[Głupio się to Panu Stefanowi powiedziało. Przecież zepsuć może każda małpa, nawet ruda… md]
Zegarka już nikt nie naprawi
Stanisław Michalkiewicz „Magna Polonia” 28 maja 2026michalkiewicz
Kto najlepiej potrafi naprawić zegarek? – Pytał retorycznie Stefan Kisielewski – i odpowiadał – ten, kto go zepsuł. Niby słusznie – ale nie zawsze. Jeśli zegarek został dokładnie popsuty, to ten, który go zepsuł, często nie potrafi już go naprawić. Najwyżej może markować dobre chęci. I właśnie z taką sytuacją mamy w naszym nieszczęśliwym kraju do czynienia.
20 maja przeszła przez Warszawę kilkunastotysięczna demonstracja „Solidarności” w proteście przeciwko „Zielonemu Ładowi”, zwanego szyderczo „ Zielonym Wałem”, a oficjalnie -Programem Neutralności Klimatycznej, którego celem jest odejście bantustanów Unii Europejskiej od wykorzystywania nośników energii, którymi te bantustany dysponują na rzecz nośników energii, którymi albo nie dysponują, albo dysponują – ale w stopniu ograniczonym. Dodatkowym rezultatem Zielnego Wału jest radykalne ograniczenie emisji złowrogiego dwutlenku węgla, który dusi biedną „planetę” w następstwie czego cierpi ona niewypowiedziane katiusze, a nawet „płonie”.
Tak w każdym razie twierdziło do niedawna „Ostatnie Pokolenie” dopóki Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje nie położyła kresu jego działalności. Żeby tedy zapewnić gospodarkom poszczególnych bantustanów dostawy energii, muszą one dokonywać kosztownych inwestycji, które kładą się na nich coraz większym ciężarem, sprawiając, iż przestają one być konkurencyjne. Skutkuje to coraz większymi kłopotami, których ubocznym skutkiem jest również zmniejszanie się możliwości zatrudnienia – i właśnie przeciwko temu protestowała „Solidarność”.
Warto w związku z tym zwrócić uwagę, że „Zielony Wał” z jego dążeniem do ograniczenia emisji zbrodniczego dwutlenku węgla może być tylko pretekstem do osiągnięcia celu zupełnie innego, a mianowicie – realizacji założeń niemieckiego projektu Mitteleuropa z roku 1915. Dotyczył on urządzenia Europy Środkowej po ostatecznym zwycięstwie niemieckim i przewidywał utworzenie na tym obszarze państw pozornie niepodległych, ale – de facto – niemieckich protektoratów o gospodarkach niezdolnych do konkurowania z gospodarką niemiecką, tylko uzupełniających i peryferyjnych. W roku 1918 Niemcy wojnę przegrały, a w każdym razie wtedy tak się wszystkim wydawało – ale 1 maja 2004 roku, po Anschlussie państw Europy Środkowej do Unii Europejskiej, powstały polityczne warunki dla realizacji projektu Mitteleuropa – i jest on systematycznie wdrażany – a „Zielony Wał” oraz inne wynalazki są tylko pretekstem.
Wprawdzie „Solidarność”, protestując przeciw „Zielonemu Wałowi”, występowała przeciwko vaginetowi obywatela Tuska Donalda – ale prawda jest taka, że to nie ten vaginet zgodził się w imieniu Polski na „Zielony Wał”, tylko rząd „dobrej zmiany”, kierowany przez ówczesnego premiera Mateusza Morawieckiego. A nawet nie cały rząd, tylko premier Morawiecki osobiście, bo – jak twierdzi Wielce Czcigodny Patryk Jaki – rząd był przeciwny, zaś premier Morawiecki, nie informując nawet koalicjantów PiS,, w roku 2019 i 2020 osobiście podjął decyzję o podpisaniu w imieniu Polski „Zielonego Wału”. Potwierdzałoby to podejrzenia, że wciągnięcie w roku 2015 przez Naczelnika Państwa Jarosława Kaczyńskiego Mateusza Morawieckiego do rządu „dobrej zmiany” na stanowisko wicepremiera przy pani Beacie Szydło, a następnie, w rezultacie „rekonstrukcji rządu” w roku 2017 – stanowiska premiera – było następstwem tajemniczego kompromisu, najpierw płytszego, a potem – jeszcze głębszego – do którego Naczelnik Państwa został z zagadkowych przyczyn zmuszony.
Kto był – albo kto jest – drugą stroną tego kompromisu – tajemnica to wielka – która skłania podejrzliwców do podejrzeń, że naszą młodą demokracją ktoś z ukrycia musi kierować, a demokratyczne procedury są tylko rodzajem teatrzyku dla publiczności, żeby myślała, że to wszystko naprawdę. Dodatkowo rewelacje Wielce czcigodnego Patryka Jakiego stanowią poważną poszlakę, że Mateusz Morawiecki ze swoim Stowarzyszeniem „Rozwój Plus” cały czas realizuje wyznaczone zadania – obecnie zadanie neutralizowania PiS, który w Generalnej Guberni pewnie nie będzie już potrzebne.
Tak się złożyło, że demonstracja „Solidarności” zbiegła się w czasie z decyzją Senatu, który nie wyraził zgody na referendum w sprawie „Zielonego Wału”, którego przeprowadzenie zapowiadał pan prezydent Nawrocki. Zapowiadał – ale czy szczerze? Można mieć co do tego wątpliwości, o pan prezydent nie może nie wiedzieć, co w tej sprawie stanowi konstytucja. Owszem – dopuszcza ona inicjatywę prezydenta co do przeprowadzenia referendum – ale tylko „za zgodą Senatu”. Tymczasem każde dziecko wie, że bez względu na rodzaj inicjatywy pana prezydenta, Senat na żadną inicjatywę się nie zgodzi i to nawet nie dlatego, by uważał ją za niepożądaną z punktu widzenia interesów państwa, tylko dlatego, ze wystąpił z nią pan prezydent Nawrocki, z którym vaginet obywatela Tuska Donalda toczy polityczną wojnę.
Co jest przedmiotem i celem tej wojny? Jedno jest pewne, że nie jest nim żaden interes państwa polskiego, bo przed wyborami w roku 2023 Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje publicznie dała do zrozumienia, z jakim zadaniem kieruje obywatela Tuska Donalda z brukselskich salonów na ojczyzny łono – żeby mianowicie wprowadził nasz nieszczęśliwy kraj na świetlisty szlak wiodący do Generalnej Guberni. W tej sytuacji polityczna wojna między Volksdeutsche Partei i PiS-em może toczyć się o to, kto będzie wykonywał obowiązki burgrabiowskie w Generalnej Guberni – bo nikt przy zdrowych zmysłach nie ma chyba wątpliwości iż po nowelizacji traktatu lizbońskiego, której przeprowadzenie rekomendował już Parlament Europejski, o żadnej suwerenności politycznej naszego bantustanu nie będzie już mowy, a skoro tak – to nie czego go inna przyszłość, jak tylko Generalna Gubernia. Przewidział to już w roku 1943 Adolf Hitler, kreśląc na spotkaniu z gauleiterami sposób funkcjonowania przyszłej Europy, w której „małe państwa” nie będą już miały racji bytu, bo „tylko Niemcy” mogą prawidłowo zorganizować Europę. Toteż organizują, na razie przy zachowaniu pozorów dobrowolności – ale w roku 2039, kiedy to według planów Bundeswehra stanie się najsilniejszą armią w Europie, te pozory mogą zostać odrzucone.
W tej sytuacji protest „Solidarności” przeciwko „Zielonemu Ładowi” nie mógł mieć żadnej siły sprawczej, służąc tylko przypomnieniu opinii publicznej, że ta organizacja jeszcze istnieje – chociaż już nic nie może, podobnie jak cała reszta naszego nieszczęśliwego kraju. Jedyną siłą, która być może cokolwiek by jeszcze mogła, jest nasza niezwyciężona armia, ale cóż z tego, skoro według ożywiającego ją etosu, najwyższym nakazem jest dotrwanie do emerytury, bo dopiero wtedy rozpoczyna się prawdziwe życie.
Ministerstwo Energii przygotowało przepisy, które mogą diametralnie zmienić zasady funkcjonowania prosumenckich instalacji fotowoltaicznych i magazynów energii – z dużą niekorzyścią dla prosumentów. Operatorzy systemów dystrybucyjnych uzyskają prawo do sterowania pracą mikroinstalacji, a w określonych przypadkach będą mogli odłączyć je od sieci.
Ministerstwo Energii opublikowało projekt nowego rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, nazywanego rozporządzeniem sieciowym.
Nowe propozycje przepisów autorstwa resortu kierowanego przez Miłosza Motykę zapewniają skrócenie terminu zmiany sprzedawcy energii elektrycznej z 21 dni na 24 godziny. Mają to zapewnić funkcjonalności Centralnego Systemu Informacji o Rynku Energii (CSIRE) wdrażanego przez Polskie Sieci Elektroenergetyczne. To z pewnością dobra wiadomość nie tylko dla prosumentów, ale także dla wszystkich odbiorców energii.
Pozytywnie należy także ocenić zwrócenie uwagi przez autorów projektu na kwestię usług elastyczności, które na rzecz operatorów sieci dystrybucyjnych będą mogli świadczyć aktywni odbiorcy, właściciele magazynów energii czy agregatorzy skupiający mniejsze aktywa wytwórcze i magazynowe. W projekcie rozporządzenia przyjęto symboliczny próg, od którego będzie można świadczyć usługi elastyczności na potrzeby operatorów sieci, na poziomie zaledwie 1 kW.
Na tym jednak dobre wiadomości dla prosumentów się kończą, bowiem rozporządzenie opracowane przez Ministerstwo Energii wprowadza wiele nowych wymogów, które oznaczają przyznanie operatorom sieci szerokiej kontroli nad pracą mikroinstalacji i prosumenckich magazynów energii.
Operatorzy przejmą kontrolę nad falownikami?
Zgodnie z rozwiązaniami zaproponowanymi przez Ministerstwo Energii, mikroinstalacje o mocy od 0,8 kW do 50 kW (określane w projekcie jako moduły wytwarzania energii typu A) powinny zapewnić „zdolność do monitorowania pracy modułu wytwarzania energii w czasie rzeczywistym w systemach nadzoru i sterowania właściwego operatora systemu elektroenergetycznego”.
Ponadto mikroinstalacje zaliczane do modułów typu A mają posiadać „zdolność do zarządzania pracą modułu wytwarzania energii w czasie rzeczywistym w systemach nadzoru i sterowania właściwego operatora systemu elektroenergetycznego za pośrednictwem urządzenia zainstalowanego na obiekcie przez operatora systemu elektroenergetycznego„.
W zakresie zarządzania pracą mikroinstalacji prosumenci mają zapewniać operatorom sieci możliwość zdalnej realizacji określonych działań, do których autorzy projektu rozporządzenia zaliczają:
regulację mocy czynnej (P),
regulację mocy biernej (Q),
regulacji współczynnika mocy,
rejestrację i eksport danych pomiarowych i konfiguracyjnych.
Operatorzy zainstalują prosumentom dodatkowe urządzenia
Nowe przepisy zakładają konieczność dostosowania falowników mikroinstalacji do wymagań warunków wynikających z kodeksu NC RfG oraz Instrukcji Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej (IRiESD). Ten wymóg ma obowiązywać od początku 2028 r.
Zgodnie z projektem rozporządzenia moduły typu A, a więc prosumenckie mikroinstalacje o mocy od 0,8 kW do 50 kW, mają zostać wyposażone w port wejściowy RS 485 obsługujący co najmniej protokół SUNSPEC – jeżeli właściwy operator systemu nie określił innego standardu.
Ponadto mikroinstalacje mają posiadać „nieusuwalny i niemodyfikowalny rejestr co najmniej 500 ostatnich wprowadzonych zmian parametryzacji wraz z datą ich wprowadzenia”.
Zgodnie z projektem właściciel mikroinstalacji ma udostępniać port komunikacyjny właściwemu operatorowi systemu dystrybucyjnego oraz zapewniać zasilanie dla urządzenia zainstalowanego na obiekcie przez operatora systemu elektroenergetycznego.
Co w praktyce będzie oznaczać wdrożenie przepisów zaproponowanych przez Ministerstwo Energii? Piotr Czak z firmy PySENSE tłumaczy, że wymuszą one zamontowanie urządzeń, które będą sterować pracą falowników – w dodatku będzie się to odbywać na koszt prosumentów, ponieważ napięcie potrzebne do pracy takich urządzeń będzie pobierane z domowych instalacji.
Prosumenci stracą dostęp do danych?
Piotr Czak, CEO firmy PySENSE, wskazuje, że przewidziane sterowanie zgodnie ze standardem RS485 kłóci się ze sterowaniem manualnym, harmonogramami czy wreszcie wbudowanymi lub zewnętrznymi systemami zarządzania energią. W efekcie wielu prosumentów może stracić dostęp do danych z ich instalacji.
Falowniki nie mają prioretyzacji komunikatów, większość z nich ma różne interfejsy i przejściówki. Oznacza to, że sam montaż i tzw. retrofit będzie trudny, kosztowny i często niemożliwy, a jeśli się uda, to i tak każda decyzja operatora sieci może zostać nadpisana przez użytkownika czy producenta
– tłumaczy ekspert z firmy PySENSE.
Piotr Czak zaznacza, że problematyczną kwestią związaną z przewidzianym przez Ministerstwo Energii obowiązkiem instalacji dodatkowego urządzenia pozwalającego sterować pracą mikroinstalacji przez operatorów sieci jest również odpowiedzialność za pracę instalacji po wykonanej ingerencji.
Operatorzy sieci dostaną uprawnienia do kontroli wewnętrznych instalacji
Nowy projekt rozporządzenia sieciowego zakłada przyznanie operatorom sieci prawa do kontroli instalacji wewnętrznych urządzeń należących do prosumentów.
Właściciele mikroinstalacji mają zapewnić operatorom sieci dostęp do miejsca instalacji urządzeń, w tym do rozdzielnic, modułów wytwarzania energii, zabezpieczeń, punktów przyłączenia, układów pomiarowo-rozliczeniowych oraz urządzeń komunikacyjnych współpracujących z mikroinstalacjami.
W szczególności operatorzy sieci będą mogli weryfikować:
moc zainstalowaną mikroinstalacji oraz wprowadzone nastawy,
parametry techniczne mikroinstalacji i urządzeń towarzyszących,
zdolność do zdalnego sterowania,
przypadki demontażu, uszkodzenia lub ingerencji w zainstalowane u prosumentów przez operatorów sieci urządzenia, które będą pozostawać własnością tych operatorów.
Operator będzie mógł odłączyć mikroinstalację
Nowe przepisy przewidują możliwość czasowego odłączenia mikroinstalacji w przypadku, gdy operator sieci stwierdzi między innymi, że:
moduł wytwarzania energii nie spełnia wymagań określonych w warunkach przyłączenia lub w zgłoszeniu przyłączenia do sieci,
jego funkcjonowanie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pracy sieci, a operator systemu elektroenergetycznego nie ma możliwości zdalnego wyłączenia modułu wytwarzania energii,
właściciel mikroinstalacji nie wykona polecenia dotyczącego zarządzania ograniczeniami sieciowymi lub „równoważenia dostaw energii elektrycznej z zapotrzebowaniem na nią”,
właściciel mikroinstalacji odmówi zainstalowania urządzenia umożliwiającego kontrolę instalacji przez operatora, a także gdy dokona demontażu lub ingerencji w takie urządzenie,
operator stwierdzi działanie prosumenta skutkujące przerwaniem komunikacji z urządzeniami lub systemami tego operatora.
Po wykonaniu kontroli operator sieci ma sporządzać protokół i przekazywać go prosumentowi – w razie potrzeby wzywając do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Operator sieci uzyska także prawo do czasowego ograniczenia pracy mikroinstalacji do poziomu wynikającego z parametrów określonych w zgłoszeniu przyłączenia do sieci albo w umowie o przyłączenie – w przypadku przekroczenia tego poziomu przez mikroinstalację.
Prosumenci oddadzą kontrolę operatorom sieci
Powyższe propozycje zawarte w projekcie nowego rozporządzenia sieciowego to wyjście naprzeciw oczekiwaniom operatorów sieci, jednak mogą one być skrajnie niekorzystne dla prosumentów. Nowe przepisy mogą bowiem zapewnić operatorom sieci przejmowanie kontroli nad falownikami instalacji fotowoltaicznych i magazynami energii należącymi do prosumentów.
– Oddanie całkowitej kontroli nad pracą inwerterów i magazynów prosumentów w Polsce w ręce operatorów systemów dystrybucyjnych jest kompletnie oderwane od rzeczywistości oraz możliwości technologicznych– komentuje Piotr Czak z firmy PySENSE.
Jak zauważa Piotr Czak, nowe przepisy – jeśli utrzymają się w kształcie zaproponowanym przez Ministerstwo Energii – praktycznie zabiją rynek elastyczności w Polsce zanim zaczął się on realnie rozwijać.
– W całej Europie regulatorzy rynku energii oraz operatorzy sieci dystrybucyjnych i przesyłowych starają się uelastycznić system z wykorzystaniem mechanizmów rynkowych (ceny energii), agregacji i dodatkowych usług. Rozporządzenie zaproponowane przez Ministerstwo Energii ma dokładnie ten sam kierunek, tylko przeciwny zwrot – komentuje przedstawiciel firmy PySENSE.
Po co prosumentowi taryfa dynamiczna, optymalne sterowanie czy dodatkowe sterowalne obciążenie, skoro i tak sterować pracą instalacji ma operator sieci dystrybucyjnej
Nie ma wyścigu z Chinami. Chiny nie są naszym arcywrogiem. Zapomnij o wielobiegunowości. Komunistyczna Partia Chin nie jest komunistyczna. To technokracja – a podobne przyciąga podobne. Trump i arcy-technokraci w Chinach nie są tam po to, by „zdradzić Amerykę”, ale by zintegrować Chiny z globalną technokracją. Otoczyli Chiny. Każda inna narracja rozpada się, gdy tylko otworzysz oczy na technokrację. Wkrótce ukaże się biała księga tego autora. —Patrick Wood, redaktor.
