Putin był gospodarzem dorocznego Międzynarodowego Klubu Dyskusyjnego Wałdaj, w trakcie którego wygłosił wiele interesujących oświadczeń w ramach sesji plenarnej z udziałem zagranicznych dziennikarzy.
Najbardziej godne uwagi było wyjaśnienie ataków Rosji na ukraińskie statki towarowe na Morzu Czarnym i hipokryzja tkwiąca w żądaniach Zachodu, aby Rosja je zaprzestała:
——————————
Putin o propozycji wstrzymania strajków na rafinerie ropy naftowej:
Albo mówią nam: „Niech przestaną atakować wasze rafinerie, a wy przestaniecie atakować ich statki. Niech eksportują ładunki cywilne – produkty rolne”. Ale co z naszymi innymi ładunkami cywilnymi? Takimi jak ropa naftowa i produkty ropopochodne. W ten sposób przerywają strajki, a my zostajemy z nadwyżką oleju napędowego – takiego, na który jest tak duże zapotrzebowanie, powiedzmy, w Stanach Zjednoczonych. Mielibyśmy go więcej. Mamy już wystarczająco dużo oleju napędowego. Ale nie trafiłby on na rynki światowe z powodu zakazów i sankcji obowiązujących obecnie wobec naszej ropy naftowej i produktów ropopochodnych. Jak
więc nasz olej napędowy miałby trafić na rynki światowe, skoro sankcje nadal obowiązują? Nie trafiłby. Jednak w zamian oczekiwano by od nas zaprzestania ataków na cele, które są dla nich wrażliwe ekonomicznie. Trzeba przyznać, że to brzmi absurdalnie.
Putin słusznie zauważa hipokryzję tkwiącą w żądaniach Zachodu, by zaprzestać ataków na najbardziej wrażliwe cele gospodarcze Ukrainy, podczas gdy rosyjska gospodarka nadal jest atakowana lub obkładana sankcjami na rynkach światowych. Wnikliwie dekonstruuje iluzję kryjącą się za tą ofertą: wzajemne zawieszenie broni pozwala Ukrainie eksportować swój potencjał gospodarczy za granicę, podczas gdy rosyjskie rafinerie, choć byłyby bezpieczne przed strajkami, nie mogą eksportować oleju napędowego, którego sama Rosja nie potrzebuje, bo ma go pod dostatkiem. W ten sposób Ukraina zyskuje asymetryczną przewagę.
Putin stwierdza rzecz oczywistą: Ukraina jest państwem buforowym, które nie może istnieć pod własnym egidą, przede wszystkim dlatego, że utraciła już swoją państwowość i suwerenność oraz jest kontrolowana przez interesy zewnętrzne, co stanowi zagrożenie dla Rosji.
Na pytanie, czy Rosja powinna rozbić UE, Putin odpowiedział, że nie ma takiej potrzeby, ponieważ skorumpowany sojusz rozpadnie się sam z siebie w wyniku autodestrukcyjnej polityki.
=============================================
Przyjrzyjmy się teraz najciekawszym wiadomościom dnia na froncie ukraińskim. Dwie rzeczy zasługują na uwagę:
Po pierwsze, Rosja najwyraźniej rozpoczęła swoją coroczną zimową kampanię dezaktywacji Ukrainy, której głównym celem jest Kijów. Pierwsze elektrownie w Kijowie zostały ponownie zaatakowane przez drony i pociski, co spowodowało natychmiastowe przerwy w dostawie prądu i awarię 30% powierzchni miasta, według niektórych doniesień:
Potwierdzono, że trafiona została fabryka w Trypilskiej na południu Kijowa, a rosyjskie źródła wojskowe twierdzą, że trafione zostały również następujące obiekty:
Kijowska Elektrownia Wodna w Wyszogrodzie (na północ od miasta)
Kijowska podstacja elektryczna w pobliżu Naływajkiwki
Obiekt magazynowania energii w akumulatorach w Horenychi
Fragment skutków nocnego strajku w elektrowni cieplnej Trypolis w obwodzie kijowskim.
Nagranie najwyraźniej zostało nakręcone pod kątem, który nie oddaje pełnego rozmiaru zniszczeń.
Najciekawsze jednak było to, że wkrótce potem nowy typ rosyjskiego drona uzbrojonego w „wąsy” zaczął atakować słupy wysokiego napięcia w regionie, co wcześniej się nie zdarzyło. Jak widać poniżej, wiele takich dronów zniszczyło słup:
Zbliżenie jednego z tych „wąsatych” dronów:
Could not load video.
Strona ukraińska donosi, że Rosja zaczęła używać nowej wersji drona „Geran-4”, z „wąsikami” z przodu kadłuba. Jeden z takich dronów rzekomo pojawił się podczas niedawnych ataków na Kijów.Według strony odbierającej, może to być detonator odpalany przez kontakt.Nie sprecyzowano, czy jest to związane z faktem, że strona odbierająca ma teraz możliwość zbadania niektórych zestrzelonych dronów i w związku z tym muszą one eksplodować po zetknięciu z powierzchnią, czy też istnieje inny powód.
Wiodący ukraiński ekspert w dziedzinie radioelektroniki Serhij Flash pisze:
Złe wieści. Dziś, po raz pierwszy, wróg użył specjalnej głowicy kumulatywnego cięcia (CCWH) na reaktywnym bezzałogowym statku powietrznym.
Ten typ głowicy został zaprojektowany specjalnie do niszczenia słupów wysokiego napięcia i żelaznych konstrukcji mostowych.
CCWH składa się z głównej głowicy o masie 40 kg i czterech modułów.
Sądzę, że wróg planuje zaatakować ważne linie energetyczne wysokiego napięcia.
Analiza ukraińskiego kanału Legitimny pisze, że ataki te zapoczątkowały nową rosyjską strategię eskalacji przeciwko Bankowej:
Nasze źródło donosi, że ataki na linie energetyczne, słupy i most południowy w Kijowie są demonstracją i testem nowej strategii. Za pomocą tych ataków Kreml wysyła publiczny komunikat do Bankowej (odnosząc się do ukraińskiego rządu), że jeśli nie będą dążyć do pokoju, sytuacja ulegnie dalszej eskalacji, zgodnie z nowym, bardziej katastrofalnym scenariuszem dla Ukrainy.
Kreml może uszkodzić linie energetyczne, powodując wyłączenie wszystkich obiektów energetycznych i pogrążając kraj w całkowitym blackoutcie. Następnie rozpoczną niszczenie głównych wież telekomunikacyjnych, a następnie mostów o metalowych konstrukcjach.
Według ekspertów, most południowy może zostać wyłączony z eksploatacji na długi czas, jeśli zostanie zniszczone 25% jego podpór kablowych. Jeśli rosyjskie siły zbrojne zniszczą ponad 50%, ryzyko zawalenia się mostu sięgnie 70%. W takim przypadku uderzenie kilku pocisków Iskander całkowicie zniszczy most.
Byłaby to katastrofa logistyczna dla Kijowa i północnej części lewobrzeżnej Ukrainy.
Legitmny
Wspominają o ataku na most w Kijowie, do którego przejdziemy dalej. Oprócz bezprecedensowych ataków na wieże transmisyjne, rosyjskie drony po raz pierwszy zaczęły atakować jeden z ważnych mostów łączących wschodni i zachodni brzeg stolicy Ukrainy.
Na początek wspomnijmy, że około miesiąc temu przekazaliśmy „plotki”, jakoby Rosja planowała zablokować mosty w Kijowie w ramach nowego poziomu eskalacji „bez rękawiczek”:
W tamtym czasie spekulowaliśmy, że mogłoby to być powiązane z plotkami o przyszłych ofensywach na froncie północnym z Czernihowa w kierunku Kijowa. Rosja mogłaby planować atak na wschodni Kijów po odcięciu go od zachodniego brzegu.
Teraz po raz pierwszy Rosja najwyraźniej zaczęła atakować jeden z tych mostów, gdyż Most Południowy został trafiony nie mniej niż trzy razy do chwili pisania tego tekstu przez rzekomo drona Geran-4:
Warto zauważyć, że rosyjski dron zwiadowczy ponownie filmował w czasie rzeczywistym:
Atak drona kamikaze „Geran-4”uderzył dziś rano w podporę kablową Mostu Południowego w Kijowie .
W wyniku ataku uszkodzona została podpora mostu w Kijowie, a ruch uliczny i metro zostały zawieszone.
▪️ Metro i naziemny transport publiczny przez Most Południowy zostały zawieszone” – oświadczył Kliczko. ▪️ Uszkodzone zostały podpora mostu, bariera, nawierzchnia drogi i ochronna betonowa konstrukcja linii metra.
Choć trafienia nie wyrządziły większych szkód poza zawieszeniem ruchu i wywołaniem alarmu, mogły być jedynie zapowiedzią lub testem mającym na celu kalibrację systemów naprowadzania, taktyki lub jakiegoś nowego podejścia, podobnego do tego, które zaobserwowano w przypadku nowych „wąsatych” dronów, które najwyraźniej używają jakiegoś rodzaju nowych głowic kumulacyjnych.
W chwili pisania tego tekstu pojawiły się doniesienia, że Rosja przygotowuje dziś wieczorem kolejny duży atak balistyczny na Kijów i że tym razem rakiety mogą wspólnie z dronami uderzyć w mosty:
❗️Rosja planuje zniszczyć Most Południowy: Podczas kolejnego zmasowanego ataku na Kijów Rosjanie mogą użyć w nim rakiet balistycznych, a konkretnie rakiet „Iskander-M” i północnokoreańskich pocisków KN-24, zgodnie z doniesieniami monitoringu.
👆Ukraiński post
Nadal uważam to za mało prawdopodobne, gdyż wydaje się, że drony były swego rodzaju atakiem testowym, ale z pewnością wskazuje to na eskalację i rozszerzenie zakresu celów działań Putina lub dowództwa rosyjskiego.
W poniższym wątku można znaleźć kilka ciekawych teorii:
Na przykład zauważono, że nowe drony Whisker mają specjalną łączną „ładunkową amunicję tnącą” przeznaczoną do przecinania kabli i że te testowe uderzenia mogły być wymierzone w duże kable nośne mostu, aby osłabić jego konstrukcję, być może w ramach przygotowań do większego ataku balistycznego w przyszłości:
Rosyjski bloger wojenny Jurij Kotenok opisuje dzisiejsze ataki jako test nowej „ulepszonej amunicji na dronach odrzutowych z czterema dodatkowymi ładunkami tnącymi, detonowanymi przez dodatkowe czujniki kontaktowe zwane „wąsami””.
Źródła ukraińskie opisują nową głowicę jako „specjalny ładunek kumulatywno-tnący” (KRSN), składający się z ładunku głównego o masie około 40 kg i dodatkowych ładunków kumulacyjnych.
Jewgienij Poddubny komentuje: „Jeden z ataków trafił w podporę, ale celem były prawdopodobnie liny podtrzymujące konstrukcję. Kijowski most Piwdennyj jest mostem wantowym (wiszącym), co oznacza, że nasze bezzałogowe statki powietrzne będą priorytetowo traktować stalowe odciągi zapewniające stabilność”.
Rybar sugeruje, że tanie drony Geran ze specjalistyczną głowicą bojową mogłyby zmienić sytuację. Wadym Denysenko, szef think tanku „Diełowoj Stolica”, twierdzi, że nowa głowica może być przełomowa i określa atak jako eksperymentalny.
„Wygląda na to, że podjęto decyzję o sprawdzeniu, czy drony Shahed mogą uszkodzić most do tego stopnia, że przestanie on działać”.
W 2020 roku ówczesny doradca mera Kijowa Maksym Bachmatow stwierdził, że około 90% ruchu tranzytowego między lewobrzeżną a prawobrzeżną Ukrainą odbywa się przez most Piwdenny. Dotyczy to również znacznej części ruchu wojskowego. /koniec
Przypomnijmy, że w zeszłym miesiącu Rosja po raz pierwszy zaatakowała jeden z mostów na Dnieprze rzekomo bombą ślizgową, tym razem w pobliżu Zaporoża:
Te rozproszone uderzenia zdają się być swego rodzaju testami lub jednorazowymi działaniami, ale zobaczymy, czy obecna kampania w Kijowie doprowadzi do czegoś systematycznego.
Teraz, jak zawsze, zachodnie media coraz bardziej obawiają się nadchodzącej zimy, zwłaszcza w obliczu coraz bardziej „bezrefleksyjnego” podejścia Rosji do Kijowa:
Na koniec warto dodać, że jeden z głównych polskich analityków proukraińskich stwierdził, że Rosja we wrześniu kontynuowała zdobywanie terytorium, pomimo lokalnych ukraińskich kontrataków, które pozwoliły jej odzyskać terytorium. Najbardziej znaczący z nich miał miejsce w sektorze Lyman:
W rzeczywistości wrzesień wydaje się przynosić największe zyski na froncie od kwietnia tego roku, choć wciąż pozostają one niewielkie w porównaniu z poprzednimi latami. Jak jednak wspomnieliśmy w niedawnym płatnym artykule , Rosja asymetrycznie nadrabia wolniejsze sukcesy na polu bitwy rozszerzając wojnę na inne obszary, gdzie poniosła rekordowe straty przeciwko Ukrainie, prawdopodobnie w okresie strategicznego względnego uśpienia, mającego na celu przeczekanie obecnej, zdominowanej przez drony „meta”, zanim przyszłe postępy (Rassvet itp.) pozwolą na wznowienie śmielszych manewrów na polu bitwy.
Od Zgromadzenia Ogólnego ONZ do zagrożenia nuklearnego nad Kaliningradem: porządek bezpieczeństwa Europy na rozdrożu
Opinia Wolfganga Effenbergera .
Finałowy dzień, 28 września 2026 r., nie zmienia ogólnego obrazu, lecz raczej go potwierdza i wzmacnia w kluczowym momencie: debata generalna ujawnia nie tyle nowy, zamknięty porządek świata, co otwartą walkę o zasady świata wielobiegunowego. Debata generalna 81. Zgromadzenia Ogólnego ONZ oficjalnie odbyła się w dniach 22–28 września 2026 r. (1)
Ostatni dzień sesji może nie przyniósł głównych przemówień programowych z pierwszych kilku dni, ale z pewnością był pouczający i stanowił źródło analiz. Jeden temat, który przewijał się już przez całą debatę, ponownie stał się szczególnie wyraźny:
Państwa coraz częściej zgadzają się, że obecny porządek międzynarodowy jest w kryzysie – ale nie zgadzają się co do tego, co powinno go zastąpić lub jak go zreformować. Być może najważniejsze odkrycie: wielobiegunowość nie jest już stanowiskiem marginalnym.
António Guterres już na początku powszechnej debaty wyraźnie opisał rozwój w kierunku świata wielobiegunowego jako rzeczywistość. Rozróżnił on wielobiegunowość naznaczoną konfliktami i fragmentaryczną oraz „wielobiegunowość sieciową” opartą na wspólnych regułach.
Przemówienia wygłoszone do 28 września włącznie pokazują, że termin ten nie jest już używany wyłącznie przez Rosję lub Chiny.
Zamiast tego pojawiają się różne warianty tego samego podstawowego problemu:
Kto będzie sprawował władzę polityczną w przyszłości?
Kto ustala zasady międzynarodowe?
Kto jest uprawniony do podejmowania decyzji o ich egzekwowaniu?
Jak bardzo Rada Bezpieczeństwa jest nadal reprezentatywna?
Jaką rolę odgrywają USA, Chiny, Rosja, Indie i globalne Południe?
W jakim stopniu suwerenność narodowa może iść w parze ze współpracą globalną?
To zmienia centralne pytanie polityki światowej.
Już nie chodzi tylko o to: Kto należy do istniejącego porządku?
ale coraz częściej: Jak zorganizowany jest porządek międzynarodowy, w którym istnieje wiele ośrodków władzy?
28 września potwierdza krytykę istniejącego porządku.
Doniesienia z minionego dnia pokazują po raz kolejny, że wiele państw uważa obecny porządek międzynarodowy za niewystarczający.
W szczególności państwa mniejsze i średnie krytykowały koncentrację władzy w Radzie Bezpieczeństwa i domagały się większej reprezentacji Afryki i innych regionów, które dotychczas były niedoreprezentowane. AP podsumowuje nastrój ogólnej debaty następująco: choć wiele państw chce utrzymać współpracę wielostronną, jednocześnie krytykują nierówny podział władzy w ONZ.
Krytyka istniejącego porządku nie pochodzi tylko ze strony głównych mocarstw, takich jak USA, Chiny czy Rosja, ale również ze strony państw, które nie chcą dołączyć do nowego bloku.
Nadaje to kategorii Globalnego Południa samodzielne znaczenie.
Korea Północna 28 września: szczególnie wymowny przykład
Przemówienie Korei Północnej wygłoszone ostatniego dnia jest tego dobrym przykładem.
Wiceminister spraw zagranicznych Kim Son Gyong mówił o świecie charakteryzującym się „bezprecedensową wzajemną nieufnością i konfrontacją”. Jednocześnie podkreślił znaczenie multilateralizmu, suwerenności narodowej i konieczności posiadania narodowych zdolności odstraszania.
Co jest tutaj godne uwagi, to nie tyle samo stanowisko Korei Północnej, co jego struktura:
To nie do końca pasuje do prostego schematu: Zachód kontra nie-Zachód.
Pokazuje natomiast, że państwa rzeczywiście mogą popierać multilateralizm, jednocześnie odrzucając dominację poszczególnych mocarstw.
Oznacza to, że istniejące modele wymagają pewnego udoskonalenia.
Istniejąca czteroosobowa struktura pozostaje użyteczna, ale po 28 września powinna zostać sformułowana w bardziej zróżnicowany sposób:
To nie są cztery zamknięte bloki . Pozycje częściowo się pokrywają.
Właśnie to jest ważne.
Trump i Guterres reprezentują dwie różne odpowiedzi na ten sam problem.
Guterres:
zasady międzynarodowe – ograniczenie władzy – porządek wielostronny
Atut:
siła narodowa – odstraszanie – siła negocjacyjna – wynik
Agencja Reuters opisuje przemówienie Trumpa w ONZ z 22 września jako mocno skoncentrowane na interesach narodowych, suwerenności, sile militarnej i bardziej krytycznym podejściu do instytucji międzynarodowych.
Nie oznacza to, że Trump jest „przeciwko porządkowi międzynarodowemu”. Raczej zadaje inne pytanie:
W jaki sposób państwo może chronić swoje interesy, jeśli instytucje międzynarodowe nie wywiązują się rzetelnie z tego zadania?
To zupełnie inna koncepcja porządku niż ta, którą miał Guterres.
Wydarzenia między 22 a 28 września są zatem szczególnie interesujące.
Początkowo główne pytanie brzmiało:
Jak można zachować istniejący porządek międzynarodowy?
Pytanie na początku brzmiało:
Jaki rodzaj porządku międzynarodowego może nadal funkcjonować w warunkach zmienionej dynamiki władzy?
Zgromadzenie Ogólne nie podjęło w ten sposób decyzji o nowym porządku świata.
Zamiast tego ukazała problem ich pochodzenia .
Ukraina: brak konsensusu co do przyczyn, ale konsensus co do potrzeby rozwiązania.
Ukraina pozostaje konfliktem środkowoeuropejskim.
Nadal istnieją różne punkty wyjścia:
Pozycja zachodnia
Suwerenność Ukrainy
integralność terytorialna
Naruszenie Karty Narodów Zjednoczonych przez inwazję rosyjską
Wsparcie dla Ukrainy
brak uznania rosyjskiej strefy wpływów
Stanowisko rosyjskie
długotrwały konflikt bezpieczeństwa
Rozszerzenie NATO
infrastruktura wojskowa
Rosyjskie interesy bezpieczeństwa
Krytyka podwójnych standardów Zachodu
Położenie dużych części Globalnego Południa
Zakończyć wojnę
układy
Szanuj suwerenność
bez konfrontacji blokowej
silniejsza rola państw niezachodnich
Oznacza to, że wcześniej ustalone napięcie pozostaje:
Z jednej strony suwerenność i integralność terytorialna – z drugiej zakończenie wojny poprzez negocjacje.
Obie zasady nie muszą być logicznie identyczne.
Bliski Wschód i Iran zaostrzają konflikt między prawem a władzą
28 września sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu.
Równolegle z obradami Zgromadzenia Ogólnego, trwały działania mediacyjne między USA a Iranem. Agencja Reuters poinformowała 28 września o oddzielnych rozmowach mediacyjnych, podczas gdy Iran naciskał na rozwiązanie dyplomatyczne.
To po raz kolejny uwypukla zasadniczy problem porządku międzynarodowego:
ONZ może formułować normy, jednak rzeczywiste rozwiązanie konfliktów w dużej mierze zależy od dynamiki sił i gotowości stron konfliktu do negocjacji.
To właśnie jest napięcie między
Prawidłowy
I
Móc,
który przewija się przez całą ogólną debatę.
Dodatkowe odkrycie z 28 września: główne mocarstwa coraz częściej podejmują działania poza ONZ.
Szczególnie interesującym wydarzeniem równoległym są relacje pomiędzy USA i Chinami.
28 września agencja Reuters poinformowała o porozumieniach między Waszyngtonem a Pekinem w sprawie ograniczonych obniżek ceł i kontynuacji rozmów. Jednocześnie kluczowe punkty sporne pozostały nierozstrzygnięte.
Jest to niezwykłe w kontekście kwestii porządku świata.
Ponieważ tutaj Zgromadzenie Ogólne nie podejmuje decyzji w sprawie międzynarodowego porządku gospodarczego.
Kluczowe negocjacje odbywają się pomiędzy samymi ośrodkami władzy.
Potwierdza to problem strukturalny: ONZ posiada uniwersalną legitymację, ale nie automatycznie odpowiadającą jej władzę. Główne mocarstwa posiadają znaczną władzę, ale ich decyzje nie posiadają automatycznie uniwersalnej legitymacji.
Kryzys porządku światowego znajduje się pomiędzy tymi dwoma biegunami.
Do 26 września można było jeszcze powiedzieć :
Zgromadzenie Ogólne jest pogrążone w otwartej debacie na temat przyszłego porządku świata.
Po zakończeniu 28 września można sformułować te słowa bardziej precyzyjnie:
81. Zgromadzenie Ogólne ONZ nie stworzyło nowego porządku świata. Dało jednak niezwykle jasno do zrozumienia, że istniejący porządek stracił swoją dawną oczywistość.
Seria historyczna 1888–2026
Rok
Funkcja historyczna
1888
Początek nowej europejskiej konstelacji mocarstw; zbliżenie francusko-rosyjskie.
1904
Brytyjska reorientacja strategiczna; Entente Cordiale; Komitet Obrony Imperialnej
1914
Załamanie się równowagi sił w Europie i początek I wojny światowej
1945
Rzeczywisty nowy początek instytucjonalny: ONZ, Bretton Woods, nowy porządek bezpieczeństwa
1990/91
Koniec bipolarności; zdominowany przez Amerykę porządek przejściowy; „Nowy porządek świata” Busha
1992
Wolfowitz-DPG: Zapobieganie pojawieniu się nowego strategicznego rywala
2014
TRADOC „Wygrać w złożonym świecie 2020–2040”; Przygotowanie do złożonych, globalnych i wielowymiarowych konfliktów2018 zaostrzenie edycji z 2014 r.
2022
otwarta wojna i fundamentalny kryzys europejskiego porządku bezpieczeństwa
2026
otwarta debata na temat porządku instytucjonalnego, militarnego, gospodarczego i technologicznego świata wielobiegunowego
Kluczową informacją na rok 2026 nie jest to, że nowe zamówienie już istnieje. Ono jeszcze nie istnieje.
