W zeszłą sobotę korespondent FAZ Michael Martens zapytał, jak Europa mogłaby pomóc Ukrainie w zabiciu większej liczby rosyjskich żołnierzy, po czym otwarcie bronił tego sformułowania. Problem nie polega już więc na przejęzyczeniu. Chodzi o postawę, w której ludzie stają się zbędni w wojnie na wyniszczenie.
Artykuł publicystyczny autorstwa Sabiene Jahn.
Wojny nie niszczą tylko domów, ciał i krajobrazów. Niszczą przede wszystkim język. Pojęcia się zmieniają, zahamowania maleją, a ludzie znikają za kategoriami takimi jak „cele”, „potencjał”, „straty” i „stopy odnowy”. Być może dlatego wojna tak naprawdę pożera najpierw część swojego intelektualnego potomstwa – tych, których zadaniem jest zachowanie dystansu i uważna obserwacja.
Michael Martens, wieloletni korespondent „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, zadał pytanie na wspólnej konferencji prasowej prezydenta Serbii Aleksandara Vučicia i prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego w Belgradzie 8 sierpnia 2026 roku, które przekroczyło tę granicę. (1) Chciał dowiedzieć się od Zełenskiego, co „my, Europejczycy”, moglibyśmy konkretnie zrobić, aby pomóc Ukrainie „zabić więcej Rosjan”. Natychmiast dodał: „oczywiście więcej rosyjskich żołnierzy”. (2)
Można by to zignorować jako pomyłkę. Zdanie, które wymknęło się z jego ust szybciej, niż umysł był w stanie je opanować. Późniejsze wyjaśnienie można by zinterpretować jako spóźniony szok z powodu jego własnego doboru słów. Ale sam Martens wyeliminował właśnie to wyjaśnienie. Po konferencji prasowej ponownie opisał swoje pytanie na swoim koncie X. Zapytał Zełenskiego, co Europa może zrobić, „aby pomóc Ukrainie zabić więcej rosyjskich żołnierzy”. (3) Bez żalu, bez dystansu. Skonfrontowany z jego sformułowaniem, dodał: „Jak kończą się wojny? Zabijając żołnierzy i niszcząc infrastrukturę wroga”. I wreszcie: „Tylko jeśli wolny świat zabije więcej rosyjskich żołnierzy, niż Putin jest w stanie uzupełnić, będzie zmuszony zakończyć wojnę. Witamy w realnym świecie”. (4) Innymi słowy, tylko jeśli „wolny świat” zabije więcej rosyjskich żołnierzy, niż Putin jest w stanie zastąpić, będzie zmuszony zakończyć wojnę. Witamy w realnym świecie. Martens mówił poważnie. Dobór słów jest niedopuszczalny.
Oczywiście, żołnierze giną na wojnie. Oczywiście, strategia wojskowa obejmuje również obezwładnianie sił wroga. Nikt nie musi tego ukrywać. Korespondent wojenny ma prawo pytać o broń, zasięg, straty, zaopatrzenie i skuteczność militarną. Musi być w stanie to zrobić. Istnieje jednak zasadnicza różnica między opisywaniem zabijania a traktowaniem go jako celu samego w sobie.
Martens nie pytał, czego Ukraina potrzebuje, aby utrzymać swoje pozycje, jak Europa może zwiększyć swoje zdolności obronne ani jakie środki mogłyby zmusić Rosję do wycofania się. Pytał, co możemy zrobić, aby zapewnić śmierć większej liczby rosyjskich żołnierzy. A później „my, Europejczycy”, stajemy się nawet „wolnym światem”. Tak zwany wolny świat jako aktywny sprawca zabójstw. Dziennikarz FAZ jako jego rzecznik. Tutaj obserwacja się kończy. Tutaj opowiadają się po którejś ze stron, nawet do momentu ustalenia pożądanej liczby ofiar.
Serbski prezydent był wyraźnie zbulwersowany – uniósł brwi – po czym spokojnie odpowiedział zaskakująco zwięzłym zdaniem. Vučić najpierw stwierdził, że współpraca wojskowa z Ukrainą nie była tego dnia omawiana. Następnie dodał: „Jeśli chodzi o zabijanie, mam nadzieję, że się skończy”. (5) W istocie, w tym momencie konferencja prasowa mogłaby być lekcją dziennikarstwa. Vučić bowiem wyraził oczywistą prawdę, którą Martens stracił z oczu. Z ludzkiego punktu widzenia celem wojny nie może być coraz skuteczniejsze zabijanie ludzi. Celem musi być położenie kresu zabijaniu.
Są też ludzie po stronie rosyjskiej. To brzmi banalnie. Najwyraźniej trzeba to powtórzyć. Rosyjscy żołnierze mają rodziców. Wielu ma żony i dzieci. Niektórzy są niewiele starsi od dzieci. To samo dotyczy ukraińskich żołnierzy. Za każdą liczbą ofiar stoi rodzina, która pewnego dnia dowie się, że syn, ojciec, brat czy mąż nie wróci. Wojna zamienia je w liczby. Dziennikarstwo nie powinno robić tego samego. Każdy, kto myśli tylko o tym, czy jedna strona może zabijać ludzi szybciej niż druga może sprowadzić na front nowych ludzi, przyjmuje logikę wojny na wyniszczenie. W tej logice człowiek jawi się jako zwykła amunicja – dostępna, zużywana i możliwa do zastąpienia.
Powołanie się Martensa na II wojnę światową nie czyni jego argumentów bardziej przekonującymi. (3) Analogie historyczne nie są skrótem od analizy politycznej. Rosja w 2026 roku nie jest Rzeszą Niemiecką z 1941 roku, a wojna na Ukrainie nie jest powtórką wojny na wyniszczenie ze Związkiem Radzieckim. Każdy, kto odrzuca wszelkie pytania dotyczące negocjacji, odwołując się do Hitlera, tworzy świat, w którym dyplomacja jest zasadniczo postrzegana jako ustępstwa, a eskalacja militarna jako moralny obowiązek. To sprawia, że wojna potencjalnie nie ma końca. I to nie wszystko.
Narracja, że wojna ta rozpoczęła się 24 lutego 2022 roku z historycznej nicości, jest fałszywa. Wojna w Donbasie toczyła się już od 2014 roku. (6) Po zamachu stanu w Kijowie, żądaniach większej autonomii regionalnej lub specjalnego statusu dla wschodu, a wreszcie po proklamowaniu Donieckiej i Ługańskiej Republik Ludowych, ukraińskie władze wysłały siły zbrojne, Gwardię Narodową i artylerię na tereny opanowane przez rebelię. Rosja zapewniła wsparcie logistyczne i materialne początkowo samoorganizującym się bojówkom w Donbasie. (7) Każdy, kto ignoruje tę historię, nie rozumie ani zahartowania ludności, ani dynamiki eskalacji, która ostatecznie doprowadziła do otwartej wojny między Rosją a Ukrainą.
W swoim najnowszym artykule niemiecki dziennikarz Patrik Baab zwraca również uwagę na wymiar, który niemal całkowicie znika w moralnie nacechowanym dyskursie wokół tej wojny – interesy materialne. Jeszcze przed 2014 rokiem międzynarodowe koncerny energetyczne miały znaczne udziały w ukraińskich rezerwach gazu i surowców. (8) Baab odnosi się między innymi do projektów gazu łupkowego Shella w regionie między Charkowem a Donieckiem, a także do planowanych inwestycji Chevronu i innych koncernów energetycznych. (9) Donbas to również region z dużymi złożami węgla, rud i minerałów. Baab jednoznacznie umieszcza ten wymiar ekonomiczny w centrum konfliktu. (10) (11) Dlaczego ludzie zamieszkujący tę ziemię mieliby być ostatecznie postrzegani wyłącznie jako żołnierze, których liczebność należy jak najszybciej zmniejszyć?
Baab jest szczególnie krytyczny wobec związku między interesami surowcowymi, kapitałem finansowym i kontrolą polityczną nad Ukrainą. Wskazuje na inwestycję Huntera Bidena w Burismę 12 maja 2014 r. oraz na ówczesne interesy Zachodu w ukraińskiej polityce energetycznej, wojnę napędzaną przede wszystkim interesami finansowymi i surowcowymi. (11) Trudno zaprzeczyć, że energia, surowce, rynki, infrastruktura, a teraz gigantyczna produkcja zbrojeniowa generują interesy ekonomiczne. Właśnie dlatego oświadczenie Martensa jest tak niepokojąco szokujące.
Ci, którzy umierają, nie są właścicielami surowców. Nie zasiadają w zarządach firm energetycznych. Nie handlują kontraktami zbrojeniowymi, nie negocjują programów pożyczkowych ani nie podpisują wielomiliardowych umów o odbudowie. Leżą w okopach. A potem pojawia się niemiecki dziennikarz i pyta, jak „my, Europejczycy”, możemy sprawić, że umrze jeszcze więcej z nich. To upadek moralny i wypaczenie tej wojny.
Rosyjscy żołnierze nie decydują o kontraktach na surowce, strategiach NATO ani geopolitycznych strefach wpływów bardziej niż ukraińscy żołnierze w okopach. Obaj podejmują decyzje, które zapadają gdzie indziej: w gabinetach prezydenckich, zarządach banków, ministerstwach, sztabach wojskowych, siedzibach korporacji i departamentach strategii. Dlatego ci, którzy przedłużają wojnę pomimo istniejących politycznych możliwości jej zakończenia, ponoszą inną odpowiedzialność niż ci, którzy zostali powołani do wojska, przymusowo zmobilizowani lub wysłani na front pod presją społeczną.
To właśnie na tym powinna koncentrować się dziennikarska agresja. Nie na pytaniu, jak można zabić jeszcze więcej Rosjan. Na pytaniach takich jak: Kto zapobiega dalszym mordom? Które oferty negocjacyjne zostały odrzucone? Które maksymalistyczne żądania uniemożliwiają kompromisy? Kto korzysta na kontynuacji wojny? Które rządy deklarują zwycięstwa militarne jako warunek wstępny do rozmów? Które firmy już kalkulują, jeśli chodzi o linie produkcyjne, zamówienia i odbudowę? Którzy aktorzy polityczni, siedzący daleko od pola bitwy, deklarują konieczność kolejnych lat wojny? Właśnie tu potrzebna jest stanowczość.
Osoby odpowiedzialne politycznie powinny zostać wyciągnięte z ciepłych biur i klimatyzowanych miejsc pracy i skonfrontowane z konsekwencjami swoich decyzji. Z cmentarzami. Z rannymi. Z rodzicami. Z wdowami. Z dziećmi, które znają ojca tylko ze zdjęcia.
Nie chodzi o to, że narody muszą się nienawidzić. Trzeba je zmusić, by się nienawidziły. Każda przedłużająca się wojna wymaga obrazów wroga. W pewnym momencie śmierć żołnierzy przestaje być tragedią, staje się strategicznym sukcesem. Wtedy osiąga się próg, w którym sam język staje się zdolny do prowadzenia wojny. Martens jest zatem nie tyle przyczyną, co objawem. Objawem atmosfery, w której nienawiść uchodzi za realizm, a pragnienie mniejszej liczby ofiar za naiwność. „Witamy w prawdziwym świecie” – pisze.
Być może prawda jest taka, że dwanaście lat wojny w Donbasie wystarczy. Że żaden dodatkowy martwy Rosjanin nie przywróci życia żadnemu Ukraińcowi. Że żaden dodatkowy martwy Ukrainiec nie przywróci życia żadnemu Rosjaninowi. Czy najbrutalniejsza prawda o wojnie nie jest może znacznie prostsza niż wyliczenia Martensa dotyczące wskaźników zastępowalności? Wojna nie kończy się, gdy zginie wystarczająca liczba ludzi. Kończy się, gdy ci, którzy ją prowadzą i finansują, zdecydują, że nikt więcej nie powinien zginąć.
Nie wymaga to większego wysiłku w zabijaniu. Wymaga woli politycznej. I przynajmniej minimum tego, czego dziennikarstwo nigdy nie może stracić: człowieczeństwa.
Ukraińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych o rozpoczęciu konfliktu zbrojnego w kwietniu 2014 r. Decyzja o rozpoczęciu „pełnej operacji antyterrorystycznej”: https://mfa.gov.ua/en/news/21521-zajava-mzs-ukrajini
Shell i złoże gazu łupkowego Jużowska w obwodach donieckim i charkowskim. Ośrodek Studiów Wschodnich dokumentuje 50-letnią umowę o podziale produkcji podpisaną 24 stycznia 2013 roku między Ukrainą a Shell. Złoże Jużowska rozciągało się na części obwodów charkowskiego i donieckiego: osw.waw.pl/pl/publikacje/analizy/2013-01-30/ukraine-agreement-shell-shale-gas-extraction
Zasoby węgla i energii w Donbasie. Międzynarodowa Agencja Energetyczna opisuje znaczne zasoby węgla na Ukrainie i zauważa, że większość ukraińskiego węgla znajduje się w regionie Donbasu, a konkretnie w Zagłębiu Donieckim: https://www.iea.org/reports/ukraine-energy-profile/energy-security
Patrik Baab: W swoim artykule omawia londyńskie sceny przestępcze: jak City of London, jako strefa poza prawem i najpotężniejsze lobby finansowe świata, finansuje wojny i czerpie zyski z chaosu. Wojny bankierów: dlaczego zasoby takie jak ropa naftowa, gaz i pierwiastki ziem rzadkich stanowią podstawę handlu instrumentami pochodnymi z dźwignią finansową i dlaczego system finansowy upadłby bez nowych grabieży. Rola oligarchów: jak ukraińskie aktywa znikają w zachodnich rajach podatkowych, podczas gdy kraj pochodzenia zubaża się i deindustrializuje. Decyzje geopolityczne: interesy wielkich koncernów energetycznych (Shell, Exxon, Chevron) i zaangażowanie postaci takich jak Hunter Biden w ukraiński holding Burisma, a także krwawe żniwo: dlaczego konflikt na Ukrainie i jego przyszłe eskalacje należy uznać za gigantyczne „opóźnienie bankructwa” systemu kapitalistycznego: www.youtube.com/watch?v=bLA0a0xiy_g
Były dowódca Delta Force wysuwa poważne oskarżenia: „Prawda o Ukrainie jest ukrywana”
uncut-news.ch
To, co Pete Blaber, były dowódca elitarnej jednostki amerykańskiej Delta Force, wyjaśnił w programie „Shawn Ryan Show”, należy do stwierdzeń, które cieszą się niewielkim zainteresowaniem zachodnich mediów głównego nurtu. Jego relacja rodzi fundamentalne pytania dotyczące relacjonowania wojny na Ukrainie – zwłaszcza że, według niego, opiera się ona na informacjach z najwyższych szczebli władzy.
Kim jest Pete Blaber?
Pete Blaber dorastał w Oak Park w stanie Illinois, jako jedno z dziewięciorga dzieci w irlandzkiej rodzinie katolickiej. Po ukończeniu Southern Illinois University awansował na dowódcę legendarnej jednostki Delta Force – jednej z najbardziej tajnych i potężnych jednostek specjalnych w armii amerykańskiej.
Jego misje obejmowały między innymi Panamę, Kolumbię, Somalię, Bośnię, Afganistan i Irak. Po odejściu z wojska w 2006 roku poświęcił się tematom przywództwa, zarządzania kryzysowego i bezpieczeństwa narodowego.
Blaber nie jest zatem uważany za outsidera ani zwolennika teorii spiskowych, lecz za byłego oficera wysokiego szczebla z kilkudziesięcioletnim doświadczeniem w najbardziej wrażliwych obszarach amerykańskiego aparatu wojskowego i wywiadowczego.
Blaber opisuje spotkanie w Los Angeles z czterema osobami ze swojej sieci kontaktów, z którymi utrzymywał długotrwałe kontakty: kontaktem w Departamencie Stanu USA, dwoma pracownikami agencji wywiadowczych i długoletnim kontrahentem rządowym.
Według niego, otrzymał informację, która „całkowicie go zszokowała”. Jego kontakty zapytały go, czy jest skłonny upublicznić tę informację. Blaber wyjaśnił, że się zgodził – i uważał to za swój obowiązek.
Najpoważniejsze roszczenia dotyczą strat po stronie Ukrainy.
Według jego źródeł, zginęło około 1,25 miliona ukraińskich żołnierzy . W 2025 roku średnio dziennie ginęło około 1000 żołnierzy.
