„Dobrze przygotowany Polexit” to jedyna alternatywa dla bankructwa, wywłaszczenia i utraty suwerenności – przekonuje Grzegorz Braun. Polski poseł do Parlamentu Europejskiego w programie u Moniki Jaruzelskiej w mocnych słowach podsumował obecną politykę Brukseli. Opowiedział się za powrotem do modelu współpracy opartego na strefie wolnego handlu, a nie dyktacie urzędniczym.
Polityk nie gryzł się w język, diagnozując obecną sytuację Polski w strukturach europejskich jako „matnię eurokołchozową”. Według Brauna, dyskusja o opuszczeniu Unii Europejskiej nie powinna być tematem tabu, a realnym planem ratunkowym wobec procesów, które – jego zdaniem – prowadzą do degradacji polskiej gospodarki i bezpieczeństwa.
– Alternatywą jest każdy z tych procesów już wdrożonych, już przez Unię Europejską zadekretowanych, przegłosowanych, podżyrowanych przez Parlament Europejski. A to jest pakt migracyjny, a więc podmiana ludności i oczywiście islamizacja całego kontynentu, w tym Polski, centra integracji cudzoziemców – mówił Braun.
– Dalej, Zielony Ład, Mercosur. Szanowni Państwo, to jest wyrok na polskie rolnictwo. To jest wyrok na polskie górnictwo wykonywany. Jeżeli nie wrócimy do węgla, to jesteśmy bankrutami, a bankrut podlega wywłaszczeniu. I to teraz będą raty galopujące. Wywłaszczenie Polaków we własnym kraju – kontynuował.
Odrzucił narrację, jakoby polski rząd mógł skutecznie zablokować te procesy, twierdząc, że dzieją się one „z automatu”.
Jednym z postulatów wysuniętych przez polityka jest natychmiastowe zaprzestanie uiszczania składki członkowskiej do unijnego budżetu. Braun zbagatelizował ewentualne kary umowne, sugerując, że bilans zysków i strat przemawia za odcięciem finansowania Brukseli.
– Te pieniądze, które nam Unia Europejska daje… No proszę państwa, a za jakie pieniądze oddacie portfel sąsiadowi, który obieca wam, że będzie wam wypłacał kieszonkowe? Za jakie pieniądze oddacie akt własności swojego mieszkania sąsiadom, którzy obiecają, że wam lepiej od was samych to mieszkanie umeblują i będą pilnowali, żeby było bezpieczne przed włamywaczami? No nikt normalny tak nie robi – mówił.
Odpowiadając na obawy dotyczące izolacji Polski po ewentualnym Polexicie, Braun przywołał przykład Wielkiej Brytanii oraz państw należących do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA). Przekonywał, że możliwe jest zachowanie korzyści gospodarczych i swobody podróżowania (Schengen) bez podległości politycznej wobec Komisji Europejskiej.
– Jest alternatywa, to znaczy są na kontynencie europejskim państwa, które do Unii Europejskiej nie należą i wszechwładzy Reichsführerin von der Leyen nie podlegają. I to jest Norwegia, Szwajcaria, Islandia. (…) Nie należy odcinać Polski od możliwości robienia interesów na różnych kierunkach – kontynuował prezes Konfederacji Korony Polskiej.
Polski poseł do Parlamentu Europejskiego odniósł się również do swojej aktywności w PE, wspominając głosowanie przeciwko zakazowi importu rosyjskiego gazu. Braun tłumaczył, że jego sprzeciw wynikał z dbałości o portfele Polaków, sugerując, że obecne sankcje są fikcją, która jedynie podbija ceny surowca poprzez pośredników.
– Głosowałem w Parlamencie Europejskim, jak się później okazało, jako jedyny Polak, przeciwko dekretowaniu, że na kontynencie europejskim nie będzie się kupować gazu z Rosji. Szanowni Państwo, co to znaczy? To znaczy, że głosowałem przeciwko temu, żeby Polska była skazana na kupowanie droższego gazu, rosyjskiego, zamiast tańszego, rosyjskiego. Dlaczego? Dlatego, że ten, który jest tutaj w obiegu bardzo często jest nie mniej ruski, niż by był, tylko że jest obłożony narzutami – podkreślał.
Kończąc swoją wypowiedź, Grzegorz Braun zaapelował o ochronę budżetów domowych przed polityką unijną, która jego zdaniem sztucznie zawyża koszty życia i energii. – Jak nie Polexit, to Wypieprzpol przynajmniej– podsumował ironicznie Braun.
NCZAS.INFO | Przewodniczący czeskiej Izby Poselskiej Tomio Okamura. / Fot. PAP/CTK
Przewodniczący czeskiej Izby Poselskiej Tomio Okamura wywołał polityczną burzę. Noworoczne wystąpienie, w którym w kontekście Ukrainy powiedział m.in. „niech kradną, ale nie z naszych pieniędzy”, a rządzących tam ludzi określił mianem „złodziei budujących złote toalety”, spotkało się z wielkim oburzeniem Kijowa i czeskiej opozycji.
W opublikowanym noworocznym orędziu lider Ruchu Wolność i Demokracja Bezpośrednia (SPD) nie przebierał w słowach. Okamura skrytykował militarną pomoc dla Kijowa, nazywając wojnę „całkowicie bezsensowną”. Jego zdaniem środki publiczne powinny trafiać do czeskich emerytów, osób niepełnosprawnych i rodzin, a nie być marnowane na zbrojenia pod dyktando „prowojennej propagandy”.
Polityk przekonywał, że nie można rozdawać pieniędzy czeskich obywateli cudzoziemcom, a zachodnia pomoc służy jedynie firmom zbrojeniowym produkującym „mało skuteczną broń”, niszczoną przez Rosjan „jeszcze przed dotarciem na front”.
Najostrzejsze oskarżenia padły jednak pod adresem ukraińskich władz. Przewodniczący czeskiej izby niższej parlamentu mówił o „juncie Zełenskiego” i „ukraińskich złodziejach”, którzy budują sobie złote toalety. Okamura sformułował tezę, że Czechy muszą „wyskoczyć z brukselskiego pociągu”, który – jego zdaniem – zmierza w kierunku trzeciej wojny światowej. Podsumował swoje wywody stwierdzeniem, że Ukraińcy mogą kraść, „ale już nie z naszych pieniędzy”, dodając, że taki kraj nie powinien należeć do Unii Europejskiej.
Reakcja strony ukraińskiej była błyskawiczna. Ambasador Ukrainy w Pradze Wasyl Zwarycz określił te słowa mianem niegodnych, całkowicie niedopuszczalnych i – a jakże – ukształtowanych pod wpływem rosyjskiej propagandy. Dyplomata wyraził oczekiwanie, że czeskie władze oraz społeczeństwo odpowiednio ocenią postawę polityka pełniącego tak wysoką funkcję państwową. Do krytyki dołączył również przewodniczący ukraińskiego parlamentu Rusłan Stefanczuk.
Minister spraw zagranicznych Czech Petr Macinka przekazał agencji CTK, że nie uważa za stosowne, aby ambasador obcego państwa publicznie oceniał wypowiedzi jednego z najwyższych przedstawicieli czeskiego państwa. – Jeśli jakakolwiek misja dyplomatyczna ma zastrzeżenia lub pytania, istnieją standardowe kanały dyplomatyczne. Polityka czeska jest sprawą obywateli Czech i ich demokratycznie wybranych przedstawicieli – zaznaczył Macinka.
Oburzona jest także czeska „opozycja”. Obywatelska Partia Demokratyczna (ODS) zapowiedziała zainicjowanie procedury odwoławczej. Padają określenia o „hańbie całych Czech”, a nawet o „kolaboranckich wypowiedziach” Okamury.
Bruksela dokonywała karkołomnych wyczynów, by skonfiskować rosyjskie pieniądze, finansować nimi wojnę z Rosją, i stwarzać pozory, że ich nie zabrała. Próby zakończyły się klęską, Komisja przegrała z powodu oporu jednego polityka.
Kiedyś przewrotnie pytaliśmy „jak zjeść ciasteczko i mieć ciasteczko?”, by wskazać na niemożliwość pogodzenia takich sytuacji. Przy unijnej „grabieży stulecia” (myslpolska./szczesniak-najwieksza-grabiez-w-historii/) można się zapytać, „jak zjeść cudze ciasteczko i udawać, że się go nie ukradło”? Wszak nie można skonfiskować rosyjskich pieniędzy tak wprost… jakoś tak… nie comme il fault. W końcu jesteśmy państwem prawa… Przecież tak wielcy posiadacze nadwyżek eksportowych, jak Chiny czy kraje arabskie, już nie mówiąc o prywatnym kapitale, mogliby uznać Europę i jej walutę za niezbyt bezpieczną przystań dla swoich pieniędzy. I co wtedy? Przecież już teraz gwałtownie zwiększyli zakupy złota. Dlatego tak wprost…. no nie...
A że zza oceanu ciągle napierają, by zagrabić państwowe aktywa Rosji i sfinansować nimi obronę Ukrainy (oczywiście kupując amerykańskie uzbrojenie), więc Komisja Europejska pracowała nad sztuczką prawną, by jednocześnie i zabrać to ciasteczko, użyć go jako gwarancji pod kredyt, i stwarzać jednocześnie wrażenie, że się go nie ukradło… Ale 18 grudnia przegrała.
Dlaczego? Brukseli nie udało się złamać oporu polityka (Szczęśniak: Kto nas wkręcił w grabież wszech czasów?), który stanął w poprzek jej planów. To premier Bart de Wever, flamandzki nacjonalista, z partii opowiadającej się za pokojową secesją Flandrii, który twardo grał w obronie interesów Belgii. Mówił wprost, że taka manipulacja rosyjskimi aktywami jest równoznaczna z ich konfiskatą. Był za to obiektem presji, szantażu i gróźb, był naciskany przez najważniejszych polityków Unii, atakowany na wiele sposobów, także oskarżany przez media że jest „ruskim agentem”. Odpowiadał: „odebrać Belgii pieniądze Putina i zostawić jej ryzyka? Nie ma mowy, zapomnijcie!” Wytrzymał te „tortury”, jak je określał Viktor Orbán, nazywający go publicznie „bohaterem”.
De Wever nie robił tego oczywiście z sympatii dla Rosji czy jakichś pacyfistycznych nastawień, nie kierowały nim też żadne „obawy o utratę wiarygodności” czy „globalną pewność prawną”. To zaklęcia dla ubogich duchem, a flamandzki polityk wiedział, że „polityka to nie gra dla mięczaków, tu się gra twardo, a jak na szali są duże interesy, to może być ostro”. Realnie Belgia i europejskie instytucje finansowe obawiały się bowiem reperkusji, gdyż ofiarą pomysłów Unii byłaby właśnie Belgia. To małe, przedziwne i sztucznie stworzone już prawie dwa wieki temu państwo, którego połowa obywateli mówi po francusku, druga zaś – po flamandzku. Choć to bardzo bogaty kraj, jednak ponad 180 miliardów euro rosyjskich aktywów to jedna czwarta jego gospodarki.
Zagrożenie nie pochodziłoby tylko ze strony Rosji, która do retorsji dobrze się przygotowała, ale też państw, w których zachodnie korporacje inwestują swoje pieniądze. Jeśli uznałyby one słuszność roszczeń rosyjskich (a Afryka Południowa uznała sądownie roszczenia Rosji wobec Google’a i aresztowała jego aktywa), to może to źle się skończyć dla europejskich koncernów. A te, straciwszy pieniądze w Rosji przyjdą do Belgii po rekompensatę. Belgia utonęłaby w morzu roszczeń i to, co nazywa się eufemistycznie „zaufaniem rynków finansowych” wobec Belgii i jej znoszącej złote jajka instytucji, znalazło by się w rynsztoku. Pierwsze ostrzeżenia już zabrzmiały: amerykańska agencja ratingowa Fitch uprzedziła Euroclear, że może obniżyć jego rating. Z powodu „ryzyk prawnych„, jak to się określa w ezopowym języku świata finansów. Europejski Bank Centralny też alarmował, żeby nie łamać prawa międzynarodowego, to zawsze bowiem wraca bumerangiem. Jak Kosowo wróciło w postaci Krymu.
Bart de Wever żądał wiążących, nieograniczonych gwarancji na piśmie, że jak ruskie przyjdą po swoje pieniądze (a jak już Bismarck mówił, zawsze przychodzą…), to wtedy Unia, a nie mała Belgia, będzie płacić za te szaleństwa. Oczywiście nikt nie chciał podpisać takich zobowiązań.
Więc sztuczka z ciastkiem się nie udała, ale wojnę na Ukrainie trzeba było podtrzymać. Dlatego perspektywy finansowe dla Brukseli są coraz ciemniejsze. O tym już wkrótce…
Do zaskakujących ustaleń doszedł portal interia.pl. Wedle medium, obowiązująca od 1 stycznia 2026 w Krakowie Strefa Czystego Transportu, okazała się być – zresztą zgodnie z głosem jej przeciwników – strefą czystego absurdu i narzędziem do walki z kierowcami. Skąd taka ocena? Otóż w Krakowie normy jakości powietrza wskazane przez ustawodawcę nie są przekraczane!
SCT miała być elementem walki o zdrowie mieszkańców i przynosić efekt ekologiczny. Przeciwnicy tego ograniczenia mocno podnosili w debacie, że inicjatywa jest elementem eko-ideologii i niewiele ma wspólnego z troską o środowisko. Podkreślano, że to nie samochody są źródłem zanieczyszczeń, podając za przykład okres bezruchu samochodowego z czasów „pandemii” i stwierdzanych wówczas przekroczeń norm. Wskazywano również na widoczne efekty eliminacji „kopciuchów” oraz na problem napływu zanieczyszczeń z tzw. obwarzanka oraz zabudowywanych korytarzy wietrzących miasto.
Mieszkańcy argumentowali również, że z czasem nastąpi naturalna „wymiana pokoleniowa” krakowskich pojazdów, zatem SCT to nic innego jak uprzykrzanie funkcjonowania mieszkańcom oraz osobom dojeżdżającym – pracującym, czy uczącym się w Krakowie.
