jak chce nas orżnąć.
Zapytałem kilku znajomych, będących zwolennikami KO, czy budując np swój dom zaciągnęliby kredyt na 40 lat w obcej walucie, gdzie kredytodawca określałby zasady zakupu materiałów budowlanych i mógł zgodnie ze swoim widzimisię wstrzymać finansowanie.
Nie znalazłem chętnych na tak „korzystną” pożyczkę.
Dlaczego spór między Zełenskim a Orbanem narasta i jak Der Spiegel rozpowszechnia dezinformację
Zełenski otwarcie groził Orbanowi śmiercią. W rezultacie na Węgrzech zajęto ukraińską ciężarówkę opancerzoną przewożącą około 80 milionów euro w gotówce pod zarzutem prania pieniędzy. Co kryje się za tą historią i co Der Spiegel ukrywa na jej temat?
Anti-Spiegel 6 marca 2026
To, co obecnie dzieje się między ukraińskim przywódcą Zełenskim a premierem Węgier Orbanem, wydaje się czymś z absurdalnego scenariusza filmu, którego żadne studio filmowe nigdy by nie nakręciło. Ale to dzieje się naprawdę, po raz kolejny dowodząc, że życie bywa często bardziej szalone niż najbardziej niewiarygodne filmy. O co więc chodzi?
Kontekst
Stosunki między Węgrami a Ukrainą są już bardzo napięte. Jednym z powodów jest ucisk mniejszości węgierskiej na Ukrainie i działania Kijowa zmierzające do jej przymusowej ukrainizacji. Oczywiście, pozycja Orbána, jako niemal jedynego przywódcy UE, który sprzeciwia się rujnującemu wsparciu udzielanemu Ukrainie w przegranej wojnie, tylko pogarsza sytuację.
Pod koniec stycznia Ukraina wstrzymała dostawy rosyjskiej ropy rurociągiem Przyjaźń, biegnącym z Rosji przez Ukrainę do Europy i wcześniej zaopatrującym Niemcy w tanią rosyjską ropę.
Obecnie tylko Węgry i Słowacja nadal importują rosyjską ropę z UE, wynegocjowawszy zwolnienia z unijnych sankcji wobec Rosji. Obie rafinerie przetwarzają ropę naftową we własnych instalacjach, dostarczając sobie tanią benzynę i inne produkty naftowe. Dlatego ceny energii na Węgrzech, na przykład, nie wzrosły znacząco, podczas gdy w pozostałych krajach UE gwałtownie wzrosły po tym, jak UE przestała importować tanią energię z Rosji.
Kijów twierdzi, że rurociąg jest uszkodzony, czemu zaprzeczają Węgry i Słowacja. Premier Słowacji Fico pokazał nawet dziennikarzom zdjęcia satelitarne potwierdzające integralność rurociągu. Ukraina wcześniej odmówiła wjazdu unijnej grupie ekspertów, której zadaniem jest ocena rzekomych uszkodzeń rurociągu.
Pomimo próśb Węgier i Słowacji, UE nie opowiada się za ponownym otwarciem rurociągu, zmuszając oba kraje do korzystania z krajowych rezerw ropy naftowej w celu utrzymania działalności rafinerii. Ponadto, w odpowiedzi na bojkot ropy naftowej przez Kijów, Słowacja wstrzymała dostawy energii elektrycznej, a Węgry wstrzymały dostawy oleju napędowego na Ukrainę.
Powodem bojkotu dostaw ropy naftowej przez Kijów są wybory, które odbywają się na Węgrzech na początku kwietnia. Kijów i Bruksela chcą, aby Orbán przegrał wybory, a kandydat opozycji, który jest przyjaźnie nastawiony do Brukseli i Ukrainy, wygrał. Są gotowi sprowokować kryzys energetyczny na Węgrzech – a jako „straty uboczne” również na Słowacji.
W odpowiedzi Węgry zawetowały wszelką pomoc UE dla Ukrainy i sankcje wobec Rosji, zapowiadając, że utrzymają to stanowisko do czasu ponownego otwarcia rurociągu przez Kijów. Jest to szczególnie bolesne dla Kijowa, ponieważ kończą mu się pieniądze i pilnie potrzebuje pierwszej wypłaty 90 miliardów euro pożyczki obiecanej mu przez UE po tym, jak Komisja Europejska nie uzyskała w grudniu większości w UE w sprawie uwolnienia rosyjskich aktywów zamrożonych w Europie.
Nawiasem mówiąc, Zełenski po raz pierwszy otwarcie oświadczył na posiedzeniu rządu w czwartek, że rurociąg jest zamknięty z przyczyn politycznych i postawił wypłatę 90 miliardów euro jako warunek jego ponownego otwarcia. Jednak rzekomo niezbędne naprawy potrwają jeszcze miesiąc lub półtora miesiąca, więc rurociąg nie zostanie ponownie otwarty przed tym terminem – kontynuował Zełenski.
Tym oświadczeniem Zełenski otwarcie zasugerował, że nie otworzy rurociągu przed wyborami na Węgrzech, które zaplanowane są na 12 kwietnia, co potwierdza, że prawdziwym celem jest wywarcie wpływu na wybory na Węgrzech przeciwko Orbánowi.
Groźba śmierci Zełenskiego pod adresem Orbána
W czwartek, na posiedzeniu rządu, Zełenski powiedział również:
„Mamy nadzieję, że żaden podmiot w UE nie zablokuje 90 miliardów euro ani pierwszej transzy, a ukraińscy żołnierze będą mieli broń. W przeciwnym razie przekażemy naszym siłom zbrojnym adres tej osoby, aby mogły do niej zadzwonić i porozmawiać z nią w swoim języku”.
Była to jawna groźba śmierci ze strony Zełenskiego pod adresem Orbána. Za chwilę omówimy, jak Der Spiegel przedstawił to swoim czytelnikom, ale od razu powiem: Der Spiegel nie uznał tego za warte osobnego artykułu; zamiast tego wspomniał o groźbie śmierci Zełenskiego jedynie mimochodem w dwóch artykułach na inne tematy, jakby groźby śmierci były czymś zupełnie normalnym w stosunkach międzynarodowych.
Oczywiście Węgry i Słowacja stanowczo potępiły groźbę śmierci Zełenskiego pod adresem Orbána, podczas gdy z innych krajów UE nie odnotowano jeszcze żadnych reakcji.
Orbán odpowiedział na groźbę śmierci przemówieniem, w którym powiedział, że Węgry użyją „siły”, aby zapewnić ponowne otwarcie rurociągu Przyjaźń, odnosząc się do „środków politycznych i finansowych”. Niemieckie media oczywiście z oburzeniem donoszą o groźbach Orbána dotyczących przemocy, ale ukrywają ich przyczynę.
Około 1,5 miliarda dolarów w gotówce i 146 kilogramów złota
W piątek rano Ukraina poinformowała o zatrzymaniu i zajęciu na Węgrzech samochodu ciężarowego przewożącego 9 kilogramów złota oraz 40 milionów dolarów i 35 milionów euro w gotówce. Kijów oskarżył Budapeszt o wzięcie siedmiu ochroniarzy, obywateli Ukrainy i pracowników państwowego ukraińskiego Oshadbanku, którzy eskortowali transport, jako „zakładników” i „kradzież” pieniędzy. W oświadczeniu stwierdzono również, że transport odbył się na podstawie międzynarodowej umowy z austriackim Raiffeisen Bank, a transport z Austrii na Ukrainę odbył się „zgodnie z międzynarodowymi przepisami transportowymi i obowiązującymi europejskimi procedurami celnymi”.
Istnieją jedynie krótkie artykuły w języku niemieckim, które powtarzają ukraińskie oświadczenia i przedstawiają incydent tak, jak opisuje go Kijów. Węgierskie wyjaśnienia są jednak w dużej mierze ignorowane. Na przykład „Der Spiegel” robi to bardzo sprytnie, jak wkrótce zobaczymy.
Węgry wysuwają wobec Kijowa bardzo poważne oskarżenia, o których skali niemieckie media nie donoszą. Oto tłumaczenie pełnego oświadczenia ministra spraw zagranicznych Węgier:
„Węgierski urząd skarbowy i celny prowadzi obecnie dochodzenie w sprawie szokującej zbrodni. Według śledczych, Ukraińcy w ostatnich miesiącach przewozili przez Węgry ogromne ilości gotówki i złota.
Od stycznia przez Węgry przetransportowano łącznie 900 milionów dolarów i 420 milionów euro w gotówce, a także 146 kilogramów sztabek złota.
Mamy kilka poważnych pytań. Przede wszystkim chodzi o ogromną ilość gotówki. Dlaczego Ukraińcy przewożą tak duże sumy? Jeśli rzeczywiście są to przelewy bankowe, pojawia się pytanie: dlaczego banki nie przetwarzają tych transakcji za pośrednictwem regularnych przelewów? Dlaczego konieczne jest przewożenie tak dużych ilości gotówki i to przez Węgry?
Te pytania są szczególnie palące, ponieważ transportom gotówki towarzyszą osoby, które najwyraźniej mają bezpośrednie powiązania z ukraińskimi służbami wywiadowczymi.
Domagamy się wyjaśnienia, dlaczego Ukraińcy w ostatnich miesiącach przewozili przez Węgry tak duże ilości gotówki. Na co są przeznaczane te pieniądze? Kto jest ich właścicielem?
