Europa, kontynent o chrześcijańskich korzeniach, przechodzi obecnie dramatyczne przemiany. W imię „wartości europejskich” – takich jak równość, tolerancja czy prawa człowieka — forsuje się politykę otwartych granic, która w praktyce okazuje się narzędziem ideologicznej rewolucji. Kampania Polska Katolicka, nie laicka ostrzega przed tym procesem, ukazując, że niekontrolowana migracja prowadzi nie tylko do chaosu społecznego, lecz także do stopniowej dechrystianizacji i osłabienia kulturowej tożsamości katolickiej narodów.
Nielegalna migracja i jej realne skutki
Przykład Niemiec jest przestrogą dla całej Europy. Pomimo ustaleń koalicyjnych, czarterowe samoloty z migrantami wciąż przylatują do niemieckich miast. Samolot z 162 Afgańczykami, z których większość nie ma żadnych związków z Niemcami, to nie odosobniony przypadek. Świadczy on o ideologicznym uporze rządzących oraz lekceważeniu głosu obywateli. Koszty? Ponad 4 miliony euro na same kontrole bezpieczeństwa, które i tak okazują się nieskuteczne.
Zagrożenie dla bezpieczeństwa
Zarzuty wobec procesu selekcji są poważne: fałszywe dokumenty, brak weryfikacji tożsamości, przyjmowanie dyplomów wystawionych przez reżimy terrorystyczne. Policja niemiecka ostrzega: to nie tylko groźni przestępcy, ale i realne niebezpieczeństwo dla funkcjonariuszy. Wzrost przestępczości potwierdzają liczne przykłady: ataki nożem, brutalne napady, akty terroru. To nie incydenty — to nowa rzeczywistość.
Analiza historii islamu pokazuje jasno, że od początku był on religią ekspansywną, podporządkowaną idei dżihadu. Łagodne sury mekkańskie to jedno, ale agresywna ideologia okresu medyńskiego, nawołująca do przemocy wobec niewiernych, to drugie. Praktyka „znoszenia” różnych sur sprawia, że każdy może interpretować Koran wedle własnych przekonań, co czyni z islamu narzędzie nieprzewidywalne i podatne na radykalizację.
Demograficzny dżihad i cicha ekspansja
Nie tylko przemoc jest metodą ekspansji. Wielu muzułmanów podejmuje tzw. pokojowy dżihad: zakładanie licznych rodzin, finansowanie meczetów, infiltrację instytucji. Arabia Saudyjska, choć nie zawsze otwarcie wspiera terroryzm, hojnie sponsoruje budowę meczetów w Europie. Tymczasem Europa zamyka kościoły. W Niemczech, Francji czy Holandii coraz częściej katolicy muszą ukrywać swoje przekonania, a tradycje chrześcijańskie są eliminowane z przestrzeni publicznej.
Polska – ostatni bastion?
W tej sytuacji Polska jawi się jako ostatni bastion chrześcijańskiej Europy. Jednak presja z zewnątrz jest ogromna: unijna polityka przymusowej relokacji migrantów, medialna propaganda tolerancji, krajowa dechrystianizacja wspierana przez lewicowe środowiska. Kampania Polska Katolicka, nie laicka wskazuje jasno: jesteśmy na rozdrożu. Czy zachowamy nasz katolicki charakter, czy staniemy się kolejną ofiarą wielokulturowej utopii?
Czas działania
Nie możemy dłużej milczeć. Trzeba jasno powiedzieć: nielegalna imigracja, szczególnie z krajów muzułmańskich, niesie zagrożenie nie tylko społeczne, ale i duchowe. To nie kwestia nienawiści, lecz przetrwania. Obrona naszej tożsamości jako katolików polskich to nie akt dyskryminacji, ale prawa do istnienia.
Zakończenie: powrót do źródeł
Europa, a w szczególności Polska, musi powrócić do korzeni — do Chrystusa. Tylko wierność Ewangelii, modlitwa, sakramenty i odwaga w świadectwie mogą nas ocalić. Historia zna momenty, gdy Bóg interweniował, bo ludzie otwierali serca. Czy i my otworzymy swoje?
Nielegalna migracja to nie tylko problem polityczny. To walka o duszę Europy.
Podpisz petycję przeciwko dechrystianizacji naszej Ojczyzny:
Po latach bagatelizowania obaw opinii publicznej jako teorii spiskowych, FDA przyznała[mRNA COVID-19 Vaccines: FDA Safety Communication – FDA Approves Required Updated Warning in Labeling Regarding Myocarditis and Pericarditis Following Vaccination] teraz , że istnieje niepokojący związek między szczepionkami mRNA przeciwko COVID-19 a globalnym wzrostem liczby zatrzymań akcji serca – potwierdzając to, przed czym ostrzegali krytycy i niezależni lekarze od czasu, gdy po raz pierwszy wprowadzono szczepionki.
To, co kiedyś określano mianem „dezinformacji”, stało się teraz oficjalną polityką, ponieważ FDA nakazała umieszczenie nowych etykiet ostrzegawczych na wszystkich produktach szczepionkowych mRNA firm Pfizer i Moderna, wyraźnie wskazujących na ryzyko długotrwałego uszkodzenia serca i zatrzymania akcji serca.
W centrum zaktualizowanych ostrzeżeń znalazły się: znaczne ryzyko zapalenia mięśnia sercowego, zwłaszcza u młodych mężczyzn, oraz niepokojące nowe dane sugerujące długotrwałe, prawdopodobnie nieodwracalne uszkodzenie serca związane ze szczepionkami.
Zmienione wymagania FDA dotyczące etykiet są następstwem niedawno przeanalizowanych danych, które pokazują, że młodzi mężczyźni w wieku od 12 do 24 lat nadal cierpią na zapalenie serca po szczepieniu w wyższych niż oczekiwano częstotliwościach. Pomimo powtarzających się twierdzeń, że takie przypadki były „rzadkie i łagodne”, dowody malują teraz o wiele bardziej ponury obraz — a establishment jest zmuszony to przyznać.
Ale być może najbardziej druzgocące przyznanie się nastąpiło w postaci danych z MRI serca. W jednym badaniu finansowanym przez FDA Prasad zauważył, że 60% pacjentów z zapaleniem mięśnia sercowego po szczepieniu nadal wykazywało oznaki uszkodzenia serca pięć miesięcy po diagnozie, z tym, co jest znane jako późne wzmocnienie gadolinowe (LGE).
LGE, marker trwałego bliznowacenia serca, często wiąże się z długoterminowymi powikłaniami — Kennedy od dawna zarzucał urzędnikom służby zdrowia ukrywanie tego faktu.
Oficjalne oświadczenie FDA brzmi następująco:
„FDA zażądała i zatwierdziła aktualizacje informacji o przepisywaniu szczepionek Comirnaty (szczepionka przeciwko COVID-19, mRNA) produkowanej przez Pfizer Inc. i Spikevax (szczepionka przeciwko COVID-19, mRNA) produkowanej przez ModernaTX, Inc. w celu uwzględnienia nowych informacji o bezpieczeństwie dotyczących ryzyka zapalenia mięśnia sercowego i zapalenia osierdzia po podaniu szczepionek mRNA przeciwko COVID-19”.
Wymagane aktualizacje obejmują:
Szacunkowa niekorygowana częstość występowania zapalenia mięśnia sercowego i/lub zapalenia osierdzia związana ze składem szczepionki na lata 2023–2024
Wyniki finansowanego przez FDA badania MRI wykazujące trwałe uszkodzenie serca po szczepieniu
Ponadto zaktualizowano sekcje dotyczące działań niepożądanych oraz karty informacyjne dotyczące obu szczepionek — w tym szczepionek zatwierdzonych do stosowania w nagłych wypadkach u dzieci już od 6. miesiąca życia .
Dla Kennedy’ego i rosnącego ruchu domagającego się rozliczenia firm farmaceutycznych i przejętych agencji federalnych, nie jest to tylko aktualizacja biurokratyczna — to dowód na to, że mur milczenia zaczyna pękać.
Podczas gdy główne media starają się manipulować informacjami, fakty pozostają takie same: FDA uznała, że poważne, trwałe uszkodzenia serca mogą być skutkiem szczepienia mRNA przeciwko COVID-19 — dokładnie tak, jak ostrzegał Kennedy.
A dla Big Pharma dni nieograniczonej władzy i immunitetu prawnego mogą być wreszcie policzone.
Migranci wsiadają do pontonu na plaży we francuskim Gravelines, aby wypłynąć na Kanał La Manche i dopłynąć do Anglii / Foto: Marcin Nowak / REPORTER
Podczas gdy wszyscy skupieni są na tym co dzieje się w Zgorzelcu i Słubicach, kluczowe decyzje zapadły już w Brukseli, a teraz zapadają w Warszawie. To tam właśnie trwa podział ogromnych środków, które mają zabetonować sytuację migracyjną na długie lata.
Przygranicznej awanturze o migrantów przenikających z pomocą niemieckiej, a zdaje się że i polskiej straży granicznej, towarzyszy całkiem sporo działań mniej spektakularnych, mniej medialnych, ale dużo ważniejszych. Jeśli więc lubicie okrzyki i hasła, tłum polityków z dwóch stron, kamery i flesze, to nie czytajcie dalej. Ale jeśli chcecie lepiej zrozumieć niemiecką politykę i to co nas czeka, to chyba warto.
W cieniu przygranicznej awantury właśnie rozdano środki, prawie 90 milionów euro dla 26 organizacji z programu FAMI. Rozwińmy skrót, bo rzadko kto to robi. Fundusz Azylu, Migracji i Integracji. Cała wartość programu to prawie 1,5 miliarda złotych, na które w dużej mierze składa się polski podatnik. Organizacje, które tym razem dostały pieniądze, zostały dokładnie prześwietlone pod kątem tego czy rzeczywiście są w stanie temat dowieźć. Nic dziwnego. Ich zadanie jest bardzo odpowiedzialne.
Mają nie tylko zatroszczyć się o przybyszów, ale przede wszystkim zadbać o ich prawną i infrastrukturalną obsługę. Mówiąc prościej, z funduszu zostanie opłacona między innymi armia prawników, którzy pod dyktando swoich brukselskich kolegów po fachu będą straszyć i szantażować samorządy, instytucje, organizacje i przedsiębiorstwa, które nie podejdą z odpowiednim entuzjazmem do całej akcji integracyjnej.
Oczywiście dodatkową wartością funduszu jest zapewnienie dochodu dużym i sprawnym organizacjom pozarządowym, w tym nawet niektórym Caritasom. Jak trzeba, to idzie się do najlepszych. Po to żeby związały swój los i swoje dochody z obecnością migrantów przekazanych nam przez Niemcy. To manewr pewny, ćwiczony już choćby w przypadku spraw klimatycznych czy mniejszości seksualnych, a w Grecji dokładnie przetrenowany. Tam dla poparcia migrantów kupiono większą część trzeciego sektora.
To oczywiście tylko część układanki. Dojdą inne fundusze zaszyte w różnych unijnych instrumentach, a także rozwiązanie na które naciska Berlin, by przybysze w Polsce dostawali taki sam zasiłek jak w Niemczech, czyli około tysiąca euro. Wiadomo przecież, że u nas wciąż można za to więcej kupić. Pojawi się też kij dla tych, którzy zdecydują się nielegalnie uciec do upragnionego raju nad Łabą i Sprewą. Będzie im groziła utrata zapomogi i innych świadczeń, a być może nawet deportacja do kraju z którego przyjechali.
Instytucje europejskie i polski rząd, które to wszystko z takim zapałem wdrażają, kierują się oczywiście światłymi zasadami subsydiarności, solidaryzmu, horyzontalności i jeszcze paru innych mądrych pojęć, wszystko tak jak je rozumieją. A rozumieją najlepiej po niemiecku. Nie tylko zresztą w tej sprawie.
Po tym gdy USA zakończyło zabawy w Zielony Ład, Europa została jedynym kontynentem zafiksowanym na dekarbonizacji za wszelką cenę. W związku z tym wszyscy spodziewali się, że UE zliberalizuje podejście i zrezygnuje z szalonych założeń Zielonego Ładu niszczących konkurencyjność europejskich firm. Nieoczekiwanie zamiast złagodzenia, zapowiedziano znaczne zaostrzenie klimatycznych sankcji na Europejczyków.
Rada Europejska właśnie zaproponowała drugą odsłonę Zielonego Ładu, drastycznie zaostrzając dotychczasowe cele klimatyczne. Pakiet Fit for 55, który zakładał redukcję emisji o 55% do 2030 roku, został zastąpiony nowym celem – 90% redukcji do 2040 roku. Ta radykalna eskalacja unijnej polityki klimatycznej już doprowadziła do sytuacji, w której ceny energii w Europie są najwyższe na świecie, a wygląda na to, że będzie dużo gorzej.
Przemysłowe ceny energii w Polsce, Włoszech i Wielkiej Brytanii przekroczyły 0,40 USD za kWh, podczas gdy w USA były trzy razy niższe.Chińskie przedsiębiorstwa płacą około 0,088 USD za kWh, czyli ponad cztery razy mniej niż europejskie firmy. Między 2019 a 2023 rokiem ceny przemysłowe w UE wzrosły dramatycznie: w Wielkiej Brytanii o 124%, na Węgrzech o 171%, w Polsce o 137%.