Zaktualizowana matryca testowa
Ostatni wers jest szczególnie istotny.
Rok 2026 to nie rok 1945.
Do dziś nie ma porównywalnego aktu założycielskiego nowego porządku świata.
Prawdziwe wnioski wyciągnięte ze Zgromadzenia Ogólnego 2026
Rok 2026 nie jest potencjalnym punktem zwrotnym w historii, ponieważ wyłonił się już nowy porządek świata. Rok 2026 jest interesujący, ponieważ istniejący porządek stracił swoją dawną oczywistość, a nowy porządek nie został jeszcze instytucjonalnie ustanowiony.
To znaczy:
1990/91 – dominacja unipolarna
2014 – strategiczna adaptacja do bardziej złożonego świata
2022 – otwarta konfrontacja militarna
2026 – otwarty konkurs regulacyjny
Tutaj zadano pytanie przewodnie
„Od wojny do porządku świata?” – jakie jest jego prawdziwe znaczenie.
Ponieważ kluczowe pytanie historyczne nie brzmi już tylko:
Kto wygrywa daną wojnę?
raczej:
Jaki podział władzy i jakie zasady będą decydować o porządku międzynarodowym po tej fazie transformacji?
Istotna konsekwencja metodologiczna
Rok 2026 oznacza fazę otwartą, przejściową między porządkiem ukształtowanym historycznie, zinstytucjonalizowanym po 1945 r. i silnie ukształtowanym przez Stany Zjednoczone po latach 1990/91, a porządkiem wielobiegunowym, który jeszcze się nie skonsolidował.
Czy z tego powodu
zreformowany porządek wielostronny,
wielobiegunowa równowaga sił,
nowa konfrontacja blokowa,
lub dłuższy okres fragmentacji międzynarodowej
Wynik nie będzie znany do 28 września 2026 r .
To właśnie w tym momencie szczególnie interesujący staje się cykl historyczny 1888 – 1904 – 1914 – 1945 – 1990/91 – 1992 – 2014 – 2022 – 2026 .
Ponieważ teraz kluczowe pytanie brzmi:
Czy porządek świata powstaje poprzez wojny, czy też wojny powstają tam, gdzie istniejący porządek świata nie jest już w stanie pokojowo sprostać zmieniającej się równowadze sił?
Można zbadać tę kwestię, używając szeregów czasowych , bez zakładania od razu wyniku .
28 września nie zmienia istniejącego obrazu, a wręcz go potwierdza. Ogólna debata pokazała:
Dotychczasowe obserwacje można teraz podsumować jako wynik zakończonej ogólnej debaty .
Wielobiegunowość jest wspólnym punktem wyjścia większości wypowiedzi – świat jest wyraźnie kształtowany przez kilka ośrodków władzy.
Należy rozróżnić ONZ jako forum ustalania zasad, prawa i debat politycznych od rzeczywistych ośrodków władzy , które dysponują siłą ekonomiczną, polityczną i militarną.
Ostatnie przemówienia, zwłaszcza z Korei Południowej i Północnej , potwierdzają ten obraz. Nie wprowadzają one żadnego fundamentalnie nowego modelu porządku świata.
28 września nie przyniesie nowego punktu zwrotnego.
Zamiast tego potwierdził:
Świat zmierza w kierunku porządku wielobiegunowego, ale zasady tego nowego porządku nie zostały jeszcze ustalone. ONZ prowadzi nad nimi dyskusję – jednak decyzje są w dużej mierze podejmowane poza ONZ, przez rzeczywiste ośrodki władzy .
Eskalacja w regionie Morza Bałtyckiego stała się widoczna dzień później:
29 września 2026 roku Ambasada Rosji w Londynie opublikowała oświadczenie:
„Każdy, kto opowiada się za blokadą lub atakiem na Kaliningrad, nie powinien mieć złudzeń co do konsekwencji. Każda brytyjska lub natowska akcja militarna przeciwko terytorium Rosji spotka się z wszelkimi dostępnymi Rosji środkami, w tym bronią jądrową”.
Oświadczenie to potwierdzają liczne niezależne media; podaje je również kanał rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. (3)
Ambasada rosyjska wyraźnie odpowiedziała na doniesienia brytyjskich mediów i fikcyjną grę wojenną, a nie na udowodnioną decyzję Wielkiej Brytanii o wprowadzeniu blokady.
Sama ambasada rosyjska podaje następujący powód:
artykuł z brytyjskiego i Paper o Kaliningradzie
możliwość blokady NATO lub nieuznania suwerenności Rosji,
serial Sky News „The Wargame”, który symuluje hipotetyczną wojnę między Rosją a Wielką Brytanią. (4)
Brytyjski artykuł, do którego się odwołuje, omawiał Kaliningrad jako potencjalny słaby punkt Rosji. Inne doniesienia potwierdzają, że omawiano tam scenariusze blokady lub izolacji militarnej. (5)
Od pewnego czasu pojawiają się również względy militarne dotyczące szczególnego strategicznego położenia Kaliningradu:
Rosja – Kaliningrad – Polska – Litwa – Korytarz Suwalski – Kraje Bałtyckie.
Kaliningrad ma wyjątkowe położenie pod względem militarnym:
Terytorium Rosji, lecz oddzielone od kontynentalnej części kraju i położone pomiędzy państwami członkowskimi NATO.
Automatycznie stwarza to problem strategiczny w przypadku poważnej wojny między Rosją a NATO:
W jaki sposób Rosja może zaopatrywać i bronić Kaliningrad, jeśli zagrożone jest połączenie lądowe przez terytorium NATO i szlaki morskie?
Ta właśnie luka jest obecnie przedmiotem publicznej dyskusji.
Ta część również nie jest w całości zmyślona.
Brytyjska dyskusja faktycznie odnosi się do Kaliningradu jako strategicznego punktu Rosji. Cytowany brytyjski ekspert ds. bezpieczeństwa nazwał go „piętą achillesową”. (6)
Ale i tutaj należy dokonać wyraźnego rozróżnienia:
„Kaliningrad jest bezbronny”
jest oceną sytuacji militarnej.
Ponieważ sformułowanie
„za pomocą wszystkich środków, jakimi dysponuje Rosja, w tym broni jądrowej”.
To niezwykle wyraźny przekaz odstraszający od broni nuklearnej.
Jest ona skierowana nie tylko przeciwko hipotetycznej inwazji na centralne terytorium Rosji, ale wprost przeciwko:
Blokada lub działania militarne przeciwko Kaliningradowi.
To ma strategiczne znaczenie.
Ponieważ Moskwa najwyraźniej próbuje określić wstępny etap możliwego konfliktu:
Izolacja militarna Kaliningradu nie powinna być postrzegana jako ograniczona operacja konwencjonalna, lecz jako atak na terytorium Rosji.
To bardzo jasny przekaz odstraszający.
NATO odpowiedziało później, określając rosyjską retorykę nuklearną jako nieodpowiedzialną. Rzeczniczka NATO Allison Hart oświadczyła, że NATO jest sojuszem obronnym, a jego działania i ćwiczenia nie stanowią zagrożenia dla terytorium Rosji. (7)
Rząd brytyjski rzeczywiście zamierza w roku 2026 wdrożyć silniejszą strategię odporności całego społeczeństwa lub strategię odporności narodowej.
We wrześniu 2026 roku brytyjski parlament wyraźnie nakreślił wzmożone przygotowania na wypadek kryzysów i konfliktów. Rząd brytyjski pracuje również nad nowym „Government War Book” i planuje duże ćwiczenia w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego na rok 2027. (8)
A co jeszcze ciekawsze:
25 września 2026 roku, zaledwie kilka dni przed ostrzeżeniem kaliningradzkim, rząd brytyjski ogłosił zamknięte briefingi dotyczące zagrożeń dla firm z sektora infrastruktury krytycznej i obronności. Briefingi te wyraźnie dotyczyły zagrożeń ze strony Rosji. (9)
To prawdziwa zmiana w brytyjskim planowaniu bezpieczeństwa.
Gdy zestawimy te wydarzenia chronologicznie, wyłania się niezwykły obraz:
Dlaczego w zachodnich mediach, grach wojennych i dyskusjach strategicznych Kaliningrad jest coraz częściej traktowany jako potencjalny słaby punkt militarny Rosji – i dlaczego Moskwa teraz wprost odpowiada groźbą odstraszania nuklearnego?
Nie należy wyciągać wniosku na podstawie pojedynczego raportu, że istnieje kompletny plan wojny, lecz raczej przeanalizować szereg dokumentów, ćwiczeń, gier wojennych, oświadczeń publicznych i potencjału militarnego.
Podstawowe, wiarygodne informacje to:
Rosja publicznie oświadczyła 29 września 2026 r., że jakakolwiek akcja militarna Wielkiej Brytanii lub NATO przeciwko Kaliningradowi może spotkać się z odpowiedzią wszelkimi dostępnymi środkami, w tym bronią jądrową.
Prawdziwym przesłaniem strategicznym jest zatem nie tyle „wojna nuklearna jest nieuchronna”, co:
Kaliningrad jest coraz częściej traktowany jako potencjalny punkt zapalny w konflikcie między Rosją a NATO – Moskwa zaś stara się nie uwzględniać tego punktu w zachodnich planach wojskowych, stosując możliwie najbardziej jawne środki odstraszania nuklearnego.
Uważam, że jest to najbardziej obiektywna i wiarygodna interpretacja wydarzenia.
Jednocześnie 29 września 2026 roku prezydent Putin ponownie zwiększył docelową liczebność sił zbrojnych Rosji:
+15 500 żołnierzy aktywnych
Aktywny personel wojskowy: 1 550 500
Łączna liczba personelu upoważnionego, wliczając pracowników cywilnych: 2 441 630. (10)
Jest to już czwarta podwyżka zakładanej liczebności sił zbrojnych w 2026 r.; w porównaniu do stanu na początek 2026 r. wzrost ten, według dostępnych informacji, wynosi ok. 49 860 żołnierzy. (11)
Międzynarodowy Instytut Studiów Strategicznych (IISS) stwierdza w 2026 r., że jeśli produkcja i rekrutacja będą kontynuowane w obecnym tempie, Rosja będzie mogła do 2030 r. zniwelować różnice między obecnym poziomem personelu i wyposażenia a nowo zdefiniowaną, szerszą strukturą sił zbrojnych. (12)
To znaczy:
Władze Rosji najwyraźniej planują nie tylko obecną wojnę na linii frontu, ale także utworzenie na stałe większej struktury wojskowej.
Może być kilka przyczyn:
Odstraszanie przeciwko NATO,
Zabezpieczenie długiej granicy,
Bezpieczeństwo Kaliningradu
Kontrola Arktyki,
Siły na Dalekim Wschodzie,
Wymiana obiektów zniszczonych w wojnie na Ukrainie,
Przygotowanie do długotrwałej konfrontacji z Zachodem.
Nie można na podstawie samej liczby pracowników określić, która z tych motywacji ma największy udział.
Władze rosyjskie wyraźnie uzasadniają zwiększenie liczebności wojsk zagrożeniami zewnętrznymi.
Kiedy Rosja zwiększyła swoje siły zbrojne o 170 000 żołnierzy w 2023 roku, Ministerstwo Obrony Narodowej jednoznacznie uzasadniło to rosnącym zagrożeniem wynikającym z wojny na Ukrainie i trwającego rozszerzenia NATO. Jednocześnie Moskwa oświadczyła, że wzrost ten zostanie osiągnięty dzięki żołnierzom kontraktowym i nie będzie stanowił nowej, dużej fali mobilizacyjnej. (13)
Jest to przede wszystkim rosyjskie wyjaśnienie, a nie niezależnie udowodniony opis faktycznej motywacji.
Ale dla analizy strategicznej ważne jest:
Sama Moskwa umiejscawia budowę w długoterminowym kontekście współpracy Rosja-NATO.
Jednakże należy bezwzględnie brać pod uwagę porównania z Zachodem.
Odosobniony pogląd, że „Rosja się przezbraja”, byłby niepełny.
Europa również dokonuje masowego zbrojenia.
Według SIPRI wydatki na armię w Europie wzrosły realnie o 14% w 2025 r. Rosja wydała na armię około 190 miliardów dolarów w 2025 r., co stanowi 7,5% jej PKB, zgodnie z danymi SIPRI. (14)
Według szacunków IISS do 2025 r. Rosja będzie potrzebowała około 186 miliardów dolarów, czyli ponad 7,3% swojego PKB. (15)
Procenty nie mają większego znaczenia; tutaj liczą się liczby bezwzględne:
SIPRI szacuje, że całkowite wydatki wojskowe w Europie w 2025 r. wyniosą 864 mld USD. Oznacza to realny wzrost o 14% w porównaniu z 2024 r. W przypadku Rosji kwota ta wyniosła 190 mld USD.
W rezultacie otrzymujemy:
To doprowadziło do wzajemnego wyścigu zbrojeń:
Rosja: rozszerzenie NATO i zbrojenia Zachodu → większe siły zbrojne Rosji.
NATO/UE: Wojna Rosji z Ukrainą i postrzegane zagrożenie ze strony Rosji → większe europejskie siły zbrojne.
Obie strony mogą przedstawiać swoje działania jako reakcję na działania drugiej strony.
Czy zatem rozmieszczenie wojsk rosyjskich ma charakter ofensywny czy defensywny?
Pewna odpowiedź brzmi:
Sama liczba pracowników nie jest wystarczająca, aby to ustalić.
Większa armia ma oczywiście potencjał ofensywny.
Ale ta sama armia może być jednocześnie:
Obrona narodowa
Odstraszenie,
Bezpieczeństwo granic,
Obrót,
Wojna na Ukrainie,
Służy jako przygotowanie do ewentualnego konfliktu w ramach NATO.
Od 2022 roku Rosja nie tylko zwiększa liczebność swoich sił zbrojnych. Reorganizuje również strukturę dowodzenia, przekształca brygady w dywizje, tworzy nowe korpusy i armie, rozbudowuje infrastrukturę wojskową na północnym zachodzie i tworzy większą, stałą strukturę wojskową, szczególnie w obwodzie karelijsko-fińsko-bałtycko-kaliningradzkim.
Jednocześnie wiele z tych jednostek nie jest jeszcze w pełni obsadzonych, a znaczna część rosyjskich zdolności bojowych pozostaje ograniczona przez wojnę na Ukrainie. Sytuacja ta świadczy zatem o przygotowaniach do długotrwałego konfliktu między mocarstwami, ale sama w sobie nie jest celowym atakiem Rosji na państwa NATO.
Widoczna eskalacja we wrześniu 2026 r. nie wróży nic dobrego i powinniśmy wziąć sobie do serca apel o „walkę o przetrwanie”.
„Walka o przetrwanie” (17) – gdy stary porządek pokazuje swoje granice
Już na początku 2023 roku Wolfgang Effenberger i Amir Mortasawi opublikowali apel „Stańmy w obronie przetrwania ”. Ich głównym zmartwieniem było to, że wojna na Ukrainie może doprowadzić do bezpośredniej konfrontacji między Rosją a państwami NATO, potencjalnie wywołując eskalację konfliktu nuklearnego w Europie. Autorzy apelowali zatem o odejście od koncepcji, że konflikt musi zostać rozwiązany militarnie, i opowiadali się za negocjacjami oraz rozwiązaniem politycznym.
Dziś, trzy i pół roku później, to pytanie pojawia się ponownie w zmienionych okolicznościach. Rosyjskie ostrzeżenia z 29 września 2026 roku dotyczące potencjalnej izolacji Kaliningradu i odniesienia do „wszystkich środków pozostających w dyspozycji Rosji, w tym broni jądrowej”, wyznaczają nowy etap w konfrontacji bezpieczeństwa. Do tego dochodzi zapowiedziane zwiększenie liczebności rosyjskich sił zbrojnych.
Łączy to bezpośrednio obecny rozwój sytuacji z centralnym pytaniem niniejszego artykułu: Jeżeli istniejący porządek świata utraci zdolność ograniczania konfliktów w ramach ogólnie przyjętych ram reguł, co zajmie jego miejsce?
Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2026 roku pokazało, że równowaga polityczna na świecie już ulega zmianie. Coraz więcej państw kwestionuje istniejący porządek ustanowiony po 1945 roku, a zwłaszcza po 1990 roku, i apeluje o bardziej wielobiegunowe podejście do stosunków międzynarodowych. Jednak nowy, powszechnie akceptowany porządek bezpieczeństwa wciąż nie istnieje.
To właśnie w tej przestrzeni granicznej rośnie ryzyko eskalacji. Stary porządek nie jest już niepodważalny – nowy jeszcze się nie ugruntował. Polityczna reorganizacja świata i rzeczywistość militarna rozchodzą się zatem w czasie. Podczas gdy państwa walczą o wpływy, interesy bezpieczeństwa i nową dynamikę władzy, militarne instrumenty konfrontacji starego bloku pozostają w mocy – w tym odstraszanie nuklearne.
Na tym tle wezwanie do „walki o przetrwanie” nabiera nowego znaczenia. Nie dlatego, że Effenberger i Mortasawi przewidzieli konkretne wydarzenia z 2026 roku, ale dlatego, że fundamentalne zagrożenie, które zidentyfikowali, wciąż istnieje: świat, w którym porządek polityczny rozpada się szybciej, niż udaje się stworzyć nową architekturę bezpieczeństwa, jest szczególnie podatny na błędne kalkulacje i eskalacje.
Kluczowe pytanie brzmi zatem nie tylko, kto ostatecznie dysponuje większą siłą militarną . Decydującym czynnikiem jest raczej to, czy uda się stworzyć ramy polityczne między rozpadającym się starym porządkiem a nowym, który dopiero ma się wyłonić – ramy, które ograniczą konflikty, uwzględnią interesy bezpieczeństwa wszystkich stron i zapobiegną bezpośredniemu starciu między mocarstwami nuklearnymi.
Autorzy wezwali zatem do odejścia od koncepcji, że konflikt należy rozstrzygać na drodze militarnej, opowiadając się za negocjacjami i poszukiwaniem rozwiązania politycznego.
Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2026 roku pokazało, że równowaga polityczna na świecie już ulega zmianie. Coraz więcej państw kwestionuje istniejący porządek ustanowiony po 1945 roku, a zwłaszcza po 1990 roku, i apeluje o bardziej wielobiegunowe podejście do stosunków międzynarodowych. Jednak nowy, powszechnie akceptowany porządek bezpieczeństwa wciąż nie istnieje.
To właśnie w tej przestrzeni granicznej rośnie ryzyko eskalacji. Stary porządek nie jest już niepodważalny – nowy jeszcze się nie ugruntował. Polityczna reorganizacja świata i rzeczywistość militarna rozchodzą się zatem w czasie. Podczas gdy państwa walczą o wpływy, interesy bezpieczeństwa i nową dynamikę władzy, militarne instrumenty konfrontacji starego bloku pozostają w mocy – w tym odstraszanie nuklearne.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w Niemieckich Siłach Zbrojnych. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i edukację średnią (inżynieria lądowa i matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w Wyższej Szkole Budownictwa Lądowego i Wodnego. Od tego czasu publikował prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki Stanów Zjednoczonych. Jego najnowsze publikacje obejmują:
Rządy, które stwarzają więcej problemów niż rozwiązują, nie zasługują na przetrwanie.
Rozważmy te ostatnie nagłówki: (1) „Nowy Jork wraca do autobusów gazowych po tym, jak boleśnie przekonał się, że wersje elektryczne mają poważne problemy”, (2) „Jako były szef MI6, wiem, że polityka klimatyczna Wielkiej Brytanii naraża nas na niebezpieczeństwo ze strony naszych wrogów” i (3) „Hiszpania: 74% podejrzanych o przestępstwa seksualne w Kraju Basków to obcokrajowcy”.
Pochodzą z trzech różnych krajów zachodnich i dotyczą trzech zupełnie różnych kwestii – transportu publicznego, bezpieczeństwa narodowego i przestępczości z użyciem przemocy – jednak każdy z tych raportów pokazuje prawdziwe konsekwencje niepowodzeń rządu:
(1) Aby osiągnąć zerową emisję netto CO₂, Nowy Jork zainwestował w autobusy elektryczne, które są zbyt drogie i całkowicie zawodne dla potrzeb miasta. (2) Były szef brytyjskiego wywiadu jest w końcu gotowy publicznie przyznać, że urojeniowa obsesja jego kraju na punkcie „zmiany klimatu” zniszczyła zdolność Wielkiej Brytanii do samowystarczalności przemysłowej i energetycznej oraz uczyniła byłe supermocarstwo zależnym od zagranicznych przeciwników w kwestii przyszłego przetrwania. (3) Chociaż obcokrajowcy stanowią zaledwie 10% populacji Kraju Basków, odpowiadają za 74% aresztowań za gwałt, 73% aresztowań za zabójstwo, 95% aresztowań za jazdę pod wpływem alkoholu, 80% aresztowań za kradzież i 78% aresztowań za brutalny rozbój.
Uderzający w tych doniesieniach jest ich czynnik „Oczywiście!”. Zwykły, rozsądny człowiek bez trudu przewidziałby awarię miejskiej floty autobusów elektrycznych, przeniesienie kluczowych gałęzi przemysłu kraju za granicę czy politykę otwartych granic, która praktycznie zaprasza zagraniczną inwazję. Mimo to burmistrzowie, gubernatorzy i premierzy realizowali te katastrofalne programy, podczas gdy szefowie agencji wywiadowczych i miliony urzędników państwowych albo popierali ich szkodliwe decyzje, albo haniebnie milczeli.
Środkowy artykuł odnosi się do transkrypcji przemówienia, które sir Richard Dearlove wygłosił w zeszłym tygodniu przed Fundacją Polityki Globalnego Ocieplenia w Londynie. Było to dobre przemówienie na ważny temat, a Dearlove zasługuje na uznanie za zajęcie stanowiska, które przeciwstawia się silnej fali „politycznie poprawnej” zachodniej ortodoksji. Wygłosił je jednak z wygodnej pozycji quasi-emeryta, który miał niewiele do stracenia poza kilkoma honorowymi stanowiskami w zarządzie. Gdzie był jego głos, kiedy mógł faktycznie coś zrobić z samobójczą polityką energetyczną Wielkiej Brytanii?
W swoim przemówieniu Dearlove wyjaśnił, jak doświadczenia z czasów zimnej wojny nauczyły go, że „potencjał wojenny kraju tkwi w jego przemyśle, że naszym najsłabszym ogniwem są dostawy paliw… i że nasza baza przemysłowa może zostać odbudowana i naprawiona”. Jednak dziś „niewiele przemysłu pozostało, które można chronić, i nie możemy odbudować nieistniejących gałęzi przemysłu, zlokalizowanych pod obcymi jurysdykcjami, poza naszym zasięgiem”. Dearlove podsumował, że Wielka Brytania „musi odbudować strategiczne gałęzie przemysłu, których potrzebujemy, aby móc bronić naszej wyspiarskiej fortecy i być niezawodnym sojusznikiem przyjaznych demokracji na całym świecie”.
To absolutnie prawdziwe stwierdzenia. Robotnicy na całym Zachodzie wysuwają te argumenty od pięćdziesięciu lat. Gdyby MI6 kierował zwykły Brytyjczyk z niewielkimi formalnymi kwalifikacjami, osoba ta krzyczałaby przekleństwa i biła na alarm na długo przed zamknięciem przez Wielką Brytanię ostatnich kopalń węgla i hut stali. Czy to nie powinno zawstydzać brytyjskich „elity rządzących”? A jeśli nie, to czy te „elity rządzące” nie powinny być uważane za zagrożenie dla dobrobytu i bezpieczeństwa publicznego?