Domagamy się również odpowiedzi na pytanie, czy te pieniądze są jedynie przewożone przez terytorium Węgier czy też czasami pozostają tutaj i są następnie przekazywane komuś na Węgrzech lub na rzecz osób trzecich.
Nasuwa się pytanie: Czy te pieniądze należą być może do tzw. ukraińskiej mafii wojskowej?
Domagamy się natychmiastowych odpowiedzi i wyjaśnień od strony ukraińskiej w tych poważnych kwestiach. Do tego czasu władze węgierskie przeprowadzą bardzo szczegółowe i kompleksowe śledztwo.”
Dla kogo były te pieniądze?
Władze węgierskie od dawna oskarżają Kijów o tajne i nielegalne finansowanie opozycji. Powstaje zatem pytanie, czy te transporty czasami zatrzymywały się na Węgrzech i przekazywały komuś gotówkę.
Osoby ochrony towarzyszące transportowi są również ważne, ponieważ nie są to zwykli ochroniarze ciężarówek opancerzonych. Wszyscy to wysocy rangą czynni lub byli żołnierze lub oficerowie wywiadu; najwyższym rangą jest były generał Giennadij Kuzniecow ze Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU). Pytanie brzmi: dlaczego były generał wywiadu miałby towarzyszyć rzekomo rutynowemu transportowi gotówki?
Co więcej, nasuwa się pytanie, dlaczego ukraiński bank państwowy przetransportował już w tym roku z UE na Ukrainę 900 milionów dolarów i 420 milionów euro w gotówce, a także 146 kilogramów sztabek złota – w zaledwie dwa miesiące. Korupcja ukraińskiego rządu jest powszechnie znana, czego dowodem jest na przykład afera Mindicha sprzed kilku miesięcy, kiedy to osoby z bliskiego otoczenia Zełenskiego ukradły 100 milionów dolarów, które UE przekazała Kijowowi na naprawy ukraińskiej sieci energetycznej.
Skandal korupcyjny wokół Mindicha nie jest w żadnym wypadku skandalem ukraińskim, ponieważ na Zachodzie całkowicie ukrywano fakt, że kradzież 100 milionów euro wydarzyła się tuż pod nosem „stróżów prawa” wysłanych z Zachodu, którzy musieli o tym wiedzieć, bo nikt, kto ma za zadanie monitorować przepływy pieniężne państwowej ukraińskiej spółki energetycznej pod kątem podejrzanych transakcji, nie mógł być na tyle głupi, by przeoczyć tę w zasadzie prymitywną kradzież dokonaną za pomocą sfałszowanych faktur.
Krótko mówiąc: Węgry mają rację, pytając, kto właściwie jest właścicielem tych pieniędzy i kto ma je otrzymać. I to pytanie nie jest skierowane tylko do Ukrainy, ale także do UE, która stoi z boku i obserwuje sytuację, ponieważ tak duże wypłaty gotówki muszą być zgłaszane w UE. Bruksela wie zatem, że Ukraina wypłaca prawie pół miliarda dolarów miesięcznie w gotówce i złocie.
Odkąd afera Mindicha (i inne, wcześniejsze rewelacje) pokazały, że Bruksela doskonale zdaje sobie sprawę z korupcji na Ukrainie – a konkretnie z kradzieży wielu miliardów euro wysłanych z UE – nieuchronnie pojawia się pytanie: kto w UE otrzymuje swoją część, aby wszyscy mogli wygodnie przymykać na to wszystko oko?
Czy te pieniądze należą do ludzi w Brukseli?
W Niemczech mało kto słyszał o Anatoliju Szariju, ale na Ukrainie i w Rosji zna go dosłownie każde dziecko. Jest krytycznym dziennikarzem z Ukrainy, który kiedyś założył partię polityczną i aspirował do polityki, ale został zmuszony do ucieczki przed prześladowaniami Zełenskiego i podobno mieszka w Hiszpanii.
Szarij jest krytyczny wobec Ukrainy i Rosji – i z pewnością nie jest przyjacielem Rosji, w przeciwnym razie uciekłby do Rosji, a nie, jak przypuszczam, do UE – i znany jest z poruszania najbardziej bolesnych kwestii politycznych zarówno w Rosji, jak i na Ukrainie. Uważany jest za bardzo dobrze poinformowanego i mającego odpowiednie koneksje. Szarij poinformował na Telegramie o zajęciu transportu pieniędzy i po przedstawieniu znanych faktów dodał:
„Moje źródła twierdziły wczoraj, że te pieniądze, delikatnie mówiąc, nie były byle jakie i że Orbán o tym wiedział.
Ale byłem pewien, że to pieniądze Zełenskiego. Jakieś łapówki.
Dzisiaj jednak dostaję informację, że pieniądze nie należą do Zełenskiego, a do jego wspólników. Do jakichś ludzi z Europy.
Ta historia jest kompletnie absurdalna i już wczoraj wydawała mi się nierealna.
Dzisiaj jednak kilka źródeł donosi, że Orbán uderzył w „innych ludzi”.
Chodzi o około 80 milionów euro i około 10 kilogramów złota.
To niezwykle drażliwa kwestia, ponieważ pieniądze wcale nie są ukraińskie, a należą do konkretnych osób.
A w Brukseli wiedzą, do kogo należą.
I dlatego prawdopodobnie zrobią wszystko, co w ich mocy, aby skandal nie wywołał zamieszania.
Orbán działał bardzo precyzyjnie i uderzył tam, gdzie boli.
Będziemy nadal monitorować sytuację”.
Oczywiście nie musi to być prawdą, ale biorąc pod uwagę powyższe, wydaje mi się więcej niż prawdopodobne, że Szarij nie pisze bzdur. W każdym razie nie można tego wykluczyć.
Zastanawiałem się już, w związku z wieloma ukraińskimi skandalami, które z pewnością nie byłyby możliwe bez tuszowania ich przez Brukselę, jak ludzie na Zachodzie otrzymują swoją „działkę” za tuszowanie sprawy. Jeśli okaże się, że Ukraina regularnie przemyca miliony, a nawet miliardy euro rocznie w gotówce przez UE, nagle staje się to zrozumiałe, bo naprawdę nie ma problemu z przerzuceniem kilku skrzynek z gotówką z jednej furgonetki do drugiej na jakimś opuszczonym parkingu na Węgrzech pod osłoną nocy, żeby wymienić tylko jedną możliwość. A fakt, że Ukraina ma duże doświadczenie w praniu pieniędzy, nie jest żadną tajemnicą.
Oczywiście, transport pieniędzy mógł mieć również całkowicie legalne motywy; w końcu nic nie zostało udowodnione. Nikt jednak nie może zaprzeczyć, że ta historia rodzi wiele pytań, na które można by odpowiedzieć, gdyby wszystko odbyło się zgodnie z prawem.
Czego czytelnicy „Spiegla” (nie) dowiedzą się
Skoro już wiemy, o co w tym wszystkim chodzi i jakie pytania powinien zadawać krytyczny dziennikarz, przyjrzyjmy się, co dawny hamburski magazyn informacyjny i samozwańcze „media wysokiej jakości”, „Der Spiegel”, mówi swoim czytelnikom o tej historii. „Der Spiegel” opublikował artykuł zatytułowany „40 milionów dolarów, 35 milionów euro i 9 kilogramów złota – Ukraina oskarża Węgry o wzięcie zakładników i kradzież”, który przeanalizujemy, ponieważ bardzo sprytnie odwraca uwagę czytelników od wszystkiego, co mogłoby rodzić pytania.
Artykuł „Spiegla” rozpoczyna się od rzetelnego raportu o zajęciu przez Węgry opancerzonego samochodu ciężarowego. „Der Spiegel” cytuje oburzonego ukraińskiego ministra spraw zagranicznych i stwierdza również, że Węgry wyraziły podejrzenia o pranie pieniędzy. W pierwszych trzech akapitach artykułu nie ma praktycznie nic złego, ale potem coś zaczyna się psuć.
Czwarty akapit brzmi:
„Kilka godzin później węgierskie biuro informacyjne ogłosiło deportację siedmiu eskortujących transport pieniędzy. Analiza ich sytuacji osobistej wykazała, że byli to byli wysocy rangą żołnierze ukraińskiej armii. Niejasne pozostaje, dlaczego miałoby to mieć związek z zarzutem karnym, takim jak pranie pieniędzy”.
Nie można zarzucić Der Spiegelowi zatajenia faktu, że transportowi towarzyszyli „byli wysocy rangą ukraińscy wojskowi”, ale gazeta ukrywa przed czytelnikami istotne szczegóły, takie jak nazwisko byłego generała wywiadu. Co więcej, czytelnik „Spiegla” nie jest informowany o obecności byłych wysokich rangą oficerów ukraińskich służb specjalnych; zamiast tego jest on przekonany, że byli to żołnierze, a nie tajni agenci.