Finalnie strefę wprowadzono wbrew mieszkańcom. A jak podaje interia.pl, nie ma obecnie przesłanek, by SCT w ogóle istniała. Okazuje się bowiem, że w Krakowie ustawowe normy powietrza są zachowane!
„Przekroczenia norm NOx odnotowano tylko na jednej stacji pomiarowej, przy al. Krasińskiego i to kilka lat temu” – czytamy. „Z ogólnodostępnych danych Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska (GIOŚ) wynika natomiast, że w 2025 roku na żadnej ze stacji pomiarowej w Krakowie norma NOx nie została przekroczona przez nawet jeden dzień” – dodaje interia.pl.
Dość dodać, że obowiązek wprowadzania SCT wynikał z ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, która nakładała na miasta powyżej 100 tys. mieszkańców obowiązek wprowadzania stref, w przypadku odnotowania przekroczonych poziomów dwutlenku azotu (chodzi średnioroczny poziom NO2).
Czy zatem pora usunąć krakowską SCT? Być może pomocną dłoń do mieszkańców wyciągnie sąd administracyjny, który w styczniu zajmie się skargą wojewody małopolskiego na uchwałę rady miasta wprowadzającą strefę. Na refleksję władz miasta, patrząc z jak wielkim zapałem podchodziły do tego, by strefa w Krakowie zaistniała, raczej nie ma co liczyć. I choć budżet miasta jest w złej kondycji, nie przeszkodziło to wydatkować już ok. 3 mln zł na uruchomienie SCT (w tym prawie milion na przekonywanie mieszkańców jak strefa jest im potrzebna). W roku 2026 na zakup urządzeń do obsługi strefy zarezerwowano niemal 5 mln zł – przypomina medium podkreślając, że Stefa działa, „tylko, że nie ma ma po co”.
Gdy Polskie Radio nadawało w latach 30. audycje „Wesoła Lwowska Fala”, ulice pustoszały. Miliony Polaków słuchały żartów Szczepka i Tońka, a potem oglądały swoich ulubionych bohaterów na ekranach kin. Niestety, filmy zachowały się tylko dwa. Trzeci uległ zniszczeniu we wrześniu 1939, a plany na kolejne produkcje wykopał po wojnie sowiecki but. Nie było dane dwóm batiarom razem wejść w nową rzeczywistość. Nie było dane Polsce kontynuować pięknych kresowych tradycji. Nie było dane nam dorastać w ich cieniu. Czy pozostała więc jedynie wiecznie nienasycona tęsknota…?
„Wesoła Lwowska Fala” to pulsujący humorem i afirmacją istnienia zapis tego życia, którym przed II wojną światową wyróżniał się Lwów. Nie sposób oddać tej specyfiki, dlatego najlepiej posłuchać archiwalnych nagrań, których fragmenty znajdziemy chociażby we wspaniałym dwupłytowym albumie Skarbiec Lwowski. Słuchając tamtych nagrań, oglądając filmy ze Szczepkiem i Tońkiem poczujemy niedającą się już nigdy wymazać miłość do polskiego miasta Lwów, w którym czujemy, że duchowo jesteśmy po prostu w domu, choć mamy świadomość, że ten dom jest gdzieś w odległej kulturowej galaktyce…
Wspomnianą audycję nadawano od 1932 roku, początkowo jako „Wesołą Lwowską Niedzielę”. Rok później ruszyła w skali ogólnopolskiej jako „Wesoła Lwowska Fala”. Autorem był Wiktor Budzyński, zaś głównymi bohaterami Tońko (prywatnie – lwowski adwokat i doktor prawa Henryk Vogelfänger) i Szczepko (prezenter radiowy Kazimierz Wajda).
Piękne wspomnienie tego niepowtarzalnego duetu zostawił pisarz, dziennikarz, Lwowiak i popularyzator Miasta Snów – Jerzy Janicki. W artykule Szczepcio iTońcio, napisanym dla specjalnego wydania tygodnika „Przekrój” z 1991 roku, zauważał, że to, „co ich łączyło charakterologicznie – to dobroć, tkliwość, gołębie wprost serce, krótko mówiąc: »serce batiara«”.
Sama zaś audycja wyrażała to, co opiewali Szczepko i Tońko w słynnej pieśni Tylko we Lwowie, gdzie padają słowa: I bogacz i dziad tu są za pan brat. W obsadzie znajdujemy istny przekrój społeczeństwa. Jak wymienia Janicki, mamy „czterech magistrów prawa, urzędnika Izby Skarbowej, inżyniera rolnictwa, rzeźnika, a także adwokata, poetę i dziennikarza”.
Sławomir Koper i Tomasz Stańczyk podają w swojej książce Ostatnie dni polskiego Lwowa: „Według danych Polskiego Radia »Wesołej Lwowskiej Fali«” słuchało podobno 5-6 milionów Polaków, co wydaje się liczbą trochę przesadzoną. Gdy audycja startowała, zarejestrowanych było około 300 tysięcy radioabonentów, natomiast cztery lata później – prawie 700 tysięcy. Jednak trzeba pamiętać o tym, że przy odbiornikach gromadziło się przynajmniej kilka, a często kilkanaście osób”.
Spalone serce batiara
Powstały trzy filmy z udziałem Szczepka i Tońka: Włóczęgi, Będzie lepiej i Serce batiara. Wszystkie nakręcono w roku 1939 roku, rolki zaś z ostatnim uległy zniszczeniu, gdy Polskę ogarnęła pożoga wojenna. Ponoć samorodni aktorzy mieli już podpisane kontrakty na kolejne produkcje. W pewnym sensie historia ich krótkiej wspólnej kariery zamyka w sobie całą tragedię Polski – państwa rozrywanego przez wolę mocarstw i pozbawionego elit, najpierw na skutek ludobójstwa, a potem – komunistycznego zglajszachtowania.
Włóczęgi to film bardziej kameralny, niczym miniaturka ze Lwowa, z charakterystyczną i pozytywnie niejednoznaczną postacią pani baronowej von Dorn i niewinną, acz rezolutną, panną Krysią. Największą furorę robią jednak tytułowi bohaterowie, którzy ocieplają wizerunek lwowskiego batiara z jego bałakiem, czyli specyficznym miejskim żargonem, w ustach Szczepcia i Tońcia urastającym do rangi symbolicznej. To opowieść o bezinteresownej trosce i męskiej odpowiedzialności, która rodzi się w duszach mieszkających na strychu bezrobotnych grajków ulicznych, przygarniających osieroconą Krysię.
Czułość, z jaką bohaterowie zwracają się do siebie i do osób, które darzą serdecznością, przywodzi na myśl staropolski ideał braterskiej poufałości połączonej ze względami szacunku dla „wieku, urodzenia, rozumu, urzędu”, jak powiedziałby inny nieśmiertelnej pamięci przedstawiciel kultury kresowej – Adam Mickiewicz. Nawet gdy ten mądrzejszy (Szczepko) zwraca się do tego naiwnego (Tońka) słowami durny wariat, czujemy w tym miłość człowieka do człowieka, Polaka do Polaka, jakiej próżno szukać w dzisiejszej kulturze popularnej. Swoją drogą, wskazuje się, że pierwowzorem dla tej dwójki mieli być Flip i Flap. Nawet jeżeli, to jakże inaczej – jak po lwosku! – zrealizowali swoją wersję.
Z kolei w filmie Będzie lepiej czuć już nieco to wielkomiejskie zepsucie, które cechowało kino dwudziestolecia międzywojennego, szczególnie, że większość akcji dzieje się w Warszawie. Niemniej fabularnie mamy nawiązanie do Włóczęgów, z tym, że tym razem bohaterowie biorą pod opiekę… niemowlę porzucone przez matkę, któremu nadają imię… Bajbus.
Znów jednak nie jest to tylko uczta z miejskiego folkloru Lwowa i tylko rozrywka, ale również moralitet o tym ile sensu i radości wnoszą w nasze życie dzieci. Było to o tyle ważne, że mentalność antynatalistyczna bynajmniej nie jest wymysłem dzisiejszej Polski, ale już w międzywojniu szerzyła się wśród społeczeństwa.
W książce Ostatnie dni polskiego Lwowa czytamy: „11 września 1939 roku spikerka Celina Nahlik łamiącym się głosem odczytała komunikat o zaprzestaniu nadawania programów przez lwowską rozgłośnię. I zanim wyłączono mikrofony, wybuchła płaczem”… Tu w (d)uszach naszych niech rozebrzmią pieśni pomieszczone na albumie Skarbiec Lwowski.
Zespół „Wesołej Lwowskiej Fali” internowano w Rumunii, gdzie Henryk Vogelfänger i Kazimierz Wajda kontynuowali działalność dla uchodźców, a potem już w mundurach – przy polskich oddziałach jako Czołówka Teatralna Wojska Polskiego nr 1, „jeżdżąc od obozu do obozu, nieraz zaś i czołgając się od okopu do okopu”, jak wspomina Janicki. „Aż w Modenie dosłużyli się stopni podporuczników, gwiazdkę zaś do beretu Tońka przypinał osobiście generał Maczek, wręczając mu własną, oderwaną z generalskiego naramiennika. Rzadki to – być może – wypadek, by awanse zdobywać na wojnie za opowiadanie dowcipów. Lecz ich śmiech – tak wówczas potrzebny – mierzyć można bez mała i generalską rangą, bo podnosił na duchu, rozgrzewał zwątpiałe serca, kazał wierzyć w zwycięstwo” – czytamy.
Po wojnie rozeszły się losy Szczepka (Wajda) i Tońka (Vogelfänger). Ten pierwszy, jako zawodowy prezenter, rozpoczął pracę w Polskim Radiu pod rządami komunistów, drugi pozostał na emigracji. Szczepko zmarł w Warszawie w 1955 roku, pochowany zaś na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie („Chociaż tyle, że w Galicji” – komentował Janicki. Budzyński w 1973 w Anglii, natomiast jego żona (lwowska śpiewaczka Włada Majewska) przeżyła najdłużej i zmarła w 2011 (w wieku stu lat), również w Anglii.
Tońko wylądował najpierw w RPA, potem w Anglii, gdzie wykładał łacinę i brytyjskie prawo konstytucyjne (doktorat z prawa zrobił jeszcze na Uniwersytecie Jana Kazimierza). Wrócił w roku 1989. Jerzy Janicki wspomina, jak przekazał mu, że jego ulica we Lwowie, słynna Łyczakowska, nie nosi już imienia Lenina. Usłyszał: „Takie, Jurciu, prezenta, to si pamięta…”. I były to ostatnie słowa, jakie usłyszał, gdyż dwa dni później odebrał wiadomość o śmierci ostatniego batiara.
„Tamtej” polskości pomnik wiecznotrwały
Dla wyrażenia tego staropolskiego uczuciowego fenomenu, jaki personifikują Szczepko i Tońko, idealne będą słowa wiersza Mariana Hemara Rozmowa z księżycem, który na emigracji w Londynie rozmarzył się lirycznie, że odwiedził go lwowski księżyc i zakończył tę krotochwilną konwersację: A ja płaczę i śmieję się. Faktycznie, aż mnie wstyd!
Płakać i śmiać się jednocześnie – tyle nam dane, gdy Lwów odżywa w naszych sercach wraz z dźwiękami piosenek Tyle jest miast, Moje serce zostało we Lwowie, Na WysokimZamku czy Sen o Lwowie.
Swoją drogą, to bogactwo kulturowe nie mogłoby zaistnieć, gdyby nie polskie elity. Najlepiej wyraża tę myśl Janicki: „Pokażcie mi dzisiejszego rewiowego wesołka, który by, znalazłszy się na obczyźnie, mógł uczyć choćby w podstawowej, niedzielnej szkółce. Jak powiadają we Lwowie – dzisiaj już takich nie robią…”.
Kultura przedwojennego Lwowa wpisuje się nie tylko w ogólne bogactwo zasług i plejadę świetlanych postaci naszej historii pochodzących z Kresów, ale wnosi wartość swoją własną, jedyną, dla której wspólnym mianownikiem jest lwowski uśmiech.
Gdy słyszę słowa „niepowetowana strata”, zawsze myślę: A co tam, nic nie trwa wiecznie. Albo: Nikt nie jest niezastąpiony. Albo: Ze stratą trzeba się pogodzić jak z wolą Bożą. Ale przyznaję, że nieraz śmiałem i płakałem jednocześnie, myśląc o polskim Lwowie i jest to bodaj jedyna rzecz, o której – niejako wbrew sobie – jestem skłonny powiedzieć właśnie: jakże to niepowetowana strata!
Szczepko i Tońko przypominają nam, że polskości nie konstytuuje fakt, że mieszkamy na terytorium Polski, mówimy po polsku i w szkole zmuszani jesteśmy do czytania Sienkiewicza i Reymonta. Polskość w sensie kulturowym to właśnie ten niepowtarzalny narodowy i lokalny charakter, którego nie da się wyuczyć, który albo jest żywym wzorcem przekazywanym z pokolenia na pokolenie – albo umiera, zostawiając tylko to, co określa się dziś jako teksty, a dawniej jako pomniki, kultury.
Tylko obcowanie z tymi bezcennymi zapisami może przypomnieć nam, co to naprawdę znaczyło być Polakiem i przy okazji, Bogu dzięki, że moment kulturowej zagłady naszego narodu zbiegł się z wcześniejszym upowszechnieniem mikrofonu i kamery!