Gdzieś nad Oceanem Spokojnym, na wysokości 35 000 stóp, po cichu zadecydowała się przyszłość globalnego porządku. Na pokładzie Air Force One siedział prezydent Donald Trump z dwoma mężczyznami: Elonem Muskiem i Jensenem Huangiem, prezesem Nvidii. Reszta delegacji – szesnastu najpotężniejszych prezesów amerykańskich firm, reprezentujących wszystkie kluczowe ośrodki nowoczesnej gospodarki technologicznej – podążała za nim prywatnymi odrzutowcami. Ten układ miejsc nie był zgodny z protokołem. To była hierarchia. I mówi wszystko o tym, co naprawdę dzieje się w Pekinie w tym tygodniu.
To nie jest szczyt handlowy. Nie jest to dyplomatyczny restart. Nawet nie są to negocjacje geopolityczne w konwencjonalnym sensie. To, co dzieje się w Pekinie, to formalne połączenie amerykańskiej i chińskiej technokracji w jeden, zintegrowany porządek globalny – a Chiny nie zasiadają przy stole jako równorzędny partner. Zasiadają przy stole, bo czas ucieka, a Trump trzyma rękę na pulsie.
Przyszli kontrolerzy świata
Wśród tytanów i arcy-technokratów tej delegacji znajdują się przedstawiciele bankowości, sztucznej inteligencji, przemysłu układów scalonych i globalnych inwestycji:
Elon Musk (Tesla, SpaceX, xAI) – sztuczna inteligencja, systemy energetyczne i infrastruktura kosmiczna.
Tim Cook (Apple Inc.) – Platformy technologii konsumenckich i globalne łańcuchy dostaw półprzewodników.
Larry Fink (BlackRock) – globalna firma zarządzająca aktywami o wartości ponad 10 bilionów dolarów.
David Solomon (Goldman Sachs) – Bankowość inwestycyjna i przepływy kapitału rządowego.
Stephen Schwarzman (Blackstone) – Private Equity i zarządzanie aktywami alternatywnymi.
Jane Fraser (Citigroup) – globalna bankowość biznesowa i detaliczna.
Kelly Ortberg (Boeing) – Produkcja samolotów i systemy obronne.
Cristiano Amon (Qualcomm) – projektowanie półprzewodników i standardy technologii bezprzewodowej.
Sanjay Mehrotra (Micron Technology) – produkcja układów pamięci.
Michael Miebach (Mastercard) – globalna infrastruktura płatnicza i systemy rozliczeniowe.
Ryan McInerney (Visa) – globalna sieć płatnicza i infrastruktura rozliczeniowa.
Dina Powell McCormick (Meta Platforms) – architektura mediów społecznościowych i komunikacja cyfrowa.
Lawrence Culp Jr. (GE Aerospace) – silniki i awionika obronna.
Jacob Thaysen (Illumina) – Platformy genomiczne i infrastruktura biotechnologiczna.
Jim Anderson (Coherent Corp.) – Fotonika i zaawansowane materiały optyczne.
Brian Sikes (Cargill) – globalne łańcuchy dostaw produktów rolnych.
Chuck Robbins (Cisco) – Sieci korporacyjne i infrastruktura cyberbezpieczeństwa [zaproszony; odwołany ze względu na datę przyznania nagrody].
Jensen Huang (Nvidia) – [niespodzianka ostatniej chwili] – największy na świecie producent układów scalonych AI.
Nigdy w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat tak wpływowa grupa nie przybyła z wizytą państwową do Chin.
Dwie technokracje, jedno zjednoczenie
Od dziesięcioleci dokumentuję technokratyczną transformację Chin. Jeszcze zanim zachodni analitycy na przełomie tysiącleci nazwali Pekin „komunistycznym”, Chiny już zakończyły swoją transformację. Komunistyczna Partia Chin systematycznie zastępowała rewolucyjnych generalistów inżynierami, naukowcami i menedżerami technicznymi na wszystkich szczeblach kierownictwa partii. Magazyn Time zauważył to mimochodem w 2001 roku.
Nazywałem to po swojemu. Technokracja – ta sama doktryna, ta sama filozofia działania, to samo przekonanie, że rząd to problem inżynierii technicznej, który rozwiązują wykwalifikowani eksperci, a nie kwestia polityczna, którą rozstrzygają obywatele.
Szesnastu dyrektorów, którzy przylecieli do Pekinu prywatnymi odrzutowcami, reprezentuje tę samą doktrynę po stronie amerykańskiej. Larry Fink z BlackRock zarządza globalnymi aktywami o wartości ponad 10 bilionów dolarów i zasiada w radzie doradczej Szkoły Ekonomii i Zarządzania Uniwersytetu Tsinghua – instytucji założonej przez chińskiego architekta technokracji, Zhu Rongji, a której honorowym przewodniczącym jest obecnie były wiceprezydent Chin Wang Qishan. Tim Cook przewodniczy tej samej radzie doradczej. David Solomon z Goldman Sachs jest jej członkiem. Podobnie jak Stephen Schwarzman z Blackstone. Mężczyźni ci od lat spotykają się corocznie z chińskimi wicepremierami w Diaoyutai State Guesthouse, doradzając w sprawie chińskiej strategii gospodarczej i nawiązując relacje na najwyższych szczeblach chińskiego aparatu technokratycznego.
Nie polecieli do Pekinu jako obcokrajowcy.
Przylecieli jako koledzy na spotkanie w sprawie fuzji, przygotowywane od 25 lat. To, co jest formalizowane w tym tygodniu, nie jest nową relacją. To instytucjonalna konsolidacja relacji, która istniała już wcześniej, po cichu, w ramach Rady Doradczej Tsinghua, chińskiego oddziału Goldman Sachs, relacji BlackRock z państwowymi funduszami majątkowymi oraz strategicznego dialogu gospodarczego między USA a Chinami od czasów Henry’ego Paulsona – prezesa Goldman Sachs, późniejszego sekretarza skarbu i założyciela Rady Doradczej Tsinghua SEM.
Ideologia prezentowana na flagach na zewnątrz sali konferencyjnej nie ma nic wspólnego z tym, co dzieje się w środku. To nie jest walka kapitalizmu z komunizmem. To spotkanie klasy menedżerskiej ze swoim własnym odbiciem.
Uniwersytet Tsinghua: chiński odpowiednik MIT
Założony w Pekinie w 1911 roku, Uniwersytet Tsinghua jest wiodącą chińską uczelnią naukowo-techniczną i inżynieryjną. Nieustannie plasuje się w czołówce najlepszych uniwersytetów w Azji i w pierwszej piętnastce na świecie. Jego absolwenci dominują w chińskim kierownictwie technokratycznym na szczeblu korporacyjnym, rządowym i wojskowym.
Uniwersytet Tsinghua ma radę doradczą – i zasiada w niej nie mniej niż sześciu członków delegacji Trumpa:
Larry Fink – dyrektor generalny BlackRock.
Jane Fraser – dyrektor generalny Citi.
Tim Cook – prezes Apple i obecny przewodniczący Rady Doradczej Tsinghua SEM – zajmuje najwyższą pozycję w radzie. W ramach tej funkcji spotkał się z wicepremierem He Lifengiem w Diaoyutai State Guesthouse w październiku 2025 roku.
David Solomon – dyrektor generalny Goldman Sachs.
Stephen Schwarzman – założyciel Blackstone. Sfinansował również program stypendialny Schwarzmana na Uniwersytecie Tsinghua – stypendium Rhodesa wzorowane na chińskim systemie kształcenia przyszłych globalnych liderów.
Elon Musk został powołany do Rady Doradczej Tsinghua w 2015 roku i piastował to stanowisko przez kilka lat.
Kiedy w 2000 r. powołano radę doradczą, jej pierwszym przewodniczącym został Henry Paulson: dyrektor generalny Goldman Sachs, późniejszy sekretarz skarbu USA, twórca strategicznego dialogu gospodarczego między USA i Chinami oraz człowiek, który odbył ponad siedemdziesiąt podróży do Chin, zanim objął urząd w tym kraju.
Architektura dominacji
Centralnym punktem instytucjonalnym tego szczytu jest planowana Rada Handlu i Rada Inwestycji – dwa dwustronne organy mające na celu regulację handlu i przepływów kapitału między USA a Chinami poza istniejącymi ramami WTO. Ich pomysłodawcami byli Sekretarz Skarbu Scott Bessent i Przedstawiciel ds. Handlu Jamieson Greer.
Żadna z tych organizacji nie wyznaczyła członków. Żadna nie ma regulaminu. To koncepcje przedstawiane jako fakty dokonane, przeznaczone do późniejszej sformalizowania – właśnie tak powstaje architektura technokratyczna. Najpierw powstaje struktura. Debata demokratyczna nigdy się nie odbywa.
Te dwa ciała nie istnieją samodzielnie. Uzupełniają trylogię.
Pierwszą z nich jest Rada Pokoju Trumpa – powołana rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ w listopadzie 2025 roku, rzekomo w celu zarządzania odbudową Gazy, ale z tak szerokim mandatem, że krytycy określają ją jako swego rodzaju „płać, aby grać” (pay-to-play) alternatywę dla Rady Bezpieczeństwa ONZ. Trump sprawuje stałe przewodnictwo. Członkostwo kosztuje miliard dolarów. Trzy rady. Trzy suwerenne domeny – konfliktów, handlu i kapitału. Żadna z nich nie jest rozliczana przed wyborcami. Wszystkie zostały zaprojektowane tak, aby przetrwać niezależnie od tego, którzy politycy są u władzy.
Termin „zarząd” nie jest przypadkowy. To język ładu korporacyjnego stosowany do funkcji rządowych. Na waszych oczach kształtuje się architektura porządku świata po ONZ i WTO – zarząd po zarządzie – a Chinom oferuje się miejsce: na amerykańskich warunkach albo wcale.
Pięć murów otaczających Pekin
Chiny nie przybyły na ten szczyt z pozycji siły. Przybyły, ponieważ wokół kraju równolegle budowane są pięć murów, a ich szansa na negocjacje się zamyka. Trump o tym wie – i każdy obserwator to widzi.
Izolacja technologiczna. Pax Silica – uruchomiony przez administrację Trumpa w grudniu 2025 roku – to koalicja sojuszniczych państw zaangażowanych w amerykańską infrastrukturę sztucznej inteligencji i dążących do wykluczenia chińskiej technologii ze swojej architektury cyfrowej. Do koalicji przystąpiły Australia, Indie, Japonia, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Korea Południowa, Singapur i Wielka Brytania. Każde państwo, które dołączy do amerykańskiego stosu, zostanie trwale utracone przez Chiny. Koszty przejścia sprawiają, że wycofanie się jest praktycznie niemożliwe. Pax Silica nie jest programem technologicznym. To droga jednokierunkowa, która szybko zacieśnia się wokół Chin.
Fizyczne korytarze obejściowe. Korytarz Gospodarczy Indie-Bliski Wschód-Europa (IMEC) prowadzi handel z indyjskich portów przez Zatokę Perską, przez Izrael, do Europy Południowej – omijając w ten sposób każdy węzeł Pasa i Szlaku, który Chiny budowały przez dekadę. Wojna iracko-irańska uniemożliwiła Iranowi wykorzystanie go jako korytarza BRI. Umowa handlowa między UE a Indiami dodatkowo przyspieszyła rozwój IMEC. Najważniejszy chiński projekt infrastrukturalny ostatniej dekady jest systematycznie omijany.
Zbuntowani sojusznicy. Zjednoczone Emiraty Arabskie i Katar – najważniejsi partnerzy Chin w Zatoce Perskiej, kluczowe centra finansowe BRI i najwięksi odbiorcy irańskiej ropy – są obecnie sygnatariuszami Pax Silica, stałymi członkami Rady Pokoju i punktami tranzytowymi IMEC. Są one integrowane z amerykańską architekturą kawałek po kawałku – bez jednego wystrzału.
Uduszenie energetyczne. Trump jednocześnie odciął trzy kluczowe, przecenione źródła dostaw ropy naftowej do Chin. Interwencja wojskowa USA w Wenezueli ograniczyła dostawy ropy o 778 000 baryłek dziennie, które Chiny pozyskiwały po znacznych obniżkach. Wojna z Iranem zakłóciła transport 3,4 miliona baryłek dziennie przez Cieśninę Ormuz, w tym 1,38 miliona baryłek irańskiej ropy naftowej przeznaczonej dla Chin – co dało Pekinowi roczną sytratę cenową w wysokości od 12 do 15 miliardów dolarów. Wydalenie chińskich operatorów z obu końców Kanału Panamskiego i przejęcie infrastruktury portowej przez BlackRock dodatkowo zamknęły kluczowy korytarz logistyczny. 109-dniowe strategiczne rezerwy ropy naftowej Chin stanowią bufor, a nie rozwiązanie. Z każdym dniem przewaga konkurencyjna Pekinu maleje.
Luka w doświadczeniu bojowym. Pomimo całej wojskowej retoryki, Armia Ludowo-Wyzwoleńcza nie stoczyła żadnej większej wojny od 1979 roku. Wielu doświadczonych dowódców zostało odwołanych – obecnie obsadzonych jest tylko 21 procent kluczowych stanowisk. Jednocześnie Stany Zjednoczone prowadziły równoległe operacje wojskowe w Iranie, Jemenie i Wenezueli, testując systemy uzbrojenia, logistykę i struktury dowodzenia w rzeczywistych warunkach bojowych. Chiny obserwowały sytuację z boku. Wszelkie naciski wywierane przez Trumpa – w Wenezueli, Panamie czy Ormuz – były stosowane na obszarach, gdzie Chiny nie dysponowały wiarygodną odpowiedzią militarną.
Mężczyzna w samolocie
Następnie Trump zadzwonił do Jensena Huanga.
Huang pierwotnie nie znajdował się na liście delegacji. Jego nieobecność była celowa – jego obecność w Pekinie wywołałaby niewygodne pytania dotyczące chińskiego rynku Nvidii o wartości 50 miliardów dolarów oraz układów scalonych H200 AI, których sprzedaż rząd wcześniej ograniczył.
Trump osobiście uchylił decyzję, zadzwonił do Huanga i nakazał mu polecieć na Alaskę i wejść na pokład Air Force One. Chińscy radykałowie w Kongresie jasno dali do zrozumienia: pozwolenie firmie Nvidia na sprzedaż zaawansowanych chipów Pekinowi oznaczało zgodę Komunistycznej Partii Chin na militaryzację amerykańskiej technologii. Trump i tak zabrał Huanga ze sobą.
I właśnie to zdradza układ miejsc na pokładzie Air Force One w kontekście tego szczytu. Człowiek kontrolujący xAI – warstwę programową amerykańskiej sztucznej inteligencji – i człowiek kontrolujący Nvidię – warstwę chipów, na których działa cała sztuczna inteligencja – siedzą sam na sam z prezydentem Stanów Zjednoczonych, aby negocjować warunki amerykańskiej dominacji w dziedzinie sztucznej inteligencji z chińskim państwem technokratycznym. Pozostałych szesnastu dyrektorów lata prywatnymi odrzutowcami. Dwaj mężczyźni, których firmy stanowią niezastąpione jądro infrastruktury technologicznej mającej chronić Pax Silica, siedzą w sali, w której zapadają decyzje.
Obecność Huanga sygnalizuje, że dostęp do układów AI jest częścią negocjacji. Najbardziej ograniczona technologia w relacjach amerykańsko-chińskich – a dokładnie ta, która ma powstrzymać Pax Silica przed wejściem do Chin – trafia do stołu negocjacyjnego na zaproszenie samego prezydenta, wbrew oporowi Kongresu. To nie przypadek. To władza przekuwana w interesy – wysoko ponad Pacyfikiem.
Ostatnia szansa Chin na miejsce przy stole negocjacyjnym
Xi Jinping jest wystarczająco inteligentny, by to wszystko dostrzec. Rozumie, że Pax Silica wyrywa mu cyfrową przyszłość, kraj po kraju. Rozumie, że IMEC odwraca przepływy handlowe, które miały zdominować chińską Inicjatywę Pasa i Szlaku. Rozumie, że jego sojusznicy z Zatoki Perskiej – których przez dwie dekady zabiegał o projekty infrastrukturalne i tanie towary przemysłowe – są instytucjonalnie włączani do amerykańskiego porządku.
Rozumie, że choć chińska kontrola nad pierwiastkami ziem rzadkich jest realna, to jej termin ważności upływa wraz z finansowaniem przez Pax Silica alternatywnych centrów przetwarzania w krajach sojuszniczych. Rozumie też, że pomimo imponującego sprzętu, chińska armia nie stoczyła prawdziwej wojny od 1979 roku i nie jest w stanie zagrozić amerykańskiej projekcji siły w obecnych strefach konfliktów.
Rada Handlu i Rada Inwestycji to wyjście awaryjne. Określają one warunki, na jakich Chiny będą mogły uczestniczyć w handlu dwustronnym w przyszłości – na amerykańskich warunkach, w ramach amerykańskich ram i pod nadzorem technokratycznych organów, które przetrwają cykle wyborów politycznych. Ceną za ten udział jest akceptacja ram. Alternatywą jest obserwowanie, jak te ramy są tworzone, aż drzwi w końcu się zamkną.
Porozumienia Abrahama, podpisane w 2020 roku pod przewodnictwem Jareda Kushnera, ustanowiły pewien schemat na Bliskim Wschodzie: normalizacja gospodarcza poprzedza i ostatecznie zastępuje rozwiązania polityczne. Tajwan jest palestyńską kwestią Pacyfiku – nierozwiązanym rdzeniem politycznym, który Rada Handlu instytucjonalnie chroni, tak jak Porozumienia Abrahama chroniły palestyńską państwowość. Handel jest nieustalony. Kwestia polityczna staje się niewygodna ekonomicznie. Architektura przetrwa polityków, którzy ją zbudowali.
