Archiwum kategorii: Unia Europejska

Sposób na radary. Plaga fałszywych tablic rejestracyjnych

Opublikowany przez

Sposób na radary. Plaga fałszywych tablic rejestracyjnych

–

13.01.2026 BD nczas

Odcinkowy pomiar prędkości.
Odcinkowy pomiar prędkości. / Fot. PAP

Policja twierdzi, że to już „masowe zjawisko”, z którym trudno sobie poradzić. W ten sposób tysiące pojazdów i ich kierowcy unikają mandatów. To naturalna reakcja na tysiące radarów i czasami absurdalne ograniczenia szybkości, które szybko pozbawiają kierowców nie tylko pieniędzy, ale i punktów.

Raport francuskiej policji mówi, że już „setki tysięcy pojazdów jest zarejestrowanych na nieistniejące podmioty”, a taki „proceder pozwala właścicielom tych pojazdów uniknąć mandatów drogowych”. „Straty” skarby państwa ocenia się na miliony euro.

Chodzi też o podrabianie tablic „prawowitych właścicieli” samochodów, którzy otrzymują mandaty za wykroczenia, których nie popełnili. Policja widzi problem w zmianie przepisów z 2017 roku i uproszczeniu procedur administracyjnych poprzez ich digitalizację online.

Miało to otworzyć drzwi oszustwom. Chodzi o podszywanie się pod „specjalistów motoryzacyjnych” (przedstawicieli salonów samochodowych, zawodowych sprzedawców) upoważnionych do dostępu do systemy rejestracji. Państwo przyznało zezwolenia dostępu do systemu dla około 34 000 „zaufanych podmiotów zewnętrznych”, ale bez żadnej poważnej ich weryfikacji. Teraz około 4000 z nich jest zawieszanych lub wykluczanych z systemu każdego roku za nadużycia, co stanowi ponad 10% całości.

Oszuści w taki sposób uzyskują dostęp do rejestracji pojazdów i wykorzystują sfałszowane dokumenty rejestracyjne. Później mandaty za uchwycenie samochodu na fotoradarze docierają nie do sprawcy, ale do zarejestrowanego oficjalnie właściciela lub salonu-widma. Mandaty są odrzucane, a sprawca wykroczenia pozostaje bezkarny.

Podobno jest to metoda już „preferowana przez zorganizowaną przestępczość”. Policja uważa, że w tle może być pranie pieniędzy, sprzedaż kradzionych samochodów, czy nawet handel narkotykami. Są już wykryte przypadki, jak sprawa „Las Vegas Auto”. Za 600 euro można było zarejestrować pojazd na taką nieistniejącą firmę, a pojazdy takie odnaleziono nawet na Majotcie i w garażach… Pałacu Prezydenckiego.

Pośrednicy otwarcie oferują swoje usługi w mediach społecznościowych, na Snapchacie i Facebooku. Standardowe stawki to 40 euro za anulowanie dowodu rejestracyjnego poprzedniego właściciela, 80 euro za aktualizację ubezpieczenia, 100 euro za wydanie nowego dowodu rejestracyjnego.

Według szacunków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 2025 r., „średnio każdego roku identyfikowanych jest 250 000 pojazdów zarejestrowanych w sposób nieuczciwy”. Tylko w stołecznym regionie Île-de-France zidentyfikowano 138 salonów-widm, które rzekomo sprzedały i zarejestrowały ponad 1000 pojazdów.

Źródło: Le Parsisien

Zima uderzyła w ceny prądu. Polska najdroższa w Europie. [Oczywiście nie „zima”, a durnie ideolo!!]

Opublikowany przez

Zima uderzyła w ceny prądu.

Polska najdroższa w Europie

Wysokie ceny gazu mogą również przyczyniać się do wzrostu cen emisji dwutlenku węgla. Wraz ze wzrostem cen gazu producenci energii elektrycznej przechodzą na węgiel, który jest bardziej emisyjny – co zwiększa emisje, a w konsekwencji popyt na uprawnienia do emisji – opisują analitycy z GMK Center.

oprac. Magda Żugier 13 stycznia 2026, money.pl/zima-uderzyla-w-ceny-pradu-polska-najdrozsza-w-europie

Podczas najmocniejszego ataku zimy od lat krajowy system energetyczny musiał oprzeć się przede wszystkim na paliwach kopalnych. Przy słabym wietrze, niskim nasłonecznieniu i braku możliwości magazynowania energii kluczową rolę przejęły bloki węglowe – opisuje bizblog.spidersweb.pl.

13 stycznia przed godz. 7 rano węgiel kamienny odpowiadał za 51 proc. krajowego miksu energetycznego, węgiel brunatny za 24,8 proc., a gaz ziemny za 16,8 proc. Łącznie paliwa kopalne odpowiadały za blisko 76 proc. produkcji energii elektrycznej w Polsce. Choć taka struktura pozwoliła utrzymać stabilność systemu, miała ona wyraźne konsekwencje kosztowe.

Najlepiej widać je na rynku dnia następnego. Polska znalazła się na czele europejskiego zestawienia z ceną 261 euro za megawatogodzinę. Za nią uplasowały się Węgry (253 euro), a następnie ex aequo Bułgaria i Rumunia (po 248 euro). Wysokie ceny notowały też Litwa i Łotwa (232 euro), Słowacja (231 euro), Serbia (229 euro), Estonia (228 euro) oraz Chorwacja (227 euro).

Wielkie błędy gigantów. Nawet tak znane firmy nie uniknęły poważnych problemów

Portal podkreśla, że na drugim biegunie znalazły się kraje skandynawskie. W Norwegii ceny wahały się od 29 euro na północy do 103 euro na południu, a w Szwecji od 61 do 103 euro. Niższe stawki notowano także we Francji (90 euro), Hiszpanii i Portugalii (po 96 euro), Holandii (98 euro) oraz Finlandii (100 euro).

Rosnąca cena CO2 zwiększa presję

Dodatkowym czynnikiem wpływającym na koszty energii jest rosnąca cena emisji dwutlenku węgla. Uprawnienia do emisji CO2 osiągnęły 2,5-roczne maksimum. Od lipca ubiegłego roku ich cena wzrosła o około 25 proc., a obecnie przekracza 88 euro za tonę.

Jak wskazuje firma maklerska Vertis w nocie cytowanej przez Montel, rynek nie ma jasności,[Sic!! md] czy w najbliższych tygodniach możliwy będzie dalszy wzrost cen, czy raczej korekta wynikająca ze spadku awersji do ryzyka. Kluczowe znaczenie mogą mieć prognozy pogody — ustąpienie mrozów ograniczyłoby zapotrzebowanie na energię.

W dłuższym horyzoncie eksperci spodziewają się jednak dalszego wzrostu cen CO2. Według prognoz mają one sięgnąć 126 euro za tonę w 2030 r., głównie w związku z wycofywaniem bezpłatnych uprawnień. Analitycy GMK Center przypominają, że w tym roku niektóre sektory otrzymają jeszcze do 30 proc. darmowych uprawnień, ale do końca dekady mechanizm ten zostanie całkowicie wygaszony.

Eksperci zwracają też uwagę, że wysokie ceny gazu sprzyjają powrotowi producentów energii do węgla, który jest bardziej emisyjny. To zwiększa emisje CO2 i popyt na uprawnienia, co dodatkowo napędza presję kosztową w systemach energetycznych opartych na paliwach kopalnych.

Źródło: bizblog.spidersweb.pl

Süddeutsche Zeitung: „Na uratowanie UE zostało niespełna dwa lata”

Opublikowany przez

Süddeutsche Zeitung: „Na uratowanie UE zostało niespełna dwa lata”

12.01.2026 tysol/s-ddeutsche-zeitung-na-uratowanie-ue-zostalo-niespelna-dwa-lata

Unia Europejska może nie przetrwać w obecnym kształcie – ostrzega niemiecki dziennik Süddeutsche Zeitung. Według autora felietonu red. Josefa Kelnbergera kluczowe będą najbliższe dwa lata, a szczególnie wybory we Francji i w Polsce w 2027 roku. Jeśli wygra w nich prawica, liberalny projekt UE może się rozpaść.

„Piąty jeździec apokalipsy” i wizja upadku UE

W tekście opublikowanym 12 stycznia 2026 roku Josef Kelnberger pisze, że niemiecką debatę publiczną straszą dziś „czterej jeźdźcy apokalipsy” – wzrost poparcia dla „skrajnej prawicy”, kryzys gospodarczy, wojna światowa i katastrofa klimatyczna. Każdy z nich ma, jak ironicznie zauważa autor, twarz Donalda Trumpa.

Jednocześnie – jak podkreśla – ignorowany jest „piąty jeździec apokalipsy”: upadek Unii Europejskiej, który może się wydarzyć już za dwa lata. 

UE jako sojusz liberalnych państw demokratycznych umrze, jeśli w wyborach we Francji i Polsce w 2027 roku wygra prawica – alarmuje Kelnberger.

Kluczowa Francja i Polska

Zdaniem publicysty, zwycięstwo prawicy w tych dwóch krajach uruchomiłoby efekt domina. Twierdzi, że Władimir Putin, Trump i Xi Jinping „będą walczyć o łupy”, a Europie grozi utrata politycznej spójności.

Autor ostrzega też przed konsekwencjami dla Niemiec. Według niego w takim scenariuszu do władzy może dojść AfD, kierując państwem dysponującym „najsilniejszą armią na rozpadającym się kontynencie”.

Strach w Brukseli

Kelnberger zaznacza, że wizja rozpadu UE nie jest jedynie publicystyczną fantazją. Jak pisze, podobne obawy coraz częściej pojawiają się w rozmowach „wpływowych osób w Brukseli”. Utyskuje jednak, że „nigdzie w Europie nikt nie wydaje się poważnie martwić o UE”. 

A przecież są powody do paniki. Tylko dzięki sprawnie funkcjonującej UE można bronić liberalnego europejskiego modelu życia.

„Epigon Kaczyńskiego zamiast Tuska”

Felietonista przypomina popularne w Brukseli powiedzenie, że „Europa powstaje w czasach kryzysów”. Tak było przy tworzeniu strefy euro czy wspólnych długach w czasie pandemii. Tym razem jednak sytuacja może być inna.

Istnieją jednak poważne powody, by sądzić, że obecny kryzys jest tym wielkim kryzysem, który nie przyczyni się do rozwoju Europy, ale doprowadzi do jej rozłamu (…) Węgry pod rządami Viktora Orbana już dawno odeszły od podstawowego konsensusu UE w zakresie zasad państwa prawa, ochrony klimatu i w miarę humanitarnej polityki migracyjnej. Słowacja wydaje się podążać podobną drogą. Jeśli jako miarę potraktować wsparcie dla Ukrainy, to Czechy również już się odłączyły. Włoszka Giorgia Meloni nadal pozostaje w konserwatywnym mainstreamie, ale to się prawdopodobnie zmieni, jeśli we Francji rządzić będzie Jordan Bardella zamiast Emmanuela Macrona, a w Polsce epigon Kaczyńskiego zamiast Donalda Tuska. Wtedy UE przechyliłaby się w prawo. A Europa stałaby się w dłuższej perspektywie zbiorem państw kierowanych głównie przez prawicowe siły nacjonalistyczne, bez wspólnego projektu.

Zostały dwa lata

Według autora Unia Europejska ma „niespełna dwa lata”, by udowodnić obywatelom, że działa i daje realną ochronę. Wskazuje, że pojedyncze państwa byłyby wobec wyzwań dzisiejszych czasów bezradne. Jako pozytywny akcent wskazuje umowę UE-Mercosur podkreślając jednak, że „jest to jednak tylko pierwszy, niewielki krok”. 

Do 2027 r. gospodarka europejska powinna znacznie wzrosnąć, nowy budżet w wysokości dwóch bilionów euro powinien być gotowy, a wspólny system azylowy powinien funkcjonować. Dodaje także, iż „UE potrzebuje wspólnej polityki”, wskazując na „europejską armię, która byłaby ostatecznym spoiwem sojuszu”. 

Tak wygląda obraz Unii Europejskiej, która wydaje się przestarzała. Pilnie potrzebuje ona sygnału do zmian – podsumowuje Josef Kelnberger.

Polscy rolnicy spisani na straty

Opublikowany przez

Polscy rolnicy spisani na straty

Arkadiusz Miksa myslpolska

W cotygodniowym programie telewizyjnym z udziałem dziennikarzy różnych, ale w sumie jedynie słusznych mediów, dziennikarka Onetu Małgorzata Gałczyńska z rozbrajającą szczerością przyznała, że na rolnictwie się nie zna kompletnie, ale się wypowie. Otóż według tej pani, niekorzystna dla polskiego rolnictwa umowa Unii Europejskiej z państwami Ameryki Południowej, to nieuchronny element globalizacji. Stwierdziła również, że polskim rolnictwem straszono również kraje Zachodu przed przystąpieniem Polski do UE, a przecież polskie rolnictwo nie dobiło rolnictwa zachodniego. W epilogu swojej wypowiedzi stwierdziła, że interes branży motoryzacyjnej w Polsce jest ważniejszy od polskiego rolnictwa. Tymczasem o branży motoryzacyjnej jako o strategicznej dla swojej gospodarki to mogą mówić Czesi ze swoją Skodą i Tatrą czy nawet Rumuni z Dacią, która dobrze się sprzedaje. My to mamy popłuczyny po branży motoryzacyjnej, więcej produkuje pięciomilionowa Słowacja czy rolnicze Węgry.

W Polsce istnieje w tej chwili nieformalny kombinat w skład, którego wchodzą politycy rządzących Polską ugrupowań, dziennikarze, publicyści, jacyś internetowi patocelebryci oraz zainteresowane korporacje. Oni mówią wprost, że jako nasza elita intelektualna wiedzą lepiej co dla polskiego pospólstwa jest słuszne i dobre. Obiecywano nam Unię równych szans i solidaryzm międzynarodowy, tymczasem liderzy UE z Zachodniej Europy wynegocjowali sobie porozumienie z Brazylią czy Argentyną w ramach którego, ich rolnictwo ma ponieść jak najmniejsze zyski w sektorze rolniczym i jak największe w sektorze przemysłowym.

Negatywne aspekty podpisanej umowy mają wziąć na siebie kraje Europy Wschodniej. One według polityków z Berlina i Paryża i tak już za dużo zyskały na swoim członkostwie w UE, pora na rekompensatę. Tymczasem polscy euroentuzjaści wierzą niewzruszenie wierzą w istnienie brukselskiego Świętego Mikołaja, który od lat bezinteresownie zasila Polskę grubą kasą.

Polscy rolnicy protestują, premier Tusk bagatelizuje ich protesty twierdząc, że protesty są niewielkie i spodziewał się większych. Jednocześnie uruchamia się w mediach społecznościowych spiralę ataków internetowych trolli z obozu Tuska, którzy wrzucają chore z nienawiści komentarze pod adresem polskich rolników. W Polsce zniszczono już skutecznie wizerunek polskiego górnika, teraz przyszła pora na polskiego rolnika. Polskim rolnikom zarzuca się, że najwięcej zarobili na obecności Polski w UE. Dowodem na tę tezę mają być drogie, nowoczesne ciągniki, którymi pracują w polu. Tak, te ciągniki są drogie, ale czy to polski rolnik decyduje po ile są one rolnikom sprzedawane? Te ciągniki nie są formą prestiżu dla rolników, nie kupują ich dla rozrywki, tylko do pracy. To nie jest limuzyna prezesa firmy służąca rozrywce i ego właściciela.

Może te ciągniki byłby tańsze, gdyby były produkowane w Polsce, ale już nie są produkowane, bo zadbali oto kumple Tuska pokroju Janusza Lewandowskiego. Ciągniki byłby tańsze, gdyby rolnicy nie musieli kupować je od niemieckich firm tylko na przykład z Białorusi, gdzie są znacznie tańsze, ale polscy rolnicy nie mogą ich kupować, jeśli chcą otrzymać wsparcie z UE na zakup nowego taboru. Ci spośród polskich rolników, którzy kupili białoruskie traktory mimo pierwotnej zgody na ich zakup mają dziś zwracać całość dofinansowania. Czy ktoś z hejtujących rolników sekciarzy Tuska zdaje sobie w ogóle sprawę, ile sztuk bydła lub trzody chlewnej trzeba sprzedać, żeby kupić taki ciągnik? Czy wy myślcie, że te ciągniki to jest jakaś fanaberia?

W sukurs polskim hejterom idą ukraińscy hejterzy mieszkający w Polsce, którym dedykowane są strony na portalach społecznościowych. Pod postem dotyczącym rolniczych protestów wylała się ukraińska gnojowica w komentarzach. Ukraińcy mieszkający w Polsce nazywają polskich rolników świniami, które wysypywały ukraińskie zboże. Debile, głupcy, zwierzęta i tym podobne określenia pod adresem polskich rolników ze strony nacji, która jest u nas na „gościnnych występach”, tylko dlatego, że polski rolnik nie chciał w Polsce zanieczyszczonego zboża z państwa, które nie przestrzega norm w zakresie upraw, ma niższe koszty produkcji oraz zdecydowanie lepsze warunki wegetacji roślin.

Swoją drogą czy władze polskie, które tak ochoczo biorą się za wyłapywanie w sieci internetowe Polaków przekraczających dopuszczalną krytykę Ukraińców zajmą się w końcu niedopuszczalną ukraińską krytyką pod adresem Polski i Polaków?