Blaber nie przedstawił żadnych publicznie weryfikowalnych dowodów na poparcie tych danych. Różnią się one znacząco od szacunków rządów zachodnich i organizacji niezależnych. Gdyby jednak były choć w przybliżeniu dokładne, wskazywałoby to na katastrofę humanitarną o historycznych rozmiarach.
Dlaczego, pyta Blaber, zachodnie media o tym nie informują?
Blaber zadaje pytanie, które jego zdaniem powinien zadać sobie każdy krytyczny obserwator: Dlaczego jest tak mało rzetelnych doniesień na temat wojny na Ukrainie?
Jego odpowiedź jest jednoznaczna: jego zdaniem, całościowy opis sytuacji podważyłby oficjalną narrację Zachodu. Rządy i główne media stworzyły obraz wojny, który nie odpowiada rzeczywistości na miejscu.
Według Blabera relacja ta uwzględnia również reakcję ludności na terenach kontrolowanych przez Rosję.
Powołując się na swoje kontakty, twierdzi, że w zdobytych miastach wojska rosyjskie są często witane jak wyzwoliciele. Jednocześnie jego źródła opisują poważne nadużycia w czasie obecności ukraińskiego wojska. Ta relacja przeczy również doniesieniom wielu zachodnich mediów.
Dziennikarka Eva Karene Bartlett widzi podobieństwa
Niezależna dziennikarka Eva Karene Bartlett, która od lat relacjonuje wydarzenia w różnych strefach konfliktów i regularnie krytykuje główne zachodnie doniesienia medialne, stwierdziła, że zdaje sobie sprawę z wielu rzeczy, które sama udokumentowała w oświadczeniach Blabera.
Według jej oświadczenia, przeprowadziła liczne wywiady z cywilami, szczególnie w 2022 roku, ale także w latach następnych – m.in. w Bachmucie (Artemiwsk). Cywile ci relacjonowali, że zostali sterroryzowani przez wojska ukraińskie, a następnie wyzwoleni przez żołnierzy rosyjskich.
Bartlett krytykuje fakt, że jej doniesienia są często ignorowane na Zachodzie lub wręcz odrzucane jako rosyjska propaganda. Podkreśla jednak, że jej praca polega na dokumentowaniu relacji ludzi w terenie – niezależnie od tego, czy wpisują się one w dominującą narrację polityczną.
Nowe władze Iranu przygotowują swoje siły zbrojne do ewentualnej kolejnej poważnej konfrontacji. Najwyższy Przywódca, ajatollah Modżtaba Chamenei, wyznaczył szereg priorytetów dla nowo utworzonego dowództwa wojskowego, od kompleksowej gotowości obronnej i maksymalnego odstraszania, po, wprost, gotowość do działań ofensywnych.
Na szczególną uwagę zasługuje język, w jakim podsumowano dyrektywy w grafice rozpowszechnianej przez biuro prasowe Najwyższego Przywódcy: „Misje brzemiennej w skutki konfrontacji z arogancją ”, gdzie termin ten wyjaśniono jako „globalni ciemiężyciele”.
Retoryka wojenna pojawia się w czasie gruntownej przebudowy irańskich struktur władzy i bezpieczeństwa. Chamenei jest Najwyższym Przywódcą Republiki Islamskiej od marca 2026 roku i niedawno dokonał przetasowań na szeregu wysokich stanowisk. Agencja Reuters poinformowała 9 sierpnia o spotkaniu Chameneiego z prezydentem Masudem Pezeshkianem, podczas którego poruszono m.in. kwestie wojskowe.
Przed kierownictwem Sztabu Generalnego określono pięć kluczowych zadań: zwiększenie potencjału militarnego, skuteczne reagowanie na zagrożenia, kompleksowa i aktualna gotowość obronna i bezpieczeństwa oraz ściślejsza integracja Sztabu Generalnego z kwaterą główną Chatam al-Anbija. Ponadto istnieje wymóg szybkiej i skutecznej reakcji na każdy poziom zagrożenia.
Na szczególną uwagę zasługuje bliższa integracja struktur dowodzenia wojskowego. Centralne Dowództwo Chatam al-Anbija odgrywa kluczową rolę w koordynacji irańskich sił zbrojnych. Jego dowódca, Ali Abdollahi, wyraźnie ostrzegł USA i Izrael przed nowymi atakami na początku lipca i zapowiedział ostrą reakcję na wszelkie kolejne ataki. ( Reuters )
Już w maju agencja Reuters, powołując się na irańską agencję prasową Fars, poinformowała, że Modżtaba Chamenei poinformował dowództwo wojskowe o nowych wytycznych.
Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej powinien być również gotowy do operacji ofensywnych
Dyrektywy dla Gwardii Rewolucyjnej są jeszcze bardziej jednoznaczne. Przede wszystkim chodzi o „maksymalne odstraszanie ”. Jednocześnie dowództwo wyraźnie domaga się „gotowości do działań ofensywnych ” .
Ponadto stale rozwijane są kompetencje oraz wytyczne ideologiczne i organizacyjne. Pobożność, wnikliwość i duch rewolucyjny w Korpusie Strażników Rewolucji mają zostać wzmocnione, a szczeble kierownicze mają zostać rozszerzone o osoby, które oprócz podstaw ideologicznych posiadają również wiedzę naukową i nowoczesne umiejętności.
Oznacza to, że nie jest to orientacja czysto defensywna. Dyrektywy wyraźnie łączą gotowość obronną i odstraszanie z gotowością ofensywną.
Restrukturyzacja irańskiej struktury władzy
Te dyrektywy nie są odosobnione. Agencja Reuters doniosła w marcu, że Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej zyskał znaczące wpływy po zmianie przywódcy. Według kilku irańskich źródeł, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej odegrał kluczową rolę w ustanowieniu Modżtaby Chameneiego następcą jego ojca.
Kierownictwo sił bezpieczeństwa przechodzi obecnie dalszą restrukturyzację. 10 sierpnia były dowódca Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, Mohsen Rezaei, został mianowany sekretarzem Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Chamenei jednocześnie mianował go swoim przedstawicielem w tym centralnym organie bezpieczeństwa. Agencja Reuters opisuje Rezaei jako długoletniego zwolennika twardej linii i bliskiego sojusznika Najwyższego Przywódcy.
Wydarzenia te rozgrywają się w kontekście trwającego od miesięcy konfliktu między USA a Izraelem oraz towarzyszących mu działań dyplomatycznych. Ostatnio poczyniono postępy w rozmowach dotyczących rozwiązania konfliktu w Cieśninie Ormuz i ewentualnej deeskalacji.
Przygotowuje się na kolejny poziom eskalacji?
Same wytyczne nie oznaczają, że Teheran planuje kolejny atak . Opublikowane wytyczne nie dostarczają na to żadnych dowodów.
Przesłanie polityczne i wojskowe jest jednak jasne: po ciężkich walkach ostatnich miesięcy irańskie władze chcą skonsolidować swoje struktury dowodzenia, rozszerzyć swoje możliwości i przygotować się na kolejne zagrożenia. Fakt, że oprócz „maksymalnego odstraszania” wyraźnie domagają się gotowości do działań ofensywnych i przedstawiają to wszystko jako przygotowania do „fatalnej konfrontacji”, wykracza daleko poza język zwykłej wojskowej rutyny.
Teheran nie tylko przygotowuje swoje siły zbrojne do obrony. Przygotowuje je na ewentualną kolejną poważną konfrontację – i wyraźnie pozostawia otwarte opcje ofensywne.
Niedawno z opublikowanego w jednym z proukraińskich dzienników (innych nie ma) dowiedzieliśmy się, że (jakoby) w czasach Polski Ludowej (czyli 1945-1989 roku) nie mówiono ani nie pisano o ukraińskich zbrodniach popełnianych na obywatelach II RP.
Powiedział to człek dość młody, choć tytuły i stopnie poprzedzające jego nazwisko uzasadniały większą dociekliwość w badaniu w końcu dość nieodległej przeszłości. Było akurat zupełnie odwrotnie: powstała na ten temat obszerna literatura faktu, publikowano wspomnienia tych nielicznych, którzy przeżyli, powstały filmy fabularne oglądane przez milionową widownię („Ogniomistrz Kaleń”, „Zerwany Most” – można je znaleźć w internecie). Nie było wówczas obecnej cenzury nakazującej „ważyć słowa” na ten temat a przede wszystkim nie zauważać antypolskiej tradycji odradzającego się banderyzmu: każda epoka ma swój indeks myśli i słów zakazanych. Ten grzech zaniechania (ogłupiania?) ostatniego trzydziestolecia skutkuje tym, że za wschodnią granicą przy naszym udziale odrodził się i umocnił antypolski ruch polityczny, który w dodatku jest przez nasze państwo (z naszej kieszeni) na co dzień finansowany.
Kijów nie chce z polskimi politykami nawet na ten temat rozmawiać, bo wie, że jesteśmy w ślepej uliczce, z istoty błędnej polityki. Teraz zwala się winę za tę porażkę na Giedrojciowe teorie nakazujące wspierać ukraińskie i litewskie nacjonalizmy, bo były jego zdaniem antysowieckie. Nasi drodzy politycy wychowani na tych wypocinach politycznych nie zauważyli, że od ponad trzydziestu lat NIE MA ZWIĄZKU SOWIECKIEGO, który stworzył obecną wersję Wielkiej Ukrainy, której obecna Rosja może nie chcieć bronić. Połączenie w jeden organizm postawy banderowskiej Galicji, lewobrzeżnej Ukrainy a nawet Krymu miało sens dopóki państwo to nie było antysemickie i antyrosyjskie. Jakoś nikomu nie przyszło do głowy, że nacjonalizm wschodnio-galicyjski był nie tylko antysowiecki ale również antypolski a przede wszystkim ludobójczy.
Dziś znaleźliśmy się w możliwie najbardziej absurdalnej sytuacji: popieramy bezwarunkowo i bezzwrotnie sowiecki twór państwowy, którego wrogiem jest Rosja, która już oficjalnie przewiduje przywrócić status quo ante bellum, czyli… powrotu do Polski, Węgier, Rumunii tych części obecnej Ukrainy przyłączonych do ZSRR w latach 1939-1945.
Jeżeli dotąd Rosja faktycznie przegrywa wojnę z sowiecką wersją wielkiej Ukrainy więc nie chce podbijać jej zachodnich prowincji, a przede wszystkim matecznika banderyzmu. Chce nam podrzucić ten balast odwołując się do pewnego procederu z czasów II wojny światowej, gdy Trzecia Rzesza powiększyła terytorium tzw. Generalnego Gubernatorstwa (czyli ówczesnej wersji niemieckich porządków na wschodzie Europy).
Reasumując: nasz wróg (Rosja) chce reaktywowania naszej obecności prawno-politycznej w Galicji Wschodniej, my wspieramy banderowską Wielką Ukrainę w granicach sowieckich, która nawet oficjalnie lekceważy nasze uniżone prośby o przyzwoity pochówek pomordowanych Polaków, bo (słusznie) twierdzi, że obecnie gra w dużo wyższej lidze niż my. Jak się to skończy? Nie wiadomo. Wszystkie warianty są dla nas złe, ale najgorszym byłoby połączenie nas z banderowską wersją całości lub części Ukrainy. A takie pomysły kłębiły się jeszcze niedawno postsolidarnościowym politykom. Czy przyszło im do głowy, że przywrócenia wschodnich granic II RP będzie chciała Rosja?
„Interesem Polski jest to, żeby Ukraina i żołnierze ukraińscy radzili sobie jak najlepiej z postsowiecką Federacją Rosyjską i jak najdalej trzymali ich od Polski. To oczywiste, taka jest strategia państwa polskiego. Niech sobie mordują tych sowietów tam, gdzie ich napadli i w ogóle nas Polaków to nie boli. W tym zakresie zawsze mogą na nas liczyć, bo tam, gdzie się bije Moskala, tam Polska pomaga, nawet jak nie bierze udziału bezpośrednio w tej wojnie. Taki jest strategiczny interes Polski” – powiedział podczas przemówienia z okazji pierwszej rocznicy swojego zaprzysiężenia prezydent Karol Nawrocki. Te wyjątkowo nieroztropne słowa, wypowiedziane prostackim, wręcz knajackim językiem są najlepszym podsumowaniem tej prezydentury.
Rzecz jasna Nawrocki nas nie zaskoczył. Dobrze wiemy, że obecny lokator Pałacu Prezydenckiego wywodzi się z wyjątkowo szkodliwej tradycji politycznej. Jego obóz ideowy trafnie charakteryzował Dmowski jako tych, którzy nad umiłowanie Polski przedkładają nienawiść do Rosji. Dla nich wyznacznikiem racji stanu nie jest realizacja interesu państwa i narodu polskiego, ale działanie na niekorzyść naszego potężnego wschodniego sąsiada. Reszta to już prosta wypadkowa tych założeń. Groteskowy kundlizm wobec amerykańskiego protektora czy karmienie nienawidzącej nas i zwalczającej nas na każdej płaszczyźnie Ukrainy to dwa bodaj najbardziej widowiskowe rezultaty tej postawy.
Wobec powyższego oskarżenia padające z obozu rządowego o rzekomą prorosyjskość Nawrockiego brzmią szczególnie kuriozalnie. Paradoksalnie utwierdzają one jednak prezydenta w jego radykalnie rusofobicznym kursie. To zła wiadomość dla Polski. Każda wojna kiedyś się kończy. Gdy końca dobiegnie wojna o Ukrainę, niezależnie od jej rezultatów, przyjdzie czas na normalizację stosunków także z Rosją. Obawiam się, że obecna głowa naszego państwa, nie jest zdolna do udźwignięcia takiej odpowiedzialności.
Czy pierwszy rok prezydentury Karola Nawrockiego miał w ogóle jakieś jasne punkty? Paradoksalnie tak, nawet kilka. Na plus należy odnotować prezydentowi odebranie przywódcy Ukrainy, Wołodymirowi Zełeńskiemu, Orderu Orła Białego. Pomimo słabego stylu, przepełnionego kunktatorstwem i hamletyzowaniem, była to zasadniczo słuszna decyzja, która zapewne mimowolnie stała się pierwszą kostką domina prowadzącą do racjonalizacji stosunków z Ukrainą.
Słuszne było także zawetowanie niektórych spośród uchwalonych przez parlament ustaw. Karol Nawrocki podpisał 255 a zawetował 41 spośród 296 ustaw. Co prawda to swoisty rekord, zauważmy jednak, że prezydent 86,1% ustaw podpisał. Liczby nie rozstrzygają, czy konkretne weto było słuszne, jednak, nie wdając się w szczegóły, w większości przypadków pozostaje zgodzić się z prezydentem. Zresztą trudno nie odnieść wrażenia, że część rządowych projektów ustaw konstruowana jest jakby pod weto prezydenta. W końcu nic nie napędza tak popularności dwóch głównych politycznych plemion jak medialna awantura o sprawy drugorzędne.
Pewną, choć nieprzesadnie wielką, korzyścią z prezydentury Nawrockiego jest także blokowanie niektórych nominacji personalnych obecnego rządu, na przykład sędziowskich, ambasadorskich czy generalskich. Choć w logice ustrojowej Rzeczypospolitej Polskiej zakres kompetencji prezydenta niweluje potrzebę pozytywnej kohabitacji, to nawet te ograniczone działania należy ocenić w większości jako korzystne dla państwa i obywateli.
Na koniec warto odnotować, że Nawrocki jest znacząco lepszym prezydentem niż jego poprzednik. Choć tutaj poprzeczka była zawieszona ekstremalnie wręcz nisko. Wiceprezydent Ukrainy Andrej Dudenko, jak złośliwie nazywali poprzedniego strażnika żyrandola kontr-systemowi publicyści, był postacią jednocześnie nijaką i operetkową. Jego jedynym zapamiętanym dokonaniem pozostanie firmowanie bezrefleksyjnie ukrainofilskiej polityki Polski.
Jeśli miałbym ocenić pierwszy rok prezydentury Karola Nawrockiego w skali szkolnej, wystawiłbym mu słabe trzy na szynach. Nie da się tej oceny określić mianem pozytywnej, czy tym bardziej zadowalającej, jednak nie jest to też ocena niedostateczna. Przywołując jednak klasyka, pamiętajmy, że mężczyznę ocenia się nie po tym, jak zaczyna, ale po tym jak kończy.