Aby żaden czytelnik Spiegla nie zastanawiał się, dlaczego w rzekomo normalnym transporcie pieniędzy uczestniczyli wysocy rangą oficerowie, Spiegel natychmiast odwraca uwagę czytelników, mówiąc im, co mają myśleć, i dodając: „Pozostaje niejasne, dlaczego miałoby to mieć znaczenie w tak istotnym oskarżeniu o pranie pieniędzy”
Co takiego? Byli wysocy rangą oficerowie wywiadu, w tym generał, eskortowali przesyłkę o wartości 80 milionów dolarów i to nie budzi żadnych wątpliwości u „dziennikarzy” „Spiegla”? To, że państwowy bank z jednego z najbardziej skorumpowanych krajów świata przewozi ogromne sumy gotówki, których cel jest nieznany, a transport jest eskortowany przez byłych oficerów wywiadu skorumpowanego rządu tego kraju, nie budzi żadnych wątpliwości u „Spiegla”?
Tak wygląda dziś w Niemczech krytyczne „dziennikarstwo wysokiej jakości”: nie tylko unikają zadawania pytań, ale także piszą artykuły w taki sposób, że czytelnicy nawet nie myślą o ich zadaniu.
Mylenie przyczyny i skutku.
Aby jeszcze bardziej rozproszyć uwagę czytelników, Der Spiegel natychmiast zmienia temat i informuje o groźbie użycia przemocy przez Orbána, nie wspominając o groźbie śmierci ze strony Zełenskiego. Odwracanie przyczyn i skutków jest, jak wiadomo, bardzo popularnym i skutecznym narzędziem propagandy zachodnich mediów.
W związku z tym Der Spiegel pisze zaraz potem (aby odwrócić uwagę od oficerów wywiadu):
„Jeśli to jest ta »przemoc«, którą pan Orbán ogłosił dzisiaj, to jest to przemoc grupy przestępczej. To terroryzm państwowy i wymuszenie” – napisał Sybiha, odnosząc się do czwartkowych wypowiedzi Orbána, w których zapowiedział on zamiar wygrania sporu o rurociąg Przyjaźń „siłą”.
Następnie następuje akapit, w którym Der Spiegel „wyjaśnia” swoim czytelnikom spór o dostawy ropy. Der Spiegel przedstawia ukraińskie twierdzenie, że rurociąg jest wyłączony z użytku z powodu rosyjskiego ataku, jako fakt, mimo że nikt poza Ukrainą nie potwierdził takiego ataku, zdjęcia satelitarne niczego takiego nie pokazują, a Ukraina nie wpuszcza ekspertów do kraju w celu oceny rzekomych szkód. Oczywiście czytelnicy Der Spiegla nic o tym wszystkim nie wiedzą.
Po tym, jak czytelnicy Der Spiegla są zmuszeni zaakceptować fakt uszkodzenia rurociągu spowodowanego rosyjskim ostrzałem, Der Spiegel pisze dalej, że według Ukrainy „szybka naprawa nie jest możliwa, co spotyka się z niedowierzaniem na Węgrzech i sąsiedniej Słowacji”.
Der Spiegel wspomniał o wątpliwościach Węgier i Słowacji; nie można mu zarzucić, że je ukrywa. Sformułował je jednak w taki sposób, że czytelnicy Der Spiegla są zmuszeni uwierzyć Ukrainie, a tym samym, oczywiście, uznać Węgry za winowajcę sporu, ponieważ wysuwają one bezpodstawne oskarżenia wobec Ukrainy.
Groźba śmierci ze strony Zełenskiego jest bagatelizowana.
Dopiero na samym końcu artykułu „Der Spiegel” wspomina, niemal na marginesie, o groźbie śmierci Zełenskiego wobec Orbána, którą „Der Spiegel” sprytnie bagatelizuje:
„Aby zwiększyć presję, Węgry zablokowały 90-miliardową pożyczkę UE dla Ukrainy, która jest niezbędna dla przetrwania kraju atakowanego przez Rosję. Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski zagroził wówczas premierowi Węgier Viktorowi Orbánowi. „Mamy nadzieję, że pewna osoba w UE nie będzie już blokować tych 90 miliardów euro” – powiedział Zełenski w Kijowie. W przeciwnym razie adres tej osoby zostanie przekazany ukraińskim siłom zbrojnym. „Niech do niego zadzwonią i porozmawiają z nim w swoim języku”.
Kiedy widzę takie artykuły, celowo i bardzo sprytnie skonstruowane i napisane, aby wprowadzić czytelnika w błąd, zawsze zastanawiam się, jak ludzie mogą dobrowolnie płacić za prenumeratę Spiegla, a nawet za sam magazyn, skoro jest tak oczywiste, że Spiegel celowo ich okłamuje.
Czuję się jednak zobowiązany, by powiedzieć coś w obronie autora Spiegla, który napisał tę tandetną robotę: prawdopodobnie sam nie wie, o co chodzi, ponieważ skróty na końcu artykułu wskazują, że został on sfabrykowany przez jakiegoś szarlatana, powołującego się na doniesienia DPA i Reutersa, które zazwyczaj również pomijają istotne informacje. Autor Spiegla najprawdopodobniej nie ma pojęcia, o co chodzi, i po prostu sklecił artykuł z fragmentów tekstu dostarczonych przez Reutersa i DPA.
Tak powstaje większość niemieckich artykułów medialnych o bieżących wydarzeniach. Nie ma w nich żadnych oryginalnych badań; zamiast tego po prostu przyjmują sformułowania podane przez agencje prasowe.
Ale czy to coś zmienia?
Ostatecznie nie ma znaczenia, czy Spiegel i inne niemieckie media wprowadzają czytelników w błąd z powodu niewiedzy, czy też własnej wiedzy.
To pierwsza taka katastrofa. Trump obawiał się, że Iran „uderzy w samo serce Stanów Zjednoczonych”. Straty w ciągu 4 dni są takie same, jak na Ukrainie w ciągu 4 lat. Cios wart dziesiątki miliardów.
Stany Zjednoczone poniosły kolosalne straty w niecałe cztery dni wojny z Iranem. Co więcej, końca walk nie widać – potwierdzili Trump i szef Pentagonu, którzy zauważyli, że będą potrzebować znacznie więcej niż szacowane wcześniej cztery tygodnie, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę operację lądową.
To pierwsza taka katastrofa – wydarzyła się to, czego Trump tak się obawiał. Iran „uderzył w serce Stanów Zjednoczonych”, uderzając w najsłabszy punkt amerykańskiego prezydenta – jego portfel i reputację. Straty poniesione w ciągu czterech dni są równe stratom poniesionym na Ukrainie w ciągu czterech lat. To cios wart dziesiątki miliardów.
Najcięższy cios
Ciężkie walki na Bliskim Wschodzie wkraczają w czwarty dzień. Wzajemne ataki rakietowe i dronów powodują znaczne straty po obu stronach konfliktu – Iran jest zmuszony odeprzeć nie tylko atak amerykańskiej grupy lotniskowców, ale także Izraela i jego sojuszników, sąsiadów z USA.
Tel Aviv i Waszyngton, które publicznie dążyły do zmiany reżimu w Teheranie, zabiły Najwyższego Przywódcę i członków jego rodziny, a także szereg wysoko postawionych urzędników, liderów i dowódców w ataku terrorystycznym, ale teraz temu zaprzeczają, twierdząc, że nigdy nie był to ich cel.
Szef Pentagonu stwierdził również, że operacja Epic Fury jest najbardziej złożoną i precyzyjną operacją w historii USA. Zasugerował też, że może trwać 6 tygodni lub dłużej, co jest sprzeczne z pierwotnymi planami.
Ta właśnie operacja grozi, że stanie się największym wstydem w historii kraju dla Trumpa i Stanów Zjednoczonych. Katastrofa już wisi w powietrzu, ale tendencja ta pogarsza się z każdym dniem. Iran znalazł najsłabszy punkt agresora – system finansowy. Formalnie, jak zauważyli niektórzy eksperci, „uderzył w samo serce Stanów Zjednoczonych”, co oznacza, że rozbił to, czego Stany Zjednoczone broniły, rozpętując kolejną krwawą wojnę – wojnę o pieniądze. Co więcej, to Iran uderza, a Ameryka się jakoś broni.
„Szokująca matematyka” – prawie wszystko zostało obliczone
Pierwsze dni wojny ewidentnie nie potoczyły się zgodnie z planem koalicji euro-izraelsko-amerykańskiej. Iran z powodzeniem zaatakował nie tylko statki i infrastrukturę wojskową w Izraelu (w tym, wstępnie, obiekty nuklearne w Dimonie), ale także amerykańskie bazy wojskowe na całym Bliskim Wschodzie (kilka godzin temu atak trafił w największy w regionie węzeł kontenerowy, port Salalah w Omanie). Oczywiście sam Iran poniósł ogromne straty podczas intensywnych ataków rakietowych – pomoc wojskowa raczej nie może się z nią równać. To sprawia, że straty poniesione przez samych Amerykanów wydają się jeszcze bardziej imponujące.
Iran przeszedł z masowego wystrzeliwania rakiet balistycznych na drony. I słusznie. Drony są tanie i łatwo dostępne. Tymczasem Amerykanie próbują je zestrzelić drogimi rakietami Patriot, z których każda kosztuje 4 miliony dolarów i których zapasy są ograniczone. <…> Irańskie drony zaatakowały zbiorniki magazynowe terminalu naftowego w porcie Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, co spowodowało zawieszenie wszystkich operacji portowych. – pisze obserwator wojskowy Michaił Diegtiariow, autor kanału Sztabu Generalnego.