Z obrzydzeniem patrzę jak pod protesty rolnicze podłączaj się dziś politycy PiS oraz ich medialne sługusy z Republiki czy „Gazety Polskiej”. Przecież to właśnie PiS przymykał oko na niekontrolowany napływ ukraińskich produktów rolnych do Polski a protestujących wówczas rolników nazywał „ruskimi onucami”, dziś udają amnezję w tym temacie.


Arkadiusz Miksa

Eurobawełna. O logice systemu

Opublikowany przez

Eurobawełna. O logice systemu

Republikaniec

salon24.pl/eurobawelna-o-logice-systemu

W ciągu 1918 roku podbite przez Rosję w XIX wieku narody Azji Środkowej odzyskały niepodległość. Wchodząc w lokalne sojusze ze słabym na tym terenie reprezentacjami Białych, usiłowały zbudować zręby własnych państwowości. Ponowny podbój przez Rosję Czerwoną był długotrwały i krwawy, walki z narodową, antybolszewicką partyzantką trwały jeszcze pod koniec lat 20. Sowieci utrwalając swoje porządki rozumieli, że by przyciągnąć i podporządkować miejscowych nie wystarczy sam kij. Marchewką i projektem przebudowy społecznej i gospodarczej stał się program nawodnienia suchych połaci późniejszego Kazachstanu, Uzbekistanu i Turkmenii wodami rzek Amu-darii i Syr-darii, w celu uprawiania tam na gigantyczną skalę bawełny. Podstawa ekonomii i nowej organizacji społecznej, z przesiedleniami i przemieszaniem ludności tych republik w tle. 

Wielkie budowy kanałów rozpoczęte w latach 30. efekt dały, pola bawełny, zwłaszcza w Uzbekistanie powstały. Jednak dyletancka hydrostrojka, wykorzystująca zaledwie kilka procent przekierowywanej wody (reszta wsiąka do dziś w piach, albo zasila nieistniejące wcześniej słone jezioro Sarykamyskie) dała efekt przez fachowców oczekiwany, ale dla polityków nieznaczący. Po 30 latach od rozpoczęcia programu zaczęło zanikać jedno z największych śródlądowych jezior świata, Aralskie. Z prawie 70 tys km² pozostało 10 tys. km². [Chyba już go nie ma wcale. md]

O nadciąganiu gigantycznej katastrofy ekologicznej wiadomo było od lat 60. XX wieku, ale skoro linia Władzy Radzieckiej musiała być zawsze słuszna, uznano że powstanie i istnienie jeziora Aralskiego jest „oczywistą pomyłką natury”, a bieżące potrzeby społeczeństwa sowieckiego Uzbekistanu są ważniejsze od opinii jakichś tam naukowców. I wuj tam z tymi wszystkimi rybkami, ptaszkami, oraz rybakami i całą reszta mieszkańców wybrzeża. Z jego okolic trzeba było przesiedlić 100 tys. ludzi, niemal wszystkie organizmy zamieszkujące wody Jeziora Aralskiego wymarły (zasolenie), a wśród mieszkańców regionu znacząco wzrosła częstość występowania takich chorób jak gruźlica, tyfus, niedokrwistość, a u noworodków także upośledzenia umysłowe. Jednak do rozpadu Związku Sowieckiego w 1991 polityki nie zmieniono. Jako dziedzictwo pozostała pustynia Aral-kum, 50 tys. km² powierzchni piachu krytycznie zanieczyszczonego pestycydami i pozostałością nawozów sztucznych.

========================================================

Dlaczego zaczynam Anno 2026 od tej odległej czasowo i przestrzenie sprawy? Bo znakomicie ilustruje logikę (a raczej jakiś byt będący odwrotnością logiki) działania niedemokratycznych, lekceważących opinię rządzonych, opartych na ideologii systemów. By istnieć, muszą one wymyślać dla siebie ideologiczne wielkie projekty, które angażując i dając zatrudnienie wielu, ukrywają rzeczywiste intencje Władzy i osłaniają  rozciągającą się za nimi pustkę nieuctwa i głupoty.

Osuwająca się od dawna w euro-marksizm Unia Europejska wymyśliła jako swój motyw przewodni „walkę z klimatem”, przedstawiając zmiany klimatyczne jako efekt antropogeniczny. „Zielona rewolucja” niosąc nowe technologie (a w marzeniach najbardziej chorych ideolo i nowe społeczeństwo, wymieszane migracjami, uwięzione w miastach 15-minutowych), miała w założeniach budować przewagę ekonomiczną rewolucjonistów łaskawie udostępniających za grube money światu swoje „zielone” wynalazki.

Ale świat jakoś nie kupuje „wartości”, zielona energia niestabilnością i gigantycznymi kosztami zabija europejski przemysł. Wyniesienie „nieczystej” produkcji do Chin, w idiotycznym założeniu że Chińczycy są tak głupi, że wiecznie za miskę ryżu będą robić śrubki i inne komponenty dla Białych Bwana, właśnie się skończyło. Azjaci  przejęli technologie, i to oni zarabiają na panelach fotowoltaicznych, wiatrakach, samochodach elektrycznych. I nie tylko.

Rewolucyjna Władza nie może się przyznać do porażki. Trzeba uciec do przodu, więcej zieleni, zaostrzone „cele klimatyczne do 2040”, więcej integracji. Ale za co?

Jednym z sektorów gospodarki europejskiej ,którego wspólną przebudowę można uznać za w miarę udaną, jest rolnictwo. Dziesiątki lat wspólnej polityki rolnej ukształtowały rynek dość drogiej, ale o bardzo wysokiej jakości żywności. Z produkcją poddaną licznym, kosztownym restrykcjom, zwłaszcza co do stosowanych chemicznych środków ochrony i nawożenia.

Teraz Władza Europejska wobec upadku konkurencyjności europejskiego przemysłu kolanem przepycha umowę handlową z krajami Ameryki Południowej, która w zamian za otwarcie ich rynku na artykuły przemysłowe, otwiera rynek europejski na ich artykuły rolne.

Jaki będzie przewidywalny skutek? Rolnictwo południowoamerykańskie nie poddane „eko-restrykcjom” jest tanie, ale co z jakością? Zapomniane u nas i od dawna zakazane pestycydy oraz produkty roślinne GMO popłyną do Europy szeroką strugą. Prawo Kopernika-Greshama ma zastosowanie nie tylko do pieniądza. Tani towar gorszej jakości wyprze droższy, europejski. Rolnicy europejscy będą bankrutować, a produkcji rolnej raz zlikwidowanej tak łatwo się nie odtworzy.

Ale cóż to obchodzi eurokratów? Powiedzą, że postęp wymaga ofiar. A co z bezpieczeństwem żywnościowym, wszak łańcuch dostaw przez Atlantyk nie jest krótki, ani w 100% bezpieczny, zwłaszcza w czasach zagrożeń? Ojtam ojtam, Komisja Europejska się jakoś wyżywi.

Efekty kilkudziesięciu lat pracy rolników i setki miliardów euro wydane na dostosowanie do coraz bardziej wyśrubowanych standardów produkcyjnych zostają wyrzucone arbitralną decyzją polityczną do kosza.

I jakoś nikogo w Brukseli nie wzrusza oczywista nieekologiczność południowoamerykańskiego rolinictwa, niszczenie tamtejszego środowiska naturalnego, wycinanie tlenodajnej dżungli, ani nawet Złe Mzimu ślad węglowy spodziewanego transportu tysiecy ton towarów przez Atlantyk.

Tylko czy efekt popytu dla europejskiego przemysłu jest pewny? Czy Chińczycy są w rzeczy samej tak tępi, że będą nie tylko nadal dostarczać do Europy produkowane u siebie części i komponenty, ale i powiększą ich dostawy na rzecz euro-produkcji na rynek amerykański? Kraje MERCOSUR z całą pewnością nie zamkną swoich rynków dla Chin, ich współpraca ma długą tradycję.

Czy Południowi Amerykanie będą radośnie kupować niemieckie i francuskie samochody, które mimo zniesienia barier celnych i tak będą droższe od chińskich, a jakością także ich już nie biją?

Koszty przekierowywania w ideologicznym szale europejskich rzek i hodowli europejskiej bawełny rysują się coraz wyraźniej. 

Francis Fukuyama, ten od wieszczenia końca historii trzydzieści lat temu wydał w 2024 swoje nowe dzieło, zatytułowane „Zamieszanie z liberalizmem” (przy czym ten jego liberalizm jest dziś zupełnie w znaczeniu anglosaskim, u nas to się nazywa „socjalizm„). Z rozbrajającą szczerością konkluduje, że może i ten liberalizm to się nie całkiem sprawdził, ale przecież tyle już nasza zachodnia cywilizacja zainwestowała w jego rozwój, że za późno jest, by się wycofywać. 

Jakbym znowu słyszał wczesnego Michaiła Gorbaczowa, i opowieści o różnych tam socjalizmach z ludzką twarzą oraz bez błędów tudzież wypaczeń.

Niemieckie media: Koniec UE nie jest już tematem tabu

Opublikowany przez

Niemieckie media: Koniec UE nie jest już tematem tabu

12 stycznia 2026 Paweł Kubala prawy/Niemieckie-media-Koniec-UE-nie-jest-juz-tematem-tabu

Zdjęcie ilustracyjne

Nie zdziwiłabym się, gdyby za dziesięć lat Unii Europejskiej już nie było. Nie z powodu wielkiego wybuchu, ale z powodu stopniowej utraty znaczenia. Traktaty pozostałyby, budynki również. Zniknęłaby tylko idea polityczna, która za nimi stoi – ocenia Sabine Rennefanz na łamach tygodnika „Der Spiegel”.

Wedle publicystki, w UE brakuje przywództwa zdolnego realizować długoterminową strategię. W jej ocenie, politycy skupiają się głównie na cyklach wyborczych. 

Unia Europejska sprawia wrażenie zmęczonej. Nie rozpada się, nie jest niezdolna do działania, ale wewnętrznie osłabła. Nadal funkcjonuje, technicznie i umownie. Jednak nie jest już tak przekonująca. Europa istnieje, ale nie ma już takiej siły – wskazuje.

Rennefanz pisze o kapitulacji kanclerza Niemiec.

Sam kanclerz Friedrich Merz zdaje się nie do końca wierzyć w tę Europę. Niedawno zasugerował Donaldowi Trumpowi, że Stany Zjednoczone mogłyby przynajmniej wybrać Niemcy jako partnera, gdyby nie były zainteresowane Europą. Nie zostało to odebrane jako manewr taktyczny. Raczej jako rezygnacja – zauważa.

W jej artykule nie mogło oczywiście zabraknąć również tradycji lewicowo-liberalnych mediów, czyli straszenia „skrajną prawicą”. W tym kontekście wymienia obecne lub niedawne rządy na Węgrzech, w Czechach, Słowacji, we Włoszech czy w Polsce. Wskazuje też na duże szanse, żeby podobne środowiska doszły do władzy we Francji czy Niemczech. W jej opinii Unia Europejska jest głęboko podzielona w wielu obszarach.

Źródło: dw.com

„Zachód”, którego już nie ma. Raport z dzielnic, do których policja boi się wjeżdżać

Opublikowany przez

Zachód, którego już nie ma.

Raport z dzielnic, do których

policja boi się wjeżdżać

10.01.2026 htnczaszachod-ktorego-juz-nie-ma-raport-z-dzielnic-do-ktorych-policja-boi-sie-wjezdzac/

Zamieszki we Francji. Zdjęcie ilustracyjne. / Foto: screen
NCZAS.INFO | Zamieszki we Francji. Zdjęcie ilustracyjne. / Foto: screen

Jeszcze dwie dekady temu Paryż, Bruksela czy Sztokholm były dla Polaków synonimem cywilizacyjnego awansu, bezpieczeństwa i porządku. Dziś ten obraz to tylko wyblakła pocztówka. W sercu Europy wyrosły enklawy, w których prawo państwowe jest martwe, a służby mundurowe wjeżdżają tylko w pełnym rynsztunku bojowym. To nie jest scenariusz filmu dystopijnego. To rzeczywistość „stref wrażliwych”, którą zachodnie elity przez lata próbowały pudrować poprawnością polityczną.

Pamiętamy lata 90. i nasze kompleksy wobec Zachodu. Patrzyliśmy na niemieckie autostrady i szwedzkie osiedla z zazdrością. Dziś, gdy polski turysta ląduje w Paryżu czy Malmo, często doznaje szoku poznawczego. Zamiast „europejskiego snu” widzi brud, chaos i dzielnice, które mentalnie i kulturowo bliższe są Bliskiemu Wschodowi niż chrześcijańskiej Europie.

Szwecja: Granaty zamiast argumentów

Najbardziej jaskrawym przykładem upadku modelu państwa opiekuńczego jest Szwecja. Kraj, który przez lata był poligonem doświadczalnym lewicowej inżynierii społecznej, dziś płaci najwyższą cenę za swoją naiwność.

Termin „no-go zones” jest przez szwedzkich polityków oficjalnie wypierany, zastępuje się go eufemizmem „obszary wykluczone”. Niezależnie od nowomowy, fakty są brutalne. Dzielnice takie jak Rinkeby w Sztokholmie czy Rosengard w Malmo to państwa w państwie. Lokalne gangi narkotykowe nie tylko kontrolują handel, ale po prostu – i nie jest to żadna przenośnia – tam rządzą.

Statystyki są bezlitosne i stanowią chłodny prysznic dla entuzjastów „otwartych granic”. Szwecja stała się europejską stolicą strzelanin i zamachów bombowych z użyciem materiałów wybuchowych i granatów ręcznych. Policja, sparaliżowana politycznymi wytycznymi, by „nie eskalować” i „nie stygmatyzować”, w wielu przypadkach po prostu abdykowała.

Francja i Belgia: Terytoria utracone

Jeśli Szwecja jest przykładem gwałtownego załamania bezpieczeństwa, to Francja jest studium powolnego gnicia. W departamencie Seine-Saint-Denis (słynne „93” pod Paryżem) czy brukselskim Molenbeek, asymilacja nie istnieje. Powstały społeczeństwa równoległe, rządzące się własnym kodeksem honorowym, często opartym na prawie klanowym lub szariacie, a nie na kodeksie cywilnym Republiki Francuskiej czy Królestwa Belgii.

Dla przedsiębiorcy czy zwykłego podatnika oznacza to jedno: płacisz na utrzymanie infrastruktury i socjalu w miejscach, do których nie masz wstępu. Strażacy czy ratownicy medyczni wzywani do tych stref często odmawiają przyjazdu bez asysty policji, bo karetki są obrzucane kamieniami. To jest moment, w którym państwo przestaje spełniać swoją podstawową funkcję – zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom.

Kosztowna utopia

Z perspektywy wolnorynkowej i gospodarczej, istnienie takich stref to gigantyczne obciążenie. To „czarne dziury”, które pochłaniają miliardy euro w postaci zasiłków socjalnych, programów aktywizacyjnych (które nie działają) i kosztów naprawy niszczonego mienia publicznego.

Podatnik jest podwójnie poszkodowany. Po pierwsze, jego podatki finansują utrzymanie ludzi, którzy otwarcie kontestują kulturę i prawo kraju gospodarza. Po drugie, spada wartość jego nieruchomości i poczucie bezpieczeństwa, co zmusza go do ucieczki na strzeżone osiedla lub prowincję.

Polska jako oaza? Jeszcze tak.

Na tym tle Polska jawi się jako oaza spokoju. Możemy spacerować po Warszawie, Krakowie czy Gdańsku o dowolnej porze nocy bez obawy, że wejdziemy w „złą dzielnicę”. Jednak ta sytuacja nie jest dana raz na zawsze. Presja unijna w ramach paktu migracyjnego oraz naturalne procesy rynkowe (poszukiwanie taniej siły roboczej przez korporacje) pchają nas w te same koleiny, w których ugrzązł Zachód.

Wnioski z raportu o zachodnich strefach „no-go” muszą być dla nas przestrogą, a nie tylko powodem do satysfakcji. Zachód popełnił błąd, myląc gościnność z naiwnością, a tolerancję z przyzwoleniem na bezprawie. [Synek, przecież to nie błąd, lecz celowość. md]

Bezpieczeństwo to nie jest prawicowy fanatyzm. To fundament, bez którego nie ma ani wolnego rynku, ani wolności osobistej, ani narodu.

Mercosurowy łańcuch dostaw (narkotyków)

Opublikowany przez

mercosurowy łańcuch dostaw (narkotyków)

10.01.2026, cenyrolnicze/wiesci-rolnicze/rolnicza-kronika-policyjna/statki-przewozace-bydlo-jako-kurierzy-narkotykow-tak-kokaina-trafia-do-europy

Statek ze strefy Mercosur do Europy 
płynie zazwyczaj od 2 do 6 tygodni
Mięso musi być transportowane 
albo w postaci mrożonej, 
albo jako żywe zwierzęta.

image

image

PS. 

.. i jeszcze takie-tam bzdurki dla obrońców praw zwierząt:
już od dawna powinniście przykuwać się do tych stateczków.

https://www.ciwf.pl/aktualnosci/dramat-zwierzat-na-statkach

Skandal z morskim transportem 2600 sztuk bydła

Proszę państwa, oto obrońca.
Obrońca jest bardzo grzeczny dziś. 
Chętnie obrońca się przykuje.
Nie chce się przykuć?
A to szkoda.. 