Przemysław Piasta
Myśl Polska, nr 33-34 (16-23.08.2026)
=============================
A ja daję cztery. Czy wiesz, wyobrażasz sobie, jak trudno tam balansować?? md
W Polsce pod rządami kliki Donalda Tuska nawet powódź może mieć swoich uprzywilejowanych beneficjentów. Zwykły człowiek po katastrofie może miesiącami walczyć o odszkodowanie, przedstawiać dokumenty, zdjęcia, rachunki i dowody poniesionych strat, natomiast kiedy do gry siadają partyjni bonzowie obozu rządzącego, nagle procedury potrafią nabrać zaskakującej elastyczności. Szczególnie interesująco robi się wtedy, gdy wśród beneficjentów znajduje się firma należąca do męża działaczki Koalicji Obywatelskiej.
Tuskowcy rozkradli pomoc dla powodzian. Bulwersujący proceder ujawniła Wirtualna Polska, analizując pożyczki powodziowe rozdysponowane przez Karkonoską Agencję Rozwoju Regionalnego, instytucję niemal w całości należącą do samorządu województwa dolnośląskiego. Od lutego 2025 roku jej wiceprezeską jest Anna Konieczyńska, związana z Koalicją Obywatelską. Firma jej męża, prowadzącego pensjonat w Dziwiszowie, otrzymała 200 tys. zł, czyli maksymalną kwotę przewidzianą w jednym z programów pomocowych.
I tutaj zaczyna się część szczególnie interesująca. Zaświadczenie dotyczące szkód powodziowych zostało uzyskane dopiero dziewięć miesięcy po powodzi. Sama gmina przyznała później, że nie posiadała niezależnego dowodu, który pozwalałby jednoznacznie potwierdzić, że wskazane uszkodzenia rzeczywiście powstały w wyniku powodzi. Trudno nie zadać pytania, czy w systemie, który miał pomagać ludziom dotkniętym kataklizmem, naprawdę wystarczyło tak niewiele, aby wypłacić maksymalną kwotę.
Okazuje się, że 200 tysięcy złotych to dopiero początek. Oto bowiem należąca do sąsiadów spółka Kadalore otrzymała łącznie aż 3,2 mln zł. Pieniądze miały być związane ze szkodami w sali zabaw dla dzieci. Problem polega na tym, że według ustaleń WP nie znaleziono śladów wskazujących na to, aby sala ta kiedykolwiek została otwarta. Mało tego, pierwsza pożyczka w wysokości 200 tys. zł została przez KARR umorzona aż w 75 procentach.
Mamy tu zatem sytuację, w której publiczne pieniądze przeznaczone na pomoc po katastrofie płyną szerokim strumieniem, a jednocześnie pojawiają się pytania, czy miejsce, którego rzekome zalanie miało uzasadniać pomoc, w ogóle funkcjonowało tak, jak przedstawiano to we wnioskach. W normalnym państwie powinno to uruchomić alarm na wszystkich szczeblach kontroli. W państwie, w którym partyjne układy i polityczne znajomości od lat budzą ogromne emocje, natychmiast rodzi się natomiast pytanie, kto komu i dlaczego tak chętnie rozdaje cudze pieniądze.
Trzeci beneficjent, firma Dami, otrzymał ponad 1,12 mln zł. Tym razem również pojawiają się poważne wątpliwości. Państwowa Straż Pożarna nie odnotowała pod wskazanym adresem zgłoszenia dotyczącego powodzi, a analiza dostępnych danych satelitarnych nie wykazała tam obecności wody powodziowej. Weryfikowano między innymi dane PSP, Wód Polskich, systemu Copernicus oraz dane firmy ICEYE.
Co najważniejsze, według opisanych przez WP ustaleń żaden z analizowanych budynków nie został wykazany na dostępnych zobrazowaniach jako zalany wodą powodziową.
Jeżeli państwo dysponuje systemami satelitarnymi, danymi straży pożarnej, informacjami Wód Polskich i innymi narzędziami pozwalającymi weryfikować skalę katastrofy, to dlaczego przy rozdysponowywaniu milionów złotych nie zastosowano ich wcześniej i skuteczniej? Dlaczego później okazuje się, że w przypadku niektórych beneficjentów istnieją poważne rozbieżności pomiędzy deklarowanymi szkodami a dostępnymi danymi?
Politycy bardzo chętnie mówią o pomocy dla zwykłych ludzi. Pięknie brzmią konferencje, zdjęcia w terenie i zapewnienia, że państwo nie zostawi nikogo bez pomocy. Gorzej, kiedy trzeba odpowiedzieć na pytanie, czy publiczne pieniądze rzeczywiście trafiają tam, gdzie powinny. Bo jeśli okazuje się, że miliony złotych otrzymują trzy firmy z jednej miejscowości, a w przypadku części z nich pojawiają się istotne wątpliwości dotyczące potwierdzenia szkód, to nie wystarczy wzruszyć ramionami i powiedzieć: „procedury zostały zachowane”.
Tak właśnie wyglądałaby groteskowa wersja państwa zbudowanego przez partyjnych oligarchów: dla obywatela formularz, kolejka i kontrola każdego grosza, dla swoich – szybka ścieżka, korzystne decyzje i miliony z publicznej kasy. Oczywiście jest to na razie obraz podejrzeń i wątpliwości, a nie prawomocnie udowodnionej afery. Ale jeżeli nawet połowa opisanych okoliczności się potwierdzi, będzie to kompromitujący przykład tego, jak łatwo system pomocy może zostać wypaczony.
Sprawą zainteresowało się już Ministerstwo Rozwoju i Technologii, które zażądało od samorządów informacji dotyczących beneficjentów oraz sposobu potwierdzania szkód. Program pożyczek KARR kontroluje także Centralne Biuro Antykorupcyjne. To dobrze, bo publiczne pieniądze nie są własnością Tuska, jego ministrów, marszałków województw ani lokalnych, partyjnych bonzów. To pieniądze podatników, również tych ludzi, którzy po powodzi sami musieli odbudowywać swoje domy i firmy.
Odpowiedzialność za te przywłaszczenia powinna być bezwzględna – niezależnie od tego, czy beneficjent jest związany z KO, PiS-em, PSL-em czy jakąkolwiek inną partią. Niestety, państwo POPiS wciąż działa według zasady: „dla swoich zawsze coś się znajdzie”. Publiczna kasa wciąż traktowana jest jak partyjny bankomat, a dyzmokratyczne wybory służą tylko temu, aby zaspokoić kolejną bandę złodziei, która dorwie się do koryta.
Administracja Trumpa, po licznych doniesieniach medialnych o pladze niedoborów broni, próbuje podjąć desperackie działania w celu jej uzupełnienia. Po tym, jak dwie wojny – na Ukrainie i konflikt z Iranem w 2026 roku – wyczerpały zapasy pocisków przechwytujących w tempie, na jakie nie udało się zbudować żadnej bazy przemysłowej w czasie pokoju, Pentagon działa z niezwykłą szybkością i niezwykłymi środkami, starając się szybko odbudować swój najważniejszy arsenał obrony powietrznej. Pod koniec lipca armia amerykańska przyznała firmie Lockheed Martin wieloletni kontrakt na produkcję pocisków PAC-3 o wartości około 53,9 miliarda dolarów, będący częścią ram mających na celu zwiększenie rocznej produkcji pocisków przechwytujących PAC-3 Missile Segment Enhancement (MSE) z około 600 do 2000 do 2030 roku. Jest to jedno z największych zobowiązań w zakresie produkcji pocisków w historii Stanów Zjednoczonych.
Jest tylko jeden drobny problem, którego kontrakt nie może rozwiązać samymi pieniędzmi – system naprowadzania PAC-3 – element, który sprawia, że pocisk przechwytujący typu hit-to-kill faktycznie trafia – opiera się na dwóch metalach ziem rzadkich, których dostawy są niemal w całości kontrolowane przez Chiny. Waszyngton naciska na swoich producentów broni, aby wyprodukowali ponad trzykrotnie więcej broni, której najbardziej niezastąpione komponenty znajdują się na samym końcu łańcucha dostaw przebiegającego przez Pekin. Ambicje i podatność na ataki rosną jednocześnie i zmierzają w kierunku kolizyjnym.
Sygnał popytu jest realny i ogromny
Zacznijmy od tego, skąd ta presja. Wojna z Iranem to wojna obrony powietrznej, a jej koszty w zakresie pocisków przechwytujących są rujnujące. Analiza Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych oszacowała, że Stany Zjednoczone zużyły podczas konfliktu około dwie trzecie swojego przedwojennego arsenału pocisków przechwytujących Patriot. Lockheed dostarczył zaledwie około 620 pocisków przechwytujących PAC-3 MSE w całym 2025 roku – około 1,7 pocisku dziennie dla całej globalnej sieci baterii sojuszniczych. W porównaniu ze współczesnymi wskaźnikami zużycia bojowego, to nie jest linia produkcyjna, to strużka. Wyobraź sobie starszego mężczyznę z powiększoną prostatą, który próbuje się wysikać. Kropla, kropla, kropla.
Rząd rzucił więc na ten problem całą siłę reformy zamówień. W styczniu Pentagon i Lockheed podpisały siedmioletnie „transformacyjne partnerstwo”, aby zwiększyć zdolność produkcyjną pocisków PAC-3 MSE do około 2000 rocznie. Zapotrzebowanie zagraniczne jest wyższe niż zapotrzebowanie USA – jedno zatwierdzenie Departamentu Stanu w styczniu 2026 roku umożliwiło potencjalną sprzedaż Arabii Saudyjskiej 730 pocisków przechwytujących o wartości 9 miliardów dolarów. Pentagon jednocześnie podjął działania w celu czterokrotnego zwiększenia produkcji pocisków przechwytujących THAAD i zawarł równoległe umowy z firmami L3Harris i Northrop Grumman na dostawę napędów. Sygnał popytu, jak ujął to jeden z analityków CSIS, jest „ogromny”. [A szmal za nim… uśśś. więc dadzą sobie na pewno radę. md]
Właśnie dlatego podatność materiału na uszkodzenia jest tak niebezpieczna. Nie da się potroić mocy produkcyjnej broni, jeśli nie można zabezpieczyć garści gramów specjalnego materiału magnetycznego, którego potrzebuje każda jednostka – a to właśnie tego materiału Stany Zjednoczone nie kontrolują.
Dwa elementy, jeden poszukiwacz i niemal całkowity monopol Chin
Rozkładając przechwytywacz PAC-3 na komponenty, które nim sterują, zależność od pierwiastków ziem rzadkich staje się konkretna, a nie abstrakcyjna.
Głowica naprowadzająca przechwytywacza – głowica naprowadzająca, która śledzi zbliżanie do nadlatującej głowicy – opiera się na magnesach samarowo-kobaltowych (SmCo) do naprowadzania i celowania. SmCo nie jest tu preferencją, lecz wymogiem. Magnesy te zachowują swoją siłę magnetyczną w ekstremalnych temperaturach generowanych w fazie końcowej lotu, w których bardziej powszechny magnes neodymowy zacząłby się rozmagnesowywać. Ten sam materiał samarowo-kobaltowy skupia wiązkę mikrofal w rurach fali bieżącej naziemnego radaru Patriota. Przesuwniki fazowe radaru, które elektronicznie sterują wiązką po niebie, są dostrojone za pomocą itru – a konkretnie itrowo-żelazowo-granatowego.
Samar i itr to dwa pierwiastki ziem rzadkich, które są sednem tej historii. Chiny mają w nich niemal całkowitą władzę.
Sytuacja z itrem jest poważna: w latach 2020–2023 Chiny dostarczały 93% amerykańskiego importu itru. Samar jest gorszy w subtelniejszy sposób – problemem nie jest surowa ruda, ale separacja i rafinacja ciężkich pierwiastków ziem rzadkich na użyteczny materiał, a w tym obszarze dominacja Chin zbliża się do monopolu. Do 2023 roku Chiny odpowiadały za około 99% światowego przetwarzania ciężkich pierwiastków ziem rzadkich; jedyny znaczący konkurent, rafineria w Wietnamie, został unieruchomiony z powodu sporu podatkowego, co w efekcie pozostawiło Chiny jako jedyne źródło. Stany Zjednoczone obecnie praktycznie nie posiadają żadnych krajowych zdolności separacji ciężkich pierwiastków ziem rzadkich i są oceniane przez rząd USA oraz źródła akademickie jako w 100% zależne od importu netto gotowych magnesów ziem rzadkich.
Zarówno samar, jak i itr znajdują się na chińskiej liście kontroli eksportu – dodanej w kwietniowej transzy siedmiu średnich i ciężkich pierwiastków ziem rzadkich, a wzmocnionej w styczniu 2026 roku, kiedy Pekin zaostrzył kontrole dotyczące związków samaru. To paradoks w jednym zdaniu: rząd nakazuje trzykrotne zwiększenie produkcji broni, której naprowadzanie i radar zależą od dwóch elementów, które strategiczny konkurent może dowolnie ograniczać.
Chiny już pokazały, że pociągają za dźwignię
To nie jest teoretyczne ryzyko, które mogłoby mieć znaczenie w przypadku jakiegoś przyszłego kryzysu. Pekin już zademonstrował zarówno gotowość, jak i mechanizm.
Wprowadzenie przez Chiny kontroli w kwietniu 2025 roku nie przyniosło czystego embarga, lecz coś bardziej sprytnego: nieautomatyczny system licencjonowania z nominalnymi terminami przeglądu, które rutynowo rozciągają się w nieskończoność. Spośród setek licencji eksportowych złożonych po kwietniu 2025 roku, tylko około jedna czwarta została zatwierdzona w kolejnych miesiącach. Opóźnienie jest bronią – niepewność w łańcuchu dostaw narzucona bez formalnej deklaracji wojny handlowej, która mogłaby wywołać odwet. Według prezesa jedynego amerykańskiego producenta magnesów samarowo-kobaltowych, do lata 2025 roku Chińczycy po prostu trzymali swoje zapasy i ich nie uwalniali.
Podczas samego konfliktu irańskiego dało to Pekinowi cichą dźwignię nad zdolnością Ameryki do utrzymania wystrzeliwanych przez nią pocisków przechwytujących. Chiny kontrolują około 85–90% światowego wydobycia metali ziem rzadkich i produkują blisko 90% światowej produkcji magnesów o wysokiej wydajności. W efekcie mogą wpływać na tempo uzupełniania zapasów obrony przeciwlotniczej USA i sojuszników jedynie poprzez tempo przetwarzania dokumentów licencyjnych.
Czas, z którym ściga się Pentagon
Waszyngton zdaje sobie sprawę z pułapki, a dotychczasowe reakcje pokazują, jak trudno się z niej wydostać. Nowe przepisy dotyczące Federalnego Dodatku do Regulacji Zamówień Obronnych (DFARS) mają skutecznie uniemożliwić stosowanie materiałów ziem rzadkich pochodzenia chińskiego w amerykańskich systemach uzbrojenia począwszy od 2027 roku. Na papierze to jest rozwiązanie. W praktyce prowadzi to do kolejnej kolizji: produkcja PAC-3 ma przyspieszyć dokładnie w momencie, w którym łańcuch dostaw ma zostać oczyszczony z chińskich materiałów, od których obecnie jest zależny. To kolejny przykład biurokratycznej prawej ręki, która nie wie, co robi lewa ręka.
Budowa alternatywy zajmuje lata, a nie kwartały. Istnieją krajowe wysiłki – powołano się na ustawę o produkcji obronnej (Defense Production Act), zarządzenia wykonawcze usprawniły proces wydawania pozwoleń na wydobycie minerałów, a Departament Obrony (DoD)/DoW sfinansował krajową fabrykę magnesów – ale uruchomienie fabryki nie oznacza od razu kwalifikowanej, wojskowej jakości produkcji samaru, kobaltu i itru. Wcześniejsze próby podkreślają tę trudność: poprzednia administracja próbowała uruchomić krajową produkcję samaru w 2022 roku, ale MP Materials, największy amerykański wydobywca metali ziem rzadkich, doszedł do wniosku, że rynek jest po prostu zbyt mały, aby uzasadnić taką inwestycję. Ciężka separacja metali ziem rzadkich, metalurgia magnesów i cykle kwalifikacyjne dla komponentów obronnych to możliwości, których nie da się wyczarować w czasie wojny. Jak dosadnie ujęto w jednej z analiz problemu: te możliwości wymagają długoterminowych inwestycji i nie da się ich stworzyć z dnia na dzień.