Jest to ostatnia realna szansa Chin na wynegocjowanie swojej pozycji w ramach rodzącego się globalnego porządku technokratycznego, zamiast pozwolić, by on zarządzał nim z zewnątrz.
Za pięć lat, gdy w państwach sojuszniczych będzie się odbywać przetwarzanie pierwiastków ziem rzadkich, gdy IMEC będzie transportować towary z Bombaju do Mediolanu, gdy wszystkie państwa Zatoki Perskiej powiążą swoją infrastrukturę cyfrową z amerykańskim stosem, a Rada Handlu i Rada Inwestycji będą jedynymi legalnymi kanałami handlu między USA a Chinami, warunki będą w całości dyktowane przez stronę, która zbudowała tę architekturę. Miejsce oferowane Chinom w Pekinie w tym tygodniu nigdy więcej nie zostanie przyznane na takich warunkach.
Różne opakowania, ten sam producent
Komisja Trójstronna poświęciła trzydzieści lat na budowę architektury WTO – wielostronnego systemu zarządzanego handlu międzynarodowego, który dominował w handlu światowym od 1995 roku do wojny celnej Trumpa. Potwierdzeni członkowie Komisji Trójstronnej pełnili funkcję Przedstawiciela Handlowego USA w kluczowych latach: Charlene Barshefsky wynegocjowała przystąpienie Chin do WTO w 2001 roku; Susan Schwab przedłużyła system do 2009 roku. Henry Paulson – prezes Goldman Sachs, sekretarz skarbu i przewodniczący-założyciel Rady Doradczej Tsinghua SEM – ustanowił Strategiczny Dialog Gospodarczy USA-Chiny jako nadrzędne ramy dyplomatyczne.
Lighthizer i Greer rozwalili ten system na kawałki. Ale teraz, w Pekinie, Larry Fink – potwierdzony członek Komisji Trójstronnej, prezes BlackRock, współprzewodniczący WEF, dyrektor CFR i członek rady doradczej Tsinghua SEM – i inni są gotowi zbudować następcę. Opakowanie się zmieniło. Architekci nie.
Doktryna ta rozprzestrzenia się za pośrednictwem instytucji, a nie list członkowskich. Doktryna, że handel globalny musi być kontrolowany przez organy technokratyczne, chronione przed demokratycznym udziałem, jest taka sama w modelu WTO, jak i w modelu Izby Handlu. Wielostronna struktura została zastąpiona dwustronną. Treść technokratyczna pozostaje ta sama.
To, co powstaje w tym tygodniu w Pekinie, nie jest ani umową handlową, ani ożywieniem dyplomacji, ani zbliżeniem geopolitycznym.
To fundamentalna architektura postdemokratycznego porządku świata – otwarcie wzniesiona przez dwa zbieżne systemy technokratyczne pod pretekstem wizyty państwowej. Rada Handlu, Rada Inwestycji i Rada Pokoju to instytucje tego porządku. Musk, Huang, Fink, Cook, Solomon i Schwarzman są jego architektami. Trump jest technokratą naczelnym.
A Xi Jinping ostatecznie wybierze technokrację – pomimo dziesięcioleci retoryki o wielobiegunowości.
Fink przyznaje, że obawia się, iż zwykli Amerykanie mogliby wykorzystać niedrogie drony do atakowania i niszczenia wartych miliardy dolarów centrów danych AI.
Amerykanie zaczynają zdawać sobie sprawę, że tysiące centrów danych AI, budowanych obecnie we wszystkich 50 stanach, nie mają na celu jedynie rywalizacji z Chinami o dominację przemysłową i militarną, jak wielokrotnie twierdzili prezydent Trump i jego sojusznicy z branży technologicznej.
Jak już wcześniej donosiłem ja i inni, nadrzędnym celem jest stworzenie wystarczającej mocy obliczeniowej sztucznej inteligencji, aby stworzyć państwo nadzoru – sieć kontroli działającą 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, podobną do chińskiej, która będzie utrzymywać ludzi pod kontrolą i pod kontrolą ciemiężców.
Ta sieć kontroli będzie obejmować biometryczny identyfikator cyfrowy dla każdego obywatela, a także cyfrowe/programowalne stablecoiny lub inną formę cyfrowej waluty, która ma ostatecznie zastąpić słabnącą amerykańską walutę fiducjarną. Każdy ruch człowieka i każda transakcja finansowa, niezależnie od jej wielkości, będą śledzone w czasie rzeczywistym. Wolność słowa ulegnie dalszej erozji, gdy ludzie uświadomią sobie, że wypowiadanie się, pisanie lub publikowanie faktów lub komentarzy poza głównym nurtem doprowadzi do zamrożenia ich kont bankowych i ograniczenia ich cyfrowych „pieniędzy”.
Moim zdaniem to właśnie dlatego rząd w zawrotnym tempie zwiększa pojemność więzień federalnych ( zobacz mój artykuł z 4 lutego na ten temattutaj ). Wiedzą, że Amerykanie się obudzą, a niektórzy będą się bronić, gdy stracą pracę i środki do życia z powodu sztucznej inteligencji. Nawet ci, którzy nie stracą pracy, zostaną zmuszeni do opuszczenia domów, ponieważ nie będą już mogli sobie pozwolić na koszty prądu, wody oraz rosnące podatki od ubezpieczeń i nieruchomości. Sztuczna inteligencja pochłonie większość prądu i wody pitnej, pozostawiając nas w walce o to, co pozostało.
Najnowszy dowód na to, że globalistyczne elity władzy spodziewają się negatywnej reakcji na ich niezwykle niepopularne plany przejęcia sztucznej inteligencji, pochodzi od dobrego przyjaciela prezydenta Trumpa, Larry’ego Finka.
Fink, dyrektor generalny ogromnej firmy inwestycyjnej BlackRock, a zarazem współprzewodniczący globalnego Światowego Forum Ekonomicznego, przyznał niedawno w wywiadzie, że obawia się, iż zwykli Amerykanie mogliby wykorzystać niedrogie drony do atakowania i niszczenia wielomiliardowych centrów danych AI.
Jimmy Dore poświęcił temu tematowi fragment w niedawnym odcinku The Jimmy Dore Show .
Uważa to za „dowód na to, że klasa rządząca zdaje sobie sprawę, iż bunt ludu jest nieuchronny i przygotowuje się do niego”.
Zwrócił uwagę, że Trump przeznaczył 80 miliardów dolarów na nowe miejsca w więzieniach, jednocześnie zabraniając samorządom regulacji centrów danych AI. Jak wspomniałem w artykule z 4 lutego, Dore uważa, że zwiększenie pojemności więzień federalnych nie jest, jak reklamowano, przeznaczone dla imigrantów, lecz raczej dla Amerykanów, którzy buntują się przeciwko państwu inwigilacyjnemu i masowym stratom miejsc pracy spowodowanym przez AI.
Jak donosiłem w swoim artykule z 5 maja, Trump podpisał w lipcu ubiegłego roku rozporządzenie wykonawcze nr 14318 , na mocy którego centra danych zostały uznane za „obiekty wojskowe” i część amerykańskiego „aparatu bezpieczeństwa narodowego”.
Każdy, kto zaatakuje jedną z tych potworności, może trafić do więzienia na dziesiątki lat, a nawet zostać stracony jako terrorysta krajowy za atak na armię USA. Z tego powodu radzę każdemu z moich kochających wolność amerykańskich współobywateli, aby zaatakował tę infrastrukturę sztucznej inteligencji słowami, przekonującymi argumentami i pokojowymi działaniami. Obywatelskie nieposłuszeństwo jest również częścią amerykańskiej tradycji, gdyby ktokolwiek chciał zainicjować takie działanie – na przykład okupację lub czuwanie na drogach publicznych w pobliżu placów budowy centrów danych, a może na chodnikach przed domami lokalnych urzędników, którzy głosują za zatwierdzeniem tych projektów, w istocie plując w twarz swojej społeczności i wyborcom. To tylko kilka pomysłów na stawianie oporu bez uciekania się do przemocy wobec ludzi lub mienia (możecie śmiało dzielić się swoimi pomysłami na to, jak możemy wyrazić nasz sprzeciw wobec tych globalistycznych narzędzi tyranii w komentarzach pod tym artykułem).
Im szybciej ci globalistyczni łobuzy zdadzą sobie sprawę, że naprawdę nie chcemy dać się zniewolić ich technologii, tym lepiej dla nas.
W podcaście Dore’a cytowany jest Tucker Carlson, który zauważa, że głównym zmartwieniem Larry’ego Finka „nie jest to, w jaki sposób sztuczna inteligencja będzie naruszać prawa człowieka lub zniewalać ludzi, ale raczej to, jak chronić inwestycje korporacyjne przed atakami wewnętrznymi – problem, który Dore określa jako bezprecedensowy, ponieważ ludzie zazwyczaj nie bombardują elektrowni”.
Dore zwraca też uwagę na freudowską pomyłkę komisarza hrabstwa Utah, który wzywał protestujących, aby „na litość boską” dorośli, co stanowi dowód na to, że klasa rządząca celowo zamierza stworzyć piekło na ziemi, oczekując jednocześnie, że obywatele po cichu to zaakceptują.
Obejrzyj poniższy film Dore’a, w którym wyjaśnia – moim zdaniem słusznie – jak kapitalizm kolesiowski doprowadził do tej samej centralizacji władzy, której większość ludzi obawiała się po komunizmie. Larry Fink i inni czołowi dyrektorzy Światowego Forum Ekonomicznego, Komisji Trójstronnej i Grupy Bilderberg mają większą władzę niż prezydent, który jest w rzeczywistości jedynie figurantem i aktorem specjalizującym się w odwracaniu uwagi. „Właściwie” – mówi Dore – „on (Fink) jest jego szefem!”. Kiedy Fink mówi, że potrzebujemy więcej centrów danych, aby umożliwić większy nadzór ze strony sztucznej inteligencji i zastąpić więcej ludzkiej pracy, Trump i jego administracja natychmiast wkraczają do akcji. Wiedzą, że nadchodzi rozliczenie i przygotowują się do niego.
Co ciekawe, Klaus Schwab, który przewodniczył Światowemu Forum Ekonomicznemu w zeszłym roku przed Finkiem, przewidział kilka lat temu, że globaliści będą musieli liczyć się z „bardziej gniewnym światem”.
Wiedzieli, że będziemy wściekli, ponieważ wiedzieli, że ich polityka nadzoru nad sztuczną inteligencją i zastępowania miejsc pracy jest nieludzka i ostatecznie okaże się niezwykle niepopularna. Mimo swojej niepopularności wiedzieli również, że ta polityka zostanie nam narzucona bez publicznego referendum czy plebiscytu. To może prowadzić jedynie do podziałów, braku jedności i niepokojów społecznych.
Sodomskie „marsze dumy” są dziś przez niektóre środowiska przedstawiane jako wydarzenia promujące tolerancję, wolność i prawa człowieka. Jednak już sama ich nazwa odsłania głęboki problem duchowy i moralny. Nie chodzi bowiem jedynie o publiczne manifestowanie określonego stylu życia, ale o wynoszenie grzechu do rangi powodu do chluby, do dumy. A to stoi w całkowitej sprzeczności zarówno z Pismem Świętym, jak i nauczaniem Kościoła katolickiego.
W tradycji chrześcijańskiej pycha, czyli nieuporządkowana duma, od zawsze była uznawana za jeden z najcięższych grzechów. To właśnie pycha stała się przyczyną buntu Lucyfera przeciwko Bogu. „Albowiem początkiem pychy – grzech, a kto się da jej opanować, zalany będzie obrzydliwością” czytamy w Księdze Syracha (Syr 10,13). Człowiek pyszny odrzuca Boży porządek i sam decyduje, co jest dobre, a co złe. Nie chce podporządkować się prawdzie objawionej przez Boga, lecz buduje własną moralność.
Dlatego słowo „duma” w kontekście publicznego afirmowania zachowań homoseksualnych nabiera szczególnie dramatycznego znaczenia. Nie chodzi już tylko o trwanie w grzechu, ale o publiczne celebrowanie i świętowanie tego, co jest nieuporządkowane moralnie.
Pismo Święte mówi o tym jasno i bez dwuznaczności. Święty Paweł w Liście do Rzymian opisuje sytuację społeczeństwa, które odrzuciło Boga i zaczęło gloryfikować grzech:
„Dlatego to wydał ich Bóg na pastwę bezecnych namiętności: mianowicie kobiety ich przemieniły pożycie zgodne z naturą na przeciwne naturze.Podobnie też i mężczyźni, porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapałali nawzajem żądzą ku sobie, mężczyźni z mężczyznami uprawiając bezwstyd i na samych sobie ponosząc zapłatę należną za zboczenie” (Rz 1,26–27).
Apostoł nie przedstawia tych czynów jako neutralnych moralnie ani jako powodu do społecznej celebracji. Wręcz przeciwnie – ukazuje je jako znak odrzucenia prawa Bożego.
Jeszcze mocniejsze są słowa z dalszej części tego samego fragmentu:
„Oni, choć dobrze znają wyrok Boży, że ci, którzy się takich czynów dopuszczają, winni są śmierci, nie tylko je popełniają, ale nadto chwalą tych, którzy to czynią” (Rz 1,32).
To właśnie dzieje się podczas współczesnych „marszów dumy”. Grzech nie jest już ukrywany ani przedstawiany jako osobista słabość człowieka. Jest publicznie afirmowany, celebrowany i promowany – często przy udziale i finansowym wsparciu instytucji publicznych, mediów czy wielkich korporacji.
Można spojrzeć na tę rzeczywistość również w świetle jednej z najbardziej poruszających scen Ewangelii – wskrzeszenia Łazarza. Nasz Pan Jezus Chrystus nie stanął przy grobie swojego przyjaciela po to, by uczynić śmierć czymś normalnym lub godnym pochwały. Chrystus zawołał: „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!” (J 11,43). Było to wezwanie do opuszczenia grobu i powrotu do życia.
Tak samo działa łaska Boża wobec każdego człowieka pogrążonego w grzechu. Chrystus nie mówi człowiekowi: „Pozostań w swoim grzechu i bądź z niego dumny”. On wzywa do nawrócenia, do wyjścia z duchowej śmierci do nowego życia.
Święty Paweł przypomina o tym wyraźnie w Liście do Efezjan:
„I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów,w których żyliście niegdyś według doczesnego sposobu tego świata, według sposobu Władcy mocarstwa powietrza, to jest ducha, który działa teraz w synach buntu.Pośród nich także my wszyscy niegdyś postępowaliśmy według żądz naszego ciała, spełniając zachcianki ciała i myśli zdrożnych. I byliśmy potomstwem z natury zasługującym na gniew, jak i wszyscy inni. A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia”. (Ef 2,1-5).
Być żywym w Chrystusie oznacza być uwolnionym od panowania grzechu. Ewangelia nie jest zaproszeniem do afirmowania własnych namiętności, lecz wezwaniem do przemiany serca.
Dlatego słowa świętego Pawła nigdy nie miały sprawiać ludziom fałszywego poczucia bezpieczeństwa w grzechu. Apostoł pisał:
„Nie łudźcie się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani rozwięźli, ani mężczyźni współżyjący z sobą, ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego”. (1 Kor 6,9-10).
Są to słowa trudne, ale ich celem jest wezwanie człowieka do opamiętania i nawrócenia. Słowo Boże nie utwierdza człowieka w grzechu – ono go napomina, aby mógł zostać zbawiony.
Katechizm Kościoła Katolickiego również wypowiada się jednoznacznie na temat aktów homoseksualnych. W punkcie 2357 czytamy:
„Tradycja, opierając się na Piśmie Świętym, przedstawiającym homoseksualizm jako poważne zepsucie (Por. Rdz 19,1-29; Rz 1, 24-27; I Kor 6, 9;1 Tm 1, 10). zawsze głosiła, że akty homoseksualizmu z samej swojej wewnętrznej natury są nieuporządkowane (Kongregacja Nauki Wiary, dekl. Persona humana, 8). Są one sprzeczne z prawem naturalnym; wykluczają z aktu płciowego dar życia. Nie wynikają z prawdziwej komplementarności uczuciowej i płciowej. W żadnym wypadku nie będą mogły zostać zaaprobowane.
Kościół jednocześnie przypomina o konieczności szacunku wobec każdej osoby, również zmagającej się z tendencjami homoseksualnymi. Katechizm wyraźnie podkreśla, że osoby takie należy traktować z szacunkiem, współczuciem i delikatnością (KKK 2358). Jednak szacunek wobec człowieka nigdy nie oznacza akceptacji grzechu ani zgody na jego publiczne promowanie”.
To niezwykle ważne rozróżnienie, które współczesny świat próbuje dziś zniszczyć. Chrześcijaństwo uczy miłości do grzesznika, ale nigdy miłości do grzechu. Nasz Pan Jezus Chrystus okazywał miłosierdzie cudzołożnicy, lecz powiedział jej również: „Idź, a od tej chwili już nie grzesz!” (J 8,11).
Tymczasem sodomska ideologia stojąca za „marszami dumy” głosi coś dokładnie przeciwnego: nie tylko nie żałuj za grzech, ale jeszcze publicznie się nim chlub.
W tym właśnie kryje się duchowy dramat naszych czasów. Grzech przestaje być postrzegany jako oddalenie od Boga, a zaczyna być przedstawiany jako wartość, część tożsamości i powód do chluby. To odwrócenie chrześcijańskiego porządku moralnego.