Piszę ten tekst u progu nowego – 2026 – roku, z powoli dogasającym uczuciem świątecznego ciepła wspominając tych, którym nie dane było wejść w nowy, dobry początek, tych, w których – pewnie ku ich własnemu, wesoło-rzewnemu zdziwieniu – zamknął się cały tragizm naszych polskich dziejów. Zakończę więc słowami innej jeszcze piosenki:
Już mi raz zabrali Wilno,
już mi raz zabrali Lwów, Ale z serca mi nie wyrwą Moich dwóch najmilszych słów. Zrabowali mi już sporo Z moich snów i moich łez, Lecz tęsknoty nie zabiorą, Bo tęsknota we mnie jest…
02.01.2025. – Europa nie pójdzie na wojnę – część druga
Zamrożone aktywa, puste arsenały i ciche przyznanie się do porażki
Giorgia Meloni
Fantazja 210 miliardów euro
Ta przemysłowa rzeczywistość wyjaśnia, dlaczego saga zamrożonych aktywów była tak ważna – i dlaczego się nie powiodła. Przywódcy Europy nie dążyli do przejęcia rosyjskich aktywów państwowych z powodu prawnej pomysłowości czy moralnych zapędów. Zrobili to, ponieważ potrzebowali czasu. Czasu, by nie przyznać, że wojna nie da się utrzymać w zachodnich warunkach przemysłowych. Czasu, by zastąpić produkcję finansowaniem.
Kiedy próba konfiskaty około 210 miliardów euro rosyjskich aktywów zakończyła 20 grudnia się niepowodzeniem – zablokowana przez ryzyko prawne, reperkusje rynkowe i opór Belgii, a także Włoch, Malty, Słowacji i Węgier przeciwko całkowitemu przejęciu – Europa zdecydowała się na rozwodnione rozwiązanie: „pożyczkę” w wysokości 90 miliardów euro dla Ukrainy na lata 2026–2027, obsługiwaną 3 miliardami euro odsetek rocznie, co dodatkowo zabezpieczyło zamiary Europy. To nie była strategia. To były pozorne ruchy, które pogłębiły podziały w i tak już osłabionej Unii.
Całkowita konfiskata podważyłaby wiarygodność Europy jako depozytariusza aktywów finansowych. Trwałe unieruchomienie pozwala uniknąć eksplozji, ale powoduje powolny krwotok. Aktywa pozostają zamrożone na czas nieokreślony, co stanowi permanentny akt wojny gospodarczej, sygnalizujący światu, że rezerwy przechowywane w Europie są warunkowe i nie warte ryzyka. Europa wybrała erozję reputacji. Ta decyzja ujawnia strach, a nie siłę.
Ukraina jako wojna bilansowa
Głębsza prawda jest taka, że Ukraina nie jest już przede wszystkim problemem pola bitwy. Jest problemem wypłacalności. Waszyngton to rozumie. Stany Zjednoczone potrafią poradzić sobie z kompromitacją. Nie mogą jednak znosić zobowiązań o nieokreślonym czasie trwania. Szuka się wyjścia – po cichu, nierówno i z retorycznym kamuflażem.
Europa nie może przyznać, że go potrzebuje. Europa przedstawiła wojnę jako egzystencjalną, cywilizacyjną i moralną. Ogłosiła kompromis ustępstwem, a negocjacje kapitulacją. Tym samym wyeliminowała własne opcje wyjścia z konfliktu.
Teraz koszty uderzają tam, gdzie żadna narracja nie jest w stanie ich odwrócić: w budżety europejskie, rachunki za energię w Europie, europejski przemysł i europejską spójność polityczną. Pożyczka w wysokości 90 miliardów euro nie jest solidarnością. Jest ucieleśnieniem upadku – stopniowego wycofywania zobowiązań, podczas gdy baza produkcyjna, która powinna je uzasadniać, nadal ulega erozji.
Giorgia Meloni o tym wie. Dlatego jej ton nie był buntowniczy, lecz pełen zmęczenia.
Przywódcy Europy na froncie
Cenzura jako zarządzanie paniką
W miarę jak granice fizyczne się zaostrzają, kontrola narracyjna się zacieśnia. Agresywne egzekwowanie unijnej ustawy o usługach cyfrowych nie dotyczy bezpieczeństwa. Chodzi o powstrzymywanie w jej najbardziej orwellowskiej formie – budowanie bariery informacyjnej wokół elitarnego konsensusu, który nie jest już w stanie wytrzymać otwartej kontroli. Kiedy obywatele zaczynają – najpierw cicho, potem już nie tak cicho – uparcie pytać: Po co to wszystko?, iluzja legitymizacji szybko pryska.
Dlatego presja regulacyjna wykracza teraz poza granice Europy, wywołując transatlantyckie tarcia o jurysdykcję i wolność słowa. Systemy pewne siebie nie boją się dialogu. Te kruche – tak. Cenzura nie jest tu ideologią. To ubezpieczenie.
De-industrializacja: Niewypowiedziana zdrada
Europa nie tylko nałożyła sankcje na Rosję. Nałożyła sankcje na swój własny model przemysłowy. Do 2025 roku europejski przemysł będzie nadal ponosił koszty energii znacznie przewyższające koszty konkurentów w Stanach Zjednoczonych czy Rosji. Niemcy, siła napędowa, doświadczają ciągłego spadku energochłonnego przemysłu. Produkcja chemikaliów, stali, nawozów i szkła została zamknięta lub przeniesiona. Małe i średnie przedsiębiorstwa we Włoszech i Europie Środkowej upadają po cichu, nie trafiając na pierwsze strony gazet.
Dlatego Europa nie może zwiększyć produkcji amunicji tak, jak powinna. Dlatego zbrojenia pozostają obietnicą, a nie rzeczywistością. Tania energia nie była luksusem. Była fundamentem. Jej usunięcie poprzez autosabotaż (m.in. Nord Stream) podważa tę strukturę.
Chiny, obserwując to wszystko, trzymają drugą połowę koszmaru Europy. Posiadają najgłębszą bazę przemysłową na Ziemi, nie przechodząc jednocześnie w tryb wojenny. Rosja nie potrzebuje Chin, a jedynie ich strategicznej głębi jako rezerwy. Europa nie ma ani jednego, ani drugiego.
Czego Meloni naprawdę się boi
Nie ciężkiej pracy. Nie napiętych grafików. Obawia się roku takiego jak 2026, w którym europejskie elity stracą kontrolę nad trzema rzeczami naraz: 1) kontrolę nad pieniędzmi – jeśli finansowanie Ukrainy stanie się kwestią bilansu UE, zastępując fantazję, że ‚Rosja zapłaci’; // 2) nad narracją – jeśli cenzura się nasili, ale nie będzie w stanie stłumić pytania rozbrzmiewającego echem po całym kontynencie: Po co to wszystko?; //3) nad dyscypliną sojuszniczą – jeśli Waszyngton będzie manewrował, a Europa poniesie koszty, ryzyko i upokorzenie.
To jest panika. Nie natychmiastowa porażka w wojnie, ale powolna erozja legitymizacji, gdy rzeczywistość przesiąka przez rachunki za energię, zamknięte fabryki, puste arsenały i zadłużone kontrakty terminowe.
Ludzkość na krawędzi
To nie tylko kryzys europejski. To kryzys cywilizacyjny. System, który nie może produkować, nie może uzupełniać zapasów, nie może mówić prawdy i nie może się wycofać bez utraty wiarygodności, osiągnął swoje granice. Kiedy przywódcy zaczynają przygotowywać swoje instytucje na chudsze lata, nie przewidują nieprzyjemności. Przyznają się do strukturalnego rozkładu.
Uwaga Meloni była ważna, ponieważ przełamała farsę. Imperia głośno obwieszczają swój triumf. Upadające systemy obniżają oczekiwania po cichu – lub – jak w przypadku Meloni – niezwykle otwarcie. Przywódcy Europy obniżają teraz oczekiwania, ponieważ wiedzą, co leży w magazynach, czego fabryki jeszcze nie są w stanie dostarczyć, jak wyglądają krzywe zadłużenia – i co opinia publiczna już zaczyna rozumieć.
Dla większości Europejczyków to rozliczenie nie nadejdzie jako abstrakcyjna debata o strategii czy łańcuchach dostaw. Nadejdzie jako znacznie prostsze uświadomienie: to nigdy nie była wojna, na którą się zgodzili. Nie toczono jej w obronie ich domów, bogactwa ani przyszłości. Była napędzana imperialną chciwością – i opłacona ich standardem życia, przemysłem i przyszłością ich dzieci.
Wmawiano im, że to kwestia egzystencjalna. Mówiono im, że nie ma alternatywy. Mówiono im, że poświęcenie jest cnotą. Ale Europejczycy nie chcą niekończącej się mobilizacji ani permanentnej polityki oszczędności. Chcą pokoju. Chcą stabilności. Chcą cichej godności dobrobytu – niedrogiej energii, funkcjonującego przemysłu i przyszłości, która nie będzie obciążona konfliktami, na które nigdy się nie zgodzili.
A kiedy ta prawda dotrze do ludzi, kiedy strach opadnie, a czar pryśnie, pytanie, które zadadzą Europejczycy, nie będzie techniczne, ideologiczne ani retoryczne. Będzie ludzkie. Dlaczego byliśmy zmuszeni poświęcić wszystko dla wojny, na którą nigdy się nie zgodziliśmy, wojny, o której mówiono nam, że nie ma pokoju, o który warto zabiegać? I to właśnie spędza Meloni sen z powiek.
ZB:Uważna lektura poniższego tekstu pozwoli nam wyciągnąć przynajmniej jeden optymistyczny wniosek: Europa nie pójdzie na wojnę. Brakuje bazy przemysłowej, a tej nie da się wytworzyć w ciągu kilku lat– pisze autor Gerry Nolan. Są jeszcze inne czynniki, które powstrzymują europejskie marionetki od wszczęcia śmiertelnej awantury. A teraz tekst – długi, więc przedstawiam go w dwóch częściach:
GN:Kiedy premier każe swoim urzędnikom odpocząć, bo przyszły rok będzie znacznie gorszy, nie jest to czarny humor. Nie jest to przejaw wyczerpania. To moment, w którym maska opada – następują słowa, które liderzy wypowiadają tylko wtedy, gdy wewnętrzne prognozy przestają być spójne z narracją publiczną.
Giorgia Meloni nie zwracała się do wyborców. Zwracała się do samego państwa – biurokratycznego trzonu odpowiedzialnego za wdrażanie decyzji, których konsekwencji nie da się już ukryć. Jej słowa nie dotyczyły drobnego wzrostu obciążenia pracą. Dotyczyły ograniczeń. Limitów. Europy, która przeszła od zarządzania kryzysowego do kontrolowanego upadku, wiedząc, że 2026 rok to moment, w którym skumulowane koszty w końcu sięgną zenitu.
To, co Meloni nieumyślnie ujawniła, rozumieją już europejscy rządzący: zachodni projekt na Ukrainie zderzył się z materialną rzeczywistością. Nie rosyjską propagandą. Nie dezinformacją. Nie populizmem. Ale brakiem stali, amunicji, energii, pracy i czasu. A gdy tylko materialna rzeczywistość zwycięża, legitymizacja zaczyna słabnąć. Europa może pozować, prężyć muskuły, ale nie może produkować sprzętu na wojnę.
Cztery lata po rozpoczęciu intensywnych i morderczych wojennych działań na wyniszczenie Stany Zjednoczone i Europa stają w obliczu prawdy, o której zapomniały przez dekady: takiego konfliktu nie prowadzi się teatralnymi przemówieniami, sankcjami ani załamaniem dyplomacji. Prowadzi się go granatami, pociskami, wyszkolonymi załogami, cyklami napraw i tempem produkcji przewyższającym straty – miesiąc po miesiącu, bez przerwy.
Po 2025 roku ta przepaść nie będzie już teoretyczna
Europa może stroić marsowe miny. Rosja produkuje obecnie amunicję artyleryjską na skalę, która – jak przyznają sami zachodni politycy – przewyższa łączną produkcję NATO. Rosyjski przemysł przestawił się na niemal ciągłą produkcję wojenną (nawet bez pełnej mobilizacji), z scentralizowanymi zamówieniami, usprawnionymi łańcuchami dostaw i przerobem sterowanym przez państwo. Szacunki wskazują, że roczna produkcja rosyjskiej artylerii wynosi kilka milionów pocisków – produkcja, która jest już w toku, a nie tylko obiecana.
Koalicja chętnych – jastrzębie i sępy
Europa z kolei spędza rok 2025 świętując cele, których nigdy nie będzie w stanie materialnie osiągnąć. Flagowe zobowiązanie Unii Europejskiej nadal wynosi dwa miliony pocisków rocznie – cel zależny od nowych zakładów, nowych kontraktów i nowej siły roboczej, który, jeśli w ogóle, nie zostanie w pełni zrealizowany w kluczowym okresie tej wojny. Nawet gdyby ten ambitny cel został osiągnięty, nie dorównałby on rosyjskiej produkcji. Stany Zjednoczone, po nadzwyczajnej rozbudowie, prognozują produkcję około miliona pocisków rocznie – pod warunkiem, i to jest kluczowe ‚jeśli’, że pełne zwiększenie produkcji zakończy się sukcesem.
Nawet na papierze zachodnia produkcja ma trudności z nadążaniem za już dostarczaną rosyjską produkcją. Zachód to papierowy tygrys. Jest ogromna rozbieżność w tempie. Rosja produkuje teraz na dużą skalę. Europa marzy o tym, by móc produkować na dużą skalę w przyszłości. A czas to jedyna zmienna, której nie da się usankcjonować.
Stany Zjednoczone nie mogą też po prostu zrekompensować wyczerpanych mocy produkcyjnych Europy. Waszyngton boryka się z własnymi wąskimi gardłami przemysłowymi. Produkcja pocisków przechwytujących Patriot wynosi zaledwie kilkaset sztuk rocznie, podczas gdy popyt obejmuje obecnie jednocześnie Ukrainę, Izrael, Tajwan i uzupełnianie zapasów w USA – rozbieżność, którą, jak przyznają nawet wysocy rangą urzędnicy Pentagonu, nie da się łatwo, jeśli w ogóle, rozwiązać.
Amerykański przemysł stoczniowy opowiada tę samą historię: programy budowy okrętów podwodnych i nawodnych są opóźnione o lata, hamowane przez niedobory siły roboczej, starzejące się stocznie i przekroczenia kosztów, które uniemożliwiają jakąkolwiek znaczącą ekspansję w latach 30. XXI wieku. Założenie, że Ameryka może zapewnić Europie bezpieczeństwo przemysłowe, nie jest już prawdziwe. To nie tylko problem europejski, ale i zachodni.