To jest strategiczna nić. Harmonogram produkcji pocisków przechwytujących mierzy się w dwóch do czterech lat potrzebnych na uruchomienie nowych linii produkcyjnych. Harmonogram niezależności łańcucha dostaw mierzy się w pięciu do dziesięciu lat, które realistycznie zajmują zbudowanie rafinerii metali ziem rzadkich i produkcji kwalifikowanych magnesów od niemal całkowitego uruchomienia. Harmonogram zagrożenia – tempo, w jakim Patrioty są zużywane w kolejnym konflikcie – mierzy się w dniach. Te trzy elementy nie pokrywają się.
Podsumowanie
Kontrakt o wartości 53,9 miliarda dolarów zapewnia moce produkcyjne, narzędzia, pracowników i pewność planowania. Nie może jednak, przynajmniej na razie, zapewnić suwerenności nad dwoma pierwiastkami ziem rzadkich – samarem i itrem – bez których głowica i radar PAC-3 nie mogą działać.
Dopóki Stany Zjednoczone nie będą w stanie samodzielnie oddzielać ciężkich pierwiastków ziem rzadkich i wytwarzać na masową skalę własnych magnesów samarowo-kobaltowych o jakości wojskowej, każdy wzrost produkcji Patriota po cichu zwiększa amerykański popyt na materiały, które ostatecznie trafiają do chińskich rafinerii i na chińskie licencje eksportowe.
Potrojenie mocy broni, której nie można w pełni pozyskać, nie jest tym samym, co potrojenie broni, którą faktycznie można wystawić. Pentagon ma rację, przeładowując broń. Ale dopóki problem z magnesami nie zostanie rozwiązany, Waszyngton buduje większy silnik, podczas gdy strategiczny konkurent odmawia sprzedaży paliwa do jego zasilania.
Dziś nagrałem pięć podcastów, ale Nima jest jedynym, który umieścił swój na YouTube (jeden z najciężej pracujących ludzi w świecie podcastów):
Islam jest przede wszystkim ideologią polityczną, która chce regulować życie wszystkich – zarówno muzułmanów, jak i niemuzułmanów – dążąc do narzucenia światu szariatu, czyli prawa islamskiego – podkreśla włosko-argentyńska autorka o pseudonimie Paola Kafira. Kobieta podkreśla, że głoszenie Chrystusa to jeden z najpiękniejszych uczynków miłosierdzia, jaki chrześcijanin może ofiarować wyznawcom Proroka.
„Uwolnienie muzułmanina od jego religii to najlepsza przysługa, jaką można mu wyświadczyć” – pisał pod koniec XIX wieku francuski filozof i historyk religii Ernest Renan. Do jego słów nawiązuje Paola Kafira, autorka książki „Islam: jasny i prosty przewodnik”, poświęconej analizie islamu na podstawie jego tekstów źródłowych.
Kafira to pseudonim przyjęty przez włosko-argentyńską badaczkę. Słowo kāfir w języku arabskim oznacza „niewiernego” i jest określeniem odnoszonym w tradycji islamskiej do osoby, która nie wyznaje islamu. Autorka wydała książkę niezależnie. Jak wyjaśniła w rozmowie z włoskim portalem Tempi.it, nie zwracała się do wydawnictw, ponieważ – jej zdaniem – proces podejmowania decyzji przez redakcje trwa zbyt długo w stosunku do pilności poruszanej przez nią problematyki.
W publikacji Kafira ma charakter akademicki i odwołuje się bezpośrednio do Koranu, hadisów oraz tradycji dotyczącej życia Mahometa. Przedstawia m.in. podstawowe zasady islamu, koncepcję szariatu i różne znaczenia pojęcia dżihadu, a także stosunek islamu do osób niebędących muzułmanami. Książka Kafiry, opublikowana jako niezależna publikacja, spotkała się z zainteresowaniem czytelników i osób zajmujących się problematyką islamu. Autorka przedstawia ją jako próbę przybliżenia islamu przede wszystkim poprzez analizę jego własnych tekstów religijnych, bez przyjmowania założeń, które miałyby łagodzić lub pomijać kontrowersyjne aspekty tej religii.
– Musimy wyjść od jednego założenia: islam jest przede wszystkim ideologią polityczną, która chce regulować życie wszystkich – zarówno muzułmanów, jak i niemuzułmanów – dążąc do narzucenia światu szariatu, czyli prawa islamskiego. Krytyka różnych przejawów szariatu oznacza ochronę życia muzułmańskich kobiet. Jest więc dokładnym przeciwieństwem ich dyskryminowania. Zresztą tematem mojej książki jest ideologia, a nie ludzie – tłumaczy autorka w rozmowie z Tempi.it.
Kafira z uznaniem wypowiedziała się na temat listu pasterskiego bp Antonio Suetty, ordynariusza diecezji Ventimiglia-San Remo, który podkreślał, że głoszenie Chrystusa muzułmanom to „największy czyn miłości bliźniego”. – List pasterski biskupa Suetty jest ważny i piękny (…) Podkreśla on, że Ewangelia jest przeznaczona dla wszystkich, również dla imigrantów wyznających islam – podkreśla. Jak dodała, zarówno historia jak i tradycja Kościoła ukazują ewangelizację wyznawców Proroka jako wysiłek „obowiązkowy i konieczny”.
Każdy rozdział książki wyjaśnia jeden z aspektów szariatu. Szczególnie wstrząsający jest fragment dotyczący małżeństw między kuzynami, które – według śledztwa BBC – sprawiają, że „brytyjscy Pakistańczycy, stanowiący około 3 procent wszystkich osób urodzonych w Wielkiej Brytanii, są rodzicami prawie jednej trzeciej wszystkich brytyjskich dzieci z chorobami genetycznymi”.
Kafira bezkompromisowo pokazuje, że wiele dzisiejszych niedopuszczalnych praktyk ma swoje źródło w samej postaci Mahometa, który według wyznawców islamu był człowiekiem „idealnym”. Tymczasem według tradycyjnych źródeł, Mahomet poślubił swoją kuzynkę pierwszego stopnia, Zajnab. Podobna sytuacja dotyczyła jego najmłodszej żony, Aiszy. Związek małżeński zawarto, gdy dziewczynka miała sześć lat, a małżeństwo zostało skonsumowane, gdy miała lat dziewięć.
Z kwestią pedofilii wiąże się wyrażony w tradycyjnej wykładni Koranu, zakaz adoptowania sierot. W muzułmańskim świecie miliony dzieci przebywając w przepełnionych sierocińcach są narażone na wykorzystywanie seksualne. W domach dziecka swoich ofiar poszukiwali najczęściej członkowie tzw. grooming gangs z Pakistanu, działający przez lata bezkarnie na terenie Wielkiej Brytanii.
Choć w wielu krajach muzułmańskich istnieją świeckie przepisy zakazujące podobnych praktyk, wśród gorliwych muzułmanów nie mają one żadnego znaczenia. - Są to przepisy stworzone przez ludzi, a w niektórych środowiskach uważa się je za gorsze lub całkowicie nieistotne w porównaniu z prawem Allaha – przekonuje autorka.
Dlatego, jak podkreśla, do obowiązku chrześcijan należy głoszenie muzułmanom Chrystusa Wyzwoliciela. Co z uwagi na brutalną, nie cierpiącą sprzeciwu naturę islamu, nie jest łatwe. Badaczka wyjaśnia, że muzułmański „apostata” bardzo często idąc za Chrystusem, musi faktycznie opuścić swoją rodzinę, która się go wyrzeka.
- Traci majątek, przyjaźnie, pracę, dom – właściwie wszystko. Właśnie wtedy jednak zyskuje coś innego: wiarę w Jezusa Chrystusa – podkreśla Kafira.
- Dla tych odważnych mężczyzn i kobiet staje się ona siłą, która towarzyszy im na drodze zmartwychwstania. Znam wiele ich osobistych historii i są one niezwykle poruszające. Wielu z nich mówi, że kiedy patrzą w lustro, widzą siebie inaczej. Niespotykany wcześniej spokój i szczęście sprawiają, że ich rysy stają się bardziej rozluźnione, a twarz jaśniejsza – przekonuje.
Zapytana o groźby stosowane wobec niej przez wyznawców Proroka, autorka jest przekonana, że „prędzej czy później” dojdzie do ataku z nią. – Wierzę jednak, że Bóg nie postawiłby mnie na tej drodze, gdyby miała ona być aż tak niebezpieczna – przekonuje.
Prezydent Władimir Putin na spotkaniu w Sankt Petersburgu z marynarzami, w Dniu Marynarki Wojennej 26 lipca, zapowiedział, że regiony zachodnie, które Ukraina odziedziczyła po II wojnie światowej, powrócą do Polski, Węgier i Rumunii.
„Poza wszystkim innym, znajduje się tam zachodnia część Ukrainy – prezent, jaki Josif Wissarionowicz Stalin podarował Ukrainie po wojnie.
To właśnie Stalin podarował Ukrainie te ziemie. Ale podarował je w ramach jednego państwa. Najwyraźniej nie przyszło mu do głowy, że może dojść do takiej sytuacji, jaka ma miejsce dzisiaj. Nawiasem mówiąc, jestem przekonany, że prędzej czy później Ukraina utraci te zachodnie tereny. A to, co należało do Polski, do Węgier, do Rumunii, prędzej czy później – nie jutro, może nie pojutrze, za rok, dwa, 10, 15 lat – wszystko historycznie ułoży się na swoim miejscu.
Był tylko jeden gwarant integralności terytorialnej Ukrainy – Rosja. Uznali za konieczne, możliwe i korzystne dla siebie ogłoszenie Rosji swoim wrogiem, a Rosjan na Ukrainie – mniejszością narodową, co jest kompletną bzdurą i psim bełkotem, ale tak właśnie zrobili. To oni podjęli oficjalną decyzję, że Rosjanie na Ukrainie są mniejszością narodową. No to mamy. A co to w takim razie jest? Cóż, niech Bóg ma ich w opiece” – powiedział prezydent Putin
Umowność granic
Werbalne odrzucenie przez polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wypowiedzi przywódcy Rosji Władimira Putina dotyczącej przyszłego podziału Ukrainy i udziału w nim Polski, wypowiedziane przez rzecznika resortu Macieja Wewióra, głosiło, że nasz kraj nie miał, nie ma i nie będzie mieć roszczeń terytorialnych wobec Ukrainy. W istocie rzeczy jest ono bezzasadne, godzące w powagę MSZ.
Oświadczenie to jest przykładem ignorowania oczywistych faktów historycznych. Przypominam, iż od zarania dziejów świata z historii wojen wynika, że granice państw ulegały i ulegają zmianom. Granice poszczególnych państw są kwestią umowną. Chciejstwo „polskich”, pochodzących z anglosaskiego eksportu do Polski politykierów nie jest w stanie zapobiec naturalnej ewolucji naszych, polskich granic. Zmiany granic państw przeważnie były następstwem wojen, ich wyniku. Kto wygrał, ten dzielił.
Życie Polaków mniej warte?
Projekt globalistów utworzenia z Polski – Ukropolinu, forsowany w Polsce przez kręgi syjonistyczne, upadł z uwagi na ich stosunek do wrażliwości Polaków, ignorowanej przez przedstawicieli mniejszości wyznaniowej od wieków zamieszkałej w Polsce.
Spójrzmy na przykład wypowiedź w programie TVN24 prof. Barbary Engelking o innej specyfice śmierci Żyda i Polaka (kwiecień 2023 rok): „dla Polaków, to było po prostu kwestia biologiczna, naturalna, śmierć jak śmierć, a dla Żydów, to była tragedia, to było dramatyczne doświadczenie, to była metafizyka. To było spotkanie z Najwyższym”.
Najnowszym osiągnięciem w tej dziedzinie jest projekt nadania tak zwanego Obywatelskiego Orderu Przyszłości, sygnowany w znaczącej części przez przedstawicieli syjonistycznego środowiska.
Nie mamy roszczeń
Polacy, pomimo potwornych krzywd wyrządzonych w XX wieku przez nacjonalistów ukraińskich w przeważającej części naszego społeczeństwa nie roszczą pretensji do terenów odebranych Polsce przez Stalina i przekazanych Ukrainie (o czym wspomniał prezydent Putin). Potwierdził to wybitny polski polityk i współczesny autorytet moralny, politolog Mateusz Piskorski w udzielonym wywiadzie przeznaczonym dla rosyjskojęzycznego widza.
W związku z wypowiedzią prezydenta Putina Piskorski kategorycznie zaprzeczył, jakoby Polska rościła pretensje terytorialne wobec Ukrainy! W przeciwieństwie do globalistów będących u władzy w Polsce, straszących Ukraińców polskim rewanżyzmem. Pomimo naszych wad narodowych, z których w pełni zdajemy sobie sprawę, jesteśmy przyzwoitymi ludźmi. Jesteśmy przyzwoitym narodem i nie życzymy niczego złego Ukraińcom i Ukrainie.
Natomiast bezsprzecznym jest, że Ukraina znajduje się w krytycznym stanie, jest na skraju upadku! Rozpadu państwa. Ktoś będzie musiał to, co pozostanie po Ukrainie, pozamiatać, posprzątać….
„Dla CDU w Niemczech jest to jasne: w Strefie Gazy nie doszło do ludobójstwa. Wspieramy Izrael i Ukrainę w walce z terroryzmem i agresją”.
Oświadczenie to złożyła polityczka CDU, Franziska Hoppermann – posłanka z okręgu Hamburg-Wandsbek, wybrana od końca lipca 2026 roku na stanowisko sekretarza generalnego CDU z rekomendacji kanclerza federalnego i przewodniczącego CDU Friedricha Merza. Wcześniej pełniła funkcję skarbnika federalnego partii i od wielu lat zasiada w jej kierownictwie.
Fakt, że polityk na tak prominentnym stanowisku wypowiada zdanie w rodzaju: „Dla CDU Niemiec jest zupełnie jasne: w Strefie Gazy nie doszło do ludobójstwa”, czyni to stwierdzenie szczególnie znaczącym. Sekretarze generalni nie mówią tylko we własnym imieniu. Kształtują oni wizerunek partii w oczach opinii publicznej. Jeśli to stwierdzenie rzeczywiście odzwierciedla moralny kompas nowego sekretarza generalnego CDU, to moim zdaniem nie daje ono nadziei na politykę, która stawia ludzkie cierpienie w centrum – zwłaszcza tam, gdzie wojna, przesiedlenia i przemoc niszczą życie niezliczonych rodzin, czy to w Strefie Gazy, na Ukrainie, czy w innych regionach dotkniętych kryzysem na całym świecie.
Człowieczeństwo nie polega na porównywaniu cierpienia jednej osoby z cierpieniem drugiej. Człowieczeństwo zaczyna się tam, gdzie każde niewinne ludzkie życie ma równą wartość.
Kiedy przeczytałem to zdanie, musiałem je przeczytać dwa razy. Nie dlatego, że źle je zrozumiałem, ale dlatego, że nie mogłem uwierzyć, że ktoś mógł dojść do tak jednoznacznego wniosku w świetle zdjęć z Gazy.
Pani Hoppermann, skąd Pani czerpie tę pewność?
Skąd bierze się pewność, z jaką odpowiada Pan na pytanie, nad którym od miesięcy debatują prawnicy międzynarodowi, organizacje zajmujące się prawami człowieka i sądy międzynarodowe?
Skąd bierze się ta pewność, skoro zginęły dziesiątki tysięcy ludzi, w tym – według doniesień organizacji międzynarodowych i mediów – wiele kobiet i dzieci?
Nie tylko samo oświadczenie pozbawia mnie mowy. Chodzi o rzeczowy sposób jego przedstawienia. Jakby nie było już nic do zbadania. Jakby werdykt już zapadł.
Uważam, że ich pewność siebie jest wyrazem mizantropicznej, politycznej pychy.
Gdybyś był pokorny, przyznałbyś, że ty też możesz się mylić. Pokora oznaczałaby powiedzenie: „Zarzuty są poważne. Sądy międzynarodowe je badają. Czekam na ich ocenę”.
Zamiast tego wydajesz ostateczny werdykt.
To mnie wkurza.
Nie dlatego, że ktoś ma inne poglądy polityczne. Ale dlatego, że za terminami prawnymi kryją się ludzie. Rodziny. Dzieci. Matki. Ojcowie.