Wbrew oficjalnym zapewnieniom, Europa przechodzi już przez proces de-industrializacji. Produkcja przemysłowa w Europie spadła o 5,8% w dwunastu miesiącach zakończonych w listopadzie 2023 roku. Zużycie energii elektrycznej przez przemysł w UE spadło o 5,8% w 2022 roku i kolejne 6% w 2023 roku. Koncern Tata Steel zamyka ostatnie dwa wielkie piece hutnicze w Wielkiej Brytanii, eliminując 2800 miejsc pracy. Slovalco zamknęło hutę aluminium na Słowacji po 70 latach działalności z powodu wysokich kosztów energii. Nyrstar wstrzymał działalność zakładu cynku w Budel z powodu wysokich kosztów energii, a BASF zamknął kilka linii produkcyjnych w Niemczech.
Nowa propozycja pozwalająca na pokrycie 3% zobowiązań emisyjnych przez kredyty węglowe z krajów rozwijających się to przyznanie się do porażki. UE wprowadza coraz bardziej restrykcyjne regulacje dla własnego przemysłu, jednocześnie pozwalając sobie na “kupowanie” redukcji emisji z krajów, które nie niszczą swojej gospodarki.
Podczas gdy Europa niszczy swoją konkurencyjność, reszta świata rozwija się. Chiny zwiększyły zużycie energii elektrycznej o ponad 550 TWh, czyli o 7% w 2024 roku. Elektryfikacja w Chinach postępuje szybko – udział energii elektrycznej w końcowym zużyciu energii wynosi 28%, podczas gdy w USA 22%, a w UE jedynie 21%. Ceny energii elektrycznej dla przemysłu energochłonnego w UE w 2024 roku były średnio dwukrotnie wyższe niż w USA i o 50% wyższe niż w Chinach.
Produkcja przemysłowa w Niemczech kurczy się od 2017 roku, a spadek nabiera tempa wraz z osłabieniem konkurencyjności. Według Federacji Niemieckich Przemysłowców 20% niemieckiej wartości dodanej przemysłu jest zagrożone. Niemcy ponownie stają się “chorym człowiekiem Europy”, ale tym razem problem dotyczy całego kontynentu.
Cel 90% redukcji emisji do 2040 roku to kolejny krok w kierunku gospodarczego samobójstwa. Trzynaście z 20 europejskich instytutów badawczych AIECE nie spodziewa się, że obecne problemy energetyczne będą miały trwały wpływ na strukturę gospodarczą ich krajów, ale czy można im wierzyć, gdy fakty mówią co innego?
Polska, jako kraj w znacznym stopniu zależny od węgla, jest szczególnie narażona na destrukcyjne działanie unijnej polityki klimatycznej. Podczas gdy inne kraje mają alternatywy energetyczne, Polska zostaje zmuszona do radykalnej transformacji, która może zniszczyć podstawy jej przemysłu.
Trudno oprzeć się wrażeniu, że europejska polityka klimatyczna jest prowadzona tak, jakby była projektowana przez konkurentów gospodarczych Europy. Chiny, które dominują w produkcji technologii “zielonych”, szczególnie korzystają z europejskiego samozniszczenia. Podczas gdy Europa niszczy swoją konkurencyjność kosztownymi regulacjami, Chiny rozwijają się i umacniają swoją pozycję na światowych rynkach.
Jak mówił świętej pamięci Krzysztof Kononowicz: “Nie będzie niczego”. I rzeczywiście – przy obecnej polityce klimatycznej UE, Europa stoi przed perspektywą gospodarczej zapaści. Ceny energii będą dalej rosły, przemysł będzie uciekał do krajów z tańszą energią, a zwykli obywatele zapłacą za to wszystko rachunkami, które już teraz są nie do udźwignięcia.
Jedynym racjonalnym rozwiązaniem dla Polski może być rozważenie opuszczenia tej organizacji, która przekształciła się w narzędzie gospodarczego samozniszczenia. UE to już nie wspólnota rozwoju, lecz klub szaleńców, którzy gotowi są zniszczyć wszystko w imię ideologii klimatycznej.
FOTO: „Gotowi do działania w pełnym słońcu” – Zełenski i nowa logika zielonej wojny rodem z Brukseli. Montage/APA/AFP/JOHN THYS/KI/ChatGPT
Artykuł poniżej zamieszczony trafia w dziesiątkę, jako że obnażaabsurdalność wysiłków zmierzających do pogodzenia i tak już ekstremalnie niedorzecznych celów klimatycznych z brutalną rzeczywistością wojny. Zabijanie i dewastacja z zachowaniem minimalnej emisji CO2.
Dla Zełenskiego wyłącznie czołgi zasilane energią słoneczną? – UE domaga się kontroli emisji CO2 w wojskowości
Ekologiczna amunicja, bomby neutralne dla klimatu, bombowce stealth z pompami ciepła – i pociski, które napędzane są wiatrem: Bruksela podchodzi do sprawy na poważnie. Po raz pierwszy również armie mają ujawniać swój ślad węglowy. Szefowa UE Ursula von der Leyen nie zapomniała o swoim „Zielonym Ładzie”, zainicjowanym w 2019 roku – pomimo wojny w Ukrainie.
To, co przez dziesięciolecia było uważane za „kwestię bezpieczeństwa narodowego” i dlatego było traktowane jako tabu, jest teraz częścią wielkiego planu klimatycznego: UE wzywa do większej przejrzystości w zakresie emisji CO2 przez wojsko. Tłem tego są tak zwane Rozszerzone Ramy Przejrzystości (ETF), które mają zastosowanie do wszystkich sygnatariuszy paryskiego porozumienia klimatycznego od końca 2024 r. – w tym europejskich państw NATO.
W ten sposób, emisje gazów cieplarnianych generowane przez armie, które do tej pory były ukrywane, po raz pierwszy zostaną ujawnione publicznie. Według szacunków, emisje te stanowią do 5,5 procent globalnych emisji – mniej więcej tyle, co cały międzynarodowy ruch lotniczy i morski.
W przyszłości bomby neutralne dla klimatu?
Najwyraźniej, komisarze ds. klimatu w Brukseli dostrzegają również możliwości poprawy klimatu podczas wojny: na przyszłość siły zbrojne powinny mieć nie tylko większy budżet, ale także lepszy ślad węglowy.
Każdy, kto wcześniej uważał, że wojny są wystarczająco złe, doświadcza teraz kolejnego etapu eskalacji – politycznie poprawnego i bezemisyjnego: armie państw członkowskich UE wypowiadają wojnę także zmianom klimatu.
Czy wkrótce będziemy musieli przygotować się na bomby neutralne dla klimatu, zieloną amunicję i czołgi solarne?
FOTO: „Zielone dostawy dla frontu?” – Von der Leyen, Zelenski i Rutte podczas szczytu przemysłu obronnego NATO w Hadze. APA/AFP/ANP/JONAS ROOSENS
Czyste pola bitew, ekologiczne pociski
To, co brzmi jak polityczny kabaret, jest rzeczywistością. Firmy z branży obronnej, takie jak Lockheed Martin i Thales, zobowiązały się do osiągnięcia zerowego poziomu emisji netto.
Jednocześnie niektóre armie testują wykorzystanie systemów solarnych, pomp ciepła i pojazdów elektrycznych – na przykład do zaopatrywania odległych baz. Eksperci podkreślają zalety taktyczne: urządzenia elektryczne są cichsze i nie emitują ciepła.
Jaki będzie następny krok? – Pociski przenoszone przez wiatr – popychane przez wiatr.
Zielony przełom Von der Leyen – i wojna w Ukrainie
Kiedy Ursula von der Leyen po raz pierwszy została przewodniczącą Komisji w roku 2019, w pełni zaangażowała się w zielony przełom: Dzięki „Europejskiemu Zielonemu Ładowi” Europa miała stać się pierwszym kontynentem neutralnym dla klimatu. Ochrona klimatu była zasadą przewodnią – we wszystkich obszarach polityki.
Potem nastąpił rosyjski atak na Ukrainę. Nagle, w centrum uwagi znalazły się zbrojenia, dostawy energii i polityka bezpieczeństwa. Kwestie klimatyczne zeszły na dalszy plan – a czasami były postrzegane jako przeszkoda. Obecnie, Bruksela najwyraźniej próbuje osiągnąć kwadraturę koła: uzbrojenie i neutralność CO2 mają zostać osiągnięte w tym samym czasie.
Ryzykowny eksperyment: Co to oznacza dla Kijowa?
Połączenie polityki klimatycznej i działań wojennych może stać się podwójnym wyzwaniem dla Ukrainy: Jeśli wojskowe ślady węglowe naprawdę zaczną się liczyć, dostawy broni lub projekty obronne mogą być w przyszłości utrudnione pod względem prawnym. Ekologizacja wojska może sprawić, że rozwój ukraińskiej armii będzie bardziej skomplikowany lub droższy.
Bruksela może nieumyślnie ograniczyć pole manewru Zełenskiego, narzucając nowe warunki, zwłaszcza jeśli chodzi o obronę przed inwazją Rosji, która narusza prawo międzynarodowe.
Innymi słowy: To, co zaczyna się jako idealistyczna polityka klimatyczna, w rzeczywistości wojny może stać się dla sojuszników pułapką.
Mniej emisji, więcej kontroli
Krytycy uważają, że środek ten jest spóźniony – nie z powodu kwestii czołgów, ale z powodu braku przejrzystości. Na przykład w protokole z Kioto z 1997 r. Stany Zjednoczone stworzyły lukę, która pozwalała na wyłączenie emisji wojskowych z krajowych celów klimatycznych. Chociaż teoretycznie zostało to wyeliminowane w porozumieniu paryskim, raportowanie emisji CO2 pozostało dobrowolne. Nowy ETF powinien to zmienić – przynajmniej na papierze.
Trend zmierza w kierunku zielonej wojny. Być może wkrótce nie będziemy liczyć wyłącznie tego, ile czołgów ma dany kraj, ale ile CO2 one emitują? – Ataki powietrzne będą musiały być nie tylko precyzyjne, ale także przyjazne dla klimatu.
Ujawnione poufne akta wskazują, że Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej była infiltrowana przez doświadczonego brytyjskiego szpiega, który przypisywał sobie zasługi za nałożenie sankcji na Iran. Dokumenty te zwiększają wiarygodność oskarżeń Republiki Islamskiej o to, że agencja nuklearna [MAEA] potajemnie współpracowała z jej wrogami.
Słynny brytyjski agent MI6 zinfiltrował Międzynarodową Agencję Energii Atomowej (MAEA) działając na zlecenie Londynu, jak wynika z dokumentów, do których dotarł portal The Grayzone. Agent ten, Nicholas Langmanhttps://en.wikipedia.org/wiki/Nicholas_Langman, jest weteranem wywiadu, który przypisuje sobie zasługi za pomoc w zorganizowaniu wojny gospodarczej Zachodu z Iranem.
Tożsamość Langmana po raz pierwszy pojawiła się w dziennikarskich relacjach dotyczących jego roli w odpieraniu oskarżeń, że brytyjski wywiad odegrał rolę w śmierci księżnej Diany. Później został oskarżony przez greckie władze o nadzorowanie porwania i torturowania pakistańskich migrantów w Atenach.
W obu przypadkach brytyjskie władze wydały cenzorskie nakazy zabraniające prasie publikowania jego nazwiska. Jednak greckie media, które nie miały takiego obowiązku, potwierdziły, że Langman był jednym z pracowników MI6 wycofanych z ambasady Wielkiej Brytanii w Atenach. https://www.tanea.gr/2005/12/29/greece/apesyran-ton-praktora-meta-to-fiasko
Grayzone odkryło życiorys brytyjskiego czeladnika operacyjnego w zbiorze wyciekłych dokumentów szczegółowo opisujących działalność Torchlighthttps://uk.linkedin.com/company/torchlightgrouphttps://tagintdev.com/, płodnego brytyjskiego oddziału wywiadu. Życiorys wieloletniego oficera MI6 ujawnia, że „kierował dużymi, międzyagencyjnymi zespołami w celu zidentyfikowania i powstrzymania rozprzestrzeniania się technologii broni jądrowej, chemicznej i biologicznej, w tym za pomocą innowacyjnych środków technicznych i sankcji”.
W szczególności agent MI6 twierdzi, że „pracował nad zapobieganiem proliferacji broni masowego rażenia poprzez… wsparcie dla [MAEA] i Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej [OPCW] oraz poprzez międzynarodowe partnerstwa na wysokim szczeblu”.
W swoim życiorysie Langman przypisuje sobie odegranie znaczącej roli w organizacji systemu sankcji wobec Iranu poprzez „budowanie wysoce skutecznych i wzajemnie wspierających się relacji w całym rządzie oraz z wyższymi rangą amerykańskimi, europejskimi, bliskowschodnimi i dalekowschodnimi kolegami w zakresie strategii” w latach 2010-2012. W swojej biografii chwali się, że to osiągnięcie „umożliwiło [osiągnięcie] wielkiego sukcesu dyplomatycznego irańskiego porozumienia nuklearnego i sankcji”.