Dzielenie skóry na żywym niedźwiedziu

Opublikowany przez

Stanisław Michalkiewicz magnapolonia/dzielenie-skory-na-zywym-niedzwiedziu/

   W święto Trzech Króli odbył się w Paryżu “szczyt” “koalicji chętnych” z udziałem prezydenta Ukrainy oraz reprezentantów Stanów Zjednoczonych. Celem tego spotkania miało być przedstawienie gwarancji, jakich “koalicja chętnych” zamierza udzielić Ukrainie, żeby prezydent Zełeński nie martwił się, że pokój będzie aż taki straszny. Warto zwrócić uwagę, że dotychczasowe rozmowy toczą się w gronie sojuszników Ukrainy – a mimo to sprawiają wrażenie trudnych. W przeciwny razie jakże można by rozumieć komunikaty, że nastąpiło “zbliżenie stanowisk” i temu podobne?

Gdyby ukraiński prezydent negocjował z prezydentem Federacji Rosyjskiej, to takie komunikaty byłyby bardziej zrozumiałe, jako że język dyplomatyczny służy nie tyle do wyrażania myśli, co do ich ukrywania. Na przykład jeśli komunikat głosi, że rozmowy przebiegały w atmosferze wzajemnego zrozumienia, to w przełożeniu na język ludzki oznacza, że strony w żadnej sprawie nie doszły do porozumienia – i tak dalej.  Więc wyniki narady “koalicji chętnych” z ukraińskim prezydentem też wyglądają “obiecująco” i “coraz bardziej konkretnie”.

Jeśli chodzi o te “konkrety”, to Wielka Brytania”, która ma podpisane z Ukrainą “stuletnie partnerstwo” oraz Francja, wyraziły gotowość wysłania swoich wojsk, które po zakończeniu wojny nadzorowałyby zawieszenie broni.

   Co z tego wynika? Ano to, że prezydent Żełeński najwyraźniej musiał przyjąć do wiadomości, że “zawieszenie broni”, a raczej – “zamrożenie konfliktu” – będzie się wiązało z utratą przez Ukrainę co najmniej 20, a może nawet 25 procent terytorium państwowego. Podczas spotkania z prezydentem Trumpem  na Florydzie  prezydent Zełeński wprawdzie już przyjmował do wiadomości konieczność pogodzenia się ze stratami terytorialnymi – ale podkreślał, że konieczne jest przeprowadzenie na Ukrainie w tej sprawie referendum.

Nietrudno się domyślić, jakie byłyby wyniki takiego referendum, organizowanego siłą rzeczy pod nadzorem SBU – więc niepodobna potraktować tego warunku inaczej, jak próby odwleczenia tego, co nieuchronne.

Rzecz bowiem w tym, że prezydentowi Zełeńskiemu też  pali się ziemia pod nogami, zwłaszcza po skandalu korupcyjnym, który objął jego najbliższych kolaborantów; Timura Mindycza, co to przytulił sobie co najmniej 100 mln dolarów i uciekł do Izraela oraz Andrzeja Jermaka, co do którego nie wiadomo nie tylko – ile sobie przytulił, ale również – a może przede wszystkim – czy zrobił to za wiedzą, czy jeszcze gorzej – z udziałem prezydenta Zełeńskiego, czy też “bez jego wiedzy i zgody” – żeby użyć również w tej sprawie formuły, która wykazuje swoją użyteczność nie tylko przy lustrowaniu autorytetów moralnych.

Na skomplikowaną sytuację na szczytach ukraińskiej władzy wskazuje również wyrzucanie przez prezydenta Zełeńskiego za burtę ukraińskiej rządowej pirogi na pożarcie krokodylom, kolejnych murzyńskich chłopców i zastępowanie ich innymi, widać bardziej strawnymi zarówno dla prezydenta Zełeńskiego, jak i tamtejszych oligarchów. Nie możemy bowiem tracić z oczu tego, jakim państwem jest Ukraina – że to oligarchia oligarchów.

Różni się ona od Federacji Rosyjskiej tym, że wprawdzie i w Rosji są oligarchowie, ale tam, to prezydent decyduje, kto może być oligarchą, podczas gdy na Ukrainie to oligarchowie decydują, kto może być prezydentem. Znakomitym przykładem tego mechanizmu jest sam prezydent Zełeński, będący wynalazkiem żydowskiego oligarchy Igora Kołomojskiego, który nie tylko go wylansował, ale sfinansował mu kampanię wyborczą.

   Wracając do paryskiego szczytu, to ma on wszystkie znamiona dzielenia skóry na niedźwiedziu – bo jak wspomniałem – “trudne” negocjacje toczą się w gronie sojuszników Ukrainy, bez udziału Rosji, która w sprawie sposobu zakończenia konfliktu, czy przynajmniej – warunków jego “zamrożenia” – też chyba  będzie miała coś do powiedzenia.

Na przykład – skoro jednym z warunków, od którego Rosja nie zamierza odstąpić – jest zablokowanie uczestnictwa Ukrainy w NATO, to trudno sobie wyobrazić, by Rosja zgodziła się na nadzorowanie rozejmu na Ukrainie przez wojska państw NATO, które w ten sposób siłą rzeczy przybliżyłoby się do granic Federacji Rosyjskiej tak, jakby Ukraina została do NATO przyjęta. W tej sytuacji paryskie “gwarancje” ze strony “koalicji chętnych” trzeba uznać za próbę zablokowania zakończenia wojny na Ukrainie – niezależnie od tego, jakie są prawdziwe zamiary prezydenta Donalda Trumpa w tej kwestii.

   Ostatnia akcja amerykańska w Wenezueli, wprawdzie wywołała krytyczne komentarze w Rosji i Chinach – ale niezależnie od tego przywódcy obydwu tych państw mogą w ukryciu zacierać ręce z radości.  Amerykańska operacja w Wenezueli pokazuje, że prezydent Trump potraktował doktrynę Monroe dosłownie, a to z kolei sprawia, że system polityczny stworzony po II wojnie światowej odchodzi w przeszłość.

Z kolei na naszych oczach rysuje się nowy system polityczny, przewidziany przez Jerzego Orwella w profetycznej książce “Rok 1984”, gdzie czytamy o permanentnej wojnie między trzema potęgami: Eurazją, Oceanią i Wschódazją. Na tym tle szczególnie groteskowa wydaje się obecna sytuacja Organizacji Narodów Zjednoczonych. Staje się ona scenę kabaretową – bo jakże inaczej potraktować deklarację amerykańskiego ambasadora  w ONZ, że USA nie prowadzą z Wenezuelą żadnej “wojny”, ani jej nie “okupują”, a schwytanie Mikołaja Maduro to był akt “egzekwowania prawa”?

W tej sytuacji Ameryce trudniej będzie moralizować Rosję z powodu wojny na Ukrainie, bo Rosja przecież od samego początku utrzymuje, że nie prowadzi żadnej “wojny” tylko “specjalną operację wojskową”. Najwyraźniej  nadchodzą czasy, gdy to, co było anegdotą, staje się polityczną rzeczywistością. Mam oczywiście na myśli anegdotyczną odpowiedź Radia Erewań na pytanie zaniepokojonego słuchacza, czy będzie wojna. Żadnej wojny oczywiście nie będzie – odpowiedziało Radio Erewań – za to rozgorzeje taka walka o pokój, że nie zostanie nawet kamień na kamieniu.

Toteż nawet zapowiedź prezydenta Trumpa, że teraz USA będą “rządziły” Wenezuelą i za pośrednictwem potężnych amerykańskich koncernów położą rękę na tamtejszych zasobach, która wcześniej z pewnością zostałaby nazwana “okupacją”, dzisiaj nazywa się przygotowaniem do “sprawiedliwej transformacji”. Nie wiadomo jeszcze do końca, czy twarzą tej “sprawiedliwej transformacji” będzie “twardogłowa tygrysica”, Delcy Rodriguez, czy laureatka Pokojowej Nagrody Nobla Maria Machado.

Gdyby bowiem ją amerykańscy komandosi osadzili na stolcu prezydenta Wenezueli, byłby to nieomylny znak, że demokracja tam zwyciężyła. W takiej jednak sytuacji trudno byłoby uprawiać moralizanctwo nawet wobec Aleksandra Łukaszenki, więc nic dziwnego, że prezydent Putin może mieć powody do zadowolenia. Zadowolony jest również obywatel Tusk Donald, któremu powiedziano, że Polska będzie “państwem wiodącym”, to znaczy – będzie za darmo futrowała Ukrainę, jak dotychczas. I to jest ten najważniejszy konkret.

Francuzi o wotum nieufności: Chcą zmusić Komisję Europejską do rezygnacji.

Opublikowany przez

Francuzi chcą obalić von der Leyen za umowę UE-Mercosur

10.01.2026 tysol/francuzi-chca-obalic-von-der-leyen-za-umowe-ue-mercosur

Francuski polityk, przewodniczący Zjednoczenia Narodowego Jordan Bardella ogłosił, że spróbuje wymusić upadek Komisji Europejskiej, której przewodniczy Ursula von der Leyen, w drodze wotum nieufności, w odpowiedzi na postęp umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a blokiem Mercosur.

Wotum nieufności

Lider Grupy Narodowej i przewodniczący grupy Patriots for Europe w Parlamencie Europejskim potwierdził, że złoży jednocześnie dwa wnioski o wotum nieufności: jeden we francuskim Zgromadzeniu Narodowym przeciwko rządowi paryskiemu i drugi w Parlamencie Europejskim przeciwko Komisji von der Leyen.

„Grupa Narodowa przedstawi wniosek o wotum nieufności w Zgromadzeniu Narodowym i kolejny w Parlamencie Europejskim przeciwko Komisji Ursuli von der Leyen” – ogłosił Bardella w przesłaniu opublikowanym w portalu społecznościowym X.

Oświadczenie następuje kilka godzin po tym, jak prezydent Francji Emmanuel Macron potwierdził, że Francja będzie głosować przeciwko porozumieniu. Dla Bardelli stanowisko to pojawia się zbyt późno i odpowiada jedynie strategii komunikacyjnej.

„To manewr równie hipokrytyczny, co spóźniony” – oświadczył, oskarżając rząd o wieloletnie zdradzanie francuskich rolników.

Rolnicy protestują

Ofensywa polityczna zbiega się ze zwiększoną presją na ulicach. W Paryżu związki rolnicze i partie opozycyjne oskarżają władzę wykonawczą o poświęcenie francuskiej wsi w imię interesów geopolitycznych. W czwartek dziesiątki traktorów ponownie zajęły stolicę na znak protestu.

Francja uważa, że umowa otworzyłaby rynek europejski na duże ilości mięsa, drobiu i cukru z krajów Ameryki Południowej o bardziej luźnych standardach środowiskowych i zdrowotnych, co udusiłoby rolników i tak już uduszonych rosnącą presją regulacyjną kosztów i spadającymi marżami.

Przyjęcie wniosku

Jeśli wniosek zostanie przyjęty, zmusi całą Komisję Europejską do rezygnacji en bloc, co zwiększy presję polityczną na Brukselę w kluczowym momencie dla handlu i strategicznej przyszłości Unii.

10 sposobów działania masowych manipulatorów

Opublikowany przez

Problem, reakcja, rozwiązanie czyli

10 sposobów działania masowych manipulatorów

Autor: More fool you: 10 modus operandi of the mass manipulators, Niall McCrae, Jan 8, 2026

Podał: AlterCabrio, 8 stycznia 2026

Taktyką kontrolerów jest szerzenie wątpliwości i plotek na temat prawdziwych postaci oporu, co wywołuje zamieszanie i nieufność w kręgach krytycznego myślenia. Niektórzy influencerzy mogą być kuszeni korzyściami finansowymi lub szerszym zasięgiem, jeśli powstrzymają się od krytykowania konkretnej grupy lub ruchu. Co więcej, aktywizm lub krytyczne media mogą być od samego początku tworzone, aby odwrócić uwagę opozycji od prawdziwego celu

◊

Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org

◊

Sami sobie winni czyli 10 sposobów działania masowych manipulatorów

Jesteśmy zanurzeni w programie psychologii behawioralnej. Globalna elita manipuluje wszystkim, od incydentów po informacje, budując autorytarną technokrację.

Potężni nie czekają na wydarzenia takie jak pandemia, by potem je wykorzystać. Zamiast tego kreują wydarzenia, które są zaplanowane z góry i mają doprowadzić do z góry określonego rezultatu. Jednak masy muszą być trzymane w niewiedzy co do prawdziwych motywów, przy jednoczesnym nakłanianiu ich do popierania polityki sprzecznej z ich interesami. Modus operandi charakteryzuje się następującymi metodami oszustwa.

1. Podwójne komunikaty

Publiczne komunikaty i doniesienia medialne o wydarzeniach trafiają do dwóch grup odbiorców. Zdecydowana większość („normalsi”) słyszy oficjalną wersję wydarzeń i w nią wierzy. Wiedzą, że coś się wydarzyło, ponieważ widzieli to w „wiadomościach”. Istnieje również mniejszość osób o krytycznym nastawieniu, o których władze wiedzą, że będą zadawać pytania i podejrzewać, że narracja nie jest do końca prawdziwa. Osoby te są wciągane w równoległą wersję wydarzeń.

Na przykład, jak pisaliśmy z Davidem Flemingiem o „operacji psychologicznej” związanej z covid-19, krytycznie myślący (którzy w większości nie są tak krytyczni, jak im się wydaje) otrzymali wskazówki dotyczące wycieku wirusa z Instytutu Wirusologii w Wuhan w Chinach. Nieświadomie ci ograniczeni sceptycy wzmocnili mistyfikację nowego i śmiertelnie niebezpiecznego patogenu (wierzyli, że śmiertelność jest wyolbrzymiona, ale nie dostrzegali, że całe przedstawienie było ustawione).

Innym przykładem było „zabójstwo” Charliego Kirka. Ludzie widzieli to w internecie lub telewizji w szokujących szczegółach. Historia dla mas była taka, że ​​lewicowy „transwestyta” oddał strzał z dachu pobliskiego budynku. Krytycznie myślący zostali nakarmieni inną historią: że Kirk krytykował Izrael i został zamordowany przez wprawnego snajpera pracującego dla Mossadu. I znów, alternatywna prawda była przydatna dla decydentów, ponieważ podkreślała, że ​​każdy, kto wypowiada się przeciwko rządowi Izraela lub syjonizmowi, ryzykuje życiem. Kash Patel, szef FBI Donalda Trumpa, zasugerował co bardziej czujnym krytykom, że Kirk nie został zabity, ponieważ miał nadzieję zobaczyć rzekomo zmarłego w Walhalli (nazwa federalnego programu ochrony świadków, który może nadać osobie nową tożsamość).

Zawsze, gdy dochodzi do poważnego incydentu, najpopularniejsze postacie mediów alternatywnych (np. Alex Jones, Joe Rogan, Russell Brand) zazwyczaj postępują zgodnie ze wskazówkami scenarzystów dotyczącymi myślenia krytycznego.

Nie byłoby przesadą stwierdzenie, że przedstawiona historia jest całkowicie fałszywa: ciężar dowodu powinien spoczywać na oficjalnym reporterze, a nie na krytyku. Jedynym istotnym czynnikiem jest pożądany rezultat: dlaczego to robią?

2. Odwrócenie celu

Deklarowane uzasadnienie danej polityki może być trudne do zakwestionowania, ponieważ często obiecuje wygodę, oszczędności lub bezpieczeństwo, ale prawdziwym celem jest zazwyczaj zwiększenie kontroli. Mistrzowie oszustwa ewidentnie działają by ograniczyć wolność wypowiedzi w internecie. Rząd w Westminsterze chwalił się, że uczyni Wielką Brytanię najbezpieczniejszym krajem na świecie dla dzieci w internecie. Ustawa o bezpieczeństwie w Internecie (Online Safety Act) była promowana jako instrument mający chronić dzieci przed treściami i nadużyciami o charakterze seksualnym, po latach propagandy o „kryzysie zdrowia psychicznego” wśród młodych ludzi. Jednak ustawa ta jest wykorzystywana przez regulatora mediów Ofcom do cenzurowania opinii politycznych, pośrednio poprzez grożenie platformom mediów społecznościowych niewyobrażalnymi karami.

Wracając do kwestii bezpieczeństwa dzieci, gdyby władze naprawdę chciały ograniczyć skalę szkód, podjęłyby skuteczniejsze działania, aby powstrzymać pakistańskie gangi „groomingowe” żerujące na białych dziewczętach z klasy robotniczej, albo zwalczałyby twardą pornografię u źródła. Można argumentować, że deklarowany cel polityki jest odwrócony. Chociaż szkoły uczą świadomości zdrowia psychicznego i „neuroróżnorodności”, dzieci czują się w nich mniej bezpiecznie. Jest to widoczne w kulturze uległości, braku podejmowania ryzyka i hałaśliwym zachowaniu, którego wcześniej można było oczekiwać od nastolatków.

Pomimo (lub właśnie z powodu) skupienia się na zdrowiu psychicznym, rezultatem systemu edukacji są młodzi ludzie z wszechobecnym lękiem i wyuczoną podatnością na zagrożenia. Tego właśnie chcą osoby sprawujące władzę, i to nie tylko dla dzieci. Dorośli również są trzymani w napięciu z powodu niebezpieczeństw ze strony nieznajomych i innych obaw. Nawałnica komunikatów „widzisz, zgłoś, załatwione” [see it, say it, sorted] w brytyjskiej sieci kolejowej ma na celu zaszczepienie w umysłach zależności od państwa. Rząd nie chce, żebyś czuł się bezpiecznie, tak samo jak firmy farmaceutyczne nie chcą, żebyś był zdrowy.