Gotowość wojenna bez fabryk
Europejscy przywódcy mówią o ‚gotowości wojennej’, jakby to była postawa polityczna. W rzeczywistości tę gotowość wypracowuje przemysł, więc Europa nie jest w stanie sprostać swym wyzwaniom.
Nowe linie produkcyjne artylerii potrzebują lat, aby osiągnąć stabilną wydajność. Produkcja pocisków przeciwlotniczych odbywa się w długich cyklach, mierzonych partiami, a nie szczytami. Nawet podstawowe materiały, takie jak materiały wybuchowe, wciąż są deficytowe; zakłady zamknięte dekady temu są dopiero teraz ponownie otwierane, a niektóre z nich nie osiągną pełnej wydajności przed 2030 rokiem. Sama ta data jest przyznaniem się do porażki.
Rosja z kolei działa już z prędkością godną wojny. Jej sektor obronny dostarcza rocznie tysiące pojazdów opancerzonych, setki samolotów i śmigłowców oraz ogromne ilości dronów.
Problem Europy nie jest koncepcyjny, lecz instytucjonalny. Powszechnie chwalona zmiana paradygmatu w Niemczech brutalnie to obnażyła. Przeznaczono dziesiątki miliardów, ale wąskie gardła w zamówieniach, rozdrobnione kontrakty i ograniczona baza dostawców sprawiły, że dostawy były opóźnione o lata.
Francja, często przedstawiana jako najpotężniejszy producent broni w Europie, może wytwarzać bardziej zaawansowane systemy – ale tylko w butikowych ilościach, liczonych w dziesiątkach, podczas gdy wojna na wyniszczenie wymaga tysięcy. Nawet inicjatywy UE mające na celu przyspieszenie produkcji amunicji zwiększyły moce produkcyjne na papierze, podczas gdy linie frontu zużywały pociski w ciągu kilku tygodni. To nie są porażki ideologiczne. To błędy administracyjne i przemysłowe – i pogłębiają się pod presją.
Różnica jest strukturalna. Przemysł zachodni został zoptymalizowany pod kątem efektywności akcjonariuszy i marż w czasie pokoju. Przemysł rosyjski został zreorganizowany, aby sprostać presji. NATO ogłasza pakiety. Rosja liczy dostawy.
Francuski startup będący symbolem Agendy 2030, zbankrutował. Mamy do czynienia z łatwo przewidywalną katastrofą spowodowaną budową bezużytecznej giga-fabryki, szalonymi kosztami produkcji oraz negatywną odpowiedzią rynku. Oto, jak niszczy się rzeczywistą wartość w imię „ekologii”.
Wyglądało to na idealną fabułę hollywoodzkiego filmu science-fiction, “pobłogosławioną” nawet przez samego Iron Man’a. Zamiast tego, jak to często bywa, gdy „zielona” ideologia próbuje nagiąć do siebie prawa termodynamiki i ekonomii – przebudzenie okazało się brutalne. Ÿnsect, francuski startup będący symbolem rewolucji białkowej opartej na owadach, został postawiony w stan likwidacji sądowej. Mówiąc wprost: zbankrutował.
Ale to nie tylko bankructwo firmy; to de profundis modelu przemysłowego forsowanego na siłę przez Brukselę i Agendę 2030, która spaliła masę kapitału. Mówimy o ponad 600 milionach dolarów, z których znaczna część – około 200 milionów euro – pochodziła bezpośrednio z kieszeni europejskich i francuskich podatników. Wszystko po to, by wyprodukować żywność, której nikt nie chciał jeść, za cenę, na którą nikt nie mógł sobie pozwolić. Doskonały sposób na pokazanie, jak ideologia zniszczyła publiczne pieniądze.
Kronika “śmierci” zapowiedzianej
Kurtyna opadła kilka tygodni temu; prawie cztery lata po tym, jak Robert Downey Jr. (za pośrednictwem swojej FootPrint Coalition) wychwalał zalety firmy w programie „Late Show” podczas weekendu Super Bowl 2021. Deklarowanym celem było „zrewolucjonizowanie łańcucha żywnościowego”. Wynik? – Katastrofa finansowa o gigantycznych rozmiarach.
Firma, nie mogąc znaleźć nabywcy, który uratowałby sytuację, zlicytowała swoje aktywa. Ostatni CEO, Emmanuel Pinto, specjalista od restrukturyzacji, musiał przyznać się do porażki, wyrażając nadzieję, że zgromadzona „wiedza techniczna” nie zostanie utracona. Marne to pocieszenie dla tych, którzy w robaki mączne zainwestowali miliony.
Dane liczbowe katastrofy: czyli kiedy rachunek zysków i strat okazuje się bezlitosny
Aby zrozumieć absurdalność całej operacji, wystarczy spojrzeć na dane liczbowe, tj. te prawdziwe, oczyszczone z propagandy ESG (Environmental, Social, and Governance):
Kapitał pozyskany: ponad 600 milionów dolarów.
Obroty (2021): Zaledwie 17,8 miliona ( co więcej, liczba ta jest zawyżona przez wewnętrzne transfery między spółkami zależnymi).
Strata netto (2023): 79,7 mln EUR.
W jaki sposób firma z przychodami z niewielkiej sieci sklepów zdołała pozyskać międzynarodowy kapitał? – To proste: sprzedając ideologicznie pomalowaną mrzonkę. Inwestorzy – w tym francuski publiczny bank inwestycyjny Bpifrance oraz tzw. impact funds, takie jak Astanor Ventures – uwierzyli w narrację „zrównoważonego rozwoju” – nie zważając na logikę rynkową. https://en.wikipedia.org/wiki/Impact_investing
Błąd strategiczny oraz brak zdrowego rozsądku
Podstawowy problem Ÿnsect i znacznej części przemysłu hodowli owadów ma charakter ekonomiczny, zanim jeszcze kulturowy.
W idealnym, cyrkularnym świecie, owady powinny jeść odpady organiczne, aby przekształcić je w wysokiej jakości białka. Ale rzeczywistość przemysłowa jest inna: aby produkować na dużą skalę, Ÿnsect skończył na karmieniu swoich owadów ubocznymi produktami zbożowymi.
I tu znajduje się punkt krytyczny kwestii: owe zboża już bezpośrednio są używane jako pasza dla zwierząt. Używanie ich do karmienia owadów, którymi następnie karmione są zwierzęta, dodaje jedynie kosztowny i marnotrawny etap. Wystarczyła podstawowa, zdroworozsądkowa ocena, by zdać sobie sprawę, że był to idiotyczny pomysł, ale tzw. Zielonym się on podobał, więc wg. nich, tak czy inaczej, musiał się powieść.
Rynek pasz dla zwierząt stanowi tzw. commodity zdominowane przez cenę. Żaden rolnik nie kupi mączki z owadów, jeśli kosztuje ona trzy razy więcej niż soja, tylko po to, by uszczęśliwić Gretę Thunberg.Ÿnsect zdał sobie z tego sprawę zbyt późno, desperacko próbując zwrócić się ku rynkom o wyższej marży:
1. Pet Food: karma dla psów i kotów (rynek rentowniejszy, ale nasycony).
2. Żywność dla ludzi: porażka przepowiedziana.
Przejęcie holenderskiej firmy Protifarm w roku 2021, specjalizującej się w produkcji robaków przeznaczonych do spożycia przez ludzi, było szczytem chaosu. Kupując firmę, ówczesny dyrektor generalny Antoine Hubert przyznał, że rynek ten pozostanie marginalny. Kupowanie firm z marginalnych sektorów przy jednoczesnym przepalaniu kapitału to nie „strategia” ale samobójstwo.
“Katedra na pustyni”: Giga-fabryka Ÿnfarm
Fatalnym błędem, który przyprawiłby o rumieniec każdego przyzwoitego ojca rodziny lub przedsiębiorcę “starej szkoły”, była budowa Ÿnfarm. Przedstawiana jako „największa i najdroższa farma owadów na świecie”,wspomniana giga-fabryka znajdująca się w północnej Francji pochłonęła setki milionów euro.
Tragikomiczny szczegół owego przedsięwzięcia? – Zbudowano ją zanim zweryfikowano model biznesowy i ekonomikę jednostki.
W Europie mamy do czynienia z powtarzającym się nałogiem: finansujemy slajdy PowerPoint i katedry na pustyni, ale zapominamy o uprzemysłowieniu opartym na realnym popycie. Profesor Joe Haslam z IE Business School trafił w sedno: “Ÿnsect to studium przypadku tzw. gap europejskiego. Finansujemy „moonshots” (»projekty wizjonerskie«), ale rezygnujemy z logicznej industrializacji”.
Nie jest to przypadek odosobniony: Krach firmy ENORM Biofactory
Każdy, kto myśli, że to tylko francuski pech, powinien zreflektować się. W listopadzie, duńska firma ENORM Biofactory – kolejny gigant hodowli owadów – również ogłosiła upadłość po nieudanej próbie restrukturyzacji. Schemat jest identyczny:
Ogromne inwestycje początkowe (CAPEX).
Koszty operacyjne nie do udźwignięcia (OPEX).
Nieistniejący popyt rynkowy przy proponowanych cenach.
Sytuacja jest taka, że pod ciężarem rzeczywistości, cała branża rozpada się. Kulturowa odmowa spożywania owadów przez ludzi Zachodu (tzw. „czynnik wstrętu”) to tylko wisienka na torcie. Prawdziwym problemem jest to, że karmienie kurczaków i świń „zaawansowanymi technologicznie” owadami kosztuje zbyt wiele.
Wielkie palenie pieniędzy publicznych
Przypadek firmy Ÿnsectdołącza do listy niedawnych wielkich europejskich klęsk technologicznych – razem z Northvolt (baterie, Szwecja), Volocopter i Lilium (latające taksówki, Niemcy). Lekcja jest gorzka, ale konieczna: centralne planowanie innowacji, kierowane przez polityczne slogany(„Agenda 2030”, „suwerenność białkowa”) a nie przez rynek – produkuje ruiny.
Spalono 200 milionów euro publicznych pieniędzy. Pieniądze, które można było wykorzystać na opiekę zdrowotną, infrastrukturę lub obniżenie klina podatkowego dla prawdziwych firm, czyli tych, które produkują towary, które ludzie chcą kupować. Zamiast tego sfinansowaliśmy najdroższą farmę robaków w historii. Każdy, kto ma choć odrobinę zdrowego rozsądku, przewidział, że tak się stanie: nie tworzy się rynku dekretem i nie zmienia się diety kontynentu za pomocą propagandy. Ale w Brukseli, zdrowy rozsądek najwyraźniej nie jest notowany na giełdzie.
NCZAS.INFO | Świerszcze i Janusz Korwin-Mikke. / Foto: Wikimedia / screen X (kolaż)
„Największa farma owadów Ynsect. Inwestorzy stracili 600 mln dolarów” – napisał na X użytkownik Informacje Giełdowe. Jak podkreślił, ponieważ środki pochodziły z budżetu UE, Polacy także zostali ograbieni na ten ideologiczny projekt. Do sprawy odniósł się m.in. Janusz Korwin-Mikke.
Użytkownik Informacje Giełdowe na X napisał, że, „zbankrutował flagowy projekt UE zrównoważonego rozwoju”. Powołał się przy tym na serwisy gaceta.es i tracxn.com.
„Największa farma owadów Ynsect. Inwestorzy stracili 600 mln $ (odpowiednik 7200 kawalerek 300000 każda). Inwestorzy: Unia Europejska, BNP Paribas, Peugeot Invest, Crédit Agricole i wielu innych” – czytamy we wpisie internauty.
„Fabryka we Francji, dziwna ta ich kuchnia. Chciano karmić tym białkiem ludzi. Ludzie jednak niejadki. Cóż, dopiero co czereśnie latem były w takiej cenie, że jak ktoś złapał w nich robaka, to go wysłał na zmywak, żeby odpracował to, co zeżarł!” – kontynuował.
„Więc to się nie mogło udać, ale że środki pochodziły z budżetu UE, to my Polacy też się dorzuciliśmy do tego robaczywego projektu” – podsumował.
Wpis udostępnił Janusz Korwin-Mikke ze swoim komentarzem. Jak podkreślił, „wbrew temu, co ludzie myślą, bankructwa to dobra rzecz”.
„Świadczą o zdrowiu gospodarki. Usuwane są z rynku firmy, które sobie nie radzą – a ich miejsce zajmują przedsiębiorcy robiący to, co trzeba i jak trzeba. Problemem nie jest bankructwo Ÿnsect (świadczące o rozsądku ludzi, którzy nie chcieli jeść robactwa) tylko to, że państwo (UE) zrobiło coś, czego nie powinno było robić: zajęło się gospodarką; w dodatku: nie z powodów ekonomicznych, tylko ideologicznych (tak, jak robiła to np. PRL)” – ocenił nestor polskiej prawicy wolnościowej.
„Więc chwała Bogu, że uznało swoją porażkę i zbankrutowało – a nie dopłacało do tego projektu w nieskończoność, jak to robiono w socjaliźmie sowieckim. Pytanie tylko jakim szantażem UE zmusiła BNP Paribas, Peugeot Invest, Crédit Agricole i wiele innych firm – by włożyły w to swoje pieniądze. Odpowiedź brzmi: bo to nie są firmy kapitalistyczne, mające kapitalistę-właściciela – tylko korporacje, którymi zarządzają managerowie, którzy nie odpowiadają swoim majątkiem za plajtę. Takie PRLe. Natomiast odpowiadają politycznie jeśli nie zastosują się do sugestii władz politycznych” – stwierdził Korwin-Mikke.
„Musimy – powtarzam po raz setny – wrócić do kapitalizmu” – stwierdził.
„PS: mieliśmy rok temu protestować przeciwko takiej fabryce owadziny pod Szczecinem; chyba już nie ma potrzeby?” – podsumował Janusz Korwin-Mikke.