Nieprzypadkowo tradycja chrześcijańska od wieków naucza, że pycha była przyczyną upadku szatana. Lucyfer nie chciał służyć Bogu. Postawił własną wolę ponad prawem Stwórcy i dlatego został strącony. Pycha zawsze prowadzi człowieka do buntu przeciwko Bogu, ponieważ każe mu uznać własne pragnienia za ważniejsze niż Boże przykazania.
Dlatego katolicy nie mogą pozostawać obojętni wobec publicznego promowania ideologii „dumy”. Nie chodzi o nienawiść wobec kogokolwiek, ale o wierność prawdzie. Miłość chrześcijańska wymaga mówienia prawdy – nawet wtedy, gdy jest ona niepopularna.
Kościół nie został powołany do tego, by dostosowywać Ewangelię do współczesnych ideologii. Jego zadaniem jest głoszenie prawdy Chrystusa „w porę i nie w porę” (2 Tm 4,2). A prawda ta mówi jasno: człowiek jest powołany do świętości, czystości i życia zgodnego z Bożym planem, a nie do publicznej dumy z grzechu.
Żaneta Cwalina-Śliwowska została wiceministrem sportu i turystyki w rządzie Donalda Tuska. Jak przyznała, nie wie, czym będzie się zajmować.
W rozmowie z portalem Zero.pl przeprowadzonej bezpośrednio po objęciu stanowiska nowa wiceminister zapytana o zakres swoich przyszłych obowiązków przyznała, że jeszcze ich nie zna.
– Jeszcze nie wiem, to będziemy jutro z panem ministrem ustalać – powiedziała Cwalina-Śliwowska dziennikarzowi portalu.
O nowej wiceminister zrobiło się głośno na początku maja. Przed kamerami TVN z rozbrajającą szczerością przyznała, że nie, ile jest w Polsce województw.
– Nie liczyłam ich nigdy. Nie potrafię odpowiedzieć – powiedziała. – Ale wiem, że wcześniej było 49 przed reformą. To pamiętam akurat – dodała.
Podział administracyjny na 16 województw obowiązuje w Polsce od 1999 roku.
Podczas rozmowy z Zero.pl Cwalina-Śliwowska zapytana ponownie o liczbę województw odpowiedziała, że „uzupełni tę wiedzę”. Po chwili dodała, że będzie odpowiadać wyłącznie na pytania dotyczące jej działalności w Sejmie.
Żaneta Cwalina-Śliwowska uzyskała mandat poselski w wyborach parlamentarnych w 2023 roku startując z list Trzeciej Drogi. W lutym 2026 roku, po rozpadzie Polski 2050, opowiedziała się po stronie Pauliny Hennig-Kloski i przystąpiła do nowo utworzonego klubu Centrum. Przed wejściem do polityki przez wiele lat była nauczycielką tańca.
Żaneta Cwalina-Śliwowska dołącza do kierownictwa Ministerstwa Sportu i Turystyki. Nowa wiceminister odebrała nominację na stanowisko we wtorek, 26 maja. Jej doświadczenie pedagogiczne, działalność społeczna oraz wieloletnie zaangażowanie w sport to ważne wzmocnienie i nowa energia dla ministerstwa. #TworzymyPolskiSport
Wysoki rangą członek rosyjskiego parlamentu oświadczył we wtorek, że Rosja planuje eskalację ataków na Kijów poprzez uderzenia w podziemne obiekty i bunkry wykorzystywane przez ukraińskie dowództwo wojskowe oraz władze kraju.
Rosja poinformowała Stany Zjednoczone i ich europejskich sojuszników o konieczności ewakuacji swojego personelu ze stolicy Ukrainy, ponieważ Moskwa planuje zmasowane uderzenia. Mają one być odpowiedzią na ukraiński atak dronów z 22 maja, który uderzył w szkołę wyższą w Starobielsku w obwodzie ługańskim, zabijając 21 osób, a także na inne ataki wymierzone w ludność cywilną.
Jak podaje RT, Andriej Kartapołow, szef Komisji Obrony rosyjskiej Dumy Państwowej, oznajmił, że „cierpliwość Rosji się wyczerpała” i że celami staną się „podziemne, ufortyfikowane [wojskowe] centra dowodzenia i kontroli” oraz bunkry używane przez ukraińskie służby bezpieczeństwa i kierownictwo państwa.
Rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych przekazało, że wśród celów znajdą się obiekty wykorzystywane do produkcji dronów oraz „centra decyzyjne” w Kijowie. Kartapołow zaznaczył, że pojęcie „centrów decyzyjnych” nie obejmuje ukraińskiego parlamentu ani biura prezydenta Wołodymyra Zełenskiego, ponieważ ukraińscy deputowani nie kontrolują armii, a sam ukraiński przywódca rzadko przebywa w swoim gabinecie.
Anatol Lieven, dyrektor Programu Eurazji w Instytucie Quincy, napisał na łamach „Responsible Statecraft”, że Rosja prawdopodobnie użyje swoich naddźwiękowych rakiet Oresznik do zaatakowania „podziemnych kwater głównych w Kijowie, w których amerykańscy i europejscy oficerowie pomagali ukraińskim siłom zbrojnym w obieraniu celów na terenie Rosji za pomocą pocisków i dronów”.
Lieven zauważył, że Rosja powstrzymywała się dotychczas przed atakowaniem tych kwater – pomimo częstych uderzeń Ukrainy w rosyjskie centra dowodzenia – z obawy przed prawdopodobnym zabiciem żołnierzy oraz oficerów wywiadu ze Stanów Zjednoczonych i innych państw NATO. Mogłoby to bowiem doprowadzić do poważnej eskalacji ze strony Zachodu.
Rosja prawdopodobnie zwlekała z podjęciem tego kroku również dlatego, że była zaangażowana w negocjacje z administracją Trumpa w sprawie potencjalnego zakończenia wojny. Rozmowy te utknęły jednak w martwym punkcie, o czym świadczy wypowiedź sekretarza stanu USA Marco Rubio z zeszłego tygodnia, który stwierdził, że „obecnie żadne takie rozmowy się nie toczą”.
Autorstwo: Dave DeCamp Źródło zagraniczne: News.AntiWar.com Źródło polskie: WolneMedia.net
Larry Fink, współprzewodniczący Światowego Forum Ekonomicznego i dyrektor generalny BlackRock, przyznał niedawno, że biliony dolarów niezbędne do zbudowania niezbędnej infrastruktury centrów danych w Stanach Zjednoczonych będą musiały pochodzić z publicznych kont oszczędnościowych, funduszy emerytalnych, ubezpieczeń itd., inaczej Chiny wyprzedzą USA w wyścigu o sztuczną inteligencję.
W taki sposób oligarchowie tego świata chcą szerzyć swoją ideologię dla „dobra” ludzkości. Głoszą, że trzeba podnieść wiek emerytalny.
Fink nie jest odosobniony w tym przekonaniu. Neokonserwatywny komentator Ben Shapiro również skrytykował przejście na emeryturę, uważając je za głupotę, nazywając wiek emerytalny 65 lat „szalonym” i wymagającym podniesienia.
Emeryci na front! Do walki o lepsze jutro dla BlackRocka!
Gdy do tego dodamy nieustanne wysiłki współczesnej medycyny o przedłużenie średniej długości życia w połączeniu ze sztucznie wywołanymi przez medycynę chronicznymi chorobami, to brakuje jedynie poboru do wojska do wieku 90 lat i mamy pełen obraz, do którego dążą zdegenerowani globaliści.
Nie zamierzam nikogo straszyć – strach sam się pojawi, kiedy któregoś dnia przestaną przychodzić emerytury. Dobrym pretekstem będzie kryzys wywołany przecież przez politykę finansową ostatnich stu lat. Najważniejsze jest jednak, by BlackRock miał pieniądze na rozwój sztucznej inteligencji. Nie możemy przecież pozwolić, by Chiny prześcignęły nas w tej technologii. A emeryci? Kto stanie w ich obronie? To łatwy łup, więc pójdzie na pierwszy rzut, potem się pomyśli, kogo jeszcze można oszukać.
Emerytura to nie jest jałmużna. To jest forma umowy ubezpieczeniowej. Wpłacasz całe życie, kiedy pracujesz po to, by w późnym wieku otrzymać należną ci – z reguły głodową – kwotę pieniędzy. Zmniejszenie lub odebranie emerytury jest oszustwem. Nie ważne, jaką wymówkę się tu zastosuje. Państwo zobowiązywało się do wypłaty emerytur, a teraz planuje jak się z tego wyłgać.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
W referendum jakie odbyło się w niedzielę 24 maja b.r. Krakowianom udało się odwołać urzędującego prezydenta Aleksandra Miszalskiego. Głosujący pytani przez ankieterów o przyczynę wzięcia udziału i głosowania za odwołaniem (ponad 97% głosujących) najczęściej podawali utworzenie przez władze miasta tak zwanej strefy czystego transportu (SCT) (28%), ale pozostałe 72% podawało inne powody.
Nie udało się jednak odwołać Rady Miasta, która ten projekt przegłosowała. Warto przypomnieć, że samo pojęcie SCT zostało wprowadzone do polskiego prawa w 2018 roku przez rząd PiS, a następnie włączone przez Mateusza Morawieckiego do tzw. kamieni milowych jakimi zobowiązał się przygnieść Polaków w zamian za wspólny unijny kredyt o nazwie KPO, odbudowujący ponoć kraj po zniszczeniach jakich sam w nim dokonał w czasie „pandemii groźnego wirusa”. Wszystko za aprobatą PO z przystawkami.
Okazało się, że kierowcy samochodów to w Polsce ciągle znacząca siła. Co ciekawe SCT nie uderzało w kierowców mieszkających w samym Krakowie, jednak w odróżnieniu od innych miast, które potraktowały to jako zło konieczne i wykpiły się ograniczając ją do kilku ulic ścisłego centrum, pod Wawelem obszar jej obowiązywania został wyznaczony niemal równorzędnie z granicami miasta. Prawdopodobnie wiązało się to traktowaniem SCT jako sposobu na podreperowanie będących w fatalnym stanie miejskich finansów.
Oprócz SCT wskazywano też na inne przyczyny porażki obecnego prezydenta: kolesiostwo czyli zatrudnianie partyjnych towarzyszy bez kwalifikacji, tworzenie nowych stanowisk w miejskiej biurokracji, lawinowy przyrost zadłużenia miasta i co ważne; jednoczesny z wprowadzeniem SCT radykalny wzrost cen biletów komunikacji publicznej. To ostatnie było szczególnie krytykowane przez lewicę związaną z Razem. Miszalski kompromitował się także w oczach bardziej wrażliwej na formę części Krakowian prostackim zachowaniem, czego symbolem było fotografowanie się z 8 gwiazdkami na czole oraz niezbyt wyrafinowane filmiki na tik toku.
Władze Platformy które ostentacyjnie popierały Miszalskiego w jego walce o Prezydenturę 2 lata wcześniej, tym razem wraz z wzrostem liczby zebranych podpisów i rezultatami sondaży tonowały jawne poparcie, skupiając się przede wszystkim na atakowaniu Łukasza Gibały. W tym miejscu trzeba wrócić do sytuacji, która np. dla mnie osobiście był bardzo ważnym motywem do wzięcia udziału w referendum i głosowania za odwołaniem Miszalskiego. Było nim to co stało się w czasie wyborów w roku 2024. Łukasz Gibała startował w nich po raz trzeci. Przedtem po odejściu z PO i krótkim epizodzie w Ruchu Palikota były to kolejno lata: 2013 z wynikiem 11,16%, 2018 – 17,14% i wreszcie 2024 kiedy po odejściu pełniącego urząd prezydenta Jacka Majchrowskiego po raz pierwszy wszedł do drugiej tury i przegrał z kandydatem PO osiągając wynik 48,96%. W międzyczasie w r. 2018 został Radnym Krakowa i także obecnie jest w niej członkiem klubu Kraków dla Mieszkańców. Był wcześniej posłem, radnym sejmiku, startował w wyborach do Senatu. Był pryncypialnym przeciwnikiem polityki Jacka Majchrowskiego i wyglądało na to, że po jego odejściu jest naturalnym kandydatem do zdecydowanej zmiany sposobu rządzenia, rozbicia przygniatającej miasto skamienieliny narosłych przez ponad dwie dekady układów i układzików oraz zatrzymania spirali zadłużenia. Jeszcze na kilka tygodni przed wyborami sondaże dawały mu bezpieczne prowadzenie rzędu 60 do 40%.
O ile dla PO Gibała był zawsze wrogiem numer 1, kimś w rodzaju zdrajcy, który opuścił własny obóz i walczy o podobny, progresywno ekologizujący wielkomiejski elektorat, o tyle prawica miała z nim problem: z jednej strony coraz bardziej skuteczny wróg naszego wroga, ale jednocześnie ktoś ideowo podejrzany, kto był u Palikota i w PO. Z trzeciej strony świetnie wykształcony, mający biznesowe sukcesy przedsiębiorca i dosyć przekonujący, ale nie skrajny ekolog stawiający na transport zbiorowy, dbałość o zieleń, o kulturowe dziedzictwo miasta, utrzymanie małych sklepów i tradycyjnych warsztatów rzemieślniczych, a przede wszystkim obronę Krakowa przed wpływami patodeweloperki. Gibała także dbał o zachowanie niezależności unikając na ogół deklaracji w tematach polityki krajowej. Wstrzymał się od głosowania w czasie apelu radnych Krakowa o przymus szczepień, ale wraz ze wszystkimi innymi zagłosował za tym, byśmy nie mogli słuchać w Krakowie Rogera Watersa, bo ten miał niewłaściwe poglądy polityczne. Inicjatorem tej drugiej uchwały mającej znamiona polityczno-emocjonalnego szantażu na fali proukraińskiej euforii roku 2022 byli radni PiS i pewien bardzo głośny radny z klubu Prezydenta Majchrowskiego.
Nadchodzące wybory na pewno będą dla komentatorów niezwykle płodnym polem do analiz. Łukasz Gibała autentycznie rozjuszył i upokorzył tych, którzy pozaprawnymi metodami pozbawili go prezydentury w poprzednich wyborach, ale sądząc z ogólnokrajowej medialnej nagonki jego droga do ewentualnego zwycięstwa może być przez to jeszcze trudniejsza. To dla mnie ważny argument za jego kandydaturą, choć wcale nie jestem pewny czy wystartuje we wcześniejszych wyborach. Mając przeciwko sobie w praktyce niemal całą obecną Radę Miasta i wspomniany szeroki krakowski układ, to zadanie niemal z gatunku mission impossible. A co do miasta i samochodów? trzeba tu jak we wszystkim kierować się zasadą umiaru, uczciwego ważenia argumentów by znaleźć równowagę i nie przywiązywać się do własnych sukcesów, bo czas i okoliczności mogą sprawić, że to co było mądre wczoraj, nie jest takie obecnie, trwałe są tylko zasady.
Niech Będzie Pochwalony Jezus Chrystus i Maryja zawsze Dziewica !
Dziękuję za dotychczasowe nagłaśnianie modlitwy różańcowej organizowanej w Siedlcach, w ramach Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę i bardzo proszę o kolejną pomoc w przekazaniu informacji swoim słuchaczom i czytelnikom, w poniższej lub podobnej treści:
Zapraszamy 31 maja do Siedlec, niedziela, na 115 Pokutny Marsz Różańcowy w intencji naszej kochanej Ojczyzny – Polski. Zaczynamy o godzinie 14:00, pod Pomnikiem Św. Jana Pawła II. Kończymy Mszą Świętą w katedrze siedleckiej, która rozpocznie się o godzinie 16:00. Uwielbiając Boga w Trójcy Świętej Jedynego, modlimy się razem z Maryją Królową Polski, o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu.
„Będziemy wiedzieć, że nasz program dezinformacyjny został ukończony, gdy wszystko, w co wierzy amerykańska opinia publiczna, okaże się kłamstwem”.
– były dyrektor CIA William Casey
Jeśli od jakiegoś czasu obracasz się w kręgach teorii spiskowych, z pewnością słyszałeś ten niesławny cytat byłego dyrektora CIA/nieoskarżonego współspiskowca Iran-Contras/Rycerza Malty/członka Le Cercle, Williama Caseya. I w przeciwieństwie do wszystkich innych cytatów, które stały się viralem w internecie i rzekomo zawierają sensacyjne wyznanie spiskowca, ten może być prawdziwy!
Tak przynajmniej twierdzi Barbara Honegger. Zapytana przez internetowego detektywa o pochodzenie cytatu, była pracownica kampanii Reagana i analityczka polityczna potwierdziła, że słyszała, jak Casey wypowiadał te słowa na spotkaniu w Białym Domu w 1981 roku.
Osobiście byłem źródłem tego cytatu Williama Caseya. Wypowiedział go na spotkaniu na początku lutego 1981 roku w Sali Roosevelta w Zachodnim Skrzydle Białego Domu, w którym uczestniczyłem. Natychmiast opowiedziałem o tym mojej bliskiej przyjaciółce i mentorce politycznej/starszej korespondentce Białego Domu, Sarah McClendon, która następnie upubliczniła go, nie podając źródła.
No i proszę. Według naocznego świadka, jeden z tajemniczych spiskowców po prostu stwierdził oczywistą prawdę: CIA nie tylko chce ogłupić amerykańską opinię publiczną, ale celowo chce ją oszukać do tego stopnia, że będzie się mylić dosłownie we wszystkim, w co wierzy. Cóż za zdumiewające wyznanie!
Ale czy kiedykolwiek zastanowiłeś się nad tym, co ten cytat naprawdę oznacza? I czy kiedykolwiek pomyślałeś, że ci, którzy jako pierwsi rzucają tym cytatem w swoich ideologicznych przeciwników, mogą być w rzeczywistości największymi ofiarami tej kampanii dezinformacyjnej?
Cóż, ja osobiście zatrzymałem się, żeby się nad tym zastanowić! I wnioski, do których doszedłem, was zaskoczą.
Myślisz, że dasz radę znieść prawdę? Czytaj dalej, żeby się dowiedzieć!