Inwersja była również widoczna w sfingowanej zarazie covid-19, która posłużyła do rozpoczęcia „Wielkiego Resetu”. Wśród wielu osiągnięć tego oszustwa znalazła się eksterminacja osób starszych (w tym wypisanie starszych pacjentów ze szpitali do domów opieki, gdzie podawano im kombinację leków stosowanych w terminalnej terapii: morfinę i midazolam). Ludziom powiedziano jednak, że lockdown i szczepienia są niezbędne, aby „uratować babcię”.

3. Kij i marchewka

„Teoria bodźca” Cassa Sunsteina i Richarda Thalera, zinstytucjonalizowana przez jednostkę psychologii behawioralnej „Nudge Unit” brytyjskiego premiera Davida Camerona, to rozbudowana metoda kija i marchewki. Bodźce służą do nakłonienia ludzi do dokonywania wyborów, których oczekuje państwo. Na przykład kupowania przetworzonej żywności roślinnej zamiast mięsa.

Supermarkety odgrywają tu ważną rolę. Nie używam kart lojalnościowych, ponieważ wolę anonimowość, ale większość ludzi ma gdzieś prywatność. Brzydzę się „segregacją cenową” [Apartheid pricing] i nigdy nie kupuję produktów, które są oferowane posiadaczom kart lojalnościowych w znacznie niższej cenie. Niedawno odkryłem w moim lokalnym supermarkecie Sainsbury’s, że każda butelka i opakowanie piwa miały podwójną cenę, a klient bez karty płacił zazwyczaj o 50% więcej. Dla bezkrytycznych mas Club Card i Nectar to łatwe w obsłudze programy oszczędzania pieniędzy, więc czemu nie? Krytycznie myślący, którzy widzą, do czego to prowadzi – od inwigilacji cyfrowej po racjonowanie – są karani.

Innym przykładem są zachęty oferowane przez zarządy NHS [służba zdrowia -AC] swoim pracownikom by zaszczepili się przeciwko grypie. Jeśli zastosujesz się do tych zaleceń, otrzymasz bon na zakupy. Jeśli odmówisz, zostaniesz pouczony i prawdopodobnie uznany za problem przy kolejnej „pandemii”. Państwo nie oferuje ani marchewki, ani kija bezpośrednio: spełniając słownikową definicję faszyzmu, to korporacje wdrażają autorytarną politykę rządu. Zachęta stała się pałką.

4. Problem-reakcja-rozwiązanie

Wykorzystując dialektykę heglowską, mechanizmy problem-reakcja-rozwiązanie prowadzą do pożądanej syntezy (wyniku) z tezą (status quo) i antytezy (dezorganizacji). Dobrym przykładem był kryzys na Sri Lance w 2022 roku, gdzie niedobór paliwa doprowadził do zamieszek, a po przywróceniu porządku przyjęto cyfrowy system reglamentacji.

Niepokoje społeczne, jak z pewną dozą pewności siebie przewidywał były lider Światowego Forum Ekonomicznego Klaus Schwab, są nieuniknioną reakcją na radykalne zmiany wprowadzane przez Wielki Reset. Zakaz stosowania nawozów sztucznych, rzekomo w ramach „zielonej” agendy, doprowadził do nieurodzaju. Utrata środków do życia i głód to silne motywy buntu. Po tym, jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy uznał dług Sri Lanki za niemożliwy do utrzymania, rząd był zmuszony ogłosić narodowi, że nie ma już możliwości zakupu paliwa, a dystrybutory na stacjach benzynowych wyschły. Setki tysięcy Sri Lankijczyków wyszło na ulice, domagając się linczu na przywódcach politycznych. Pałac prezydencki został wzięty szturmem, a policja nie była w stanie interweniować. Prezydent Rajapaksa uciekł z kraju z jedną walizką, podczas gdy obywatele świętowali w jego basenie.

Tymczasowy prezydent Ranil Wickremesinghe wypowiadał się ostro, nazywając uczestników zamieszek „faszystami”. Jego wysiłki na rzecz stłumienia powstania sprawiły, że władze stały się jeszcze bardziej znienawidzone, ale w obliczu dotkliwych niedoborów żywności i paliwa ludzie byli zdesperowani. Administracja wprowadziła więc: Krajową Kartę Paliwową [National Fuel Pass]. Jedynym sposobem na zdobycie benzyny było racjonowanie w ramach krajowej bazy danych identyfikacyjnych. Bez kodu QR nie było paliwa.

Cyfrowa kontrola nad paliwem umożliwia rządowi łatwą regulację jego dostępności. W sytuacjach kryzysowych tylko wybrani pracownicy mogą mieć prawo do zakupu benzyny lub oleju napędowego, a wprowadzenie zakazów dla dysydentów, protestujących i innych niepożądanych grup społecznych nie jest niczym niezwykłym. Problem: niedobór paliwa. Reakcja: zamieszki. Rozwiązanie: racjonowanie za pomocą tożsamości cyfrowej. Szach-mat!

Powszechnym sposobem na zaaranżowanie problemu jest operacja pod fałszywą flagą. Muzułmanie są często wykorzystywani, ponieważ powszechnie uważa się ich za zagrożenie dla cywilizacji zachodniej. Incydent terrorystyczny na plaży Bondi sprzed dwóch tygodni, w którym Żydzi rzekomo stali się celem ataków islamistów, był prawdopodobnie taką interwencją. Ludziom (w tym wielu osobom o krytycznym nastawieniu) może być trudno uwierzyć, że wydarzenie o takiej skali mogło zostać zainscenizowane (choć 11 września [9/11] wskazywał na nieskończone możliwości).

Całkiem prawdopodobne jest, że część plaży Bondi w Sydney była zapełniona przez kierowników sceny i tzw. aktorów kryzysowych. Terroryści, otrzymawszy ofertę nie do odrzucenia, strzelali ślepakami. Zwyczajni ludzie na plaży z lewej i prawej strony oraz na promenadzie usłyszeli strzały i dołączyli do uciekających (na czele z aktorami kryzysowymi, którzy krzyczeli o maniaku strzelającym do przypadkowych osób). Osoby udzielające wywiadów w wiadomościach telewizyjnych otrzymywały przygotowane teksty, które wzmacniały doniesienia o masakrze. Nagrania wideo z tego incydentu dają liczne wskazówki dotyczące inscenizacji, ale zwykli ludzie odebrali zamierzony przekaz, a ich relacje były szeroko prezentowane aż do świąt Bożego Narodzenia.

Problem: terroryzm antysemicki. Reakcja: przerażenie. Rozwiązanie: ustawy ograniczające wolność słowa i posiadanie broni. Nie powinno dziwić, że państwo Izrael dopuszcza się takich działań. Dwadzieścia lat temu w wywiadzie telewizyjnym Benjamin Netanjahu wyjaśnił, że zamachy bombowe na autobusy miały na celu zademonstrowanie morderczego zagrożenia dla Żydów i stłumienie krytyki reżimu syjonistycznego.

5. Dziel i rządź

Najbardziej rozpowszechnionym w strategii „dziel i rządź” jest paradygmat polityczny lewica kontra prawica. Po jednej stronie są tradycjonaliści i patrioci, którzy wolą stabilność i porządek od zmian i nieporządku. Po drugiej stronie idealiści (w przeważającej mierze młodsze pokolenia) postrzegają tradycję i patriotyzm jako bariery dla postępu. Wolą zmiany i dezorganizację starego porządku.

Rząd, który realizuje ten sam globalny, technokratyczny program, niezależnie od tego, czy jest to Partia Pracy czy Konserwatyści w Wielkiej Brytanii, czy Republikanie czy Demokraci w USA, zazwyczaj popiera stronę, która podziela daną politykę. Najczęściej establishment polityczny i medialny faworyzuje lewicę, prowokując jednocześnie prawicę (choć konserwatywny czy republikański lider nigdy nie zostanie doceniony przez przeciwników politycznych), ponieważ to właśnie ta strona sprzyja zmianom społecznym. Tony Blair, który nigdy nie był marksistą, zadeklarował zamiar „zniszczenia sił konserwatyzmu”. Konserwatywni politycy zazwyczaj dystansują się bardziej od skrajnej prawicy niż od ekstremów drugiej strony. Powodem tego instytucjonalnego uprzedzenia jest fakt, że konserwatyzm pozostaje silniejszy w opinii publicznej niż socjalizm, dlatego od polityków i BBC oczekuje się przywrócenia równowagi między „populizmem” a priorytetami polityki tożsamości i „ratowania planety”.

Na podział na lewicę i prawicę nakłada się kulturowe starcie zachodniego społeczeństwa chrześcijańskiego z islamem. W wyniku szybkich przemian demograficznych muzułmanie zyskują wpływy i zmieniają miasta nie do poznania. Wspierają ich naiwni biali postępowcy, zakorzenieni w dogmacie multikulturalizmu. Władze chronią muzułmanów (delegalizując „islamofobię”) i kontynuują politykę masowej imigracji, jednocześnie kryminalizując opór.

Polityka zakwaterowania nielegalnych imigrantów w luksusowych hotelach jest obrazą i postrzeganym zagrożeniem dla lokalnych społeczności, które zareagowały protestami. Kontrmanifestanci regularnie pojawiają się z transparentami z napisem „Uchodźcy mile widziani” i skandują „nazistowskie szumowiny”. Kontrmanifestacje są organizowane i finansowane przez organizacje promujące imigrację, wspierane przez związki zawodowe i studenckie. Celem jest stworzenie fałszywego wrażenia o zrównoważonym podejściu społecznym, podczas gdy w rzeczywistości zdecydowana większość obywateli brytyjskich domaga się skutecznej kontroli granicznej i nie wierzy, że wszyscy przybysze to „uchodźcy” ubiegający się o azyl.

Dziel i rządź to skuteczna strategia, ponieważ uniemożliwia zjednoczenie się społeczeństwa przeciwko rządzącym. Zamiast tego, społeczeństwo pogrąża się w konflikcie. Dla lewicy jej przeciwnicy są nie tylko w błędzie, ale są również głęboko niemoralni. W konsekwencji nie ma mowy o dialogu ani debacie – ostateczny stan podziału.

6. Symbolika

Kiedy Kash Patel ogłosił schwytanie domniemanego zabójcy Charliego Kirka, podkreślił, że dokonał tego „dokładnie w 33 godziny”. Było to niezwykle precyzyjne stwierdzenie, z wyjątkiem tych, którzy zdają sobie sprawę z możliwości, że władze sygnalizują wierność okultystycznym siłom.

Wolnomularstwo Rytu York ma trzydzieści trzy stopnie. W 1933 roku do banknotu dolarowego dodano Wielką Pieczęć Masońską z łacińskim napisem „Nowy Porządek Świata”. Walt Disney był masonem 33. stopnia, a Disneyland ma „Klub 33”. W ogłoszeniach polityków o zachorowaniach, hospitalizacjach i zgonach podczas pandemii covid-19 liczba 33 pojawiała się nieproporcjonalnie często. Numerologia jest ważnym elementem Biblii i satanizmu.

Jeśli się dobrze rozejrzysz, wszędzie dostrzeżesz symbolikę liczbową. Ilekroć dochodzi do poważnego incydentu, takiego jak atak terrorystyczny czy powódź, a w oficjalnych raportach pojawia się szereg symboli okultystycznych, należy podejrzewać inscenizację.

7. Oderwanie od rzeczywistości

Czy istnieje niepisana zasada, że ​​osoby u władzy, przeprowadzając „operacje psychologiczne” i oszustwa, muszą dać nam znać, co robią? To nakładałoby na nas odpowiedzialność, jak w przypadku zasady prawnej caveat emptor (niech kupujący uważa).

Szczegóły doniesień o wydarzeniach często wykraczają poza granice rozsądku. Weźmy pod uwagę paszporty saudyjskich terrorystów znalezione na Manhattanie w pobliżu zawalonych wież World Trade Center (podczas gdy wszystko inne zostało obrócone w pył).

Lądowanie na Księżycu w 1969 roku z rozmową telefoniczną na żywo z prezydentem Nixonem (i późniejszą utratą możliwości realizacji kolejnych podróży księżycowych, ponieważ NASA przypadkowo skasowała nagrania). Zniknięcie grypy podczas pandemii covid-19 (i konieczność noszenia maseczek, które nie mogły stanowić bariery dla cząsteczek wirusa). Oraz indyjski statek kosmiczny, który wydawał się celowo zaprojektowany jako niskiej jakości grafika komputerowa.

Podróże kosmiczne stwarzają nieograniczone możliwości popełniania absurdalnych błędów. Niedawny projekt rakietowy Katy Perry i innych celebrytek wymagał naiwności ignorantów. Drzwi kapsuły, po wylądowaniu na pustyni, zostały „przez pomyłkę” otwarte w niewłaściwą stronę, ujawniając nietrwałość statku kosmicznego, który nie przetrwałby wietrznego dnia na plaży.

A jednak, jeśli osoba myśląca krytycznie spróbuje powiedzieć „normalsowi”, że lot kosmiczny był sfałszowany, prawdopodobną reakcją będzie obrona lub lekceważenie. Nie ma ludzi tak ślepych, żeby tego nie dostrzegli. Scenarzyści jednak kpią z nas wszystkich.

8. Akceleracjonizm

Akceleracjonizm to ideologia, którą można dostrzec w proroctwie Alvina Tofflera, autora książki „Future Shock” (1970), a później otwarcie propagowaną przez Nicka Landa, Curtisa Yarvina i innych. Przekonanie to głosi, że technologię należy przyspieszać, a nie wprowadzać stopniowo, aby uzyskać niepowstrzymany pęd. Zamiast łagodzić społeczne konsekwencje szybkich i nieustannych zmian, im więcej zakłóceń, tym lepiej.

Akceleracjoniści z zadowoleniem przyjmują, gdy opinia publiczna, politycy i eksperci postrzegają świat przez pryzmat lewicy i prawicy, ponieważ utrzymuje ich to w jałowej debacie na temat tego, czy czający się potwór to komunizm, czy faszyzm. Według Landa, gdy pracował w Cybernetic Cultural Research Unit na Uniwersytecie Warwick, polityka jest „ostatnim wielkim sentymentalnym upodobaniem ludzkości”. Za tę herezję Land był pogardzany przez marksistowskich kolegów w środowisku akademickim. Przewidział nie tylko upadek cywilizacji zachodniej, ale także „dezintegrację gatunku ludzkiego”. Połączenie tego, co ludzkie, z tym, co cyfrowe (obecnie znane jako „internet ciał”) ostatecznie doprowadzi do rozcieńczenia tego pierwszego do pierwiastka śladowego.

Globalistyczni technokraci wykorzystują akceleracjonizm do niszczenia stabilności, tnąc i paląc, aby umożliwić stworzenie całkowicie zaprojektowanego społeczeństwa dwupoziomowego. Yarvin ma głęboki wpływ na administrację Trumpa, kierując jej niszczeniem procesów demokratycznych i prawnych. Najbardziej jaskrawym zwolennikiem jest Światowe Forum Ekonomiczne, którego lider Klaus Schwab nazwał technokratyczny atak „Wielkim Resetem”. Schwab zaprezentował swój akceleracjonizm podczas pandemii lockdownu w 2020 roku, a jego szybko wydana książka „Covid-19: Wielki Reset” podkreślała „wąskie okno możliwości” na narzucenie „nowej normalności”. Schwab nie tylko kierował odbudową gospodarczą po spustoszeniach wywołanych przez covid-19, jak twierdzą tak zwani „weryfikatorzy faktów”. Relacja między ludźmi a technologią jest resetowana w tempie zbyt szybkim, aby społeczeństwo mogło zrozumieć, co się dzieje.

9. Kontrolowana opozycja

„Najlepszym sposobem kontrolowania opozycji jest samodzielne kierowanie nią” – powiedział Władimir Lenin. Partie polityczne, kampanie i media są podatne na infiltrację, jeśli staną się zbyt dużym zagrożeniem dla władzy. GB News prezentuje wiadomości i komentarze, które pozornie należą do konserwatywnej lub libertariańskiej prawicy, ale zwalnianie prezenterów programów, którzy mówią zbyt wiele prawdy, pokazuje, że nadawca jest kontrolowany w swojej opozycyjności wobec establishmentu. Możliwe, że celem GB News było powstrzymanie krytyków.

Podobnie rzecz się ma z Partią Reform pod przewodnictwem Nigela Farage’a (który z pewnością przygotowuje się do objęcia stanowiska kolejnego premiera), która jest rzekomo bardziej prawicowa, ale podczas gdy z lewicy jest atakowana jako „faszystowska” (aby utrzymać podział na lewicę i prawicę), wyklucza kandydatów i wybranych przedstawicieli, jeśli wypowiadają się zbyt pikantnie na temat kwestii kulturowych.

Jeśli pozwoli się jej zdobyć władzę, Partia Reform niewiele będzie się różnić od rządów Partii Pracy czy torysów, ponieważ będzie miała tych samych globalnych przywódców. Ale dobrze sprawdza się jako kanał dla ludzi, którzy pragną powrotu Wielkiej Brytanii, którą kiedyś znali (ale która już nigdy nie wróci).

Taktyką kontrolerów jest szerzenie wątpliwości i plotek na temat prawdziwych postaci oporu, co wywołuje zamieszanie i nieufność w kręgach krytycznego myślenia. Niektórzy influencerzy mogą być kuszeni korzyściami finansowymi lub szerszym zasięgiem, jeśli powstrzymają się od krytykowania konkretnej grupy lub ruchu. Co więcej, aktywizm lub krytyczne media mogą być od samego początku tworzone, aby odwrócić uwagę opozycji od prawdziwego celu (np. spisek pedofilski wskazywany przez ruch „QAnon”).