I to po pierwsze.
Drugie – pierwszego dnia konfliktu irańskie pociski Shahed uderzyły w drogi amerykański radar, całkowicie go niszcząc. Całkowity koszt wynosi 20 000 dolarów w porównaniu z 1,1 miliarda dolarów(wliczając eksploatację i konserwację, aż 20 miliardów dolarów, według ekspertów). Porty, złoża ropy naftowej i strategiczne obiekty wojskowe w USA i Izraelu płoną.
Według agencji Reuters, „centrum danych Amazon w Zjednoczonych Emiratach Arabskich zostało unieruchomione w wyniku ataków Iranu”. Dubaj traci około miliona dolarów za każdą minutę przerwy w działaniu lotniska.
Najwyraźniej Iran metodycznie i krok po kroku podważa roszczenia Emiratów do miana „Szwajcarii Azji”. I już przynosi to efekty. Z każdym dniem coraz bardziej. PS. Jeśli to się utrzyma, sieć bankowa kraju może się załamać. A to byłaby katastrofa. – komentuje obserwator wojskowy Jurij Podolyaka.
Oczywiście, są też szkody spowodowane ogniem własnym agresorów. Podczas odparcia ataku na bazę lotniczą w Ad Dhafra (ZEA) zniszczona została grupa myśliwców F-15. Całkowite straty, wliczając koszt pocisków przeciwlotniczych, wyniosły 306 milionów dolarów.
Co więcej, Emiraty Arabskie zdołały zużyć większość swoich pocisków przeciwrakietowych w ciągu pierwszych dwóch dni, atakując zarówno rzeczywiste cele, jak i wabiki (kosztkażdego to tylko około 300 dolarów). Koszt najprostszego pocisku przeciwrakietowego waha się od 500 000 do 1 miliona dolarów .
Iran od początku wojny wystrzelił w amerykańskie cele w Zjednoczonych Emiratach Arabskich drony i pociski rakietowe o wartości szacowanej na 177–360 milionów dolarów. Dla porównania, Zjednoczone Emiraty Arabskie wydały od 1,45 do 2,28 miliarda dolarów na pociski przechwytujące, próbując je zestrzelić. <…> Zatem Zjednoczone Emiraty Arabskie wydały od pięciu do dziesięciu razy więcej na obronę niż Iran na atak. – zauważyła Kelly Grieco, starsza pracownica naukowa w American Stimson Center.
Co więcej, Iranowi udało się uszkodzić lotniskowiec USS Lincoln czterema pociskami balistycznymi. Lista jest długa.
W sieci pojawiła się strona internetowa obliczająca w czasie rzeczywistym koszty operacji wojskowych USA w Zatoce Perskiej. Co sekundę budżet USA wydaje 4400 dolarów na wojnę w Zatoce Perskiej . W momencie publikacji (w ciągu pierwszych trzech dni działań wojennych) Pentagon wydał 1,9 miliarda dolarów na bombardowania . Bez wystrzeliwania drogich pocisków, wstępne szacunki kosztów kampanii bombowej wynoszą około 220 milionów dolarów dziennie .
To, między innymi, nie uwzględnia rzeczywistych strat w personelu, sprzęcie, infrastrukturze i systemach obrony powietrznej. A co najważniejsze, te dwa miliardy nie obejmują nawet kosztów rozmieszczenia wszystkich grup uderzeniowych lotniskowców i ich wielomiesięcznego utrzymania.
Łącznie do 3 marca Stany Zjednoczone mogłyby wydać prawie 75 miliardów dolarów na przygotowanie i rozpoczęcie operacji wojskowej, co stanowi równowartość lub przewyższenie transze pieniędzy przeznaczonych dla Ukrainy. Według szefa Pentagonu, do zakończenia operacji pozostało jeszcze co najmniej pięć do sześciu tygodni, które nie zostały uwzględnione w budżecie wojskowym.
Nawiasem mówiąc, według źródeł jawnych, koszt jednego dnia wojny USA w Wietnamie wyniósł 120,5 miliona dolarów, a w Korei 27 500 dolarów . Jedyną wojną, w której Stany Zjednoczone poniosły znaczne straty finansowe, była II wojna światowa. Ale tylko po uwzględnieniu inflacji. Jeśli porównamy stan gospodarki, budżety i wydatki bezpośrednie, suma ta nawet nie zbliża się do kosztów operacji irańskiej.
Blokada – Europa jest najgorsza
A nie wspomnieliśmy jeszcze o zablokowaniu Cieśniny Ormuz, gdzie utworzył się korek z około 150-ciu statkami naftowymi i handlowymi. To już odbiło się negatywnie na światowej gospodarce (Amerykanie ponieśli straty, ale oczywiście zyskali też dzięki rosnącym cenom ropy). Europejczycy ponieśli największe straty.
Iran nie upadł. Ale giełdy upadają, od Korei Południowej po Europę. A giełdy zawsze wyczuwają, w którą stronę wieje wiatr. Maklerzy mają o wiele więcej agentów ochrony niż samych maklerów. Wszystko będzie po stronie Rosji i wszystko będzie po myśli Rosji.
W rezultacie cena ropy Brent wynosi 83 dolary i nadal rośnie. Cena gazu w Europie wynosi 750 dolarów po raz pierwszy od 2023 roku. Rosyjska ropa Urals kosztuje ponad 63 dolary za baryłkę.
Aby zrozumieć te liczby: budżet Rosji opiera się na średniej rocznej cenie ropy Urals wynoszącej 59 dolarów za baryłkę, przy wolumenach zbliżonych do średniej z zeszłego roku. Tymczasem nasze wolumeny dostaw ropy są obecnie znacznie wyższe. To prawda, kurs rubla do dolara jest wyższy (co jest niekorzystne dla budżetu). Ale ogólnie rzecz biorąc, budżet (z kilkumiesięcznym opóźnieniem) zostanie wypełniony dochodami z ropy naftowej i gazu, nawet przekraczając założony cel. A co najważniejsze, nasza ropa jest teraz [na rynkach md] jak świeże bułeczki w dzień targowy. A z każdym dniem blokady Cieśniny Ormuz nasza sytuacja będzie się tylko poprawiać.
Wojna Trumpa w Iranie pozbawiła go jakiejkolwiek przewagi ekonomicznej nad Rosją. Dopóki ceny ropy będą rosły, a rynki będą odczuwać wyraźny niedobór podaży, jakiekolwiek nowe „przewagi naftowe nad Rosją” nie wchodzą w grę.
Nadal jestem zdumiony radością Kijowa z powodu rozpoczęcia ataków na Iran. Dla nich to tylko kłopoty. Rosja nie tylko zyskała nowe źródło dochodu, by kontynuować wojnę, ale po tak drastycznym przekroczeniu systemu obrony przeciwrakietowej, jakie obserwujemy na Bliskim Wschodzie, praktycznie nie ma nadziei na jakiekolwiek nowe, masowe dostawy [na Ukrainę md] w przyszłości.
Na początku marca 2026 roku drony wystrzelone przez Iran trafiły w serca cyfrowej infrastruktury Bliskiego Wschodu. Cel? Centra danych Amazon Web Services w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Bahrajnie.
To pierwszy udokumentowany przypadek w historii, gdy duża firma technologiczna poniosła fizyczne straty w wyniku działań wojennych. Skutki odczuły miliony użytkowników — od klientów banków po firmy kurierskie.
Żeby zrozumieć, co się stało, trzeba cofnąć się o kilka dni. 28 lutego 2026 roku Stany Zjednoczone i Izrael przeprowadziły skoordynowane uderzenia na Iran w ramach operacji „Epic Fury” i „Roaring Lion”. Celem było zniszczenie irańskiego programu nuklearnego i balistycznego oraz obalenie przywództwa Islamskiej Republiki. W wyniku ataków zginął Najwyższy Przywódca Ali Chamenei, a wraz z nim kilku kluczowych dowódców wojskowych i urzędnicy państwowi. Iran nie zamierzał pozostać bez odpowiedzi.
W ciągu kolejnych dni irańskie rakiety i drony uderzyły w kilka państw Zatoki Perskiej — ZEA, Bahrajn, Arabię Saudyjską, Kuwejt i Katar. Teheran oskarżył te kraje o wspieranie operacji amerykańsko-izraelskiej. Wśród celów znalazły się jednak nie tylko obiekty wojskowe czy infrastruktura energetyczna. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wprost oświadczył, że centra danych Amazona zostały uderzone celowo, ponieważ infrastruktura chmurowa tej firmy miała rzekomo wspierać operacje wojskowe Stanów Zjednoczonych.
1 marca drony trafiły w centrum danych AWS w Dubaju. Doszło do bezpośrednich trafień serwerów, wybuchły pożary, wyłączyło się zasilanie. Dzień lub dwa później uderzone zostały kolejne 2 obiekty w ZEA, a w Bahrajnie dron eksplodował w pobliżu centrum danych, powodując uszkodzenia strukturalne i zalanie pomieszczeń przez automatyczne systemy gaśnicze. AWS potwierdził, że łącznie 3 obiekty w regionie poniosły poważne straty. Spółka przyznała, że to bezprecedensowe zdarzenie — żadna duża firma technologiczna nie doznała wcześniej fizycznych zniszczeń infrastruktury w wyniku działań wojennych.