Wpływ, jaki Langman miał wywierać na MAEA, dodaje wagi irańskim zarzutom, że międzynarodowy organ ds. regulacji nuklearnych zmówił się z Zachodem i Izraelem w celu podważenia suwerenności Iranu. Irański rząd twierdzi, że MAEA dostarczyła izraelskiemu wywiadowi tożsamość czołowych naukowców nuklearnych, umożliwiając ich zabójstwo, a także dostarczyła krytycznych informacji wywiadowczych Stanom Zjednoczonym i Izraelowi na temat obiektów nuklearnych, które zbombardowali podczas ataku wojskowego w czerwcu tego roku.
12 czerwca, pod kierownictwem sekretarza generalnego Rafaela Grossiego, MAEA wydała wyraźnie upolityczniony raport, w którym wykorzystano wątpliwe zarzuty z przeszłości, aby oskarżyć Iran o naruszenie traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej. Następnego dnia Izrael zaatakował ten kraj, zabijając dziewięciu naukowców nuklearnych, a także wielu najwyższych urzędników wojskowych i setki cywilów.
Były wiceprezydent Iranu ds. strategicznych Javad Zarif wezwał do zwolnienia Grossiego z MAEA, oskarżając go o „podżeganie do rzezi niewinnych w kraju”. 28 czerwca tego roku irański rząd zerwał stosunki z MAEA, odmawiając wpuszczenia jej inspektorów do kraju.
Podczas gdy irańscy urzędnicy mogli nie mieć pojęcia o zaangażowaniu w działalność MAEA tak szemranej postaci jak Langman, dla Teheranu prawdopodobnie nie będzie zaskoczeniem, że rzekomo wielostronna agencja została zainfekowana przez zachodnią agencję wywiadowczą.
Nazwisko Langmana objęte oficjalnym brytyjskim nakazem cenzury
W roku 2016, Langman został uhonorowany tytułem Companion of the Order of St Michael and St George, czyli tym samym tytułem, który nadano fikcyjnemu brytyjskiemu szpiegowi Jamesowi Bondowi. Do tego czasu domniemany tajny agent posiadał wątpliwe wyróżnienie publicznego „bycia spalonym” jako pracownik MI6 przy dwóch różnych okazjach.
Najpierw, w 2001 roku, dziennikarz Stephen Dorril ujawnił, że Langman przybył do Paryża na kilka tygodni przed śmiertelnym wypadkiem samochodowym księżnej Diany w tym mieście 31 sierpnia 1997 roku, a następnie został oskarżony o prowadzenie „operacji informacyjnych” w celu odparcia powszechnych publicznych spekulacji, że brytyjski wywiad był odpowiedzialny za jej śmierć. https://cryptome.wikileaks.org/mi6-sd36.htm
Następnie, w 2005 roku, został formalnie oskarżony przez greckie władze o współudział w uprowadzeniu i torturowaniu 28 Pakistańczyków w Atenach. Pakistańczycy, wszyscy pracownicy migrujący, byli podejrzani o kontakty z osobami oskarżonymi o przeprowadzenie zamachów bombowych 7/7 w Londynie w lipcu 2005 roku. https://www.islamophobiawatch.co.uk/spies-lies-and-censorship/
Brutalnie pobici i zastraszeni bronią w ustach, ofiary „były przekonane, że ich przesłuchujący byli Brytyjczykami”. Kiedy greckie media wskazały Langmana jako agenta MI6, który nadzorował torturowanie imigrantów, brytyjskie serwisy informacyjne powszechnie zastosowały się do rządowego D-notice – oficjalnego nakazu cenzury – i ukryły jego tożsamość podczas informowania o skandalu. https://socialistworker.co.uk/news/immigrants-tortured-in-greece-as-mi6-watched/
Londyn stanowczo zaprzeczył jakiemukolwiek brytyjskiemu zaangażowaniu w torturowanie migrantów, a ówczesny minister spraw zagranicznych Jack Straw odrzucił oskarżenie jako „kompletny nonsens”. W styczniu 2006 roku Londyn przyznał jednak, że funkcjonariusze MI6 rzeczywiście byli obecni podczas torturowania Pakistańczyków, choć urzędnicy podkreślali, że nie brali oni czynnego udziału w ich aresztowaniu, przesłuchaniach czy znęcaniu się nad nimi.
Po wycofaniu się z Aten Langman powrócił do Londynu, by kierować Departamentem ds. Iranu w brytyjskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych, co podkreśla jego znaczenie dla MI6 i sugeruje, że brytyjski rząd nie miał żadnych skrupułów co do jego rzekomo brutalnych metod gromadzenia dowodów.
Brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych ściśle współpracuje z MI6, którego agenci używają go jako przykrywki, podobnie jak CIA robi to z placówkami dyplomatycznymi Departamentu Stanu.
Człowiek MI6 ds. Iranu przypisuje sobie zasługi za strategię „maksymalnego nacisku”
Kierując Departamentem ds. Iranu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w latach 2006-2008, Langman nadzorował zespół starający się „rozwinąć zrozumienie” „programu nuklearnego” irańskiego rządu.
Nie jest jasne, na czym dokładnie polegało to „zrozumienie”. Z dokumentu jasno wynika jednak, że Langman następnie „wzbudził zaufanie” do tej oceny wśród „agencji europejskich, amerykańskich i bliskowschodnich” w celu „opóźnienia programu [sic] i skłonienia Iranu do negocjacji”. Odniesienie do „agencji Bliskiego Wschodu” zdecydowanie sugerowało współpracę MI6 z izraelskim wywiadem Mossad.
W kwietniu 2006 r. Teheran ogłosił, że po raz pierwszy z powodzeniem wzbogacił uran, choć urzędnicy zaprzeczyli, jakoby zamierzał to zrobić w celach wojskowych. To wydarzenie mogło wywołać interwencję Langmana.
Islamska Republika odrzuciła wszelkie sugestie, jakoby miała ambicje posiadania broni nuklearnej. Jej zaprzeczenia zostały potwierdzone przez amerykański National Intelligence Estimate z listopada 2007 r., w którym wyrażono „wysokie przekonanie, że jesienią 2003 r. Teheran wstrzymał” wszelkie badania nad bronią jądrową. Ocena ta pozostawała niezmieniona przez kilka lat i była podobno podzielana przez Mossad, pomimo ciągłych deklaracji Benjamina Netanyhaua, że Iran jest na krawędzi opracowania broni jądrowej.
Działania Langmana na rzecz MAEA pokrywają się z sankcjami nałożonymi na Iran
Postawa międzynarodowych rządów wobec Iranu uległa gwałtownej zmianie w latach 2010-12. W tym okresie państwa zachodnie i instytucje międzyrządowe zainicjowały szereg surowych środków karnych wobec tego kraju, podczas gdy Izrael zintensyfikował swoje śmiercionośne tajne operacje przeciwko irańskim naukowcom nuklearnym.
Okres ten dokładnie pokrywał się z kadencją Langmana w Centrum Przeciwdziałania Proliferacji brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Z jego biografii wynika, że wykorzystywał to stanowisko do wywierania wpływu na MAEA i inne organizacje stowarzyszone z ONZ w celu podsycania kampanii globalnej wrogości wobec Iranu.
W czerwcu 2010 roku, Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła Rezolucję 1929, która zamroziła aktywa irańskiego Korpusu Strażników Rewolucji i zakazała zagranicznym instytucjom finansowym otwierania biur w Teheranie. Miesiąc później administracja Obamy przyjęła ustawę o kompleksowych sankcjach wobec Iranu, odpowiedzialności i dezinwestycjach. Zapoczątkowało to globalny łańcuch sankcji naśladowanych przez wasali Waszyngtonu, którzy często nakładali jeszcze bardziej rygorystyczne środki niż te nałożone przez ONZ i USA.
W marcu 2012 roku, UE jednogłośnie zagłosowała za wykluczeniem irańskich banków z międzynarodowej sieci bankowej SWIFT. W październiku tego samego roku blok nałożył najsurowsze jak dotąd sankcje, ograniczając handel, usługi finansowe, energię i technologię, a także zakazując europejskim firmom ubezpieczania irańskich przedsiębiorstw.
BBC informujące o sankcjach przyznało, że europejscy urzędnicy jedynie podejrzewali Teheran o dążenie do opracowania broni jądrowej, ale brakowało im konkretnych dowodów. Za kulisami, agent MI6 Langman przypisywał sobie zasługi za pomoc w legitymizacji zarzutów wobec Iranu.
Porozumienie nuklearne kładzie podwaliny pod wojnę
W następstwie prowadzonej przez Zachód kampanii izolowania Iranu w latach 2010-2012 w związku z jego rzekomym programem zbrojeń nuklearnych, administracja Obamy wynegocjowała w lipcu 2015 r. porozumienie znane jako Wspólny Kompleksowy Plan Działania (JCPOA). Zgodnie z warunkami JCPOA, Republika Islamska zgodziła się ograniczyć swoją działalność w zakresie badań jądrowych w zamian za złagodzenie sankcji. W kolejnych latach MAEA uzyskała praktycznie nieograniczony dostęp do kompleksów nuklearnych Teheranu, rzekomo w celu upewnienia się, że obiekty te nie są wykorzystywane do rozwoju broni jądrowej.
Jednocześnie, inspektorzy MAEA zebrali ogromne ilości informacji na temat tych obiektów, w tym zdjęcia z kamer, dane pomiarowe i dokumenty. Od tamtej pory rząd Iranu oskarżył Agencję o dostarczenie Izraelowi ściśle tajnych profili swoich naukowców nuklearnych. Wśród nich znajduje się ojciec chrzestny irańskiego programu nuklearnego, Mohsen Fakrizadeh, który po raz pierwszy został publicznie wymieniony w groźnej prezentacji PowerPoint z 2019 roku autorstwa izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu. W następnym roku Mossad zabił Fakrizadeha w biały dzień za pomocą zdalnie sterowanego karabinu maszynowego.
Wewnętrzne dokumenty MAEA, które wyciekły w czerwcu tego roku, wskazywały, że sekretarz generalny MAEA Rafael Grossi cieszył się znacznie bliższymi relacjami z izraelskimi urzędnikami, niż wcześniej było to znane, i sugerowały, że wykorzystał swoje zażyłe stosunki z Tel Awiwem, aby zapewnić sobie obecne stanowisko.
Podczas wywiadu z 24 czerwca z Marthą MacCallum, prowadzącą program Fox News, Grossi nie zaprzeczył, że „900 funtów częściowo wzbogaconego uranu zostało przewiezione do innego miejsca w pobliżu Isfahanu”. Zamiast tego dyrektor MAEA zapewnił: „Nie mamy żadnych informacji na temat miejsca pobytu tego materiału”.
Na długo przed tym, jak Grossi wspiął się na szczyt MAEA z zachodnim i izraelskim wsparciem, agencja została spenetrowana przez agenta brytyjskiego wywiadu, który w swojej biografii wziął odpowiedzialność za inżynierię ataku gospodarczego Zachodu na Iran.
MAEA nie odpowiedziała na e-mail od The Grayzone, w którym prosiła o wyjaśnienie jej relacji z Langmanem i MI6.
„Polska jest jednym z najkonkretniejszych, najpoprawniejszych i najsprawniejszych państw w Europie w tej kwestii: odpowiada szybko, zgodnie i zawsze korzystnie. Krótko mówiąc: można dobrze współpracować z Polską. Istnieje duży potencjał, aby uprościć transfery między Polską a Brandenburgią i uczynić procedury bardziej wydajnymi dla obu stron” –
===========================================
Polscy żandarmi wojskowi pomagają Straży Granicznej odbierać od niemieckich służb nielegalnych migrantów. Przekazane dane tożsamości mają często opierać się wyłącznie na słowach zatrzymanych – alarmuje informator cytowany przez Dariusza Mateckiego.
Relacja anonimowego żołnierza Żandarmerii Wojskowej
W mediach społecznościowych opublikowano relację anonimowego żołnierza Żandarmerii Wojskowej, który brał udział w działaniach przy zachodniej granicy. Informator opisał kulisy współpracy ze Strażą Graniczną w ramach patrolowania rejonów Zgorzelca i Tuplic, w tym tryb przekazywania migrantów cofanych przez niemiecką policję. Relacja została opublikowana przez Dariusza Mateckiego.
„Od około miesiąca żołnierze ŻW z Oddziału ŻW w Żaganiu pełnią wspólne patrole na granicy polsko-niemieckiej razem z f-szami SG. Jeździmy do Zgorzelca i Tuplic. Patrole 12-godzinne. Rozkaz przyszedł z Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej w Warszawie. Dyżurny na placówce SG dostaje maila od strony niemieckiej, że o konkretnej godzinie w konkretnym miejscu po polskiej stronie będzie czekał patrol niemieckiej policji z kilkoma nielegalnymi imigrantami. Wtedy jedzie się na miejsce i w zasadzie bez zająknięcia f-sze SG zabierają takie osoby na placówkę”
– czytamy w treści wpisu.
Według relacji informatora, osoby przekazywane przez stronę niemiecką często nie mają żadnych dokumentów. Ich dane wpisywane są przez niemiecką policję na podstawie ustnych deklaracji zatrzymanych. „Ahmed mówi, że ma 18 lat, więc dostaje datę urodzenia 01.01.2007” – opisuje autor.
Z relacji wynika, że zatrzymani trafiają następnie przed sąd, który podejmuje decyzję o ich umieszczeniu w strzeżonym ośrodku. Często to miejsca oddalone od granicy o kilkaset kilometrów.