Długo wyczekiwane sygnały ostrzegawcze po zakończeniu kariery przypominają mi pożegnalne przemówienie prezydenta Eisenhowera z 1961 roku, w którym ostrzegał Amerykanów przed rosnącymi zagrożeniami ze strony rozwijającego się „kompleksu wojskowo-przemysłowego”. Choć określenie to jest nadal używane sześćdziesiąt pięć lat później, byłoby wspaniale, gdyby były Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych i pięciogwiazdkowy generał wykorzystał swoje dwie kadencje jako prezydent Stanów Zjednoczonych, aby zająć się tym problemem, zanim wymknął się spod kontroli. Eisenhower niewątpliwie miał doświadczenie, by dostrzec jego destrukcyjny potencjał wyraźniej niż większość, ale postanowił nakreślić zagrożenie, odchodząc z urzędu, i pozostawić jego rozwiązanie innym. Niektórzy historycy uważają, że w zamachu na prezydenta Kennedy’ego brały udział elementy kompleksu wojskowo-przemysłowego, a jeśli to prawda, brak reakcji Eisenhowera w odpowiednim czasie miał niezwykle dalekosiężne konsekwencje, w tym śmierć jego następcy.
Pokolenia Amerykanów urodzone po prezydenturze Eisenhowera oddały mu wielkie uznanie za to, że dostrzegł, iż symbiotyczna relacja między Wielkim Rządem a Wielkim Biznesem przeradza się w niekonstytucyjną i antyamerykańską oligarchię, którą dziś znamy jako „stałą biurokrację”, „klasę rządzącą” lub „głębokie państwo”. Gdyby amerykański generał, który został prezydentem, zneutralizował Państwo Głębokie w pierwszej dekadzie po II wojnie światowej, być może nie musielibyśmy doświadczać najgorszych rozdziałów najnowszej historii Ameryki, w tym wojny w Wietnamie, dewaluacji dolara amerykańskiego, cichego zamachu stanu FBI przeciwko prezydentowi Nixonowi, pięćdziesięciu lat oszustwa związanego z „globalnym ociepleniem”, sześćdziesięciu lat masowej imigracji z krajów Trzeciego Świata, niszczącej przemysł krwawej łaźni NAFTA, przystąpienia Chin do WTO, islamistycznych ataków terrorystycznych z 11 września, globalnej wojny z terroryzmem, przejęcia opieki zdrowotnej przez rząd w ramach ustawy Obamacare, oszustwa związanego ze zmową z Rosją, wojny informacyjnej COVID przeciwko Karcie Praw, licznych sfałszowanych wyborów rozstrzygniętych przez nielegalnych wyborców i oszustw związanych z głosowaniem korespondencyjnym, kilku prób zamachu na prezydenta Trumpa, morderstwa Charliego Kirka, inspirowanej lewicą przemocy wobec konserwatystów i stworzonej przez Demokratów paniki opartej na sztucznej inteligencji, która ma miejsce obecnie. Stawianie diagnozy bez podejmowania konkretnych kroków w celu ich rozwiązania prowadzi do przewrotnego zjawiska: im gorsze stają się nierozwiązane problemy, tym bardziej dalekowzroczna wydaje się osoba, która przed nimi ostrzegała.
Pod koniec swojego przemówienia były szef brytyjskiego wywiadu argumentował, że rząd, którego był integralną częścią, poniósł spektakularną porażkę: „Pierwszym obowiązkiem każdego rządu jest bezpieczeństwo narodu. Jednak kolejne rządy o tym zapomniały i Wielka Brytania jest teraz uwięziona w pułapce energetycznej, którą sami stworzyliśmy. Podobnie jak w przypadku odbudowy naszych sił zbrojnych, wydobycie się z niej i przywrócenie nam bezpiecznej pozycji będzie wymagało znacznego wysiłku ze strony całego kraju. Zadanie jest pilne”.
To niewątpliwie prawda. Pytanie brzmi, dlaczego tak wiele kolejnych rządów w Wielkiej Brytanii i na całym Zachodzie zdradziło własnych obywateli i znacznie zmniejszyło bezpieczeństwo swoich krajów. Ponieważ zwykli obywatele nigdy nie zleciliby swoich miejsc pracy w przemyśle i produkcji wrogim państwom, takim jak komunistyczne Chiny. Zwykli obywatele nie spiskowaliby z międzynarodowymi gangami handlu ludźmi, aby sprowadzić do kraju dziesiątki milionów nie-asymilujących się nielegalnych imigrantów. Zwykli obywatele nie uchwaliliby przepisów dotyczących „zielonej energii”, które utrudniają rolnikom uprawę żywności, a firmom płacenie rachunków. Zwykli obywatele nie nakazaliby, aby zawodne pojazdy elektryczne zastępowały silniki spalinowe, podczas gdy sieci energetyczne załamują się z powodu niedostatecznej energii wiatrowej i słonecznej. Tego rodzaju polityka jest tak ewidentnie głupia i samobójcza, że tylko nasza akademicko uzdolniona „klasa rządząca” mogłaby ją usprawiedliwić.
Czy to oznacza, że nasi biurokraci są zbyt głupi, by zagwarantować bezpieczeństwo naszych narodów – co Dearlove słusznie uważa za nadrzędny obowiązek rządu? A może ta autodestrukcyjna polityka narodowa dowodzi, że zachodnie biurokracje prowadzą wojnę z obywatelami Zachodu? Z pewnością zachodnie rządy zawodzą swoich obywateli. Pozostaje tylko pytanie, czy ich porażka wynika z połączenia niekompetencji i arogancji, czy ze zdrady i złośliwości.
Podczas gdy obywatele Zachodu zastanawiają się nad tym pytaniem, szybko biorą sprawy w swoje ręce. Hiszpanie w Ceucie niszczą państwowe kwatery wybudowane dla zagranicznych osadników. Brytyjska wioska zagłosowała za secesją ze Zjednoczonego Królestwa po tym, jak rząd ogłosił plany umieszczenia w sąsiedztwie armii zagranicznych imigrantów. Ceną za zdradę rządu może wkrótce być upadek stolicy Zachodu.
Samo rozpoznanie problemów nie wystarczy. Rządy, które stwarzają więcej problemów niż rozwiązują, nie zasługują na to, by pozostać u władzy.
W miarę jak jego walka z wielobiegunowością się rozszerza, Waszyngton przestawia zachodnią gospodarkę na produkcję broni, wykorzystując państwa wasalne i podważając własne fundamenty społeczne – powtarzając w ten sposób spiralę upadku Imperium Brytyjskiego.
Przez dziesięciolecia Stany Zjednoczone wykorzystywały swoje liczne państwa wasalne jako przedłużenie własnej potęgi militarnej, gospodarczej, finansowej i politycznej, aby wciągać świat zachodni i państwa od niego zależne w wojny, wojny zastępcze i przymus ekonomiczny, a także tworzyć iluzję politycznej legitymizacji globalnych działań USA.
Wszystko to jest kontynuacją praktyki Imperium Brytyjskiego polegającej na wykorzystywaniu kolonii do wspierania wojen i utrzymywania globalnej dominacji, aż do czasów wojen światowych włącznie.
I tak jak Imperium Brytyjskie w ostatnich latach swojego istnienia, gdy jego potęga słabła, coraz bardziej polegało na swoich koloniach, wysysając z nich krew i bogactwa, eksploatując i niszcząc je w trakcie tego procesu, tak samo Stany Zjednoczone coraz bardziej polegają na swoich państwach wasalnych, a ich wojna z wielobiegunowością rozszerza się na odradzającą się Rosję, rosnące w siłę Chiny, nieustępliwy Iran i wiele państw pomiędzy nimi.
Proponowana przez USA metoda utrzymania globalnej hegemonii opiera się wyłącznie na destabilizacji i osłabianiu rodzącego się świata wielobiegunowego, a nie na dogonieniu lub nawet prześcignięciu przez USA rosnącej potęgi i dobrobytu świata wielobiegunowego.
Podobnie jak Brytyjczycy stosowali połączenie kontroli administracyjnej i propagandy politycznej, aby wymusić posłuszeństwo w swoich koloniach, Stany Zjednoczone wykorzystują swoją kontrolę polityczną nad państwami wasalnymi i bezprecedensową dominację informacyjną, aby manewrować tymi państwami w celu wszczynania wojen i wojen zastępczych, a także uzasadniać rosnące wydatki na siłę militarną kosztem programów socjalnych, a nawet żywotności gospodarczej – zarówno w kraju, jak i w obecnym imperium.
Sieć współdzielenia obciążenia
Za kadencji Obamy, pierwszego Trumpa, Bidena i teraz drugiego Trumpa, Stany Zjednoczone coraz częściej wprowadzały kombinację sojuszy politycznych, gospodarczych i wojskowych, mających na celu umocnienie amerykańskiej potęgi na całym świecie.
Obejmuje to wszystko, od „Quad” [USA, Australii, Indii i Japonii] po „AUKUS” [ porozumienie między Australią, Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi md] , od stale rozszerzającego się NATO po pozorne antyamerykańskie sojusze, takie jak europejska „koalicja chętnych” skupiona na Ukrainie, czy proponowane przez Kanadę „stowarzyszone członkostwo” w Unii Europejskiej. Wszystkie te ustalenia mają na celu usprawnienie procesu administracyjnego wykorzystywania władzy regionalnej w wielu państwach klienckich – wraz z narracjami politycznymi mającymi na celu przekonanie jak największej liczby osób w tych państwach docelowych do idei, że kraje te powinny być wykorzystywane wbrew celom polityki zagranicznej USA.
Quad i AUKUS posługują się sfabrykowanymi groźbami „chińskiej ekspansji” i „agresji”, aby skłonić miliony ludzi w regionie Azji i Pacyfiku do przeznaczania ogromnych i stale rosnących środków z rozwoju kraju na wydatki wojskowe i potencjalną konfrontację z samymi Chinami.
Tak zwana „koalicja chętnych” – termin zapożyczony z czasów inwazji USA na Irak w 2003 r. – wraz z proponowanym członkostwem Kanady w UE ma na celu stworzenie zagrożenia ze strony „agresywnej Rosji”, aby zmobilizować dodatkowe zasoby na rzecz trwającej wojny zastępczej Waszyngtonu na Ukrainie.
W Azji Zachodniej Stany Zjednoczone stosują tzw. „Wspólne Porozumienie o Obronie z Mekki” i „Porozumienia Abrahama”, aby zjednoczyć państwa klienckie w regionie – pomimo dziesięcioleci sprzecznych przekazów propagandowych, które podtrzymują amerykańską strategię napięć w całym regionie, ze szczególnym uwzględnieniem Izraela.
Sztucznie podsycana nienawiść i/lub strach społeczny są wykorzystywane do promowania tych różnorodnych prób koncentracji zasobów i władzy państw klienckich USA na całym świecie – w obliczu powiązanych konfliktów w Europie i Azji Zachodniej oraz narastających napięć w regionie Azji i Pacyfiku. W ramach tego procesu, powiązane konflikty toczą się również wszędzie, od Ameryki Łacińskiej po kontynent afrykański.
Pomijając propagandę, wyłania się bardzo prosta formuła: wszystkie te sojusze polityczne mają jeden cel – zwiększenie wydatków wojskowych – a konkretnie na broń produkowaną przez same Stany Zjednoczone lub stanowiącą element globalnej interoperacyjności wojskowej USA. Co więcej, to właśnie te wydatki wojskowe kosztują programy socjalne, rozwój gospodarczy i narodowy, a nawet stabilność polityczną różnych państw klienckich USA, które wchodzą w skład tych sojuszy – niezależnie od tego, czy są one tworzone i kierowane przez Stany Zjednoczone, czy też deklarują sprzeciw wobec polityki USA.
Choć ta „sieć podziału obciążeń” kształtowała się przez kilka administracji USA w XXI wieku, to jedynie opiera się na tym, co zawsze było kontynuacją dawnego Imperium Brytyjskiego. Termin „sieć podziału obciążeń” został dosłownie włączony do Strategii Bezpieczeństwa Narodowego USA z 2025 roku i celowo wprowadzony jako środek zapobiegający nadmiernej ekspansji USA – tak jak Imperium Brytyjskie musiało utrzymać swoją władzę pod koniec swojej globalnej dominacji.
Jego zastępcy pożerają własną gospodarkę
Biorąc pod uwagę, że liczba ludności i baza przemysłowa Chin znacznie przewyższają łącznie liczbę ludności USA i Europy, a także biorąc pod uwagę rozległą i wciąż rozwijającą się sieć partnerów, jaką Chiny budują w ramach kształtującego się świata wielobiegunowego, nawet zwiększona eksploatacja państw klienckich USA sama w sobie nie wystarczy.
Z tego powodu Stany Zjednoczone próbują przekształcić podupadającą gospodarkę Zachodu z produkcji cywilnej w produkcję zbrojeniową. Przykłady tego zjawiska coraz częściej pojawiają się w nagłówkach zachodnich gazet: fabryki samochodów w całej Europie, a teraz także w USA, coraz częściej wykorzystują niewykorzystane moce produkcyjne do produkcji komponentów do broni i amunicji.
Podczas gdy Zachód określa się jako „społeczeństwo wolnego rynku”, aktywnie tłumi „wolny rynek”, zmuszając cywilną produkcję do przekształcenia się w produkcję wojskowo-przemysłową – nie za pomocą deklaracji politycznych, lecz poprzez ostrożne zarządzanie warunkami społeczno-politycznymi i ekonomicznymi, które nie pozostawiają wiele innego wyboru.
USA zdołały zmusić całą gospodarkę europejską do odłączenia się od taniej, obfitej i niezawodnej energii z Rosji – poprzez zorganizowany przez USA zamach stanu na Ukrainie w 2014 roku i późniejszą wojnę wywołaną agresją USA wzdłuż granic Rosji. Odcinając import rosyjskiej energii do Europy, USA były w stanie skierować całą gospodarkę europejską w stronę produkcji wojskowo-przemysłowej, czyniąc każdą inną działalność gospodarczą horrendalnie kosztowną.
Chociaż produkcja przemysłowo-wojskowa również będzie kosztowna, rządy europejskie wykorzystują inscenizację z USA, aby stworzyć iluzję egzystencjalnego zagrożenia ze strony Rosji i bycia „porzuconymi” przez USA w obliczu tego „rosyjskiego zagrożenia” – co pozwala na wyższe wydatki na produkcję przemysłowo-wojskową, niż byłoby to możliwe w rzeczywistych warunkach wolnego rynku.
Chociaż ostatnie rządy USA, w tym zarówno Trumpa, jak i Bidena, ogłosiły środki mające na celu reindustrializację Stanów Zjednoczonych, żadne z faktycznie niezbędnych do tego środków – takich jak reforma systemu edukacji, zwłaszcza kształcenia zawodowego, inwestycje w infrastrukturę krajową lub nacjonalizacja kluczowych gałęzi przemysłu – nie zostały zaproponowane, nie mówiąc już o wdrożeniu.
Zamiast tego ogromne sumy pieniędzy amerykańskich podatników płyną do przemysłu zbrojeniowego i firm z łańcucha dostaw, aby zwiększyć produkcję broni i amunicji – ale ze względu na nastawienie tych firm na zysk, jak najmniej pieniędzy przeznacza się na zwiększenie faktycznej produkcji.
Ponieważ żadna z amerykańskich administracji, które obiecały reindustrializację USA, nie zajęła się fundamentalnymi założeniami, całe amerykańskie gałęzie przemysłu – w tym przemysł motoryzacyjny – znajdują się w kryzysie. Zamiast pozwolić, by „wolny rynek” wypychał z rynku nieefektywne i niekompetentne korporacje, korporacje te wykorzystują również pieniądze amerykańskich podatników, aby w coraz większym stopniu wykorzystywać niewykorzystane moce produkcyjne do produkcji części do broni zamiast do samochodów.
Na przykład GM niedawno chwalił się produkcją obudów zewnętrznych do pocisków rakietowych Patriot. GM wykorzystuje nieużywane centra obróbcze sterowane komputerowo, zazwyczaj wykorzystywane do prototypów i produkcji form, do produkcji tych obudów w ilościach, których Lockheed Martin nie byłby w stanie osiągnąć bez inwestycji w podobne zakłady.
Podobnie jak skorumpowane, niekompetentne korporacje, które upadają pod ciężarem własnej chciwości i łączą siły, aby utrzymać to, co można najlepiej określić jako piramidę finansową, tak w USA kształtuje się „fuzja cywilno-wojskowa”, gdzie rząd tworzy niepotrzebną potrzebę ciągłej wojny oraz broni i amunicji niezbędnej do niej, a amerykańskie korporacje przywłaszczają sobie w tym procesie pieniądze podatników.
To, że imperium źle zarządza swoją gospodarką w obliczu nieustannego upadku, nie jest niczym nowym. Imperium Brytyjskie również sprzeniewierzało zasoby narodowe i przemysł w desperackiej próbie utrzymania globalnej dominacji, zamiast uznać niezrównoważoność takiego podejścia i potrzebę przekształcenia się z drapieżnego imperium w funkcjonujące i produktywne państwo narodowe.
W rezultacie imperium nie tylko utraciło swoje imperium, ale również zostało pozbawione społeczno-ekonomicznych i politycznych podstaw do rządzenia sprawnie funkcjonującym państwem narodowym. Przez cały okres po-imperialny było jedynie dodatkiem do imperium amerykańskiego, zamiast istnieć jako suwerenne brytyjskie państwo narodowe.
Stany Zjednoczone – podobnie jak Imperium Brytyjskie – jedynie zyskują na czasie, by utrzymać globalną dominację, odmawiając uznania tej rzeczywistości, zamiast opracować realny plan jej realnego zabezpieczenia. Czyniąc to, poważnie zaniedbują niezbędne fundamenty funkcjonującego, produktywnego państwa narodowego – z infrastrukturą niszczejącą pod stopami Amerykanów, niedostępną edukacją i opieką zdrowotną oraz podzielonym, coraz bardziej dysfunkcyjnym społeczeństwem.
Co gorsza, proponowana przez USA metoda utrzymania globalnej hegemonii opiera się wyłącznie na destabilizacji i podważaniu rodzącego się świata wielobiegunowego, zamiast na tym, aby USA dorównały rosnącej potędze i dobrobytowi świata wielobiegunowego, a nawet je przewyższyły.
Końcowym rezultatem jest to, że Stany Zjednoczone wydrążają się, wysysając ze swoich partnerów ostatnie soki w procesie podważania i destabilizowania reszty świata – pozostawiając wszystkie trzy państwa w ruinie i nędzy, jeśli multipolarności nie uda się skutecznie powstrzymać tego procesu i przeprowadzić względnie stabilnego przejścia od hegemonii USA do globalnej multipolarności.
Tylko czas pokaże, jak dokładnie potoczy się cały ten proces. Grupy interesu po obu stronach zaproponowały plany i wdrażają je na arenie międzynarodowej. Tylko jedna strona ma po swojej stronie historię oraz trwałe fundamenty geopolityczne i gospodarcze – i nie są to Wall Street i Waszyngton. Jednak zawsze łatwiej jest niszczyć niż budować – dlatego wielobiegunowość musi rozwijać się z niewiarygodną szybkością i na niespotykaną dotąd skalę, aby przewyższyć udowodnioną niszczycielską siłę Stanów Zjednoczonych. Ten, kto okaże się bardziej skuteczny w swoim podejściu, albo ustanowi nowy, lepszy porządek świata, albo pozostawi świat w ruinie.
Polska pozwala na zestrzelenie podejrzanych obiektów latających bez kontaktu wzrokowego. Wcześniej było to traktowane w sojuszu jako reguła dla stanu wojny – i uderza w rosyjską enklawę Kaliningradu.
Przez Sevim Dagdelen.
W przyszłości Polska zatwierdzi uruchomienie podejrzanych obiektów latających z własnych myśliwców nawet bez kontaktu wzrokowego, zwłaszcza w odniesieniu do rosyjskiej enklawy Kaliningradu, która ma wspólną granicę z Polską. To nigdy wcześniej nie zdarzyło się w NATO. W ramach zachodniego paktu wojskowego było to możliwe wcześniej tylko w stanie wojny. Poza ogromnym zagrożeniem dla lotnictwa cywilnego spowodowanym przez ten układ, staje się coraz bardziej jasne, że NATO najwyraźniej już widzi siebie w wojnie z Rosją. Polska jest tylko pionierem.
Kaliningrad jako czynnik, który gwałtownie zaognia konflikt
W niebezpiecznej iluzji konieczności rzucenia wyzwania Rosji w enklawie Kaliningradu, niemiecki sojusznik NATO włącza śrubę eskalacyjną. Jednocześnie rozgrywane są scenariusze militarnej izolacji Kaliningradu, na co strona rosyjska odpowiedziała NATO groźbą „opcji nuklearnej”.
Czy NATO przechodzi do trzeciej wojny światowej? Trudno, ponieważ trzeba przyjąć ukierunkowaną strategię eskalacji paktu wojskowego, aby wypełnić interesy USA. Polska i kraje bałtyckie zostaną wysłane do przodu, nic więcej.
Właśnie te scenariusze podają w wątpliwość obowiązek pomocy artykułu 5 NATO w badaniach (Allensbach) na rzecz względnej większości ludności niemieckiej: umieranie za politykę eskalacji sojuszników NATO na wschodniej flance. Można więc również wytłumaczyć, że Bundeswehra musi teraz siłą zobowiązać żołnierzy do służby na wschodzie, na Litwie. Tylko nieliczni chcą dobrowolnie narazić się temu szaleństwu.
Kontakt z konwersacją jako polityka symboliczna
Na tym tle należy zaklasyfikować kontakt niemieckiego ministra spraw zagranicznych Wadephula ze swoim rosyjskim odpowiednikiem Ławrowem jako polityka symboliczna. Wraz z odczytaniem Demarchów symulowana jest gotowość do mówienia, co w ogóle nie jest podbudowane przez drugą politykę. Wręcz przeciwnie, Niemcy pogłębiają swój status wazy próbnej w USA i są protekcjonalnie chwalone przez USA.
=========================
Elbridge Colby, podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony i konceptualista strategii wojennej NATO 3.0, chwalił Niemcy jako kraj modelowy NATO z powodu gigantycznego przezbrojenia Berlina. Gotowość Europejczyków, a w szczególności rządu federalnego, do rzucenia się pod autobus dla USA wydaje się niemal nieograniczona.
W drugiej części swojego ekskluzywnego wywiadu w Moskwie, Éva Péli skupia się na bieżącej polityce Berlina, trwającej spirali eskalacji i zbliżającej się dostawie pocisków manewrujących Taurus na Ukrainę. Dmitrij Trenin analizuje , dlaczego Moskwa, pomimo głębokich napięć, nadal uważa niemieckie władze za długoterminowego sąsiada, a jednocześnie nie ma praktycznie miejsca na dyplomatyczne odwrócenie twardego stanowiska.
Éva Péli: Kanclerz Friedrich Merz wyraźnie zaostrza kurs polityczny, a ekspert CDU ds. polityki zagranicznej Johann Wadephul opisuje sankcje wobec Rosji jako permanentny środek wywierania presji. AfD, której motywy określił Pan jako „czysto niemieckie”, przekracza granicę 30% w sondażach i kładzie nacisk przede wszystkim na argumenty ekonomiczne. Czy ta twarda linia Berlina to strategiczna definicja polityki, czy jedynie odruchowa reakcja na presję wewnętrzną? I czy wzrost poparcia dla AfD w jakikolwiek sposób zmienia kalkulacje Moskwy?
