„Bękarci Judaizmu. Rewolucja Gnostycka” to spotkanie poświęcone historii idei gnostyckich i ich wpływowi na rozwój kultury Zachodu. Przyjrzymy się związkom między starożytnym judaizmem, nurtami ezoterycznymi, kabałą, hermetyzmem, różokrzyżowcami i masonerią oraz temu, jak te idee zmieniały się na przestrzeni wieków. Zastanowimy się, dlaczego wizja tajemnej wiedzy, duchowej inicjacji i stworzenia „nowego człowieka” powracała w kolejnych epokach pod różnymi nazwami. Porozmawiamy również o tym, gdzie kończą się udokumentowane związki historyczne, a zaczynają interpretacje i spory dotyczące źródeł nowoczesnych ideologii.
Punktem wyjścia będzie książka Barbary Stanisławczyk „Bękarci Judaizmu. Dzieje rewolucji gnostyckiej” i pytanie, czy gnoza rzeczywiście stanowi jeden z ukrytych nurtów kształtujących nowoczesność.
W tej opowieści gnoza nie jest marginesem, lecz głównym motorem dziejów. Raz przebiera się za renesansowy humanizm, raz za reformację, raz za masonerię, raz za psychoanalizę, raz za rewolucję francuską, raz za bolszewizm, raz za współczesne ideologie, które udają, że są „naukowe”. Wszędzie ten sam refren: człowiek może wejść na miejsce Boga. A gdy człowiek naprawdę w to uwierzy, to potem mamy to, co mamy: od Pico della Mirandoli po Freuda, od Lutra po Kalwina, od Newtona z alchemią w kieszeni po współczesnych proroków postępu, którzy każdą bzdurę opatrują pieczęcią „naukowo udowodnione”.
Materiał tytułowy
Dziś chciałabym, byśmy zastanowili się, na czym polega siła gnostycyzmu, gnozy, co pozwala jej trwać przez dwa tysiące lat [ależ więcej… md] i nic nie wskazuje na to, by gnoza zeszła do podziemia czy dokonała jakiejś abdykacji.
Ma się coraz lepiej. I tu, żeby o tym porozmawiać, zastanowić się, trzeba wrócić do mitu gnostyckiego, do tej pierwotnej idei, na czym polegało stworzenie w doktrynie gnostyckiej. Otóż według gnostyków to demiurg stworzył świat, Bóg zła, ale w człowieku została uwięziona iskra boża, pneuma, która mu pozwala poprzez wiedzę, poprzez gnozę, wtajemniczenie, wszelkie formy poznania, ale niezmysłowego i nienaukowego, tylko wszelkiego innego rodzaju poznania ezoterycznego, odkryć w sobie tę iskrę i sprawić, żeby ona się uwolniła z materii, żeby dokonała zjednoczenia z pleromą, czyli z bóstwem, z tą jednią bóstwem.
W różnych odmianach gnozy i gnostycyzmu jest to różnie definiowane. I właśnie w tej idei, tego pierwiastka bożego w człowieku tkwi następna taka idea, doktryna gnostycka określana jako samozbawienie. Otóż to przeświadczenie gnostyków o tym, że w nich istnieje ta iskra boża, czyli ten duch, który pozwala na osiągnięcie stanu bóstwa, czy stanu statusu równego Bogu.
Ona wprowadza ideę samozbawienia, czyli gnostyk już nie oczekuje na zbawiciela, na zbawienie, które przychodzi z zewnątrz, na wybawienie, które osiąga się za pomocą modlitwy, uczynków, miłości, miłosierdzia.
Idea samozbawienia rodzi kolejne przeświadczenia i mity, które pozwalają, że jest to tak bardzo uwodzące dla człowieka.
Jeżeli człowiek może zbawić się sam, jeżeli nie potrzebuje żadnych czynników zewnętrznych, to rodzi w człowieku wielką pychę. Ale to jest również uwodzące. To jest to przeświadczenie o ludzkiej mocy, o tym samostanowieniu i o tej wolności, która pseudo wolności albo wolności inaczej zdefiniowanej, która płynie właśnie z przeświadczenia o samozbawieniu.