Noc Sylwestrowa minęła w Holandii pod znakiem licznych zamieszek i starć z policją. W wielu miejscach kraju wybuchły pożary. Jeden z nich doszczętnie strawił zabytkowy 150-letni kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego (Voldenkerk) w Amsterdamie.
Tegoroczna noc sylwestrowa w Holandii okazała się wyjątkowo dramatyczna. W różnych częściach kraju doszło do śmiertelnych wypadków związanych z użyciem fajerwerków, m.in. w Nijmegen i Aalsmeer. Policja bada, czy używany materiał pirotechniczny był legalny.
Jednym z najpoważniejszych zdarzeń był ogromny pożar zabytkowego kościoła w Amsterdamie – Vondelkerk, który od lat 70 XX wieku przestał pełnić funkcję świątyni katolickiej i stał się miejscem wielu koncertów oraz spotkań. Ogień szybko objął wieżę budynku, a gęsty deszcz iskier zmusił służby do ewakuacji kilkudziesięciu pobliskich domów. Straż pożarna walczyła z żywiołem przez wiele godzin, wykorzystując wodę z pobliskiego parku. Zabytku nie udało się uratować. Na miejscu pojawiła się burmistrz Femke Halsema, która powiedziała: „To jest naprawdę straszne (…) to ogromna tragedia.”
Służby nie potwierdzają teorii o celowym podpaleniu.
W całym kraju odnotowano liczne pożary budynków mieszkalnych, garaży i obiektów publicznych, w tym hal sportowych i domów jednorodzinnych. W kilku przypadkach eksplodowały składowane fajerwerki, co dodatkowo utrudniało akcje ratunkowe.
Szczególne zaniepokojenie wzbudziła skala przemocy wobec służb. Policjanci, strażacy i ratownicy medyczni byli obrzucani fajerwerkami, kamieniami, a w Bredzie w dzielnicy Tuinzigt użyto koktajli Mołotowa. Związek zawodowy policji określił sylwestrową noc jako jedną z najbardziej brutalnych w ostatnich latach.
Tegoroczny Sylwester był jednocześnie ostatnim, w którym fajerwerki na prywatny użytek były jeszcze legalne w skali kraju. Władze zapowiadają, że przejęta zmiana prawa ma ograniczyć liczbę ofiar, zniszczeń i przemocy, które od lat towarzyszą świętowaniu Nowego Roku w Holandii. [czemu PCh nie komentuje tej bzdury?? md]
Niektórzy łączą sylwestrowe incydenty z obecnością coraz większej populacji imigrantów spoza Europy. [Jak można puścić taki bzdet w PCh!! Wstyd!! MD]
Holandia w ostatnich latach mierzy się z poważnym kryzysem migracyjnym.
[Gówno „się mierzy” !! Dupy daje!! MD]
Tylko w 2022 r. do kraju przybyło ponad 400 tys. cudzoziemców, głównie pochodzenia azjatyckiego i afrykańskiego. Liczba przybyszów nie spada poniżej kilkuset tysięcy rocznie (w 2023 do kraju przybyło 339 tys. cudzoziemców). Do najliczniejszych grup należą Turcy, Kurdowie, Marokańczycy i obywatele Surinamu.
W niektórych miastach powstają tzw. getta, czyli dzielnice zdominowane przez migrantów, które odznaczają się wyższym współczynnikiem przestępczości. Rząd wprowadza środki mające na celu ograniczenie imigracji, zapowiedziano m.in. możliwość zawieszenia prawa do azylu. [To rządy impotentów md]
Napisała: Wiktoria Nikiforowa Opracował: Zygmunt Białas
Jeśli Europa rozpocznie nową wojnę z Rosją, jednym z głównych winowajców będzie kanclerz Niemiec Friedrich Merz. Pytanie brzmi, czy apatyczne masy w Niemczech zdołają na czas obalić swoich podżegających do wojny polityków.
Mówiąc o szybkiej militaryzacji UE, ważne jest, aby nie rozkładać odpowiedzialności równo między wszystkich. Po pierwsze, nie ma w Europie ani jednego narodu gotowego maszerować na front wschodni, śpiewając tam i umierając. Bez względu na to, jak bardzo stara się propaganda, ani Polacy, ani Niemcy, ani Bałtowie nie chcą masowo iść na wojnę z Rosjanami. W internecie jest mnóstwo podżegaczy wojennych, ale w rzeczywistości mało kto jest na tyle głupi, by chcieć koczować w okopach.
Po drugie, wojna toczy się również między europejskimi szefami państw i rządów właśnie w tej sprawie. Za Viktorem Orbánem i premierem Robertem Fico, którzy otwarcie sprzeciwiają się agresywnym planom Brukseli, kroczą szefowie rządów Włoch, Austrii i Czech, starając się unikać zajęcia stanowiska. Potężne partie, takie jak francuskie Zgromadzenie Narodowe i niemiecka Alternatywa dla Niemiec, sprzeciwiają się wojnie z Rosją.
Bądźmy szczerzy: jeśli Europa rozpocznie z Rosją nową wojnę, jednym z głównych winowajców będzie kanclerz Niemiec. Za nim stoi legendarny kompleks militarno-przemysłowy, który stał się motorem napędowym niemieckiej gospodarki, powiązania z wiodącym na świecie mega-funduszem BlackRock, którego interesy nadal reprezentuje, oraz jego nienasycone pragnienie, by zasłynąć jako kanclerz Czwartej Antyrosyjskiej Rzeszy. Czy musimy pamiętać, jak kończą tacy kanclerze i gdzie później znajdują się ich zwęglone szczątki?
Kilka dni temu znany amerykański ekonomista Jeffrey Sachs zwrócił się do Merza w liście otwartym. Przypomniał w nim o ogromnym historycznym długu Niemiec wobec Rosji: To dzięki radzieckim władzom Niemcy otrzymały w 1990 roku szansę na zjednoczenie i stanie się motorem napędowym gospodarki Europy. Moskwa otrzymała wówczas od Niemców wszelkiego rodzaju zapewnienia, że rozwój kraju będzie pokojowy i nie będzie stanowił zagrożenia dla Rosji. Złożono niezliczone obietnice dotyczące nierozszerzania NATO. Zostały one jednak niemal natychmiast złamane.
Już w 1999 roku Niemcy uczestniczyły w bombardowaniach Serbii przez NATO. Następnie uznały Kosowo. Opowiadały się za przystąpieniem do NATO państw Europy Wschodniej i państw bałtyckich. W 2014 roku stały się gwarantem porozumienia między prezydentem Wiktorem Janukowyczem a opozycją, które zostało natychmiast zerwane. Trzymały się porozumień mińskich, mimo że wiedziały, że Kijów nie ma zamiaru ich realizować. Teraz doszło do faktycznego aktu agresji wobec Rosji, przeprowadzonego przez ukraińskich pełnomocników.
Niemcy wyraźnie widzą otchłań, w którą ich przywódca pogrąża kraj. Poparcie dla Merza spada z każdym tygodniem. Ludzie protestują przeciwko militaryzacji i wprowadzeniu obowiązkowego poboru. Zdecydowana większość Niemców nie chce pójść w ślady Hitlera i stać się wrogiem Rosji.
1945 rok – żołnierze radzieccy świętują w Berlinie
Niemcy mają jednak niewiele sił, aby temu zapobiec. Kanclerz, nie wybrany przez naród, lecz mianowany przez swoich politycznych kolegów, opracowuje plany ‚obrony przed rosyjską agresją’. Nazistowscy przywódcy uzasadniali swoją inwazję na ZSRR właśnie taką retoryką – trudno w to uwierzyć, ale oni również ‚bronili się’ przed bolszewikami.
Jak ta militarna przygoda skończy się dla Niemiec, jest już jasne. Choć Ukraina jest dla Rosjan częścią świata rosyjskiego, nie ma sentymentów wobec Republiki Federalnej Niemiec. Wręcz przeciwnie, narasta poczucie, że Józef Stalin wykazał się w 1945 roku nadmiernym humanitaryzmem.
Jedynym ratunkiem dla Niemców – i dla całej Europy – jest pomysł Jeffreya Sachsa. Chodzi o spełnienie wszystkich rosyjskich żądań bezpieczeństwa, rezygnację z rozszerzenia NATO i nadanie Ukrainie neutralnego statusu.
Oczywiste jest, że kanclerz Merz raczej nie będzie skłonny do tego. Dlatego Niemcy muszą zrobić wszystko, co w ich mocy, aby doprowadzić do zmiany w swoich elitach politycznych – tylko wtedy będą mieli szansę na nawiązanie normalnego dialogu z Moskwą.
Pytanie brzmi, czy apatycznym masom uda się na czas obalić swoich podżegających do wojny polityków. Merz bowiem praktycznie zapowiada atak na Rosję w nadchodzących latach. Czas ucieka. Do upadku Berlina nie jest już daleko.
Ten samo-destruktywny kurs, jaki narzuca Europie niewybierana demokratycznie Komisja Europejska, nie jest wcale wynikiem głupoty zarządzających tą komisją. Jest wynikiem służalczości tych figurantów spełniających wiernie wszelkie rozkazy globalistów. Europa igra z ogniem, wiedząc, że gorąca wojna zniszczyłaby kontynent w ciągu kilku tygodni. Jak na ironię, to właśnie Donald Trump na razie powstrzymał eskalację konfliktu, wznawiając rozmowy z Rosją i Chinami.
Wiedza tajemna – rok 2021.
Na szczęście dla wszystkich mieszkańców naszej planety Donald Trump wznowił rozmowy z Rosją i Chinami i rozpoczął budowanie czegoś, co wydaje się początkiem długotrwałych relacji między krajami, które już teraz nazywane są „wielką trójką” – Chinami, Stanami Zjednoczonymi i Rosją. Oczywiście, jeśli Trump rzeczywiście zrealizuje swoją całkowicie absurdalną groźbę wypowiedzenia wojny Wenezueli w najbliższych tygodniach, zniweczy wszelkie dotychczasowe postępy, jakie osiągnął na arenie międzynarodowej. Będziemy musieli poczekać i zobaczyć, czy jest to tylko kolejny z jego wielkich blefów.
Czy wiecie, skąd się wzięła nazwa: Koalicja chętnych? Pojawiła się w filmie z roku 2005 V jak Vendetta. Film rozgrywa się w 2020 roku i pokazuje świat spustoszony przez wirus uwolniony w celu przejęcia władzy nad społeczeństwem. W tym czasie w USA trwa wojna domowa. Film powstał na podstawie komiksu Alana Moore’a.
Zobaczcie urywek tego filmu, gdzie pokazano tę flagę:
Nasuwa się klasyczne, filozoficzne pytanie: co było wcześniej, jajko czy kura? Jeśli kura, to z czego się wykluła, a jeśli jajko, to kto je zniósł? Jeżeli reżyser filmu wpadł 20 lat wcześniej pomysł powstania faszystowskiej koalicji chętnych do przeciągania wojny w nieskończoność, to powinien oskarżyć kilku szefów europejskich państw o kradzież koncepcji.
Na tym nie kończą się wizjonerskie talenty twórców filmu – reżysera Jameso McTeiguego, co było jego debiutem reżyserskim; scenariusz napisały Lana i Lilly Wachowscy (jako siostry Wachowskie).
Ten film sprzed 20 lat opisuje także wywołaną przez rząd i korporacje farmaceutyczne pandemię wspieraną medialnymi kłamstwami. Akcja została umiejscowiona w roku 2020.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Afera na zgromadzeniu ogólnym ONZ – odrzucono rezolucję humanitarną, z powodu genderyzmu i klimatyzmu.
„Polska delegacja milczała, choć zdrowy rozsądek nakazywał wesprzeć głos Paragwaju i USA. Pokazuje to, że rząd Tuska po cichu wspiera agendę dewiacyjną oraz zielonych komunistów, bredzących o płonącej planecie.”
===================== USA zablokowały rezolucję ONZ. Przemycała agendę gender i zielonego komunizmu Coroczna rezolucja ONZ dotycząca wzmocnienia koordynacji pomocy humanitarnej w sytuacjach nadzwyczajnych, przyjmowana w drodze konsensusu od 33 lat, została wycofana z obrad Zgromadzenia Ogólnego z powodu sprzeciwu delegacji USA.
Obóz Trumpa argumentował, że część zapisów wprowadza ideologiczne elementy, w tym odniesienia do tzw. „zdrowia seksualnego”, klimatyzmu i ideologii neołysenkizmu gender, które odciągają uwagę od rzeczywistych problemów w biednych częściach świata. USA zablokowały rezolucję ONZ.