Dmitrij Trenin: Na razie to niczego nie zmienia, ponieważ uprawnienia do ustalania kierunków polityki zagranicznej nadal należą do kanclerza i rządu federalnego. Dopóki AfD nie dojdzie do władzy poprzez udział w koalicji – co jest obecnie mało prawdopodobne – pozostanie to pozycją mniejszości parlamentarnej. Nawet jeśli AfD zdobędzie 30 procent, przeciwstawi się temu 70 procent, które stanowczo sprzeciwia się jakiejkolwiek współpracy rządu z nimi.
Po drugie, program AfD pozostaje dość niejasny. Po prostu nie wiemy, jak ta partia zachowa się, jeśli kiedykolwiek wejdzie w skład koalicji rządzącej. Czy takie Niemcy, na przykład, poważnie dążyłyby do opuszczenia Unii Europejskiej? Nie sądzę, ponieważ Unia oferuje Niemcom ogromne korzyści gospodarcze.
Nie pokładam zatem nierealistycznych nadziei w AfD. Jako nurt polityczny jest on jednak niezwykle interesujący. Godne uwagi jest to, że w Europie – epicentrum liberalizmu, w którym Niemcy stanowią samo centrum – ruchy nacjonalistyczne zyskują na popularności w Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii. Jeśli te tendencje będą się nadal rozwijać, w przyszłości możliwe będzie prowadzenie z nimi negocjacji na zupełnie innym poziomie. Zmienią swój język: od abstrakcyjnych formuł demokratycznych w stronę twardych, pragmatycznych realiów – bezpieczeństwa, kwestii energetycznych, klimatu – i nie będą już dążyć do strategicznego celu, jakim jest osłabienie Rosji.
Ostatecznie nie dążymy do osłabienia ani zniszczenia Niemiec, Francji czy Anglii. Nie dążymy nawet do zniszczenia Ukrainy i bardzo świadomie oszczędzaliśmy ukraińską infrastrukturę przez dłuższy czas.
W Berlinie regularnie mówi się o „hybrydowych atakach” Moskwy, ale nie przedstawia się żadnych publicznie weryfikowalnych dowodów. Jednocześnie prawdziwa eskalacja jest niezaprzeczalna: zamknięcie Domu Rosyjskiego w Berlinie i konsulatu w Bonn, wzajemne zamykanie instytutów i wydalanie dyplomatów – ostatnio nawet na Węgrzech. Czy ta toksyczna mieszanka pustej retoryki nie dolewa oliwy do ognia?
Oczywiście, to napędza eskalację, ale to jest ewidentnie cel, który został wykalkulowany. Jak już wspomnieliśmy, dla Europy, w tym dla niemieckich przywódców, ta wojna jest de facto korzystna, wręcz błogosławiona. Niemcy same w sobie nie doznają żadnych fizycznych zniszczeń na swoim terytorium; nie ma tam bezpośrednich ofiar wśród ludności cywilnej.
Konflikt ten można zatem wygodnie kontynuować z dystansu – poświęcając obcych i jednocześnie stanowczo uniemożliwiając im osiągnięcie porozumienia z Rosją. Przypomnijmy, jak brytyjski premier Boris Johnson osobiście interweniował wiosną 2022 roku, aby uniemożliwić Ukraińcom podpisanie porozumienia stambulskiego.
Jak trafnie zauważył niedawno minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow: Gdyby porozumienie z Alaski zostało wdrożone, żylibyśmy już od roku w pokoju. Tymczasem i to porozumienie zostało storpedowane przez wolę państw europejskich, w tym Niemiec.
Ta spirala eskalacji postępuje nieubłaganie i nieuchronnie prowadzi nas ku bezpośredniej konfrontacji. Bo jeśli ten kurs będzie konsekwentnie utrzymywany, punkt militarnego starcia między Rosją a państwami europejskimi nieuchronnie nadejdzie. A to oznacza otwartą wojnę. Jeśli do niej dojdzie, to – jak już podkreślił Ławrow – będzie ona krótkotrwała. Jednak krótka wojna może mieć miejsce tylko w bardzo specyficznych warunkach… Nikt nie chce takiego scenariusza, ale Europa obecnie zachowuje się w tej kwestii w sposób wręcz szalony.
Sytuacja niebezpiecznie eskaluje: w następstwie tzw. incydentu z dronem w Lipsku – po którym pojawiły się poważne oskarżenia pod adresem Moskwy bez cienia dowodów – Berlin ucieka się do drastycznych środków, takich jak zamknięcie Domu Rosyjskiego. Spirala się nakręca, podsycając obawy przed niekontrolowanym wybuchem konfliktu. Choć to jeszcze nie jest otwarta wojna, jaki może być kolejny, potencjalnie śmiertelny krok?
Czego więc możemy się spodziewać dalej? Do gry może wejść broń dalekiego zasięgu – nie drony, ale pociski manewrujące dostarczane Ukrainie w dużych ilościach: niesławny system Taurus , zdolny do atakowania celów w Moskwie. Jednak w tym przypadku rosyjscy urzędnicy jasno i jednoznacznie dali do zrozumienia: potraktujemy to jako bezpośrednie przystąpienie do wojny i atak militarny państw europejskich, zwłaszcza Niemiec. A takiemu atakowi nieuchronnie towarzyszyć będzie atak odwetowy. Jeśli zostanie podjęta próba ataku na Moskwę, nastąpi odpowiedni atak na Berlin.
To w gruncie rzeczy głęboko przerażająca perspektywa – kolejny logiczny krok. A jednak podążają tą drogą z szeroko otwartymi oczami i zdają się nie cofać przed niczym. Ta całkowita bezczelność europejskich elit, szczerze mówiąc, zadziwia mnie i głęboko niepokoi.
Jakie minimalne, realne kroki mogłyby podjąć obie strony, aby przywrócić impet z krawędzi upadku? Jakie warunki musiałyby stworzyć Berlin i Moskwa, aby wzajemne zrozumienie stało się znów możliwe?
Wiecie, nie chcę tu dyktować żadnych warunków. Aby cokolwiek się zmieniło, musiałoby dojść do fundamentalnego przemyślenia, zwłaszcza wśród niemieckiej elity. Uważam jednak, że w krótkiej perspektywie jest to mało prawdopodobne. Ci gracze konsekwentnie forsują ten kurs od lat i z każdym miesiącem jest coraz trudniej. Po prostu nie wyobrażam sobie nagłego zwrotu w dowolnym momencie, w stylu: „Nie, posunęliśmy się za daleko, musimy teraz przestać”.
Na tej europejskiej ścieżce trudno zatem oczekiwać racjonalnych korekt. Zmiana kursu mogłaby nastąpić jedynie poprzez inną ścieżkę. Amerykanie mogliby to wykorzystać, ponieważ ten konflikt nie ma dla nich takiego samego znaczenia egzystencjalnego, jak dla Europejczyków. Dla Europy – podkreślam to raz jeszcze – ta wojna oferuje rzekome korzyści: naprawia kruchą jedność UE, uzasadnia remilitaryzację gospodarki i zabezpiecza władzę elit, ponieważ każdy, kto krytykuje ten kurs, jest natychmiast piętnowany jako „agent Putina”. To niezwykle wygodny mechanizm.
Takie zainscenizowane wydarzenia, jak to w Lipsku – moim zdaniem, były czysto ukraińsko-niemiecką prowokacją. Tego rodzaju operacje stawiają opinię publiczną w trudnej sytuacji, ponieważ każdy, kto odważy się powiedzieć: „To zainscenizowane wydarzenie”, jest natychmiast społecznie wykluczony i napiętnowany jako rosyjski agent. Zwykli obywatele po prostu chcą przetrwać i, co zrozumiałe, unikają ryzyka stania się celem.
Administracja USA pozostaje jednak wobec tego w dużej mierze obojętna. Gdyby Waszyngton – a raczej Trump – pewnego dnia dał jednoznacznie do zrozumienia prezydentowi Ukrainy Wołodymyrowi Zełenskiemu: „Słuchaj, teraz akceptujesz warunki, których żąda Putin (takie jak wycofanie wojsk z pozostałego Donbasu), aby walki ustały, a my w zamian jakoś ci pomożemy…”, to często wystarczyłby jeden krok ze strony USA. Telefon, w którym Waszyngton mówi: „Natychmiast zaprzestaniemy udostępniania naszych danych wywiadowczych” – i to by było wszystko. Po tym Zełenski byłby zmuszony ustąpić.
Oczywiście będzie stawiał zacięty opór, ale Europejczycy po prostu nie mają możliwości, by choćby w przybliżeniu zrekompensować amerykańskie braki. W konsekwencji klucz do całego kryzysu leży de facto w rękach Waszyngtonu: jeśli pragną prawdziwego pokoju, mają absolutną władzę, by zmusić Zełenskiego do wyrażenia na niego zgody. Zełenski o tym wie i boi się tej chwili. Bo jeśli zgodzi się na wycofanie z ostatniego, kontrolowanego przez Ukrainę, zakątka Donbasu, zostanie wyeliminowany przez własnych nacjonalistów – i doskonale wie, że właśnie to zrobią.
Amerykanie mogliby zatem przełamać impas. Europejczycy natomiast nie są w stanie zrobić tego samodzielnie. Dlatego nie spodziewam się żadnych konstruktywnych inicjatyw ze strony Europy.
Na koniec spójrzmy na szerszy obraz: Jakie jest Twoje dzisiejsze wrażenie o Niemczech? Czy Twoim zdaniem kraj ten dobrze sobie radzi?
Cóż, musimy być realistami: postrzegamy dziś Niemcy jako państwo nieprzyjazne, a nawet wrogie. Prezydent Putin wielokrotnie podkreślał jednak, że naszym prawdziwym wrogiem nie jest bynajmniej naród niemiecki ani sam kraj, lecz wyłącznie rządząca elita polityczna.
Obecne władze Niemiec – od kanclerz po konglomeraty medialne takie jak „Der Spiegel ” – działają jak nasz zdeterminowany przeciwnik. Napędzają eskalację i celowo prowadzą do otwartego konfliktu. Ale w pełni rozumiemy, że okoliczności polityczne mogą się zmieniać.
W lutym 1942 roku radziecki przywódca Józef Stalin wypowiedział znamienne zdanie: „Hitlerzy przychodzą i odchodzą, ale naród niemiecki i państwo niemieckie pozostają”. Ta refleksja utrwaliła się w zbiorowej pamięci narodu rosyjskiego. W przeciwieństwie do wielu innych narodów, my, Rosjanie, historycznie rzadko nosimy w sobie cierpienie minionych czasów jako wieczną cierń w boku. Polacy debatują o historycznych traumach od dziesięcioleci, Ormianie upamiętniają ludobójstwo od ponad wieku, a na Bliskim Wschodzie konflikty tlą się od wieków.
Po Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej my w Niemczech niezwykle szybko odnaleźliśmy krewnych, przyjaciół i partnerów – mimo że niektórzy z nich walczyli wcześniej w Wehrmachcie (pomyślmy o premierze Niemiec Wschodnich Willim Stophu, który, podobnie jak kanclerz RFN Helmut Schmidt, był niegdyś porucznikiem Wehrmachtu). Ta wyraźna zdolność do wybaczania jest dla Rosjan zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem. Z jednej strony świadczy o wewnętrznej sile; z drugiej strony czasami prowadzi nas do niedoceniania samych siebie w naszych własnych oczekiwaniach.
Z tego powodu fundamentalna relacja Rosjan z Niemcami i kulturą Zachodu jako sąsiadami pozostaje zasadniczo nienaruszona. Nawet relacje z ludnością ukraińską nie są na dłuższą metę przesiąknięte ślepą nienawiścią. Głęboko zakorzeniona nienawiść nie istnieje w Rosji. Na Ukrainie jednak zakorzeniła się silna, głęboka nienawiść do wszystkiego, co rosyjskie, do języka i kultury rosyjskiej, która z niezliczonych powodów będzie miała swoje reperkusje jeszcze długo po wojnie. Takie nastawienie nie pojawiło się w Rosji – i nie sądzę, żeby kiedykolwiek się pojawiło.
Oznacza to, że nawet gdyby sytuacja polityczna w Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii uległa radykalnej zmianie, być może nie od razu znów byśmy się zaprzyjaźnili. Możemy jednak powrócić do całkowicie normalnego, twardego pragmatyzmu, uregulowanego handlu i wzajemnych wizyt.
Ostatecznie wszystko zależy od Zachodu, ponieważ Rosja nie nałożyła wówczas na niego praktycznie żadnych jednostronnych sankcji – poza niezbędnymi środkami zaradczymi w sektorze rolnym. Nie mam złudzeń: taka droga powrotna będzie długa i żmudna. Ale gdy tylko polityczny kompas w Europie się przeorientuje, wszystko bardzo szybko się zmieni również u nas. Wystarczy porzucić formalną definicję „państwa nieprzyjaznego”, a pozostanie to, czym zawsze byliśmy: bezpośrednimi sąsiadami.
Kiedyś, na długo przed tym wszystkim, w 2019 roku, siedziałem z niemieckim dyplomatą – ówczesnym ambasadorem UE w Moskwie, Markusem Edererem. Rozważaliśmy filozofię na temat tego, jak zdefiniować nasze przyszłe relacje: gdzie leży wspólny mianownik stabilnej normalności? I zgodziliśmy się: jest to idea sąsiedztwa.
Jesteśmy sąsiadami geograficznymi. Sąsiedzi bywają dobrzy lub uciążliwi, ale dzielimy tę samą przestrzeń. Z bezpośrednimi sąsiadami najlepiej nie kłócić się; nie należy palić z nimi mostów bez dokładnego przemyślenia. Nieuchronnie trzeba utrzymywać z nimi minimalny poziom uregulowanych relacji. Właśnie taką długoterminową perspektywę pokojowego sąsiedztwa wyobrażam sobie na przyszłość. Z rosyjskiej strony nie ma tu przeszkód nie do pokonania. Prawdziwe bariery, moim zdaniem, istnieją obecnie w Europie – i obawiam się, że nie zostaną usunięte w najbliższym czasie.
Panie Trenin, dziękuję bardzo za tę otwartą i wnikliwą rozmowę.
Przetłumaczone z języka rosyjskiego przez Évę Péli .
Podczas podróży do Moskwy Éva Péli rozmawiała z wieloma czołowymi politologami, dyplomatami, historykami i analitykami geopolitycznymi na temat fundamentalnej reorganizacji polityki światowej. W pierwszej części tego ekskluzywnego wywiadu Dmitrij Trenin , dyrektor Rosyjskiej Rady ds. Międzynarodowych (RIAC) i dyrektor naukowy Wyższej Szkoły Ekonomicznej (HSE), analizuje ideologiczne odejście Rosji od modelu zachodniego i wyjaśnia, dlaczego strategia Waszyngtonu ma na celu przede wszystkim trwałe osłabienie Moskwy.
Éva Péli: Panie Trenin, pańska praca analityczna jest dobrze znana i wysoko ceniona w niemieckich kręgach eksperckich, a mimo to główne niemieckie media systematycznie ignorują rosyjski punkt widzenia. Jednocześnie rosyjska opinia publiczna analizuje każde słowo niemieckich elit. Jak pan wyjaśni tę asymetryczną percepcję? I co to oznacza dla przyszłości jakiegokolwiek dialogu?
Dmitrij Trenin: To po prostu oznacza brak dialogu. W obecnych warunkach prawdziwy dialog między niemiecką elitą polityczną a przedstawicielami Rosji jest praktycznie niemożliwy. W najlepszym razie odbywa się on na poziomie jednostek, a po stronie niemieckiej zazwyczaj nie są to przedstawiciele elity rządzącej, lecz na przykład dziennikarze.
To fascynujące zjawisko, ponieważ wcześniej mieliśmy do czynienia z sytuacją dokładnie odwrotną: w Związku Radzieckim obowiązywał de facto zakaz prezentowania poglądów przeciwnika ideologicznego – czyli państw zachodnich – w całej ich rozciągłości. Ich stanowiska można było rozpatrywać jedynie przez pryzmat marksistowsko-leninowskiego światopoglądu i politycznych potrzeb radzieckiego kierownictwa.
Dziś mamy do czynienia z sytuacją dokładnie odwrotną. Choć prawdą jest, że nie trzeba już czytać prasy zachodniej bezpośrednio, niezwykle popularne programy telewizyjne, takie jak „60 Minutes”, oferują kompleksowy przegląd tego, co zachodnie media piszą w danym dniu.
Świadczy to z jednej strony o pewnej suwerenności i pewności rosyjskiego kierownictwa i elity, że argumenty naszych zachodnich przeciwników nie mogą mieć destrukcyjnego wpływu na kraj. Z drugiej jednak strony ujawnia wyczuwalny strach wśród niemieckich i zachodnich kręgów kierowniczych, że nieocenzurowana, pełna prezentacja rosyjskiego punktu widzenia może zostać uznana za niebezpieczną dezinformację. W porównaniu z sytuacją, powiedzmy, w 1976 roku, obie strony całkowicie zamieniły się rolami. W ciągu 50 lat relacje odwróciły się o całe 180 stopni.
W naszej wstępnej dyskusji opisał Pan Stany Zjednoczone nie jako neutralnego mediatora, lecz jako aktywną stronę konfliktu i podkreślił nieuchronność długotrwałej konfrontacji. Teraz odnosi się Pan jednocześnie do „specjalnej operacji dyplomatycznej” przeprowadzonej niedawno przez amerykańskich wysłanników Witkoffa i Kushnera w Moskwie i Kijowie.
Czy to nie sprzeczność? A może odzwierciedla ona dokładnie tę logikę, którą Pan nakreślił: niezmienną strategię, podczas gdy Waszyngton jedynie zmienia swoją taktykę?
Cóż, Stany Zjednoczone po prostu nie są mediatorem. Jednakże, będąc stroną tego konfliktu, mogą, właśnie w tej roli, prowadzić oficjalne rozmowy z przedstawicielami Rosji – negocjacje z USA są w istocie negocjacjami z przeciwnikiem. Ukraina jest jedynie instrumentem polityki amerykańsko-europejskiej i w żadnym wypadku nie działa jako niezależny aktor.
Amerykanie, nawiasem mówiąc, nawet nie nalegają na rolę mediatorów. Sekretarz stanu USA Marco Rubio jednoznacznie stwierdził, że Stany Zjednoczone nie są neutralne, ale zdecydowanie stoją po stronie Ukrainy itd. Nie oszukujmy się: negocjacje oczywiście można prowadzić za pośrednictwem neutralnego mediatora, ale można też negocjować bezpośrednio z przeciwnikiem – a w tym przypadku są to Stany Zjednoczone. Tak, Rosja jest przeciwnikiem, z którym prowadzi się negocjacje w trakcie wojny. Jest to dość powszechne i zdarzało się wielokrotnie w historii.
Przyjrzyjmy się celom Waszyngtonu: gdzie przebiega granica między pożądanym zawieszeniem broni a autentycznym, istotnym porozumieniem pokojowym? Jakie komunikaty przekazano podczas tej misji USA w Moskwie, które celowo przemilczano w Kijowie – i odwrotnie? Czy ta asymetryczna komunikacja wskazuje na to, że Waszyngton faktycznie chce rozwiązać konflikt, czy raczej go kontrolować?
Zakładam, że nadrzędnym celem administracji prezydenta USA Donalda Trumpa jest jak najszybsze zakończenie działań wojennych. Dałoby mu to możliwość zaprezentowania się jako tego, który zakończył wojnę – jako wybitnego dyplomatę i mediatora. Ma to dla niego ogromne znaczenie w polityce wewnętrznej, ponieważ jego dotychczasowe inicjatywy pokojowe przyniosły niewiele wymiernych rezultatów: wiele obiecał, ale niewiele zrealizował, ryzykując nowe kryzysy. Pilnie potrzebuje politycznego kompromisu.
Zatrzymanie wojny – a więc zawieszenie broni, a nie fundamentalne zakończenie konfliktu w sensie zajęcia się jego przyczynami – jest dla Trumpa całkowicie wystarczające. Dalsze kwestie, takie jak wyeliminowanie przyczyn konfliktu, nie interesują go zbytnio.
Oczywiście, Trump nie działa w próżni; istnieje aparat USA, administracja i tzw. Deep State. Dla nich Rosja pozostaje strategicznym przeciwnikiem, którego należy jeszcze bardziej osłabić, i konsekwentnie działają w oparciu o tę przesłankę. Nie potrzebują błogosławieństwa Trumpa za każdym razem. Dla samego Trumpa zaprzestanie działań wojennych jest zatem priorytetem, aby zabezpieczyć swoją pozycję polityczną w kraju. Jednak dla całego establishmentu USA głównym celem pozostaje powstrzymanie Rosji jako przeciwwagi dla hegemonii USA. Choć Rosja jest dopiero trzecią co do wielkości gospodarką świata pozazachodniego, jest niewątpliwie najbardziej aktywnym geopolitycznie aktorem. Moskwa posiada ogromne doświadczenie i możliwości działania, dlatego z perspektywy Waszyngtonu logiczne jest systematyczne osłabianie tych wpływów.
Sam uważa Pan, że samo zawieszenie broni jest wysoce ryzykowne, ponieważ dałoby Ukrainie jedynie czas na reorganizację wojskową i finansową. Jednocześnie bardzo ostro definiuje Pan minimalne warunki Rosji dla trwałego pokoju: masowe wycofanie wojsk, neutralność, demilitaryzacja, ochrona Kościoła i zmiana reżimu. Czy w tym kontekście istnieje jeszcze realne pole do kompromisu, czy też jakikolwiek krok poza te maksymalistyczne żądania jest, Pana zdaniem, równoznaczny z kapitulacją?
Cóż, to zależy wyłącznie od perspektywy. Jeśli przyjąć zachodnią interpretację – a przynajmniej tę, którą Zachód otwarcie komunikuje – że pierwotnym celem Rosji było rzekomo zajęcie całej Ukrainy, całkowite pozbawienie jej suwerenności i pełna aneksja kraju, to samo dalsze istnienie państwa ukraińskiego byłoby już ogromnym kompromisem. Oznaczałoby to, że państwo ukraińskie przetrwałoby w jakiejś formie, ale w zupełnie nowych warunkach. Jeśli chcesz to nazwać kompromisem, w porządku, można to tak postrzegać.
Ale szczerze mówiąc, nie odnoszę wrażenia, aby aktywna część Zachodu, która najzacieklej walczy z nami na Ukrainie – przede wszystkim część europejska – była choćby w najmniejszym stopniu gotowa zaakceptować ochronę naszych najistotniejszych interesów bezpieczeństwa. Dlatego jestem sceptyczny co do możliwości rozwiązania tego konfliktu przy stole negocjacyjnym. Szczegóły techniczne z pewnością można tam omówić, ale fundamentalne rozwiązanie musi ostatecznie zostać osiągnięte na miejscu, na polu bitwy.
To niewątpliwie tragiczne, bo każdy dzień pochłania tysiące ofiar i niszczy niezliczone życia. Jednak ze strony Kijowa i państw europejskich, które stoją za tym procederem, nie widzę nawet cienia chęci do dyskusji na temat warunków, które spełniałyby podstawowe wymogi bezpieczeństwa Moskwy.
Amerykanie z kolei wykazują pewną elastyczność i gotowość do kompromisu ze względu na wspomniane wcześniej wewnętrzne interesy polityczne. Europejczycy jednak tego nie robią, ponieważ ich własna logika polityczna nie ma w tym interesu. Wręcz przeciwnie, konflikt ten wydaje się w pewnym sensie korzystny dla Europy, a im dłużej trwa, tym lepiej wpisuje się w ich kalkulacje. Ukraina nie ma dla Europy żadnej wartości – jej mieszkańcy to w istocie ci sami Słowianie, którzy, choć obecnie są instrumentalizowani dla celów Zachodu, w gruncie rzeczy reprezentują tę samą sferę kulturową.