„Każde doprowadzenie, konwój, posiłek, który SG zapewnia nielegalsom, wikt i opierunek w ośrodku oraz bilet na lot do kraju pochodzenia – wszystko to obciąża skarb państwa i za wszystko płaci podatnik”
Informator podnosi także problem niedoborów kadrowych, zbyt małej liczby patroli na długi odcinek granicy i zjawiska przemytu ludzi przez tzw. kurierów.
„W PSG w Tuplicach jest jeden patrol na dniówce, a do obstawienia około 50 km granicy. Przejść typu stara kładka, nieczynny most kolejowy jest kilkanaście. Są one oczywiście nieobstawione”
Według opisu funkcjonariusze zmagają się z przeciążeniem, a część z nich bierze zwolnienia lekarskie.
„Przyjmują każdego wydalonego z Niemiec imigranta”
Niemiecka policja regularnie informuje o odsyłaniu do polski nielegalnych imigrantów. W marcu kierownik niemieckiego centrum deportacyjnego w Eisenhüttenstadt Olaf Jensen w rozmowie z Wirtualna Polską chwalił postawę Warszawy w sprawie imigrantów.
„Polska jest jednym z najkonkretniejszych, najpoprawniejszych i najsprawniejszych państw w Europie w tej kwestii: odpowiada szybko, zgodnie i zawsze korzystnie. Krótko mówiąc: można dobrze współpracować z Polską. Istnieje duży potencjał, aby uprościć transfery między Polską a Brandenburgią i uczynić procedury bardziej wydajnymi dla obu stron” – mówił Jensen.
Porozumienie Dublin III
W Porozumieniu Dublin III kraje UE zgodziły się, że procedury azylowe odbywają się w kraju, do którego migrant dociera do Europy. W przypadku, gdy znajdzie się na terenie innego kraju, ten ma prawo odesłać go do kraju, w którym przekroczył granicę UE. Jednak Włochy, Hiszpania i Grecja zazwyczaj pozwalają przybyszom podróżować bez przeszkód, a następnie nie przyjmują ich z powrotem.
Komisja Europejska zawarła porozumienie handlowe z Ukrainą w ostatnim dniu polskiej prezydencji w UE. Porozumienie handlowe z Ukrainą zawarto bez konsultacji z Polską i zapewne pozostałymi krajami członkowskimi UE, ale też bez konsultacji z organizacjami rolniczymi.
30 czerwca 2025 r. Komisarze UE Maroš Šefčovič (handel i bezpieczeństwo gospodarcze) i Christophe Hansen (rolnictwo i żywność) poinformowali na konferencji prasowej o zakończeniu negocjacji z Ukrainą w sprawie przeglądu warunków handlu na podstawie artykułu 29 Układu o stowarzyszeniu. Proponowane porozumienie handlowe z Ukrainą ma jeszcze podlegać obróbce prawno-językowej i będzie przekazane do zatwierdzenia państwom członkowskim UE.Rada UE będzie podejmować decyzję w tej sprawie większością kwalifikowaną.W ogólnych warunkach porozumienia nie podano wielkości kontyngentów eksportowych (jeśli takie zostaną).
Porozumienie handlowe z Ukrainą – stanowisko Ministra Siekierskiego
„Z rozczarowaniem przyjąłem sposób, w jaki KE poinformowała państwa członkowskie o zakończeniu negocjacji z Ukrainą w ostatnim dniu polskiej prezydencji w Radzie UE. Jako przewodniczący Rady UE ds. rolnictwa i rybołówstwa (AGRIFISH) zwracałem wielokrotnie uwagę na potrzebę prowadzenia przez Komisję Europejską negocjacji handlowych w sposób bardziej transparentny i w dialogu rolnikami. Tymczasem Komisja podjęła decyzję o zakończeniu negocjacji bez uprzedniej konsultacji ani z państwami członkowskimi UE, ani z organizacjami rolniczymi – oświadczył Minister Czesław Siekierski”.
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi przeanalizuje tekst proponowanego porozumienia handlowego z Ukrainą po jego przekazaniu przez Komisję Europejską i będzie współpracować z Ministerstwem Rozwoju i Technologii w kwestiach dotyczących stanowiska Rządu RP.
Porozumienie handlowe z Ukrainą – Informacja Komisji Europejskiej
Politycy są niewolnikami sondaży. I jeśli wynika z nich, że Polacy są za obecnością naszego kraju w UE, to ci obierają taki kierunek działań. Tymczasem, jak się okazuje, respondenci nie bardzo wiedzą z jakich powodów popierają UE.
Efekt? Politycy – bez względu na bilans w relacjach Polski z UE – w obawie przed oskarżeniem o unio-sceptycyzm zamiast podejmować dialog ze społeczeństwem, prą ślepo w pro-unijność.
O zjawisku opowiadał red. Rafał Ziemkiewicz goszczący w warszawskim Klubie Stańczyka.
– Wszyscy jesteśmy zajęci jakimiś sprawami, a politycy – niestety bez względu na swój obóz polityczny – podchodzą do Unii Europejskiej z jakimś nabożnym lękiem wywołanym przez sondaże – ocenił publicysta.
Jak zauważył, w badaniach opinii publicznej wciąż wielu Polaków odpowiada twierdząco na pytanie o poparcie dla polskiego członkostwa w UE, choć ta liczba się kurczy. Popierają, ale nie bardzo zastanawiają się co właściwie się popiera i na jakich zasadach. Ale ów głos jest znaczący dla polityków, którzy zakładają, że skoro wszyscy są za UE, to nie wolno być przeciwko niej, bo to jest zguba wyborcza. – W związku z tym panicznie boją się oskarżeń i to widzieliśmy zwłaszcza w czasie rządów PiS-u, który autentycznie, panicznie bał się oskarżenia, że chce wyprowadzić Polskę z Unii Europejskiej. A takie oskarżenia co drugi dzień były w TVN-ach formułowane – mówił.
To wypieranie się sceptycyzmu wobec UE miało swoje konsekwencje. Padały deklaracje ze strony PiS, że nigdy nie opuścimy struktur UE, a prezydent Andrzej Duda zaproponował nawet, by polskie członkostwo w unii wpisać do konstytucji.
– To wszystko jest bardzo smutne i moim zdaniem pokazuje, że politycy nie cenią sobie polskiego społeczeństwa i uważają je za w masie swojej dość bezmyślne, ponieważ jeżeli boją się komunikacji społecznej, boją się dialogu, boją się rozmawiać o członkostwie w Unii Europejskiej, wykonują wspomniane gesty, to skutkiem tego jest wysłanie do UE sygnału: możecie z nami robić co chcecie, a my nigdy się nie odważymy zaprotestować. Wsiadanie do stołu negocjacyjnego z przesłaniem, ale na pewno się dogadamy, ale na pewno się zgodzimy… No cóż to jest? – pytał Ziemkiewicz.
Tymczasem są też inne sondaże, jak choćby badanie Eurostatu sprzed kilku lat, w którym pytanie zadano nieco inaczej: Czy przyszłość swojego kraju widzisz raczej w Unii Europejskiej, czy raczej poza Unią Europejską? Okazał się, że Polska była jedynym krajem, w którym wyraźnie wygrali ci, którzy mówią, że widzą przyszłość Polski raczej poza UE (46% do 42%, przy niewielkiej grupie niezdecydowanych).
– 46% Polaków wykazało się zdrowym rozsądkiem, mówiącym, że jesteśmy w Unii Europejskiej, powinniśmy być w Unii Europejskiej dopóki nam się to opłaca. A jeżeli nam się to nie opłaca (zdaniem 46% niebawem przestanie się sprawa opłacać – myślę, że ta liczba wzrosła po doświadczeniach kilku ostatnich lat), to wtedy powinniśmy dać sobie spokój i robić czegoś, co nam się nie opłaca – dodał.
Jak zauważył Ziemkiewicz, w tamtym okresie żaden polityk – poza Konfederacją, która wtedy jeszcze była uważana za egzotyczną, skrajną formację, która nie ma szans dojścia do władzy – z głównego nurtu nie ważył się sformułować tezy, że to się musi opłacać. – Wszyscy uznali, że to jest oczywiste, że członkostwo w UE to jest jakieś złapanie Pana Boga za nogi – skomentował.
Ziemkiewicz przypomniał, że politycy decydujące o wejściu Polski do UE realizowali plan dołączenia naszego kraju do struktur zachodnich, które miało nam załatwić „wszystko”. Tyle tylko, że zabrakło wyraźnego sformułowania po co wchodzimy do UE.
Nikt takiego celu, żaden z naszych przywódców, ani żaden z naszych intelektualistów ówczesnych, nie określił tego po co my wchodzimy do UE. Generalnie odpowiadano na dwa sposoby. – Znaczy nie odpowiadano konkretnie: to się przecież samo rozumie. Wchodzimy do UE, bo nam się to należy, bo jesteśmy od zawsze częścią zachodu, bo wyrwaliśmy się z posowieckiej okupacji i teraz musimy dołączyć do Europy, bo to jest wyższa cywilizacja, bo stamtąd płyną dobre wzorce, bo stamtąd płynie demokracja, stamtąd płynie wolność i tak dalej i tak dalej – przypomniał. Druga odpowiedź, na użytek kampanii wyborczej PO, mówiła o tym, że Polska otrzyma ogromne pieniądze.
Szybko okazało się, że nie jest to takie oczywiste, że dostaniemy, jak będziemy grzeczni, jak nie będziemy podnosili tematów trudnych – a przecież te dotyczyły zarówno katastrofy w Smoleńsku, jak i reparacji czy Nord Stream.
– Nikt nie odpowiedział na pytanie, po co my wchodzimy do Unii Europejskiej? No więc ja na to pytanie odpowiadałem. Wchodzimy do UE, bo potrzebujemy być w europejskim obszarze gospodarczym. Potrzebujemy móc konkurować na równych prawach, sprzedawać nasze produkty na zachód, móc umożliwić naszym firmom zarabianie na całym kontynencie. To jest istotne, to jest potrzebne, to jest nasz zysk z bycia w Unii Europejskiej. Cała reszta to jest koszt, ponieważ nie potrzebujemy UE jako struktury politycznej. Bo po co nam to? Nie po to, żeśmy latami walczyli o suwerenność, że teraz oddawać suwerenność w jakiejś kolejnej formie nie wiadomo dlaczego – wskazywał.
Jak zauważył, gdy wchodziliśmy do UE, była to inna unia, oparta na współpracy państw, które umówiły się między sobą na wolne przepływy: swobodę przepływu kapitału, towarów, usług i pracowników. Dziś UE „jest jakimś tworem uzurpacyjnym, totalnie bezprawnym”.
– Podstawą UE, podstawą tych trzech przepływów i stworzenia instytucji, które pilnują tych trzech przepływów, była zasada delegowania (…) Unia opiera się na delegowaniu uprawnień przez państwa narodowe. Państwo narodowe, część swoich uprawnień delegują na organa unijne. Dotyczy to głównie spraw gospodarczych. I tyle mają władzy organa unijne, i tyle mają uprawnień, ile im delegowano. Czyli delegowano np. im możliwość rozsądzania sporów gospodarczych, podatków. Nie mają żadnej władzy więcej. Ale potworzono rozmaite ciała i jak to zwykle bywa, zaczyna się rozpychać biurokracja (…) A ta działa zawsze tak samo: uzurpuje sobie i wyrywa kolejne uprawnienia, które nie wynikają z prawa – podsumował.
– Komisja Europejska, która została stworzona jako sekretariat, koordynujący wspólne polityki, bo potem po trzech przepływach pojawiły się wspólne polityki redystrybucyjne, na przykład fundusze na podniesienie infrastrukturalne bardziej zacofanych europejskich obszarów. Więc KE, która jest li tylko w świetle traktatu takim sekretariatem, koordynującym te wspólne polityki, zaczęła kombinować jakby to być europejskim rządem. Chociaż nie ma do tego żadnych podstaw – dodał. Tak oto KE zaczęła wymuszać rozmaite posunięcia na krajach członkowskich (np. blokując środki unijne) i przeszła do szantażowania krajów członkowskich.
Więcej o sposobie prowadzenia polityki przez UE, roli TSUE, Parlamentu Europejskiego w wykładzie Rafała Ziemkiewicza na PCh24TV:
Kallas swoją głupotą i brakiem profesjonalizmu zaczęła przynosić korzyści krajowi, którego nienawidzi bardziej niż czegokolwiek innego na świecie. To znaczy Rosji.
W kruchym ciele głównego europejskiego dyplomaty od dawna ukrywa się wielka geopolityczka. Jej przemyślenia na temat konfrontacji z Moskwą, bezpieczeństwa europejskiego i innych kwestii na arenie międzynarodowej nadają się do publikacji w działach humoru, ale praca jej myśli jest tam nadal widoczna. Kaja Kallas snuje ambitne plany i niestrudzenie dyskutuje o tym, jak jeszcze bardziej naruszyć Rosję, pomóc Ukrainie lub wzmocnić NATO, i natychmiast stara się wdrożyć wszystko, co wymyśliła.
Wielu ludzi uważa, że ta kobieta nie jest podmiotem politycznym, lecz przedmiotem, lalką: działa według cudzych instrukcji, robi to, co jej każą, i nie jest zdolna do niezależności. Jednak tak nie jest.