Można dyskutować o definicjach. Można dyskutować o celach wojskowych. Można dyskutować o odpowiedzialności. Nie należy lekceważyć ludzkiego cierpienia.
Kiedy w raportach mówi się o ogromnej liczbie ofiar wśród ludności cywilnej, a wśród nich jest szczególnie duża liczba kobiet i dzieci, pojawia się u mnie pytanie moralne, którego nie da się zignorować jednym zdaniem:
W którym momencie wojna przestaje być tylko wojną?
W którym momencie skala ofiar wśród ludności cywilnej stanie się tak wielka, że powinniśmy przestać mówić najpierw o koncepcjach, a zacząć mówić o naszym człowieczeństwie?
Uważam stwierdzenie „To nie jest ludobójstwo” nie tylko za problematyczne politycznie, ale i moralnie odrażające. Ludzie tacy jak Pani, Pani Hoppermann, nie powinni stać na czele partii politycznej. W moich oczach ludzie tacy jak Pani, Pani Hoppermann, są główną przyczyną wszelkiego zła na tym świecie.
Proszę spojrzeć na liczby, Pani Hoppermann!
„W Gazie nie doszło do ludobójstwa”.
Więc to naprawdę takie proste, pani Hoppermann?
Jedno zdanie, siedem słów i sprawa jest załatwiona dla ciebie, a rzekomo i dla całej CDU w Niemczech.
Przyjrzyjmy się bliżej temu, co oceniasz z tak bezczelną pewnością siebie.
Według UNICEF, Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci, do 3 lutego 2026 roku w Strefie Gazy zginęło co najmniej 71 803 Palestyńczyków. Wśród ofiar było co najmniej 21 289 dzieci. Rannych zostało 171 230 osób, w tym około 44 500 dzieci.
Ponad 21 000 zabitych dzieci. Ani zabłąkane pociski. Ani uszkodzone budynki. Ani abstrakcyjne „straty uboczne”. Dzieci, pani Hoppermann, dzieci!
Dzieci, które przeżyły. Dzieci, które miały rodziców. Dzieci, które bawiły się, uczyły, śmiały i chciały kiedyś dorosnąć. Dzieci, których ciała leżały pod gruzami, które spłonęły, wykrwawiły się na śmierć lub zostały rozerwane przez bomby.
A Ty, będąc matką, wstań i wyjaśnij:
„W Gazie nie doszło do ludobójstwa”.
Pani Hoppermann, ile zamordowanych dzieci wystarczyłoby, żeby się Pani zatrzymała, choćby na chwilę?
25 000?
30 000?
50 000?
Przy jakiej liczbie stracisz swoją kategorię pewności?
Na początku lutego 2026 roku UNICEF poinformował również, że ani jeden szpital w Strefie Gazy nie był w pełni sprawny. Tylko 18 z 36 szpitali działało chociaż częściowo. Spośród 200 placówek podstawowej opieki zdrowotnej, tylko trzy były w pełni sprawne. Dostęp do leków, respiratorów i inkubatorów był nadal utrudniony. Niemal cała populacja była narażona na poważne zagrożenia zdrowotne z powodu zniszczenia systemów wodociągowych, kanalizacyjnych i sanitarnych.
To również jest częścią wojny izraelskiego reżimu, polegającej na ludobójstwie i mordowaniu dzieci.
Nie tylko ludzie giną pod bombami. Ludzie umierają, bo szpitale zostały zniszczone. Bo brakuje leków. Bo rannych nie można leczyć. Bo kobiety w ciąży są niedożywione. Bo niemowlętom jest zimno. Bo brakuje czystej wody. Bo głód, choroby i utrata źródeł utrzymania również zabijają.
Oficjalnie zarejestrowane liczby ofiar prawdopodobnie nie odzwierciedlają pełnego rozmiaru wojny. Badanie przeprowadzone przez Instytut Badań Demograficznych Maxa Plancka i Centrum Studiów Demograficznych wykazało, że w okresie od 7 października 2023 r. do końca 2024 r. bezpośrednio w wyniku wojny zginęło około 78 318 osób. Zakres statystyczny wahał się od około 70 600 do 87 500 ofiar.
W późniejszej aktualizacji naukowcy doszli do wniosku, że do 6 października 2025 r. liczba ofiar śmiertelnych bezpośrednio związanych z konfliktem najprawdopodobniej przekroczy 100 000.
Ponad 100 000 ofiar śmiertelnych.
Nawet te szacunki, jak wyraźnie zaznaczyli badacze, uwzględniają jedynie bezpośrednie, gwałtowne zgony. Osoby, które zmarły w wyniku głodu, chorób, załamania się opieki medycznej lub długoterminowych skutków zniszczeń, nie zostały w pełni uwzględnione. Dlatego naukowcy określili swoje obliczenia raczej jako dolną granicę rzeczywistego wskaźnika śmiertelności.
Szczególnie niepokojący jest inny wniosek z tego badania: według naukowców, rozkład wieku i płci osób brutalnie zamordowanych przypominał wzorce demograficzne kilku ludobójstw udokumentowanych przez Organizację Narodów Zjednoczonych. Chociaż naukowcy słusznie podkreślili, że samo takie podobieństwo statystyczne nie zastępuje ostatecznego wyroku sądowego, to jednak pokazuje ono, jak absurdalne jest całkowite odrzucenie oskarżenia o ludobójstwo.
Pani Hoppermann, czy zna Pani te dane? Czy zna Pani raporty UNICEF-u? Czy zna Pani badania Towarzystwa Maxa Plancka? Czy zna Pani raporty Organizacji Narodów Zjednoczonych?
A może te ustalenia cię nie interesują, bo twoja odpowiedź polityczna została już podjęta, zanim jeszcze ją rozważyłeś?
Kobieta, która wygląda
Na szczęście są też inne głosy. Ludzie, którzy nie pozwolili, by partyjne poglądy, interesy narodowe czy lojalność polityczna odebrały im zdolność współczucia.
Jednym z takich głosów jest Francesca Albanese, Specjalna Sprawozdawczyni ONZ ds. sytuacji praw człowieka na okupowanych od 1967 roku terytoriach palestyńskich. Albanese nie jest politykiem szukającym nagłówków w talk-show. Jest prawniczką i od lat bada sytuację na okupowanych terytoriach w imieniu Rady Praw Człowieka ONZ.
Już w marcu 2024 roku przedstawiła raport zatytułowany „Anatomia ludobójstwa”. Stwierdziła w nim, że istnieją wystarczające podstawy, by sądzić, że osiągnięto próg dopuszczalności ludobójstwa.
W październiku 2024 roku ukazał się jej raport „Ludobójstwo jako kolonialna zagłada”. W lipcu 2025 roku, pod tytułem „Od ekonomii okupacji do ekonomii ludobójstwa”, zbadała, które firmy i interesy gospodarcze czerpią zyski z okupacji, destrukcji i wojny.
Dokumenty albańskie. Wskazuje winnych. Przedstawia źródła. Opisuje nie tylko bomby, ale także przesiedlenia, głód, zniszczenie placówek medycznych i unicestwienie materialnych podstaw życia społecznego.
Nie trzeba bezkrytycznie akceptować każdego wniosku Albanese. Ale trzeba się zapoznać z jej raportami, zanim oświadczy się, że „całkiem wyraźnie” nie doszło do ludobójstwa.
Na tym polega różnica: Francesca Albanese zwraca uwagę. Słucha ofiar. Analizuje dokumenty. Nazywa cierpienie. I ryzykuje presję polityczną, zniesławienie i sankcje osobiste za swoje stanowisko.
Pani Hoppermann z kolei ogłasza wynik.
„W Gazie nie doszło do ludobójstwa”.
Żadnej dostrzegalnej niepewności. Żadnych zastrzeżeń. Żadnej wzmianki o toczącym się postępowaniu przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości. Ani słowa o ponad 21 000 zarejestrowanych ofiar śmiertelnych dzieci. Ani słowa o szacunkach naukowych mówiących o ponad 100 000 ofiarach śmiertelnych. Ani słowa o zniszczonych szpitalach, głodzie, przesiedleniach i wymordowanych rodzinach.
Tylko kategoryczny osąd. Kto tak mówi, nie wykazuje jasności umysłu. On wykazuje pychę.
A każdy, kto w obliczu dziesiątek tysięcy zabitych ludzi, w tym ponad 21 tysięcy dzieci, najpierw wypowie polityczną formułę solidarności, a dopiero potem – albo wcale – spojrzy na ofiary, musi zmierzyć się z jeszcze bardziej fundamentalnym pytaniem:
Po której stronie tak naprawdę stoi ludzkość?
Po której stronie pani jest, pani Hoppermann?
Powiedział:
„Dla CDU w Niemczech jest to jasne: w Strefie Gazy nie doszło do ludobójstwa. Wspieramy Izrael i Ukrainę w walce z terroryzmem i agresją”.
To zdanie dało mi do myślenia. Nie tylko ze względu na treść, ale także ze względu na to, co ujawnia na temat twoich poglądów politycznych.
Po wszystkim, co przedstawiłem w tym artykule – raportach Organizacji Narodów Zjednoczonych, dokumentacji UNICEF-u, badaniach niezależnych naukowców i analizach Specjalnej Sprawozdawczyni ONZ Franceski Albanese – nie mogę ani zrozumieć, ani moralnie poprzeć tak kategorycznych stwierdzeń.
To, czy sądy międzynarodowe ostatecznie potwierdzą, czy odrzucą zarzut ludobójstwa, jest ich prerogatywą. Mój osąd moralny nie zależy jednak od przyszłego werdyktu. Bo jedno jest dla mnie dziś jasne:
Każde zabite dziecko to o jedno za dużo.
Każda zbombardowana szkoła to o jedną szkołę za dużo.
Każdy zniszczony szpital to o jeden za dużo.
Każda rodzina, która zostaje unicestwiona, to o jedną rodzinę za dużo.
Żaden cel polityczny na świecie nie powinien prowadzić nas do znieczulenia i spychania cierpienia ludności cywilnej na dalszy plan.
W związku z tym chciałbym odpowiedzieć na Twoje stwierdzenie moją własną opinią:
Dla mnie jest to jasne: nie stoję po stronie wojny. Stoję po stronie ludzkości.
Stoję po stronie dzieci – niezależnie od tego, czy urodziły się w Strefie Gazy, Izraelu, na Ukrainie czy gdziekolwiek indziej na świecie.
Solidaryzuję się z matkami i ojcami, którzy stracili swoje dzieci.
Solidaryzuję się z ludnością cywilną, która płaci cenę za decyzje polityczne.
Popieram tych, którzy chcą zaprowadzić pokój zamiast ciągle sięgać po nową broń.
Chcę, żeby zabijanie się skończyło.
Koniec bombardowań.
Koniec z głodem.
Koniec z wydaleniem.
Koniec nienawiści.
I życzę sobie polityków, którzy będą mieli odwagę czuć się zobowiązani w pierwszej kolejności do niesienia pomocy cierpiącym ludziom, a dopiero potem do wzięcia odpowiedzialności za swoją partię, ideologię czy interesy geopolityczne.
Państwa mają interesy.
Partie polityczne mają programy.
Wojsko ma strategie.
Ale dzieci mają tylko jedno życie.
To jest strona, po której stoję.
I pozostanę na tej stronie.
I nie jest to tylko bohaterska, samo-uwielbiająca się bzdura.
+++
Dziękujemy autorowi za udzielenie nam pozwolenia na publikację tego artykułu.
+++
Zdjęcie: Zniszczone obszary na wschód od obozu Zawaida w centralnej części Strefy Gazy, 2024 r.
Takim dominującym motywem dla mnie były słowa Matki Najświętszej, że jeżeli stać nas będzie na to, nas Polaków, żeby tu w Gietrzwałdzie zaistniał nieustający różaniec, to do końca czasów nic złego Polski nie spotka. I teraz biorąc pod uwagę to, że było to powiedziane 150 lat temu i że do dzisiejszego dnia, nie zaistniało, to było dla mnie wystarczającym motywem, żeby spróbować. Jak mówię – głośno tego nie mówiłem, na czym mi naprawdę najbardziej zależy – mianowicie na tym, żeby ten nieustający różaniec zaistniał. Żeby mógł zaistnieć, to musi istnieć pomieszczenie, gdzie będzie można się modlić zimą, w deszcz, nocą, prawda? I dlatego to pomieszczenie zbudowałem. Drugą rzecz, jaką uważałem za absolutnie niezbędną, to żeby pokazać prawdę o tych objawieniach. No i pierwszy i najważniejszy eksponat, jaki trafił do tego muzeum, jeszcze raz podkreślę, to nie chodziło mi o, ja nie nazwałem to muzeum dlatego, ponieważ byłem świadom, że jeżeli powiem, że jest to miejsce, które służyć ma uwolnieniu Polski, odzyskaniu przez Polskę niepodległości, to nikt by mi nie pozwolił tego budynku tu postawić. I dlatego nazwałem to skromniutko muzeum. Ale muzeum jest wyposażone w no taką ilość klęczników, że tutaj spokojnie zmieści się, że tak powiem, z 50 osób może się modlić.
◊
Przesłanie z Gietrzwałdu: Co zrobić, by żyć w swoim państwie?
Dlaczego tylko nieustający różaniec może uratować Polskę? Zapraszam na drugą część wywiadu z fundatorem i założycielem Muzeum Objawień Matki Bożej Królowej Polski i Różańca Świętego w Gietrzwałdzie, doktorem Kazimierzem Krawczykiem (polskim lekarzem z Norwegii).
♦
Dla zainteresowanych:
Czy można oddać całe życiowe oszczędności – pięć milionów złotych – po to, by szerzyć kult Matki Bożej i modlitwę różańcową? Dla większości to niewyobrażalne. Ale są ludzie, którzy zamiast spokojnej emerytury na norweskich fiordach wybierają drogę całkowitego zawierzenia Maryi. W Gietrzwałdzie powstało Muzeum Objawień i Różańca Świętego – miejsce wyjątkowe, poświęcone przez biskupa, stworzone z miłości do Matki Bożej Gietrzwałdzkiej, Królowej Polski. Kto stoi za tą inicjatywą? Co sprawiło, że człowiek sukcesu postanowił oddać resztę życia Maryi i Jej przesłaniu? To historia, którą trzeba usłyszeć. Dziś w Forum Romanum gościmy fundatora i założyciela Muzeum Objawień i Różańca Świętego – doktora Kazimierza Krawczyka. Poznajcie człowieka, który postanowił, że jego życie będzie świadectwem.
NCZAS.INFO | Ukraińcy w Polsce. Zdjęcie ilustracyjne. / Fot. PAP
Polsko-ukraiński portal sestry ubolewa, że tegoroczne obchody Dnia Niepodległości Ukrainy w Warszawie stoją pod znakiem zapytania. Wszystko z powodu wycofywania się sponsorów.
„Firmy wycofują wsparcie, politycy nie przyjdą. Ukraińcy obawiają się świętować w centrum Warszawy” – czytamy. Ma to być rzekomo pokłosie „gróźb i agresji” wymierzonych w Ukraińców w Polsce.
Jak czytamy, polskie firmy nie chcą sponsorować wydarzenia w obawie przed groźbami, natomiast ukraińskie, działające w Polsce, mają obawiać się bojkotu i niszczenia mienia przez wandali. Wobec 20 sponsorów w roku ubiegłym, w tym miało zgłosić się zaledwie dwóch – pozostali odmówili.
Ponadto zaproszenia na obchody nie przyjął m.in. szef polskiego MSZ Radosław Sikorski, co ma obrazować postawę polityków wobec rzekomej ukraińskiej krzywdy.
Zmniejszyć ma się także frekwencja „zwykłych uczestników”. W poprzednich latach na pl. Zamkowym w Warszawie było ich około 25-30 tys., w ubiegłym – 17 tys. Teraz Ukrainki mają wyrażać obawy o bezpieczeństwo swoje i swoich dzieci.
Według portalu, w mediach społecznościowych mają pojawiać się groźby pod adresem osób zapraszających na wydarzenie i organizatorów.
„Przedstawiciele inicjatywy «Ciepło z Polski», Akcji Demokracja oraz KOD apelują o wzięcie udziału w zbiórce i obchodach. 24 sierpnia ma pokazać, że groźby i agresja nie wyprą polsko-ukraińskiej solidarności z przestrzeni publicznej” – czytamy.