WSZYSTKO W CO WIERZYSZ JEST ZŁE
Prawdopodobnie nie muszę się wysilać, żeby przekonać moich stałych czytelników, że wszystko, w co wierzy dziś amerykańska opinia publiczna, jest błędne. Ale jeśli mi nie wierzycie, rozejrzyjcie się dookoła.
Czy to nie są ci sami ludzie, którzy dwie dekady temu ostro krytykowali przemysł farmaceutyczny, a potem zaczęli wychwalać firmę Pfizer, gdy poplecznicy głównego nurtu mediów powiedzieli im, żeby zaszczepili się na COVID-19?
Oczywiście, że tak!
Czyż ci sami ludzie, którzy potępiali cenzurę państwową, gdy była prowadzona przez Scary Poppins i skierowana przeciwko zwolennikom Trumpa, nie są teraz tymi samymi ludźmi, którzy wiwatują na cenzurę państwową, gdy prowadzi ją Trump i skierowana jest przeciwko propalestyńskim protestującym na kampusach uniwersyteckich i lewicowym gospodarzom talk-show?
Wiesz o tym!
A czy ci sami ludzie, dla których noszenie maseczki było centralnym elementem tożsamości w czasie „oszustwa pandemii”, nie zdjęli po prostu maseczki i nie wywiesili ukraińskiej flagi, gdy tylko porzucono narrację o Covidzie?
Możesz w to uwierzyć, kolego!
A czyż ci sami ludzie, którzy głosowali na Trumpa, bo obiecał osuszyć bagno, ujawnić akta Epsteina i uchronić Amerykę przed niepotrzebnymi wojnami na Bliskim Wschodzie, nie są teraz tymi samymi ludźmi, którzy bronią Trumpa za zasypanie bagna, zatuszowanie akt Epsteina i wciągnięcie Ameryki w kolejną niepotrzebną wojnę na Bliskim Wschodzie?
Czy w ogóle trzeba zadawać to pytanie?
Właściwie nie trzeba szukać daleko, żeby znaleźć przykłady na to, jak Joe Q. Normie i Jane Q. Soccermom (nacisk na „Q”) dają się nabrać na każdą bzdurę, jaką serwuje nam telewizyjna prasa.
Żeby było jasne: to nie jest zjawisko wyłącznie amerykańskie. William Casey mógł celowo wprowadzić w błąd amerykańską opinię publiczną podczas spotkania w Białym Domu w 1981 roku, ale to tylko dlatego, że powszechnie przyjmuje się, że oszukiwanie reszty świata jest istotną częścią misji CIA. Casey powiedział jedynie, że kampania dezinformacyjna agencji nie będzie kompletna, dopóki amerykańska opinia publiczna nie zostanie oszukana tak samo jak wszyscy inni na świecie. I uwierzcie mi, Kanadyjczykowi mieszkającemu w Japonii, który mieszkał w Irlandii i dużo podróżował po Europie i Azji: ludzie na całym świecie są wprowadzani w błąd tak samo jak Amerykanie.
No cóż, to dopiero! Ktoś powinien zadzwonić do fotografów i przygotować kombinezon lotniczy George’a Busha. Czas na zdjęcie z napisem „Misja wykonana”!
…ale chwila. Zaczekaj chwilę. Jesteś członkiem społeczeństwa, prawda? I nie jesteś jednym z tych, którzy dali się nabrać na kampanię dezinformacyjną CIA, prawda?
Nie jestem częścią amerykańskiej opinii publicznej, ale jestem częścią globalnej opinii publicznej, która, jak już ustaliliśmy, była niewypowiedzianym celem kampanii Caseya. I z pewnością nie jestem jedną z ofiar kampanii dezinformacyjnej CIA, prawda?
Przecież nie wszystko w co wierzymy jest złe… prawda?
MYŚLISZ, ŻE WSZYSTKO JEST ZŁE
Tak, my, tu, w krainie teorii spiskowych, uważamy się za garstkę wybrańców, którym jakimś cudem udało się przejrzeć kampanie dezinformacyjne CIA. Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się, że rosnąca świadomość społeczna kampanii dezinformacyjnych i brudnych sztuczek CIA może sama w sobie być wykorzystana do napędzania kolejnych kampanii dezinformacyjnych?
Przyjrzyjmy się fascynującemu studium przypadku, które właśnie się pojawiło: narastającemu sprzeciwowi wobec centrów danych AI. Widzowie programu „The Corbett Report” wiedzą, że narasta ruch sprzeciwu wobec budowy tych pochłaniających wodę i energię, a umożliwiających inwigilację potworów – i nie bez powodu. Centra danych niszczą lokalne środowisko, podnosząc koszty użytkowania dla mieszkańców, którzy i tak ledwo wiążą koniec z końcem, pomagają gigantom Big Tech stać się jeszcze bogatszymi, budując sieć inwigilacji „Wielkiego Brata” dla Państwa Głębokiego, a także ułatwiają zastępowanie stanowisk pracy technologiami AI.
Biorąc pod uwagę wszystkie te niezaprzeczalne fakty, z pewnością każdy może sympatyzować z ruchem przeciwko centrom danych, prawda? Młodzi/starzy, robotnicy/pracownicy umysłowi, liberałowie/konserwatyści – jak jedna z typowych taktyk „dziel i rządź” mogłaby zadziałać, by skłonić ludzi do odwrócenia się od protestujących przeciwko centrom danych?
…A potem nasi przyjaciele z głównego nurtu mediów przychodzą z nowym, szokującym odkryciem: „Finansowana przez Sorosa firma Indivisible atakuje centra danych w Temple w Teksasie”.
Zgadza się, czołowi reporterzy „The Dallas Express” odkryli skandal stulecia! Okazuje się, że ogólnokrajowa grupa, która kiedyś otrzymywała finansowanie od Sorosa, ma lokalny oddział w Temple w Teksasie, który kiedyś poparł pojedynczy „ protest i petycję ” przed ratuszem Temple, protestując przeciwko lokalnemu centrum danych. Wiecie więc, co to oznacza: sprzeciw wobec centrów danych jest całkowicie fałszywy! To część tej samej armii astroturfowej Sorosa, która odpowiada za każdy protest, jaki kiedykolwiek miał miejsce w Ameryce! Sprawa zamknięta!
…A przynajmniej taki wniosek sugeruje raport, który przenika świat teorii spiskowych, gdy „godne zaufania” „alternatywne” źródło informacji, ZeroHedge, podchwytuje tę historię i kontynuuje ją. Jak zauważył jeden z bystrych komentatorów ZeroHedge:
ZeroHedge naprawdę ujawnia swoje prawdziwe oblicze, przedstawiając opór wobec centrów danych jako rodzaj ideologii luddyzmu. Warto zauważyć, że artykuł nie łączy bezpośrednio Sorosa z tym oporem, a jedynie wskazuje na udział w nim jednej organizacji opozycyjnej, finansowanej przez niego. Kto czytając to, może faktycznie twierdzić, że te centra poprawią nasze życie? Kto ma nadwyżki wody i prądu?
Albo, cytując innego komentatora: „Wyobrażam sobie burzę mózgów na ZH: Jaki nagłówek możemy wymyślić, aby przekonać naszych czytelników o zaletach centrów danych?”
Ale tak to już jest w świecie, w którym ludzie przejrzeli kampanię dezinformacyjną CIA. Gdy już wszyscy zidentyfikujemy złoczyńcę, można go wykorzystać do zastraszenia dysydentów i voilà: problem rozwiązany!
Więc jeśli masy są o krok od rozpoczęcia dżihadu butlerowskiego, wystarczy wysłać Kevina O’Leary’ego, żeby argumentował, że wszelki opór przeciwko wielkim technologiom jest finansowany przez Chińczyków . A jeśli to nie zadziała – co oczywiście nie zadziała – po prostu powiedzcie ludziom, że Soros finansuje ten opór.
Szach-mat, teoretycy spiskowi! Teraz musicie wesprzeć centra danych. Przecież nie jesteście w drużynie Sorosa, prawda?!
Ale czekaj, będzie jeszcze gorzej! Tak, teoretycy spiskowi, którzy nie czytają dalej niż nagłówki, mogą dać się zmanipulować sztuczką „finansowania Sorosa” lub podobnymi zwodniczymi manewrami. Ale co, gdyby udało się skłonić byłych krytycznych myślicieli ze społeczności spiskowej do całkowitego odrzucenia wszelkich informacji na dany temat? Czyż nie byłby to szczytowy trik poznawczy?
No cóż, zgadnij co…
ŚWIAT POSTPRAWDY
Zatrzymaj mnie, jeśli już to słyszałeś: żyjemy w świecie postprawdy.
Oczywiście, słyszeliście już to wyrażenie. Od pierwszej inauguracji Trumpa w 2017 roku ukazały się niezliczone analizy, felietony, komentarze, a nawet artykuły naukowe, zmagające się z naturą naszej „ery postprawdy”. Te lamentujące jeremiady globalistycznych propagandystów i kolesi z establishmentu ostrzegają nas, że Trump spycha członków swojego kultu MAGA w epistemologiczną przepaść i że wkraczamy w świat, w którym „obiektywne fakty liczą się mniej niż osobiste odczucia i ideologiczna lojalność”.
Prawda jest taka, że od bardzo dawna żyjemy w tej „post-faktycznej” rzeczywistości .
Właśnie taką rzeczywistość opisał Orwell w „Retrospektywnym spojrzeniu na hiszpańską wojnę domową”, swoich wspomnieniach z 1943 roku, opisujących jego walkę po stronie republikanów w hiszpańskiej wojnie domowej. W tekście tym autor opowiada nie tylko o swoich doświadczeniach bojowych, ale także o tym, jak wojna była przeinaczana w gazetach w kraju.
Już na początku życia zauważyłem, że żadne wydarzenie nie jest dokładnie relacjonowane w gazecie, ale w Hiszpanii po raz pierwszy zobaczyłem relacje prasowe, które nie miały żadnego związku z faktami, nawet tego sugerowanego przez zwykłe kłamstwo. Widziałem doniesienia o wielkich bitwach, w których nie doszło do żadnej walki, i absolutną ciszę, w której zginęły setki ludzi. Widziałem żołnierzy, którzy walczyli dzielnie, potępianych jako tchórze i zdrajcy, a innych, którzy nigdy nie oddali strzału, czczonych jako bohaterów wyimaginowanych zwycięstw. Widziałem, jak londyńskie gazety rozpowszechniają te kłamstwa, a gorliwi intelektualiści wznoszą emocjonalne nadbudowy nad wydarzeniami, które nigdy nie miały miejsca. W rzeczywistości widziałem historię pisaną nie według tego, co się wydarzyło, ale według tego, co powinno się wydarzyć według różnych „linii partyjnych”.
To, że gazety kłamią o wydarzeniach, aby stworzyć narrację zgodną z ich poglądami politycznymi, niestety nie jest szokujące. Zszokowało jednak Orwella – i powinno zszokować nas – to, że opinia publiczna nie tylko wiedziała, że jest okłamywana, ale wręcz to akceptowała. Wręcz przeciwnie, ostrzegał, że przekonanie opinii publicznej, iż wszelkie doniesienia są propagandą, jest jeszcze bardziej niebezpieczne niż sama propaganda.
Tego rodzaju rzeczy mnie przerażają, ponieważ często sprawiają, że czuję, że koncepcja obiektywnej prawdy znika ze świata. […] Wiem, że modne jest twierdzenie, że większość udokumentowanej historii i tak składa się z kłamstw. Jestem skłonny uwierzyć, że historia jest w dużej mierze niedokładna i stronnicza, ale cechą charakterystyczną naszych czasów jest porzucenie idei, że historię można napisać zgodnie z prawdą.
To właśnie ta obserwacja – obserwacja, że społeczeństwo tak bardzo przyzwyczaiło się do kłamstw, że przestało wierzyć w samą prawdę – ukształtowała późniejszą konstrukcję państwa policyjnego Orwella w „ Roku 1984” , a w konsekwencji naszą wizję totalitarnego reżimu. Misja Wielkiego Brata nie została wypełniona, dopóki Winston nie uwierzył , że dwa plus dwa równa się pięć, czy cokolwiek innego partia mu wmówiła.
Nietrudno dostrzec paralele do naszych czasów. Jak często słyszeliśmy w społeczności zwolenników teorii spiskowych i poszukiwania rzeczywistości, że „wszystko, co nam powiedziano, jest kłamstwem”? Czy dotyczy to również samej obserwacji – że „wszystko, co nam powiedziano, jest kłamstwem” – czy też ta obserwacja jest wyłączona z tego dictum? W rzeczywistości, krótka chwila refleksji ujawnia, że destrukcyjny cynizm refrenu „wszystko jest kłamstwem” grozi nawet zniszczeniem samego refrenu.
Te rozważania nie są jedynie ćwiczeniem filozoficznym. Jeśli pozwolimy sobie na oderwanie się od prawdy, skończymy jako rozbita, apatyczna i niezdolna do działania grupa, całkowicie niezdolna do przeciwstawienia się spiskowcom i ich machinacjom.
CZY CIA WYGRAŁA?
Nic nie jest bardziej szkodliwe dla świadomego, zmotywowanego i zorganizowanego oporu niż społeczeństwo, które przestało wierzyć w prawdę.
Co może być bardziej sprzeczne z badaniami, studiami i dochodzeniami niż toksyczne wzruszenie ramion cynicznego zaprzeczenia?
Po co tracić czas na studiowanie wojny w Iranie? Nie ma broni jądrowej!
Po co tracić czas na badanie broni biologicznej? Wirusy nawet nie istnieją!
Po co marnować czas na zgłębianie tajnego programu kosmicznego? Kosmos nie istnieje (a Ziemia jest płaska, ty ignorancie, obieżyświatze!).
Po co tracić czas na martwienie się 11 września, zamachem bombowym na maratonie w Bostonie czy jakimkolwiek innym incydentem w wojnie z terroryzmem? To wszystko hologramy i aktorzy inscenizujący kryzysy!
Widzisz, nie chodzi tylko o to, że wszystko, w co wierzysz, jest fałszywe. Chodzi o to, że jeśli dasz się nabrać na kampanię dezinformacyjną Caseya, uwierzysz, że wszystko jest fałszywe! Nie ma ani jednego wydarzenia w wiadomościach ani przełomowego wydarzenia, którego nie dałoby się zignorować hasłami współczesnych teoretyków spiskowych: „To nie istnieje!”, „To się nigdy nie wydarzyło!” albo „To wszystko jest fałszywe!”.
Nie potrzeba żadnego śledztwa. Nie trzeba przyjmować żadnych informacji. Nie potrzeba żadnego wysiłku. Tylko protekcjonalne machnięcie ręką, podczas gdy spiskowcy forsują swoje plany.
A jeśli naprawdę wierzymy, że „wszystko, co nam powiedziano, jest kłamstwem” – innymi słowy, jeśli nie mamy żadnego fundamentu prawdy, na którym moglibyśmy się oprzeć, poza naszymi własnymi uczuciami i intuicją – to jaki jest sens budowania wspólnoty? Jaki jest sens podejmowania działań przeciwko przestępcom? Jaki jest pożytek ze znalezienia wspólnego gruntu z osobami o podobnych poglądach i zawiązania sojuszy, aby poprawić nasze życie?
Wreszcie, twój sąsiad, który nie wierzy w 99,99% rzeczy, w które ty nie wierzysz, prawdopodobnie potajemnie w coś wierzy. Może jest płaskoziemcą ( ups !)! A może * powie, że to nieprawda! * wierzy, że wirusy są najlepszym wytłumaczeniem rozprzestrzeniania się przeziębienia w społeczności, którego wszyscy doświadczyliśmy dziesiątki razy w życiu. A może * na litość boską! * wierzy, że broń jądrowa naprawdę istnieje i że warto uniknąć nuklearnego holokaustu!
Każdy, kto kiedykolwiek poświęcił czas na dyskusję na te tematy na forach internetowych, doskonale wie, że ludzie wolą kłócić się z sąsiadami niż współpracować z nimi w celu tworzenia równoległych struktur i ograniczania kontroli spiskowców.
W świetle powyższego, wypowiedź Caseya można przeformułować w następujący sposób: „Będziemy wiedzieć, że kampania dezinformacyjna CIA dobiegła końca, gdy ludzie na świecie przestaną wierzyć w cokolwiek”.
Gdyby tak było, jakie dictum moglibyśmy sformułować, aby temu przeciwdziałać? Co moglibyśmy ustanowić jako punkt odniesienia, mierząc nie sukces, ale porażkę CIA?
Być może: „Będziemy wiedzieć, że kampania dezinformacyjna CIA poniosła porażkę, gdy krytyczna masa społeczeństwa zacznie aktywnie współpracować ze swoimi przyjaciółmi i sąsiadami, aby weryfikować informacje, ustalać, co jest prawdą, i wspólnie pracować nad poprawą warunków życia”.
Z jakiegoś powodu wątpię, że zdanie to przyjmie się wśród ogółu społeczeństwa, ale może któryś z Was, znawców sztuki słowa, zasugeruje coś bardziej zwięzłego.
Plan rządu USA dotyczący III wojny światowej (WW3) jest taki sam, jaki realizował od początku istnienia imperium amerykańskiego i zimnej wojny, dążąc do przejęcia kontroli nad całym światem – która rozpoczęła się 25 lipca 1945 roku. Jednakże, ponieważ Stany Zjednoczone przez dekady przeznaczały ponad 50% globalnych wydatków wojskowych (w 2024 roku będzie to 65% całkowitych rocznych globalnych wydatków wojskowych), utrzymując około 900 zagranicznych baz wojskowych i monitorując świat z korzyścią dla amerykańskich miliarderów kontrolujących większość największych światowych korporacji międzynarodowych, Stany Zjednoczone stają się coraz mniej konkurencyjne na arenie międzynarodowej i w związku z tym przerzucają coraz większą część ciężaru finansowego swojego imperium na swoje kolonie (takie jak NATO). Obecnie domagają się one finansowania agresji USA, takiej jak nielegalne (niezatwierdzone przez ONZ) inwazje, sankcje gospodarcze, a także propagandy, blokad i zamachów stanu przeciwko Rosji, Chinom, Iranowi i innym krajom, których USA nie zdołały jeszcze podporządkować sobie dla korzyści swojego imperium miliarderów.