Skutki były odczuwalne niemal natychmiast. W ZEA i Bahrajnie przestały działać aplikacje mobilne Abu Dhabi Commercial Bank i Emirates NBD — klienci nie mogli sprawdzić salda, wykonać przelewu ani dodzwonić się na infolinię. Firmy płatnicze Alaan i Hubpay zgłosiły całkowite przestoje — logowanie i transakcje stały się niemożliwe. Platforma Careem, popularna w regionie aplikacja do zamawiania przejazdów i dostaw, miała poważne problemy z łącznością. Zakłócenia dotknęły też oprogramowanie dla przedsiębiorstw firmy Snowflake. AWS zalecił klientom natychmiastowe tworzenie kopii zapasowych i przenoszenie obciążeń do innych regionów, ostrzegając jednocześnie, że pełne przywrócenie działania potrwa znacznie dłużej niż w przypadku typowych awarii — bo tym razem mamy do czynienia z fizycznymi zniszczeniami, a nie błędem oprogramowania.
Warto wiedzieć, jak zbudowana jest infrastruktura AWS, żeby zrozumieć, dlaczego mimo wszystko nie doszło do całkowitego paraliżu. Każdy region chmurowy Amazona składa się z co najmniej 3 stref dostępności — oddzielnych, fizycznie rozproszonych centrów danych, połączonych sieciami o bardzo niskich opóźnieniach. Teoria mówi, że utrata jednego centrum nie powinna mieć większego znaczenia dla działania całości. Praktyka okazała się trudniejsza — ataki uszkodziły 2 z 3 obiektów tworzących region ZEA, co przekroczyło zaprojektowany próg odporności.
Bliski Wschód stał się w ostatnich latach jednym z najważniejszych globalnych węzłów technologicznych. Microsoft zapowiedział inwestycje w ZEA sięgające 15 miliardów dolarów do 2029 roku. Amazon, Google i inne firmy budują tam kolejne obiekty, przyciągane rosnącym popytem na usługi chmurowe i sztuczną inteligencję. Ta koncentracja infrastruktury w jednym, niestabilnym geopolitycznie regionie okazała się teraz poważnym problemem.
Profesor Vili Lehdonvirta, zajmujący się ekonomią cyfrową, ocenił, że choć jest to pierwszy przypadek fizycznego zniszczenia chmury obliczeniowej w czasie wojny, nie jest to sytuacja zaskakująca. Skala inwestycji technologicznych na Bliskim Wschodzie sprawiła, że centra danych stały się naturalnym celem dla każdego, kto chce zadać ból gospodarczo i symbolicznie jednocześnie.
Eksperci z Center for Strategic and International Studies zwracają uwagę, że w erze, w której moc obliczeniowa stała się strategicznym zasobem, wrogowie coraz częściej będą celować nie w rafinerie czy mosty, ale właśnie w centra danych, kable światłowodowe i sieci energetyczne zasilające serwery.
Ataki zbiegły się z zamknięciem przez Iran Cieśniny Ormuz — jednego z kluczowych szlaków transportu ropy naftowej. Połączenie tych dwóch działań wywołało gwałtowny wzrost cen surowców i spadki na giełdach w Stanach Zjednoczonych, Europie i Azji. Rynki finansowe zareagowały nerwowo na perspektywę przedłużającego się konfliktu.
Odbudowa uszkodzonych centrów danych może potrwać tygodnie. Niestabilna sytuacja w regionie utrudnia sprowadzenie ekip technicznych i sprzętu. Amazon nie ujawnił szczegółowych kosztów zniszczeń ani harmonogramu napraw.
To, co wydarzyło się na początku marca 2026 roku, zmienia sposób myślenia o bezpieczeństwie infrastruktury technologicznej. Przez lata zakładano, że centra danych są bezpieczne, bo są nudne — duże, anonimowe budynki bez oznaczeń, poza zainteresowaniem mediów i wojska.
Okazuje się, że w świecie, gdzie chmura obliczeniowa zasila banki, szpitale, systemy płatności i aplikacje rządowe, te budynki są równie strategiczne jak elektrownie czy porty. A drony nie pytają o przeznaczenie budynku, zanim w niego uderzą.
Iran grozi atakami na Europę w przypadku zaangażowania się w konflikt.
Uważny:
Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Iranu stwierdził, że Teheran uzna wszelkie „działania obronne” krajów europejskich w ramach potencjalnej operacji USA i Izraela za akt wojny.
Według doniesień medialnych, irańskie pociski są w stanie uderzyć w cele w Bułgarii i Rumunii, gdzie znajdują się amerykańskie bazy. Gdyby Iran zniszczył bazę w Rumunii, przyniosłoby to bezpośrednie korzyści Rosji, ponieważ rumuńska baza jest miejscem, w którym znajduje się logistyka NATO, która uzbraja Ukrainę.
Jeśli zadeklarowany zasięg pocisku Khorramshahr osiągnie 3000 km, znaczna część Europy – w tym Polska, Niemcy i Włochy – mogą znaleźć się w jego potencjalnej strefie uderzenia.
Zdjęcie ilustracyjne. / foto: Wikimedia, Sebastian Terfloth, CC BY-SA 3.0
==========================================
„Ja też mam swoje potrzeby!”
—————————————–
W ostatnich tygodniach opinią publiczną w Niemczech wstrząsnęła seria ataków na pracowników transportu publicznego. Jej finałem była tragedia, która zmusiła media i władze do rozmowy na temat malejącego bezpieczeństwa w pociągach i autobusach. Ludzie za Odrą boją się powoli podróży zbiorkomem, a pracownicy transportu zastanawiają się, czy warto ryzykować życie w metrze i busie.
W tle jest oczywiście masowa migracja.
Żyjemy w ciekawych czasach! Zachodni influencerzy na TikToku zachwycają się Polską! Codziennie do sieci trafiają tysiące nagrań demonstrujących, jak czysta i bezpieczna jest nasza ojczyzna, a zadowoleni turyści powtarzają z lekkim zdumieniem, że warto do nas przyjechać. Z ich perspektywy Polska stała się tym, czym dawniej były Niemcy: jesteśmy high trust society. Przynajmniej na TikToku.
Wysokie zaufanie, niskie zaufanie
Niemcy przeżywają natomiast ciężkie czasy – ich metropolie stały się niebezpieczne dla obywateli. Jednym z najniebezpieczniejszych miejsc jest niestety Berlin. Według oficjalnych danych berlińskiej policji w 2024 roku w stolicy Niemiec zarejestrowano dokładnie 539 049 przestępstw. To obejmuje wszystko – od kradzieży i aktów wandalizmu po ciężkie przestępstwa z użyciem przemocy, takie jak pobicia, napaści seksualne czy ataki nożem. Dla porównania, polska policja podała, że w tym samym okresie w całym kraju stwierdzono 439 796 przestępstw, co oznacza ich spadek o ponad 34 tysiące w porównaniu z rokiem poprzednim. Inne źródła precyzują dane dla Polski na 440 269 postępowań przygotowawczych, co wciąż pozostaje poniżej berlińskiego rekordu.
Różnica jest porażająca, zwłaszcza gdy spojrzymy na wskaźniki per capita. W Berlinie przypada około 145 przestępstw na tysiąc mieszkańców – to dwanaście razy więcej (!) niż w Polsce, gdzie wskaźnik wynosi zaledwie 11,5.
Nie w każdym miejscu jednak jest tak samo groźnie – za Odrą śmierć i przemoc czekają teraz częściej nie tylko w Berlinie, ale też w… pociągach.
Pociąg donikąd
Śmiertelny atak na 36-letniego konduktora Serkana Çalara w pociągu w Renanii-Palatynacie wywołał ogólnokrajową debatę na temat przemocy, migrantów i reakcji władz w obliczu podobnych sytuacji. Do zabójstwa doszło 2 lutego 2026 r. w pociągu interregio na trasie między Landstuhl a Kaiserslautern. Çalar, doświadczony pracownik Deutsche Bahn, przeprowadzał rutynową kontrolę biletów. Według relacji świadków i wstępnego śledztwa prokuratury, 26-letni sprawca – obywatel Grecji przebywający w Niemczech – nie posiadał ważnego biletu. Gdy konduktor poprosił o okazanie dokumentu, Grek zareagował agresją.
Atak był brutalny: napastnik zadał ofierze wielokrotne ciosy pięścią w głowę, powodując ciężkie obrażenia, w tym krwotok mózgu. Çalar został przetransportowany do szpitala w Kaiserslautern, gdzie mimo wysiłków lekarzy zmarł dwa dni później. Sprawca został aresztowany na miejscu. Atak miał miejsce w wagonie bez kamer monitoringu – coś, co też pokazuje znaczne braki w DB. Świadkowie próbowali natomiast interweniować, ale sprawca był zbyt groźny.
Ten incydent nie był jedyną tego typu napaścią w lutym. Zaledwie kilka dni później w pociągu na trasie Stuttgart–Crailsheim 21-letni Pakistańczyk zaatakował konduktorkę butelką i opluł ją podczas kontroli biletów. Kobieta – na szczęście – uniknęła poważniejszych obrażeń.