Po drugie, ich krwawa ofiara obejmuje również życie rosyjskich żołnierzy, co z europejskiej perspektywy przyczynia się do osłabienia Moskwy. Wątpię, czy ta strategia rzeczywiście przynosi Europie długoterminowe korzyści: osłabiając Rosję, jednocześnie odcina i destabilizuje cały region euroazjatycki kosztem przyszłości samej Europy.
Jeśli konfrontacja bloków stanie się trwałą globalną normą, co stanie się z wyzwaniami transnarodowymi, takimi jak ochrona klimatu, migracje i globalna współzależność gospodarcza? Czy postrzega Pan kraje BRICS lub Szanghajską Organizację Współpracy (SCO) jako realną, funkcjonującą alternatywę dla globalnej współpracy, czy też kryzysy te zostaną po prostu zaakceptowane jako nieuniknione straty uboczne w nowej logice bloków?
Wierzę, że jeśli chodzi o szeroki zakres kwestii środowiskowych – ponieważ klimat to ostatecznie tylko jeden aspekt, i to niezwykle upolityczniony – z pewnością nie musimy czekać na globalne mega-konferencje, aby wdrożyć konkretne środki ochrony środowiska. W naszym kraju stoimy przed ogromnymi wyzwaniami, takimi jak ekologiczna odnowa Arktyki, o której prezydent Putin mówił wiele lat temu. Niektóre rzeczy zostały już wdrożone, podczas gdy inne pozostają w tyle. Rozpoczęliśmy – choć z trudem – oczyszczanie Wołgi, a w Rosji jest wiele innych regionów, którym musimy nadać, i nadamy priorytet. Jednak absolutnie nie wymaga to globalnego porozumienia klimatycznego.
Uważam, że zawężanie całej debaty do czynnika klimatycznego jest wysoce zideologizowane i upolitycznione. Zmiany klimatyczne zawsze podlegają złożonym cyklom planetarnym. Przypomnijmy sobie małą epokę lodowcową w Europie XVI i XVII wieku, kiedy zimą można było jeździć na łyżwach po holenderskich kanałach – wówczas struktura przemysłowa, którą teraz chcemy przekształcić lub znieść, nie była nawet w przybliżeniu taka, jaką mamy. Problemy są zatem wieloaspektowe.
Ogólnie rzecz biorąc, odeszliśmy jednak od modelu globalizacji jako wymuszonej westernizacji. Z pewnością nadal żyjemy w świecie wzajemnych powiązań, gdzie wydarzenia globalne nie pozostawiają nas obojętnymi. Jednak politycznie i ideologicznie jesteśmy bardzo rozdrobnieni. Świat nie rozpadł się po prostu na kawałki, ale ma głębokie, niewątpliwe pęknięcia. Jeden z nich przebiega między Rosją a Zachodem, inny w relacjach Zachodu z Chinami, a istnieje cały szereg innych linii konfliktu.
Jak można to odnieść do krajów BRICS w tym kontekście? Niedawny szczyt zakończył się jednogłośnie przyjętą 140-punktową deklaracją – bez ani jednego słowa o Ukrainie. Jednocześnie uzgodniono konkretne kroki instytucjonalne: systemy rozliczeń w walutach krajowych, regulacje dotyczące sztucznej inteligencji oraz reformę Rady Bezpieczeństwa ONZ. Czy to jedynie biurokratyczna rutyna na pokaz, czy też prawdziwe fundamenty równoległej globalnej infrastruktury są tu tworzone?
To zarówno rutyna, jak i autentyczna alternatywa. Rutyna oznacza, że kraje BRICS osiągnęły już ustalone parametry instytucjonalne, podążają jasno określoną ścieżką i realizują swoje priorytety strategiczne w sposób wzorowy.
Z drugiej strony, BRICS świadomie unikają tych newralgicznych pól minowych, gdzie istnieją głębokie sprzeczności między członkami – i nie dotyczy to bynajmniej kwestii Ukrainy. Weźmy na przykład złożone napięcia między Indiami a Chinami czy między Iranem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. Ogromna siła BRICS tkwi właśnie w zarządzaniu tymi punktami spornymi: kwestie, w których możliwe jest osiągnięcie konsensusu i konstruktywna współpraca, są omawiane publicznie, a kontrowersje są starannie i dyskretnie omijane.
Te różnice niewątpliwie istnieją, ale omawia się je za zamkniętymi drzwiami, w sposób rzeczowy i rzeczowy. Jest to kluczowe, ponieważ zapobiega i pozwala uniknąć wewnętrznych podziałów, do których Zachód tak żarliwie dążył.
Przejdźmy do koncepcji „cywilizacji państwowej”, o której często Pan wspomina. Podkreśla Pan, że najważniejszym pytaniem dla Rosji nie jest to, gdzie Ukraina będzie za dwadzieścia lat, ale jak ten historyczny konflikt przekształci Rosję od wewnątrz. Co konkretnie musi się zmienić w trakcie tego procesu: konstytucja, struktura władzy elit, czy model gospodarczy? I gdzie Pan widzi cienką granicę między autentyczną transformacją a destrukcyjnym zerwaniem?
Wiadomo, że dla każdego państwa istotne jest ustalenie, jakie konkretne miejsce zajmuje ono na świecie i jaką rolę historyczną w nim odgrywa.
W epoce sowieckiej Rosja kreowała się na uniwersalną alternatywę dla kapitalizmu, wzór globalnego socjalizmu itd. To się nie udało. Po upadku ZSRR Rosja próbowała zdefiniować się jako nowa demokracja, która płynnie wkomponuje się w euroatlantycką przestrzeń bezpieczeństwa i stworzy „Wielką Europę od Lizbony do Władywostoku”. To również okazało się iluzją. W tym kontekście kraj stanął przed egzystencjalnym pytaniem: gdzie plasuje się w przyszłości? Moim zdaniem, koncepcja „cywilizacji państwowej” jest najprecyzyjniejszą i najtrafniejszą odpowiedzią.
Co to oznacza w praktyce? Oznacza to, że porzucamy zachodnią strukturę jednolitości – czy to kategoryzacji jako supermocarstwa, wielkiego mocarstwa, mocarstwa średniego, czy mocarstwa regionalnego. Po prostu odrzucamy tę hierarchiczną nomenklaturę. Nie twierdzimy, że jesteśmy jedynym supermocarstwem, choć uważamy się za wielkie mocarstwo – w tym sensie, że nikt z zewnątrz nie może nam dyktować warunków, co właśnie odróżnia nas od wszystkich innych kategorii mocarstw. Ale jesteśmy czymś znacznie więcej: historyczne Imperium Rosyjskie było wielkim mocarstwem w czysto europejskim kontekście.
Dziś ta rola jest dla nas nieaktualna, ponieważ w Europie nie ma już suwerennych mocarstw w klasycznym sensie; istnieje ponadnarodowa Unia Europejska i zbiór większych i mniejszych państw członkowskich.
Koncepcja cywilizacji daje nam możliwość dalszego rozwoju na naszym własnym, organicznie wyhodowanym fundamencie. Nie na importowanej, europejskiej bazie – próbowaliśmy tej drogi i doszliśmy do ślepego zaułka – ale na naszym własnym, unikalnym gruncie. W końcu, jako naród, spoglądamy wstecz na historię trwającą ponad tysiąc lat, w trakcie których ukształtowała się bardzo specyficzna matryca społeczna. Czy Zachodowi się to podoba, czy nie, jest to zjawisko historyczne.
Posiadamy własny światopogląd, który zasadniczo opiera się na tradycjach Kościoła prawosławnego, harmonijnie uzupełnionych duchowymi fundamentami trzech innych historycznych religii naszego kraju: islamu, buddyzmu i judaizmu. To nasza intelektualna baza. Nadal kontrolujemy rozległy obszar geograficzny i choć nasza populacja nie jest nieograniczona liczebnie, jest wystarczająco silna i żywotna, by utrzymać tę cywilizację niezależnie. Poprzez koncepcję cywilizacji państwowej dążymy do ustanowienia w tej części świata porządku, który jak najwierniej odpowiada naszym własnym ideałom duchowym i kulturowym.
Koncepcja cywilizacji państwowej nie jest zatem abstrakcyjną teorią, lecz precyzyjnym opisem naszej rzeczywistości. Pozwala nam rozwijać się pokojowo, bez konieczności prowadzenia agresywnych kampanii podbojowych.
Z typowo zachodniej perspektywy takie kategorie odruchowo wywołują panikę: dogmat demokracji parlamentarnej jest tam uważany za absolutną, uniwersalną normę. Jak można znaleźć wspólny język, skoro fundamentalne koncepcje polityczne wydają się tak fundamentalnie niekompatybilne?
Musimy po prostu nauczyć się na nowo rozmawiać ze sobą i akceptować różnice – tak jak staramy się to robić w dialogu z innymi wielkimi cywilizacjami. Nawiasem mówiąc, to właśnie jest sedno problemu Zachodu: w ciągu ostatnich kilku dekad przyzwyczaił się on do komunikowania się z resztą świata wyłącznie w swoim własnym, dyktatorskim języku i zmuszania wszystkich innych do dostosowania się do tego słownictwa. To zawsze dawało Zachodowi kolosalną przewagę w postaci wyłącznego arbitra tego, kto podporządkowuje się zachodniej koncepcji demokracji, a kto nie. Demokracja jest zatem zawsze tym, co Zachód rozpoznaje we własnym odbiciu.
Ta zrytualizowana retoryka na temat zachodniej demokracji jest, moim zdaniem, historycznie przestarzała. Mogła być spójna w latach 70., 80., a do pewnego stopnia nawet 90., ale od tego czasu zachodnia demokracja zdegenerowała się, stając się jedynie narzędziem manipulacji społecznej. To, co faktycznie istnieje dzisiaj, to przede wszystkim mechanizm kontrolowania ogromnych mas ludzkich.
Choć mamy partie polityczne, nie walczą one ze sobą na zasadzie całkowitego wykluczenia. Reprezentują one różne grupy interesów i ruchy społeczne obecne w kraju. Nie poświęcają jednak energii na walkę o władzę absolutną, ponieważ władza nie leży w kompetencjach partii – leży w systemie, na którego szczycie stoi historyczne ucieleśnienie władzy państwowej (dawniej car, potem sekretarz generalny KPZR, dziś prezydent). To właśnie tam, a nie w organach parlamentarnych, znajduje się prawdziwy rdzeń władzy.
Niemniej jednak, demokratyczne ciała funkcjonują jako niezbędne platformy konsolidacji i równoważenia interesów różnych grup społecznych. To zupełnie inna architektura władzy. A dla kraju takiego jak Rosja jest ona o wiele bardziej organiczna i funkcjonalna niż model czysto zachodni. Dla Zachodu stanowi to naturalne, fundamentalne odejście od jego zasad. Ponieważ jednak definiujemy się jako niezależna cywilizacja, oceniamy zachodnie struktury, ale ich nie narzucamy. Kluczowa różnica polega na tym, że tylko Zachód rości sobie wyłączne prawo do narzucania wszystkim swoich standardów jako uniwersalnych.
W pierwszej części Dmitrij Trenin przeanalizował fundamentalne ideologiczne wyobcowanie od Zachodu, reorientację Moskwy w postać cywilizacji państwowej oraz dynamikę globalną wykraczającą poza Waszyngton i BRICS.
W drugiej części skupiono się na polityce europejskiej, a zwłaszcza niemieckiej, a także na zbliżającym się ryzyku eskalacji.[zaraz umieszczę MD]
Przetłumaczone z języka rosyjskiego przez Évę Péli .
W niedzielę 27 września 2026 roku prywatny samolot z Benjaminem Netanjahu wylądował w Abu Zabi. Bez konferencji prasowej, bez zdjęcia, bez wspólnego oświadczenia.
Premier Izraela spotkał się z szejkiem Mohammedem bin Zayedem na prawie cztery godziny – z przedstawicielami łącznie dziesięciu krajów. To, co oficjalnie przedstawiono jako „stosunki dwustronne i wyzwania regionalne”, było w rzeczywistości operacyjnym briefingiem na temat kontynuacji wojny z Iranem.
Palestyńsko-syryjski dziennikarz Laith Marouf podkreślił w swoim nagraniu wideo właśnie ten punkt : To, co miało miejsce w Abu Zabi, nie było szczytem suwerennych państw, lecz koordynacją osi wojennej, na której czele stały USA i Izrael, a pewna liczba reżimów arabskich została sprowadzona do roli zwykłych wykonawców rozkazów.
Fakty: Co jest potwierdzone, a co nie
Oficjalne potwierdzenie nastąpiło w dwóch etapach, co jest znaczące:
Najpierw państwowa agencja informacyjna WAM podała w poniedziałek, że bin Zayed „przyjął” Netanjahu – jest to pierwsze oficjalne potwierdzenie wizyty Netanjahu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Niedługo później biuro Netanjahu również potwierdziło wizytę, a na liście delegacji znaleźli się: szef Mossadu Roman Gofman , szef Rady Bezpieczeństwa Narodowego Shmuel Ben Ezra , sekretarz generalny sił zbrojnych Guy Markizano , doradca ds. polityki zagranicznej Ophir Falk i jego żona Sara.
Zabranie ze sobą szefa Mossadu i dyrektora Rady Bezpieczeństwa Narodowego nie jest wizytą kurtuazyjną. To delegacja operacyjna.
Izraelska stacja telewizyjna Channel 14, powołując się na wysoko postawionego urzędnika z Emiratów Arabskich, poinformowała o dwupoziomowej strukturze: najpierw Netanjahu z bin Zayedem, następnie rozszerzona runda z przedstawicielami USA, Arabii Saudyjskiej, Maroka, Egiptu, Kuwejtu, Bahrajnu, Libii i Omanu – plus Izrael i ZEA, czyli dziesięć krajów.
Ynet i i24NEWS wspomniały również o Jordanii i podały, że spotkanie po stronie izraelskiej zorganizował Gofman, a bin Zayed zgodził się je poprowadzić.
Żaden z wyżej wymienionych krajów arabskich nie potwierdził swojego udziału. To typowa podwójna rezerwacja: publiczne zaprzeczanie, a prywatne siadanie przy stole.
Trasy lotów ujawniają więcej, niż jakikolwiek komunikat.
Izraelski raport All Israel News zawiera szczegół, który ma większą wagę niż wszelkie zaprzeczenia:
W czasie wizyty Netanjahu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wylądowały samoloty: libijski rządowy, marokański samolot wojskowy, katarski samolot wojskowy i rządowy samolot Emiratów Arabskich z Rijadu.Źródło: All Israel News
Gazeta „Tehran Times” podchwyciła dokładnie tę kwestię: Netanjahu poleciał do Abu Zabi przez przestrzeń powietrzną Jordanii i Arabii Saudyjskiej – dwóch państw, które publicznie potępiają Izrael, ale po cichu otworzyły korytarz powietrzny.
Kolejny element układanki pasuje: włoski dziennik Il Foglio doniósł, że Saddam Haftar – syn libijskiego generała Chalify Haftara – również przebywał w Abu Zabi i spotkał się z Netanjahu. Oficjalnie niepotwierdzone, ale pasuje do obrazu Zjednoczonych Emiratów Arabskich jako centrum regionalnej logistyki zastępczej.
Treść rozmów
Kanał 14 przedstawił najbardziej szczegółowy obraz z wnętrza. Według nich, chodziło o:
Pogłębianie współpracy w zakresie bezpieczeństwa i wywiadu między Izraelem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi
Utworzenie regionalnych ram obronnych przeciwko „wspólnym zagrożeniom”
Plan działania przeciwko Iranowi i Huti
Pomoc wywiadowcza i bezpieczeństwa dla Arabii Saudyjskiej
Stopniowe formowanie się nowej koalicji regionalnej
Szlak naftowy omijający Cieśninę Ormuz
Szczególnie wybuchowe: Według Kanału 14, Netanjahu przedstawił, jak sankcje i presja ekonomiczna osłabiły irański reżim, i wezwał uczestników do zapewnienia, że pieniądze nie będą już przepływać przez ich terytorium do Teheranu. Omówiono również przygotowania do ewentualnego ataku na zakłady odsalania wody i infrastrukturę krytyczną w państwach Zatoki Perskiej – z Huti jako tematem przewodnim.
Pojawił się jednak rozdźwięk: Netanjahu chce kontynuować kampanię przeciwko Iranowi, podczas gdy bin Zajid uzależnia to od zapewnienia wystarczającej ochrony państwom Zatoki Perskiej. Według doniesień Arabia Saudyjska zwróciła się o pomoc do Izraela; Netanjahu nie wykluczył tego, ale postawił warunki.
A oto prawdziwy powód tego pośpiechu: w Izraelu 27 października odbędą się wybory . Wizyta miała miejsce dokładnie miesiąc wcześniej.
Kiedy i jak będzie trwała wojna? Dostępne źródła
Kilka niezależnych źródeł wskazuje na przedział czasowy po wyborach uzupełniających w USA, które odbędą się 3 listopada 2026 r.:
🔹 Wątek 1: Axios o możliwym zawieszeniu broni – i jego zakończeniu
Przedstawiciel Iranu Rezaei odpowiedział zdaniem, które dobrze podsumowuje sytuację:
„Trump utknął w bagnie, z którego nie może ani negocjować, ani walczyć”.
🔹 Pasmo 2: Polityka zagraniczna – cztery scenariusze eskalacji
30 września „Foreign Policy”przeanalizował opcje po wyborach. Do tego czasu kryzys energetyczny działał jak hamulec – w kwietniu zmusił Trumpa do wycofania się i podpisania Memorandum of Understanding, które później rozpadło się z powodu rozbieżnych interpretacji. Przedstawiono cztery scenariusze:
„Więcej epickiej furii”: Nowe, bardziej intensywne ataki na infrastrukturę wojskową, rakietową i energetyczną – prawdopodobnie we współpracy z Izraelem. Iran może ponownie odpowiedzieć na ataki na państwa Zatoki Perskiej.
„Finał sezonu”: Operacja sił specjalnych mająca na celu zabezpieczenie podziemnego magazynu wysoko wzbogaconego uranu – lub niespodziewany atak na terminale naftowe na wyspie Kharg.
„Gotówka na całość w gospodarce”: Agresywne sankcje wobec chińskich banków, rafinerii i portów, które kontynuują handel z Iranem. Sekretarz Skarbu Scott Bessent przyznał w sierpniu, że nadmierne egzekwowanie tych sankcji może zagrozić globalnemu systemowi finansowemu.
„Boots on the ground”: Wojska lądowe – najbardziej ryzykowny scenariusz. Iran jest cztery razy większy od Iraku i ma ponad 90 milionów mieszkańców. Szacunki wahają się od kilkuset tysięcy do miliona żołnierzy. Źródło: Foreign Policy
🔹 Wątek 3: Wojna z Iranem trwa już siedem miesięcy
„ Boston Globe”donosi , że wojna trwa już siedem miesięcy. Iran oficjalnie otrzymał odpowiedź USA na ofertę jej zakończenia. Araghchi zaproponował ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz w ciągu tygodnia, jeśli USA zniosą blokadę irańskich portów, uwolnią zamrożone aktywa i zawieszą sankcje naftowe. Trump publicznie odrzucił tę ofertę, ale mediatorzy kontynuowali pracę za kulisami. Sam Trump powiedział we wtorek, że wojna zakończy się „bardzo, bardzo szybko”, ale nie spodziewał się jej zakończenia przed wyborami uzupełniającymi.
🔹 Pasmo 4: Druga faza – podziemne stanowiska rakietowe
W marcu agencja Reuters, powołując się na źródła, donosiła, że wojna Izraela z Iranem wkracza w drugą fazę: ataki na podziemne wyrzutnie rakiet balistycznych. Szacunki arsenału Iranu przed wojną wahały się od 2500 pocisków (według izraelskiego wojska) do około 6000 (według innych analityków).
🔹 Pasmo 5: Middle East Institute – „nieprzewidywalna nowa faza”
Już w lipcu MEI omawiało „nieprzewidywalną nową fazę” wojny: po 13 nocach intensywnych nalotów USA Trump gwałtownie przerwał bombardowania. Iran również wstrzymał ataki, ale zachował kontrolę nad Ormuzem. Ataki dronów w Arabii Saudyjskiej, Jordanii i Iraku pokazały, że krucha przerwa nie jest trwała. Huti otworzyli nowy front w Bab el-Mandab.
Prawdziwe przesłanie Abu Zabi
Czytając wszystkie te wątki razem, wyłania się spójny obraz:
Wojna się nie skończyła, ale została wstrzymana – a wstrzymanie jest spowodowane przede wszystkim polityką wewnętrzną w USA.
Najlepszy moment na eskalację nastąpi po 3 listopada.
Szczyt w Abu Zabi posłużył zorganizowaniu arabskiej flanki w tym zakresie: egzekwowanie sankcji, współpraca wywiadowcza, obrona powietrzna, szlaki energetyczne poza Ormuz.
Państwa Zatoki Perskiej nie są w tej sytuacji suwerennymi partnerami, lecz raczej poszukują ochrony – chcą izraelskiej obrony powietrznej, ponieważ nie ufają już Stanom Zjednoczonym. Kanał 14 cytuje stanowisko Arabów w następujący sposób: „Stany Zjednoczone nie są wiarygodne w dłuższej perspektywie; Izrael jest bardziej wiarygodnym partnerem”.
To właśnie jest kwestia, którą Marouf podkreśla w swoim nagraniu wideo: to, co jest sprzedawane jako „regionalna architektura bezpieczeństwa”, jest w rzeczywistości reorganizacją zależności – odejścia od Waszyngtonu jako jedynego gwaranta w stronę osi kierowanej przez Izrael i arabskich młodszych partnerów.
Czego nie wiemy
Żadne państwo arabskie nie potwierdziło swojego udziału. Lista dziesięciu krajów pochodzi z jednego źródła – anonimowego urzędnika z Emiratów Arabskich za pośrednictwem Kanału 14.
Agencja AP poinformowała, że Netanjahu poprosił bin Zayeda o zaprzeczenie doniesieniom, jakoby ostrzegał go przed 7 października 2023 roku. W oficjalnym oświadczeniu nie pojawiło się żadne zaprzeczenie. Biuro Netanjahu nazwało doniesienia AP „fake newsami”.
Libijskie przywództwo (Haftar) nie zostało potwierdzone.
Wcześniejsza wizyta Netanjahu w marcu została początkowo uznana przez Zjednoczone Emiraty Arabskie za „całkowicie bezpodstawną” – ale później to potwierdzono. Kultura zaprzeczania w tym regionie jest powszechnie znana.
Wniosek
Szczyt w Abu Zabi nie był sygnałem pokoju. Był przygotowaniem do kolejnej rundy. Wojna z Iranem trwa od siedmiu miesięcy, negocjacje utknęły w martwym punkcie, a kluczowa data to 3 listopada 2026 roku. Po tym terminie Trump nie będzie już musiał stawiać czoła wewnętrznym przeszkodom politycznym – a państwa Zatoki Perskiej już zasygnalizowały gotowość do współpracy, jeśli środki bezpieczeństwa okażą się wystarczające.
Każdy, kto uważa, że państwa takie jak Arabia Saudyjska, Egipt czy Zjednoczone Emiraty Arabskie działają suwerennie, nie rozumie tej struktury. Są zapraszane, konsultowane, proszone o pomoc – a potem muszą zapewnić: przestrzeń powietrzną, egzekwowanie sankcji, logistykę. To nie jest partnerstwo; są wasalami USA, z których niektóre to dawne brytyjskie twory kolonialne.
Pytanie nie brzmi, czy nastąpi następna faza, ale kiedy – i czy wówczas same państwa Zatoki Perskiej staną się polem bitwy, ponieważ Iran odpowie tam atakiem, tak jak to już zrobił.