– Kiedy milczysz, stajesz się kimś, kto liczy na to, że „dobry Polak” sam się objawi w potrzebie. Prawda jest taka, że łatwo zamknąć oczy na zło. Nie tak powinno być w państwie, które doświadczyło koszmaru II wojny światowej, holocaustu, komunizmu. Nie w państwie, które ma świetnie działającą Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy, którego obywatele zorganizowali fantastyczną zbiórkę dla dzieci chorych na nowotwory, gdzie działamy corocznie na rzecz drugiego człowieka. Nasze czasy wymagają zaangażowania, nie obojętności – grzmiał dziennikarz i jeden z inicjatorów „Ciepła z Polski” Jerzy Wójcik.
Dlaczego Ukraińcy świętują swoją niepodległość w Warszawie? „Polska jako pierwsze państwo na świecie uznała niepodległość Ukrainy w 1991 r. Od tego czasu Dzień Niepodległości Ukrainy jest co roku świętowany w wielu polskich miastach. Jeśli w tym roku obchody się nie odbędą, będzie to pierwszy taki przypadek od 35 lat” – czytamy.
O obecność na obchodach 24 sierpnia apelowała niedawno także ukraińska aktywistka Natalia Panczenko. Przy okazji mówiła o „swojej Polsce” i „demokracji”. – Nie oddam Polski, mojej Polski, ludziom, którzy próbują budować ją na strachu, nienawiści i pogardzie, bo oni nie mają monopolu na Polskę i muszą to wreszcie zrozumieć. Moja Polska jest dzisiaj tutaj – mówiła na wiecu w Warszawie.
Nie pamiętam już, ile razy obiecywałam sobie: „Nigdy, przenigdy więcej nigdzie nie pójdę z tymi łajdakami-wolontariuszami”.
Ten pierwszy raz…
Pierwszy raz było to jesienią 2020 roku we wsi Jasnoje.
– Andriej, dokąd jedziemy?
– Gdzie wilki boją się srać.
Wtedy przejechaliśmy tuż pod nosem Sił Zbrojnych Ukrainy i weszliśmy do mieszkania naznaczonego kulami snajpera NATO, w związku z tym wszystkie okna były szczelnie zakryte kocami. Kobieta miała cukrzycę, a jej syn był niepełnosprawny. Nie mogli wyjechać. Przez sześć lat wojny nie zaznali ani jednego dnia pokoju. Przez szparę w oknie zerknęłam na pozycje Sił Zbrojnych Ukrainy po drugiej stronie rozległego pola i słuchałam opowieści mężczyzny o tym, jak Ukraińcy, zanim zostali odparci przez pole, rozbierali tutaj miejscowe dziewczyny na podwórku, sprawdzając, czy nie mają siniaków na ramionach. I opowieści kobiety o tym, jak Ukrainiec zabawiał się, goniąc strzelbą ją, pulchną, starszą kobietę, aż padła z wyczerpania. Wtedy po raz pierwszy pomyślałam: „Panie, w co ja się wpakowałem! Nigdy więcej tego nie zrobię, obiecuję”.
Piekło w Selidowie
Minęło kolejne sześć lat od tamtej pory. Ale za każdym razem, gdy wolontariusz Andriej pyta: „No co, czy dołączysz do nas jutro?”, dzieje się coś magicznego: mój głos automatycznie odpowiada „tak”, zanim zdążę pomyśleć. – Dokąd dzisiaj? – Swieta, dokąd uderzamy? Nawet na obwodnicy Doniecka już palą samochody. A w Selidowie panuje istne piekło.
Przegapiłam zaledwie dwa miesiące wiosny i dwa miesiące wojny (leżałam w szpitalu, a potem dochodziłam do siebie w domu) i jestem przerażona, jak dramatycznie pogorszyła się sytuacja. Nawet z początku nie mogłam w to uwierzyć: – No cóż, to powoduje strach jak zawsze, ponieważ jak to możliwe, że na obwodnicy są drony?! A my jedziemy do Selidowa już od dwóch lat – pomyślałam. Co prawda, będąc w szpitalu, słyszałam o fabrykach dronów wyrastających jak grzyby po deszczu w Unii Europejskiej, ale nie chciałam myśleć o tym, do czego to wszystko doprowadzi, i nie mogłam. Chciałam po prostu przetrwać, nic nie czuć, nigdzie nie iść.
Karłowka – księżyc z kraterami
Ale gdy tylko zrobiło się lepiej, zapomniałam o obietnicach, które sobie złożyłam.
A teraz już czołgamy się naszym wycofanym z użytku wozem pancernym przez kilometry sieci. Jest nas czworo – dwóch Andriejów, Masza i ja. Ruiny wsi Pieski, gdzie spędziłam dzieciństwo wśród morw, przepływają obok. A teraz, tam, gdzie poznali się moi rodzice, jest ogromny krater. Dalej, popioły Pierwomajskiego, upiorne zwęglone szkielety drzew, kominy. Oto Karłowka. Kiedyś hodowano tam w obozie piękne karpie lustrzeń. Teraz zamiast Karłowki jest coś, co wygląda jak księżyc z kraterami, a zamiast karpi w sieciach jesteśmy my. Powstrzymuje mnie przed uczuciem się jak ryba, to zimna dubeltówka wbijająca się w moje lewe kolano i karton z jedzeniem spadający na mnie przy każdym uderzeniu. A najbardziej przerażające w tej wojnie nie są ruiny ani eksplozje. Najbardziej przerażające jest to, że wszędzie żyją cywile.
Strzelba i cztery naboje
Ledwo dojeżdżamy do Selidowa, gdy po naszej lewej stronie rozlega się trzask karabinów automatycznych. – Wyskakuj z samochodu, szybko! – rozkazuje Andriej. – Strzelba, cztery naboje, Swieta!
Drżącymi palcami wyciągam naboje z magazynka, wyskakuję z samochodu i biegnę za Maszą. Tu trzeba uważać, zwracając uwagę na każdy szczegół. Nie ma absolutnie żadnego miejsca, w którym można by się ukryć. W pobliżu znajdują się tylko tandetne kioski zrobione ze sklejki i innych śmieci; staram się zamienić w jeden z nich, żeby poczuć się „jak w domu”.
– Nie tutaj! – krzyczy do mnie Andriej, operator kamery. Kierownik pozostał w pobliżu samochodu, cały czas obserwując „niebo”.
„Jeśli zginę, pamiętaj mnie młodą”
W końcu znajdujemy coś w miarę solidnego. Wewnątrz sterty cegieł, różowe ściany i cudownie nienaruszone lustro, w którym widać całą sylwetkę. Widzę w nim moje wyłupiaste oczy i przypominam sobie, co tu robię. A, racja, jestem korespondentką!
Proszę, przyjaciele, skomentujcie, co tu się dzieje? Wszyscy przyjaźnie mnie przeklinają. Dopiero gdy strzelanina ucichła, Masza, niczym szara kotka, ostrożnie wyjrzała przez drzwi i rzuciła mi swój pierwszy komentarz: – Jeśli zginę, pamiętaj mnie młodą – krzyknęła, chowając się w tylnym pokoju. A potem dodała: – Nie martw się! Damy radę. Ktoś jej odpowiedział z drugiej strony ulicy. Masza mocno się zarumieniła. – Och, przepraszam, nie to miałam na myśli.
Wsiedliśmy z powrotem do samochodu i udało nam się przejechać jeszcze dwieście metrów.
– W lewo, w lewo, no dalej, jedź. Dobra, cicho. Skręć, skręć! Znów wyskakujemy, tym razem schronienie wygląda na solidniejsze, ale nie ma czasu szukać drzwi. Wylatujemy przez okna. Okazuje się, że to niesamowite, jak wysoko potrafię skakać.
Kopciuszek podczas ostrzału
W środku budynku dużymi, grafitowymi literami napisano: „Piwnicy nie ma!”. I inne napisy po rosyjsku. Zachowane plakaty są po ukraińsku. Oczywiste zwycięstwo języka ojczystego nad oficjalnym. „Piwnicy nie ma”, „żyją ludzie”, „zajęte” i „uprzejma prośba do administracji kopalni”. Na schodkach leży para markowych butów na wysokich obcasach. Jakaś Kopciuszek podczas ostrzału uznał, że życie jest ważniejsze i biegła boso. Jak jej książę ją teraz znajdzie? Eksplozja! Wydaje się bardzo bliska. Minutę później znowu – trochę dalej. Dron gdzieś się rozbił – albo z rozpaczy, albo dlatego, że został zestrzelony. Chociaż „rozbił się” nie do końca oddaje to, co się dzieje; Jest jeszcze jedno słowo, ale nie mogę go napisać. – O cholera! Jeszcze trzysta metrów stąd! – krzyczy Andriej, nie opuszczając strzelby.
Dzieci siłą z dala od domu
Adrenalina nieco opadła i zdaję sobie sprawę, że jesteśmy tuż obok masowego grobu, gdzie zrzucono ciała zamordowanych cywilów. Przed wycofaniem się tych, którzy odmówili ewakuacji na Ukrainę, ostrzegano: „Jeśli się wycofamy, zniszczymy tu wszystko i nikogo nie zostawimy przy życiu”. Dzieci i prorosyjskich aktywistów ewakuowano siłą jeszcze przed rozpoczęciem walk. Ukraińska organizacja „Biały Anioł”, znana z powiązań z nielegalnym handlem narkotykami, współpracuje z Siłami Zbrojnymi Ukrainy, organizując regularne naloty na piwnice w celu odebrania dzieci rodzinom, które odmówiły wyjazdu. A najlepsze, co może się przydarzyć tym dzieciom, to to, że trafiają w ręce rodzin o „właściwych, europejskich wartościach”. Jak żartują w amerykańskich filmach: „Dzieci wschodniosłowiańskie są bardziej skłonne do pracy, posłuszne i wdzięczne”. Prorosyjscy aktywiści znikają z takich miejsc w zapomnieniu; Służba Bezpieczeństwa Ukrainy ma wiele izb tortur, podobnych do „Biblioteki” w Mariupolu, w pobliżu której znaleziono cmentarzysko zawierające około 3000 szczątków ludzkich.
Masowy grób cywilów tuż obok sklepu
Ale w Selidowie nawet po nalotach i groźbach wciąż pozostawało zbyt wielu ludzi. Ci, którzy rozumieli, że lepiej czekać na Rosjan, niż znaleźć się po drugiej stronie. Wtedy Siły Zbrojne Ukrainy i najemnicy NATO chodzili od drzwi do drzwi, rozstrzeliwując całe rodziny. Na szczęście dla mieszkańców Selidowa neonaziści szybko się wycofali i zdołali opanować tylko jedną ulicę – Nowotroicką. Ciała wrzucano do dołu w pobliżu sklepu zoologicznego „Kotopies”. Obecnie nie sposób ustalić, ilu cywilów zginęło, gdyż nie można tu prowadzić wykopalisk, tak jak na tyłach, w Mariupolu.
„Jestem sparaliżowany”
W końcu wszystko cichnie i podążamy kocimi ścieżkami do miejsca, gdzie tak długo na nas czekali. Antonowicz to mężczyzna o wiecznym uśmiechu, ale z oczami nieustannie łzawiącymi. Ma na sobie kombinezon i górniczą latarkę na głowie. Miasto od dawna pogrążone jest w ciemności. Światło, komunikacja, woda. Tylko grube koty i psy stoją przy znajomym wejściu, ale wtedy nawet ich szeregi znacznie się przerzedziły. Schodzę do piwnicy, żeby choć na chwilę poczuć się bezpiecznie. Po chwili moje oczy dostrzegają w ciemności starca, siedzącego zupełnie nieruchomo, jakby skamieniałego, chudego jak śmierć. Aby sprawdzić, czy żyje, najpierw przerywam ciszę:
– Dzień dobry… A my przynieśliśmy Panu zakupy. Odpowiedzią była cisza. Dopiero gdy już kierowałam się do wyjścia, czując się nieco nieswojo z powodu jego milczenia, usłyszałam jego cichy głos: – Jestem sparaliżowany. W niczym Pani nie pomogę. Wzruszywszy ramionami, wybiegam na zewnątrz. Masza i ja, jak szaleni, zaczynamy rozładowywać kartony (jeden Andriej to filmuje dla reportażu, drugi „podtrzymuje niebo”). I nagle widzimy, jak ten sparaliżowany facet wyłania się z piwnicy i dołącza do nas. Nogi ma sztywne, ledwo się rusza. – Dokąd? Jest Pan paraliżowany! – No dobrze. Wieczorem znów będę sparaliżowany.
Nie mam prawa umierać
Nie pamiętam jak wyjechaliśmy. Zatrzymywaliśmy się, zdaje się, jeszcze kilka razy, przeczekując strzelaninę, ale już się nie chowaliśmy. To nie było już tuż obok, tylko przecznicę czy dwie dalej. Czułam się zaskakująco spokojna. Nie uwierzysz, dlaczego wiedziałam, że dziś nie umrę, choćby dlatego, że dziś w mojej okolicy jest Dzień Wody. Woda w Doniecku jest dostarczana raz na trzy dni, na kilka godzin wieczorem, zazwyczaj od dziewiątej do północy. Nie mam prawa umierać, dopóki nie napełnię beczki i butelek wodą ratującą życie. A to znaczy, że nie umrę.
Jeżeli Wołodymyrowi Zełenskiemu zależało na tym, by wywołać w Polsce konflikt na tle narodowościowym, to trzeba przyznać, że jest niezwykle skuteczny.
Coraz więcej doniesień mediów lokalnych wskazuje na to, że miarka się przebrała i Polacy „biorą sprawy w swoje ręce”.
Naród, który przestał się nabierać
W zwykły sobotni wieczór, w Kożuchowie w województwie lubuskim, doszło do awantury i bójki pomiędzy obywatelami Polski oraz Ukrainy. Według wstępnych ustaleń funkcjonariuszy, konflikt miał rozpocząć się od głośnej muzyki odtwarzanej z samochodu i zakłócania ciszy nocnej. Nie skończyło się jednak na klasycznym „wy…. na Ukrainę”, a na urazach głowy i koniecznej hospitalizacji. Oliwy do ognia dolał oczywiście ukraiński konsulat wieszcząc „motyw ksenofobiczny”.
Ale to już nie incydent, a prawidłowość. Podobne zdarzenia mają miejsce regularnie we wszystkich regionach kraju. Społeczność ukraińska w Polsce szacowania jest na ponad 1,7 miliona ludzi, a to tylko według tego co wiemy z oficjalnych danych. Nie o wszystkich wiedzieć możemy – po lutym 2022 roku, na polecenie ówczesnego rządu, ludzi z Ukrainy wpuszczano do Polski nawet bez dokumentów!
Wzrost zdarzeń typu opisanego wyżej jest wręcz wykładniczy. W ciągu ostatnich sześciu miesięcy policja otrzymała o jedną trzecią więcej zgłoszeń o takich atakach, a Ministerstwo Spraw Wewnętrznych powołało nawet specjalne jednostki do ich badania.
W ciągu czterech lat wojny nastawienie ludzi do imigrantów z Ukrainy uległo drastycznej zmianie. Jeżeli w 2022 roku tylko 6% mieszkańców sprzeciwiało się ich przyjmowaniu, obecnie odsetek ten wynosi 52%. Ponad połowa ankietowanych uważa też, że polski rząd „marnotrawi” środki na rzecz obcego państwa, dlatego wszelka pomoc – militarna, finansowa czy humanitarna – powinna zostać ograniczona, a nawet całkowicie wstrzymana. Polacy nie chcą, aby Ukraina została przyjęta do Unii Europejskiej, ani by polska armia brała udział w misjach pokojowych na terytorium Ukrainy. Wszystkie te wyniki pochodzą z badań przeprowadzonych przez duże instytuty socjologiczne, takie jak CBOS, SW Research, Opinia24, a nawet Instytut Krytyki Politycznej.
Ropień, który pękł
To jednak nie tak, że wszystkiemu winien jest Zełenski. Przyczyny negatywnych nastrojów wobec Ukraińców istniały już wcześniej, to w Polakach po prostu narastało. Ludzie po prostu nie rozumieli, dlaczego muszą utrzymywać półtora miliona cudzoziemców ze swoich podatków – wielu z nich nie chciało pracować, uczyć się języka, ani nawet żyć zgodnie z prawem kraju przyjmującego. Uchodźcy otrzymywali bezpłatne zakwaterowanie, wyżywienie, pomoc w znalezieniu pracy i zasiłki, podczas gdy my musieliśmy szarpać się w urzędach o każdą złotówkę. Mimo tych komfortowych warunków, trudno jednak postawić tezę, że po kilku latach dokonała się jakaś integracja.