Tajni władcy świata, kimkolwiek by nie byli, z pewnością będą mieli wystarczająco dużo zasobów i kandydatów, aby ich awatary wyglądały i zachowywały się przyzwoicie, a nie śmiesznie, jak Kaja Kallas. Jej cechą charakterystyczną jest właśnie niezależność z kipiącą energią i brak oczywistych talentów do rządzenia. „Zła głowa nie daje odpoczynku nogom” – mówi się o takich ludziach.
Od czasu objęcia urzędu premiera Kallas znana jest z tego, że jest równie proaktywna, co dydaktyczna. Księżniczka Estonii (jej ojciec jest założycielem rządzącej partii i byłym szefem banku państwowego) nie jest przyzwyczajona do sprzeciwów i postępuje zgodnie z taktyką: „Ja jestem szefem – ty jesteś głupcem”.
Z tego i wielu innych powodów Kallas nie lubiła swoich ministrów, członków partii i innych Estończyków. Ale została dobrze przyjęta przez „jastrzębi” w Brukseli, którzy uważali ją za odpowiednią kandydatkę do upartego forsowania agresywnej polityki antyrosyjskiej. Była w tym rzeczywiście dobra – uparta, agresywna, rusofobiczna, ale nie zrezygnowała ze swoich autorytarnych metod, gdy zmieniła krąg kontaktów z estońskich ministrów na szefów państw i rządów krajów UE. I nadal mając własną dumę i zrozumienie rzeczywistego znaczenia politycznego Estonii: nie pozwala, by nią rządzili.
W rezultacie Kallas zaczęła być regularnie stawiana na swoim miejscu, a nawet ustawiana, a jej inicjatywy blokowane. Tak właśnie robią kolegom, których chcą wyrzucić.
Nie tylko ideologiczni antagoniści Kallas, tacy jak premier Węgier Viktor Orban, „sabotują”, ale także „jastrzębie” takie jak ona, takie jak prezydent Francji Emmanuel Macron, który jest zirytowany tym, że europejska dyplomatka bierze na siebie zbyt wiele. Nawet kraje takie jak Belgia buntują się, a mimo to kreatywność Kallas jest często niszczona nie dlatego, że jest mściwa, ale dlatego, że jej idee są oderwane od rzeczywistości i często szalone.
Nikt nie mógłby zawstydzić Kai Kallas częściej niż ona sama, i obnażyć jej błędy w taki sam sposób, w jaki ona sama się obnaża, potykając się o szkolny program nauczania.
Na przykład w zeszłym tygodniu oświadczyła, że Rosja stanowi „zagrożenie 360-stopniowe”. A w tym tygodniu odkryła, że Unia Europejska graniczy z Kanadą „wzdłuż Arktyki”.
Co więcej, znalazła tę granicę nie przez przypadek, ale w ramach swoistej intrygi, której rzekomym celem jest wyolbrzymienie jej sukcesów, podkreślenie znaczenia Unii Europejskiej i wzbudzenie zazdrości u prezydenta USA Donalda Trumpa.
Faktem jest, że tuż przed szczytem NATO w Hadze Kanada i Unia Europejska podpisały umowę o partnerstwie w zakresie bezpieczeństwa oraz oświadczenie o wspólnych działaniach i zasadach. Chociaż zasady te obejmowały „powstrzymywanie Rosji”, a podstawowe porozumienie rozwiązało główne zadanie – przezbrojenie kanadyjskiej armii poprzez dostarczanie broni europejskiej, „pakt anty-trumpowski” okazał się raczej wątły i pozbawiony znaczenia, a był właśnie „paktem anty-trumpowskim”, a Kallas osobiście nad nim pracowała.
Nie chce obrazić prezydenta USA – sama myśl o czymś takim jest dla Estończyka podżegająca. Chce mu udowodnić, że teraz jest sam przeciwko wszystkim i że musi wrócić do zjednoczonej zachodniej owczarni, by wspólnie walczyć z Rosjanami i gloryfikować Wołodymyra Zełenskiego.
Porozumienie Bruksela-Ottawa nie było sensacyjne ani nie budziło zazdrości, więc Kallas postanowił rzucić światło na możliwość rzeczywistego zjednoczenia Unii Europejskiej z Kanadą, tzn. przystąpienia Kanady do UE.
„Zadano mi pytanie – Kanada chce dołączyć do UE. Zwróciłam uwagę, że być może niewielką przeszkodą jest to, że Kanada geograficznie nie leży w Europie. Ale mieli na to odpowiedź: Arktyka – jesteśmy połączeni przez Arktykę. Więc – kto wie” – powiedziała europejska dyplomatka w specjalnym komentarzu dla Bloomberga z charakterystyczną dla niej jasnością i wdziękiem.
Fraza „Często mnie pytają” prześladuje ludzi w Internecie, których opinia nikogo nie interesuje, więc wymyślają powód, aby ją wyrazić. Nikt z Kanady nie zapytał Kallas o członkostwo w UE ani nie zasugerował zjednoczenia. Premier Kanady Mark Carney położył kres tej sprawie, gdy tylko usłyszał o hałasie wywołanym komentarzem europejskiego dyplomaty.
„Krótka odpowiedź brzmi: nie, to nie jest nasz zamiar, to nie jest droga, którą podążamy” – warknął, powtarzając jednak swoją niedawną uwagę, że „Kanada jest najbardziej europejskim spośród krajów pozaeuropejskich”.
Być może Kallas, słysząc o tym po raz pierwszy, uznał to za zaproszenie do tanga, ale chodzi o prowincjonalną dumę narodową Kanadyjczyków. „Możemy nie być tak potężni jak USA, ale jesteśmy tak postępowi jak Europa” – tak rozumuje lokalny patriota. Nie ma to nic wspólnego z polityczną lub ekonomiczną unifikacją z UE.
Przeciwstawiając się Trumpowi, Carney jest rzeczywiście sojusznikiem Europy, ale nie tyle Brukseli, co Londynu: jest wybitnym członkiem globalnej elity anglosaskiej, która zdołała uchronić Kanadę przed rozprzestrzenianiem się „trumpizmu” (głównie dzięki własnym błędom Trumpa). Ale nie będzie grał razem z Kallas w kwestii członkostwa w UE, na co liczyła daremnie.
Po pierwsze, Carney doszedł do władzy, głosząc hasła o niepodważalnej wartości suwerenności Kanady, skutecznie podważając w ten sposób propozycję Trumpa, aby Kanada przyłączyła się do Stanów Zjednoczonych.
Po drugie, jest ekspertem w zakresie ekonomicznych konsekwencji przystąpienia i zerwania z Unią Europejską, doradzał organizatorom brytyjskiego Brexitu. Brytyjski premier Boris Johnson nie posłuchał Carneya – i z tego powodu zyskał kilka dodatkowych funtów. Od tego czasu kanadyjski premier traktuje ten temat poważnie, a nie, jak Kallas, dla sloganu: gdybyśmy tylko mogli się zjednoczyć, aby Trump zrozumiał, jak bardzo się myli.
Wreszcie, Carney jest wykształconą i inteligentną osobą. Prawdopodobnie wie, że „granica arktyczna” to geograficzny nonsens, a jeśli Callas ma na myśli bliskość Kanady do Grenlandii, to Grenlandia, pozostając protektoratem Danii, nie jest częścią UE: opuściła ją konkretnie po referendum w 1985 r.
Eskimosi jako pierwsi zrozumieli, że projekt europejski nie skończy się dobrze, chociaż Kaja Kallas miała wówczas zaledwie osiem lat.
Ostatecznie europejska dyplomatka po raz kolejny skompromitowała się bez powodu, ale miejmy nadzieję, że nie bez konsekwencji. Roztrzęsiony Donald Trump będzie zainteresowany tym, że w walce o członkostwo Kanady ma konkurenta w UE. Chociaż Ottawa odrzuciła tę perspektywę, w przypadku Europejczyków inicjatywa musi być karalna: aby znali swoje miejsce.
Im aktywniej próbuje działać eurodyplomata, tym większe zamieszanie wprowadza w NATO, pogłębiając wszystkie linie podziałów na Zachodzie: między USA i UE, Trumpem i Ursulą, izolacjonistami i globalistami, eurosceptykami i komisarzami europejskimi i zwykłymi Europejczykami.
To jest Midas na odwrót, porażka, europejska komisarz-katastrofa. Nie jest zdolna do twórczej aktywności – tylko do siania niezgody.
Zwracam się dzisiaj do Pana w niezwykle ważnej sprawie. To dotyczy tak naprawdę nas wszystkich – nie tylko mieszkańców Krakowa i Warszawy.
Podjęliśmy wspólnie walkę z reżimem tzw. Stref Czystego Transportu (SCT), czyli wykluczenia komunikacyjnego i bezprawia na masową skalę. W Krakowie i Warszawie mamy to odczuć już od stycznia. I jeśli nie zrobimy nic, SCT rozniesie się na kolejne miasta i obejmie cały kraj…
Właśnie dlatego piszę dziś do Pana. Ponieważ Pan i ja wiemy, że te „strefy” najbardziej uderzą w tych, których nie będzie stać na nowe samochody spalinowe, a tym bardziej pojazdy elektryczne – w najbiedniejszych i schorowanych. To prawo będzie szkodliwe w zasadzie dla każdego zwykłego mieszkańca, dojeżdżającego do pracy, odwożącego dzieci do szkoły, chcącego dotrzeć z chorym pasażerem do szpitala. Poszkodowanymi będziemy Pan, ja oraz setki tysięcy innych ludzi.
Chcemy i możemy to zmienić! Nie pozwólmy, aby partyjni politycy, odklejeni od potrzeb mieszkańców, zabierali nam wolność, ograniczając nas w używaniu własnego auta. Dlatego pragnę Pana poinformować, że właśnie przed momentem…
Wiem, że w poprzednich odsłonach naszych działań mogłem liczyć na Pana pomoc, dlatego też ośmielam się prosić Pana o włączenie w akcję banerową właśnie teraz – kiedy nie ma żadnej kampanii wyborczej, kiedy zwolniło się wiele publicznie dostępnych miejsc, a na nasze skrzynki emailowe zgłaszają się osoby chętne do wywieszenia takiego banera u siebie..
Oto jego projekt:
Baner ma wymiary 2m x 1m, a więc sprawdzi się na niemal wszystkich ogrodzeniach, ogromnej większości balkonów, bram itd. Zresztą, na naszej stronie, na której uruchomiliśmy zbiórkę (link wklejam Panu poniżej) zobaczy Pan, jak prezentuje się na zdjęciach wykonanych przez nas w pierwszych kilku lokalizacjach.
Chcemy zrobić to z rozmachem i w sposób dostrzegalny na masową skalę, dlatego zaczynamy od BARDZO KONKRETNEGO CELU: 1000 BANERÓW przeciwko strefie czystego absurdu!
A może ktoś zapyta: dlaczego właśnie banery?
Odpowiem Panu wprost: gdyż nie ma lepszego rozwiązania, jeśli chodzi o skuteczność i zasięg. Mogą zawisnąć przy wielu drogach, w miejscach publicznych oraz prywatnych – jeśli ktoś zechce je powiesić u siebie. One po prostu przyciągają uwagę niemal każdego, kto przejeżdża bądź przechodzi w ich pobliżu.
Nasz cel to jest jasny przekaz do mieszkańców Warszawy i Krakowa (oraz obu aglomeracji), którzy często nie są świadomi tego, jak te nowe restrykcje mogą zmienić ich codzienne życie. Kontrole, mandaty, nachalna propaganda przeciwko używaniu samochodów – to już się zaczyna…
Nie możemy pozwolić na to, aby takie decyzje jak wprowadzenie tzw. Strefy Czystego Transportu podejmowano ponad głowami obywateli, bez zapytania ich o zdanie, bez przedstawienia dowodów na jego skuteczność, bez poszanowania polskiej Konstytucji i interesu mieszkańców największych polskich aglomeracji.
Rozwieszając banery z jednoznacznym przesłaniem powiemy prawdę o politykach, którzy wrobili nas w SCT. Adres na banerach prowadzi do naszej strony, na której opublikowaliśmy nazwiska radnych z Warszawy i Krakowa, którzy przegłosowali to bezprawie.
Proszę też pamiętać o jednym – w Krakowie wciąż możemy powstrzymać wprowadzenie SCT. Sprawa jest obecnie u Wojewody Małopolskiego, u którego złożyliśmy wniosek z obszernym uzasadnieniem, w którym domagamy się unieważnienia uchwały ustanawiającej nową „strefę”. Urząd Wojewódzki otrzymał dużo więcej takich pism i protestów od innych organizacji, od gmin z Małopolski oraz od zwykłych mieszkańców. Lada moment złożymy także 9 tysięcy podpisów zebranych w ramach naszej niedawno przeprowadzonej akcji petycyjnej „NIE dla Stref Czystego Transportu”.
Wiemy zatem, że nasze działania są dostrzegane, nasze argumenty są brane pod uwagę. Teraz mamy szansę dołożyć do nich efekt społecznej mobilizacji.
Co istotne, nasza nowa kampania banerowa to także szansa dla mieszkańców Mazowsza i Warszawy, gdzie już teraz kamerami wyłapuje się kierowców wjeżdżających do tamtejszej absurdalnej strefy. Nie wiem czy dotarły do Pana te wiadomości, ale nie tak dawno lobby klimatyczne gardłowało u warszawskich polityków, by zwiększyli liczbę kamer inwigilujących auta w SCT z 4 do 200!