Burkina Faso uruchomiła pierwszą w swojej historii rafinerię złota. Nowy zakład RAFFINOR-BF ma umożliwić przetwarzanie wydobywanego w kraju kruszcu na miejscu, zamiast eksportowania go w postaci nieoczyszczonego surowca. Władze w Wagadugu przedstawiają inwestycję jako ważny krok w kierunku większej suwerenności gospodarczej i kontroli nad strategicznymi zasobami naturalnymi.
Uroczystego otwarcia rafinerii 28 września dokonał przywódca Burkiny Faso, kapitan Ibrahim Traoré. Zakład powstał na pięciohektarowym terenie w dzielnicy Ouaga 2000 w stolicy kraju. Budowa kosztowała ponad 11 miliardów franków CFA, czyli około 19 mln dolarów. Inwestycję sfinansowano ze środków państwowych oraz z udziałem krajowego sektora prywatnego. Prace rozpoczęły się w listopadzie 2023 roku.
Na pierwszym etapie rafineria będzie mogła przetwarzać około 164 ton złota rocznie. Docelowo jej zdolności produkcyjne mają wzrosnąć do 515 ton rocznie, co znacznie przekracza obecny poziom wydobycia w Burkinie Faso.
Zakład będzie oczyszczał złoto pochodzące zarówno z kopalń przemysłowych, jak i z wydobycia rzemieślniczego oraz półmechanicznego. Produktem końcowym mają być sztabki o czystości od 99,9 do 99,99 proc. Kompleks obejmuje odlewnię, laboratorium analityczne, zabezpieczone magazyny oraz warsztat jubilerski. Podczas inauguracji Ibrahim Traoré otrzymał pierwszą sztabkę złota w całości wyprodukowaną i oczyszczoną na terenie Burkina Faso.
„Nie chcemy już być tylko krajem, który wydobywa surowiec i wysyła go za granicę. Chcemy rafinować wszystkie nasze metale na miejscu i mieć cały proces u siebie” – powiedział podczas uroczystości Ibrahim Traoré.
Minister kopalń Yacouba Zabré Gouba określił otwarcie zakładu jako moment, w którym Burkina Faso „odbiera klucze do własnego domu”. Według władz kraj zamierza nie tylko wydobywać złoto, ale również samodzielnie je przetwarzać, certyfikować i wyceniać.
Burkina Faso należy do największych producentów złota w Afryce Subsaharyjskiej. W 2025 roku kraj wydobył około 94 ton tego surowca, przy czym znacząca część produkcji pochodziła z małych kopalń i wydobycia rzemieślniczego. Dotychczas większość nieprzetworzonego złota trafiała za granicę, gdzie powstawała największa część wartości dodanej.
Rząd liczy, że nowa inwestycja stworzy około 100 bezpośrednich miejsc pracy oraz ponad 5 tys. miejsc pracy pośrednio w sektorach powiązanych z rafinerią.
Najważniejszą wiadomością tygodnia było wycofanie ostatniego kontyngentu wojsk amerykańskich z Iraku, co oznaczało koniec długiej i bogatej historii okupacji USA. Oficjalnie oznacza to koniec operacji „Inherent Resolve”, która sama w sobie była kontynuacją operacji „Iracka Wolność”, zapoczątkowanej wojną w Iraku na początku 2003 roku.
CENTCOM: Dowództwo Centralne USA zakończyło 30 września uporządkowany wyjazd sił i sprzętu USA z bazy lotniczej w Irbilu, co oznaczało zakończenie misji operacji Inherent Resolve w Iraku.
Doniesiono, że pozostała część grupy zadaniowej, której zadaniem jest zwalczanie ISIS, została przeniesiona z Irbilu w północnym Iraku do Jordanii:
Amerykańskie dowództwo wojskowe nadzorujące Bliski Wschód, CENTCOM, poinformowało, że grupa zadaniowa nadzorująca operacje przeciwko Państwu Islamskiemu została przeniesiona do Jordanii, a setki żołnierzy amerykańskich nadal stacjonują w Syrii.
Jak wynika z danych CENTCOM, przed wyjazdem wojsk w bazie w Irbilu stacjonowało łącznie 1500 żołnierzy amerykańskich i innych sił koalicyjnych.
W pewnym sensie jest to w tym momencie jedynie symboliczny krok, biorąc pod uwagę, że Stany Zjednoczone są nadal w pełni zakorzenione na Bliskim Wschodzie, posiadając bazy w całym regionie, więc wydarzenie to jest raczej kamieniem milowym dla Iraku i jego suwerenności narodowej, a nie doniosłym momentem geopolitycznym. Przywołuje ono koniec pewnej ery, politycznego i, śmiem twierdzić, duchowego ducha po 11 września, który zamyka kolejny z długiej serii krwawych rozdziałów amerykańskiego imperializmu.
Można nawet twierdzić, że Irak spełnił swoje zadanie. Jednym z prawdziwych powodów trwania fałszywej misji „Inherent Resolve” było wykorzystanie ISIS jako pretekstu do wojny z syryjskim Assadem. Wielokrotnie rozmawialiśmy o znaczeniu Syrii z wielu różnych perspektyw strategicznych:
1. Było to terytorium niezbędne Izraelowi, aby móc prowadzić strategiczne działania przeciwko Iranowi, a w przyszłości także Turcji.
2. Miało to istotne znaczenie dla kontrolowania wpływów Rosji w regionie, co jest dwuznacznym sposobem na powiedzenie, że powstrzymałoby to Rosję przed wzmocnieniem i uratowaniem Iranu przed dekonstrukcją, jaką oś syjo-amerykańska zaplanowała dla państwa perskiego.
3. Używając bardziej niejasnych terminów religijnych i eschatologicznych, konieczne było, aby Izrael ostatecznie zrealizował swój plan Wielkiego Izraela, żyjącej przestrzeni.
Wszystko to wpisuje się w szerszą i całościową teorię Heartlandu, o której możesz przeczytać tutaj:
Wiele osób zdaje sobie sprawę z różnorodnych, rozbieżnych wydarzeń geopolitycznych lat 90. i ich konsekwencji – od rozpadu ZSRR, po pojawienie się amerykańskiego ruchu neokonserwatywnego, który przyspieszył imperialistyczne działania militarne od końca XX do XXI wieku. Jednak niewielu dostrzega zasadniczy związek teleologiczny…
Teraz, gdy projekt obalenia Asada dobiegł końca, „Nieodłączna Determinacja” stała się zbędnym pozorem. Oczywiście, obecność wojsk amerykańskich w Iraku teoretycznie przyniosłaby korzyści w dalszej wojnie z Iranem, ale dowiedzieliśmy się, że umieszczenie wojsk w tak bliskim sąsiedztwie to prośba o śmierć, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że sam Irak roi się od proirańskich milicji; wojska amerykańskie byłyby tam w ciągłym niebezpieczeństwie.
W tym tygodniu widzieliśmy, jak Pentagon opublikował zaktualizowane dane dotyczące liczby rannych żołnierzy, które prawdopodobnie nadal przeczą prawdziwej sytuacji, którą widzimy jedynie w zarysie:
Trump ze swojej strony chełpliwie ogłosił wycofanie, co wydawało się próbą przypisania sobie politycznych zasług, gdy w rzeczywistości Biden i premier Iraku zawarli umowę o wycofaniu sił najpóźniej do 30 września 2026 r. w 2024 r., a to Trump w zasadzie „przeczekał czas” do ostatniej chwili:
Reszta jego tyrady jest równie kłamliwa, biorąc pod uwagę, że to Rosja złamała kręgosłup ISIS, a Trump nie miał nic wspólnego z „dziesiątkowaniem” tej grupy. Podobnie krytykuje Bidena za spowodowanie, że wielu Amerykanów zostało „ciężko rannych” podczas wycofania wojsk z Afganistanu, ale jednocześnie nie wydaje się podzielać tej samej troski o setki rannych w wojnie z Iranem, którą bezsensownie rozpoczął w imieniu Izraela.
Zobaczymy, jak przyszły prezydent powtarza tę samą sztuczkę o wycofaniu wojsk regionalnych, które są obecnie używane przeciwko Iranowi, i jak szaleństwa poprzedniej administracji doprowadziły do bezsensownych ofiar śmiertelnych i rannych. Powtarzaj to do znudzenia: to jest amerykańska imperialistyczna samsara.
Tymczasem USA i Iran wciąż spierają się o to, kto kontroluje cieśninę i ile ropy dziennie faktycznie przez nią przepływa.
Kilka dni temu najbardziej uderzającym przykładem tego narastającego rozłamu było oświadczenie Iranu, który twierdził, że w ciągu jednego dnia zaatakował nie mniej niż 19 statków naruszających prawo. Fakt ten szybko zaprzeczyło dowództwo USA, które odpowiedziało, że nie zaatakowano ani jednego statku.
Narastające rozbieżności epistemologiczne tej „wojny paradoksów” o Cieśninę Schrödingera stały się teraz po prostu kwestią wiary, w zależności od tego, której ze stron wiary wyznajesz bardziej gorliwie.
Komu zaufać, Mosadowi czy Mosadowi?🤔
Prawda wydawała się być gdzieś pośrodku: istniały dowody na to, że kilka statków zostało trafionych, ani 19, ani zero.
Jednocześnie pojawiają się doniesienia, że coraz więcej statków przemyka nocą szlakiem omańskim, obsługiwanym przez USA. Arabia Saudyjska donosi, że rurociąg Wschód-Zachód został już ponownie uruchomiony , choć doniesienia mówią o jego „częściowym” uruchomieniu, ponieważ trzy uszkodzone stacje pomp pozostają nieczynne. Powiązany artykuł w „New York Timesie” podaje, że przywrócono 3,5 miliona baryłek dziennie, z poprzednich około 5-7, prawdopodobnie dzięki nowemu, przekierowanemu rurociągowi o niższym przepływie.
Filmy takie jak ten poniżej dają nam wgląd w to, jak działają niektóre obejścia w regionie. Ta konkretna scena podobno pokazuje setki tankowców przesyłających ropę z Iraku przez Syrię na Morze Śródziemne, aby ominąć blokady Ormuz.
Wciąż pojawiają się twierdzenia, że Iran „przegrywa” lub „przesadził”, ponieważ ropa naftowa nadal jest transportowana z regionu. Pamiętajmy, że Iran nie jest agresorem i nie rozpoczął wojny: jego celem jest jedynie przetrwanie napastnika, którego deklarowanymi celami są obalenie irańskiego rządu i kapitulacja całego państwa.
Jak więc Iran może „przegrywać”, skoro strona atakująca desperacko walczy już nie o osiągnięcie swoich pierwotnych celów, lecz o przywrócenie status quo ante bellum, czyli o otwarcie cieśniny i powrót do normalności gospodarczej? Innymi słowy: niezależnie od ilości ropy, jaka zdoła ominąć cieśninę, i tak jest to znacznie mniej niż przed wybuchem wojny, a Stany Zjednoczone są teraz zmuszone do stoczenia trudnej walki o przywrócenie sytuacji do stanu sprzed konfliktu.
Teraz sytuacja wróciła do normy: Trump, jak można było się spodziewać, czeka na koniec wyborów uzupełniających, aby wznowić bombardowania, podczas gdy Iran nie chce ustąpić ani na krok:
Czy może być większy impuls dla notowań w wyborach uzupełniających niż przytłaczająco zdecydowane zwycięstwo nad Iranem? Logika podpowiada zatem, że gdyby Trump naprawdę myślał, że może wygrać lub wyrządzić jakąś decydującą szkodę, zrobiłby to teraz i na fali triumfalizmu doprowadziłby do zwycięstwa w wyborach uzupełniających.
Zamiast tego zdaje sobie sprawę, że jakiekolwiek dalsze bombardowanie byłoby katastrofalną czarną dziurą błędnego przekonania o utopionych kosztach i pogodził się z odwlekaniem nieuniknionej katastrofy.
W nowym wywiadzie minister spraw zagranicznych Iranu Abbas Araghchi odpowiedział na plan Trumpa dotyczący okresu po wyborach, wyjaśniając, że Iran jest gotowy nawet na scenariusz „apokalipsy” w wojnie z USA.
Dla Iranu konflikt ma oczywiście charakter egzystencjalny. Dla Trumpa to po prostu izraelskie ego.
Przywrócono 60% utraconych mocy produkcyjnych irańskich zakładów petrochemicznych, które zostały uszkodzone podczas wojny ze Stanami Zjednoczonymi i reżimem syjonistycznym.
Prezes irańskiego Narodowego Przedsiębiorstwa Petrochemicznego: Proces odbudowy przebiega pomyślnie w Asaluyeh i Mahshahr, dwóch głównych ośrodkach petrochemicznych. Podejmowane są wysiłki, aby przywrócić znaczną część utraconych mocy produkcyjnych do końca tego roku.
Odbudowa na Zachodzie zajęłaby 10 lat i kosztowała 50 miliardów dolarów.
Oczywiście, człowiek, od którego Trump przyjmuje rozkazy, jest wygodnie przygotowany z nową partią „niezbitych dowodów”, które mają podsycać ogień podsycania wojny:
Najciekawsze w tym wątku nuklearnym jest to, że Trumpa właśnie zapytano, dlaczego Kim Dzong Un może mieć broń jądrową, a Iran nie. Odpowiedź Trumpa jest hipokrytyczna i wymijająca, jak na tamte czasy.
Według Trumpa, Korea Północna może posiadać broń nuklearną, ponieważ Kim różni się od irańskiego przywódcy. Ale jak to możliwe? Po pierwsze, Kim wielokrotnie otwarcie groził atakiem nuklearnym na USA, podczas gdy żaden irański przywódca tego nie zrobił. Po drugie, o którym irańskim przywódcy mówi? Jeśli wojna wybuchła, ponieważ Trump nie zgadzał się ze stanowiskiem konkretnego przywódcy w sprawie broni nuklearnej, to dlaczego wciąż trwa, skoro poprzedni irański przywódca zginął już w amerykańskich atakach? Sam Trump wielokrotnie twierdził, że nawet nie wie, kto rządzi Iranem.
W przeciwieństwie do Iranu, Korea Północna faktycznie posiada zarówno broń nuklearną, jak i nośniki [rakiety md] zdolne do dotarcia do USA, nie wspominając o przywódcy gotowym ich użyć. Wypowiedzi Trumpa to oczywiście tylko infantylne dygresje. Wszyscy wiemy , co się dzieje w Izraelu.
Teraz, gdy „koniec historii” sam w sobie stał się historią, a siły liberalnych krzyżowców zostały wyrzucone z ziem Ur i Niniwy, ile czasu, Twoim zdaniem, upłynie, zanim zostanie zorganizowana Trzecia Krucjata, aby powrócić i odzyskać utraconą chwałę? Około 2035 roku?
Czy Neo-Babilon doczeka się długo zapowiadanego upadku, zanim zdoła ponownie zaatakować Heartland?
Spotkanie Wadefula i Ławrowa nie miało na celu zaprowadzenia pokoju, lecz udzielenie Rosji nauczki i uciszenie krytyków niemieckiej polityki.
Komentarz Tilo Gräsera .
Wiadomość z 26 września była zaskoczeniem: na marginesie 81. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow i jego niemiecki odpowiednik Johann Wadephul (CDU) spotkali się na rozmowach. Takiego spotkania nie było od wiosny 2022 roku. Wydawało się, że wraz z nadejściem jesieni nastała wiosna dyplomacji, a może nawet nowa „odwilż”. Sama data również była historyczna. Cztery lata wcześniej, tego samego dnia, wysadzono w powietrze trzy z czterech odcinków gazociągów Nord Stream 1 i 2, które dostarczały Niemcom tani gaz ziemny z Rosji.
Czy Wadephul, który przed objęciem urzędu określał Rosję mianem „wiecznego wroga ”, być może zrewidował swoje stanowisko w świetle obowiązków ministra spraw zagranicznych? Niektórzy ludzie stają na wysokości zadania lub rozwijają się w swoim urzędzie dzięki nowym spostrzeżeniom. Czy krytyka niemieckiej polityki zagranicznej – że całkowicie porzuciła ona dyplomację po rosyjskiej inwazji na Ukrainę w lutym 2022 roku i późniejszym „punkcie zwrotnym” ogłoszonym przez ówczesnego kanclerza Olafa Scholza (SPD) – została wysłuchana? I czy wielokrotnie wyrażana przez Moskwę gotowość do dyskusji na temat przyczyn wojny na Ukrainie i wspólnego zajęcia się nimi znalazła odzew w Berlinie?
Wszystko to i jeszcze więcej mogło się wydarzyć. Mógł to być początek wspólnych poszukiwań pokoju i zakończenia masowych zgonów i cierpień na Ukrainie, które Niemcy nadal masowo podsycają pieniędzmi i bronią. Jednak rzekomy główny dyplomata Republiki Federalnej Niemiec nie przedstawił ani konkretnych propozycji pokojowych dla Ukrainy, ani odpowiedzi na pakt o nieagresji dla Europy, który Ławrow zaproponował już kilka miesięcy wcześniej .
Wadephul przyniósł na spotkanie ze swoim rosyjskim odpowiednikiem jedynie notatkę, którą odczytał na głos. Podobno skłoniło to Ławrowa do stwierdzenia , że Niemiec mógł po prostu do niego zadzwonić i przeczytać mu tekst. Po 20 minutach w Nowym Jorku doświadczony rosyjski dyplomata stwierdził zwięźle: „Biorąc pod uwagę codzienne publiczne oświadczenia Berlina, nie usłyszałem niczego innego”. Oficjalne oświadczenie rosyjskiego MSZ dotyczące spotkania było odpowiednio krótkie. Stwierdzono w nim, że omówiono stosunki dwustronne i sytuację na Ukrainie. W tych i innych kwestiach Wadephul powtórzył „stanowisko rządu niemieckiego, które zostało już kilkakrotnie publicznie wyrażone”.
„Przekaz podprogowy”
Ławrow powiedział niemieckiej agencji prasowej DPA , że strona niemiecka poprosiła o spotkanie „w ostatniej chwili” poprzedniego dnia. Dodał, że w rozmowie z niemieckim ministrem spraw zagranicznych odniósł wrażenie, „że krył się za tym pewien przekaz: przyszedłem do was, zlitowałem się nad wami”. Jednocześnie Wadephul najwyraźniej oczekiwał ustępstw ze strony Rosji w zamian za spotkanie, zarówno w sprawie Ukrainy, jak i żeglugi na Morzu Czarnym.
Oficjalnego oświadczenia Berlina w tej sprawie nie można znaleźć na stronie internetowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Niemiecki minister spraw zagranicznych najwyraźniej poczuł się jednak zobowiązany do udzielenia obszernych wyjaśnień niemieckim mediom. Krytykowany jest nie tylko w Niemczech, na przykład przez podżegacza wojennego Rodericha Kiesewettera, ale także w Polsce, nawet za brak merytorycznej treści rozmowy. Jeszcze w sobotę Wadephul twierdził w ZDF , że odbyła się „intensywna dyskusja”. Potwierdził również, że zrobił to, co niemiecka polityka zagraniczna robi wobec Rosji od lat: pouczał zamiast słuchać, wydawał dyrektywy zamiast omawiać propozycje, okraszone bezpodstawnymi oskarżeniami. Dokładne słowa Wadephula:
„Ważne było dla mnie, aby jasno powiedzieć, że Niemcy nie akceptują takich rzeczy jak atak dronów w Lipsku. Że to eskalacja, która jest niedopuszczalna. I wyraźnie ostrzegłem Rosję, żeby tego nie kontynuowała. Możemy się bronić, możemy stawić opór i zrobimy to”.
Wezwał również Ławrowa do deeskalacji sytuacji na Ukrainie i zezwolenia na eksport ukraińskiego zboża, w przeciwnym razie groziłby na przykład głód w Egipcie. Odnosząc się do nieoczekiwanego spotkania, Wadephul wyjaśnił, że „liczni koledzy prosili go o otwartość na rozmowy. Doradzali, że w pewnym momencie bezpośredni dialog będzie ponownie konieczny”. Dodał, że „nie chce też, abyśmy my, Europejczycy, pozostawili całą wymianę z Rosją Amerykanom”.
„Jasne oświadczenia”
Choć przedstawiciele USA, tacy jak Steve Witkoff i Jared Kushner, zdają się rozpoczynać rozmowy z Moskwą z konkretnymi propozycjami, strona niemiecka jak dotąd nie złożyła żadnego oświadczenia. Wadephul Ławrow jednak „wyraźnie oświadczył, że stoimy po stronie Ukrainy, że Ukraina jest w pełni wspierana i że Rosja będzie nadal wywierana presja ekonomiczna. Powtórzyłem to Ławrowowi i wezwałem go, aby w końcu był gotowy do rozmów”. To właśnie uchodzi obecnie w Berlinie za dyplomację. Nie brzmi to jak autentyczne pragnienie zakończenia wojny na Ukrainie w sposób, jakiego pragnie większość tamtejszych obywateli: pokojowymi środkami .
Zgodnie z oczekiwaniami, Berlin obwinia Moskwę za to, że do tego jeszcze nie doszło, ani razu nie kwestionując własnej roli w tej sytuacji. Wadephul zademonstrował to w swoim wywiadzie dla programu informacyjnego ARD „Tagesthemen” po spotkaniu z Ławrowem. Po oskarżeniach wobec Rosji i potwierdzeniu „niezachwianego” wsparcia Niemiec dla Ukrainy, stwierdził: „Nadal uważam, że słusznie rozmawiamy. To również zadanie ministerstw spraw zagranicznych, dyplomacji”. Nie uznał jednak założenia bezpośredniej rozmowy z Ławrowem za zmianę niemieckiej polityki zagranicznej, sprzeciwiając się tym, którzy doszukiwali się w spotkaniu zbyt wielu niuansów.
Z kolei swojemu rosyjskiemu odpowiednikowi wyjaśnił, że Berlin broni prawa międzynarodowego i stoi po stronie Ukrainy. Stwierdził, że prowadzenie rozmów jest jednym z podstawowych obowiązków ministra spraw zagranicznych – „nawet z rozmówcami, z którymi ma się fundamentalne różnice zdań”. Wydaje się, że nie dostrzegł, iż ton rozmowy nadal dyktuje wszystko, zwłaszcza w dyplomacji. Potwierdził jednak w ARD , że dla strony niemieckiej chodziło przede wszystkim o stworzenie widowiska.
„Wszystkim tym, którzy wciąż powtarzają, że Niemcy muszą negocjować, że Niemcy muszą rozmawiać z Rosją, odpowiadam teraz: Robimy to. I niestety, Rosja nie wykazuje obecnie chęci przyjęcia konstruktywnego stanowiska negocjacyjnego”.
Zrozumiała reakcja
W świetle tego reakcja Ławrowa jest całkowicie zrozumiała. Cóż innego mógłby zrobić z kolejnym dowodem na to, co dziennikarka Gabriele Krone-Schmalz od dawna określa jako jedną z przyczyn konfliktu : „Zachód nie traktuje Rosji poważnie”. Na swojej konferencji prasowej w Nowym Jorku w sobotę, krótko po spotkaniu z Wadephulem, Ławrow poinformował, że Wadephul „poprosił o spotkanie w ostatniej chwili (wczoraj lub przedwczoraj)”.
Mieliśmy dziś rano wolną chwilę przed przemówieniem w Zgromadzeniu Ogólnym. Nigdy nie odmawiamy słuchania naszych kolegów, nawet tych, którzy oskarżają Rosję o wszelkie grzechy główne. Prezydent Federacji Rosyjskiej W. W. Putin wielokrotnie udowadniał to swoim osobistym przykładem. Zawsze jesteśmy gotowi ich wysłuchać.