19 maja Alex Christoforou i Alexander Mercouris, dwaj eksperci zajmujący się wojnami prowadzonymi przez imperium USA, których celem jest podbój Rosji i Chin, opublikowali artykuł zatytułowany „Europejska eskalacja dronów wymyka się spod kontroli”, w którym omówili obecną fazę, w której imperium USA przerzuca bezpośrednie koszty militarne swoich wysiłków zmierzających do podboju Rosji i Chin na swoje kolonie europejskie.
Również 19 maja Gallup opublikował raport zatytułowany „Global Trust in Institutions: A 20-Year Review”, w którym stwierdzono „niski poziom zaufania do amerykańskich instytucji”, z wyjątkiem 70% zaufania do „małych przedsiębiorstw” i 62% zaufania do „wojska” (które jest najbardziej skorumpowaną instytucją w Ameryce i JEDYNĄ agencją federalną, która nigdy nie została poddana audytowi). Jednak wojsko jest również własnością właścicieli głównych mediów informacyjnych, co czyni te serwisy informacyjne narzędziami propagandowymi dla armii USA. Krótko mówiąc, miliarderzy kontrolują opinię publiczną. Dlatego „wojsko” jest jedną z zaledwie dwóch amerykańskich instytucji cieszących się szacunkiem społeczeństwa amerykańskiego.
Między 1973 a 2025 rokiem wskaźnik poparcia dla zorganizowanej religii spadł z 60% do 32%, dla systemu opieki zdrowotnej z 70% do 32%, dla urzędu prezydenta z 60% do 30%, dla gazet z 50% do 17%, dla wiadomości telewizyjnych z 50% do 11% i dla Kongresu z 45% do 10%.
16 listopada 2021 roku „The New York Times” opublikował artykuł zatytułowany: „Dane pokazują: Sojusznicy USA w dużej mierze odpowiadają za globalny upadek demokracji: Dane pokazują, że kraje sprzymierzone z Waszyngtonem wycofały się prawie dwukrotnie bardziej niż państwa niesprzymierzone, co podważa długo utrzymywane założenia dotyczące amerykańskich wpływów”. Donoszono: „Z nielicznymi wyjątkami kraje sprzymierzone z USA odnotowały w tym okresie niemal zerowy wzrost demokracji, podczas gdy wiele krajów spoza strefy wpływów Waszyngtonu odnotowało taki wzrost”. Dane „sugerują, że znaczna część globalnego regresu nie jest narzucana demokracjom przez mocarstwa zagraniczne, lecz jest raczej rozkładem, który ma swoje źródło w najpotężniejszej na świecie sieci sojuszy, w przeważającej mierze demokratycznych”. Jest to rodzaj „upadku” historycznie typowy dla imperiów w fazie schyłku, które desperacko przerzucają coraz większą część swojej agresji (wydatków wojskowych) na swoje kolonie, aby je finansować, podczas gdy samo imperium się rozpada.
W związku z tym reżim USA domaga się obecnie, aby Europa zajęła wyraźnie wiodącą pozycję w realizacji zamiaru NATO, by najpierw otoczyć Rosję wrogimi państwami na Zachodzie, a następnie podjąć inicjatywę inwazji na Rosję, zgodnie z założeniami NATO: „Niemcy ostrzegają, że Rosja może zaatakować NATO do 2029 roku, ponieważ rośnie liczba ocen zagrożenia ze strony agencji wywiadowczych”. „Rosja może zaatakować NATO w ciągu najbliższych czterech lat, ostrzega niemiecki minister obrony”. „Szef NATO ostrzega członków, aby „przygotowali się” do wojny z Rosją”. Szef NATO, Mark Rutte, mówi: „Wyobraźcie sobie, co by było, gdyby Putin postawił na swoim. Ukraina pod jarzmem rosyjskiej okupacji, jego siły posuwające się wzdłuż dłuższej granicy z NATO i znacznie zwiększone ryzyko zbrojnego ataku na nas. Wymagałoby to naprawdę gigantycznego przemyślenia naszego odstraszania i obrony. NATO musiałoby znacznie zwiększyć swoją obecność wojskową na wschodniej flance, a sojusznicy musieliby pójść znacznie dalej i szybciej w wydatkach na obronę i produkcję broni”. Rosja za bardzo się do NATO zbliża, mówi; dlatego NATO MUSI się jeszcze bardziej rozszerzyć. I nie oznaczałoby to rosyjskiej inwazji na USA, ale rosyjską inwazję na Europę.
Niemcy muszą zatem powtórzyć swoją inwazję na Rosję w ramach operacji Barbarossa, tym razem jednak, aby „obronić się” przed „rosyjską agresją”. Neokonserwatywna Kennedy School Uniwersytetu Harvarda w artykule zatytułowanym „Rosyjskie zagrożenia dla wschodniej flanki NATO: scenariusze, strategia i polityka bezpieczeństwa europejskiego” stwierdza: „Europa stoi w obliczu najniebezpieczniejszego środowiska bezpieczeństwa od dziesięcioleci. Rosja stosuje połączenie taktyk szarej strefy i jawnych gróźb działań militarnych, aby osłabić NATO i skutecznie zawetować geopolityczne więzi swoich sąsiadów. Zmiany w priorytetach amerykańskiej polityki zagranicznej i polityce sojuszniczej za rządów Trumpa zwiększają niepewność co do zakresu i wiarygodności wsparcia USA. Chociaż niektóre państwa europejskie podjęły istotne kroki w celu wzmocnienia swojego bezpieczeństwa w odpowiedzi na te wydarzenia, na całym kontynencie utrzymują się znaczne deficyty w zakresie gotowości i zdolności”.
19 maja agencja Reuters opublikowała nagłówek: „Wyłącznie: USA planują zmniejszyć siły dostępne dla NATO w czasach kryzysu, twierdzą źródła” i poinformowała: „Administracja Trumpa planuje poinformować w tym tygodniu sojuszników z NATO, że zmniejszy pulę zdolności wojskowych, które USA udostępniłyby w celu wsparcia europejskich państw NATO w przypadku poważnego kryzysu, poinformowały trzy źródła zaznajomione ze sprawą”.
Amerykański plan przewiduje, że rząd USA i jego miliarderzy wyjdą z III wojny światowej stosunkowo bez szwanku, ponieważ siły inwazyjne będą się składać wyłącznie z europejskich kolonii walczących z Rosją. W ten sposób wygrają III wojnę światową – pod warunkiem, że sama planeta przetrwa, a Rosja nie odpowie również Stanom Zjednoczonym.
Kompromis osiągnięty 15 sierpnia między prezydentami Donaldem Trumpem i Władimirem Putinem wciąż nie przyniósł konkretnych rezultatów na Ukrainie. Dzieje się tak, ponieważ przeszkody nie są takie, jakich Stany Zjednoczone się spodziewały. Ukraina odmawia współpracy, a Niemcy i Wielka Brytania chcą wojny.
[Uwage: To nie jest mój pogląd na temat Europy, szczególnie Niemiec, ale umieszczam… md]
Prezydent Donald Trump przyznał swojemu odpowiednikowi Xi Jinpingowi, że ten drugi jest mu równy. Od II wojny światowej każdy prezydent USA uważał się za lepszego, ponieważ był najpotężniejszy i najbogatszy.
Z chińskiej perspektywy Xi Jinping postrzega siebie nie tylko jako równego Donaldowi Trumpowi, ale jako równego każdemu ze swoich odpowiedników. Chińczyk nie wierzy, że posiadanie większych zasobów czyni go lepszym.
Ta koncepcja hierarchii między narodami jest typowo zachodnia. Dlatego rozwoju przekonań prezydenta USA nie należy interpretować bez odniesienia do kultury danego obserwatora.
W następnym tygodniu prezydent Rosji Władimir Putin udał się do Pekinu. Zachodni komentatorzy twierdzili, że Rosjanie są zakładnikami Chińczyków. To kolejny dowód na to, że zachodni komentatorzy zasadniczo nie rozumieją relacji rosyjsko-chińskich. Nie wynikają one z ich wzajemnych interesów, lecz z ich historii. Od splądrowania Pałacu Letniego [1917 md] po nazistowską próbę eksterminacji Słowian, obie strony doświadczyły zachowań mocarstw zachodnich. Doszły do wniosku, że mogą im się przeciwstawić jedynie pozostając zjednoczone. Absurdem jest zatem rozważanie powtórki tego, co zrobili Richard Nixon i Henry Kissinger w 1972 roku: rozdzielenia obu państw.
Podczas szczytu w Anchorage, 15 sierpnia 2025 roku, Donald Trump i Władimir Putin rozważali prowadzenie interesów między swoimi krajami i pośredniczenie w zawarciu pokoju na Ukrainie. Pomimo kilku prób, Waszyngtonowi nie udało się, ponieważ początkowo chciał sprzedawać broń Europejczykom. Dziś wydaje się to znacznie trudniejsze, a Europejczycy zaczynają sami ją produkować.
Prezydent Trump rozpoczął zatem wycofywanie wojsk z Europy i porzucenie wojny, którą Pentagon chciał rozszerzyć na Naddniestrze oraz Bośnię i Hercegowinę. Zapowiedział wycofanie co najmniej 5000 żołnierzy z Niemiec. Z kolei Władimir Putin zadekretował, że przyzna obywatelstwo rosyjskie każdemu dorosłemu Naddniestrzaninowi, który się o nie zwróci. Ostatecznie Donald Trump wycofał swoje poparcie dla Wysokiego Komisarza Unii Europejskiej, który administrował Bośnią i Hercegowiną z naruszeniem porozumienia z Dayton z 1995 roku. Jednocześnie jego były doradca ds. bezpieczeństwa narodowego, generał Michael Flynn, organizuje inwestycje USA w zamieszkanej przez większość serbską części Bośni i Hercegowiny.
Wydarzenia te sugerują, że Stany Zjednoczone opowiadają się za porozumieniem pokojowym na Ukrainie, które uznałoby całą Noworosję za terytorium rosyjskie. Jest to uzasadnione historycznie i kulturowo, ale będzie możliwe jedynie w drodze referendum w sprawie samostanowienia. Obecnie siły rosyjskie nie dążą do wyzwolenia Odessy. Jednak porozumienie pokojowe mogłoby doprowadzić do tego uznania.
Tutaj również trudności – wbrew naszym założeniom – nie są takie, jakich byśmy się spodziewali.
Trzy najważniejsze z nich to obecnie:
1) uznanie narodowo-socjalistycznego charakteru ideologicznego obecnych władz w Kijowie i denazyfikacja Ukrainy;
2) uznanie anty-demokratycznego charakteru zjednoczenia Niemiec i niepodległości Niemiec Wschodnich;
3) uznanie anty-rosyjskiej obsesji Zjednoczonego Królestwa i rozwiązanie Europejskiej Unii Obrony przed jej ostatecznym utworzeniem.
Ukraina
Mimo że Zachód pozostaje przekonany, iż rosyjska interwencja na Ukrainie jest próbą aneksji i początkiem ekspansji Rosji na zachód, Moskwa nigdy nie dokonała inwazji na sąsiada, lecz jedynie wdrożyła rezolucję 2202, którą poręczyła przed Radą Bezpieczeństwa.
Twierdzenie, że Rosja najechała Ukrainę, jest równie głupie, jak twierdzenie, że Francja najechała Rwandę. Wiemy, że Rosja interweniowała zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ mającą na celu położenie kresu ludobójstwu (za które była częściowo odpowiedzialna).
Obecny rząd Ukrainy jest nielegalny. Kadencja prezydenta Wołodymyra Zełenskiego dawno wygasła. Co trzy miesiące przedłuża on stan wyjątkowy, którego jedynym celem jest uniemożliwienie przeprowadzenia nowych wyborów. Jego najnowszy dekret w tej sprawie przedłuża jednak stan wyjątkowy z 2 maja do 4 sierpnia. Wtedy możliwe byłoby zorganizowanie kampanii wyborczej i przeprowadzenie wyborów. Listy wyborców musiałyby jednak zostać oczyszczone, ponieważ nadal znajdują się na nich żołnierze polegli na polu bitwy i cywile, którzy uciekli. Nikt nie wie, jaka jest ich liczba, ale mogą stanowić od jednej do dwóch trzecich zarejestrowanych wyborców.
Rada Najwyższa (parlament) jest równie problematyczna. Tylko jedna trzecia deputowanych uczestniczy w posiedzeniach. Uchwalane przez nią ustawy mają zatem wątpliwą legitymację. Na przykład, postanowiła zniszczyć sto milionów książek – pod pretekstem, że zostały podpisane przez rosyjskich autorów lub wydrukowane w Rosji, bez rozróżnienia między dziełami współczesnymi a klasyką literatury. Parlament ten zakazał również działalności największego kościoła w kraju i wszystkich partii opozycyjnych. Co więcej, w budynku Rady znajduje się biuro CIA, które przygotowuje wszystkie ustawy. Obecni deputowani zadowalają się jedynie ich uchwalaniem.
Najwyższym priorytetem Rosji jest denazyfikacja Ukrainy. Prezydent Putin ogłosił to podczas rozpoczęcia swojej „specjalnej operacji wojskowej”. Z rosyjskiej perspektywy jest to niepodlegające negocjacjom. Tożsamość Federacji Rosyjskiej definiuje bowiem nie pamięć o Katarzynie Wielkiej, lecz pamięć o sowieckiej walce z narodowym socjalizmem. Ideologia ta przewidywała zagładę całej ludności słowiańskiej (ale nie ludności żydowskiej ani romskiej), jak opisano w „Mein Kampf”. Nawet jeśli my na Zachodzie nie jesteśmy tego świadomi: II wojna światowa nie miała na celu dokonania Holokaustu, lecz wymordowania ludności słowiańskiej.
Nielegalny rząd niewybranego prezydenta Zełenskiego odrzuca jednak wszelkie działania denazyfikacji. Obecnie istnieje wiele pomników ku czci nazistów i ich kolaborantów, „integralnych nacjonalistów”. Historia Ukrainy została przez nich całkowicie przepisana po II wojnie światowej z pomocą brytyjskiego MI6 i amerykańskiej CIA. Ta propaganda ma na celu stworzenie wrażenia, że „banderowcy” walczyli z nazistami, co jest absolutnym kłamstwem. Nie: banderowcy byli nazistami.
Przekonani, że denazyfikacja nigdy nie nastąpi, „integralni nacjonaliści” planują obecnie budowę panteonu ku swojej chwale. 28 marca generał Kyryło Budanow, szef Administracji Prezydenta, zorganizował repatriację szczątków sprawców zbrodni przeciwko ludzkości, pochowanych na całym świecie podczas zimnej wojny. Rob Jetten i Luc Frieden, premierzy Holandii i Luksemburga, zgodzili się już na przeniesienie szczątków faszysty Jewhena Konowalca i nazisty Andrija Melnyka.
Niemcy
W naszym mniemaniu Niemcy są państwem demokratycznym, które zjednoczyło się pomyślnie w 1990 roku. Jednak, jak właśnie ogłosił Dmitrij Miedwiediew, wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, zjednoczenie jest jedynie iluzją. Niemcy Zachodnie nigdy nie konsultowały się z Niemcami Wschodnimi. Zgodnie z prawem międzynarodowym zjednoczenie jest nieważne.
Wybory federalne w 2025 roku w byłych Niemczech Zachodnich i Wschodnich przyniosły różne i kontrastujące wyniki. Niemcy Zachodni głosowali na CDU lub SPD, a Niemcy Wschodnie na AfD. To, nawiasem mówiąc, jest jedynym powodem, dla którego dwie pierwsze partie są klasyfikowane jako „demokratyczne”, a trzecia jako „skrajnie prawicowe”.
Kanclerz Friedrich Merz (chrześcijańsko-demokratyczny) kontynuował jednak szeroko zakrojone represje wobec wszystkich, którzy kwestionowali jego władzę i zostali nazwani „teoretykami spiskowymi”. Przy wsparciu monachijskiego Urzędu Ochrony Konstytucji (oddziału federalnej agencji, w którym po wojnie przetrzymywano wielu funkcjonariuszy Policji Rzeszy), zakazał działalności kilku mediom i uwięził dziennikarzy.
Jednocześnie Niemcy stopniowo odbudowują swoją armię, korzystając ze wsparcia finansowego Wielkiej Brytanii – podobnie jak jego poprzednik, kanclerz Rzeszy Adolf Hitler, odbudował armię niemiecką z pomocą gubernatora Banku Anglii, lorda Montagu Normana. Przywrócił on powszechny pobór mężczyzn i wymaga od każdego ochotnika powiadomienia Berlina przed wyjazdem na urlop zagraniczny.
Niemcy również odbudowują swoje lobby zbrojeniowe, tym razem korzystając ze środków europejskich.
Przygotowuje się do wojny podobnej do tej na Ukrainie, choć wojna z Rosją, gdyby do niej doszło, miałaby zupełnie inny charakter. Mimo to cały niemiecki przemysł produkuje obecnie ukraińskie drony i sprzedaje je w Zatoce Perskiej do walki z Iranem. W tym duchu Berlin chce przyjąć Ukrainę do Unii Europejskiej, mimo że nie spełnia ona kryteriów akcesyjnych określonych w traktatach: wystarczyłoby stworzyć nowy status „członka stowarzyszonego”, a sprawa byłaby załatwiona. Ponieważ negatywne wyniki referendów we Francji i Holandii z 2005 roku zostały zignorowane, byłaby to po prostu kolejna decyzja sprzeczna z wolą narodu.