10. Wilk w owczej skórze

Towarzystwo Fabiańskie zostało założone pod koniec XIX wieku w celu dyskretnej rekonstrukcji społeczeństwa. Czołowi członkowie obecnego rządu Partii Pracy, podobnie jak Tony Blair, są członkami Towarzystwa Fabiańskiego. Metoda polega na nakłonieniu polityków, instytucji i fundacji charytatywnych do forsowania postępowego programu w sposób, który zawsze jest przedstawiany jako dobroczynny lub niezbędny do życia. Ludzie pociągający za sznurki marionetek pozostają w ukryciu, podobnie jak ich misja.

Jeśli kiedykolwiek ich tożsamość ulega ujawnieniu i identyfikacji, indywidualnie lub zbiorowo, mistrzowie planowania przypisują sobie bezbronność i poczucie bycia ofiarą. Wilk, przyłapany na zjadaniu niemowląt, krzyczy z bólu. Problemem wtedy nie jest twoja antywilcza postawa, ale twoja bestialskość wobec łagodnej owcy. Wilk wspomina dawne prześladowania i ludobójstwa, oskarżając cię o chęć wysłania go i jego rodziny do rzeźni, by zaspokoić swój nienawistny szał. Wilk w owczej skórze, ikona Fabianów, to arcydzieło projekcji.

Wniosek

Oczywiście, to wszystko to tylko śmiałe spekulacje. Przecież ludzie u władzy nigdy nie byliby aż tak psychopatyczni?

_______________

More fool you: 10 modus operandi of the mass manipulators, Niall McCrae, Jan 8, 2026

Stany Zjednoczone wypowiadają wojnę UE

Opublikowany przez

Stany Zjednoczone wypowiadają wojnę Europie

Michael Hollister

Analiza nowej strategii bezpieczeństwa narodowego

[On jakby łączył pojęcia UE oraz „Europa”… md]

Punkt widzenia Michaela Hollistera.

apolut.net/die-usa-erklaren-europa-den-krieg-von-michael-hollister

1. Przełom, którego nikt nie chce zobaczyć

To przełom o historycznych rozmiarach – i nikt o nim nie mówi. Podczas gdy niemieccy politycy fantazjują o „gotowości wojennej” i „zdolności do zwycięstwa”, Stany Zjednoczone już dawno stworzyły nową rzeczywistość strategiczną: Europa nie jest już partnerem Waszyngtonu, ale zagrożeniem. W nowej strategii bezpieczeństwa narodowego USA (NSS), analizowanej przez byłego inspektora ONZ, Scotta Rittera, Europa nie tylko została zepchnięta na margines – została też uznana za ideologicznego przeciwnika, zagrożenie dla amerykańskich interesów i wartości.

Ktokolwiek nadal mówi o przyjaźni transatlantyckiej, nie przeczytał notatki Rittera– albo nie chce jej zrozumieć. Ponieważ to, co tu formułujemy, to zimny, strategiczny rozrachunek: Stany Zjednoczone się odwracają. Nie gwałtownie, nie militarnie. Ale systematycznie, z maksymalnym skutkiem. Po pierwsze, pozbawienie energii. Następnie dewaluacja gospodarcza. I wreszcie izolacja polityczna.

Pozostaje kontynent, który przecenia się, uważa się za niezastąpionego – a mimo to nie jest już nawet postrzegany jako wiarygodny sojusznik.

To pęknięcie, które nie nadejdzie.

Ono już jest.

2. Strategiczne podwójne uderzenie: Najpierw osłabić, potem pozwolić upaść

To, co Waszyngton robi Europie, to nie kaprys. To strategiczne podwójne uderzenie – i trafia w sedno.

Pierwsze uderzenie: oddzielenie energii i gospodarki.

Wraz z sabotażem Nord Stream – którego autorstwa żaden poważny analityk już nie wątpi [no, ja jestem poważny, ale wątpię.. md] – niemiecki kręgosłup przemysłowy został złamany. Utrata taniej rosyjskiej energii nie tylko spowodowała gwałtowny wzrost kosztów produkcji, ale także wyparła inwestycje, zakłady produkcyjne i całe łańcuchy bogactwa z kraju. Nie Rosja, nie Chiny – to Stany Zjednoczone rozbroiły gospodarczo Europę. Celowo.

Drugie uderzenie: polityczna dewaluacja i utylizacja.

Ledwo Europa uzależniła się energetycznie od amerykańskiego LNG, nadszedł kolejny cios – tym razem na poziomie dyplomatycznym. Nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego jasno stwierdza: Europa nie jest już niezastąpionym partnerem. Stwierdza dosłownie, że

„nie jest wcale oczywiste, czy niektóre kraje europejskie będą dysponować gospodarkami i siłami zbrojnymi wystarczająco silnymi, by pozostać wiarygodnymi sojusznikami”.

Z perspektywy USA Europa nie jest już atutem strategicznym, lecz zagrożeniem dla bezpieczeństwa, problemem ideologicznym, obciążeniem dla sojuszy.

Porządek jest kluczowy: najpierw odłączyć zasilanie, a potem zignorować.

To, co brzmi jak brutalna kalkulacja, jest właśnie tym. Stany Zjednoczone zabezpieczają swoją dominację w systemie globalnym, neutralizując potencjalnych przeciwników na wczesnym etapie. Niemcy, niegdyś geostrategicznie predestynowane do mediacji, niezależności i siły gospodarczej, stały się pożytecznym idiotą, spalonym atutem. A wraz z nimi reszta Europy.

3. Europa jako wróg ideologiczny

To oznacza zerwanie z dekadami retoryki: nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego USA identyfikuje nie Rosję, ale Europę jako problem ideologiczny. A dokładniej: elity UE, instytucje transnarodowe, globalistyczny aparat władzy – z perspektywy Waszyngtonu wszystkie one reprezentują obecnie system wartości niezgodny z amerykańskim rozumieniem wolności.

„Europa stała się źródłem ideologii niezgodnych z amerykańskim rozumieniem wolności”. (Cytat z NSS, według Scotta Rittera) (3)

Konkretnie oznacza to, że Stany Zjednoczone nie postrzegają już siebie jako części sojuszu wartości wspólnych z Brukselą, Berlinem czy Paryżem. Zamiast tego ubolewają nad cenzurą opozycji politycznej, utratą tożsamości narodowych, spadkiem wskaźnika urodzeń, wysiedleniami w wyniku migracji i klasą polityczną, która traktuje demokrację jedynie jako fasadę.

Ritter wyraźnie nazywa to wojną ideologiczną. Nie przeciwko Europie jako kontynentowi, ale przeciwko tym, którzy kierują ją w stronę autorytarnej technokracji. Przeciwko tym, którzy ograniczają wolność słowa, wprowadzają cyfrowy nadzór i piętnują ruchy patriotyczne jako zagrożenie. Dla Waszyngtonu nie jest to już element porządku liberalnego, lecz element problemu, który niszczy sam Zachód.

Europa jest „fundamentalnie niezgodna z amerykańskimi interesami i wartościami” – stwierdza NSS.

Podczas gdy niemieckie media wciąż marzą o sojuszu transatlantyckim, Stany Zjednoczone już dawno zmieniły kurs: koncentrują się na umowach dwustronnych, suwerenności narodowej i odpowiedzialności indywidualnej – i sprzeciwiają się tym, którzy chcą ustanowić w Europie ujednoliconą administrację bez demokratycznych fundamentów.

Nowa linia jest jasna:

Mniej UE – więcej Europy.

Ale takiej, która znów wie, kim jest.

4. Wojna na Ukrainie jako linia podziału

Wojna na Ukrainie – przez długi czas była to symboliczna więź, która miała spajać Zachód: „Demokracja kontra autokracja”, „Wolność kontra dyktatura”, „Europa kontra Rosja”. Ale to właśnie tutaj nowa doktryna USA wyznacza czerwoną linię – przeciwko Europie.

Podczas gdy Berlin, Bruksela i Warszawa nadal dążą do eskalacji, Waszyngton już dawno uznał wojnę za strategiczny ślepy zaułek. NSS otwarcie deklaruje, że celem jest teraz jak najszybsze zakończenie wojny, aby ustabilizować gospodarki europejskie, zminimalizować ryzyko eskalacji i znaleźć nową strategiczną równowagę z Rosją.

Krótko mówiąc: dyplomacja zamiast nieustannej wojny.

Europa postrzega to inaczej – i to właśnie jest przyczyną rozłamu.

„Administracja Trumpa znajduje się w konflikcie z europejskimi urzędnikami, którzy mają nierealistyczne oczekiwania co do wojny prowadzonej przez niestabilne rządy mniejszościowe”.

(według podsumowania Rittera)

Innymi słowy, USA oskarżają Europę o niepotrzebne przedłużanie wojny, blokowanie rozwiązania politycznego i tym samym rujnowanie kontynentu zarówno gospodarczo, jak i społecznie.

Według NSS rządy są niestabilne, antydemokratyczne i niezdolne do zmiany kursu – cytuję:

„podważanie procesów demokratycznych”.

A potem pada zdanie, które Ritter rzuca do pokoju niczym geopolityczny granat ręczny:

„Rosja nie jest wrogiem. Jest nią Europa”. (4)

To stwierdzenie oznacza koniec jedności transatlantyckiej. Bo jeśli Rosja nie jest już wrogiem numer jeden – jaki sens ma NATO, sankcje, dostawy broni?

Odpowiedź: Już go nie ma.

USA to zrozumiały.

Europa nie.

5. Nowa oś USA: umowy dwustronne zamiast sojuszy zachodnich

Era wielkich sojuszy dobiegła końca – przynajmniej z perspektywy USA. Nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego wyraźnie odcina się od koncepcji globalnych sojuszy opartych na starym modelu: multilateralizm, eksport norm i współzależność instytucjonalna zostają zastąpione dwustronnymi partnerstwami dla wygody. Lojalność nie ma już znaczenia, liczy się raczej efektywność i strategiczna wartość dodana.

W Strategii Bezpieczeństwa Narodowego nazywa się to „elastycznym realizmem”.

„Polityka USA będzie realistyczna w odniesieniu do tego, co jest możliwe i pożądane w stosunkach z innymi państwami”. (Cytat z dokumentu, według Rittera)

Ideologiczna nadbudowa poprzednich dekad – demokracja, prawa człowieka, zachodnia wspólnota wartości – zostaje pogrzebana. USA otwarcie deklarują, że chcą również współpracować z państwami, których systemy i społeczeństwa znacząco różnią się od ich własnych. Kluczowe pytanie brzmi: Kto służy amerykańskim interesom? Kto przynosi korzyści? Kto nie przeszkadza?

Europa nie wywiązuje się z tej logiki. Jest:

odporna ideologicznie,

osłabiona gospodarczo,

zależna militarnie i coraz bardziej geopolitycznie dysfunkcyjna.

Zamiast tego otwierają się nowe możliwości strategiczne:

Brazylia. Indie. Arabia Saudyjska. Izrael. Polska. Japonia.

Tam widać wzrost, wolę militarną, ambicje geopolityczne – i brak moralizatorstwa.

Stany Zjednoczone budują obecnie nową oś pragmatycznych relacji sił, w której Europa jest co najwyżej obserwatorem. NATO? Nie zostanie rozwiązane – ale też nie jest już traktowane poważnie. UE? Nie jest już centralnym punktem kontaktowym. Niemcy? Zależne od energii, kurczące się gospodarczo, pogrążone w kryzysie politycznym.

Waszyngton jasno daje do zrozumienia:

„Pomagamy tam, gdzie to się opłaca. Odejdziemy, gdy przestanie nam to być potrzebne”.

Europa może patrzeć.

Albo się obudzić.

6. Niemcy czołgają się – i nie zdają sobie z tego sprawy

Podczas gdy USA porzucają Europę, niemieccy politycy czołgają się za nią na kolanach. Kanclerz Friedrich Merz (CDU), następca Olafa Scholza po przedterminowych wyborach federalnych w lutym 2025 roku, ogłosił 9 grudnia 2025 roku podczas wizyty inauguracyjnej w Nadrenii-Palatynacie:

„Potrzebujecie partnerów na świecie, a jednym z nich może być Europa. A jeśli nic nie możecie zrobić z Europą, to przynajmniej niech Niemcy będą waszym partnerem”.

To już nie jest męstwo polityczne. To uległość.

Merz nie rozumie, że Stany Zjednoczone właśnie to zrobiły: skreśliły Europę jako całość – a wraz z nią Niemcy. „Gorący kartofel” został porzucony, a Berlin stara się go złapać.

Marie-Agnes Strack-Zimmermann (FDP) skomentowała na X : (12)

„Kolejne katastrofalnie nierozsądne oświadczenie kanclerza Merza w czasach, gdy zjednoczona Europa jest ważniejsza niż kiedykolwiek. Merz chciał przewodzić Europie, a teraz wycofuje się, gdy sytuacja się komplikuje. To nieodpowiedzialne. Trump śmieje się w twarz”.

Nowa doktryna USA jest jasna: umowy dwustronne zawierane są tylko z tymi, którzy oferują strategiczną wartość dodaną. Niemcy, osłabione energetycznie, kurczące się gospodarczo i bezsilne militarnie, nie spełniają tego wymogu.

Stany Zjednoczone skreśliły Niemcy jako strategiczny towar.

Merz po prostu jeszcze tego nie zrozumiał.

7. Wniosek: Europa stoi samotnie

Europa zaryzykowała i przegrała.

Najpierw ślepo podążała transatlantyckim kursem przeciwko Rosji – i pozwoliła sobie na gospodarcze oderwanie się od USA. Następnie próbowała przyjąć rolę moralnego guru świata – podczas gdy jej własna demokracja była stopniowo wydrążona. Teraz Waszyngton zdaje sobie sprawę:

Ta Europa nie jest już partnerem strategicznym.

Nowa doktryna bezpieczeństwa USA mówi o tym otwarcie:

Europa jest słaba.

Europa zboczyła ideologicznie.

Europa blokuje rozwiązania pokojowe.

Europa zagraża amerykańskim interesom.

Rozłam jest obecny. Tylko Europejczycy nie zdają sobie z tego sprawy.

W Berlinie wciąż marzą o byciu „wiodącą potęgą”, podczas gdy rzeczywistość jest taka, że ​​Europa jest militarnie rozbrojona, gospodarczo wydrążona i politycznie kontrolowana przez innych – niezdolna do samoobrony, niezdolna do samokrytyki.

Pozostał kontynent bez wsparcia:

USA się odwracają.

Rosja została ogłoszona wrogiem.

Chiny trzymają się z daleka.

A w Europie panuje niestabilność polityczna, fragmentacja społeczna i recesja gospodarcza.

Ci, którzy nie rozumieją, że era transatlantycka dobiega końca, obudzą się w geopolitycznej ziemi niczyjej.

Co robić?

Europa musi być szczera wobec siebie. Koniec z iluzjami transatlantyckimi. Koniec z wasalską lojalnością. Zamiast tego:

1. Przywrócić autonomię energetyczną – z Rosją lub bez niej, ale bez zależności od USA.

2. Budować suwerenność militarną – nie dla NATO, ale dla własnych interesów.

3. Odzyskać polityczne samostanowienie – demokracje narodowe zamiast technokracji UE.

USA odcięły Europę od zasilania. Teraz Europa musi nauczyć się prowadzić bez kółek pomocniczych.

Albo stanie się pionkiem geopolitycznym między Waszyngtonem, Moskwą i Pekinem.

Wniosek

Czas powiedzieć sobie szczerze:

Rosja nie odcięła Europy od zasilania.

Chiny nie skolonizowały Europy.

Stany Zjednoczone wykorzystały Europę jako narzędzie – a teraz ją porzuciły.

Każdy, kto nie chce tego widzieć, powinien przeczytać ten artykuł od początku.

Źródła i przypisy

Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i przygląda się kulisom strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu i geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. W swojej pracy koncentruje się na Azji, a w szczególności na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy operacyjną wiedzę insiderów z bezkompromisową krytyką systemową – wykraczającą poza ramy dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com, na platformie Substack pod adresem https://michaelhollister.substack.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.

Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.

Artykuł ukazał się 8 stycznia 2026 roku na stronie: https://apolut.net/die-usa-erklaren-europa-den-krieg-von-michael-hollister

Kościół rozdarty – czy częściowo okupowany. [2 h].

Opublikowany przez

Kościół rozdarty

7 stycznia 2026 hekspedyt/kosciol-rozdarty/

Ks. Daniel Wachowiak – proboszcz parafii św. brata Alberta w Koziegłowach, były duszpasterz akademicki w Poznaniu. Prowadzi własny kanał na YouTube. Współautor petycji wyrażającej apel o pochowanie abp. Paetza poza poznańską katedrą. Od grudnia 2019 roku do kwietnia 2020 roku z zakazem medialnych wypowiedzi. W czasie kryzysu wywołanego przez C19, opowiadał się za wolnością ws. szczepień.

Ks. Szymon Bańka – należący do Bractwa św. Piusa X, które w 1970 roku założył abp Lefebvre. Dyrektor Szkoły Podstawowej i Liceum św. Tomasza z Akwinu w Józefowie, prowadzi na YouTube kanały „Okiem Akwinaty” i „Szkoły Akwinaty”, w których prezentuje „tradycyjną katolicką naukę nie zdeformowaną przez około modernistyczne błędy i niedomówienia”.