Ławrow oświadczył, że Wadephul, poproszony o wyjaśnienie swojej prośby, sporządził notatki i odczytał na głos tekst, „który po prostu powtarzał to, co Niemcy ogłaszają codziennie, publicznie i oficjalnie za pośrednictwem swoich przedstawicieli rządowych”. Stwierdził, że nie udało mu się z tego wyciągnąć niczego nowego. Jego zdaniem, przesłanie było w zasadzie następujące: „Przyszedł do nas, «zgodził się» nawiązać kontakt, a w zamian za taki gest dobrej woli musieliśmy pójść na ustępstwa na froncie ukraińskim i zapewnić porozumienie w sprawie regionu Morza Czarnego, aby tankowce i statki do przewozu ładunków suchych mogły tam bez przeszkód żeglować”.
Niemiecki minister spraw zagranicznych zwrócił w tym kontekście uwagę, że jego odpowiednicy z Indii, Egiptu i Turcji również kontaktowali się z Rosją w tej sprawie. Ławrow potwierdził to i odpowiedział: „Prosimy o podanie co najmniej jednego przypadku, w którym statki handlowe działające w ich interesie stały się celem rosyjskich ataków. To kończy dyskusję. Nie ma takich przypadków!”. Stwierdził, że wszystkie szkody wyrządzone żegludze handlowej były wynikiem ukraińskich ataków terrorystycznych, nie tylko na Morzu Czarnym, ale także na Morzu Kaspijskim.
Niemieckie zapominanie
Wadephul wysunął również oskarżenia, ponieważ w Lipsku znaleziono „jakiś rozbity bezzałogowy dron” i natychmiast stwierdzono, że „najprawdopodobniej” był to rosyjski. W związku z tym Berlin wydalił rosyjski konsulat generalny z Bonn, „mimo że konsulat ten między innymi zapewniał nasz udział w pracach organizacji międzynarodowych z siedzibą w Bonn”.
„Niemcy doskonale wiedzą, że w naszym Konsulacie Generalnym w Bonn pracowało kilku pracowników, którzy nie zajmowali się sprawami konsularnymi, lecz zapewniali udział Rosji w pracach tych organów międzynarodowych. Niemcy podpisały umowę o państwie przyjmującym dla każdej z tych instytucji, zobowiązując się do dołożenia wszelkich starań, aby zagwarantować sprawne funkcjonowanie sekretariatów i odpowiednie warunki dla przedstawicieli państw członkowskich w tych organach. Wydaje się, że o tym zapomnieli. Zapominają o wielu rzeczach, w tym o tym, że na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej nie może absolutnie istnieć infrastruktura NATO. Wszystko to zostało zapomniane”.
Ławrow dodał, że „szczerze powiedział” swojemu niemieckiemu odpowiednikowi, że uważa, że ma coś interesującego, coś nietypowego do powiedzenia. Dodał: „Mogli po prostu zadzwonić i powiedzieć: Przeczytajcie oficjalne oświadczenia”.
Ciekawostką spotkania w Nowym Jorku było to, że kopie raportu przedstawionego przez Rosję na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, dotyczącego ukraińskich i zachodnich fałszerstw dotyczących wydarzeń w Buczy wiosną 2022 roku, leżały na siedzeniach przedstawicieli Niemiec. Wadephul, ledwo zajmując miejsce, położył na nich swój notatnik, nie zaglądając do materiału. Maria Zacharowa, rzeczniczka rosyjskiego MSZ, zwróciła na to uwagę na swoim kanale Telegram , między innymi . Niemiecki rząd uznał to za „próbę instrumentalnego wykorzystania spotkania do celów propagandowych”, donosił między innymi nadawca Deutschlandfunk .
Na poniedziałkowej konferencji prasowej rządu w Berlinie pojawiło się wiele pytań dotyczących spotkania w Nowym Jorku. Josef Hinterseher, zastępca rzecznika prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jasno dał do zrozumienia, że spotkanie było raczej pokazowe niż próbą naprawy zerwanych stosunków dyplomatycznych. Określił je jako „uzasadnione fizyczne spotkanie w celu ponownego wyjaśnienia naszych stanowisk”. Stwierdził, że ustalono, „że nie ma różnicy między naszymi stanowiskami publicznymi a stanowiskami, które komunikujemy w dyskusjach”. Dodał, że jest to „zupełnie jasne”, podobnie jak stanowisko rządu niemieckiego wobec Rosji „pozostaje niezmienione”.
Niezmienione pozycje
Florian Warweg z „Ostdeutsche Allgemeine Zeitung”zapytał , czy Wadephul rozpoczął rozmowę z Ławrowem, wypowiadając się w 2025 roku, że Rosja „zawsze pozostanie dla nas wrogiem, niezależnie od tego, jak zakończy się wojna na Ukrainie”. Hinterseher początkowo odpowiedział: „Nasze stanowisko w tej sprawie pozostaje niezmienione”. Następnie wspomniał o wsparciu dla Ukrainy i presji gospodarczej na Rosję. Berlin jest jednak „zawsze gotowy do powrotu do konstruktywnych relacji z Rosją”, jeśli Moskwa poważnie myśli o zakończeniu wojny.
Kiedy Warweg zapytał, czy Wadephul żałował wówczas swojego oświadczenia, czy nadal je podtrzymuje, rzecznik wyjaśnił: Chodziło o okres przed objęciem przez niego urzędu. „Nie mogę się na ten temat wypowiadać”. Dziennikarz skomentował: „Odniesienie do okresu sprzed objęcia urzędu nie jest zbyt przekonujące, dopóki oświadczenie nie zostanie sprostowane”. W swoim artykule dodał, odnosząc się do antyrosyjskich fałszywych oświadczeń niemieckiego rządu i Bundeswehry:
Sprawa Wadephula dotyczy jego własnego, udokumentowanego słowa. To ułatwiłoby wyjaśnienie: czy to „nadal” obowiązuje? Każdy, kto chce negocjować z geopolitycznymi przeciwnikami, powinien przynajmniej móc stwierdzić, czy nadal postrzega ich jako wrogów na wieki.
Zmiana konfrontacyjnego, antyrosyjskiego kursu niemieckiego rządu nie jest obecnie widoczna. Jest to uważnie obserwowane w Moskwie, gdzie wydawane są ostrzeżenia przed konsekwencjami. Znany rosyjski politolog Dmitrij Trenin postrzega konfrontacyjną politykę Niemiec jako celową eskalację. W rozmowie z dziennikarką Évą Péli w Moskwie wyjaśnił:
Dla Europy, w tym dla niemieckich przywódców, ta wojna jest de facto korzyścią, błogosławieństwem. Niemcy same w sobie nie doznają żadnych fizycznych zniszczeń na swoim terytorium; nie ma bezpośrednich ofiar wśród ludności cywilnej. Konflikt ten można zatem wygodnie kontynuować z daleka – poświęcając ludność zagraniczną i jednocześnie stanowczo uniemożliwiając jej osiągnięcie porozumienia z Rosją.
Jeśli ten kurs będzie konsekwentnie utrzymywany, „punkt militarnego starcia między Rosją a państwami europejskimi jest nieunikniony”. A to oznacza otwartą wojnę. Jeśli do niej dojdzie, „to – jak już podkreślił Ławrow – będzie ona krótkotrwała” – ostrzegł Trenin. Nie oczekuje, że osoby odpowiedzialne zmienią kurs i powiedzą: „Nie, posunęliśmy się za daleko, musimy się zatrzymać”. Po prostu nie może sobie tego wyobrazić.
„Obecne władze Niemiec – od kanclerz po konglomeraty medialne takie jak Der
Spiegel– działają jak nasz zdeterminowany przeciwnik. Napędzają eskalację i celowo prowadzą do otwartego konfliktu. Ale doskonale rozumiemy, że układy polityczne mogą się zmieniać”.
Przypomniał wypowiedź radzieckiego przywódcy Józefa Stalina z lutego 1942 roku: „Hitlerzy przychodzą i odchodzą, ale naród niemiecki i państwo niemieckie pozostają”. Dodał: „Ta refleksja została zachowana w zbiorowej pamięci narodu rosyjskiego”. Oznacza to:
„Nawet gdyby sytuacja polityczna w Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii uległa zasadniczej zmianie, być może nie od razu znów staniemy się bliskimi przyjaciółmi. Możemy jednak powrócić do całkowicie normalnego, twardego pragmatyzmu, uregulowanego handlu i wzajemnych wizyt”.
Kwatera Główna NATO odpowiedziała Rosji na groźby dotyczące użycia broni nuklearnej. Federacja Rosyjska stworzyła dokument skierowany do członków Sojuszu Północnoatlantyckiego, w którym przekonuje, że może użyć atomu w odpowiedzi na rzekomą izolację obwodu królewieckiego.
Treść pisma opublikowała na platformie X ambasada Rosji w Brukseli. Rosja wyraziła w nim sprzeciw wobec tego, co uznaje za „prowokacyjne działania” NATO wobec obwodu królewieckiego.
„Rosja jest gotowa użyć całego swojego arsenału w celu obrony swojego terytorium, jeśli państwa NATO podejmą próbę odizolowania regionu kaliningradzkiego (królewieckiego – PAP) od reszty naszego kraju” – napisano w dokumencie, którego treść przytoczyła rosyjska ambasada.
Na ten dokument zareagowała we wtorek rzeczniczka NATO Allison Hart
– Stanowczo potępiamy groźby użycia siły, w tym wszelką nieodpowiedzialną retorykę nuklearną – poinformowała Hart cytowana przez AFP, potwierdzając, że Sojusz otrzymał rosyjski dokument i udzielił na niego odpowiedzi.
Obwód królewiecki, będący rosyjską eksklawą nad Morzem Bałtyckim, graniczy z Polską i Litwą. Terytorium to, przed II wojną światową należące do Niemiec, zostało w 1945 roku przejęte przez Związek Sowiecki.
Państwa NATO od dłuższego czasu sygnalizują wzrost zagrożeń hybrydowych ze strony Rosji i w związku z tym zwiększają obecność wojskową, szczególnie na wschodniej flance Sojuszu.
– Wykorzystywanie przez Rosję taktyk hybrydowych jest oznaką desperacji, ale nie powstrzyma nas przed dalszym wspieraniem Ukrainy – podkreśliła rzeczniczka NATO, cytowana przez AFP.
Były analityk CIA Larry Johnson bije na alarm: jego zdaniem Europa i Rosja coraz szybciej zmierzają w kierunku bezpośredniej konfrontacji militarnej. „Myślę, że wojna z Europą jest nieunikniona” – powiedział Johnson w wywiadzie, odnosząc się do narastającej eskalacji między Moskwą a europejskimi państwami NATO.
Johnson nie twierdzi, że Rosja planuje atak w celu podboju Niemiec, Polski czy innych państw europejskich. Problemem jest raczej połączenie coraz ostrzejszej retoryki wojennej, zachodnich zbrojeń, dostaw broni i potencjalnych bezpośrednich działań przeciwko rosyjskim interesom. Po rozmowach z kilkoma rosyjskimi wojskowymi odniósł jednoznaczny wniosek: Moskwa coraz bardziej przygotowuje się na ewentualność, że konflikt z NATO ostatecznie rozszerzy się poza Ukrainę.
Dyplomacja nie prowadzi donikąd.
Jednocześnie słabnie zaufanie do negocjacji po stronie rosyjskiej. Johnson dostrzega wyraźne zaostrzenie stanowiska prezydenta Władimira Putina i ministra spraw zagranicznych Siergieja Ławrowa. Po Mińsku II i innych nieudanych próbach dyplomatycznych Moskwa jest coraz bardziej przekonana, że porozumienia z Zachodem nie są trwałe.
Johnson przytacza jako przykład niedawną rozmowę Ławrowa z niemieckim ministrem spraw zagranicznych. Zamiast poważnie omówić wzajemne interesy bezpieczeństwa, strona niemiecka, jego zdaniem, w zasadzie powtórzyła znane żądania Rosji. Wniosek Johnsona: Rosyjskie kierownictwo jest coraz mniej przekonane o swojej zdolności do rozwiązania konfliktu drogą dyplomatyczną.
Niebezpieczna słabość Europy: przemysł
Johnson szczególnie stanowczo odrzuca pogląd, że Europa mogłaby mieć przewagę militarną nad Rosją wyłącznie dzięki większej produkcji gospodarczej. Jego zdaniem, decydujące znaczenie dla przedłużającej się wojny ma nie wartość giełdowa ani nominalny PKB, lecz fabryki, energia, surowce, żołnierze, pociski rakietowe, a przede wszystkim amunicja.
Rosja znacząco zwiększyła produkcję broni od 2022 roku. Z drugiej strony, Europa i Stany Zjednoczone przez dekady likwidowały lub przenosiły znaczną część swojej bazy przemysłowej na rynki zagraniczne. Gospodarki wojennej nie da się uruchomić po prostu dekretem rządowym.
Johnson uważa to za niebezpieczny błąd w ocenie sytuacji: Zachód od lat przedstawiał Rosję jako kraj gospodarczo zacofany i słaby militarnie – a teraz grozi, że uwierzy we własną propagandę.
Rosyjskie statki mogą być przyczyną
Johnson dostrzega potencjalną drogę do wojny na morzu. W Europie coraz głośniej mówi się o środkach przeciwko tzw. rosyjskiej „flotcie cieni”. Gdyby państwa europejskie zaczęły siłą przejmować rosyjskie okręty, Moskwa mogłaby, zdaniem Johnsona, uznać to za akt wojny.
Rosja mogłaby wówczas podjąć próbę odzyskania okrętów lub podjąć działania militarne przeciwko jednostkom zaangażowanym w takie działania. Sankcja mogłaby zatem w bardzo krótkim czasie przerodzić się w bezpośrednią konfrontację militarną.
Nikt nie wyjaśnia, jak ta wojna ma się zakończyć.
Dla Johnsona to właśnie sedno problemu europejskiej strategii. Politycy coraz częściej mówią o gotowości militarnej, zbrojeniach i ewentualnej konfrontacji militarnej z Rosją. Ale prawie nikt nie wyjaśnia, jak taka wojna miałaby się faktycznie odbyć – i przede wszystkim, jak by się zakończyła.
Czy europejscy żołnierze powinni okupować terytorium Rosji? Czy rakiety zostaną wystrzelone w kierunku rosyjskich miast? Jak zareaguje Moskwa? I co się stanie, jeśli jedna ze stron będzie bliska przegranej?
Johnson uważa, że te pytania nie są do końca przemyślane i logicznie uzasadnione. Rosja posiada jeden z największych arsenałów nuklearnych na świecie. Bezpośrednia wojna NATO z Rosją nigdy nie byłaby zatem zwykłym konfliktem konwencjonalnym.
Kaliningrad jako niebezpieczny punkt zapalny
Johnson uważa rosyjską eksklawę Kaliningrad, położoną między Polską a Litwą, za obszar szczególnie narażony na konflikt. Na Zachodzie jest ona niekiedy postrzegana jako punkt wrażliwy Rosji, cel nacisków politycznych i militarnych.
Johnson uważa to za niezwykle niebezpieczne. Jeśli Moskwa odniesie wrażenie, że Kaliningrad może zostać militarnie odcięty lub zaatakowany, należy spodziewać się zmasowanej reakcji Rosji. W skrajnym przypadku rozważa nawet użycie taktycznej broni jądrowej. Taka jest ocena Johnsona – rozmowa nie dostarcza żadnych dowodów na to, że Rosja celowo planuje taki atak.
Prawdziwe niebezpieczeństwo tkwi w błędnych obliczeniach.
Cała analiza Johnsona sprowadza się zatem do jednego: największym niebezpieczeństwem nie jest koniecznie świadoma decyzja o wywołaniu wielkiej wojny, lecz raczej wzajemne błędne kalkulacje.
Europa może sądzić, że Rosja będzie tolerować dalszą eskalację. Moskwa z kolei może dojść do wniosku, że dalsza bezczynność jedynie daje Europie czas na modernizację sił zbrojnych i przygotowanie się do przyszłej konfrontacji.
Johnson podtrzymuje więc ostatecznie swoją ponurą prognozę: coraz bardziej prawdopodobna staje się wojna na większą skalę – a jego zdaniem najniebezpieczniejszy front nie znajduje się w Zatoce Perskiej, lecz w Europie.
Ta wojna jeszcze nie jest rzeczywistością. Ale im dłużej dyplomacja będzie zastępowana przez zbrojenia, groźby i wzajemną nieufność, tym większe ryzyko, że pojedynczy incydent wystarczy, by przekształcić obecną wojnę zastępczą w bezpośrednią konfrontację między Rosją a europejskimi państwami NATO.
…słynne oświadczenie Elona Muska po wspieranym przez USA zamachu stanu przeciwko Evo Moralesowi w Boliwii w 2019 roku: „Zrobimy zamach stanu, na kogokolwiek zechcemy! Pogódźcie się z tym”. Stany Zjednoczone mają długą tradycję ingerowania w suwerenne państwa – od Ameryki Łacińskiej po Bliski Wschód i Europę Wschodnią. Fakt, że urzędujący ambasador wyraził to tak otwarcie, pokazuje, jak mało szacunku pozostało dyplomatycznym pozorom.
Arogancja towarzyszy ludzkości przez całą jej historię. Nie jest to współczesny wynalazek, ale psychologicznie uzasadniony fenomen braku wiary we własną wartość. Arogant okazuje niczym nieuzasadnioną wyższość nad innymi ludźmi, oznajmia nieświadomie całemu światu, że ma kompleks niższości, który tłumi, poniżając inne grupy społeczne lub narodowe. Daje mu to chwilową poprawę samopoczucia, dzięki zagłuszaniu wątpliwości i sztucznie wykreowanego uczucia bycia kimś lepszym od innych.
Wartość człowieka nie jest mierzona w ilości pieniędzy na koncie bankowym, ale na tym, co może przekazać i w jaki sposób potrafi pomóc innym ludziom. Wielu myli tę pomoc z pseudofilantropią Billa Gatesa. Tylko że on pomaga jedynie własnemu ego i pomnaża swój majątek oparty na krzywdzie innych.
To nieklasyfikowane zdjęcie satelitarne opublikowane przez Stany Zjednoczone rzekomo przedstawia łódź, która 19 września 2026 r. stała się celem amerykańskiego ataku wojskowego na Morzu Karaibskim. Źródło.
To nie jest już tylko arogancja, kiedy amerykańskie wojsko zabija rybaków pod pretekstem walki z handlem narkotykowym. Chyba nie po to jest armia, żeby mordować niewinnych ludzi dla celów propagandy politycznej. Wyższy stopień arogancji jest po prostu zbrodnią. Żaden sąd nie obwieścił winy tych ludzi. Mamy jedynie gołosłowne zarzuty od stronniczych polityków.
Nowy porządek świata przewiduje nowy podział na strefy wpływów. Nie wiadomo czy upadające imperium USA w ogóle przetrwa te historyczne zmiany. Na pewno nie przetrwa tej nawałnicy amerykański dolar w dotychczasowej formie dominującej waluty światowej. Kanada, Grenladia, Ameryka Środkowa i Południowa są już praktycznie pod butem Stanów Zjednoczonych. Z jednym małym wyjątkiem: Kuba.
Kolejny przykład arogancji: „Myślę, że będę miał zaszczyt podbić Kubę” – powiedział 47. prezydent, pochylony nad biurkiem Resolute. „To nie byłoby złe. To byłby wielki zaszczyt. Mogę ją wyzwolić albo podbić, myślę, że mogę z nią zrobić, co zechcę” – powiedział. – wczorajszy artykuł na globalresearch.ca: Trump: Inwazja na Kubę będzie „wielkim zaszczytem”.Źródło.
18.09.2026 r. Kuba dotknięta siódmą w tym roku ogromną awarią zasilania. Jest to między innymi efekt amerykańskiej blokady gospodarczej.
Podobnie jak Tajwan zostanie wchłonięty przez Chińską Ludową Republikę, tak Kuba stanie się częścią amerykańskiego imperium lub jego kolonią. Nie muszę nikomu udowadniać, że nie wspieram ideologii komunistycznej, moja aktywna postawa przeciwko systemowi totalitarnemu w PRL o tym świadczy. Nikt mnie jednak nie przekona, że „pomoc” Trumpa w „wyzwoleniu” Kuby jest czymś dobrym. Już nieraz pomagali Korei, Wietnamowi, Chile, Panamie, Serbii, Somalii, Afganistanowi, Syrii czy Libii. Ten ostatni kraj do dzisiaj nie może dojść do siebie po takiej pomocy.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Okno najwyższego ryzyka: od 30 września do 3 listopada. Azja Zachodnia stoi na krawędzi pożaru.
Socjopatyczny prezydent Stanów Zjednoczonych całkowicie zignorował chińskie rozwiązanie mające na celu zakończenie dramatu z Iranem, które prezydent Xi Jinping osobiście przedstawił mu w Białym Domu w zeszły czwartek.
W istocie Xi powiedział Trumpowi, że wyjście jest tuż przed nim: powrót do często odrzucanego Memorandum of Understanding (MoU), które Trump podpisał, a następnie odrzucił. Chiny, jak powiedział Xi, są gotowe w pełni poprzeć taki powrót do dyplomacji.
Można było przewidzieć, że socjopata odrzucił nie tylko ofertę Xi, ale również irańską siedmiodniową propozycję stopniowego powrotu do negocjacji, którą minister spraw zagranicznych Araghchi przedstawił w Nowym Jorku.
Całą sprawę należy postrzegać jako chińsko-irańską propozycję: zestaw ostatecznych warunków starannie uzgodnionych przez Araghchiego i Wang Yi na dwóch kolejnych spotkaniach – najpierw w siedzibie BRICS w Nowym Delhi, a następnie w Pekinie.
Trump nie tylko odrzucił ofertę pokojową, ale także chwalił się – ku powszechnemu śmiechowi – że Stany Zjednoczone mają „całkowitą kontrolę” nad „Trump Street”.
Afront Trumpa poważnie rozgniewał zarówno Wang Yi, jak i prezydenta Xi. W kulturze azjatyckiej jest to równoznaczne z najgorszą formą utraty twarzy: odrzuceniem rekomendacji wydanej oficjalnie na najwyższym szczeblu rządowym.
Można się zatem spodziewać, że reakcja Chin będzie równie brutalna, jak kawałek jedwabiu nasączony trucizną. Pekin będzie teraz wspierał Teheran jeszcze bardziej zdecydowanie – i na więcej niż jeden sposób.
IRGC odpowiedziało dalszym zaostrzeniem blokady Cieśniny Ormuz. W ciągu 48 godzin Iran podpalił co najmniej 19 tankowców, które próbowały przepłynąć przez cieśninę bez przestrzegania procedur Marynarki Wojennej IRGC/PGSA – w tym opłat.
To doprowadziło do powstania w całej Azji Zachodniej popularnego żartu: Ktoś powinien powiedzieć Trumpowi, kto jest ojcem w cieśninie.
Teheran rozegrał swoje dyplomatyczne karty w Nowym Jorku z niezwykłą finezją. Nie tylko zmusił neo-Krezusa/neo-Kaligulę/Goldfingera do publicznego odrzucenia oferty pokojowej, ale także doprowadził do ogłoszenia ponownego ataku na Iran po wyborach parlamentarnych. To już zostało ustalone dla całej planety: socjopata jest całkowicie obojętny na lawinę nakładających się na siebie globalnych kryzysów gospodarczych, paliwowych i żywnościowych. W rzeczywistości jest ich przyczyną.
Do tego doszła nienaganna postawa prezydenta Pezeshkiana – nie tylko na podium ONZ, ale także podczas spotkania z czołowymi osobistościami amerykańskiego świata think tanków i redaktorami największych gazet w nowojorskim hotelu. Pezeshkian wygrał wojnę medialną w samym obozie wroga: to osiągnięcie, które przejdzie do historii.