Friedrich Merz, wnuk nazistowskiego dygnitarza, nie może sobie wyobrazić, że jego kraj nie jest sprzymierzony z ukraińskimi „integralnymi nacjonalistami” ani że mógłby pociągnąć do odpowiedzialności tych, którzy sabotowali gazociąg Nord Stream i spowodowali upadek niemieckiego przemysłu.
Zjednoczone Królestwo
Od XIX wieku Wielka Brytania postrzegała Rosję jako swojego jedynego rywala, nie tylko w Europie, ale i na całym świecie. Lord Curzon, wicekról Indii, rozpoczął „Wielką Grę” – kolonizację Azji Środkowej – aby wyeliminować Imperium Rosyjskie. Brytyjska strategia pozostaje niezmieniona do dziś.
Londyn wciąż próbuje przedstawiać Moskwę jako obskuranckie mocarstwo. Celem nie jest już wymyślenie sfałszowanego telegramu Zinowjewa (który umożliwił oskarżenie Sowietów o zamiar ingerencji w wybory w Wielkiej Brytanii), ale stworzenie wrażenia, że kremlowski urzędnik to szaleniec, który rozbiłby samolot pasażerski na Ukrainie i otruł Siergieja i Julię Skripalów lub Aleksieja Nawalnego. [a kto ich otruł, kolego?? md]
Jego najnowszym wynalazkiem jest atak na europejskie lotniska niezidentyfikowanymi dronami. Niezależnie od prawdziwych motywów, Londyn wykorzystuje tę okazję, aby przekonać państwa Morza Północnego do przyłączenia się do Połączonych Sił Ekspedycyjnych, które właśnie przekształcił w sojusz wojskowy „Marines du Nord” pod swoim dowództwem. Ma nadzieję pozyskać wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz Turcję.
Dlatego dziedziczni lordowie – których wciąż jest niewielu – robią wszystko, co w ich mocy, aby utrzymać Keira Starmera na Downing Street. Premier jest w rzeczywistości politykiem Partii Pracy, który potajemnie działa w interesach wielkiego biznesu: bez wiedzy własnej partii ani mediów uczestniczył w posiedzeniach Komisji Trójstronnej Rockefellerów. Również bez wiedzy wszystkich mianował Petera Mandelsona – wspólnika przestępcy Jeffreya Epsteina – ambasadorem Jej Królewskiej Mości w Waszyngtonie.
Ważne jest, aby stworzyć wrażenie, że Wielka Brytania nie ma żadnych powiązań ani z Państwem Izrael, ani z Hamasem; a także dodatkowo ukryć fakt, że izraelscy szefowie sztabów wielokrotnie potajemnie odwiedzali Whitehall podczas ludobójstwa w Strefie Gazy, w którym armia brytyjska aktywnie uczestniczyła.
Lepiej udawać, jak zrobił to Christian Turner, następca Petera Mandelsona, że istnieje tylko jedno państwo, które utrzymuje „specjalne stosunki” z Waszyngtonem, a mianowicie Izrael.
Jestem przede wszystkim ekonomistą. Przedstawię Wam trzeźwe spojrzenie na ewolucję technokracji i zarysuję, co przyniesie przyszłość. Przyjmijcie ją taką, jaka jest. Od ponad 48 lat śledzę losy globalnych elit i technokracji, a od czasu mojej pierwszej książki napisanej wspólnie z Antonym Suttonem, „Trilaterals Over Washington”, tomy I i II, nigdy nie owijałem w bawełnę ani niczego nie lukrowałem. Od 12 lat ostrzegam, że zbliża się koniec gry. Przedstawiłem Wam dowody na poparcie moich twierdzeń. Czas ucieka… wkrótce.
Moja nowa, epicka książka, „Nowa ekonomia technokracji: Nie będziesz mieć niczego” (*The New Economics of Technocracy: You Will Own Nothing*), obnaża strukturę, architekturę i strategię kontroli świata. Moja wcześniejsza książka, napisana wspólnie z Courtenay Turner, ukazała się w listopadzie 2025 roku: „Ostateczna zdrada: Jak technokracja zniszczyła Amerykę” (*The Final Betrayal: How Technocracy Destroyed America*).
Jeśli nie czytaliście tych książek, nie mogę wam pomóc. Nie będzie dyskusji. Ci z was, którzy już je przeczytali, powinni z determinacją zagłębić się w ten esej, aby dotrzeć do sedna sprawy.
Do reszty Ameryki, która od dziesięcioleci walczy ze mną wszelkimi dostępnymi środkami (zarówno z lewa, jak i z prawa, wiecie, o kim mówię), mam tylko jedno do powiedzenia: „Mówiłem wam i miałem rację”.– Patrick Wood, redaktor.
Kiedy Klaus Schwab oświadczył na Światowym Forum Ekonomicznym w 2016 roku, że „nie będziesz niczego posiadał i będziesz szczęśliwy”, większość obserwatorów uznała to za utopijną wizję przyszłości. Dekadę później infrastruktura zaprojektowana, aby urzeczywistnić pierwszą część tego stwierdzenia, powstaje na naszych oczach – i to szybciej, niż zdaje sobie sprawę niemal ktokolwiek spoza branży.
Dokumentuję technokrację od prawie 20 lat. Schemat jest zawsze ten sam. Technokraci opisują przyszłość, którą chcą stworzyć. Krytycy odrzucają ten opis jako paranoję. Przyszłość nadchodzi zgodnie z planem. A potem nowemu pokoleniu mówi się, że nowy porządek był nieunikniony.
Tym razem inna jest prędkość. A ta prędkość jeszcze wzrasta.
Chcę ustalić rozsądny harmonogram na maj 2026 roku, mając pełną świadomość, że za sześć miesięcy będzie on wyglądał inaczej. To nie jest zabezpieczenie. To cecha charakterystyczna dla obecnej sytuacji. Kompresory same się kompresują.
Pierwotne szacunki były zbyt ostrożne.
Analitycy branżowi prognozowali harmonogram rozwoju tokenizacji w oparciu o modele wzrostu zaprojektowane z myślą o rozwoju technologii i przepisów w tempie zbliżonym do ludzkiego. Boston Consulting Group prognozuje, że do 2030 roku aktywa tokenizowane będą warte 16 bilionów dolarów. McKinsey podał podobne dane. Światowe Forum Ekonomiczne prognozowało, że do 2027 roku 10% światowego PKB będzie pochodzić z tokenizacji.
Te liczby były akceptowalne osiemnaście miesięcy temu. Dziś nie są już akceptowalne.
W grę wchodzi sześć sił, których nie uwzględniono w żadnym z tych modeli. Każda z nich skraca oś czasu. Razem oddziałują one na siebie.
Pierwszym z nich jest sztuczna inteligencja i jej gwałtownie rosnąca krzywa wzrostu. Drugim jest przejęcie regulacji przez klasę technokratów. Trzecim jest budowa ponad 5000 centrów danych AI jako jej fizycznego fundamentu. Czwartym jest deklaracja Pax Silica, która wiąże państwa sygnatariuszy z amerykańską infrastrukturą AI. Piątym jest strategia „federalnego opakowania”, mająca na celu obejście praw własności stanowej. Szóstym jest Bank Rozrachunków Międzynarodowych jako globalny mechanizm koordynacji dla tokenizowanej infrastruktury monetarnej.
Wcześniej błędnie zaklasyfikowałem trzy z tych kompresorów jako przeszkody nie do pokonania. Nie są. To akceleratory.
Przyspieszenie AI
METR, organizacja zajmująca się oceną sztucznej inteligencji, mierzy, ile czasu model sztucznej inteligencji potrzebuje, aby niezawodnie wykonać zadanie. Czas podwojenia wynosił kiedyś siedem miesięcy; obecnie jest bliższy czterem. W przypadku benchmarków inżynierii oprogramowania czas podwojenia wynosi mniej niż trzy miesiące.
Jest to istotne, ponieważ tokenizacja, w swojej istocie, stanowi problem rozwoju oprogramowania. Inteligentne kontrakty muszą zostać napisane, przetestowane, zintegrowane z systemami depozytowymi, uzgodnione z rejestrami poza łańcuchem, połączone z wyroczniami, zabezpieczone przed atakami typu exploit, a logika zgodności musi być wbudowana.
Każde z tych zadań jest przyspieszane przez narzędzia AI, które nie istniały jeszcze dwa lata temu. Ekosystem TON już teraz dostarcza oparte na AI łańcuchy narzędzi do obsługi inteligentnych kontraktów. Base uruchomił dziesiątki projektów AI opartych na agentach, działających na tokenizowanych zasobach. W lutym 2026 roku Broadridge przeprowadził ankietę wśród 900 wiodących firm technologicznych z sektora usług finansowych, a główny wniosek był jasny: „GenAI działa już teraz; tokenizacja to kolejny krok”.
Faza rozwoju, która pierwotnie miała trwać dekadę, zostanie ukończona w ciągu trzech do czterech lat.
Technokratyczne przywłaszczenie
Drugim czynnikiem kompresującym jest to, co Sabeel Rahman z Uniwersytetu Harvarda nazwał „impulsem technokratycznym” – postawa regulacyjna, w której ustawodawcy pozostawiają tworzenie przepisów tej samej branży, którą mają regulować.
Członkowie Kongresu nie potrafią czytać kodu inteligentnych kontraktów. Nie rozumieją dowodów zerowej wiedzy. Nie potrafią oceniać mechanizmów konsensusu. Kongresmen Ro Khanna otwarcie odniósł się do problemu: Kongresowi brakuje bazy wiedzy.
Branża chętnie dostarczy brakującą wiedzę. I brakujące teksty prawne.
Same wielkie firmy technologiczne wydały 1,1 miliarda dolarów na politykę do 2025 roku, aby kształtować przepisy dotyczące sztucznej inteligencji i blokować regulacje rządowe. Branża kryptowalut wydała porównywalne kwoty na uchwalenie ustawy GENIUS i przeforsowanie ustawy CLARITY w Izbie Reprezentantów.
Ten wzór można rozpoznać w dokumentach regulacyjnych:
Ustawa GENIUS została opracowana w ścisłej współpracy z emitentami stablecoinów.
Oświadczenie SEC ze stycznia 2026 r., zgodnie z którym tokenizowane papiery wartościowe „mogą” lub „nie mogą” obejmować praw akcjonariuszy, było sformułowaniem wnioskowanym przez platformy tokenizacyjne.
Polityka bezpieczeństwa Departamentu Pracy z 30 marca 2026 r. dotycząca „neutralności aktywów” opiera się na dosłownym brzmieniu oświadczeń branżowych.
Koncepcja „Projektu Krypto” przewodniczącego Atkinsa opiera się na standardach opracowanych przez branżę, takich jak ERC-3643, jako modelu regulacyjnym.
Rozporządzenie wykonawcze w sprawie priorytetu sztucznej inteligencji od grudnia 2025 r. zostało opracowane w ścisłej współpracy z branżą.
To nie jest przekupstwo. To coś bardziej subtelnego. Ustawodawcy otrzymują gotowe rozwiązania problemów, których nie są w stanie samodzielnie ocenić. Podpisują je, bo nie mają nic innego do podpisania.
Tak wygląda kooptacja regulacyjna, kiedy osoby kooptowane nie zdają sobie sprawy, że zostały kooptowane.
5000 centrów danych
Czytelnik może się zastanawiać, dlaczego to się dzieje teraz. Odpowiedź jest częściowo polityczna. Ale ma też podłoże fizyczne.
Stany Zjednoczone są w trakcie bezprecedensowej ekspansji centrów danych AI w historii przemysłu. Szacunki wskazują, że na całym świecie działa lub jest w trakcie budowy ponad 5000 centrów danych, z czego ponad połowa przypada na Stany Zjednoczone.
Te obiekty nie tylko obsługują modele językowe. Stanowią one fizyczne podłoże, na którym będzie działać gospodarka tokenizowana.
Każda transakcja na tokenizowanych akcjach wymaga mocy obliczeniowej. Każda realizacja inteligentnego kontraktu wymaga mocy obliczeniowej. Każda aktualizacja Oracle, każda kontrola zgodności, każda weryfikacja tożsamości, każda transakcja agentowa AI w tokenizowanej infrastrukturze wymaga mocy obliczeniowej.
Rozwój centrów danych jest siłą napędową tej architektury. Jest on finansowany przez państwowe fundusze majątkowe ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Arabii Saudyjskiej, przez Microsoft, Google, Amazon, Meta, Oracle oraz nowych graczy na rynku – Stargate, CoreWeave i innych.
To jest fragment, który pominął cytat Schwaba. „Nie będziesz posiadać niczego” wymaga miejsca, w którym może zaistnieć brak posiadania. Centra danych są tym „miejscem”.
Pax Silica i obejście umowy
Wcześniej zakładałem, że transgraniczne uznanie prawne tokenizowanych aktywów wyznaczy sztywny dolny limit czasowy, biorąc pod uwagę, że cykle kontraktowe trwają od pięciu do piętnastu lat. To założenie jest już nieaktualne.
Deklaracja Pax Silica wiąże państwa-sygnatariuszy z amerykańską infrastrukturą sztucznej inteligencji (AI) jako podstawą operacyjną ich gospodarek cyfrowych. Po przystąpieniu do tego porozumienia, dany kraj przyjmuje powiązane standardy techniczne, systemy tożsamości, wymogi zgodności i procedury przetwarzania. Nie jest to traktat w tradycyjnym rozumieniu. Jest to miękka aneksja poprzez uzależnienie od infrastruktury. Uznanie prawne następuje po połączeniu.
A potem jest World Liberty Financial. Umowa WLF z Pakistanem dotycząca płatności transgranicznych nie była nawet brana pod uwagę przez większość analityków rok temu. Teraz weszła w życie. WLF pozycjonuje USD1 jako ewolucję samego dolara, wdrażaną poprzez umowy dwustronne z zaprzyjaźnionymi jurysdykcjami. Stabilna kryptowaluta emitowana przez politycznie powiązaną instytucję amerykańską jest wykorzystywana do przetwarzania płatności transgranicznych w suwerennym państwie liczącym 240 milionów mieszkańców.
To zastąpienie kontraktu, które działa z prędkością inteligentnego kontraktu. Pax Silica plus WLF plus 1 USD oznacza, że problem transgraniczny zostanie rozwiązany poprzez dwustronne umowy infrastrukturalne i tokenizowane porozumienie powiązane z dolarem, a nie przez Hagę czy ONZ.
Cykl kontraktowy trwający od pięciu do piętnastu lat zostaje skrócony do okresu podpisania umowy dwustronnej.
Federalne ramy dotyczące praw własności stanowej
Wcześniej zakładałem, że przepisy dotyczące własności poszczególnych stanów spowolnią tokenizację własności rządowej, ponieważ ustawodawstwo na poziomie stanowym zmienia się powoli, a jest ich pięćdziesiąt.
To było złe podejście.
Architekci nie muszą zastępować praw własności poszczególnych stanów. Potrzebują federalnej struktury, która formalnie zachowa prawa własności poszczególnych stanów, podczas gdy tokenizowane reprezentacje mogą pełnić funkcję instrumentów operacyjnych do transferu, finansowania, sekurytyzacji i obrotu kapitałem ekonomicznym.
To ten sam trik prawny, który jest stosowany w przypadku papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką w ramach MERS. Certyfikat pozostaje na swoim miejscu. Prawo do świadczeń jest przekazywane za pośrednictwem równoległego poziomu federalnego, który jest traktowany jako wiążący przez rejestratorów stanowych. Rejestracja stanowa staje się formalnością. Tokenizacja federalna staje się operacyjna.
Takie ramy federalne wymagają jednego aktu Kongresu, a nie pięćdziesięciu aktów legislatur stanowych. Ponieważ zasada pierwszeństwa w stylu ustawy CLARITY została już wdrożona, a precedens w postaci rozporządzenia o pierwszeństwie w zakresie sztucznej inteligencji z grudnia 2025 r. istnieje, ramy te można wdrożyć w ramach jednego cyklu legislacyjnego.
To wąskie gardło zostało zasadniczo wyeliminowane.
Bicz BIS
Trzecim ograniczeniem, które błędnie uznałem za wymóg minimalny, było dostosowanie 195 systemów prawnych do tokenizowanej infrastruktury monetarnej. To nie jest problem wymagający 195 decyzji. To problem dla Banku Rozrachunków Międzynarodowych.
BIS ma przewagę nad bankami centralnymi. Poprzez projekty Agorá, mBridge, Innovation Hub Network i Unified Ledger Initiative, od lat przygotowuje techniczne i zarządcze podstawy harmonizacji tokenizowanej waluty. Banki centralne będące członkami BIS już dostosowują swoje prace nad krajowymi walutami cyfrowymi (CBC) i depozytami tokenizowanymi do standardów publikowanych przez BIS.
Jeśli BIS uzna, że architektura jest gotowa, nie będzie potrzebował 195 odrębnych decyzji politycznych. Potrzeba około dwudziestu prezesów banków centralnych przy stole w Bazylei, którzy zgodzą się na skoordynowane wdrożenie, po czym pozostałe kraje dostosują się automatycznie, opierając się na bankach korespondentach, wymogach MFW i kompatybilności z systemem SWIFT.
To jest właśnie ten mechanizm. Bazylejskie zasady adekwatności kapitałowej zostały narzucone globalnemu systemowi bankowemu właśnie za pośrednictwem tego mechanizmu. Nie było żadnego globalnego porozumienia. Istniały ramy BIS, a następnie ich przestrzeganie.
Próg 195 krajów obowiązuje tylko tak długo, jak długo BIS nie zdecyduje się na wprowadzenie zmian. Gdy to zrobi, okres konwergencji skróci się z dekad do mniej więcej okresu pojedynczego, skoordynowanego wdrożenia – powiedzmy, od osiemnastu do trzydziestu sześciu miesięcy.
Trwający proces
A teraz najważniejsze pytanie: Kiedy to wpłynie na zwykłych ludzi?