Wycofanie rezolucji dotyczącej pomocy humanitarnej pokazuje rosnące napięcia wśród państw członkowskich co do roli Organizacji Narodów Zjednoczonych i jej priorytetów związanych ze wsparciem zagrożonych biedą regionów świata oraz ochrony grup zagrożonych cierpieniem. Podczas 59. i 60. posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego, odbywających się 10 grudnia, delegaci dyskutowali nad szerokim pakietem rezolucji humanitarnych w ramach punktu 72 agendy (porządku obrad). Omawiano m.in. kwestie koordynacji pomocy humanitarnej i reagowania w sytuacjach katastrof, wsparcia gospodarczego dla poszczególnych państw i regionów, a także pomocy dla narodu palestyńskiego i działań związanych z minimalizowaniem skutków katastrofy w Czarnobylu. W trakcie debaty rozpatrywano także liczne projekty rezolucji oraz zgłoszone do nich poprawki. Z powodu licznych poprawek, z głosowania wycofano rezolucję ONZ dotyczącą wzmocnienia koordynacji pomocy humanitarnej w sytuacjach nadzwyczajnych. Wyjątkową uwagę przykuła sytuacja dotycząca projektu rezolucji A/80/L.25 – „Wzmacnianie koordynacji nagłej pomocy humanitarnej ONZ” (punkt 72A agendy) który przez 33 lata był corocznie przyjmowany w drodze konsensusu. W tym roku dokument został wycofany przez Szwecję, głównego negocjatora tekstu, w reakcji na liczne poprawki dotyczące kontrowersyjnych zapisów, wnoszone przez delegacje państw członkowskich, które sprzeciwiają się skrajnie lewicowej agendzie klimatystycznej i genderowej. W swoim wystąpieniu przedstawicielka Paragwaju podkreśliła znaczenie suwerenności państw w realizacji działań humanitarnych oraz ochronę życia od poczęcia w konstytucji Paragwaju. Nie zgodziła się na narzucanie przez ONZ podejrzanej agendy klimatycznej oraz elementów uderzających w prawa dzieci. Rezolucja podnosiła bowiem aborcję do rangi „prawa kobiet”. – W ramach punktu 72A porządku obrad, nawiązując do wzmianek o Agendzie 2030 i Celach Zrównoważonego Rozwoju, zwracamy uwagę, że ustęp 74 rezolucji 70/1, ustanawiającej Agendę 2030 i Cele Zrównoważonego Rozwoju, podkreśla dobrowolny charakter procesów monitorowania i przeglądu Agendy 2030. Powinno to być dostosowane do ram prawnych i priorytetów wszystkich państw. W związku z tym rząd krajowy realizuje plany rozwoju w pełnym zakresie suwerenności państwa paragwajskiego, z należytym poszanowaniem zasad konstytucyjnych. Ponadto należy podkreślić, że w konstytucji Paragwaju prawo do życia jest chronione od momentu poczęcia, wobec czego realizacja uzgodnionych postanowień dotyczących zdrowia kobiet w dokumentach, w odniesieniu do których dziś podejmowane są działania, będzie uwzględniać fakt, że krajowe normy nie dopuszczają aborcji – powiedziała. Stanowisko Stanów Zjednoczonych było bardziej rozbudowane i obejmowało szczegółową krytykę zapisów rezolucji wprowadzających elementy ideologiczne. Stany Zjednoczone zaproponowały cztery poprawki (A/80/L.30, L.31, L.32, L.33), argumentując, że mają one „chronić pierwotny cel rezolucji przed agendami ideologicznymi”. W szczególności sprzeciwiły się odniesieniom do „praw reprodukcyjnych i seksualnych”, które, jak wskazano, w praktyce nabyły kontrowersyjnych znaczeń łączonych z aborcją, postulatami ruchu dewiacyjnego LGBT i „seksualnymi prawami” dzieci. USA sprzeciwiły się też zapisom dotyczącym zmian klimatycznych, nazywając je „nieproporcjonalnymi” i „sprzecznymi z pragmatyczną polityką” administracji USA oraz określiły tekst rezolucji mianem „globalistycznej listy życzeń”. Przedstawiciel USA mówił wprost: – Niestety, ta rezolucja jest kolejnym przykładem dokumentu fasadowego, który w niewielkim stopniu poprawia życie obywateli państw członkowskich, jednocześnie marnując zasoby ONZ i państw członkowskich. Ponadto administracja Trumpa jasno wskazała, że wysiłki na rzecz promowania radykalnej ideologii gender w ONZ nie będą wspierane i wręcz odciągają uwagę od rzeczywistej ochrony i promowania praw kobiet i dziewcząt na świecie. Ten organ nadal promuje wywołujący podziały i bezsensowny język, który nie wspiera międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. W przeciwieństwie do tego, Stany Zjednoczone są zdecydowanym zwolennikiem działań mających na celu ochronę praw i bezpieczeństwa kobiet oraz dziewcząt, aby wspierać realną równość między biologicznymi mężczyznami i kobietami. W związku z tym, Stany Zjednoczone wnioskują o głosowanie i będą głosować przeciwko tej rezolucji. Przedstawiciel Waszyngtonu skrytykował również neokomunistyczny język używany w dokumentach ONZ, zwracając uwagę na jego polaryzujący charakter. – Przechodząc do rezolucji dotyczącej współpracy międzynarodowej w zakresie pomocy humanitarnej w sytuacjach katastrof, od pomocy doraźnej, po działania rozwojowe, spostrzegamy, że jest to kolejny przykład fasadowej rezolucji, która odciąga uwagę od podstawowego uprawnienia ONZ w zakresie utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Rezolucje ONZ powinny być krótkie, wykonalne i ukierunkowane na przyszłość. Tymczasem wiele z tych dokumentów, w tym omawiany, zawiera problematyczny język, który podważa zaufanie państw członkowskich do ważnej pracy tej instytucji. Tekst ten jest niczym więcej jak globalistyczną listą życzeń zawierającą wywołujące podziały kwestie kulturowe, w tym klimat, zdrowie seksualne i reprodukcyjne, gender oraz wypaczony system interesów oparty na relacji darczyńca-beneficjent. Jest to w całkowitej sprzeczności z odważną i pragmatyczną polityką zagraniczną administracji Trumpa. Stany Zjednoczone wyrażają zaniepokojenie licznymi kontrowersyjnymi znaczeniami jakich terminologia dotycząca „zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego” nabrała w niektórych politykach i programach ONZ, w tym odnoszącymi się do „prawa do aborcji”, ideologii transgenderowej i „autonomii seksualnej dzieci”. Chcemy mieć pewność, że rezolucja nie stanowi ogólnego poparcia dla tych nowych znaczeń – zauważył delegat USA.
Wskazał on również na zbytnie skupienie ONZ na kwestiach klimatycznych. – Wiele państw, w tym sponsorzy tej rezolucji, skupia się na ideologicznych kwestiach, takich jak Zielony Nowy Ład, genderowe szaleństwo i innych tego typu pomysłach. Istnieje fałszywe przekonanie, że niewielkie ograniczenie użycia tego języka wystarczy. To nieprawda. Musimy usunąć tę ideologiczną zawartość z całej naszej pracy. Stany Zjednoczone jasno podkreśliły, że Agenda 2030 i Cele Zrównoważonego Rozwoju ingerują w suwerenność państw jako miękka forma globalnego rządzenia i nie będą już automatycznie potwierdzane. Prezydent Trump przekazał bardzo wyraźny komunikat. ONZ i wiele państw świata zeszło z kursu, wyolbrzymiając zmiany klimatu do rangi największego zagrożenia. Ta praktyka nie będzie już tolerowana. Rezolucja jest działaniem pozorowanym, które w żaden sposób nie poprawia życia obywateli. Aby wzmocnić koordynację w reagowaniu na katastrofy naturalne, główna odpowiedzialność spoczywa na państwach członkowskich, a nie na rezolucjach ONZ. W związku z tym, Stany Zjednoczone wnioskują o głosowanie i będą głosować przeciwko tej rezolucji – stwierdził. Po zaproponowaniu tych poprawek delegacja Szwecji wycofała dokument, aby „chronić interesy setek milionów osób, dla których został on przedłożony”. W ogóle nie dopuszczono do głosowania nad poprawkami. Delegacja Szwecji stwierdziła, że pozytywny wynik głosowania nad tekstem można osiągnąć, jeśli delegaci zgodzą się na kompleksowy, nowy tekst. W odpowiedzi przedstawiciel Stanów Zjednoczonych podkreślił, że jego delegacja będzie nadal sprzeciwiać się temu projektowi, jeśli zostanie on ponownie przedłożony pod obrady w tej samej, lub podobnej formie i z tymi samymi elementami. Polska delegacja milczała, choć zdrowy rozsądek nakazywał wesprzeć głos Paragwaju i USA. Pokazuje to, że rząd Tuska po cichu wspiera agendę dewiacyjną oraz zielonych komunistów, bredzących o płonącej planecie. źródło : magnapolonia.org
Prezydent Nawrocki odpowiedział bezpośrednio na wpis premiera na portalu X. Podkreślił absurdalność zarzutów, wskazując na ich wspólne wykształcenie.
„Panie Premierze, trudno uwierzyć, że kończyliśmy ten sam wydział – historyczny. Pan ma pretensje do Bolesława Chrobrego, że walczył na wschodzie i na zachodzie, i do Powstańców Wielkopolskich, że walczyli o Polskę z Niemcami (to też zachód)?
Istota sporu jest raczej taka, że Premier nie potrafi słuchać ze zrozumieniem, albo celowo szuka konfliktu, bo Mu się budżet, służba zdrowia etc. nie spina. Aaa, o zagrożeniu ze wschodu to ja już mówiłem, jak Pan Premier spacerował po molo i tulił Rosję jaką jest 😉 I mówię nadal – ale nie przy okazji Powstania Wielkopolskiego, to nie ten wątek. Dobrej niedzieli 🇵🇱”.
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 28 grudnia 2025 michalkiewicz
Jeszcze nie rozwiał się swąd po chanukowych liturgiach, jakie pan marszałek Włodzimierz Czarzasty odprawował w Sejmie pod nadzorem rabinów (nawiasem mówiąc, czy to przypadkiem nie jest ten „swąd Szatana”, o którym mówił papież Paweł VI, że „przez jakąś szczelinę” przedostał się do „Świątyni Pańskiej”?) – a już gruchnęła wieść o poświęceniach, jakie „Europa” postanowiła podjąć wobec Ukrainy, a przede wszystkim – wobec tamtejszych parchów-oligarchów, żeby – wzorem Timura Mindycza i najbliższego kolaboranta prezydenta Zełeńskiego, Andrzeja Jermaka – mogli przytulić sobie kolejne miliony, zanim nastanie tak zwany „sprawiedliwy pokój”, co to – jak twierdzą militaryści – bywa „straszny” to znaczy – nie stwarza okazji do przytulania milionów.
Zaczęło się od tego, że Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje, wpadła na pomysł przekazania Ukrainie zamrożonych rosyjskich aktywów, żeby je tam sobie przytulali i było gites tenteges. Podejrzewam bowiem, że Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje, podobnie jak większość innych uczestników „koalicji chętnych”, chyba dzieliła się z prezydentem Zełeńskim i jego kolaborantami przeznaczoną dla Ukrainy forsą, a prezydent Zełeński pozapisywał sobie w kapowniku, kto ile wziął i gdzie schował. Kiedy Amerykanie zakręcili kurek z forsą, prezydent Zełeński zaczął straszyć uczestników „koalicji chętnych” – że wszystko powie, więc tamci ze strachu mało jaja nie znieśli i na giewałt zaczęli obmyślać jakieś nowe źródła szmalcu dla Ukrainy.
Oczywiście głośno tego powiedzieć nie można, więc głośno mówi się, że Ukraina „broni Europy”, a nawet „świata” przed Putinem, który – jak tylko zajmie Kijów – to żelaznym wojskiem runie na Europę i resztę świata, więc futrowanie Ukrainy i rządzących nią parchów-oligarchów jest nie tylko odruchem rozsądku, ale również – religijnym nakazem. Tak przynajmniej twierdzi przewielebny ojciec jezuita Wacław Oszajca z klasztoru przy ulicy Rakowieckiej w Warszawie, co tylko potwierdza trafność spostrzeżenia starożytnych Rzymian, że nie ma takiej bramy, której nie przeszedłby osioł obładowany złotem. Najlepszym dowodem trafności tego spostrzeżenia jest to, że opowieści, jakoby Ukraina broniła świata przed Putinem powtarza z miedzianym czołem również „szef naszej dyplomacji”, czyli Książę-Małżonek.
Wróćmy jednak do rosyjskich aktywów, których większość trzymana jest w Belgii (bo również mają je i banki francuskie – ale o tym sza!). W związku z tym „koalicja chętnych” zaczęła młotować rząd belgijski, żeby dał je Ukraińcom, a potem wszystko się załatwi, zeby było gites tenteges. Ale belgijski rząd się zaparł, a poza tym, obok „koalicji chętnych” pojawiła się „koalicja niechętnych”, z Włochami, Cyprem, Maltą Węgrami, Słowacją i Czechami, która stworzyła w Unii tak zwaną „mniejszość blokującą”. W tej sytuacji Belgowie nie dali się „koalicji chętnych” zmłotować i pomysł przekazania Ukrainie zamrożonych rosyjskich aktywów, został po całonocnej debacie w Brukseli odrzucony. Warto, nawiasem mówiąc, przypomnieć, co to są za „aktywa”. Otóż są to obligacje europejskich rządów, które – żeby zamienić je na złoto, dolary, czy euro, które parchy-oligarchy na Ukrainie mogłyby sobie przytulić, trzeba by najpierw je wykupić. Oznacza to, że to wcale nie Rosja wykupywałaby te obligacje, tylko te kraje, które je wystawiły, a więc – kraje europejskie.
Ale prezydent Zełeński naciskał tak mocno, że pojawiły się nawet fałszywe pogłoski, jakoby Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje musiała zażywać „Feminost”, co to zwalcza nietrzymanie moczu, więc podczas owej nieprzespanej berlińskiej nocy „koalicja chętnych” wykombinowała „Plan B”. Polega on na tym, że Unia Europejska zaciągnie pożyczkę w wysokości 90 mld euro, które przekaże Ukrainie – a kiedy już nastanie „sprawiedliwy pokój”, to Ukraina tę pożyczkę spłaci, korzystając z rosyjskich reparacji, które będzie jej musiał wybulić zimny ruski czekista Putin. Dla każdego jako tako spostrzegawczego człowieka jest oczywiste, że Ukraina żadnych reparacji od Rosji nie dostanie, bo któż to widział, żeby przegrany dostawał reparację od wojennego zwycięzcy?
Toteż decyzja co do „Planu B” zapadła przy sprzeciwie trzech państw: Węgier, Słowacji i Republiki Czeskiej. Teoretycznie wymagana jest w takich sprawach jednomyślność, ale skoro prezydent Zełeński domaga się szmalcu, bo w przeciwnym razie – i tak dalej – to niech diabli wezmą wszystkie eurokołchozowe zasady! Inna sprawa, czy ta pożyczka zostanie szybko zaciągnięta – bo wprawdzie Umiłowani Przywódcy, którzy w Belinie dali się zmłotować, cyrograf podpisali – ale w niektórych bantustanach będą musiały zatwierdzić ją parlamenty, a nie wszędzie rządzące gangi dysponują większością. Jak tam będzie, tak tam będzie – w każdym razie prezydentowi Zełeńskiemu na razie zalepiono otwór gębowy złotym plastrem.