Atak na Çalara natychmiast trafił na czołówki gazet i do programów telewizyjnych, stając się katalizatorem narodowej dyskusji. Media głównego nurtu, takie jak „Der Spiegel”, zaczęły podkreślać rosnące poczucie braku bezpieczeństwa w miastach i transporcie publicznym, cytując lidera CDU Friedricha Merza, który mówił niedawno o „nowej jakości agresji” w społeczeństwie. Presja medialna była na tyle silna, że niemiecka minister sprawiedliwości Stefanie Hubig (SPD) zapowiedziała dyskusję o surowszych karach, a podczas konferencji prasowej 4 lutego rząd podkreślił konieczność lepszej ochrony pracowników transportu.
Deutsche Bahn zorganizowała swoją własną konferencję 13 lutego, decydując o wprowadzeniu osobistych kamer dla personelu, zwiększeniu ochrony i dodatkowym patrolach w pociągach. Warto to sobie dokładnie uzmysłowić: pracownicy zbiorkomu mają teraz w Niemczech nosić zamontowane na uniformach kamery, by zwiększyć swoje własne bezpieczeństwo. Tzw. bodycams to, rzecz jasna, popularny element wyposażenia policji, która nosi je, ponieważ konfrontuje się stale z przestępcami. Czy można więc teraz przyznać, że codzienność w Niemczech stała się tak niebezpieczna jak praca funkcjonariuszy?
Winny… Trump?!
Związki zawodowe wykorzystały tragedię w negocjacjach – słusznie lub nie – domagając się nie tylko podwyżek, ale też realnych środków bezpieczeństwa. Bundespolizei podała natomiast, że w 2025 r. odnotowano ponad 5600 aktów przemocy w pociągach i na dworcach, w tym 980 z użyciem noża. Mainstreamowe media zaczęły więc prześcigać się w negowaniu oczywistego problemu, skupiając się kilku fałszywych informacjach, które pojawiły się online po morderczej napaści. Na początku, mówiąc dokładniej, wielu komentujących sprawę w sieci była przekonana, iż napastnik był z Syrii. To nie było jednak prawdą, a dziennikarze głównego nurtu skupili się na korygowaniu fake newsa.
Najbardziej absurdalnej reakcji na tragedię dostarczył jeden z finansowanych publicznie programów (na WDR; telewizja landowa Nadrenii): winę za tragedię zwalono na… Trumpa. Oraz „kulturę macho” i prawicę. To bowiem rosnąca (rzekomo) w siłę światowa prawica ma motywować ludzi do przemocy i ataków na innych w miejscach publicznych. Próba odwrócenia uwagi od rzeczywistości była tak śmieszna, jak i żałosna!
Porażające statystyki
Statystyki z Niemiec malują ponury obraz rzeczywistości – i ten ma raczej niewiele wspólnego z Trumpem i prawicą. Według Deutsche Bahn i Bundespolizei w 2025 r. odnotowano ponad 3000 fizycznych ataków na pracowników kolei – średnio 8–9 dziennie. Takie „wyniki” oznaczają wzrost agresji o 37 proc. w ciągu dekady. W szerszym kontekście Niemcy naliczyli 5600 aktów przemocy w transporcie publicznym, w tym 2200 przestępstw seksualnych i 980 z nożem. Największe problemy mają wielkie miasta: w Hamburgu, na przykład, kolej zgłosiła 119 ataków na kierowców autobusów w 2025 r., co oznaczało wzrost z 96 napaści rok wcześniej.
Szczególnie alarmujący jest aspekt migracji. Raporty BKA, niemieckiej policji federalnej, wskazują na znacznie wyższy udział osób z tłem migracyjnym w przestępstwach z użyciem przemocy, zwłaszcza w miejscach publicznych, jak dworce. Wzrost o 20–30 proc. ataków na urzędników publicznych w latach 2024–2025 (dane tejże policji) łączy się z falą migracji po 2015 r., choć władze unikają takich wniosków, co potęguje frustrację.
Konsekwencją jest też powszechny strach. 32 proc. personelu niemieckich boi się każdego dnia w pracy.
Niebezpiecznie robi się też w Niemczech w innych miejscach publicznych: w parkach i na ulicach. W 2024 roku sama kategoria „przemocy ulicznej” sięgnęła ponad miliona przypadków, o 5,5 proc. więcej niż rok wcześniej i prawie 10 proc. w porównaniu z przedpandemicznym 2019. Ciężkie pobicia w takich miejscach, jak place czy zielone oazy skoczyły o blisko 13 proc., do około 75 tysięcy. Molestowania i inne ataki seksualne wzrosły o ponad 10 proc. w 2023 i kolejne 8 w 2025, a nożownicy szaleją z rekordowymi 29 tysiącami incydentów, co daje ponad 10 proc. więcej niż rok wcześniej. Raporty federalnej policji złudzeń: migranci stoją za nieproporcjonalnie dużą częścią tego brutalnego chaosu. W zeszłym roku podejrzani byli oni o pięć razy więcej aktów przemocy, sześć razy więcej pchnięć nożem i osiem razy więcej napaści seksualnych w miejscach publicznych.
Każdy ma swoje potrzeby
Niektórzy napastnicy są też zwyczajnie bezczelni nawet w obliczu kamer czy przyłapani na gorącym uczynku. Dobrze widać to na przykładzie nagrania z 2025, które dopiero niedawno trafiło do sieci i było szeroko komentowane w niemieckim Internecie w minionych tygodniach. Na nagraniu widać zajście z Eschenheimer Anlage (park) we Frankfurcie, podczas którego 22-letni imigrant o ciemnej karnacji molestował kilka kobiet, domagając się intymnych kontaktów i śledząc je. Zdarzenie nagrane przez jedną z poszkodowanych stało się wiralem na YouTube, również dlatego że napastnik próbował przedstawić siebie samego jako ofiarę.
„Ja tylko chciałem miłości i czułości. Ja walczę o swoje przetrwanie” – słyszymy więc w nagraniu. Imigrant uznał bowiem, że ma prawo do przechodzących obok kobiet i że te muszą dać mu się molestować. Ostatecznie nikt z nas nie może żyć bez miłości! „Ja też mam swoje potrzeby!” – argumentuje więc napastnik filmowany we frankfurckim parku.
Atak na Iran, przeprowadzony w trakcie trwających negocjacji i wymierzony w kluczowe postaci irańskiego rządu, nie zawiera żadnych szczególnych nowości w porównaniu z tym, co już wiedzieliśmy o podejściu Stanów Zjednoczonych i Izraela wobec Teheranu.
Nie powinno dziwić, że Stany Zjednoczone i Izrael arbitralnie decydują się użyć siły przeciwko każdemu, kogo uznają za swojego wroga na całym świecie – i robią to, kłamiąc na temat irańskiego programu nuklearnego, który przez nikogo nie był uważany za bliski realizacji broni atomowej.
W końcu zawsze tak postępowali: celowane naloty, „prewencyjne” ataki, a nawet porwania głów państw, jak w przypadku Wenezueli – działania, które gdyby dokonał ich ktokolwiek inny, bez wahania określilibyśmy mianem terrorystycznych.
Robią to, destabilizując całe obszary świata – zazwyczaj te o kluczowym znaczeniu energetycznym – nie informując wcześniej sojuszników ani nie konsultując się z nimi. Wicepremier Matteo Salvini ujawnił wczoraj, że włoski rząd został powiadomiony o rozpoczęciu operacji wojskowych… dopiero po ich rozpoczęciu. Rzym dowiedział się o wszystkim z telewizyjnych breaking news i depesz agencyjnych.
Historia ministra obrony Guido Crosetto, który – jak się wydaje – utknął z rodziną w Dubaju (co stało się obiektem licznych żartów), pokazuje w rzeczywistości, że Pentagon nie poinformował nawet sojuszników z NATO o nadchodzącym ataku. To kolejne potwierdzenie, że Stany Zjednoczone i Izrael od zawsze stosują zasadę wyższości wobec reszty świata opartą na ich „wyjątkowości”. Mówiąc językiem Markiza del Grillo: „Ja jestem ja, a wy nie jesteście warci funta kłaków”.
Nic zaskakującego, jeśli weźmiemy pod uwagę arogancję, jaką administracja Trumpa rezerwuje dla Europejczyków – i to, że nasi „sojusznicy” zza oceanu od wielu lat zachowują się jak najwięksi wrogowie Europy.
Wywołali arabskie wiosny, które podpaliły Afrykę Północną i Bliski Wschód, rozpętując wojny w Libii, Iraku i Syrii – co podważyło bezpieczeństwo energetyczne i „podwórko” Europy. Dokonali zmiany rządu w Kijowie w 2014 roku, inwestując w operację Majdan 5 miliardów dolarów (jak przyznała w Kongresie podsekretarz Victoria Nuland), otwierając drogę do militarnej konfrontacji z Rosją – po czym wysadzili gazociąg Nord Stream… po tym, jak wcześniej Biden i Nuland otwarcie zapowiadali jego zniszczenie.
W obliczu tego wszystkiego dziecinadą byłoby dziwić się, że Amerykanie nie okazują szacunku europejskim sojusznikom. Nie trzeba być szczególnie przewrotnym, by zauważyć, że atak na Iran – niezależnie od jego rezultatów – spowoduje wzrost cen ropy, także z powodu zamknięcia Cieśniny Ormuz, które wczoraj zapowiedzieli Strażnicy Rewolucji Islamskiej.