„Europa nie może sobie pozwolić na silną zależność od USA w zakresie ropy i gazu”

Opublikowany przez

Thomas Röper anti-spiegel.ru/europa-kann-sich-eine-starke-abhaengigkeit-von-den-usa-bei-oel-und-gas-nicht-leisten/

Teraz nawet w Der Spiegel

„Europa nie może sobie pozwolić na silną zależność od USA w zakresie ropy i gazu”

Wbrew oskarżeniom Zachodu, Rosja nigdy nie wykorzystywała ropy i gazu jako narzędzia politycznego, podczas gdy USA nie wahają się tego robić. Teraz nawet Der Spiegel donosi, że UE „nie może sobie pozwolić na silną zależność od USA w zakresie ropy i gazu”.

Anti-Spiegel  6 styczeń 2026

Chociaż zachodni politycy i media konsekwentnie twierdzą, że Rosja wykorzystuje ropę i gaz jako narzędzie polityczne, a UE używa tego jako usprawiedliwienia dla odejścia od taniej rosyjskiej ropy i gazu, nikt nie potrafi przytoczyć ani jednego przypadku w ciągu około 50 lat, w którym Rosja dostarczała ropę i gaz do Europy. Dla Rosji to biznes, a nie polityka, i pomimo wszystkich kryzysów politycznych ostatnich 50 lat, nigdy nie było problemów z rosyjskimi dostawami ropy i gazu do Europy.

Jedyne problemy, które pojawiły się w przeszłości z dostawami z Rosji, wynikały z faktu, że niektóre kraje-odbiorcy zalegały z płatnościami przez ponad sześć miesięcy, a Rosja mimo to sumiennie dostarczała gaz przez sześć miesięcy, zanim wstrzymała dostawy. Szczegóły tych minionych kryzysów gazowych można znaleźć tutaj.

Ponieważ Stany Zjednoczone znane są z forsowania swojego programu politycznego za pomocą sankcji, gróźb i embarg, krytycy odejścia Europy od rosyjskiej ropy i gazu na rzecz dostaw ze Stanów Zjednoczonych konsekwentnie ostrzegają, że UE zamienia postrzegane zagrożenie zależności od rosyjskiej ropy i gazu na bardzo realne, w tym ryzyko, że Stany Zjednoczone wykorzystają ropę i gaz jako dźwignię polityczną.

„Europa nie może sobie pozwolić na silną zależność od ropy i gazu ze Stanów Zjednoczonych”.

Do tej pory uważano to za „rosyjską propagandę”, ponieważ europejscy politycy i dziennikarze, o których mowa, zawsze wychwalali bliską „przyjaźń” między USA a Europą. I oczywiście „przyjaciel” USA nigdy nie zrobiłby czegoś takiego Europejczykom!

Dlatego byłem bardzo zaskoczony, gdy znalazłem artykuł w „Der Spiegel” zatytułowany „Interwencja USA w Wenezueli – «Europa nie może sobie pozwolić na silną zależność od USA w zakresie ropy naftowej i gazu»”, w którym ekspert ds. energetyki w wywiadzie dla „Der Spiegel” ostrzega bez ogródek przed zależnością UE od USA w zakresie dostaw ropy naftowej i gazu.

W wywiadzie ekspert odpowiedział na pytanie, że Europa „nie może sobie pozwolić na silną zależność od USA w zakresie ropy naftowej i gazu”, na co „Der Spiegel” dopytywał, czy oznacza to, że USA „nie są już wiarygodnym dostawcą w perspektywie długoterminowej”. Odpowiedź eksperta była jednoznaczna:

„Nie ma obaw dotyczących dostaw amerykańskiego gazu ani ropy do 2030 roku. Stany Zjednoczone chcą sprzedawać Europejczykom jak najwięcej gazu. Jest to jednak dźwignia polityczna, którą administracja Trumpa wykorzysta do wywierania presji politycznej. Im bardziej Europa jest zależna od Stanów Zjednoczonych, tym bardziej może to być wykorzystywane do celów polityki zagranicznej. Niedawnym przykładem jest obecne prawo dotyczące łańcucha dostaw, które zostało osłabione pod presją ze strony USA”.

Przeczytanie tego w „Der Spiegel”, który do tej pory był największym przeciwnikiem rosyjskiej ropy i gazu, a orędownikiem amerykańskiej, było prawdziwym zaskoczeniem. Oczywiście nie oznacza to, że redakcja „Spiegla” zmienia zdanie, ale nigdy wcześniej nie widziałem tak jasnego oświadczenia na ten temat w „Spieglu”. 

Prawdziwe zagrożenie leży gdzie indziej.

Oczywiście, to, co opublikowano w „Der Spiegel”, to tylko połowa historii, ponieważ cała prawda jest taka, że ​​Europa jest już całkowicie zależna od USA w polityce energetycznej, i to nie tylko dlatego, że USA stały się największym dostawcą gazu do UE. Problem sięga znacznie głębiej, ponieważ USA uniemożliwiły UE jakiekolwiek zmiany w tej kwestii, dlatego Trump może sobie pozwolić na coraz bardziej agresywne traktowanie Europejczyków, bez możliwości ich interwencji.

Tak zwana „zależność od Rosji” tak naprawdę nie istniała, jak widzieliśmy od 2022 roku, ponieważ UE w ciągu niecałego roku znalazła alternatywę dla rosyjskiego gazu: amerykański skroplony gaz ziemny (LNG), który USA próbowały sprzedać Europie od ponad dekady, ale którego Europa nie chciała, ponieważ jest znacznie droższy niż rosyjski. UE była jednak w stanie zbudować infrastrukturę LNG od podstaw w ciągu roku i tym samym niemal całkowicie zastąpić tani rosyjski gaz rurociągowy.

Tak, LNG jest znacznie droższy. Tak, wyższe ceny niemal całkowicie zniszczyły konkurencyjność europejskiego przemysłu. Tak, doprowadziło to do znacznej inflacji. Ale: nikt nie musiał zamarzł i nikomu nie zgaszono światła.

Problem polega na tym, że UE nie ma możliwości po prostu powrotu do rosyjskiego gazu, gdyby Stany Zjednoczone pewnego dnia wywarły tak dużą presję w jakiejś nieakceptowalnej dla UE kwestii, że zagroziłyby odcięciem dostaw gazu. Powodem tego jest fakt, że Stany Zjednoczone de facto przejęły kontrolę nad niemal wszystkimi rurociągami, które mogłyby dostarczać rosyjski gaz do Europy – a bez rurociągów nie ma dostaw.

Stany Zjednoczone wysadziły Nord Stream – nie będę tu wnikał w legendę o ukraińskich nurkach – a inwestor blisko związany z Trumpem chce kupić pozostałą część gazociągu Nord Stream, aby – gdyby UE lub Niemcy chciały reaktywować Nord Stream – Stany Zjednoczone kontrolowały go. W ten sposób Stany Zjednoczone mogłyby decydować o uruchomieniu gazociągu, a jeśli tak, to również o kosztach przesyłu gazu.

Stany Zjednoczone faktycznie przejęły kontrolę nad Nord Stream. Stany Zjednoczone kontrolują teraz również ukraiński rurociąg, ale sprawa ta spotkała się z niewielkim zainteresowaniem mediów w Niemczech. Umowa surowcowa Trumpa z Ukrainą przewiduje, że Stany Zjednoczone przejmują kontrolę nad praktycznie całą ukraińską infrastrukturą, zwłaszcza energetyczną. Dotyczy to również rurociągu, co oznacza, że ​​to Stany Zjednoczone decydują, czy go reaktywować i zezwolić na dopływ rosyjskiego gazu do Europy, a jeśli tak, to po jakiej cenie.

Trzeci rurociąg, który istniał wcześniej, biegł z Rosji przez Białoruś i Polskę do Niemiec. Polska zamknęła go pod koniec 2021 roku, a biorąc pod uwagę jawnie antyrosyjskie (a nie do końca proniemieckie) stanowisko Polski, jest mało prawdopodobne, aby ten rurociąg kiedykolwiek został ponownie uruchomiony.. 

Zostaje tylko TurkStream, ale ten rurociąg jest już w pełni wykorzystany, a Stany Zjednoczone niejednokrotnie jasno dawały do ​​zrozumienia, że ​​również zamierzają go zamknąć.

Chociaż UE była w stanie w ciągu roku utworzyć tymczasowe terminale LNG, aby stopniowo wycofywać gaz z rosyjskich rurociągów, odwrotna sytuacja nie jest możliwa. Ponieważ istniejących rurociągów nie można ponownie uruchomić bez zgody USA, budowa nowych zajęłaby prawie dekadę.

Kilka lat temu Stany Zjednoczone postawiły sobie za cel kontrolowanie europejskiego rynku energii i już go osiągnęły.

UE stała się w ten sposób całkowicie zależna od USA i Stany Zjednoczone nie zawahają się wykorzystać tej sytuacji, jeśli tylko dostrzegą okazję. UE skutecznie wyeliminowała wszelkie teoretycznie możliwe wyjścia z sytuacji.

Wszystkie marzenia o odnawialnych źródłach energii są teraz bezużyteczne; dla UE szansa przepadła.

Blade Runners rozpoczęli bunt w Krakowie. Celem usunąć SCT.

Opublikowany przez

Blade Runnerzy z przedmieść rozpoczęli bunt w Krakowie. Symbolicznym celem w tej wojnie są znaki SCT

5 stycznia 2026, blade-runnerzy/sct/

W pierwszych dniach stycznia 2026 roku Kraków, miasto królów i smoków, stało się areną nowoczesnej legendy miejskiej. Jej bohaterowie nie noszą mieczy, a klucze do samochodów. Jej symbolem nie jest uskrzydlona bestia, lecz prosty znak drogowy – a raczej jego brak. W nocy zniknęło lub zostało zniekształconych około dwudziestu znaków informujących o nowej Strefie Czystego Transportu (SCT). To nie był przypadkowy wandalizm, lecz otwarty, zorganizowany manifest.

W świecie rzeczywistym pozostawiono puste maszty, w wirtualnym zaś rozkwitła grupa „Blade Runners SCT Kraków”, która w kilka dni zgromadziła 21 tysięcy obserwujących. Nazwa, zapożyczona z kultowego filmu o łowcach androidów, nie jest przypadkowa: ci współcześni „biegacze z ostrzami” widzą w sobie ostatnich obrońców wolności przed bezduszną, technokratyczną maszynerią.

Krakowska SCT, która weszła w życie 1 stycznia, to jeden z najbardziej radykalnych w Europie projektów ograniczenia ruchu samochodowego. Obejmuje 61% powierzchni miasta, praktycznie całe jego historyczne i śródmiejskie wnętrze.

Władze, powołując się na ustawę i alarmujące dane o stężeniu dwutlenku azotu, argumentują, że to konieczny krok dla zdrowia mieszkańców. Przeciwnicy widzą w tym jednak coś więcej: akt niesprawiedliwości społecznej i symboliczny podział na uprzywilejowanych i wykluczonych.

Mem na Facebooki Blade Runnerów

Mieszkańcy Krakowa są zwolnieni z opłat za poruszanie się po strefie starymi samochodami. My – nie – to główne hasło buntu, powtarzane jak mantra w komentarzach pod postami prezydenta miasta Aleksandra Miszalskiego i na forach „Blade Runnerów”.

Chodzi o tzw. przepisy, które pozwalają mieszkańcom zarejestrowanym w SCT na czasowe poruszanie się niespełniającymi norm pojazdami bez opłat.

Dla tysięcy ludzi dojeżdżających do pracy z ościennych gmin – z Wieliczki, Skawiny, Niepołomic – jest to czytelny sygnał: jesteście obywatelami drugiej kategorii. Wasze codzienne życie, wasze koszty dojazdu i wasza własność są mniej ważne niż wygoda krakowian.

Opłaty, które na początku wydają się symboliczne (2,5 zł za godzinę, 5 zł za dzień w 2026 roku), mają rosnąć w sposób przemyślany i nieubłagany.

Do 2028 roku abonament miesięczny ma osiągnąć 500 złotych, po czym wjazd starymi samochodami zostanie całkowicie zakazany.

Miasto deklaruje, że środki z opłat trafią na wymianę kopciuchów w gminach ościennych – gest, który przez część osób z przedmieść odbierany jest jako jałmużna i hipokryzja.

Najpierw podnoszą nam koszty życia, a potem oferują dotację z naszych własnych pieniędzy – można przeczytać w jednym z internetowych komentarzy.

W tym konflikcie widać klasyczny spór dwóch wizji miasta. Z jednej strony – wizja ekologiczna, progresywna, patrząca w przyszłość, gotowa na bolesne reformy dla wspólnego dobra. [ale pierdoli !! md]

Z drugiej – wizja egalitarna, broniąca praw jednostki przed nadmierną ingerencją władz, kwestionująca nierówność obciążeń.

Bunt „Blade Runnerów” to nie tylko sprzeciw wobec opłat. To głębszy protest przeciwko poczuciu, że wielkie, kształtujące życie decyzje są podejmowane ponad głowami tych, których bezpośrednio dotyczą.

Skradzione znaki to nie tylko wandalizm; to fizyczne, desperackie wykreślenie z przestrzeni symbolu narzuconych reguł.

14 stycznia przed Wojewódzkim Sąd Administracyjnym w Krakowie odbędzie się akt kolejny tej dramaturgii. Sąd rozpatrzy skargi przeciwników strefy. Nawet jeśli zapadnie wyrok, nie będzie on prawomocny, a SCT będzie funkcjonować dalej. To może tylko podsycić frustrację.

Kraków, zmagający się od lat z jednym z najgorszych powietrzem w Europie, stanął przed tragicznym wyborem: czy poprawiać zdrowie swoich mieszkańców kosztem utrudnienia życia tym z okolic? [bzdura md]

Czy można budować ekologiczną fortecę, wytyczając granice na mapie?

Walka o czyste powietrze okazała się nie tylko walką z kopciuchami i dieslami, ale także walką o sprawiedliwość, dostępność i definicję wspólnoty.

„Blade Runnerzy” ze swoimi kluczykami i postami na Facebooku są może ostatnimi romantykami indywidualnej mobilności, buntownikami przeciwko coraz ściślej regulowanej rzeczywistości. Ich bunt, choć przejawiający się w niszczeniu publicznego mienia, jest przede wszystkim głośnym, desperackim wołaniem o wysłuchanie. I stanowi ostrzeżenie dla każdej władzy, która chce wprowadzać radykalne zmiany: nawet najszlachetniejszy cel nie uświęca środków, jeśli ci, którzy za nie płacą, nie czują się częścią procesu decyzyjnego.

[Ależ pieprzy: Cel nie jest „szlachetny”, ale głupio-ideolo. md]

W tej historii nie ma prostych podziałów na dobrych ekologów i złych kierowców. Jest za to skomplikowany obraz społecznego rozdarcia, w którym troska o planetę zderza się z troską o domowy budżet, a prawo do zdrowego powietrza – z prawem do swobodnego poruszania się.

Z pustych masztów w krakowskich ulicach wieje teraz nie tylko zimowy wiatr, ale i gorzki chłód społecznego konfliktu.

Hi, rabusie na Ukrainie górą! Klauzula o audycie, który miał ujawnić nadużycia i korupcję – znikła..

Opublikowany przez

Grzegorz Płaczek @placzekgrzegorz

W Polsce media uparcie milczą, Warszawa i Bruksela siedzą cicho – ale warto, żeby Polacy to usłyszeli. Zgodnie z doniesieniami, które jako pierwszy opisał The Wall Street Journal, podczas prac nad amerykańskim planem „pokojowym” dla Ukrainy miało dojść do sytuacji kuriozalnej. Zanim świat zobaczył pierwszy 28-punktowy projekt, w obiegu miała być klauzula o obowiązkowym audycie całej dotychczasowej międzynarodowej pomocy – audycie, który mógłby ujawnić nadużycia i korupcję na Ukrainie. Ukraina miała jednak naciskać, by ten zapis… usunąć.

Następnie w przestrzeni publicznej pojawiła się informacja, że zapis o audycie na Ukrainie został „zmiękczony” i został zastąpiony inną klauzulą – aż w końcu ZNIKNĄŁ z ostatecznej wersji ujawnionej opinii publicznej.

To budzi uzasadnione pytania. I nie chodzi tutaj o żadną „złośliwość” wobec Ukrainy. Chodzi o elementarną uczciwość wobec podatników państw, które finansowały dotychczasowe wsparcie i o polską rację stanu. Jeśli kolejne miliony i miliardy mają dalej płynąć – na co naciska Warszawa – audyt i realna kontrola dotychczasowego wsparcia muszą być warunkiem! Tym bardziej, że w ostatnich miesiącach pojawiały się kolejne doniesienia o śledztwach i skandalach korupcyjnych na wysokich szczeblach na Ukrainie. Mówimy o setkach milionów dolarów.

Polski rząd w tej sytuacji – niezależnie od opracowywanego planu pokojowego – powinien natychmiast postawić sprawę jasno: zero kolejnych przelewów do Kijowa bez audytu dot. dotychczasowej pomocy i bez mechanizmów kontroli nowych transz!

Bo inaczej politycy będą ludziom sprzedawać bajki o „wartościach”, a rachunek – jak zwykle – zapłacą obywatele. Także polscy. Jesteśmy suwerennym krajem, czy już całkiem nam polska władza odleciała?

Zdjęcie

·

24,5 tys. wyświetlenia

Pacyfizm jako maska stopniowej kapitulacji

Opublikowany przez

Roberto de Mattei: Pacyfizm jako maska stopniowej kapitulacji – PCH24.pl

Paweł Chmielewski pch24.pl/roberto-de-mattei-pacyfizm-jako-maska-stopniowej-kapitulacji

Nie wystarczy ogłosić, że jest się za pokojem, aby nie doszło do wojny. Już dziś trwa wojna hybrydowa. Pacyfizm w jej obliczu to tylko maska stopniowej kapitulacji – pisze włoski historyk, profesor Roberto de Mattei.