Toteż na zaproszenie pana prezydenta Karola Nawrockiego, 19 grudnia przyjechał on do Warszawy. Panu prezydentowi Nawrockiemu, który chciał pokazać, że przed nim nie kuca, powiedział, że Ukraina jest „gotowa” na wykopaliskowe poszukiwania przedmiotów ukraińskiego dziedzictwa kulturowego na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej.
Czy jednak wykopaliska się rozpoczną – to już takie pewne nie jest, bo wspomniany przewielebny ojciec jezuita Oszajca Wacław natychmiast zareagował zaporowo, że nie czas na jakieś wykopki, kiedy Ukraińcy kopią groby. A kiedy nadejdzie odpowiedni czas? Tego oczywiście nikt nie wie, bo zawsze są jakieś przeszkody, więc prezydent Zełeński mógł złożyć panu prezydentowi Nawrockiemu deklarację o „gotowości” całkowicie bezpiecznie.
Tym bardziej bezpiecznie, że pan prezydent Nawrocki nie był jedynym rozmówcą prezydenta Zełeńskiego. Nasttępnym był obywatel Tusk Donald, który tak się rozkrochmalił, że uznał prezydenta Zełeńskiego za „bohatera” naszego nieszczęśliwego kraju. Co powiedziała mu posągowa Małgorzatsa Kidawa-Błońska – tego nie wiem., Być może tylko wymownie milczała bo – o ile mi wiadomo – nie było akurat na podorędziu Wielce Czcigodnego posła Pupki, który w swoim czasie scenicznym szeptem podpowiadał posągowej Małgorzacie Kidawie-Błońskiej, co ma głośno powtarzać do mikrofonów i kamer. Więc wprawdzie przed Sejmem odbyła się demonstracja obydwu Konfederacji pod hasłem, że Polska nie jest „sługą narodu ukraińskiego” – ale kto by tam słuchał takich haseł, kiedy – jak pisze poeta – „W londyńskiej Wielkiej Loży już postanowiono: siedem pieczęci kładą masoni pod dekret. Nad skrwawionym Talmudem żółte świece płoną. W płachtę zwinęli szczątki i przysięgli sekret”.
Demonstracja odbyła się również w Gdańsku przed tamtejszą Kliniką imienia króla Heroda. Jedni demonstranci protestowali przeciwko mordowaniu dzieci, podczas gdy inni =- zwłaszcza tak zwane „kobiety” – podkreślali, że mordowanie takich małych dzieci jest w Polsce „legalne”, więc kto jest temu przeciwny, to jest „faszystą”, któremu trzeba zrobić „no pasaran”. Tymczasem w Jeleniej Górze wszyscy są w „szoku” po zabójstwie 11-latki przez 12-latkę – a „szok” wynika z tego, że to „dzieci”. Skoro jednak jedne dzieci są w klinikach im. Króla Heroda ćwiartowane bez znieczulenia, to nie ma co się dziwować, że dzieci starsze też chcą spróbować, jak to smakuje.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
19 grudnia 2025 r. niemiecka Rada Federalna (Bundesrat) większością głosów zagłosowała za zaostrzeniem Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych (IHR). Zmiany, oparte na rezolucjach WHO z 2024 r., wejdą w życie w 2025 r. w państwach [Landach md] członkowskich, które nie wyraziły wyraźnego sprzeciwu.
Krytycy postrzegają to jako poważne naruszenie krajowych procesów decyzyjnych i ostrzegają przed potencjalnymi konsekwencjami dla praw podstawowych i dyskursu publicznego w Niemczech.
Komentarz Claudii Töpper.
W piątek niemiecka Rada Federalna przegłosowała zaostrzenie IHR większością głosów w zaledwie 20 sekund. Spośród 16 krajów związkowych tylko Brandenburgia i Turyngia głosowały przeciwko. (1)
Treść poprawek
Według oficjalnej strony internetowej WHO, poprawki przedstawiają się następująco: „W 2024 r., podczas Siedemdziesiątego Siódmego Światowego Zgromadzenia Zdrowia w Genewie, państwa członkowskie WHO przyjęły poprawki w drodze konsensusu. Jedną z nowości jest wprowadzenie nowego globalnego poziomu alarmowego – tzw. „stanu zagrożenia pandemicznego” – w celu zacieśnienia współpracy międzynarodowej w przypadku eskalacji zagrożenia zdrowia poza stan zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym (PHEIC) i ryzyka, że stanie się ono lub już stało się pandemią, mającą dalekosiężne skutki dla systemów opieki zdrowotnej i powodującą znaczne zakłócenia w życiu społecznym.
Poprawki przewidują również utworzenie przez rządy krajowych agencji IHR w celu koordynowania wdrażania Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych. Ponadto zawierają one przepisy mające na celu wzmocnienie dostępu do produktów medycznych i zapewnienie finansowania opartego na równości i solidarności”. […]
„Wzmocnienie Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych stanowi historyczne zobowiązanie do ochrony przyszłych pokoleń przed niszczycielskimi skutkami epidemii i pandemii” – powiedział dyrektor generalny WHO, dr Tedros Adhanom Ghebreyesus.
„Wiemy, że nikt nie jest bezpieczny, dopóki wszyscy nie będą bezpieczni. Poprawki do Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych potwierdzają naszą wspólną odpowiedzialność i solidarność w obliczu globalnych zagrożeń dla zdrowia.
Oprócz zmienionych Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych, państwa członkowskie na tegorocznym Światowym Zgromadzeniu Zdrowia przyjęły również Porozumienie WHO w sprawie pandemii i obecnie aktywnie negocjują aneks do tego porozumienia w sprawie dostępu do patogenów i podziału korzyści. […]” (2)
Reakcja i konsekwencje dla ludności niemieckiej
Wpływ zatwierdzenia na mieszkańców Niemiec wyjaśnia prawniczka i naukowiec dr Beate Sybille Pfeil w wywiadzie dla austriackiej stacji informacyjnej AUF1. Ostrzegła ona już Komisję Zdrowia niemieckiego Bundestagu przed zatwierdzeniem traktatu WHO. (3)
Oceniła zatwierdzenie następująco:
„[…] To czarny dzień dla Ustawy Zasadniczej, praw podstawowych i praworządności w Niemczech. Chociaż nadal […] suwerenność Niemiec nie jest formalnie zawieszona, podobnie jak suwerenność innych państw członkowskich, WHO działa jak koń trojański, bezpośrednio wpływając na niemiecki system prawny. […] WHO może posiadać wiedzę specjalistyczną tylko wtedy, gdy jest w stanie podejmować obiektywne, niezależne, oparte na dowodach i faktach decyzje. W żaden sposób nie jest do tego zdolna. […] Wszyscy wiemy, że WHO cierpi na rażące wady strukturalne. Pierwszą z nich jest zależność od darowizn: ponad 80% jej finansowania pochodzi z dobrowolnych wpłat, z których większość pochodzi bezpośrednio lub pośrednio od lobby farmaceutycznego, zwłaszcza Fundacji Gatesa. Następnie mamy rażący brak przejrzystości, który ostatecznie oznacza, że WHO jest teraz organizacją kontrolowaną z zewnątrz”. WHO, charakteryzująca się konfliktami interesów i ryzykiem nadużycia władzy, może już teraz decydować o ogłaszaniu stanów zagrożenia zdrowia publicznego w oparciu o zalecenia dotyczące ograniczeń wolności, do których państwa po prostu ślepo się stosują, lekceważąc własne konstytucje. A to oznacza, że mamy już konia trojańskiego, czyli ślepe zaufanie do wiedzy fachowej WHO. […] Wraz z nowymi Międzynarodowymi Przepisami Zdrowotnymi sytuacja ta ulegnie znacznemu pogorszeniu i nasileniu”.
Jakie konkretnie zmiany zaszły?
„Mamy już możliwość […], że Dyrektor Generalny WHO może ogłosić tzw. pozorny stan zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym [PHEIC]. Zostało to teraz uzupełnione o możliwość ogłoszenia stanu zagrożenia pandemicznego jako eskalacji. Jest to absolutnie niejasne i nieokreślone”.
Daje to Dyrektorowi Generalnemu kolejny sposób na jeszcze szybsze pogrążenie świata w strachu i panice – nawet bez poparcia w dowodach.
Po drugie, Dyrektor Generalny może następnie wydawać oparte na tym zalecenia, które teraz mogą obejmować również tzw. istotne produkty zdrowotne, zwłaszcza leki i szczepionki. Wszystko to ponownie bez niezależnego organu nadzoru. Pozwala mu to arbitralnie sugerować takie rzeczy narodom świata, a narody ponownie będą się im bezkrytycznie podporządkowywać. W związku z sytuacją nadzwyczajną związaną z pandemią ustanowiono bezpośrednie powiązanie z przyszłym traktatem pandemicznym, jednocześnie zwiększając presję na państwa członkowskie poprzez wymóg dostosowania ich podstawowych możliwości rządowych do zobowiązań wobec WHO. […]
Oprócz tych możliwości wykraczających poza Międzynarodowe Przepisy Zdrowotne (IHR), WHO uruchomiła również kilka innych dźwigni, na przykład poprzez utworzenie w Berlinie tzw. Centrum Wywiadu Pandemicznego [i Epidemicznego]. (4) To duże centrum pandemiczne korzysta z systemu EOS 2.0. W Berlinie monitorowane są oficjalnie dostępne dane na całym świecie – a być może nawet nieoficjalne – w oparciu o założenie, że potrzebujemy ich wszystkich, aby nadal śledzić przebieg infekcji. Ostatecznie chodzi również o zrozumienie mentalności globalnej populacji. Prowadzi to do kolejnego ukrytego motywu: zwalczania tzw. dezinformacji i dezinformacji, które zostały teraz wyraźnie zapisane jako obowiązek państwa w nowym Międzynarodowym Rozporządzeniu Zdrowotnym. WHO przypisuje sobie bezprecedensowy monopol na prawdę. Dwa niemieckie sądy uznały już to za zgodne z prawem, orzekając, że użytkownik LinkedIn może zostać zablokowany, zgodnie z orzeczeniami Sądu Krajowego w Berlinie i Wyższego Sądu Krajowego. Uzasadnieniem było po prostu to, że posty niezgodne z wytycznymi WHO mogą być legalnie blokowane.
Mamy tu do czynienia z całkowitą erozją idei swobodnego dyskursu naukowego. Mamy tu do czynienia z wyraźną manipulacją przepływem informacji wyłącznie w interesie WHO i stojących za nią sił, które są ściśle powiązane z przemysłem farmaceutycznym. Następnie mamy wyraźny przepis zezwalający na masowy wzrost globalnej produkcji leków i szczepionek. […] Wszystko to jest powiązane z Procedurą Wykazu Produktów Leczniczych Stosowanych w Nagłych Wypadkach (Emergency Use Listing Procedure, EUL), za pośrednictwem której WHO próbuje wpływać na organy regulacyjne na całym świecie.
W połączeniu z tym mamy bardzo niepokojący program zwany Agendą Transformacji Cyfrowej i Szczepień. Dotyczy on […] cyfryzacji i […] dalszego zwiększenia liczby szczepień populacji na świecie. Z produkcją szczepionek powiązane są badania nad zyskiem funkcji, zwłaszcza w przypadku szczepionek mRNA. Oznacza to, że każda firma produkująca te nowe szczepionki mRNA automatycznie prowadzi również te niebezpieczne badania nad zyskiem funkcji, które sztucznie zwiększają zagrożenie wirusów. Różnica między badaniami nad bronią biologiczną staje się niewyraźna. Oznacza to, że ostatecznie WHO może tworzyć te same zagrożenia, z którymi rzekomo walczy.
Mamy też trzeci, bardzo ważny punkt: WHO masowo podejmuje ideologiczną transformację z liberalnego państwa konstytucyjnego w kierunku autorytarnego i totalitarnego, pod pretekstem walki z dezinformacją. Idea ta służy również jako podstawa do kontrolowania zachowań i zmuszania ludności świata do posłuszeństwa. Świadczą o tym inne dokumenty WHO i ma to zostać zintensyfikowane wraz z nowym traktatem pandemicznym. Jednocześnie mamy doktrynę WHO powiązaną z militaryzacją. A prawdziwie niebezpiecznym aspektem WHO jest długotrwałe uwikłanie interesów publicznych – czyli zdrowotnych – z prywatnym zyskiem i innymi interesami.
Jest to fundamentalnie sprzeczne z wolnością i praworządnością, ponieważ interesy te są najprawdopodobniej sprzeczne, a ostatecznie odbywa się to kosztem prawdziwego zdrowia publicznego i zdrowia jednostki. […] Nie możemy ufać tej WHO. I najwyraźniej Bundestag i Bundesrat w Niemczech jeszcze tego nie zrozumiały.
Koniec wolności słowa
„Teraz mamy niezbędne zgody Bundestagu i Bundesratu. Następnie ta niemiecka ustawa zatwierdzająca zostanie ogłoszona […] i opublikowana w Federalnym Dzienniku Ustaw. Jednocześnie rząd federalny będzie mógł zwrócić się do WHO i wycofać oficjalnie zgłoszony sprzeciw wobec Międzynarodowych Praw Człowieka. Ostatecznie Międzynarodowe Prawa Człowieka wejdą w życie poprzez zatwierdzenie w Niemczech, a jednocześnie wpłynie to również na społeczność międzynarodową”.
Powstają zobowiązania prawne. To wszystko może się teraz wydarzyć stosunkowo szybko. Niestety”. […]
Czy opór jest nadal możliwy?