Odpowiedzią nie jest data. To sekwencja.
Nikt nie budzi się we wtorek 2030 roku i nie odkrywa, że cały jego majątek zniknął. Architektura jest zaprojektowana tak, aby straty napływały falami. Różne ofiary. Różne klasy aktywów. Różne instrumenty prawne. Różne grupy społeczne.
Pierwsza fala już trwa. Inwestorzy detaliczni w kryptowaluty, kupujący tokenizowane akcje offshore – xStocks, Robinhood EU, tokenizowane akcje amerykańskie Kraken – to pierwsze pokolenie, które odkrywa, że to, co wygląda na token akcyjny, może nie obejmować praw akcjonariuszy, gwarancji wypłaty dywidendy ani możliwości dochodzenia roszczeń w przypadku awarii platformy.
Kolejna fala uderzy w posiadaczy stablecoinów, którzy muszą zmierzyć się z wymogami ustawy GENIUS Act – wykupami tylko dla uczestników z białej listy, zamrożeniem uprawnień i uświadomieniem sobie, że „token dolarowy” tak naprawdę nie jest dolarem. USD1 i wprowadzenie WLF przyspieszą tę falę.
Następnie są amerykańscy inwestorzy detaliczni, którzy kupują tokenizowane akcje od zewnętrznych emitentów w ramach wyjątku od innowacji SEC. Syntetyczna ekspozycja bez roszczeń. Cena podąża za nią. Prawa nie.
Następnie pojawią się uczestnicy programu 401(k) – około siedemdziesięciu milionów Amerykanów – których domyślne daty docelowe w ramach nowej bezpiecznej przystani Departamentu Pracy (DOL) po cichu wchłoną tokenizowane inwestycje private equity, tokenizowane pożyczki i kryptowaluty. Nikt ich o to nie poprosi. Nikt ich nie poinformuje. Brak płynności i straty w wycenie ujawnią się dopiero podczas kolejnego kryzysu.
Następnie emeryci. Następnie posiadacze samodzielnie zarządzanych kont emerytalnych IRA. Następnie nabywcy ułamkowych tokenów nieruchomości, którzy odkrywają, że posiadają udziały w spółkach LLC, a nie akty własności. Następnie konwencjonalni akcjonariusze Russell 1000, których prawa głosu są rozwadniane przez podmioty zewnętrzne. Następnie właściciele nieruchomości fizycznych objętych federalnym klauzulą własności, których federalnie zarejestrowane akty własności stają się jedynie formalnością. Następnie użytkownicy gotówki, ponieważ CBDC i tokenizowane depozyty stają się dominującą warstwą rozliczeniową.
Jest to sekwencja dziesięciu fal obejmująca około dekady – przy czym pierwsze sześć fal zostało skompresowanych do następnych czterech do pięciu lat.
Ofiary każdej fali różnią się od ofiar poprzedniej. To jest sedno sprawy. Nie wyłania się żadna wspólna tożsamość. Nie tworzy się żadna koalicja polityczna. Nie ma odwrotu.
Zmieniony harmonogram od maja 2026 r.
Jeśli połączymy sześć kompresorów i przeklasyfikujemy trzy poprzednie „punkty hamowania” jako „przyspieszacze”, wyłoni się uzasadniona odpowiedź na chwilę obecną.
Pierwotne szacunki analityków z lat 2038–2042, zakładające 80% globalnej tokenizacji aktywów, są nieaktualne w świetle wszystkich znanych mi wskaźników. Powstały one przed podwojeniem danych przez sztuczną inteligencję, przed technokratycznym cyklem podboju z lat 2025–2026, przed osiągnięciem obecnego tempa ekspansji centrów danych, przed uruchomieniem Pax Silica, przed WLF i USD1 oraz przed pojawieniem się strategii Federal wrapper.
W mojej poprzedniej rewizji okno nasycenia ustalono na lata 2030–2033, a agresywny scenariusz na lata 2029–2031. Ta prognoza jest obecnie również zbyt ostrożna.
Realny harmonogram na maj 2026 r.:
Scenariusz średnioterminowy: 80% globalnej tokenizacji aktywów do 2029–2032 r.
Scenariusz agresywnej konwergencji: 2028–2030.
Wspieranie architektury we wszystkich klasach aktywów: 2027–2028.
Pierwsze sześć fal wywłaszczeń zostało zasadniczo zakończonych: 2027–2030.
Pełna sekwencja dziesięciu fal: ukończona do 2032–2034 r.
Taki obraz widzimy dzisiaj. Szczerze mówiąc, spodziewam się, że szacunki te przesuną się o kolejne sześć do dziewięciu miesięcy, kiedy ponownie je przejrzę pod koniec 2026 roku. Kompresory same się kompresują. Podwojenie sztucznej inteligencji przyspiesza wdrażanie rozwiązań technicznych, co z kolei napędza uzyskiwanie zgód regulacyjnych, co z kolei napędza kolejną rundę dwustronnych umów infrastrukturalnych, co z kolei przyspiesza okno gotowości BIS. Każda pętla zacieśnia następną.
Piszę to z wyraźnym zastrzeżeniem, że każdy czytelnik, patrząc wstecz na listopad 2026 r., powinien założyć, że daty zostały przesunięte do przodu, a nie do tyłu.
Dlaczego będzie brutalnie
Brutalność nie tkwi w pojedynczej fali. Brutalność tkwi w ich kumulacji.
W styczniu 2026 roku ogłoszono, że wszystkie akcje notowane na NYSE zostaną tokenizowane. Platforma została zaprezentowana w kwietniu. Teraz wiemy, że zostanie uruchomiona do końca roku. Wcześniej taki proces, obejmujący regulacje, konsultacje i testy, trwałby lata; teraz jednak technokraci go napędzają.
W 2026 roku inwestor detaliczny traci pieniądze na tokenizowanej platformie akcji. W 2027 roku pracownik odkrywa, że jego fundusz docelowy osiągnął słabe wyniki z powodu niepłynnych inwestycji alternatywnych, których nie wybrał. W 2028 roku emeryt obserwuje, jak jego świadczenia są obniżane w ramach „koniecznej rekalibracji”. W 2029 roku drobny właściciel nieruchomości odkrywa, że jego token LLC został rozwodniony przez zmianę sponsora. W 2030 roku właściciel domu odkrywa, że jego akt własności stał się czysto ceremonialny w ramach federalnych ram prawnych. W 2032 roku starszy użytkownik gotówki odkrywa, że jego preferowany środek płatniczy po cichu stał się przestarzały.
Każdy z tych przykładów, rozpatrywany osobno, można zignorować. Jednak razem stanowią one najbardziej kompleksową redefinicję własności w historii Ameryki.
Technokraci o tym wiedzą. Zawsze wiedzieli. Specjalny Komitet ds. Blockchain w Wyoming jasno określił cel w 2020 roku: gdy tokeny zostaną uznane za dowód własności, zastąpią one fizyczny dowód własności. To nie metafora. To prawny plan działania.
Głosy z branży są równie entuzjastyczne. Analiza LinkedIn ze stycznia 2026 roku zatytułowana „The Programmable Square Foot” (Programowalna Stopa Kwadratowa) stwierdza: „Własność statyczna zanika. Programowalna wartość przejmuje inicjatywę”. State Street opisuje tokenizację jako proces, który „redefiniuje własność”. Better Markets ostrzega przed „akcjami cieni”, które wyglądają jak prawdziwe, ale nie mają żadnej podstawy prawnej.
Programowalne. Zdefiniowane na nowo. Cienie.
To słowa tych, którzy to budują. Nie ukrywają tego, co robią. Po prostu opisują to językiem, którego większość ludzi nie jest w stanie rozszyfrować.
Co to oznacza dla czytelnika
Nie piszę tego, żeby kogokolwiek alarmować. Piszę to, ponieważ oś czasu uległa zmianie, a publiczna dyskusja nie nadążyła. I ponieważ oś czasu zmieni się ponownie, za sześć miesięcy.
Wydawanie zezwoleń prawnych na wywłaszczenie odbywa się szybciej, niż pozwalają na to techniczne możliwości wdrożenia przepisów, a oba te dokumenty uchwalane są szybciej, niż społeczeństwo jest w stanie zrozumieć, co zostało zrobione.
Prowadzi to do czterech wniosków.
Po pierwsze , czas na opór polityczny mierzy się teraz w miesiącach, a nie latach. Skrócenie cyklu legislacyjnego oznacza, że ta architektura będzie zasadniczo realna do 2027–2028 roku. Po tym terminie jej uchylenie będzie wymagało od przyszłego Kongresu podjęcia zdecydowanych działań przeciwko zakorzenionemu przemysłowi, sieci zależności od zagranicznej infrastruktury i systemowi monetarnemu zgodnemu z wytycznymi BIS. To znacznie trudniejsza przeszkoda niż pierwotna wersja.
Po drugie, stopniowy charakter wywłaszczenia oznacza, że czekanie na decydujące wydarzenie jest zgubne. Nie będzie pojedynczego kryzysu. Będą kolejne mniejsze kryzysy, każdy dotykający inną część populacji i każdy bagatelizowany jako przypadek marginalny, aż cała sytuacja stanie się nieodwracalna.
Po trzecie , prawdziwą historię stanowi konwergencja sztucznej inteligencji, technokratycznego zawłaszczania, rozbudowy centrów danych, Pax Silica, „Federalnego Opakowań” i dostosowania do BIS. Żaden z tych elementów nie jest wystarczający sam w sobie. Razem oznaczają one zmianę systemu w zakresie tego, co oznacza własność i kto ją kontroluje.
Po czwarte, sama oś czasu jest ruchomym celem. Każdy, kto zakłada, że dane, o których tu wspomniałem, będą aktualne przez dwa lata, czyta tę samą mapę, którą analitycy czytali w 2024 roku – a ta mapa jest teraz przesunięta o dekadę.
Nazywam to technokracją od prawie dwóch dekad, bo właśnie tym ona jest. Technokraci lat 30. XX wieku uważali, że gospodarką powinni zarządzać inżynierowie, ponieważ politycy nie są w stanie poradzić sobie ze złożonością przemysłową. Technokraci roku 2026 uważają, że architekci blockchain, inżynierowie sztucznej inteligencji i specjaliści od tokenizacji powinni tworzyć zasady własności i finansów, ponieważ politycy nie są w stanie poradzić sobie ze złożonością cyfrową.
Różnica polega na tym, że dzisiejsi technokraci nie muszą sięgać po władzę. Są zapraszani przez ustawodawców, którzy szukają kogoś, kto przygotuje techniczne części ustawy.
To jest schemat. To jest oś czasu. Zatem idea, że „nie będziesz mieć niczego”, nie jest już problemem lat 30. XXI wieku. To problem, który ma swój punkt końcowy między 2028 a 2030 rokiem, rozwijający się fala po fali.
Pytanie brzmi, czy wystarczająca liczba czytelników rozpozna wszystkie dziesięć fal jako jeden wzorzec, zanim czwarta fala nieodwołalnie znormalizuje tę technologię.
To jest właśnie wkład, jaki musi wnieść ta praca.
Wrócę do tej osi czasu za sześć miesięcy. Spodziewam się, że daty będą już przesunięte.
Przypisy końcowe
Boston Consulting Group i ADDX, „Tokenizacja aktywów stanie się szansą na osiągnięcie wartości 16 bilionów dolarów do 2030 r.”, Ledger Insights, 11 września 2022 r.
Rony Dahan, „Globalne przyjęcie tokenizacji: gdzie wiodą instytucje”, LinkedIn, 23 września 2025 r.
Światowe Forum Ekonomiczne, „Świat tokenizowany: przyszłość gospodarki w roku 2030”, BBVA, 5 maja 2026 r.
METR, „Pomiar zdolności sztucznej inteligencji do wykonywania długotrwałych zadań”, 19 marca 2025 r.
METR, „Horyzonty czasowe realizacji zadań w pionierskich modelach sztucznej inteligencji”, 7 maja 2026 r.
Preprint arXiv, „Pomiar zdolności sztucznej inteligencji do wykonywania zadań długoterminowych”, 2503.14499v2.
AI Digest, „Nowe prawo Moore’a dla agentów AI”, 8 kwietnia 2025 r.
BlockchainXTech, „Jak sztuczna inteligencja przyspiesza rozwój i automatyzację Web3”, LinkedIn, 16 listopada 2025 r.
Crypto Briefing, „Nowy łańcuch narzędzi TON oparty na sztucznej inteligencji przyspiesza rozwój inteligentnych kontraktów”, 12 maja 2026 r.
BingX, „Najważniejsze projekty agentów AI w ekosystemie Base w 2026 r.”, 12 lutego 2026 r.
Broadridge, „GenAI działa już teraz, tokenizacja to kolejny krok”, PR Newswire, 24 lutego 2026 r.
K. Sabeel Rahman, „Wizja państwa regulacyjnego: technokracja, demokracja i eksperymenty instytucjonalne”, Harvard Journal on Legislation.
Public Citizen, „1,1 miliarda dolarów wydanych na politykę Big Tech napędza ataki na rządowe przepisy dotyczące sztucznej inteligencji”, 20 listopada 2025 r.
Wikipedia, „Przejęcie regulacji”.
Forbes, Zennon Kapron, „W Ameryce wkrótce powstaną dwie giełdy papierów wartościowych tej samej firmy”, 19 maja 2026 r.
Better Markets, „Poparcie SEC dla tokenizacji musi priorytetowo traktować ochronę inwestorów”, 23 marca 2026 r.
Oświadczenie SEC w sprawie tokenizowanych papierów wartościowych z dnia 28 stycznia 2026 r.
Departament Pracy Stanów Zjednoczonych, „Proponowane regulacje: obowiązki powiernicze przy wyborze niektórych alternatyw inwestycyjnych”, Federal Register Doc. 2026-06178, 31 marca 2026 r.
Komunikat prasowy Departamentu Pracy Stanów Zjednoczonych / EBSA, 29 marca 2026 r.
Latham & Watkins, „DOL proponuje nową bezpieczną przystań ERISA dla alternatywnych inwestycji w plany emerytalne”, 30 marca 2026 r.
Ogletree Deakins, „DOL przedstawia propozycję regulacyjną zniesienia ograniczeń dotyczących inwestycji alternatywnych”, 29 marca 2026 r.
Rozporządzenie 14330, „Domokratyzacja dostępu do aktywów alternatywnych dla inwestorów 401(k)”, 7 sierpnia 2025 r.
Cleary Gottlieb, „Aktualne zmiany w regulacjach dotyczących aktywów cyfrowych w 2026 r.: przełomowy rok 2025”, 14 stycznia 2026 r.
Fireblocks, „5 kluczowych zmian w polityce dotyczącej aktywów cyfrowych w 2025 r. i czego można się spodziewać w 2026 r.”, 16 grudnia 2025 r.
Latham & Watkins US Crypto Tracker, Rozwój ustawodawstwa.
Americas Credit Unions, „Przepisy GENIUS, STABLE i CLARITY oraz przepisy stanowe”, 23 czerwca 2025 r.
Morgan Stanley, „GENIUSZ większej „JASNOŚCI” w stablecoinach”, 17 lipca 2025 r.
McGuireWoods Consulting, „Regulacje wykonawcze mają na celu regulację AI na szczeblu stanowym za pośrednictwem federalnych zasad priorytetowych”, 19 stycznia 2026 r.
Buchanan Ingersoll i Rooney, „Nowe przepisy wykonawcze sygnalizują priorytet federalny nad stanowymi przepisami dotyczącymi sztucznej inteligencji”, 6 stycznia 2026 r.
Holland i Knight, „Co wziąć pod uwagę, gdy Biały Dom wprowadza federalne regulacje dotyczące sztucznej inteligencji”, 14 grudnia 2025 r.
Pillsbury, „Tokenizacja nieruchomości: najnowsze wydarzenia w New Jersey i Dubaju”, 15 lipca 2025 r.
Komisja ds. technologii blockchain w Wyoming, „Tokenizacja nieruchomości”, 19 maja 2020 r.
ScienceDirect, „Czy tokenizacja nieruchomości to kolejny krok w kierunku finansjalizacji mieszkalnictwa?”, 2026.
Lobusto, „Programowalny metr kwadratowy: tokenizacja nieruchomości i szansa na 2 biliony dolarów”, LinkedIn, 23 stycznia 2026 r.
Binaryx, „Wyjaśnienie 4-etapowego planu tokenizacji firmy BlackRock”, 27 lutego 2025 r.
State Street, „Regulacje dotyczące aktywów cyfrowych przyspieszają w 2026 r.”, marzec 2026 r.
Atlantic Council, Central Bank Digital Currency Tracker, 13 maja 2026 r.
Rada Stabilności Finansowej, „Wpływ tokenizacji na stabilność finansową”, 21 października 2024 r.
Bank Światowy ID4D, „Tokenizacja”.
Canton Network, „Raport na temat stanu tokenizacji RWA 2026”, 16 grudnia 2025 r.
Światowe Forum Ekonomiczne, „Czego oczekiwać od aktywów cyfrowych w 2026 r.”, 12 stycznia 2026 r.
Frontiers in Blockchain, „Tokenizacja i przeprojektowanie tradycyjnych finansów”, 11 lutego 2026 r.
SNS Insider, „Raport na temat wielkości, udziału i wzrostu rynku tokenizacji aktywów w 2035 r.”, 22 września 2025 r.
Pointsville, „Globalny sektor tokenizacji RWA: analiza rynku i prognoza”, 19 sierpnia 2024 r.
Oświadczenie posła Ro Khanny w sprawie regulacji dotyczących sztucznej inteligencji, 13 lipca 2023 r.
Bank Rozrachunków Międzynarodowych, materiały na temat inicjatyw Project Agorá, Project mBridge i Unified Ledger.
Sprawozdanie na temat umowy o płatnościach transgranicznych między World Liberty Financial i USD1 Pakistan, 2026 r.