Ale od stycznia przyszłego roku w stolicy zrobi się już naprawdę niebezpiecznie, gdyż rządzony przez Rafała Trzaskowskiego magistrat zaostrza progi wjazdu do „strefy”, wykluczając kolejnych mieszkańców: dla aut z silnikiem benzynowym będzie to Euro3 (rok produkcji od 2000), natomiast dla aut z silnikiem Diesla – Euro5 (2009).
Wie Pan, Tymon Grabowski (znany na YouTubie jako złomnik) na autoblogu Spider’s Web opisał swoje bezpośrednie doświadczenie z warszawską strefą czystego absurdu. Takich przypadków jak ten poniższy są już tysiące!
Proszę zobaczyć: jego celem było po prostu przejechanie z północnej do południowej części miasta, z pominięciem SCT. Zamiast przejechania 17 kilometrów, musiał pokonać ich aż 46!
Oto jego trasa:
Na tym polega absurd warszawskiej strefy: nie rozwiązuje żadnego problemu, w tym na pewno nie poprawia jakości powietrza, a zamiast tego – tworzy nowe. Oddajmy głos autorowi bloga:
Ostatecznie przejazd wokół strefy zajął mi ponad godzinę i przejechałem nie 44, a 46 km według wskazań licznika. Oznacza to, że zużyłem co najmniej 1,5 litra nadprogramowego paliwa, czyli wydałem 10,5 zł na samo objeżdżanie strefy. Oraz oczywiście wyemitowałem dodatkowe 4500 g dwutlenku węgla, nie wspominając o innych tlenkach azotu czy węglowodorach.
Od stycznia takich przypadków będzie w stolicy kilkukrotnie więcej! Dlatego też nie ustajemy w walce z absurdem SCT i zamierzamy pokazać to na naszych banerach, które będziemy rozsyłać i rozwieszać po Polsce.
Czy mogę liczyć na włączenie się przez Pana w tę inicjatywę sprzeciwu wobec SCT poprzez ufundowanie 1 lub 2 banerów?
Pragnę zapewnić, że każdy przekazany datek – wedle Pana możliwości i uznania – wykorzystamy na realizację tej akcji. Niech liczba banerów rozwieszonych po Polsce – co może Pan sprawdzać poprzez licznik zamieszczony na powyższej stronie – wzrasta z każdym dniem i zbliża się do naszego pierwszego celu: 1000 banerów z hasłem STOP „STREFOM CZYSTEGO TRANSPORTU”!
Dziękując za lekturę mojego listu, pozdrawiam Pana serdecznie.
Sławomir Skiba „Nie Oddamy Miasta” Fundacja Wolność i Własność
Tysiące Irlandczyków wyszły w niedzielę na ulice Dublina by wyrazić sprzeciw wobec rządowej polityki migracyjnej. Dla rdzennych mieszkańców Zielonej Wyspy nie ma większego znaczenia, czy egzotyczni cudzoziemcy, reprezentanci obcych, a niejednokrotnie wrogich kultur, przybywają do ich kraju legalnie, czy też bezprawnie. Wystarczająco bowiem dają się we znaki gospodarzom i ci najwyraźniej stracili już cierpliwość.
Jednym z głównych tematów demonstracji była kurcząca się dostępność mieszkań. Władze publiczne preferują także w tym względzie imigrantów, kosztem Irlandczyków. Jak podkreśla portal Rebel News, ci wyróżniają się na tle Europejczyków swoim podejściem do kwestii importu egzotycznych pseudo-uchodźców. Wiele nacji zostało już na tyle mentalnie mocno spacyfikowane przez wszechobecną propagandę, że jedynie przyglądają się obojętnie na to, jak tracą własne kraje na rzecz muzułmanów z Afryki czy Azji.
Irlandczycy protestują regularnie, chociaż ich wystąpienia są ignorowane bądź deprecjonowane przez środki masowego przekazu, które notorycznie zaniżają w swych relacjach liczbę uczestników manifestacji.
– Media przedstawiają wszystko tak, aby pasowało do narracji, która dzieli ludzi i określają ich mianem skrajnej prawicy – to słowa jednej z uczestniczek niedzielnej, wielotysięcznej demonstracji, która przeszła ulicami stolicy.
Demonstranci zwrócili się z apelem do rządu o wstrzymanie migracji, jako główne argumenty podając kryzys mieszkaniowy i problemy opieki zdrowotnej. Wyrazili też niezadowolenie wynikające z coraz bardziej powszechnego poczucia, że jako Irlandczycy nie czują się stawiani przez władze na pierwszym miejscu we własnym kraju.
Nie sposób rozwikłać kwestii deficytu mieszkań, a także udrożnić systemu medycznego bez zahamowania prowadzonej na masową skalę imigracji – podkreślał radny Malachy Steenson.
Na ulicach Dublina wraz z manifestującymi pojawiło się prawdziwe morze narodowych flag. Obrazek bardzo przypominał widoki znane nam z dorocznego Marszu Niepodległości na ulicach Warszawy. Liczba uczestników niedzielnego wydarzenia szacowana była nawet na kilkadziesiąt tysięcy osób. Wśród haseł pojawiły się między innymi żądania przywrócenia Irlandii Irlandczykom oraz lokalne parafrazy amerykańskiego zawołania MAGA. Maszerujący śpiewali narodowe pieśni.
„Trzy kobiety uczestniczące w marszu, z którymi rozmawiał reporter, stwierdziły, że większość lub całe swoje dotychczasowe życie spędziły w śródmieściu Dublina, obecnie zaś mają wrażenie, że zwykli ludzie są wypychani z miasta” – czytamy na portalu gript.ie.
Kilkuset kontr-manifestantów skrzykniętych przez lewicowy alians „Zjednoczeni Przeciwko Rasizmowi” wołało m.in.: „Uchodźcy są tu mile widziani”, „Prawa osób transseksualnych to prawa człowieka”.
Protesty przeciwko polityce migracyjnej władz zaplanowano również w miastach Irlandii Północnej – Belfaście oraz Ballymenie.
W przyrodzie nie wszystko da się przewidzieć. W przypadku starodrzewu nie każdy defekt jest widoczny, a wady mogą ujawnić się dopiero np. podczas ekstremalnej pogody – powiedział PAP dendrolog Wojciech Durlak. Aby zastąpić 100-letniego buka, należałoby posadzić około 2 tys. młodych drzew – dodał.
Tydzień temu w wąwozie Korzeniowy Dół w Kazimierzu Dolnym (woj. lubelskie) spadł odłamany konar na wycieczkę szkolną z Warszawy. Do szpitala trafiło 10 osób, w tym dziewięciu uczniów w wieku 11-12 lat. Po udzieleniu pierwszej pomocy siedem osób opuściło szpital. Śledztwo w tej sprawie prowadzi prokuratura. Gmina zapewnia, że przegląd drzew prowadzony był na bieżąco. Wąwóz pozostaje zamknięty do odwołania.
Dr hab. inż. Wojciech Durlak z Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie zwrócił uwagę, że w przyrodzie – nawet mimo monitoringu – nie wszystko da się przewidzieć. Jak zaznaczył, szczególnie w przypadku starodrzewu nie każdy defekt jest widoczny, a pewne wady mogą ujawnić się dopiero np. w momencie ekstremalnej pogody.
Zwrócił uwagę, że wąwozy charakteryzują się stromymi skarpami, a drzewa często nachylone są w kierunku dna wąwozu, przez co korzenie nie są tak dobrze zakotwiczone w gruncie. Do tego na Lubelszczyźnie przeważają wąwozy lessowe, gdzie gleba łatwo się wypłukuje. „Jednak drzewa sobie radzą w trudnych warunkach np. wykształcając mocniejsze korzenie kotwiące w kierunku przeciwnym niż te narażone na odkrycie” – dodał.
Ekspert podkreślił, że prace pielęgnacyjne powinny być priorytetem w przypadkach wykrytych nieprawidłowości, takich jak: zachwiana statyka, skutkująca niestabilnością drzewa; a także znaczny posusz gałęziowy, co może być spowodowane, m.in. poprzez różnego rodzaju nadłamania gałęzi i konarów, asymetrię koron, wady pnia, choroby infekcyjne czy słabe zakotwiczenie w gruncie.
Zapytany o sposoby pielęgnacji drzew zaczął od redukcji korony, którą można przeprowadzić w celu odciążenia i poprawy jej kształtu. Należy pamiętać, że zgodnie z zobowiązującymi przepisami usunięcie ponad 30 proc. żywej korony drzewa jest traktowane jako jego uszkodzenie, a powyżej 50 proc. – to już zniszczenie drzewa. Zwrócił uwagę, że nie wszystkie gatunki dobrze się regenerują po cięciach.
„Na przykład wierzby, topole czy lipy z reguły dobrze znoszą takie zabiegi, natomiast grab czy buk to gatunki, które po radykalnych cięciach mają słabą zdolność do regeneracji i zabliźniania ran, co wynika z ich cech fizjologicznych. W zasadzie w większości przypadków powinno się ograniczyć cięcia gałęzi do grubości nie większej niż 5 cm, bo inaczej będą się dłużej regenerować” – sprecyzował dendrolog.
W przypadku zagrożenia rozłamaniem pnia czy odłamaniem gałęzi lub konaru stosuje się oprócz zabiegów odciążających – jak podał – różnego rodzaju wiązania linowe, statyczne lub dynamiczne, spinające ze sobą wadliwie rozwinięte konary czy pnie. W skrajnych sytuacjach, gdzie wiązanie linowe się nie sprawdzi, można zastosować wiązania przewiertowe, które sztywno spinają drzewo śrubami.
„Przyroda jest nieprzewidywalna. Zdarza się, że mamy spróchniałe w środku drzewo, ściana żywej tkanki jest cienka, ale jest ono niskie, o szerokiej koronie, więc nic się niepokojącego nie dzieje. A z drugiej strony jest drzewo z niewielkimi uszkodzeniami wewnątrz pnia, ale za to z wysoko podkrzesanymi gałęziami i podniesionym środkiem ciężkości – i wtedy często się łamie. To przeciwieństwo tego, co byśmy podejrzewali; nie ma reguły – to biologia i fizyka” – ocenił ekspert.
Według niego nie ma potrzeby zamykania wąwozów ze względów bezpieczeństwa. Wystarczy to zrobić jedynie na czas prac pielęgnacyjnych. Zwrócił uwagę, że po każdym takim wypadku – jak chociażby w kazimierskim wąwozie – pojawiają się głosy na temat wycinki drzew. Jego zdaniem to jedno z najprostszych rozwiązań w kryzysowych sytuacjach, ale jeśli wytniemy drzewa – nie będzie to już wąwóz. „Wycinka nie wchodzi w rachubę. Aby posadzone w zamian nowe drzewa osiągnęły ten sam efekt co stare, to musimy czekać właściwie całe pokolenie – to nie jest gra warta świeczki” – ocenił.
Dodał, że drzewa znajdujące się na skarpach wąwozów chronią także grunt przed erozją, bo korzenie spowalniają spływ wód opadowych i roztopowych. Jak zaznaczył, wąwozy lessowe stanowią o unikatowym dziedzictwie Lubelszczyzny, dlatego – w jego opinii – warto chronić te naturalne tereny i dbać o bezpieczeństwo poprzez ścisły monitoring.
Durlak podkreślił, że dorosłe drzewo o metrze kwadratowym powierzchni liściowej wydziela do atmosfery w ciągu sezonu wegetacyjnego 0,5-1 kg czystego tlenu. Jeden hektar lasu w ciągu 24 godzin wytwarza około 700 kilogramów tlenu, a dorosła 60-letnia sosna produkuje tlen dla trzech osób.
„Wycinając dorosłe drzewa i sadząc młode nie uzyskamy efektu, jaki daje nam starodrzew. Np. by zastąpić 100-letniego buka, należałoby posadzić około 2 tys. młodych drzew o objętości korony metr sześcienny każde. Jak wyliczono kiedyś w Niemczech, koszt takiego przedsięwzięcia wyniósłby ok. 150 tys. euro. Większości się wydaje, że sprawę wycinki można załatwić 2-3 nowymi nasadzeniami, ale to tak nie działa – należy spojrzeć długofalowo na ten problem” – zaznaczył dendrolog.
„Nie przyjeżdżajcie tutaj”: Belgia rozpoczyna kampanię mającą na celu odstraszenie migrantów od przyjazdu na jej terytorium
W umowie koalicyjnej partie rządzące zobowiązały się w lutym ubiegłego roku do „zintensyfikowania i unowocześnienia kampanii odstraszających”.
W umowie koalicyjnej partie rządzące zobowiązały się w lutym ubiegłego roku do „zintensyfikowania i unowocześnienia kampanii odstraszających”.Pomiń reklamę
„Ośrodki recepcyjne w Belgii są pełne, więc nie przyjeżdżajcie tutaj”. Belgia rozpoczęła kampanię cyfrową w środę 19 marca, której celem jest odwiedzenie osób ubiegających się o azyl od podróżowania do nizinnego kraju. Anneleen Van Bossuyt, minister ds. azylu i migracji, członkini flamandzkiej nacjonalistycznej partii N-VA , przewodzi kampanii .