Nie trzeba być wybitnym analitykiem, by zrozumieć, że blokada Zatoki Perskiej sprzyja amerykańskiemu eksportowi energii, a wyższe ceny ropy czynią bardziej opłacalnym wydobycie w USA – gdzie kosztowna technologia frackingu nie jest rentowna poniżej 62–65 dolarów za baryłkę.
I nie trzeba być geniuszem, by pojąć, że Europa – już teraz najbardziej uprzemysłowiony region świata, który po rezygnacji z taniego i nieograniczonego rosyjskiego gazu i ropy płaci najwyższe ceny za energię – poniesie z tego ataku dodatkowe, bardzo poważne szkody gospodarcze i bezpieczeństwa.
To, co naprawdę powinno nas wszystkich dziwić, to fakt, że rządy europejskich państw (o Unii Europejskiej, która stała się już jedynie nomenklaturą lobbystów w dużej mierze służących interesom amerykańskim, lepiej nie wspominać) nadal pozostają uległe wobec samowystarczalnej arogancji Stanów Zjednoczonych i Izraela.
Dla nas, Włochów, którzy od dawna uważają tzw. „rozszerzone Morze Śródziemne” (sięgające aż po Morze Czerwone, Ocean Indyjski i Zatokę Perską) za obszar o pierwszorzędnym znaczeniu strategicznym i narodowym, obecne operacje wojskowe powinny być nie do zaakceptowania – właśnie dlatego, że prowadzą wyłącznie do dalszej destabilizacji regionu.
Również jemeńskie milicje Huti ogłosiły wznowienie ataków na statki handlowe w Cieśninie Bab al-Mandab i Zatoce Adeńskiej – w solidarności z zaatakowanym Iranem. Dzięki USA i Izraelowi ruch morski do/z Morza Śródziemnego znów zostanie poważnie utrudniony – ucierpią nasze porty, nasz eksport i import. A kilka okrętów z garstką pocisków w ramach unijnej operacji Aspides na pewno nie wystarczy do ochrony żeglugi – zwłaszcza że nawet Amerykanie musieli w końcu pertraktować z Hutimi po wyczerpaniu zapasów pocisków przeciwlotniczych na niektórych jednostkach US Navy.
Nie ma najmniejszego sensu, by narody europejskie dziś powtarzały, że są sojusznikami USA i Izraela – bo między sojusznikami się rozmawia, podejmuje decyzje wspólnie lub uzgodnione, a przede wszystkim unika się działań jednostronnych, które szkodzą partnerom. Tymczasem Europejczycy są traktowani jak „użyteczni idioci” – mają wspierać kampanie wojskowe i inicjatywy idące wprost przeciwko ich własnym interesom, a potem mają potulnie milczeć.
„Kto sobie sam jest winien, niech sam płacze” – to prawda. Ale europejskie narody muszą się obudzić, zanim będzie za późno. Interesy Stanów Zjednoczonych i Izraela od dawna opierają się na destabilizacji całych obszarów geopolitycznych i energetycznych – to cel dokładnie odwrotny do tego, co powinno przyświecać Europejczykom.
Dlatego jak najszybciej trzeba się wyzwolić z sojuszu, który staje się coraz bardziej jednostronny, uciążliwy i niebezpieczny dla naszego bezpieczeństwa. Tak jak Imperium Rzymskie w fazie schyłkowej, także amerykańskie imperium staje się nieprzewidywalne, groźne i kierowane przez liderów mało wiarygodnych, nieprzygotowanych, a czasem jawnie niestabilnych.
Czy ma sens powierzać naszą obronę, bezpieczeństwo i bazy wojskowe potędze, która z każdym dniem coraz wyraźniej okazuje się naszym wrogiem?
Bo propaganda – z jej śmiesznymi nowomową i obłąkańczymi deklaracjami Trumpa o „nieuchronnym zagrożeniu ze strony Iranu” – nie wystarczy, by usprawiedliwić tę nową wojnę, która sieje chaos tuż u bram Europy. Po 80 latach Europa powinna znaleźć w sobie odwagę, by „uwolnić się od wybawicieli” – z pragmatyzmem, odrzucając sekciarskie dogmaty i nie dając się dłużej wciągać w cudze wojny.
Filo-ajatollah?
Nie trzeba być fanem zmarłego ajatollaha Chameneiego (który był chory i miał 87 lat, ale był wybitną postacią nie tylko Iranu, lecz całego szyickiego islamu), by zauważyć: jeśli nazywamy irański system „reżimem”, to samo powinniśmy powiedzieć o absolutystycznych, dziedzicznych monarchiach Zatoki Perskiej – petro-państwach, w których praw obywatelskich i politycznych jest bardzo mało, a które są naszymi „żelaznymi sojusznikami”, przed którymi Europa często biła pokłony w zamian za miliardowe inwestycje.
Śmieszne jest określanie Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (pasdaran) mianem „ruchu terrorystycznego” – jak zrobił Parlament Europejski, także głosami Włoch – bez przypomnienia, że islamski terroryzm to sunnici (ISIS, Al-Kaida itd.), a nie szyici.
Wręcz przeciwnie: szyici – zarówno arabscy, jak i perscy – są głównym celem sunnickiego ekstremizmu terrorystycznego (wystarczy przeczytać manifesty bin Ladena, al-Zarkawiego czy al-Baghdadiego). Warto też przypomnieć, że to nie Amerykanie ani tym bardziej Włosi powstrzymali ISIS przed zajęciem Bagdadu w sierpniu 2014 roku – lecz trzy pułki irańskich pasdaran, ponosząc przy tym ciężkie straty.
Podobnie wyzwolenie północnego Iraku i wschodniej Syrii spod Państwa Islamskiego w dużej mierze zawdzięczamy szyickim milicjom ludowym wspieranym przez pasdaran.
To niewygodne wspomnienia – zwłaszcza dziś, gdy cały świat uznał za przywódcę Syrii byłego terrorystę Abu Mohammada al-Dżulaniego (Ahmeda asz-Szara), na którego głowę Waszyngton jeszcze niedawno wyznaczył 10 milionów dolarów nagrody. Nikt go nie wybierał – doszedł do władzy jako przywódca sunnickiej milicji islamistycznej sprzymierzonej z Turcją; dawny zastępca Zarkawiego, członek ISIS, założyciel Dżabhat an-Nusra, lider Tahrir asz-Szam. Dziś wszyscy podają mu rękę – także ci, którzy pasdaran nazywają terrorystami.
Pragmatyzm polityki czyni hipokryzją każdy apel o „wartości wolności i demokracji”. Rezygnujemy z energii autokraty Putina, by kupować ją od reżimu Ilhama Alijewa – prezydenta Azerbejdżanu od 2003 roku, następcy ojca Hejdara. Reżim wielokrotnie krytykowany za represje wobec opozycji i brak praw człowieka – jedyna republika na świecie (obok Korei Północnej), w której władza przechodzi z ojca na syna wraz z kultem jednostki.
Tak samo dziś izraelska i amerykańska propaganda (z typową medialną fanfarą posłusznych mediów) serwuje nam kontrast: irańskie dziewczyny za czasów szacha Rezy Pahlawiego kontra kobiety w hidżabach (notabene nieobowiązkowych) w Iranie ajatollahów.
Ten sam chwyt stosowano z burkami afgańskimi, gdy USA i sojusznicy „eksportowali demokrację” do Kabulu – by potem zostawić kraj talibom i burkom.
Wystarczy znać historię lub mieć odpowiedni wiek, by pamiętać fakty: przywrócenie monarchii Pahlawich w Teheranie nie byłoby żadną gwarancją wolności ani demokracji. Szach rządził żelazną pięścią, posługując się niesławną SAVAK, ogłosił się „cesarzem” (jedyny obok Bokassy w tamtych czasach). Nieprzypadkowo jego imperium – sojusznik USA i Izraela – runęło w wyniku wielkich powstań ludowych.
Niejasne perspektywy
Biorąc pod uwagę wszystko to, co zostało powiedziane, staje się oczywiste, że irański program nuklearny i balistyczny stanowią jedynie pretekst, by pogrążyć Iran – sojusznika Rosji i Chin – w całkowitym chaosie, wraz z jego produkcją energii, która dzisiaj jest eksportowana do Azji, a którą Waszyngton chciałby wyłączyć z gry lub – alternatywnie – przejąć pod swoją kontrolę.
Ponadto, Iran podpisał w 2015 roku międzynarodowe porozumienie z administracją Obamy, które następnie Donald Trump unieważnił, kierując się dyktatem Benjamina Netanjahu – co już wówczas rodziło pytanie, kto tak naprawdę trzyma stery w sojuszu izraelsko-amerykańskim. Dziś żądanie nowego porozumienia nuklearnego brzmi groteskowo, zwłaszcza po tym, jak w wojnie trwającej 12 dni, wywołanej w czerwcu zeszłego roku przez Izrael, właśnie Trump ogłosił, że program atomowy Iranu został zniszczony po nalotach bombowców B-2 na irańskie obiekty nuklearne.