„Pierwszym krokiem dla nas, prawników w Niemczech, będzie obserwacja kolejnych kroków, sposobu, w jaki ta wstępna ustawa zatwierdzająca Międzynarodowe Przepisy Zdrowotne zostanie doprecyzowana w aktach prawnych. Gdy tylko te bardziej konkretne akty prawne doprowadzą do bezpośredniego zagrożenia praw podstawowych, musimy złożyć skargi konstytucyjne, być może również abstrakcyjne wnioski o kontrolę sądową, do Federalnego Trybunału Konstytucyjnego. Nawet jeśli szanse wydają się nikłe. Ważne jest, aby wykorzystać wszelkie dostępne nam środki prawne. Drugą kwestią jest poziom polityczny. Ostatecznym celem musi być wycofanie się z WHO. Nie widzę alternatywy. Ta WHO jest całkowicie rozbita od wewnątrz i znajduje się w rękach obcych mocarstw, które nie mają nic wspólnego ze zdrowiem i które zagrażają rzeczywistemu zdrowiu i życiu ludności świata. Poza tym zawsze chodzi o podnoszenie świadomości”. …` ’ … (6)
Próba wcześniejszego uniemożliwienia zatwierdzenia przez Niemcy poprawek do IHR poprzez wniesienie skargi konstytucyjnej do Federalnego Trybunału Konstytucyjnego w Karlsruhe również zakończyła się niepowodzeniem. (7)
7 listopada 2025 r. niemiecki Bundestag zatwierdził poprawki do IHR. (8)
Komentarz
Fakt, że WHO, z Tedrosem Adhanomem Ghebreyesusem jako Dyrektorem Generalnym, który jest poszukiwany w swoim kraju pochodzenia za ludobójstwo w Etiopii, nie budzi większego zaufania. (9)
Jesienią 2025 r. Niemcy zagłosowały przeciwko kontroli komunikatorów przez UE. (10) Jednak ci, którzy znali plany WHO, mogli już przypuszczać, że ten mechanizm kontroli może mimo wszystko stać się rzeczywistością tylnymi drzwiami dzięki zatwierdzeniu planów WHO przez Niemcy. Jest wysoce nieprawdopodobne, aby niemieccy politycy wystąpili z WHO zaraz po zatwierdzeniu tych planów. Na przykład, dwa tygodnie temu, znany niemiecki wirusolog Christian Drosten (postać nr 1 z czasów pomidora) radośnie oświadczył przed komisją śledczą parlamentu, Komisja stwierdziła, że w przypadku przyszłych pandemii nie będą potrzebne żadne nowe krajowe mechanizmy kontroli, ponieważ Niemcy są członkiem WHO, a WHO będzie regulować wydarzenia globalne w czasie pandemii. (11)
Z perspektywy czasu to stwierdzenie jest oczywiście bardzo interesujące, ponieważ w tamtym czasie Niemiecka Rada Federalna nie zatwierdziła jeszcze nowych Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych WHO. Przedstawione opinii publicznej dane wskazywały zatem, jak zakończy się głosowanie w Radzie Federalnej w piątek. To po raz kolejny sugeruje, że nie chodzi tu o procesy demokratyczne, a już na pewno nie o przestrzeganie praw człowieka. W najlepszym razie mamy do czynienia z niekompetentnymi decydentami, którzy unikają podejmowania ważnych decyzji za innych i cieszą się, gdy inni ponoszą tę odpowiedzialność. W najgorszym przypadku mamy jednak do czynienia z narcyzami w polityce na całym świecie, którzy poświęcają innych ludzi, aby udowodnić sobie, że są czegoś warci, ponieważ rodzice odmawiali im tego w dzieciństwie. Ponieważ to drugie podejście jest ewidentnie strategią kompensacyjną, pojawia się pytanie: co zrobią ci narcystyczni politycy, gdy nie będzie już kogo uciskać i dręczyć? Ich kompensacja? Strategia ta się wtedy wyczerpie i będą musieli zmierzyć się ze swoim bólem emocjonalnym. Jednak doświadczenie psychologiczne pokazuje, że osoby narcystyczne często nie są w stanie tego znieść i częściej popełniają samobójstwo.
Gdyby więcej psychologów publicznie wyjaśniało ten związek, być może ludzie szukaliby zbawienia nie w polityce czy partiach politycznych, ale w sobie samych.
Claudia Töpper
Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.
Kilka dni temu, Rada Unii Europejskiej, będąca organem wykonawczym, nałożyła sankcje na pułkownika Jacquesa Bauda https://fr.wikipedia.org/wiki/Jacques_Baud i 11 innych osób (fizycznych i prawnych). Sankcje obejmują zamrożenie aktywów, zakaz dla wszystkich obywateli i firm UE udostępniania im funduszy, zezwalania im na działalność finansową lub przyznawanie im zasobów gospodarczych, a także zakaz podróżowania. Zasadniczo jest to równoznaczne z ogłoszeniem śmierci cywilnej objętego sankcjami obywatela, który nie może już więcej legalnie uzyskać dostępu do żadnej formy dochodu, ani przeszłego, ani nowego, i nie może także podróżować.
Należy tutaj podkreślić dwie kwestie.
Po pierwsze, ta drakońska kara jest nakładana za coś, co jest tylko i wyłącznie „myślozbrodnią”, ponieważ nie są obecne żadne zarzuty karne ani cywilne.
Po drugie, kara nie jest nakładana przez organ sądowy, ale przez organ wykonawczy, a więc bez przechodzenia przez procedurę ustalania odpowiedzialności.
Nawiasem mówiąc – ku uciesze tych, którzy zachwycają się takimi rzeczami – ta forma interwencji stanowi bezpośrednie i oczywiste naruszenie art. 11 i 12 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, które stanowią odpowiednio:
Artykuł 11.1. „Każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy – zgodnie z ustawą – w procesie publicznym, w którym zapewniono mu wszelkie środki niezbędne do obrony”.
Artykuł 12. “Nikt nie może być narażony na arbitralną ingerencję w swe życie prywatne, rodzinne, domowe, korespondencję ani na naruszenie jego czci lub dobrego imienia. Każdy ma prawo do ochrony prawnej przed tego rodzaju ingerencją lub szkodą.”
Każdy, kto sądzi, że ten przejaw dyktatorskiej samowoli jest zwykłym przypadkiem, byłby w ogromnym błędzie.
Rząd UE od dawna jest “królestwem” całkowitej samowoli.
Przypomnijmy sprawę zajęcia zamrożonych rosyjskich aktywów. To rażące naruszenie prawa międzynarodowego nie nastąpiło (na razie) wyłącznie z powodu przypadkowego zbiegu okoliczności, a mianowicie obecności w USA prezydenta, który ma inne plany dotyczące wspomnianych funduszy, oraz obecności w Belgii – kraju najbardziej zaangażowanym finansowo – premiera o minimalnej dozie zdrowego rozsądku.
Nawiasem mówiąc, za tę ostrożną postawę, premier Bart De Wever – mimo ogromnego poparcia społecznego – został zaatakowany w belgijskiej prasie oskarżeniami o proputinizm. Konsekwencje tego rodzaju makroskopowego naruszenia prawa gospodarczego byłyby potencjalnie niszczycielskie (dla UE), tym bardziej, że ostatnim atutem UE na arenie międzynarodowej jest fakt, że jest ona supermocarstwem finansowym ze stabilną walutą.
Von der Leyen to prezydent, która została wybrana na drugą kadencję po przepaleniu dziesiątek miliardów europejskich funduszy w ramach prywatnej, tajnej umowy SMS-owej z Pfizerem. Tym samym, jej arbitralne działania zostały w całości “pobłogosławione” przez UE.
UE jest organem, który poprowadził europejski przemysł na rzeź, by podążać pro tempore za zielonymi lobbystami (którzy oczywiście nie mają nic wspólnego z ekologią), tylko po to, by następnie zdać sobie sprawę z tego, co od ręki stwierdziły dziesiątki ekspertów, a mianowicie, że założenia dokonania totalnej elektryfikacji były absurdalne i nierealistyczne (a także bezużyteczne dla celów, dla których zostały oficjalnie wysunięte, przy braku porozumień z resztą uprzemysłowionego świata).
UE jest tym wielonarodowym podmiotem, który tworzy obecnie agencję wywiadowczą pod bezpośrednim zwierzchnictwem tego, kto przewodniczy pro tempore Komisji Europejskiej (obecnie von der Leyen), tak jakby był szefem rządu krajowego wybranym w demokratycznych wyborach.
UE stworzyła Digital Services Act – mechanizm cenzury, który może sankcjonować w absolutnie arbitralny sposób (tj. bez przechodzenia przez organy sądowe) każdą treść uznaną za „dezinformację”, tj. każdą platformę hostującą treści, które nie są kompatybilne z opinią europejskiej władzy wykonawczej, a mają znaczący wpływ.
UE systematycznie twierdzi, że wybory, których wyniki są niekorzystne dla jej programu, są nielegalne i powinny zostać powtórzone; że zwycięzcy wyborów mający programy antyunijne powinni zostać aresztowani; że partie eurosceptyczne powinny zostać zdelegalizowane, nawet jeśli mają większość preferencji.
Podczas gdy lekcje wychowania obywatelskiego w naszych szkołach zostają przejęte przez obwoźnych akwizytorów zachwalających “cuda” Zjednoczonej Europy; podczas gdy o karierach akademickich decyduje się poprzez wypłatę europejskich grantów przyznawanych projektom, które niczemu nie zagrażają, albo są podporządkowane agendzie eurokratycznej; podczas gdy zmierzamy wymuszonymi posunięciami w kierunku portfelacyfrowego – za sprawą czego sankcje nakładane obecnie na Jacques’a Bauda mogą stać się o wiele bardziej rozległe, szybsze i powszechniejsze – podczas gdy wszystko to dzieje się – społeczeństwo europejskie nadal w dużej mierze śpi.
Libertariańscy liberałowie chcą więcej wolności wyłącznie dla posiadaczy kapitału.
Postępacy nucą „Bell* ciao”(aluzja do szlagieru włoskiego lewactwa, którego tytuł, autor tekstu ironicznie zmodyfikował na genderową modłę) https://it.wikipedia.org/wiki/Bella_ciao) i ścigają wyimaginowanych faszystów.
Grupy dysydenckie są zbyt skupione na zazdrościach i złośliwościach wobec siebie, by przejmować się czymkolwiek innym.
Suwerenna prawica nadal sprzedaje swój kraj po kawałku w zamian za fotele i photo opportunity.
Zdurniali starzy pro-europejczycy wciąż majaczą o „europejskim śnie”, ponieważ mogą zatankować za granicą bez okazywania dokumentów.
Przemysłowcy, coraz bardziej uzależnieni od euro-prebend, milczą przed obliczem UE, która po raz pierwszy w historii Europy kultywuje katastrofalne wręcz stosunki z resztą świata: weszła na wojenną ścieżkę z Rosją, zniszczyła stosunki z Chinami w związku z „jedwabnym szlakiem”, została wyrzucona z Afryki, jest pogardzana przez USA.
Jedynymi, którzy dobrze prosperują, są tzw. „yes-men” – luksusowi konformiści, wysoko postawione trybiki, służalcy akademiccy, trybiki sądownictwa.
Bardzo niewielu zdaje się rozumieć ciężar tej historycznej transformacji, podczas której, w instytucjach pułapki na tuńczyki zwanej Unią Europejską, karłowaci mentalnie mężczyźni i karłowate mentalnie kobiety – podporządkowani oligarchiom finansowym, podejmują ostatnie kroki w kierunku całkowitego i nieodwołalnego zniewolenia Europejczyków: zniewolenia kulturowego, ekonomicznego, materialnego i behawioralnego.
Jest to zniewolenie inne niż w autokracjach, ponieważ jest ono dzikie, nieprzejrzyste, acefaliczne, pozbawione nawet tego niewielkiego luksusu jakim jest poznanie oblicza tego, kto cię uciska.
U steru nie znajduje się pojedynczy człowiek na balkonie (aluzja do Mussoliniego), ale samonapędzający się aparat; aparat stworzony przez system finansowych lobbies – aparat pozbawiony projektu innego niż władza dla samej władzy, czerpanie zysku jako cel sam w sobie, przez co Europa i jej obywatele są jedynie surowcem, siłą roboczą, terenem do podboju.
Andrea Zhok – autor tekstu zamieszczonego powyżej jest profesorem nadzwyczajnym filozofii moralnej na Uniwersytecie Mediolańskim.
***
Pułapka na tuńczyki, tzw. tonnara to zestaw specjalnie skonstruowanych sieci, które są używane do połowu tuńczyka błękitnopłetwego. (…) Metody połowowe tuńczyków stosowane do dziś to: tonnara di corsa, czyli zestaw sieci rozmieszczonych w komorach, umieszczonych w strefie przepływu tuńczyków, oraz tonnara volante, czyli „latająca” tonnara, polegająca na „latającym” rozmieszczeniu sieci po wykryciu ławic tuńczyków za pomocą echosondy i radaru. https://it.wikipedia.org/wiki/Tonnara
Sycylia: Połów tuńczyków przy pomocy “tonnary”, czyli zamykania łowiska (od wielu lat już nie praktykowany):
Dzisiejsza Europa nie ma poważnego sektora internetowego, światowych liderów technologicznych ani silnika innowacji zdolnego konkurować ze Stanami Zjednoczonymi lub Azją.
Jej gospodarka znajduje się w stagnacji, baza przemysłowa ulega erozji, bezrobocie pozostaje na wysokim poziomie strukturalnym, a zależność energetyczna stała się trwałą słabością.
Nie jest to pech, lecz wynik świadomych wyborów.
Paraliżujące regulacje, represyjne podatki, ideologiczne polityki klimatyczne i wrogość wobec wolnego rynku zdusiły wzrost gospodarczy i spowodowały odpływ kapitału.
Europa poucza świat o wartościach, jednocześnie importując energię, zlecając na zewnątrz innowacje i regulując się do nieistotności.
Aby odbudować cokolwiek – infrastrukturę, przemysł, konkurencyjność – Europa musiałaby zliberalizować przepisy, obniżyć podatki, porzucić absolutyzm klimatyczny i przyjąć prawdziwą ekonomię rynkową.
Są to reformy, których Europa nie chce przeprowadzić, nawet pomimo tego, że jej upadek przyspiesza.
/ oprac. PR
1945 rok – żołnierze radzieccy świętują w Berlinie