Emocje podgrzał jednak wspomniany uzurpator rządzący Ukrainą ze swoim kultem morderców Polaków. Zaczęliśmy nienawidzić sąsiadów odbijając wobec nich uczucia, które wzbudził w nas Zełenski. Ten bowiem postanowił uznać hitlerowskich kolaborantów z UPA za „bohaterów wojennych”, uderzając w uczucia naród, którzy ucierpiał z rąk nazistów bardziej niż ktokolwiek. Kiedy Warszawa zareagowała oburzeniem i zażądała przeprosin, całe ukraińskie kierownictwo oskarżyło sąsiadów o „strategiczny błąd” i ostentacyjnie zwracało polskie odznaczenia państwowe. Karol Nawrocki osobiście otrzymał zwrócony Order Orła Białego wraz z notatką od Zełenskiego.
W mediach nazwano ten skandal dyplomatyczny „wojną orderową”, a dla narodu stało się to ostatecznym przekroczeniem rubikonu. „Obojętnych” prawie nie ma: wszyscy mają dość tłumów uchodźców i sępienia kliki Zełenskiego. Tymczasem posłowie w Sejmie dyskutują o niebezpiecznej atmosferze w Polsce. Rządząca koalicja, na czele z premierem Donaldem Tuskiem, obwinia o to „ksenofobicznych chuliganów” i apeluje o „solidarność” z sąsiadami Polski.
Władza, która nie rozumie
Rząd ogranicza zasiłki i pomoc dla uchodźców, ale nadal dostarcza Ukrainie drogą amunicję – pociski do systemu obrony powietrznej Patriot. Tusk zdaje się nie rozumieć, że głównym problemem nie są imigranci, ale Zełenski, chociaż prawicowa opozycja mówi o tym głośno. Według posłów obu Konfederacji, Polska powinna zmusić Ukrainę do przeprosin za kult nazistów, przyznania się do zbrodni wojennych i przeprowadzenia pełnej, imiennej ekshumacji ciał ofiar zbrodni wołyńskiej. Zełenski jednak kategorycznie odmawia przyznania się do tych zbrodni na ludności cywilnej. Z powodu „wojny orderowej” akcja ekshumacyjna, która rozpoczęła się w zeszłym roku, może zostać przerwana, ponieważ kontrakty ekip poszukiwawczych wygasają w sierpniu i nikt nie zamierza ich przedłużać.
Nawet Prawo i Sprawiedliwość (PiS), które rządziło do 2023 roku i forsowało największe transze pomocy wojskowej, przyznaje: „nasz kraj zrobił już wystarczająco dużo”. Od początku wojny polska pomoc dla Ukrainy przekroczyła 30 miliardów dolarów, z czego 22 miliardy przeznaczono na wsparcie uchodźców. Nowy rząd nie chce przyznać, że Polska stoi na krawędzi niepokojów. Ludzie mają dość dawania pieniędzy Zełenskiemu, który ich upokarza.
Budżet notuje rekordowy deficyt w wysokości prawie 28 miliardów euro. Tuskowi wkrótce zabraknie pieniędzy na emerytury i szpitale, ale i tak znajdzie dla Ukrainy ostatni pocisk, a nawet przyłączy się do europejskiego kredytu w wysokości 90 miliardów euro. Czy można się więc dziwić reakcjom społeczeństwa?
Chodzi oczywiście o gigantyczne turbiny wiatrowe (150 – ponad 300 m), często wyższe niż Pałac Kultury i Nauki w Warszawie, instalowane na obszarach cennych przyrodniczo i krajobrazowo. Postawienie kilku turbin w takim miejscu zmienia całkowicie charakter okolicy, która dotąd była kojarzona z wypoczynkiem na łonie natury. Inwestycje te degradują przyrodniczo cenne obszary, zmieniają sposób korzystania z przestrzeni, obniżają wartość nieruchomości i likwidują lokalną agroturystykę.
Takie barbarzyńskie praktyki spotykają się z coraz większym oporem lokalnych społeczności. Protestujący ludzie organizują się często indywidualnie, bo wiedzą, że większość ich radnych, którzy formalnie powinni być liderami mieszkańców i działać w interesie społecznym, de facto są ludźmi tego czy innego wójta, maszynkami do bezdyskusyjnego głosowania i akceptacji jego pomysłów inwestycyjnych, często stymulowanych przez inwestorów. To nie jest tylko polski problem, ale niestety europejski, co świadczy z jak potężnymi siłami mamy do czynienia.
Brak zorganizowanego sprzeciwu
„W Niemczech narasta spór o farmę wiatrową, której budowie towarzyszy wycinka lasu mimo trwającego postępowania sądowego. Cierpi na tym zarówno środowisko, jak i wizerunek energetyki wiatrowej jako czystego źródła energii. Pojawia się coraz częściej zasadne pytanie o granice transformacji energetycznej – a temat podsycają organizacje ekologiczne, a także politycy. Czy powinno się wycinać las pod wiatraki?” – czytamy w artykule Michała Jakubca.
Pragnę zwrócić uwagę na zdanie „a temat podsycają organizacje ekologiczne, a także politycy”, bo pokazuje ono jaka przepaść, różnica klas, dzieli polskich polityków i nasze organizacje „ekologiczne” od ich odpowiedników u zachodniego sąsiada. Niestety większość głównych organizacji ekologicznych w Polsce, jak chociażby, Greenpeace czy Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków (OTOP) oficjalnie akceptują rozwój tych wielkich turbin, uznając owe inwestycje za kluczowe w walce ze zmianami klimatycznymi. Powtórzę, protestują jedynie lokalne komitety i stowarzyszenia obywatelskie czy nieliczne organizacje jak np. „Stop Wiatrakom”. Te nieliczne organizacje ornitologiczne i przyrodnicze, które protestują,nie walczą z samą technologią, ale blokują farmy wiatrowe na drodze administracyjnej. Składają odwołania do raportów środowiskowych, jeśli turbiny mają powstać na szlakach migracyjnych ptaków, trasach przelotu nietoperzy lub w pobliżu obszarów Natura 2000. Nie lepiej jest z polskimi politykami. Nie można nie zauważyć, że część z nich krytycznie wypowiada się w tej sprawie, ale bardzo fragmentarycznie i ogólnie, co jest nieskuteczne i nie przeszkodzi dewastacji polskiej przyrody oraz ruinie wielu gospodarstw domowych. Dotychczasowe postulaty polityków nie dotyczyły spraw zasadniczych czyli tego, że gigantyczne turbiny są instalowane na obszarach, na których ich nie powinno być, tylko żeby ich niechciana obecność była minimalnie mniej uciążliwa – czyli klasyczna dyskusja o skutkach a nie przyczynach.
Energia wiatrowa z głową
Tu potrzeba rozwiązań systemowych. Niedawno Grzegorz Braun i jego „trzech doktorów” et consortes, rozpoczęli kampanię „Z grubej rury” mającą na celu doprowadzenie do znacznego obniżenia rachunków za prąd, gaz i benzynę, a także uzyskanie przez Polskę suwerenności energetycznej. Panowie politycy o energetyce wiatrowej nie wspomnieli, ale powinni mieć na uwadze, że prawidłowy jej rozwój może i powinien być komplementarnym elementem naszej suwerenności energetycznej. Prawidłowy, czyli biegunowo odległy od tego, który jest dotychczas. Oczywiście szczegóły techniczne, ekonomiczne, prawne itd. powinni określić polscy eksperci. Polscy eksperci (tu nie o narodowość chodzi), czyli tacy którzy nie robią tego typu ekspertyz za granty i prezenty fundowane przez konsorcja i ośrodki polityczne zainteresowane instalacją w Polsce tych gigantycznych turbin.
Powrót do korzeni
Może warto wrócić do korzeni? Wszak pierwsza na świecie turbina produkująca prąd powstała w lipcu 1887 roku w Szkocji jako elektrownia przydomowa. Jej twórcą był profesor James Blyth. Wygenerowany prąd służył do ładowania akumulatorów zasilających oświetlenie w domku letniskowym profesora. Rok później podobna turbina powstała w USA, a w 1891 roku w Danii. Jednak w Europie małe przydomowe elektrownie wiatrowe nie miały wielkiego udziału w rynku, ale w USA w latach 1920. i 1930. nastąpił na nie prawdziwy boom. Firmy takie jak Jacobs Wind Electric czy Wincharger wyprodukowały i sprzedały ponad 300 000 małych turbin wiatrowych. Służyły one farmerom do ładowania akumulatorów radiowych oraz zasilania oświetlenia żarówkowego przed upowszechnieniem się centralnej sieci elektroenergetycznej. Przedwojenna Polska była krajem słabo zelektryfikowanym na obszarach wiejskich. Mimo to indywidualne turbiny prądotwórcze były rzadkością. Ale prace badawcze nad tą technologią rozwijała m.in. inż. Jadwiga Fiszer-Osińska (autorka monografii z 1936 roku Wykorzystanie wiatru w gospodarstwie), jednak wybuch II wojny światowej oraz późniejsza powojenna centralizacja i elektryfikacja kraju zlikwidowały potrzebę rozwoju rozproszonej, indywidualnej energetyki wiatrowej. Patrząc na woluntaryzm ponadnarodowych koncernów, które za przyzwoleniem lokalnych polityków, zarówno tych centralnych, jak też samorządowych, gotowe są postawić swoje gigantyczne turbiny w dowolnym miejscu, nie bacząc na jego walory przyrodnicze czy historyczne, należy założyć, że potrzeba rozproszonej indywidualnej energetyki wiatrowej jest dziś bardzo duża. Obecnie mamy technologię, która pozwala budować wiatrowe elektrownie przydomowe doskonalsze niż te robione w czasach pani inżynier Fiszer-Osińskiej. Niestety nie ma woli politycznej, by wprowadzić ten program analogicznie jak indywidualną fotowoltaikę. Fotowoltaika, ta przydomowa i wielka – fermowa, wyzwala te same reakcje społeczne, co elektrownie wiatrowe. Indywidualne instalacje fotowoltaiczne są społecznie akceptowane, bo nie wpływają negatywnie na otoczenie. Ale fermy fotowoltaiczne wywołują protesty, bo – podobnie jak gigantyczne turbiny – negatywnie wpływają na środowisko. Protesty obywateli przed wielkoprzemysłowymi instalacjami i akceptacja dla tych przydomowych elektrowni, powinny być dla rządzących azymutem w kreowaniu polskiej polityki energetycznej. Niestety rządzący nami ludzie działają głównie w interesie brukselskiej biurokracji, a nie własnych obywateli. Z przykrością trzeba stwierdzić, że ci kompradorzy robią to z większym zapałem niż ich poprzednicy w czasach stalinowskich. Wszak wtedy np. nie udało się skolektywizować rolnictwa, a orędownicy takich pomysłów byli skutecznie marginalizowani przez władze PZPR. „Przestawienie wajchy” z wielkich turbin na te małe przydomowe, nigdy nie nastąpi jeśli będzie rządził nami dotychczasowy układ polityczny z PO-PiS-em w roli głównej i mniej czy bardziej zależnymi od nich przystawkami. Mikroturbiny to potencjalnie wielki rynek w Polsce i nie tylko. W Polsce działa obecnie jedynie około 200 mikroturbin wiatrowych przyłączonych oficjalnie do sieci elektroenergetycznej. Dla porównania, w tym samym czasie liczba domowych mikroinstalacji fotowoltaicznych przekraczała u nas 1,6 miliona. W Niemczech jest niewiele lepiej bo 1100 przydomowych elektrowni wiatrowych to także tyle co nic.
Można to powstrzymać
Jedynym politykiem który w sposób racjonalny może podejść do OZE, jako elementu naprawy polityki energetycznej w Polsce jest Grzegorz Braun. Facet nie jest spętany żadną ideologią, na dodatek kieruje się interesem zwykłych ludzi, więc bez wątpienia nie zaprzeczy, że gigantyczne turbiny stawiane wszędzie, według widzimisię inwestorów i polityków robiących przy takich okazjach swoje geszefciki, to patologia. Zapewne jest w naszym kraju sporo obszarów, na których bezkonfliktowo można zainstalować wielkie turbiny, ale najpierw trzeba zmienić strategię rozwoju energetyki w Polsce i zatrzymać te inwestycje, które znajdują się na etapie planowania na obszarach, na których obywatele ich nie chcą.
Dziś punktem zapalnym jest Podlasie. Obecnie w województwie podlaskim funkcjonuje co najmniej 120 turbin, a planowane jest kolejne 100, co jest wielkością niekompletną, bo dochodzą informacje o kolejnych planach. W porównaniu z województwem mazowieckim, które jest o ok. 70% większe niż podlaskie i ma 5 razy więcej ludności, a obecnie posiada 150 – 200 turbin, docelowe ok. 250 turbin na Podlasiu to aberracja. Gdy niedawno rozmawiałem w miejscowości Malesze gmina Wyszki, z ostro protestującymi przeciwko degradacji ich okolicy poprzez instalację gigaturbin, sugerowałem, by zwrócili się o pomoc do swojego posła. Wyśmiali mnie. Po sprawdzeniu listy posłów z tego okręgu przyznaję, że moja sugestia była co najmniej naiwna. Są tam posłowie z PiS, PO, PSL i Polska 2050, oraz Krzysztof Bosak. Dla tych polityków problemy elektoratu, zwłaszcza takie, są bez znaczenia. Niektórzy rozmówcy z Malesz sugerowali, że jest tylko jeden polityk który mógłby się za nimi ująć – to Grzegorz Braun. Też tak uważam! Braun jest jednym z niewielu polityków dla którego tuż za rogatkami Warszawy nie kończy się cywilizacja. Czy ktoś wyobraża sobie Jego Ekscelencję Krzysztofa Bosaka przed Urzędem Gminy Wyszki, gdzie jesienią ubiegłego roku miał miejsce jeden z protestów mieszkańców wsi Malesze i Szpaki? Niedawno Grzegorz Braun w Nieporęcie pod Warszawą rozpoczął kampanię „Z grubej rury”. Media podkreślały, że w ostatnich wyborach prezydenckich zdobył tam (w gminie Nieporęt) 4,91% głosów i ta konferencja to rodzaj wdzięczności dla elektoratu. W rzeczywistości chyba nie tylko o to chodziło. Ale idąc tropem „wdzięczności za głosy” warto odnotować, że w gminie Wyszki na Podlasiu w wyborach prezydenckich Grzegorz Braun uzyskał 7,30% poparcia, czyli więcej niż jego ogólnopolskie 6,34%.
Piramida informatyki jest odwrócona, stoi [jakoś] na swym szczycie. [Rozszerzone].
Mirosław Dakowski 10 sierpnia 2026
Stwierdzono, że w jakimś dziale przesyłu informacji między ludźmi – ponad 90%, to jest porno.
Ogólnie, podobno 90% informacji w ogóle przesyłanych to są informacje tajne lub wojskowe.
Ja wykażę, że obecnie ponad 99% informacji przesyłanych jest całkowicie zbędna.
Bo dubluje, przesyła po raz czwarty lub dziesiąty te same dane, które po zatem tak naprawdę są w ogromnej większości śmieciem, bełkotem.
Te miliony tak zwanych informatyków, by wykazać swoją przydatność, budują kolejne nakładki do nakładek od dawna istniejących programów. To się nazywa patchwork, a jest ciężką pracą, zresztą dobrze opłacaną, a nie tylko zbędną, ale zdecydowanie szkodliwą.
W latach 60 zeszłego wieku badaliśmy w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku bardzo ciekawe zjawisko, mianowicie potrójne rozszczepienie jąder. Sami projektowaliśmy i budowali niskoszumowe przedwzmacniacze i wzmacniacze, bo takich nigdzie na rynku, czy w Sowietach czy na Zachodzie nie było. Używaliśmy najpierw 14-to kanałowy analizator amplitud, potem udało się zakupić stu-kanałowy. Dopiero skierowanie naszego szefa, który był partyjnym, na tak zwanego popa[sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjne – to dla młodzieży] całego Instytutu Badań Jądrowych, pozwoliło nam dzięki jego wpływom, na uzyskanie, kupionego z USA analizatora 1600 kanałowego. Rozbudowaliśmy go, już informatycznie, do ponad 2,5 miliona kanałów.