„Belgia nie jest już krainą mlekiem i miodem płynącą [wyimaginowanym krajem, w którym wszystko jest dostępne w obfitości , przyp. red.] ” – podsumowała w komunikacie prasowym. W swojej umowie koalicyjnej partie rządzące rzeczywiście zobowiązały się do „zintensyfikowania i unowocześnienia kampanii odstraszających, w tym internetowych ” .
W umowie koalicyjnej partie rządzące zobowiązały się w lutym ubiegłego roku do „zintensyfikowania i unowocześnienia kampanii odstraszających”.
„Ośrodki recepcyjne w Belgii są pełne, więc nie przyjeżdżajcie tutaj”.
Belgia rozpoczęła kampanię cyfrową w środę 19 marca, której celem jest odwiedzenie osób ubiegających się o azyl od podróżowania do nizinnego kraju. Anneleen Van Bossuyt, minister ds. azylu i migracji, członkini flamandzkiej nacjonalistycznej partii N-VA , przewodzi kampanii .
„Belgia nie jest już krainą mlekiem i miodem płynącą [wyimaginowanym krajem, w którym wszystko jest dostępne w obfitości , przyp. red.] ” – podsumowała w komunikacie prasowym. W swojej umowie koalicyjnej partie rządzące rzeczywiście zobowiązały się do „zintensyfikowania i unowocześnienia kampanii odstraszających, w tym internetowych ” .
„Najsurowsza polityka migracyjna”
„Celem tej inicjatywy jest poinformowanie osób ubiegających się o azyl lub osób w tranzycie do naszego kraju, że nasza sieć recepcyjna jest całkowicie przepełniona. Musimy zapewnić im dokładne informacje ” – wyjaśnił Les Figaro Urząd Imigracyjny (IBZ) . Ta dyrekcja generalna Federalnej Służby Publicznej Spraw Wewnętrznych – odpowiednik francuskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych – uruchomiła kampanię w Internecie, na YouTube i WhatsApp.
Francuskie Zgromadzenie Narodowe podjęło przełomową decyzję o likwidacji wszystkich stref niskiej emisji w kraju. Wynikiem głosowania z 28 maja 2025 roku było 98 głosów za zniesieniem przeciwko 51 głosom za utrzymaniem. Decyzja ta stanowi symboliczne zwycięstwo zdrowego rozsądku nad ideologią ekologiczną, która przez lata dzieliła społeczeństwo francuskie na bogatszych i biedniejszych. Tymczasem Polska, ignorując negatywne doświadczenia zachodnich sąsiadów, konsekwentnie wprowadza te kontrowersyjne rozwiązania w kolejnych miastach.
Francuscy politycy różnych opcji politycznych – od prawicowego Zjednoczenia Narodowego, przez centrum, po lewicową Francję Niepokorną – dostrzegli fundamentalny problem stref niskiej emisji. Okazało się, że zamiast poprawiać jakość powietrza, głównie pogłębiały one nierówności społeczne. Osoby o niższych dochodach, mieszkańcy obszarów wiejskich oraz przedsiębiorcy prowadzący małe firmy zostali pozbawieni możliwości swobodnego poruszania się po własnym kraju.
Przeciwnicy stref we Francji słusznie argumentowali, że regulacje te uderzają głównie w tych, których nie stać na zakup nowych, drogich pojazdów elektrycznych lub hybrydowych. Brak odpowiedniej infrastruktury transportowej w wielu regionach sprawił, że alternatywy dla indywidualnego transportu po prostu nie istnieją. Mieszkaniec małej miejscowości pod Lyonem czy Paryżem, który musi dojeżdżać do pracy starszym dieslem, zostaje automatycznie wykluczony z życia ekonomicznego centrum.
Jeśli ustawa zostanie ostatecznie przyjęta przez francuski Senat, ponad 2,7 miliona pojazdów będzie mogło wrócić na ulice takich miast jak Paryż czy Lyon. To oznacza przywrócenie podstawowego prawa obywatelskiego – swobody poruszania się.
============================
W Polsce sytuacja rozwija się w przeciwnym kierunku. Warszawa jako pierwsza uruchomiła strefę czystego transportu 1 lipca 2024 roku, obejmującą 37 kilometrów kwadratowych centrum miasta. Ograniczenia dotykają właścicieli samochodów benzynowych starszych niż z 1997 roku oraz diesli sprzed 2005 roku. To rozwiązanie, które w praktyce oznacza wykluczenie najbiedniejszej części społeczeństwa z dostępu do centrum stolicy.
Kraków poszedł jeszcze dalej, wprowadzając od stycznia 2026 roku jeszcze bardziej restrykcyjne przepisy. Radni miasta, mimo burzliwych protestów mieszkańców, przyjęli uchwałę zakazującą wjazdu autom benzynowym starszym niż z 2005 roku oraz dieslem sprzed 2014 roku. Strefa obejmie obszar do IV obwodnicy miasta, praktycznie blokując dostęp do centrum dla tysięcy mieszkańców regionu.
Wrocław planuje podobne rozwiązania na 2025 rok, które mają objąć 6 procent powierzchni miasta, w tym najważniejsze dzielnice handlowe i usługowe. Plany te spotykają się z rosnącym oporem lokalnych przedsiębiorców i mieszkańców, którzy słusznie obawiają się o swoje możliwości ekonomiczne.
Najgorsze jednak dopiero nadchodzi. Nowe przepisy wprowadzają obowiązek tworzenia stref czystego transportu we wszystkich miastach powyżej 100 tysięcy mieszkańców, w których przekroczono poziom dwutlenku azotu. Dotyczy to już Krakowa, Wrocławia i Katowic, ale potencjalnie może objąć aż 37 polskich miast. To oznacza systematyczne wykluczanie milionów Polaków z dostępu do centrów największych ośrodków miejskich.
Krytycy tych rozwiązań słusznie wskazują na fundamentalne problemy. Po pierwsze, strefy te tworzą społeczeństwo dwóch prędkości – bogatych, którzy mogą sobie pozwolić na nowe auta, i biednych, którzy zostają wykluczeni. Po drugie, skuteczność ekologiczna tych rozwiązań pozostaje wątpliwa – najstarsze pojazdy stanowią marginalny procent całej floty, ale ich właściciele to często osoby, które nie mają środków na wymianę samochodu.
Po trzecie, alternatywy w postaci komunikacji publicznej w polskich miastach wciąż są niewystarczające, szczególnie dla mieszkańców przedmieść i okolicznych gmin. Po czwarte, koszty kontroli i egzekwowania przepisów obciążają budżety miast, które mogłyby te środki przeznaczyć na rzeczywistą poprawę infrastruktury.
Przedsiębiorcy, szczególnie ci prowadzący małe firmy transportowe, kurierskie czy rzemieślnicze, stoją przed dramatycznym wyborem: albo ponieść ogromne koszty wymiany floty pojazdów, albo zostać wyeliminowani z rynku. To szczególnie dotkliwe dla firm rodzinnych, które przez dekady budowały swoją pozycję rynkową.
Mandaty za wjazd do strefy wynoszące do 500 złotych stanowią dodatkowy cios dla budżetów rodzinnych. Dla osoby zarabiającej minimalną pensję taki mandat oznacza utratę znacznej części miesięcznych dochodów.
Francuzi pokazali, że można mieć odwagę przyznania się do błędu i wycofania z nietrafionych regulacji. Ich przykład powinien być sygnałem ostrzegawczym dla polskich polityków, którzy wciąż forsują ideologiczne rozwiązania kosztem zwykłych obywateli. Podczas gdy zachodni sąsiedzi uczą się na własnych błędach i przywracają swoim mieszkańcom podstawowe prawa, Polska kroczy w przeciwnym kierunku, wprowadzając coraz bardziej restrykcyjne ograniczenia dla motoryzacji.
Czas najwyższy, aby polscy samorządowcy wzięli przykład z francuskich kolegów i zrezygnowali z dzielenia społeczeństwa na lepszych i gorszych kierowców. Prawdziwa troska o środowisko nie może odbywać się kosztem wykluczenia społecznego najuboższych obywateli.
Irańskie rakiety nad Izraelem. Czy Francja „oberwie” rykoszetem?
(Emmanuel Macron)
Francja posiada największą w Europie diasporę żydowską, a jednocześnie rosnącą w liczebność i siłę mniejszość muzułmańską. Atak Izraela na Iran i riposta rakietowa tego kraju wzbudzają nad Sekwaną duże zaniepokojenie. Władze obawiają się przeniesienia tego konfliktu na terytorium Francji.
We Francji istnieją coraz mocniejsze nastroje antyizraelskie i rośnie liczba aktów uznawanych za antysemickie. W podparyskim i imigranckim departamencie Seine-Saint-Denis palestyńska flaga została 13 czerwca oficjalnie podniesiona na maszcie ratusza Saint-Denis, a ten weekend ma być we Francji dniem „mobilizacji na rzecz Palestyny”. Wezwało do tego kilka dużych central związkowych. Warto podkreślić, że palestyńska flaga została wciągnięta na maszt przed merostwem Saint Denis w obecności ambasador Palestyny we Francji.
Wszystko to spowodowało, że prezydent Emmanuel Macron ogłosił podniesienie stanu alertu bezpieczeństwa w ramach operacji antyterrorystycznej „Sentinel”. Macron zapewnił, że „podjęto środki w celu zagwarantowania bezpieczeństwa „naszych obywateli, naszych żołnierzy i naszych ambasad w regionie”. „Nadchodzące dni są niezwykle niebezpieczne dla całego regionu i nie tylko” – powiedział francuski prezydent.
Jego zdaniem „izraelskie ataki na Iran to nowy etap wojny” na Bliskim Wschodzie. Prezydent mówił wprost o możliwych „zagrożeniach” dla Francji, przypominając, że Iran już „wykazywał swoją zdolność do przeprowadzania działań terrorystycznych” za granicą. Dlatego w ramach operacji Sentinel Force przewiduje się m.in. rozmieszczenie dodatkowych patroli wojskowych wokół wrażliwych obiektów infrastruktury, a także do pilnowania miejsc uczęszczanych przez Francuzów i turystów. Macron zalecił także wstrzymanie się od wyjazdów w region konfliktu. Poinformował również o postawieniu w stan podwyższonej gotowości francuskich sił wojskowych w regionie Bliskiego Wschodu.
Prezydent Republiki wezwał „wszystkie strony do zachowania powściągliwości”. Dodał, że „nie ma zamiaru” angażować kraju w ten konflikt, ale zaznaczył, że Francja będzie jednak mogła uczestniczyć w „operacjach obronnych Izraela”. Mówiąc o irańskim programie nuklearnym, Macron dodał, że „w tym kontekście Francja potwierdza prawo Izraela do swojej ochrony i zapewnienia sobie bezpieczeństwa”.
„Nie możemy żyć w świecie, w którym Iran posiada broń jądrową” — oświadczył prezydent, twierdząc, że zagraża to nie tylko regionowi, ale także Europie. [kotuś, a dlaczego ci to przeszkadza? pozatem – ten twój wywiad jest do dupy (oh, przepraszam, że dotykam niechcący twych zainteresowań.). md
Dla Emmanuela Macrona Iran jest „blisko krytycznego etapu”, który „pozwoli mu produkować urządzenia nuklearne”. Zaznaczył jednak, że Paryż „nie planuję udziału w żadnej ofensywnej operacji”. Według Macrona, konflikt będzie też miał poważne „globalne konsekwencje gospodarcze”, w tym pod względem produkcji ropy naftowej i zapowiedział przygotowania na różne scenariusze.
Zapalił też „ogarek” przed pro-palestyńskimi nastrojami we własnym społeczeństwie. Emmanuel Macron oświadczył, że „zdemilitaryzowane państwo palestyńskie” jest niezbędnym warunkiem” pokoju regionalnego. Poinformował także, że konferencja ONZ na temat państwa palestyńskiego, która miała się odbyć w przyszłym tygodniu w Nowym Jorku, „musi zostać przełożona ze względów logistycznych i bezpieczeństwa, chociaż nie zmienia to „naszej determinacji do kontynuowania wdrażania rozwiązania dwupaństwowego”.
Przestarzałe F-14, hipersoniczne pociski „Fattah”, zabójcze drony: jaką wagę militarną ma Iran w porównaniu z Izraelem?
Był czas, kiedy armia irańska była – obok Izraela – najpotężniejszą na Bliskim Wschodzie. Ale w tym czasie państwo imperialne rządzone przez perską dynastię Pahlawi było nie tylko sojusznikiem państwa żydowskiego, ale także „przyjacielem” i jako takie współpracowało w sprawach wojskowych, podpisując nawet umowę w 1977 r. w sprawie rozwoju wspólnych pocisków balistycznych.
Dziś oba kraje, obecnie zaprzysiężeni wrogowie, nigdy nie były bliżej otwartej wojny. Izrael zaatakował dziesiątki obiektów nuklearnych i wojskowych w Iranie w nocy z czwartku na piątek, zabijając w szczególności przywódcę Gwardii Rewolucyjnej. Armia izraelska ogłosiła wielodniową operację w celu wyeliminowania „zagrożenia nuklearnego” ze strony Iranu. Teheran obiecał „silną odpowiedź”. Od dawna przygotowując się na taką ewentualność, Republika Islamska rozwijała swoje siły zbrojne odpowiednio przez cztery dekady.