Posępna jutrzenka roku 2026 wschodzi nad Europą, która jest w stanie wojny i nie zdaje sobie z tego sprawy. Nawet ci, którzy o tym wiedzą – ci, którzy tę wojnę rozpoczęli – starannie unikają ogłoszenia tego wprost i nadal mówią o pokoju. Jak naucza św. Augustyn, również ci, którzy prowadzą wojny, nie pragną niczego innego, jak tylko zapewnić sobie pokój poprzez zwycięstwo („De Civitate Dei”, księga XIX, rozdział VII). Dlatego na konferencji kończącej 2025 rok Putin powiedział, że chce pokoju – tyle, że pokoju opartego na zasadach, które doprowadziły go do rozpoczęcia „operacji specjalnej” na Ukrainie, wcale nie wojny…

Wojna nie dotyczy już wyłącznie Ukrainy, lecz Europy i Zachodu. Jest to wojna niewypowiedziana, ale faktyczna, określana we współczesnym języku mianem wojny hybrydowej. Zmieniła się nie natura konfliktu, lecz jego formy, narzędzia i przede wszystkim próg politycznej widoczności, po przekroczeniu którego państwo gotowe jest przyznać, że znajduje się w stanie wojny. Walka toczy się za pomocą operacji wywiadowczych, sabotażu infrastruktury przeciwnika, dronów, jednostek pływających bez bandery, niewidzialnych okrętów podwodnych. Równolegle trwają zbrojenia w oczekiwaniu na wojnę oficjalną.

Sieci energetyczne zrywają się z powodu tajemniczych „usterek technicznych”, systemy informatyczne padają pod naporem „anonimowych” ataków, trasy lotnicze i handlowe stają się niebezpieczne, a kampanie dezinformacyjne tak bardzo dezorientują opinię publiczną, że przestaje ona odróżniać agresorów od obrońców. A jednak mimo tego nikt nie uświadamia sobie, że trwa wojna. Walki toczą się w permanentnej szarej strefie, w której wojna współistnieje z własnym zaprzeczeniem.

Wojna niewypowiedziana nie jest wynalazkiem naszych czasów, lecz stałym elementem historii stosunków międzynarodowych, choć nowy jest sposób, w jaki dziś się ona toczy. Emblematycznym przykładem są Stany Zjednoczone w latach 1940–1941. W Europie grzmiały działa, a prezydent Franklin D. Roosevelt był przekonany, że zwycięstwo nazistowskich Niemiec stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa Ameryki, jednak opinia publiczna w jego kraju w większości sprzeciwiała się wojnie.

Zdecydował się interweniować, choć nie dysponował niezbędną zgodą na formalne wypowiedzenie wojny. Podjął działania, które wielu historyków określiło mianem „wojny nieogłoszonej” przeciwko Niemcom. Była to wojna prowadzona poprzez sekwencję aktów militarnych, logistycznych i politycznych, które stopniowo przybliżały Stany Zjednoczone do bezpośredniego starcia z III Rzeszą.

Sercem tej niewypowiedzianej wojny był Atlantyk. Amerykańskie okręty zaczęły eskortować brytyjskie konwoje zaopatrzeniowe, mając świadomość, że naraża je to na ataki niemieckich okrętów podwodnych. We wrześniu 1941 roku, po incydencie z udziałem USS Greer, amerykańskiego niszczyciela uwikłanego w starcie z niemieckim U-Bootem, Roosevelt ogłosił politykę „shoot on sight”: niemieckie jednostki dostrzeżone w atlantyckich strefach bezpieczeństwa mogły być atakowane bez ostrzeżenia. Równolegle Waszyngton wspierał brytyjski wysiłek wojenny poprzez program Lend-Lease Act, umożliwiający dostarczanie uzbrojenia i materiałów państwom walczącym z Osią. W praktyce wojna już się rozpoczęła, choć nikt nie nazywał jej w ten sposób.

Strategia ta wywołała ostrą krytykę ze strony America First Committee, największego ruchu izolacjonistycznego w historii Stanów Zjednoczonych, który oskarżał Roosevelta o wciąganie kraju w konflikt z pominięciem woli społeczeństwa. Rany po I wojnie światowej były wciąż świeże, a miliony Amerykanów obawiały się, że kolejna interwencja militarna w Europie przyniesie jedynie śmierć, długi i destabilizację wewnętrzną. Hasło „America First” streszczało wizję świata opartą na zasadach obrony kontynentu amerykańskiego, wzmacniania gospodarki narodowej oraz odrzucenia jakiegokolwiek zaangażowania w sprawy Starego Kontynentu.

Ruch znalazł swój najbardziej rozpoznawalny symbol w osobie Charlesa Lindbergha, słynnego lotnika, który w 1927 roku dokonał samotnego przelotu nad Atlantykiem. W swoich wystąpieniach Lindbergh twierdził, że Niemcy są militarnie nie do pokonania, a amerykańska interwencja byłaby bezcelowa i katastrofalna. Niektóre z jego wypowiedzi, zwłaszcza te przypisujące administracji Roosevelta oraz amerykańskim i brytyjskim Żydom dążenie do wojny, wywołały oskarżenia o antysemityzm i podkopały wiarygodność całego ruchu.

Jednak 7 grudnia 1941 roku Japończycy zaatakowali Stany Zjednoczone w Pearl Harbor. Kilka dni później to Niemcy wypowiedziały wojnę Stanom Zjednoczonym, czyniąc oficjalnym to, co w praktyce trwało już od miesięcy. America First Committee został nagle rozwiązany. W obliczu bezpośredniej agresji na terytorium amerykańskie sami przywódcy ruchu uznali, że od tej chwili jedność narodowa ma pierwszeństwo przed wszelkimi podziałami ideologicznymi.

Jeśli America First Committee narodził się w kontekście naznaczonym traumą I wojny światowej i lękiem przed niepotrzebnymi ofiarami, to dziś izolacjonizm powraca w Stanach Zjednoczonych w postaci krytyki ekonomicznych i ludzkich kosztów globalnego zaangażowania. Błędem byłoby jednak odczytywanie w kluczu izolacjonistycznym najnowszego amerykańskiego dokumentu dotyczącego Strategii Bezpieczeństwa Narodowego (National Security Strategy – NSS), opublikowanego w 2025 roku przez Biały Dom. Tekst stawia interes Stanów Zjednoczonych jako priorytet narodowy i określa Europę jako kontynent znajdujący się w fazie schyłku, lecz jednocześnie Waszyngton deklaruje gotowość do współpracy z silną Europą, zdolną do wnoszenia wkładu w rywalizację strategiczną, również od strony militarnej. Możliwość zatarcia tożsamości europejskiej, na którą dokument zwraca z niepokojem uwagę, stanowi realne zagrożenie, którego Europa zdaje się nie dostrzegać.

Najbardziej dyskutowane zdanie tekstu, „We want Europe to remain European”, oznacza, że Europa przestaje być sobą i musi powrócić do własnych korzeni. To na narodach europejskich spoczywa odpowiedzialność za odzyskanie tego, co dokument Białego Domu nazywa „cywilizacyjną samooceną”, czyli świadomości historycznego i kulturowego dziedzictwa Starego Kontynentu. W dość podobnej perspektywie, w swoim orędziu Urbi et Orbi w dniu Bożego Narodzenia, papież Leon XIV przypomniał o konieczności dochowania przez Europę wierności jej chrześcijańskim korzeniom i własnej historii.

Europejski upadek wyraża się dziś w postaci „neo-pacyfizmu”, który trafia do elektoratu zmęczonego „odległymi” wojnami. Pacyfizm ten wyrasta jednak z historycznego wyparcia: z iluzji, że wystarczy ogłosić, że jest się „za pokojem”, żeby uniknąć wojny. Taka postawa legitymizuje wojnę hybrydową, ponieważ akceptuje jej narrację. Jednym z głównych narzędzi wojny hybrydowej jest manipulowanie opinią publiczną. Odbywa się to poprzez kampanie dezinformacyjne oraz apele o pokój, które w istocie sprowadzają się do żądania kapitulacji wobec wroga, który nie nazywa siebie wrogiem.

Pacyfizm, który nie dopuszcza istnienia konfliktu, okazuje się w ten sposób niezdolny do stawienia czoła wojnie, która nie określa się jako wojna. Pokój przestaje być rezultatem bronionego porządku, a staje się maską stopniowej kapitulacji. Wojna hybrydowa jest tragiczna właśnie dlatego, że zaprzecza tragedii: nie domaga się jednoznacznych wyborów, aż w końcu wojna, wreszcie wypowiedziana, jawi się już nie jako decyzja, lecz jako nieuchronna konieczność.

Historia pokazuje, że pacyfizm nie jest przestrzenią neutralną: jest polem, na którym zwycięża ten, kto jest gotów użyć siły, nie mówiąc o tym wprost. A jeśli pokój, jak wyjaśnia św. Augustyn, jest spokojem porządku, to nie może on rodzić się z wyparcia konfliktu, lecz z odwagi jego przyjęcia. Prawdziwa alternatywa nie przebiega dziś między wojną a pokojem, lecz między pokojem bronionym a pokojem pozorowanym. Europa, postawiona wobec tego wyboru, nie będzie mogła długo odkładać go na później, nie odkrywając pewnego dnia, że owo odkładanie było decyzją brzemienną w skutki.

Roberto de Mattei

Corrispondenza Romana

Ukraina: Co tam wojna. Jeździmy luksusowo na nartach ! £1.2 billion ski resort…

Opublikowany przez

Ukraine’s incredible new £1.2bn resort

While its eastern front is fighting off the Russian invasion, Ukraine is building a huge new holiday resort on the other side of the country.

Feb 15, 2025 express.co.uk/ukraines-incredible-new-1-2bn-resort

Rendering of the lift infrastructure at GORO Mountain Resort in the Ukraine

Rendering of the lift infrastructure at GORO Mountain Resort in the Ukraine (Image: https://gororesort.com/ by OKKO Group )

While the country is fighting off the Russian invasion at the east of Ukraine, a £1.2 billion ski resort is being built in the west close to the border with Poland.

The construction of the GORO Mountain ski resort has started in the Lviv region, which will build 25 hotels, 5,500 rooms stretching across a total area of 2,965 acres, with 41 46.6-mile-long ski slopes with 846 acres of snow cove, over 10 miles of ski lifts, two modern gondola lifts and 11 chairlifts.

Construction started in October and the first phase of construction is scheduled to be completed for 2028-2029.

OKKO Group CEO, Vaysl Danylyak said in a statement: „The construction of the first hotel complex is a strategically important stage in the implementation of the holistic concept for an international year-round holiday resort.”

„GORO will become one of the largest recreational infrastructure facilities in Ukraine, which will affect the state’s position in the European tourism arena.”

Ski slopes on a beautiful day

OKKO Group is currently building the £1.2 billion ski resort (Image: Getty)

The completion of the project is expected to take 15 years.

The massive development will include five hotel complexes, plus a variety of recreational amenities such as a spa, swimming pools, restaurants, and areas for children and business activities.

The GORO Mountain Resort project, initially proposed in 2017, was set to begin in spring 2022 but was delayed due to the Russian invasion.

OKKO Group is the biggest network of gas stations in Ukraine and has partnered with world-class experts, including ILF Group, known for their work on ski resort expansions at the Remarkables in New Zealand and Pitztal-Ötztal in Austria, as well as snow-making infrastructure at Austria’s largest resorts like Sölden, Saalbach-Hinterglemm, St. Anton, and Kitzbühel.

Danylyak added: „These are strategic investments in the recovery and future of Ukraine. We do see the prospect, even despite the challenges of war, and understand the importance of such ambitious projects for the social and economic development of Lviv region.

„The new mountain recreational project should become a magnet for Ukrainian and foreign tourists and potential investors, putting a modern Ukrainian mountain location on the tourist map of Europe.

„GORO Mountain Resort will be a place not only for active recreation but also for health improvement and psychological rehabilitation.”

=================================

Prawda historyczna w świetle bestialstwa na Polakach dokonanego przez „bodnarowców” z OUN-u, -UPA.

Opublikowany przez

Prawda historyczna w świetle bestialstwa na Polakach dokonanego przez „bodnarowców z OUN-u

krzysztofjaw hprawda-historyczna-w-swietle-bestialstwa-na-polakach-dokonanego-przez-bodnarowcow-z-oun-upa

Być może jest to jeden z ostatnich momentów, w którym można publicznie i swobodnie wyrażać swoje opinie, poglądy i przemyślenia. Mamy bowiem jeszcze wolność słowa, która już niedługo może będzie drastycznie ograniczona przez prokuratorskie, ale pozaprawne (tj. bez ustawowych podstaw a jedynie w drodze rządowego rozporządzenia) ściganie tzw. „mowy nienawiści”, po części będącej w istocie formą swobodnej cenzury rządzących. Swobodnej tzn. takiej, w której za „mowę nienawiści” uważane będzie to, co rządzący za takową subiektywnie uznają.

———————————-

UWAGA! Poniższy tekst przeznaczony jest dla OSÓB DOROSŁYCH!!!

I to nie wszystkich, bo m. inn.:: jak-ukraincy-mordowali-polakow-lista-tortur-na-polakach

362 metody tortur stosowanych na Polakach

———————————

Wielokrotnie pisałem, że jakakolwiek normalizacja wzajemnych międzynarodowych stosunków dwustronnych musi być oparta na prawdzie historycznej. Tylko prawda i szacunek do historii oraz jednoznaczny do niej stosunek dają możliwość pojednania między narodami, niezależnie jak trudna to jest historia.

Najgorszym z możliwych działań jest próba zamilczania lub wybielania przez jedną ze stron negatywnych przeszłych zdarzeń lub też odwracanie ich kontekstowego, międzynarodowego historycznego znaczenia i nazywanie np. morderców bohaterami… Rodzi to u drugiej ze stron pewnego rodzaju bunt etyczno-moralny, który może rodzić zwielokrotnioną niechęć do określonego narodu, zdecydowanie intensywniejszą niż gdyby prawda była przez wszystkich powszechnie przyjmowana i akceptowana.

Jakże więc ważne jest aby stosunki polsko-ukraińskie były oparte też na prawdzie historycznej i w żaden sposób nie wybielały ani negowały przeszłości.

Niestety… z polskiego punktu widzenia gloryfikowanie przez Ukrainę formacji OUN oraz UPA i kreowanie ich przywódców na bohaterów narodowych nie może być podstawą prawidłowych stosunków polsko-ukraińskich opartych na prawdzie.

A ta prawda jest trudna, szczególnie dla Ukrainy i narodu ukraińskiego. To oni są odpowiedzialni za ludobójstwo Polaków na Wołyniu (luty 1943 – luty 1945 na polskich ziemiach okupowanych przez niemiecką III Rzeszę) i Galicji Wschodniej/Małopolsce Wschodniej (lata 1943–1945 na ziemiach polskich okupowanych przez III Rzeszę i ZSRR). Ukraińscy szowiniści z OUN-UPA wspierani w dużej części przez ukraińską ludność cywilną dokonali wtedy na Polakach bestialskiego, etnicznego ludobójstwa, które przyniosło – wedle różnych szacunków – od 150 do 300 tys. polskich ofiar (są też opinie, że zamordowano ok. 500 tys. Polaków + 100 tys. Żydów). Mordowano też m.in. samych Ukraińców, którzy w jakikolwiek sposób przejawiali przychylny stosunek do Polaków a także Rosjan i – i jak wspomniałem – Żydów. Dodatkowo ukraińskie akty terroru zmusiły do ucieczki z własnych domostw ponad 500 tysięcy tysięcy naszych rodaków przy czym mordy Ukraińców na Polakach, strach przed nimi i konieczność ucieczki trwały jeszcze nawet w latach 50-tych XX wieku… Zdarzały się również akcje odwetowe Polaków, ale ich skala była stosunkowo niewielka.

Sam fakt etnicznego ludobójstwa winien być a’priori przesłanką do historycznej negatywnej oceny OUN-UPA i stać się tym samym fundamentem budowy poprawnych i przyjaznych stosunków między naszymi państwami i narodami… szczególnie w obecnej trudnej sytuacji geopolitycznej.

Rzeź wołyńska (i galicyjska) to chyba najokrutniejsze ludobójstwo na Polakach w czasie ich wielowiekowej historii lub też jedno z większych.

Budowanie naszych relacji na prawdzie historycznej jest tym bardziej konieczne, że owe mordy – niezależnie od wieku i płci – dokonywane były w sposób okrutny i bestialski.

A. Korman doliczył się aż 362 metod tortur stosowanych na Polakach przez ukraińskich, nacjonalistycznych (szowinistycznych) morderców z OUN-UPA. Były to m.in.: [1], [2].