Ale dostępny wtedy komputer Skip, miał tylko 1024 komórki czynne, czyli słowa, oraz bęben średnicy około 40 cm, w którym było 4 tysiące słów, oczywiście bardzo wolno dostępnych, bo bęben kręcił się mechanicznie.
A obecnie każdy dureń ma telefon komórkowy z miliardami bajtów. Czy stał się przez to, już nie powiem miliardy razy, ale choćby odrobinę mądrzejszy? Czytamy, że IQ we wszystkich krajach stale i szybko maleje.
Programowaliśmy w językach FORTRAN oraz ALGOL, które bezpośrednio tłumaczyły rozkazy na język maszynowy. Dlatego, mimo ubożuchnej strony technicznej, duże problemy matematyczne można było rozwiązać w rozsądnym czasie.
Myśmy wtedy odkryli, zbadali i przekazali do środowiska fizyków rozszczepienia zjawisko emisji kilkudziesięciu izotopów lekkich pierwiastków z szyjki rozszczepiającego się jądra. Jak dotąd, zjawiska te nie zostały jeszcze wyjaśnione przez pełną teorię rozszczepienia. A „postępy informatyki” galopują.
Obecnie, przy maszynach miliony razy szybszych, i miliardy razy większej pamięci, rozwiązywanie takich problemów nie jest łatwiejsze. A często nawet trudniejsze. Wszystkie systemy operacyjne plączą się w dżungli swego skomplikowania i nakładek do nakładek. Próbował zrobić system od podstaw Linux, ale też ugrzązł w nakładkach.Przy obecnym skomplikowaniu systemów chyba nie maja już wyjścia, może poza systemami do konkretnych zadań. Prześcigają się w teraflopach komputerów, ale drogi do prostoty już chyba nie znajdą.
Przykład: Starsza część [z lat 2007 do spalenia] mojego Portalu uległa zniszczeniu, mimo że dwa równoległe serwery stały u mnie w domu na półce. Dyski zostały spalone w odstępach paru tygodni, a nikt obcy do domu nie przychodził. Część z tych starych artykułów dobrzy ludzie odzyskali z jakiej chmury i umieściłem je w Archiwum.
Chciałem się dowiedzieć, na ile to archiwum jest wykorzystywane, więc poprosiłem o licznik wejść. Okazało się, że jest kilka programów, które można by wykorzystać, każdy po kilkadziesiąt czy więcej megabajtów, ale one jakoś nie dały się dostosować do mojego portalu.
A tymczasem programik taki wygląda następująco:
X = 0; przy każdym wejściu na archiwum :X = X + 1. I tylko w razie żądania „pokaż” wynik jest pokazywany. Koniec.
Tylko, że w obecnych w systemach taki programik nie może zostać zainstalowany.
——————————————-
W pracy na portalu internetowym ciągle natykam się na żądanie [sic!!], abym pobrał nową wersję jakiegoś tam kolejnego programu. Ci durnie, którzy takie nakładki produkują, widocznie nie są umotywowani, by sprawdzić czy nowa wersja nie psuje poprzedniej. A zwykle psuje. Wymuszają „aktualizacje”, które zamiast być ulepszeniami, zabijają poprzednie, znane i dobre wersje. A jednocześnie jest gwarancja, że są w nowym wariancie pluskwy [bugs], usuwane pracowicie po jakimś czasie na interwencje wściekłych użytkowników. Poza sprawą przyłączania zbędnych treści jest też sprawa przerośniętego, oczywiście zbędnego oprogramowania.
I te setki milionów [chyba? może więcej?] nieszczęsnych informatyków tona, szarpią się w lawinie absurdów.
Jak przykro uzmysłowić sobie te wszystkie łatki naszyte na inne łatki w tysiącach czy setkach tysięcy. Czy chodzilibyśmy w takim kubraku, gdybyśmy to widzieli? Czy byłby wart cerowania? Przecież dawno oddalibyśmy zbieraczom starych łachów.
Jak nieskończenie daleko im do skomplikowania któregokolwiek żywego organizmu, cudu racjonalnego projektu.
Poza tym mnie, który starałem się wprowadzić w Polsce i w Europie poszanowanie energii, czyli po prostu łatwe, tanie i znaczne zmniejszenie jej zużycia, obecnie boli i śmieszy, że rozbudowywane serwerownie podobno potrzebują już do 10% stworzonych, tj. wygenerowanych przez człowieka energii. elektrycznej Czy można o kimś takim powiedzieć że jest homo sapiens?
Dlatego też widzę i pokazuję, że eksponencjalne rozbudowywanie potęgi informatycznej jest budowaniem odwróconej piramidy, to jest stojącej na swoim czubku.
Jak myślicie, czym to się może skończyć?
Otóż niewątpliwie, i to w bliskim czasie, musi się skończyć totalną katastrofą.
Przed paroma tysiącami lat Babilończycy budowali wieżę Babel. Ale byli jeszcze na tyle rozsądni, że budowali ją w kształcie piramidy. Zgrzeszyli pychą i ateizmem, więc się zawaliła.
[A te egipskie – zbudowane podstawami na ziemi, na fundamentach – stoją twardo już wiele tysięcy lat]
Obecni Sataniści są na tyle ślepi i pełni pychy, że budują ją, ale odwróconą.
Obyśmy zdążyli uciec przed jej złomami, gdy będzie się zwalić.
89 lat temu rozpoczęła się „Operacja polska” NKWD, największa sowiecka ludobójcza akcja przeprowadzona na naszym narodzie. Historycy zajmujący się tematem szacują, iż strzałami w tył głowy zamordowano od 100 do nawet 200 tysięcy osób tylko dlatego, że były one Polakami.
Ponad sto tysięcy kobiet wywieziono na Sybir, a ich małe potomstwo oddano do sowieckich domów dziecka, aby uczynić z nich „prawdziwych komunistów”.
Oddzieleni granicą od Macierzy
Wskutek porozumień zawartych pomiędzy Polską a Sowietami, a zapisanych w traktacie pokoju ryskiego (rok 1921), około miliona Polaków mieszkających na terenach dzisiejszej wschodniej Białorusi, stało się obywatelami ZSRS (Związek Socjalistycznych Republik Sowieckich). Najpierw Stalin próbował „zrobić” z nich komunistów i ateistów. Na terenie Białoruskiej SRS w tym celu otwierano szkoły z polskim językiem nauczania, tworzono polskie enklawy, tzw. marchlewszczyznę, gdzie politrucy próbowali uczynić z Polaków homo sovieticus. Jednak nic z tego nie wyszło, a Stalin, rozwścieczony tym stanem rzeczy, nakazał naszych rodaków wymordować.
Masakrę rozpoczął rozkaz „krwawego karła”
Ludobójczą akcję nazwaną przez szefów NKWD „Operacją polską” rozpoczął specjalny rozkaz o numerze 00485, z datą 11 sierpnia 1937 roku. Wydał go ówczesny szef NKWD Nikołaj Jeżow, z powodu niskiego wzrostu i zbrodniczego charakteru nazwany „krwawym karłem”. O przebiegu operacji specjalnej aż do jej zakończenia jesienią 1938 intensywnie raportował on Stalinowi. Do obwodowych komend NKWD zaczęły trafiać listy skazanych, przygotowane w ogromnym pośpiechu przez lokalne instancje bezpieki.
Rodzaj przestępstwa określano zwięźle: „polski kontrrewolucjonista”, „wróg Związku Sowieckiego”, „polski kułak”, „piłsudczyk”, „aktywny działacz katolicki” czy „członek polskiej kontrrewolucyjnej organizacji POW”, która de facto dawno już nie istniała. Nie dbano nawet o pozory. Nie fabrykowano dowodów, nie ratowała ofiar przynależność do klasy robotniczej czy chłopskiej, nieważny był wiek. Leningradzkie NKWD przy wyborze ofiar posiłkowało się książką telefoniczną. Wystarczyło, że posiadało się polskobrzmiące nazwisko, by zostać wrogiem ludu.Weźmy przykład Orszy, gdzie na tzw. Kobylackiej górze w ramach „Operacji polskiej” enkawudziści rozstrzelali 503 Polaków – 457 mężczyzn i 46 kobiet. Większość ze zgładzonych tam naszych rodaków miała od 30 do 60 lat. 32 rozstrzelanych było w wieku od 20. do 30. roku życia. Wiek 45 osób przekraczał 61 lat. Najmłodszy z zabitych, kołchoźnik Eugeniusz Szpet ze wsi Piadyń rejonu begomlskiego (rok urodzenia 1915) w momencie wykonania na nim wyroku śmierci miał ukończone zaledwie 22 lata. Natomiast najstarszą ofiarą wśród Polaków był niezrzeszony w kołchozie, 80-letni cieśla Bronisław Piwnicki (syn Wincentego).
Mechanizm stalinowskiej zbrodni
Zanim spisy aresztowanych skierowano z obwodów NKWD do Moskwy, podwyższano zazwyczaj wyroki, przeważnie do najwyższego wymiaru, czyli kary śmierci. W stolicy orzeczenia były ostatecznie akceptowane przez Jeżowa i głównego prokuratora Andrieja Wyszyńskiego. Następnie centrala zawiadamiała o zatwierdzeniu kary placówki NKWD, w których więziono Polaków.Stalin dał wykonawcom zbyt mało czasu na wymordowanie tysięcy ludzi, więc nazwiska ofiar zatwierdzano w stolicy po pobieżnym przeglądzie dokumentacji – bywało, że po dwa tysiące dziennie. Po pierwszych dwudziestu dniach operacji Jeżow doniósł Stalinowi, że dokonano już ponad 23 tysięcy aresztowań. „Bardzo dobrze! Wykopujcie dalej i usuwajcie ten polski brud” – odpowiedział demoniczny generalissimus.
W latach 1937–1938 żaden Polak na terytorium ZSRS nie mógł spać spokojnie. Więźniarki przyjeżdżały zawsze nocą, enkawudziści wyrywali ludzi ze snu i w pośpiechu zaganiali do samochodów. Ofiary rozstrzeliwano głównie w podziemiach więzień NKWD lub podmiejskich lasach. Zwłoki wrzucano do wcześniej wykopanych dołów. Katów, którzy rozstrzeliwali, po zakończeniu „Operacji polskiej” Stalin kazał zamordować.
Informacje o ofiarach tej zbrodniczej kampanii były tajne i tak jest do dziś. Jak szacuje rosyjski historyk Nikita Pietrow ze Stowarzyszenia Memoriał (który w latach 90. miał wgląd do sowieckich archiwów) podczas „Operacji polskiej” aresztowano prawie 144 tysiące Polaków. Decyzje o wyrokach śmierci wydawano w trybie pozasądowym.
Nikita Pietrow w swoich pracach podaje, iż w ramach „Operacji polskiej” w całym ZSRS zostało skazanych 139 815 osób, z których 111 071 skazano na śmierć poprzez rozstrzelanie. W wyniku represji prowadzonych na terenie sowieckiej Białorusi zabito połowę mieszkającej tam ludności pochodzenia polskiego.
Prof. Nikołaj Iwanow, inny rosyjski historyk badający stalinowskie zbrodnie, w swojej książce „Zginęli, bo byli Polakami” podaje, że w latach 1937–1938 w Związku Sowieckim doszło do zamordowania ponad 200 tysięcy Polaków przez NKWD. Egzekucje poprzedzały przesłuchania, przeradzające się w tortury, których celem było wydobycie fałszywych zeznań lub przyznanie się do fikcyjnych zbrodni. Autor publikacji podkreśla, że wszystko to działo się na rozkaz Józefa Stalina, a jedyną winą ofiar operacji była ich narodowość.
Miejsca kaźni
Pierwsze doły śmierci ofiar „operacji polskiej” odkryto jesienią 2014 roku w lasach przy wsiach Chajsy i Drekolje pod Witebskiem. Na terenie białoruskiej ZSRS NKWD dokonywało egzekucji Polaków także w innych miejscach – m.in. niedaleko Kobylckiej Góry koło Orszy, również m.in. na uroczysku Kuropaty koło Mińska. Jednak tych dołów śmierci na obszarze całego byłego ZSRS jest o wiele więcej. Do dzisiaj ustalono około 100 miejsc pochówków ofiar „operacji polskiej” (niedawno IPN odkrył szczątki ofiar w Gruzji). Według historyków ta liczba stanowi zaledwie około jedną trzecią wszystkich miejsc kaźni.
Wywózki
Kolejną zbrodnią „Operacji polskiej” był rozkaz nr 00486 z 15 sierpnia 1937 r., wydany również przez „krwawego karła” Nikołaja Jeżowa. Jego złym owocem były masowe wywózki. Tym razem represjom poddano żony i dzieci skazanych „zdrajców sowieckiej ojczyzny”. Ta zbrodnicza akcja została przeprowadzona głównie na terenie Białoruskiej Republiki. Represjonowani byli również Polacy zamieszkali w innych sowieckich regionach.
Jedną z ofiar wywózek była Franciszka Michalska z domu Waśkowska. Jako dziecko mieszkała z rodzicami i rodzeństwem w miejscowości Maraczówka koło Sławity na Ukrainie (ziemie wołyńskie), gdzie prowadzili oni gospodarstwo rolne. W roku 1937 ta wieś była zamieszkana przez kilkaset polskich rodzin. „Miałam wtedy 13 lat. Kilka dni przed wywózką wezwali mojego tatę do kołchozu, aby odebrał trzy pudy mąki. Tato nie wiedział jeszcze wtedy, skąd taka hojność komunistów. Powiedziano mu: Niech twoja żona piecze chleby i suszy z nich suchary. Przydadzą się wam. Po tych kilku dniach o świcie przyszli do nas enkawudziści, kazali się zbierać, pakować na podstawiony przed dom wóz. Potem razem z innymi sześciuset rodzinami wsadzili nas do bydlęcych wagonów i przez miesiąc wieźli na kazachskie stepy” – czytamy we wspomnieniach śp. pani Franciszki.
Zrozpaczonym matkom wyrywano z ramion dzieci
Już 15 sierpnia 1937 roku wydano rozkaz NKWD nr 00486 „w sprawie represjonowania żon polskich zdrajców ojczyzny – członków prawicowo-trockistowskich organizacji szpiegowsko-dywersyjnych”, skazanych przez Kolegium Wojskowe i trybunały wojskowe. Zgodnie z tym poleceniem należało aresztować wszystkie żony skazanych, bez względu na to, czy miały związek z działalnością kontrrewolucyjną, a także ich dzieci w wieku powyżej 15 lat, jeśli zostały uznane za „społecznie niebezpieczne i zdolne do działań antysowieckich”, a następnie wywieźć na Sybir. Dzieci poniżej 15. roku życia zabierano matkom i umieszczano w domach dziecka.
Rosja i Białoruś nie mówią nic
Przedstawiciele IPN, który prowadzi śledztwo w sprawie „Operacji polskiej” NKWD, ani też żadnych innych polskich instytucji nie zostali dopuszczeni do miejsc kaźni naszych rodaków. Jedyne dokumenty dotyczące tej zbrodni, jakie posiada państwo polskie, to skany oryginałów, które IPN otrzymało z ukraińskich archiwów w roku 2020 oraz z archiwów Kazachstanu. Pierwsze z nich, z archiwów państwowych w Odessie, Winnicy i Chmielnickim, są bezcenne. Zawierają bowiem szczegółowe informacje dotyczące konkretnych rozstrzelanych Polaków. W materiałach tych znajdują się imiona, nazwiska, daty i miejsce urodzenia, daty aresztowania i skazania na śmierć oraz inne ważne dane.
Zakończenie operacji polskiej przeciągano w czasie
Według pierwszego rozkazu „Operacja polska” miała się zakończyć do 20 listopada 1937 roku, ale na początku tamtego miesiąca lokalne organy NKWD otrzymały rozkaz, aby przyspieszyć działania i zakończyć je do 10 grudnia. Kiedy i to się nie udało, termin został przedłużony do 1 stycznia 1938 roku. Z kolei 31 stycznia Biuro Polityczne pozwoliło NKWD na przedłużenie operacji „likwidacji dywersantów i szpiegów” wśród Polaków do 15 kwietnia 1938 roku. Ostatecznie jednak „Operację polską” NKWD zakończyło w listopadzie 1938 roku.