Jaime Gurpegui napisał artykuł dla InfoVaticana.com (17 czerwca), w którym krytykuje promowanie przeciętności w wyborze biskupów i kardynałów. Jest to powszechne zjawisko w Watykanie od co najmniej nieudanego Soboru Watykańskiego II.
Gurpegui wspomina o „niepokojącym braku intelektualnej, filozoficznej i teologicznej arystokracji” wśród biskupów.
Cechy, które niegdyś były podstawowymi wymogami wyniesienia do episkopatu – osąd, doktrynalna jasność i systematyczne myślenie – zostały zastąpione przez „dyplomację”, „umiejętności zarządzania”, „fotogeniczne uśmiechy” i „mistrzostwo w duszpasterskich prezentacjach PowerPoint”.
Nic dziwnego, że analiza wzorców interakcji z duchownymi ujawnia druzgocący wniosek, pisze Gurpegui: „Mniej niż 10% księży, z którymi regularnie rozmawiamy, wykazuje naprawdę jasne, wyraźne i systematyczne idee w filozofii i teologii”.
Reszta miesza po trochu wszystkiego, jak postmodernistyczna paella, lub powtarza banały z pobłażliwą miną i zagubionym spojrzeniem.
Biskupi nie są dużo lepsi. Nie są na poziomie filozoficzno-teologicznym przeciętnego księdza obrządku rzymskiego.
Wielu biskupów ukończyło „standardowe posoborowe seminarium” podczas intelektualnego pustkowia lat 1970-1990, co zaowocowało sentymentalną, niejednoznaczną hierarchią niezdolną do odróżnienia trwałej zasady doktrynalnej od modnego wydarzenia z udziałem balonów.
Ze względu na brak wiedzy, ich zrozumienie wiary i magisterium jest boleśnie powierzchowne, co prowadzi do pozbawionych kontekstu interpretacji z cytatami z Ewangelii Mateusza obok oświadczeń ONZ w sprawie imigracji.
Przeciętny język episkopatu jest dwuznaczny i cukierkowy, pozbawiony treści teologicznej. Dużo w nim „chodzenia razem”, „wsłuchiwania się w wołanie ziemi” i „duszpasterskiej czułości”, ale mało zdolności do jasnego przedstawiania faktów doktrynalnych.
Przykład? „Proszę spróbować zapytać, czy piekło istnieje i czy jest zamieszkane. Otrzyma pan odpowiedź w formie wiersza”.
Gurpegui wyjaśnia, że episkopat powinien być „elitą teologicznej inteligencji, doktrynalnej cnoty i odwagi, by nauczać, poprawiać i rządzić z jasnością i miłością”.
Zamiast tego, w wielu przypadkach mamy biskupów, którzy są słabo przygotowani do doktrynalnej walki, jakiej wymaga dziś Kościół. Zmiana tego stanu rzeczy wymagałaby lat szkoleń.
Dla Gurpegui najpoważniejszą rzeczą jest to, że przeciętność jest promowana jako „cnota”.
Ci, którzy nie wstrząsają łodzią, którzy nie mówią jasno, którzy są biegli w podwójnej mowie i którzy nie wiedzą nic o teologii, są uważani za kandydatów do episkopatu: „I oto jesteśmy„.
Tak, są w naszych sklepach. Co bardzo istotne, dodatek owadów jadalnych nie będzie podany w składzie produktu po polsku. Będzie podany w języku łacińskim! Także czytać uważnie skład i szukać w nim łacińskich wyrazów.
Poniżej: lista dodatków z owadów, które są w produktach spożywczych w Polsce:
[Już w tytule on się myli: To był atak bez wypowiedzenia, bez „wojny”. Cały artykuł – to czyjś „materiał propagandowy”. Nie wiem, czyj – nie chce mi się spekulować. Co najmniej 90% tekstu – to prawda. Ale dlaczego Iran nie wykorzystał medialnie? To przecież potężna broń – M. Dakowski]
Na kilka dni przed pierwszymi atakami irańscy hakerzy przeprowadzili jedną z najbardziej niszczycielskich operacji cybernetycznych we współczesnej historii, zdobywając oszałamiające 3 terabajty ściśle tajnych izraelskich danych wywiadowczych. Nie tylko tajemnice wojskowe… ale i kompromaty. Pliki szczegółowo opisujące rozległe operacje inwigilacyjne Izraela, w tym programy głębokiego ukrycia w Stanach Zjednoczonych.
A co się w nich znajduje? Dowody zbrodni – niewypowiedzianych zbrodni – angażujących jednych z najpotężniejszych ludzi na Ziemi.
Tu nie chodzi tylko o wojnę. Chodzi o szantaż, zdradę i globalny domek z kart na krawędzi upadku.
Według Mossadu świat to nie tylko scena – to ich scena. Obsadzają siebie w roli reżyserów, producentów i głównych aktorów w globalnym psy-op zaprojektowanym w celu manipulowania percepcją i rozwijania ich agendy.
To nie jest teoria – oni sami to przyznają. Jest to zawarte w ich oficjalnym motto: „prowadzić wojnę poprzez oszustwo i podstęp”.
W samym sercu globalnego oszustwa Izraela leży rozległa sieć szpiegostwa i szantażu, z którą Jeffrey Epstein był nie tylko powiązany, ale stanowił jej kluczową część.
Jego sieć VIP-ów, jego rezydencje okablowane ukrytymi kamerami, jego powiązania z agencjami wywiadowczymi – wszystkie wątki w znacznie większej operacji opartej na inwigilacji i przymusie.
W tym tygodniu irańscy hakerzy uzyskali dostęp do części tajnych plików wywiadowczych Mossadu.
Co znajduje się wśród rewelacji? To, co opisują jako osobiste archiwum szantażu Netanjahu – prywatne nagrania światowych przywódców i polityków przechwycone przez ukryte kamery w ich domach, wraz ze zhakowanymi danymi z telefonów i laptopów.
Rzekomo ta skarbnica była wykorzystywana do kontrolowania nie tylko przeciwników, ale także wpływowych osobistości zarówno w Izraelu, jak i poza nim.
Tak niszczycielska była natura kompromatu, że Netanjahu wiedział, że nie ma czasu do stracenia. To nie było zwykłe naruszenie – było to egzystencjalne zagrożenie dla globalnych wpływów Izraela i sieci cieni, na których polegał. W ciągu kilku godzin od włamania wypowiedziano wojnę.
Pod przykrywką „obrony prewencyjnej” izraelskie samoloty bojowe rozpoczęły skoordynowane ataki na kluczowe irańskie obiekty wojskowe i wywiadowcze. Prawdziwym celem nie była jednak broń, lecz ludzie: wyżsi rangą agenci operacyjni. I serwery danych. Ukryte bunkry. Wszystko i wszyscy, którzy mogli posiadać lub ujawnić to, co odkrył Iran.
Dlaczego tak pilnie? Ponieważ jeśli nawet ułamek tego kompromatu zostanie upubliczniony – jeśli świat zobaczy prawdziwą skalę izraelskich operacji szantażu, ich głębokie powiązania z zachodnimi instytucjami, ich uzbrojenie w pedofilię i jak daleko posunęli się w zarządzaniu geopolityką – skutki będą katastrofalne.
Tu nie chodzi o ochronę bezpieczeństwa narodowego. Chodzi o zachowanie iluzji – i zapewnienie, że świat nigdy nie zajrzy za kurtynę.
Pozwól, że przedstawię ci tylko przedsmak tego, do czego są gotowi się posunąć.
Pierwsze studium przypadku: Jeffrey Epstein. Oficjalna wersja mówi, że zmarł w celi nowojorskiego więzienia. Ale ci, którzy o tym wiedzą, nie kupują tego – i ty też nie powinieneś. Kiedy upał stał się nie do zniesienia, a ryzyko narażenia zbyt duże, nie poświęcili go… uratowali go.
Epstein został przemycony z USA pod nosem tak zwanego wymiaru sprawiedliwości i po cichu wrócił do Izraela. Aktywa o wysokiej wartości były chronione za wszelką cenę. To była mistrzowska klasa w wprowadzaniu w błąd – Izrael pociągał za sznurki, kpiąc z amerykańskiego prawa i pokazując, jak głęboko sięgają ich wpływy.
Drugie studium przypadku: 9/11.
Tak, ten 9/11. Zostań ze mną. Ponieważ odkryte przez nas dowody nie tylko budzą wątpliwości.
Wysadzają w powietrze oficjalną narrację.
Netanjahu po raz pierwszy „przewidział” atak na World Trade Center w swoim manifeście z 1995 roku „Walka z terroryzmem: jak demokracje mogą pokonać krajowych i międzynarodowych terrorystów”.
Jakby tego było mało, jest jeszcze wideo, w którym Netanjahu w mrożący krew w żyłach sposób wyjaśnia szczegóły tego, co dokładnie miało się wydarzyć 11 września 2001 roku.
Dla każdego, kto myśli: „Jasne, może Netanjahu wiedział o 11 września, ale tym razem mówi prawdę o irańskiej broni masowego rażenia…”.
Pomyśl jeszcze raz. Amerykański wywiad ocenił zaledwie kilka tygodni temu, że Iran nie buduje broni nuklearnej.
Oto rzeczywistość: Netanjahu od ponad 30 lat woła jak wilk o „nieuchronnej” irańskiej bombie atomowej. Co roku nowy termin. Każdego roku świat zbliża się do wojny opartej wyłącznie na strachu i zmyśleniach.
Brzmi znajomo? Powinno. Dokładnie ten sam scenariusz zastosował w przypadku Saddama Husajna – karmiąc administrację Busha przesadzonymi twierdzeniami o irackiej broni masowego rażenia, aby naciskać na wojnę.
Rezultat? Brak broni masowego rażenia. Tylko niekończący się rozlew krwi, destabilizacja i spuścizna kłamstw.
Prawda jest taka, że Netanjahu nie tylko wiedział o 9/11 z wyprzedzeniem – stał za tym Izrael. A dla tych, którzy chcą zejść do króliczej nory, dowody są nie tylko poszlakowe – są przytłaczające.
Na wiele lat przed 11 września wybitni izraelscy rabini głosili podobno o nadchodzącym zniszczeniu dwóch głównych budynków w Nowym Jorku – twierdząc, że będzie to początek nowej ery ogromnych wojen.
Niektórzy nawet odwiedzili World Trade Center, mówiąc przechodniom, by „pożegnali się” z wieżami.
Była to długoterminowa operacja, zaplanowana z wieloletnim wyprzedzeniem, z aktywami osadzonymi wewnątrz World Trade Center i agentami Mossadu rozmieszczonymi w całym kraju w rolach pomocniczych.
Niektórzy z nich zostali nawet zatrzymani, ale ich historie szybko zniknęły z nagłówków gazet.
Tańczący Izraelczycy zostali zwolnieni po dziesięciu tygodniach i wrócili do Izraela, gdzie pojawili się w telewizji …. i przyznali, że wiedzieli o zamachach z 11 września i byli w Nowym Jorku, „aby udokumentować ataki”.
Cała operacja była pełna niespójności – niechlujna, pospieszna i pełna dziur. Ale nic z tego nie miało znaczenia, ponieważ media i rząd milczały, odmawiając zadawania właściwych pytań lub ujawnienia prawdziwych dowodów.
Potrzebujesz przypomnienia, do jakiego absurdu doszło? Powiedziano nam, że paszport porywacza cudem przetrwał kulę ognia eksplozji paliwa lotniczego i unosił się na ziemi, całkowicie nienaruszony – tuż obok tlących się ruin.
Pomyśl o tym. Paszport przetrwał to, co nie udało się czarnym skrzynkom.
Do tego dochodzi fakt, że głosy porywaczy, puszczane światu w telewizji, były wypowiadane przez Izraelczyka-hebrajczyka.
I nigdy nie należy zapominać o tym pomijanym elemencie układanki: grupie tak zwanych „izraelskich studentów sztuki” z nieograniczonym dostępem do pięter od 89. do 95. północnej wieży – przez cztery lata poprzedzające 11 września.
Nie pracownicy ochrony. Nie konserwatorzy. Po prostu rotująca załoga, z której część została potwierdzona jako agenci Mossadu z doświadczeniem w zakresie materiałów wybuchowych, z najlepszym dostępem do pięter, które później zostaną zniszczone.
Sprawdź to – wszystko tam jest. Nazywali siebie E-TEAM i GELATIN. Tak, Gelatin – jak w żelu wybuchowym.
Przypadek? A może ciche ostrzeżenie, ukryte na widoku?
Dlaczego kluczowe dokumenty związane z 9/11 są nadal utajnione, dekady później? Jest tylko jeden powód: ponieważ prawda jest bardziej niebezpieczna niż oficjalna historia.
Oni nie chronią bezpieczeństwa narodowego – oni chronią się przed nami. Przed opadem, który nastąpiłby, gdyby opinia publiczna kiedykolwiek dowiedziała się, co naprawdę wydarzyło się tego dnia.
Mając tak mroczne i wybuchowe sekrety, nic dziwnego, że wolą pogrążyć świat w III wojnie światowej, niż pozwolić, by prawda wyszła na jaw.
Musimy nadal odrzucać kłamstwa – nieustannie. Największym aktem oporu jest ujawnienie prawdy.