– Wbijanie dużego i grubego gwoździa do czaszki głowy

Reklama

– Zdzieranie z głowy włosów ze skórą (skalpowanie)

– Zadawanie ciosu obuchem siekiery w czaszkę głowy

– Zadawanie ciosu obuchem siekiery w czoło

– Wyrzynanie na czole „orła”

Reklama

– Wbijanie bagnetu w skroń głowy

– Wyłupywanie jednego oka

– Wybieranie dwoje oczu

– Obcinanie nosa

Reklama

– Obcinanie jednego ucha

– Obrzynanie obydwu uszu

– Przebijanie kołami dzieci na wylot

– Przebijanie zaostrzonym grubym drutem ucha na wylot drugiego ucha

– Obrzynanie warg

– Obcinanie języka

– Podrzynanie gardła

– Podrzynanie gardła i wyciąganie przez otwór języka na zewnątrz

– Podrzynanie gardła i wkładanie do otworu szmaty

– Wybijanie zębów

– Łamanie szczęki

– Rozrywanie ust od ucha do ucha

– Kneblowanie ust pakułami przy transporcie jeszcze żywych ofiar

– Podcinanie szyi nożem lub sierpem

– Zadawanie ciosu siekierą w szyję

– Pionowe rozrąbywanie siekierą głowy

– Skręcanie głowy do tyłu

– Robienie miazgi z głowy przez wkładanie głowy w ściski zaciskane śrubą

– Obcinanie głowy sierpem

– Obcinanie głowy kosą

– Odrąbywanie głowy siekierą

– Zadawanie ciosu siekierą w szyję

– Zadawanie ran kłutych w głowie

– Cięcie i ściąganie wąskich pasów skóry z pleców

– Zadawanie innych ran ciętych na plecach

– Zadawanie ciosów bagnetem w plecy

– Łamanie kości żeber klatki piersiowej

– Zadawanie ciosu nożem lub bagnetem w serce lub okolice serca

– Zadawanie ran kłutych nożem lub bagnetem w pierś

– Obcinanie kobietom piersi sierpem

– Obcinanie kobietom piersi i posypywanie ran solą

– Obrzynanie sierpem genitaliów ofiarom płci męskiej

– Przecinanie tułowia na wpół piłą ciesielską

– Zadawanie ran kłutych brzucha nożem lub bagnetem

– Przebijanie brzucha ciężarnej kobiecie bagnetem

– Rozcinanie brzucha i wyciąganie jelit na zewnątrz u dorosłych

– Rozcinanie brzucha kobiecie w zaawansowanej ciąży i w miejsce wyjętego płodu, wkładanie np. żywego kota i zaszywanie brzucha

– Rozcinanie brzucha i wlewanie do wnętrza wrzątku – kipiącej wody

– Rozcinanie brzucha i wkładanie do jego wnętrza kamieni oraz wrzucanie do rzeki

– Rozcinanie kobietom ciężarnym brzucha i wrzucanie do wnętrza potłuczonego szkła

– Wyrywanie żył od pachwiny, aż do stóp

– Wkładanie do pochwy – waginy rozżarzonego żelaza

– Wkładanie do waginy szyszek sosny od strony wierzchołka

– Wkładanie do waginy zaostrzonego kołka i przepychanie aż do gardła, na wylot

– Rozcinanie kobietom przodu tułowia ogrodniczym scyzorykiem, od waginy, aż po szyję i pozostawienie wnętrzności na zewnątrz

– Wieszanie ofiar za wnętrzności

– Wkładanie do waginy szklanej butelki i jej rozbicie

– Wkładanie do otworu analnego szklanej butelki i jej stłuczenie

– Rozcinanie brzucha i wsypywanie do wnętrza karmy dla zgłodniałych świń tzw. osypki, który to pokarm wyrywały razem z jelitami i innymi wnętrznościami

– Odrąbywanie siekierą jednej ręki

– Odrąbywanie siekierą obydwóch rąk

– Przebijanie dłoni nożem

– Obcinanie palców u ręki nożem

– Obcinanie dłoni

– Przypalanie wewnętrznej strony dłoni na gorącym blacie kuchni węglowej

– Odrąbywanie pięty

– Odrąbywanie stopy powyżej kości piętowej

– Łamanie kości rąk w kilku miejscach tępym narzędziem

– Łamanie kości nóg w kilku miejscach tępym narzędziem

– Przecinanie tułowia na wpół piłą ciesielską, obłożonego z dwóch stron deskami

– Przecinanie tułowia na wpół specjalną piłą drewnianą

– Obcinanie piłą obie nogi

– Posypywanie związanych nóg rozżarzonym węglem

– Przybijanie gwoździami rąk do stołu, a stóp do podłogi

– Przybijanie w kościele na krzyżu rąk i nóg gwoździami

– Zadawanie ciosów siekierą w tył głowy, ofiarom ułożonym uprzednio głową do podłogi

– Zadawanie ciosów siekierą na całym tułowiu

– Rąbanie siekierą całego tułowia na części

– Łamanie na żywo kości nóg i rąk w tzw. kieracie

– Przybijanie nożem do stołu języczka małego dziecka, które później wisiało na nim

– Krajanie dziecka nożem na kawałki i rozrzucanie ich wokół

– Rozpruwanie brzuszka dzieciom

– Przybijanie bagnetem małego dziecka do stołu

– Wieszanie dziecka płci męskiej za genitalia na klamce drzwi

– Łamanie stawów nóg dziecka

– Łamanie stawów rąk dziecka

– Zaduszenie dziecka przez narzucenie na niego różnych szmat

– Wrzucanie do głębinowych studni małych dzieci żywcem

– Wrzucanie dziecka w płomienie ognia palącego się budynku

– Rozbijanie główki niemowlęcia przez wzięcie go za nóżki i uderzenie o ścianę lub piec

– Powieszenie za nogi zakonnika pod amboną w kościele

– Wbijanie dziecka na pal

– Powieszenie na drzewie kobiety do góry nogami i znęcanie się nad nią przez odcięcie piersi i języka, rozcięcie brzucha i wybranie oczu oraz odcinanie nożami kawałków ciała

– Przybijanie gwoździami małego dziecka do drzwi

– Wieszanie na drzewie głową do góry

– Wieszanie na drzewie nogami do góry

– Wieszanie na drzewie nogami do góry i osmalanie głowy od dołu ogniem zapalonego pod głową ogniska

– Zrzucanie w dół ze skały

– Topienie w rzece

– Topienie przez wrzucenie do głębinowej studni

– Topienie w studni i narzucanie na ofiarę kamieni

– Zadźganie widłami, a potem pieczenie kawałków ciała na ognisku

– Wrzucenie dorosłego w płomienie ogniska na polanie leśnej, wokół którego ukraińskie dziewczęta śpiewały i tańczyły przy dźwiękach harmonii

– Wbijanie koła do brzucha na wylot i utwierdzanie go w ziemi

– Przywiązanie do drzewa człowieka i strzelanie do niego jak do tarczy strzelniczej

– Prowadzenie nago lub w bieliźnie na mrozie

– Duszenie przez skręcanie namydlonym sznurem zawieszonym na szyi, zwanym arkanem

– Wleczenie po ulicy tułowia przy pomocy sznura zaciśniętego na szyi

– Przywiązanie nóg kobiety do dwóch drzew oraz rąk ponad głową i rozcinanie brzucha od krocza do piersi

– Rozrywanie tułowia przy pomocy łańcuchów

– Wleczenie po ziemi przywiązanego do pojazdu konnego

– Wleczenie po ulicy matki z trojgiem dzieci, przywiązanych do wozu o zaprzęgu konnym w ten sposób, że jedną nogę matki przywiązano łańcuchem do wozu, a do drugiej nogi matki jedną nogę najstarszego dziecka, a do drugiej nogi najstarszego dziecka przywiązano nogę młodszego dziecka, a do drugiej nogi młodszego dziecka, przywiązano nogę dziecka najmłodszego

– Przebicie tułowia na wylot lufą karabin

– Ściskanie ofiary drutem kolczastym

– Ściskanie razem dwóch ofiar drutem kolczastym

– Ściskanie więcej ofiar razem drutem kolczastym-

– Periodyczne zaciskanie tułowia drutem kolczastym i co kilka godzin polewanie ofiary zimną wodą w celu odzyskania przytomności i odczuwania bólu i cierpienia

– Zakopywanie ofiary do ziemi na stojąco po szyję i w takim stanie jej pozostawienie

– Zakopywanie żywcem do ziemi po szyję i ścinanie później głowy kosą

– Rozrywanie tułowia na wpół przez konie

– Rozrywanie tułowia na wpół przez przywiązanie ofiary do dwóch przygiętych drzew i następnie ich uwolnienie

– Wrzucanie dorosłych w płomienie ognia palącego się budynku

– Podpalanie ofiary oblanej uprzednio naftą

– Okładanie ofiary dookoła słomą-snopem i jej podpalenie, czyniąc w ten sposób pochodnię Nerona

– Wbijanie noża w plecy i pozostawienie go w ciele ofiary

– Wbijanie niemowlęcia na widły i wrzucanie go w płomienie ognia

– Wyrzynanie żyletkami skóry z twarzy

– Wbijanie dębowych kołków pomiędzy żebra

– Wieszanie na kolczastym drucie

– Zdzieranie z ciała skóry i zalewanie rany atramentem oraz oblewanie jej wrzącą wodą

– Przymocowanie tułowia do oparcia i rzucanie w nie nożami

– Wiązanie – skuwanie rąk drutem kolczastym

– Zadawanie śmiertelnych uderzeń łopatą

– Przybijanie rąk do progu mieszkania

– Wleczenie ciała po ziemi, za nogi związane sznurem

– Przybijanie małych dzieci dookoła grubego rosnącego drzewa przydrożnego, tworząc w ten sposób tzw. „wianuszki”.

Owe metody tortur swoją okrutną wymyślnością przewyższały tortury stosowane przez ludobójcze hitlerowskie Niemcy czy ludobójczą sowiecką Rosję.

Nie można o tych faktach zapominać i je wybielać. Nie można gloryfikować historycznych, okrutnych i bestialskich ludobójców na bohaterów narodowych. W przeciwnym razie może niestety narastać wzajemna nienawiść polsko-ukraińska. Z jednej strony może ona być podstawą odradzającego się ukraińskiego skrajnego nacjonalizmu, w którym „Lachy” (czyli Polacy) uważani byli za głównego wroga Ukrainy, a – z drugiej strony – w Polakach budzić niechęć do Ukraińców i sympatię do wszystkich, którzy w jakiś sposób szkodzą Ukrainie (np. Rosji).

Wydawało mi się wcześniej, że agresja Rosji na Ukrainę to nie był najlepszy moment na aż takie szczegółowo faktograficzne i szokujące przedstawienie elementów banderowskiego okrucieństwa Ukraińców a już fakt, że Polska i Polacy gremialnie otworzyli swoje serca i portfele na pomoc Ukraińcom w tym koszmarnym dla nich czasie wojny z Rosją powodował u mnie pewien moralny dyskomfort zawierający się w odpowiedzi na pytanie: Czy w obliczu agresji Rosji na Ukrainę był czas na przypomnienie Ukraińcom ich zbrodni na Polakach na Wołyniu i Galicji Wschodniej?

Natomiast wojna Ukrainy z Rosją rozpoczęła się przecież 24 lutego 2022 roku i być może faktycznie w pierwszych kilku miesiącach jej trwania tego drażliwego tematu nie należało poruszać. Ale wojna trwa nadal i może właśnie jest to czas, kiedy wreszcie Ukraina winna zacząć nas szanować i na bardzo trudnej prawdzie historycznej zbudować dobre długofalowe relacje między naszymi państwami, tym bardziej, że dziś w Polsce Ukraińców jest bardzo dużo (i tych przedwojennych przybywających do Polski ze względów finansowych, jak i już emigrantów wojennych uciekających przed rosyjskimi barbarzyńcami) i tak naprawdę mamy z nimi oddolne raczej dobre i ludzkie relacje.

Przecież w momencie agresji rosyjskiej to Polska i Polacy jako pierwsi zainicjowali bezinteresowną pomoc Ukraińcom i to zupełnie oddolnie, jak i państwowo. Szacuje się, że pomoc Polaków dla Ukrainy i Ukraińców wyniosła do tej pory ponad 25 mld Euro (105-110 mld zł).

Jesteśmy krajem frontowym graniczącym z Ukrainą, ale wcale nasza reakcja nie musiała być tak korzystna dla Ukraińców. U nas nie stworzono obozów dla uchodźców wojennych, bo Ukraińcy znajdowali schronienie u osób i rodzin polskich a dodatkowo pomagało też państwo polskie, samorządy, organizacje humanitarne (w tym Caritas), itd. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że tą zbiorową postawą skierowaną na pomoc Ukrainie i Ukraińcom zadziwiliśmy świat i sądzę, że też… samych Ukraińców…

Sądziłem tedy, że nasza przychylność i pomoc Ukraińcom w obecnej ich wojnie z Rosją sprawią, że skrajny nacjonalizm (szowinizm) ukraiński będzie miał coraz mniejsze poparcie ukraińskiego społeczeństwa i sami Ukraińcy poszukując swojej tożsamości narodowej zmierzą się w końcu z historią OUN-UPA, w której w dużym stopniu dotychczas upatrują ruchu wolnościowego walczącego za suwerenność i niepodległość Ukrainy. Myślałem, że właśnie ta obecna wojna sprawi, iż ta tożsamość narodowa zostanie zbudowana na jej fundamencie i heroiczna obrona przed rosyjskim agresorem stworzy nowych bohaterów Ukrainy oraz scali społeczeństwo ukraińskie wokół nowych bohaterów.

Niestety myliłem się i chyba stało się odwrotnie: na Ukrainie powoli odrasta hydra banderowskiego szowinizmu i antypolonizm!

Bardzo źle to wróży obopólnym dobrym relacjom między naszymi narodami i ogólnie państwami. Ruch pojednania jest w ukraińskich rękach… Czy będzie ich na taki ruch stać? Tego nie wiem, choć jestem coraz większym pesymistą!

A może jednak zwycięży u nich społeczno-polityczny rozsądek i będą dążyć do normalizacji z nami wzajemnych relacji opartych na prawdzie historycznej? Jeżeli tak będzie, to na pewno nie będą miały miejsca nacechowane wrogością do Ukraińców polskie wypowiedzi czy działania. Jeżeli tak będzie, to na pewno ulice ukraińskich miast nie będą nosiły nazw UPA czy OUN i nie będzie stawiało się pomników m.in. S. Banderze, który umownie stał się symbolem rzezi Polaków.

Zarówno Polakom, jak i Ukraińcom winno dzisiaj zależeć na jak najlepszych kontaktach i wzajemnej przyjaźni, ale powtarzam: tylko powszechnie akceptowana prawda i jednoznaczny do niej stosunek mogą być podstawą dobrych relacji między naszymi narodami.

[1] http://www.polskatimes.pl/artykul/942193,zbrodnia-wolynska-ludobojstwo-dzikie-i-okrutne-bestialstwo-upa-362-metody-tortur-18,1,id,t,sa.html – strona została wyłączona,

[2] http://www.fakt.pl/jak-ukraincy-mordowali-polakow-lista-tortur-na-polakach-,artykuly,220178,1.html (dr. A. Korman w: Na Rubieży (Nr 35, 1999 r.),

Zostaw za sobą dobra, miłości, mądrości i prawdy ślady…

http://krzysztofjaw.blogspot.com/

kjahog@gmail.com

Blackout w Berlinie. Lewaccy terroryści się przyznają.

Opublikowany przez

Blackout w Berlinie.

Wpłynął list z przyznaniem się do ataku

4.01.2026 tysol/blackout-w-berlinie

Około 50 tys. gospodarstw domowych w południowo-zachodnim Berlinie nie ma w sobotę dostępu do prądu. Policja bada pismo, w którym do ataku przyznaje się lewicowa „Vulkangruppe”.

Blackout w Berlinie

Blackout w Berlinie / fot. PAP/EPA/Filip Singer

Blackout w Berlinie

Awarią dotknięta jest dzielnica Steglitz-Zehlendorf. Prócz 50 tys. gospodarstw domowych prądu nie ma w sklepach oraz placówkach medycznych. Nie działają także uliczne lampy oraz sygnalizacja świetlna. W niektórych domach, przy temperaturze na zewnątrz wynoszącej zero stopni Celsjusza, wyłączone są systemy grzewcze.

Przyczyną awarii jest pożar na moście nad kanałem Tetlow, którym biegło kilka kabli do pobliskiej elektrowni Lichterfelde.

List z przyznaniem się do ataku

Jak informują niemieckie media, w sobotę na policję wpłynęło pismo, w którym do przeprowadzenia ataku przyznaje się radykalna lewicowa Vulkangruppe. Służby weryfikują, czy dokument jest autentyczny. Według informacji podanych przez serwis rbb.de, w służbach pismo ma być uznawane za wiarygodne.

Jak informuje Bild, na miejscu zdarzenia policja zabezpieczyła ślady stóp w śniegu.

Bild: Lewicowi ekstremiści od lat atakują infrastrukturę

W materiale niemieckiego tabloidu przypomniano, że lewicowi ekstremiści od lat przeprowadzają ataki na infrastrukturę energetyczną.

„W 2019 roku zaatakowali kable kolei miejskiej i dalekobieżnej w Berlinie-Karlshorst (…) W marcu 2024 roku grupa sparaliżowała na kilka dni fabrykę Tesli w Grünheide” – podkreślono.

================================================

Dziś rano w rejonie Lichterfelde podpalono most kablowy, niszcząc kluczowe linie wysokiego napięcia.

Skutki są opłakane: bez prądu zostało ponad 45 tysięcy gospodarstw domowych i ponad 2 tysiące firm.

Najgorsze jest jednak to, co dzieje się w domach. Mamy styczeń 2026, za oknem śnieg i temperatury bliskie zera, a brak prądu odciął pompy ciepłownicze i lokalne kotłownie.

Tysiące ludzi zostało bez ogrzewania. Operatorzy nie mają dobrych wieści – naprawy są tak skomplikowane, że prąd dla 35 tysięcy odbiorców może wrócić dopiero 8 stycznia!

=======================================