Trump zamyka drzwi otwarte przez Teheran – ale zegar wciąż tyka.
Blokada Ormuz jest pełna dziur. Duża część ropy przepływa tankowcami saudyjskimi i irackimi – z tonami petrodolarów przechodzącymi z rąk do rąk. Nawet w korytarzu omańskim, teoretycznie kontrolowanym przez USA, kwitnie przemyt – irańska ropa trafia zarówno na nielicencjonowane, jak i oficjalne tankowce należące do petroszejków.
Nikt nie jest w stanie pokonać Persów w kwestii przemytu i strategii przetrwania po 47 latach sankcji. Wszystko to sprawia, że odbiorcy energii w Chinach, Azji Południowo-Wschodniej, a nawet Korei Południowej, pozostają na pokładzie.
W tę środę mija 45-dniowy termin wyznaczony przez Teheran 16 sierpnia na zakończenie blokady morskiej Trumpa. W przeciwnym razie poniesiemy konsekwencje. Co ciekawe, 30 września to również termin wyznaczony przez Irakijczyków na ostateczne wycofanie wojsk amerykańskich z Iraku.
Wszystko to zbiega się z niedawnym cztero- lub pięciodniowym terminem, który Mohsen Rezaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i de facto numer dwa w Iranie, wyznaczył Amerykanom na zakończenie blokady. Termin ten upływa w poniedziałek, czyli dzisiaj.
Krótko mówiąc: Podczas gdy Waszyngton zamknął drzwi otwarte przez Teheran, zegar Teheranu tykał. Nasz kanał, Transition Protocol, potwierdził, że kierownictwo polityczne i dowództwo Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) już zdecydowało, co będzie dalej.
Utrzymają swój kurs do środy. A jeśli nie uda się znaleźć rozwiązania opartego na warunkach, jakie prezydent Xi przedstawił Trumpowi w Gabinecie Owalnym, Teheran jest gotowy podjąć pięć zdecydowanych kroków:
rozszerzyć pole bitwy poza Ormuz na Ocean Indyjski.
Zastrzegać sobie prawo do ataku na każdy amerykański okręt wojenny, który będzie przestrzegał blokady.
Współpracując z Ansarallah, rozszerzyliśmy blokadę Bab al-Mandab.
Podjąć działania zapobiegawcze przeciwko rozbudowie sił militarnych, którą Iran uważa za zagrożenie.
Ograniczyć ruch lotniczy w każdym kraju, który przyłączy się do blokady lotniczej.
Bez żadnych zahamowań. W najprawdziwszym tego słowa znaczeniu.
W tej chwili mamy więc złowieszcze ostrzeżenie dotyczące Oceanu Indyjskiego, potwierdzone zagrożenie dla wszystkich amerykańskich baz w przypadku ataku ze strony Waszyngtonu oraz ogłoszoną doktrynę ataku wyprzedzającego.
Czego jeszcze nie mamy, to rozkazu bezpośredniego ataku na amerykańskie statki.
W kwestii lotnictwa Iran będzie polegał na wzajemności, a nie na pociskach rakietowych.
Stanowisko władz Iranu w sprawie wtórnych sankcji USA wobec praktycznie każdego lotniska na świecie, które obsługuje irańskie loty, jest jasne:
„Jeśli nasze samoloty nie mogą wzbić się w powietrze, to wasze samoloty również nie będą w stanie tego zrobić”.
Oświadczył to Mohammad Mokhber, doradca Najwyższego Przywódcy. W sobotę Mohsen Rezaee powiedział, że Iran nie odpowie militarnie na zakaz, prowadzi negocjacje z zainteresowanymi krajami i ma „kilka opcji pozamilitarnych” dla niektórych lotnisk.
Oprócz głównych mocarstw, Chin i Rosji, inne państwa, m.in. Turcja, Malezja, Wietnam, Uzbekistan, Tadżykistan i Kazachstan, całkowicie ignorują imperialne oblężenie Persji przez siły powietrzne.
Następnie mamy wyjątkowy przypadek Iraku.
Iracki ruch oporu początkowo zadeklarował, że zaatakuje lotniska w państwach Rady Współpracy Zatoki Perskiej. Następnie kilku wysoko postawionych duchownych protestowało jednocześnie w Nadżafie i Karbali, podważając tym samym legitymację marionetkowego rządu w Bagdadzie.
Basra – stolica irackiego bogactwa naftowego – również została ogarnięta masowymi protestami z udziałem silnie uzbrojonych plemion szyickich Beduinów (z rozrzewnieniem wspominam je z początku XXI wieku). Jeden z ich szejków dał Bagdadowi 48 godzin na wycofanie się z amerykańskiej blokady Iranu. W rezultacie może ostatecznie zostać wprowadzony wyjątek dla lotów między Iranem a Nadżafem – głównie w celu transportu pielgrzymów.
Zegar irański i zegar amerykański: okno najwyższego ryzyka
Teraz przejdźmy do frontu Morza Czerwonego.
Ta żałosna „koalicja chętnych” – szefowie sztabów Arabii Saudyjskiej, Turcji i Pakistanu, którzy spotkali się w Rijadzie w zeszły piątek jako członkowie Sojuszu Obronnego Mekki – mogła przejść od pustych słów do próby zawarcia porozumień operacyjnych, nawet jeśli nie zapowiedzieli żadnych wspólnych ataków na Jemen.
Ansarallah nie drży w posadach. Wystrzelili drony w kierunku Rijadu i rakiety w kierunku Chamis Muszajt, opisując swoje działania jako „próbę” przed eskalacją na pełną skalę.
Poczekajcie na nadchodzącą burzę w Jemenie.
Jemen kipi gniewem po tym, jak Saudyjczycy zbombardowali zatłoczony targ w Taiz, zabijając lub raniąc co najmniej 50 osób, w tym kobiety i dzieci, według wstępnych szacunków. Atak musiał być wspierany przez bezpośrednie wsparcie wywiadowcze i nadzór wywiadowczy prowadzony przez CENTCOM i Kult Śmierci.
Według jemeńskich źródeł w Sanie, Ansarallah może być o krok od nałożenia embarga lotniczego na Arabię Saudyjską. Rijad już pogrąża się w czarnej dziurze – wliczając w to przymusową cenzurę Google i zachodnich dostawców satelitarnych, a także dowody zniszczenia infrastruktury i obiektów naftowych w Rijadzie/Dżizanie/Abha/Nadżranie.
Oznacza to, że do końca tygodnia istnieje poważne prawdopodobieństwo poważnych działań Iranu i/lub grupy Ansarallah przeciwko jednostkom marynarki wojennej USA, szerszym szlakom żeglugowym lub saudyjskiej trasie omijającej Janbu.
Jednak najbardziej prawdopodobnym wynikiem pozostaje impas, w którym Teheran wyśle sygnały 30 września, zamiast uderzyć.
Potwierdzony fakt: Okno czasowe między zegarem Iranu a zegarem Waszyngtonu – od 30 września do 3 listopada – jest obecnie oknem najwyższego ryzyka .
Prawdziwe arabskie centra cywilizacji kontra głupi poganiacze wielbłądów
I to prowadzi nas do kluczowego odkrycia od źródła, które było obecne podczas chińsko-pakistańsko-irańskiego spotkania na wysokim szczeblu. Źródło potwierdziło, że Wang Yi i pakistański minister spraw zagranicznych Ishaq Dar odbyli bezpośrednią, ściśle tajną rozmowę po wizycie Xi w USA.
Pekin porzucił Waszyngton i ponownie rozgrywa karty w Islamabadzie, otwarcie zlecając najwyższym szczeblom władzy powstrzymanie kryzysu. Pakistańczycy otrzymali polecenie interwencji zarówno u Trumpa, jak i MbS w imieniu Pekinu i Teheranu, zanim drabina eskalacji osiągnie punkt krytyczny w tym tygodniu.
Oznacza to, że przynajmniej Pakistan (w przypadku Turcji nikt tego nie wie) nie wesprze Arabii Saudyjskiej w rzekomo planowanej masowej ofensywie na Jemen.
Potwierdziło to inne wysoko postawione źródło w Islamabadzie. Rząd pakistański niewątpliwie obliczył, że próba ratowania nieuleczalnej dynastii Saudów pogrzebałaby rolę Pakistanu jako mediatora między Iranem a USA: byłaby ona równie martwa, jak nieistniejące Porozumienie z Islamabadu.
Nie sposób przecenić faktu, że Bagdad, Damaszek, Kair i Sana były przez wieki prawdziwymi centrami cywilizacji dla kosmopolitycznych Arabów sufickich. Nie ma to nic wspólnego z głupimi poganiaczami wielbłądów, którzy tworzą odrażający Dom Saudów.
Prowadzi nas to do dwóch najważniejszych imperatywów kategorycznych syndykatu Epsteina.
Chcą zniszczenia Persji – nuklearnego ludobójstwa, które socjopatyczny prezydent USA ogłosił na mównicy ONZ. Ma temu towarzyszyć zniszczenie arabskiej osi oporu – w Libanie, Iraku i Jemenie. A następnie zniszczenie głupich szejków naftowych z państw Rady Współpracy Zatoki Perskiej, ponieważ nawet po wyeliminowaniu osi oporu nadal byliby zbyt bogaci, wpływowi i potencjalnie nieprzewidywalni.
Przywódca kultu śmierci w Azji Zachodniej pojawił się, potajemnie lecąc w niedzielę prywatnym samolotem do Abu Zabi, aby spotkać się z MbZ. Spędził cały dzień w Emiratach. Żadne informacje o spotkaniu nie zostały ujawnione. Miało to miejsce tuż po tym, jak przywódca kultu śmierci po raz kolejny demonizował Iran w ONZ.
Teraz jest już jasne, że Jemen i Persję należy postrzegać jako całość – dwa preferowane fronty zachodnioazjatyckiego teatru wojny. Zwróćcie uwagę na konsekwencje tego „tajnego” spotkania między Kultem Śmierci a arabskimi syjonistami.
Azja Zachodnia stoi na krawędzi całkowitego spalenia. [Zaraz zapłonie aż do nieba].,
Dnia 27 września br. Blogerka Keren Gee z Florydy opublikowała na fb list następującej treści:
Drodzy Muzułmanie: Moja rodzina i ja postanowiliśmy przeprowadzić się z USA do kraju muzułmańskiego. Jeszcze nie wybraliśmy konkretnego państwa – wciąż porównujemy, gdzie oferują najlepszy pakiet świadczeń. Wszyscy moi sąsiedzi też chcą przyjechać. I sąsiedzi moich sąsiadów. I wszyscy ich przyjaciele. Oraz przyjaciele ich przyjaciół. Pojawimy się tam milionami, z walizkami i przekonaniem, że wszystko nam się należy. Jako liczna społeczność chrześcijańska będziemy potrzebować kilku drobnych zmian: prosimy o natychmiastowe rozpoczęcie budowy kościołów. Prawdziwych kościołów, z porządnymi, głośnymi dzwonami – takimi, które słychać aż na rynku. Będziemy też wymagać, aby wszyscy obchodzili Boże Narodzenie i by raz w roku zamykano niektóre ulice na czas naszych procesji. Możemy chcieć gromadzić się na modlitwę do naszego Wszechmogącego Boga na waszych ulicach, w parkach czy na trawnikach przy meczetach. Będziemy uciśnioną mniejszością, więc będziecie musieli wykazać się zrozumieniem i dostosować do naszego stylu życia. W każdym supermarkecie i sklepiku rzeźnika musi być dostępna prawdziwa wieprzowina: szynka, chorizo i bekon. Czas więc, byście uruchomili wielkie farmy świń.
Przywozimy też wszystkie nasze psy, więc będziecie musieli zapewnić wybiegi dla psów i tolerować ich obecność – z uśmiechem – gdy będziemy je wyprowadzać przed waszymi meczetami.
Chcemy, aby nasze kobiety mogły bezpiecznie wychodzić same z domu, nosząc szorty i koszulki na ramiączkach. A kiedy jest ładna pogoda, my, mężczyźni, lubimy chodzić bez koszulek. Chcemy też pić alkohol, tańczyć i od czasu do czasu obstawiać wyścigi konne. Przy okazji: wasze święta religijne są nieco przesadzone; mogą urazić społeczność chrześcijańską, więc bylibyśmy wdzięczni, gdybyście dyskretnie je wyeliminowali. Dzięki. W szkołach i miejscach pracy nasze dzieci i pracownicy muszą mieć prawo do noszenia dużych krzyży, odmawiania modlitw, jedzenia kanapek z szynką w stołówce i poznawania zasad chrześcijańskich bez narażania się na krytykę. Żądamy również kaplic lub sal modlitwy dla chrześcijan w każdym budynku oraz tłumaczy, ponieważ nie mamy zamiaru uczyć się języka arabskiego. Jeśli cokolwiek z tego zostanie odrzucone, prosimy o przesłanie listy adresów komisariatów policji, abyśmy mogli zgłosić Was za dyskryminację, chrystianofobię, rasizm i wszystko inne, co nam się nie spodoba. Jeszcze jedno: jeśli moje dzieci będą protestować lub spalą Waszą flagę z jakiegokolwiek powodu, prosimy o wyrozumiałość. Z pewnością udzielę im bardzo surowej reprymendy. I na koniec: wszyscy chcemy hojnych zasiłków, darmowych mieszkań, telefonów, darmowego jedzenia i kieszonkowego na czas naszej „integracji”, która potrwa przez trzy pokolenia. Praca jest oczywiście opcjonalna. Bądźcie dla nas cierpliwi – przyzwyczaicie się. Z góry dziękujemy za Waszą tolerancję i współczucie. W końcu różnorodność to nasza siła! Z poważaniem, Bardzo Rozsądny Patriota Stanów Zjednoczonych Ameryki!
Donald Trump wkroczył w decydującą fazę swojej drugiej kadencji, całkowicie redefiniując styl sprawowania władzy w Waszyngtonie.
Jak wynika z najnowszego raportu magazynu „The Atlantic”, prezydent USA w prywatnych rozmowach z doradcami coraz częściej stawia się w jednym rzędzie z największymi postaciami w historii: Aleksandrem Wielkim, Juliuszem Cezarem oraz Napoleonem Bonaparte. Dla obserwatorów sceny politycznej nie jest to jedynie przejaw megalomanii, ale fundament nowej strategii rządzenia, którą otoczenie prezydenta określa mianem „prezydentury YOLO” (ang. You Only Live Once – żyje się tylko raz).
„Najpotężniejsza osoba w historii” i koniec politycznych kalkulacji
Kluczowym czynnikiem zmieniającym oblicze amerykańskiej polityki jest fakt, że Donald Trump nie musi już zabiegać o reelekcję. Brak presji wyborczej sprawił, że prezydent poczuł się całkowicie wolny od tradycyjnych kalkulacji partyjnych. Jak twierdzi wysoki rangą urzędnik administracji, Trump postrzega siebie jako „najpotężniejszą osobę, jaka kiedykolwiek żyła”, której głównym celem nie jest sondażowe „tu i teraz”, lecz trwały zapis w podręcznikach historii.
Ta postawa przekłada się na konkretne decyzje geopolityczne. Według informatorów, prezydent odrzucił doradztwo oparte na interesie politycznym na rzecz działań, które sam uznaje za historycznie doniosłe. To właśnie ta filozofia miała doprowadzić do eskalacji napięć z Iranem oraz agresywnej polityki zagranicznej, obejmującej m.in. bombardowania na terenie siedmiu krajów w ciągu zaledwie dwóch miesięcy.
Architektura władzy: Monumentalne projekty i złote symbole
Dążenie do wielkości znajduje odzwierciedlenie nie tylko w polityce, ale i w fizycznym otoczeniu prezydenta. Waszyngton staje się areną dla monumentalnych inwestycji, które mają podkreślić epokę Trumpa. W planach znajduje się m.in. budowa 76-metrowego łuku triumfalnego oraz kosztowna renowacja sali balowej przy Białym Domu, wyceniana na 400 milionów dolarów. Prezydent osobiście nadzoruje wystrój Gabinetu Owalnego, wprowadzając pozłacane elementy, złote urny oraz okolicznościowe monety własnego projektu, które trafiają na drzwi gabinetów jego współpracowników.
Dla krytyków te działania są symbolem oderwania od rzeczywistości. Jednak dla zwolenników prezydenta, to wyraz „siły woli”, która ma przełamywać bariery nieosiągalne dla jego poprzedników. Jak zauważa „The Atlantic”, inspiracja triadą Aleksander-Cezar-Napoleon nie pochodzi z głębokich studiów historycznych, lecz z krótkich notatek i wystąpień, które utwierdziły Trumpa w przekonaniu o jego dziejowej misji.
Polityczne koszty „prezydentury YOLO”
Niezależnie od historycznych ambicji prezydenta, „prezydentura YOLO” generuje realne koszty dla amerykańskiego społeczeństwa i Partii Republikańskiej. Sondaże poparcia dla Trumpa notują rekordowe spadki, co budzi poważny niepokój wśród Republikanów przed zbliżającymi się wyborami do Kongresu.
Główne obawy budzą:
Wzrost cen paliw: Bezpośredni skutek destabilizacji sytuacji międzynarodowej.
Inflacja i stopy procentowe: Niepewność gospodarcza wynikająca z radykalnych decyzji Białego Domu.
Kryzys sojuszniczy: Podważanie fundamentów NATO, co osłabia pozycję USA na arenie międzynarodowej.
Mimo ostrzeżeń doradców, prezydent pozostaje niewzruszony. Jak podsumował jeden z jego powierników, Trump znajduje się w nastroju, w którym opinia publiczna czy sondaże nie mają już znaczenia. Wierzy on, że przyszłe pokolenia ocenią go nie przez pryzmat bieżących problemów gospodarczych, ale przez pryzmat „wielkich czynów”, które – w jego mniemaniu – na zawsze zmieniły bieg dziejów.
Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) podjął nietypowy krok: zamiast apelować do rządu USA, wystosował obszerny list otwarty bezpośrednio do narodu amerykańskiego. List został wręczony 29 września w Teheranie przez rzecznika IRGC, generała brygady Hosseina Mohebbiego. Press TV podaje, że dokument liczy 25 stron .
List jest wyraźnie adresowany do „szanowanego narodu Stanów Zjednoczonych”, w tym naukowców, studentów i przedstawicieli mediów.
Jego głównym przesłaniem jest to, że według Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) Amerykanie powinni kwestionować to, co ich własny rząd mówi im o wojnie z Iranem, irańskim programie nuklearnym, Izraelu i sytuacji w Cieśninie Ormuz.
Warto zauważyć, że Mehr News opublikował już znaczną część listu w wersji anglojęzycznej. W nim Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej wysuwa daleko idące twierdzenia dotyczące przebiegu wojny i strat amerykańskich, które nie zostały niezależnie zweryfikowane i dlatego należy je rozumieć jako reprezentujące stronę irańską.
Najważniejsze przesłania listu
„Dlaczego świat pali waszą flagę?” IRGC wzywa Amerykanów do zastanowienia się, dlaczego Stany Zjednoczone spotykają się z odrzuceniem w tak wielu krajach. Mohebbi przypisuje to dekadom wojen USA i wsparciu dla Izraela. Interwencje wojskowe, jak argumentuje, nie przyniosły Amerykanom ani bezpieczeństwa, ani dobrobytu, lecz raczej zadłużenie, wrogość i dodatkowe zagrożenia.
IRGC ogłasza Iran zwycięzcą wojny. W liście argumentuje się, że Waszyngton i Izrael nie osiągnęły swoich pierwotnych celów – które, według Iranu, obejmowały zmianę reżimu i zniszczenie Iranu. IRGC twierdzi zatem, że Iran wygrał wojnę strategicznie. Podane dane dotyczące zniszczonych amerykańskich samolotów, dronów, baz i innych strat militarnych pochodzą od IRGC i nie zostały niezależnie zweryfikowane.
Trump jest oskarżany o oszukiwanie narodu amerykańskiego. Mohebbi nazwał Trumpa „wielkim kłamcą”. Według Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) rząd USA wie, że Iran nie dąży do uzyskania broni jądrowej. Spór nuklearny jest jedynie pretekstem; prawdziwym celem Waszyngtonu jest kontrolowanie geopolitycznej pozycji i wpływów Iranu. Agencja Reuters dokumentuje te oświadczenia, ale ich nie potwierdza.
Cieśnina Ormuz w żadnym wypadku nie wróciła pod amerykańską kontrolę. IRGC przeczy twierdzeniom Waszyngtonu, że Stany Zjednoczone w dużej mierze złamały irańską kontrolę nad strategicznym szlakiem wodnym. Fakt, że pojedyncze tankowce mogą przepływać przez cieśninę przy znacznym wysiłku militarnym, nie oznacza, że Ormuz jest ponownie w pełni otwarty, wyjaśnił Mohebbi. Jednak niezależne dane Kplera pokazują, że dostawy ropy wzrosły ponownie do prawie dziesięciu milionów baryłek dziennie – około połowy poziomu sprzed wojny.
Amerykanie powinni zdystansować się od polityki izraelskiej. Centralna część listu dotyczy relacji między Waszyngtonem a Izraelem. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej twierdzi, że naród amerykański płaci finansowo i politycznie za politykę, która przynosi korzyści przede wszystkim Izraelowi i amerykańskiemu przemysłowi zbrojeniowemu. Przesłanie brzmi: Amerykanie mogliby żyć pokojowo z Iranem, gdyby Stany Zjednoczone zdystansowały się od Izraela.
IRGC krytykuje globalną obecność wojskową USA. Mohebbi wskazuje na setki amerykańskich baz wojskowych na całym świecie i budżet obronny USA wynoszący około 1,1 biliona dolarów. Według niego, korzystają na tym przede wszystkim producenci broni i bogate grupy interesu, a rachunek płacą Amerykanie.
Bezpośredni apel do narodu amerykańskiego. Mohebbi posuwa się szczególnie daleko w swoich oświadczeniach dla AP: Amerykanie powinni protestować przeciwko temu, co nazywa wojowniczą polityką Trumpa, i przemyśleć swoje decyzje polityczne. AP zwraca uwagę, że przesłanie to pojawia się zaledwie kilka tygodni przed wyborami uzupełniającymi w USA.
Waszyngton powinien zakończyć wojnę i opuścić region. Według Mohebbiego, konflikt może się zakończyć tylko wtedy, gdy Waszyngton przyzna się do porażki i wycofa. Jednocześnie jednak rozmowy między Iranem a Stanami Zjednoczonymi na temat możliwego zakończenia wojny, która trwa już siedem miesięcy, są kontynuowane za pośrednictwem mediatorów.
Niezwykły krok w środku wojny
Prawdziwy dynamit polityczny tkwi nie tylko w treści listu, ale także w jego adresacie: Strażnicy Rewolucji Islamskiej demonstracyjnie omijają rząd USA i zwracają się bezpośrednio do jego obywateli.
Mohebbi oświadczył nawet, że zagraniczni dziennikarze powinni pomóc w rozpowszechnianiu listu wśród Amerykanów. Iran nie ma dostępu do globalnej sieci medialnej Stanów Zjednoczonych i dlatego wybrał list otwarty jako swój środek przekazu.
List jest zatem jednocześnie przesłaniem politycznym, irańską relacją z dotychczasowych postępów wojny i próbą wpłynięcia na debatę publiczną w USA. Wiarygodność zawartych w nim twierdzeń wojskowych pozostaje niejasna pod wieloma względami.
Jedno jest jednak pewne: w trakcie wojny IRGC nie rozmawia już tylko z Waszyngtonem – stara się rozmawiać bezpośrednio z Amerykanami.