W rzeczywistości był to jedynie interwencja, która pozwoliła tymczasowo zatrzymać wojnę i uratować twarz Izraelowi, który wyczerpał zapasy pocisków antyrakietowych, podczas gdy Teheran wciąż dysponował dużą liczbą pocisków balistycznych gotowych do wystrzelenia. Także w obecnej kampanii to prawdopodobnie amunicja zdecyduje o sukcesie lub porażce stron konfliktu – jak podkreślił również Scott Ritter. Co skończy się pierwsze: irańskie nośniki balistyczne czy izraelskie i amerykańskie systemy antyrakietowe?
Siły zbrojne Izraela (IDF) szacują, że Iran posiada obecnie około 2500 pocisków balistycznych. Przed wojną z czerwca 2025 roku te same źródła twierdziły, że Iran zamierza znacząco przyspieszyć tempo produkcji pocisków balistycznych – z 3000 do 8000 sztuk w ciągu dwóch lat. W trakcie konfliktu czerwcowego Iran wystrzelił ponad 500 pocisków w kierunku Izraela, a IDF uważa, że zniszczyła setki pocisków w atakach oraz uniemożliwiła produkcję kolejnych 1500, uderzając w fabryki.
W ostatnich miesiącach, izraelscy wojskowi uważają, że Teheran zainwestował w odbudowę zdolności produkcyjnych, wytwarzając co miesiąc kilkadziesiąt pocisków, aż osiągnął ponownie poziom 2500 sztuk. To bardzo duża liczba, która wymagałaby co najmniej trzykrotnie większej liczby pocisków obrony przeciw balistycznej. Iran zresztą atakuje amerykańskie bazy w arabskich monarchiach Zatoki nie tylko dlatego, że są to ewidentne, uzasadnione cele wojskowe, ale być może także po to, by wzniecić arabskie społeczeństwa, które nienawidzą polityki USA i Izraela – i które mogłyby zmusić emirów do wyrzucenia amerykańskich baz, postrzeganych coraz bardziej jako (bogatsze i lepiej uzbrojone) ramię Izraela.
Także spór, który wybuchł między Cyprem a Wielką Brytanią w sprawie dwóch irańskich pocisków balistycznych określanych jako „błądzących” i potencjalnie skierowanych na brytyjskie bazy na wyspie będącej częścią UE (a obecnie sprawującej półroczną prezydencję), powinien skłonić do refleksji, jak bardzo wojna wywołana przez Izrael i Stany Zjednoczone może bezpośrednio zagrozić Europie i Unii Europejskiej.
W tej wojnie to nie tylko rząd irański stawia wszystko na jedną kartę: USA i Izrael ryzykują nie tylko nieosiągnięcie założonych celów, ale także utratę wiarygodności politycznej i militarnej (zwłaszcza jeśli Iran zdoła zadać swoim wrogom bolesne straty), narażając się na nienawiść większości świata. Z politycznego punktu widzenia należy bowiem zapytać, na jakiej podstawie największa potęga nuklearna świata (obok Rosji) oraz de facto potęga nuklearna, jaką jest Izrael – który nigdy nie poddał się inspekcjom agencji ONZ ds. energii atomowej (MAEA) – mogą sobie rościć prawo do odmawiania Iranowi wzbogacania uranu, a nawet rozwoju pocisków balistycznych i broni jądrowej.
Na zasadzie prawa silniejszego? – Żegnajcie więc szeroko propagowane prawo międzynarodowe, „sprawiedliwy pokój” i przeciwstawienie agresora ofierze, tak drogie naszym politykom i komentatorom.
Wreszcie, po zaledwie 36 godzinach wojny już widać, że najważniejszą lekcją płynącą z tego konfliktu jest ta płynąca z Korei Północnej: gdyby Teheran posiadał broń jądrową, tak jak Pjongjang, nikt nie odważyłby się go zaatakować.
Ta historia opisana jest „przy okazji” biografii Ballali Radziwiłł, ale ta sama historia wywózki –w słynnych „Listach niewysłanych” –Anny Branickierj –Wolskiej
Zgarnęli creme de la creme arystokracji polskiej: Branickich – rodzinę ostatniego właściciela Wilanowa, Radziwiłłów –właścicieli Nieborowa ze synem, synową i ich dziećmi, Krasickich i Zamoyskich – razem 16 osób przebywających w momencie aresztowania w pałacu nieborowskim.
NKWD wywiozło ich 21.stycznia 1945r. etapem przez Gniezno(?) do Moskwy na Łubiankę, a następnie do obozu internowania w Krasnogorsku. Zwolnieni dopiero we wrześniu 1947, 12 października dotarli do Warszawy.
=============================================
„NIGDY SIĘ NIE BAŁAM”- Prawdziwa historia księżnej niezłomnej: Ballali Radziwiłł „Alina Pietrowna Wasilewicz”
Str. 265
„W listopadzie 1946 r pękła deska w podłodze baraku i przyszedł stolarz, by to naprawić. Okazało się że nie jest Niemcem, a Austriakiem i nie stolarzem, a inżynierem z Wiednia, nie jest tez szeregowcem a oficerem. Arnold Nesselrath nie był jedynym więźniem, który ukrywał swą, tożsamość – od niego dowiedzieli się, że w obozie jest codziennie odprawiana Msza św., do której Arnold służy, bo wśród uwięzionych jest trzech księży katolickich. Grupa Polaków zaczęła zastanawiać się, jak się z tym księdzem skontaktować, by móc otrzymać rozgrzeszenie w sposób, na jaki pozwalają warunki. Hrabianka Branicka zorganizowała to –
Wszyscy mieli zgromadzić się w pokoju Zamoyskich o określonej godzinie, wzbudzić w sobie żal i wspólnie się modlić. Kapłan miał się pojawić na wzniesieniu widocznym z okna, gdzie znajdował się magazyn i wielki portret Stalina. Na znak, że już są gotowi mieli otworzyć lufcik i tak ksiądz udzieli im rozgrzeszenia. Ponieważ nie wiedzieli jak ten ksiądz wygląda, umówili się że będzie miał przy sobie coś czerwonego.
Nadszedł ten wyjątkowy dzień. Od rana wszyscy byli skupieni, robili rachunek sumienia z całego życia, mszaliki wędrowały z rąk do rąk. O określonej godzinie wśród kilku jeńców dostrzegli jednego z czerwoną książką pod pachą, który poprawiał czapkę i dyskretnie robił znak krzyża. Edmund otworzył lufcik, wszyscy na kolanach pod zaimprowizowanym ołtarzem modlili się po cichu, niektórzy płakali. Były z nimi tez fraulein Hoth i Węgierka Marika, wtajemniczone też w tę akcje(…) „Spod portretu Stalina z propagandowym hasłem dostaliśmy pierwsze rozgrzeszenie w Rosji” –wspomina Xawery Krasicki.
Skoro udało się uzyskać rozgrzeszenie, zapragnęli tez otrzymywać Komunię św. Ponownie ułożono plan jak przeszmuglować Komunię św. Późnym wieczorem Edmund i Xawery stanęli na czatach, hr. Anna Branicka wspięła się na płot i wypatrywała Arnolda. Ten nadszedł wkrótce, odczekali chwilę, by strażnik na wieży odwrócił się. Austriak wyciągnął puszeczkę po konserwie „Oskar Mayer Chicago” i podał jej: „Anna hier ist Herr Gott”. Z nieprawdopodobnym wzruszeniem Anna wzięła i skierowała się do baraku. Po drodze na czatach rozstawieni byli wtajemniczeni – w tym też japoński generał. Na widok Anny stojący tam Edmund Radziwiłł zdjął czapkę i przyklęknął. Anna weszła do pokoju księstwa Radziwiłłów, postawiła puszkę na ołtarzyku i też uklękła, jak i pozostali. Edmund Radziwiłł wybrany został jednogłośnie do rozdawania Komunii sw która nie była w formie komunikantów, a okruchów obozowego rosyjskiego chleba.(..)
Str. 268
1.stycz 1947 Hrabia Xawery Krasicki ogłosił głodówkę –Rosjanie byli na głodówki niezwykle uczuleni. Napisał list, ze pozbawieni są wolności bez wyroku sądowego, siedzą już 2 lata, pozbawieni swobód obywatelskich, że przebywają razem z Niemcami -swymi wrogami, a faszystowscy generałowie sa lepiej niż oni traktowani. Żądał kontaktu z ambasada RP w Moskwie i wyjaśnień powodu uwięzienia i kiedy wrócą do Polski, a domagał się także posługi księdza katolickiego i jeszcze paru innych rzeczy.
Przyjechało naczalstwo z Moskwy – rozmowy mało dały, ale 2 tygodnie później zjawił więzień ks Piotr Mohr –niemiecki kapelan spod Stalingradu.
Pierwsza Msza św odbyła się w pokoju Zamoyskich na stole przykrytym kocem i czystym prześcieradłem. Ksiądz w kazaniu mówił o Bogu, który przyszedł przez druty i kraty. Część tekstów mszalnych była po łacinie, a część po niemiecku. Na zakończenie zaśpiewali „Boże coś Polskę” a ksiądz rozpoczął „Ojcze nasz” – po polsku. Rosjanie zaczęli im dostarczać białą mąkę na komunikanty i czerwone wino z niemiecką etykietą z Hamburga
„Te msze przynosiły nam uspokojenie, ukojenie, a wielką wartością był też kontakt z ks Mohrem.”