Cała idea gnostycka jest przywłaszczeniem religijnej idei zbawienia. W ogóle wszystkich systemów, czy to kulturalnych, czy ideowych, czy politycznych
Przywłaszczenie polega na tym, że zarówno symbole, jak i idee, jak i nawet pojęcia, które występują w tamtych systemach są przez gnostyków przejmowane, przywłaszczane i ujmowane w sposób antynomiczny – wszystko jest odwrócone o 180 stopni, dobro jest złem, wolność jest niewolną i tak dalej.
Negacja prawa moralnego, to jest negacja często prawa normatywnego, to jest negacja biologii jako takiej i natury, bo natura to jest utożsamiana ze złem i to daje gnostykowi poczucie niezwykłej wolności.
Poniższe informacje źródłowe: oficjalna strona Chabad Lubawicz
Sześciu ostatnich prezydentów USA wykonało instrukcje żydowskiej sekty Chabad Lubawicz
Jimmy Carter, Bush Senior, Bush Junior, Ronald Reagan, Barack Obama, Donald Trump ============================================
Jimmy Carter, 1978 Początek Dnia Edukacji U.S.A.
„Długoterminowy wpływ i zaangażowanie Rebe w politykę USA polegało przede wszystkim na służeniu interesom edukacji. Rebe, rabin Menachem Mendel Schneerson, o sprawiedliwej pamięci, stale zwracał się do prezydentów, ustawodawców i członków gabinetu, przypominając o ich obowiązku kształcenia dzieci, aby były etycznymi i sprawiedliwymi obywatelami.
Prezydent Jimmy Carter wyznaczył 18 kwietnia 1978 roku, świecką datę, w której żydowskie urodziny Rebbe, 11. dnia Nissana, wypadły w tym roku, jako „Dzień Edukacji USA”. Od tego czasu co roku pełniący obowiązki prezydenta wyznacza rocznicę urodzin Rebbe jako dzień poświęcony świadomości edukacyjnej”.
Ronald Reagan, 1982 „Kiedy prezydent Ronald Reagan objął urząd w 1981 roku, kontynuował tę tradycję. 4 kwietnia 1982 roku pierwsza proklamacja Reagana z okazji Dnia Edukacji w USA brzmiała:
… Wśród rozproszenia i trosk naszej codziennej egzystencji, należy, aby Amerykanie zatrzymali się, aby zastanowić się nad starożytnymi zasadami etycznymi i wartościami moralnymi, które są podstawą naszego charakteru jako narodu.
Szukamy i niezłomnie dążymy do korzyści płynących z edukacji. Ale edukacja musi być czymś więcej niż faktycznym oświeceniem – musi wzbogacać zarówno charakter, jak i umysł. Jednym z jaskrawych przykładów dla ludzi wszystkich wyznań tego, czym powinna być edukacja, jest ta, którą zapewnia ruch Lubavitch, kierowany przez rabina Menachema Schneersona, światowego przywódcę duchowego, który będzie obchodził swoje 80. urodziny 4 kwietnia 1982 roku. Praca Lubavitcher Rebbe przypomina, że wiedza jest niegodnym celem, chyba że towarzyszy jej moralna i duchowa mądrość i zrozumienie. Dostarczył żywego przykładu wiecznej ważności Siedmiu Praw Noego, kodeksu moralnego dla nas wszystkich, niezależnie od wiary religijnej. Niech idzie od siły do siły”.
George H. W. Bush (Senior), 1991 Sto Drugi Kongres Stanów Zjednoczonych Ameryki
NA PIERWSZEJ SESJI Rozpoczętej i przeprowadzonej w City of Washington w czwartek, trzeci dzień stycznia, tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden
Wspólna uchwała rezolucja: Oznaczyć 26 marca 1991 r. jako „Dzień Edukacji, U.S.A”.
„Zważywszy, że Kongres uznaje historyczną tradycję wartości i zasad etycznych, które są podstawą cywilizowanego społeczeństwa i na których opiera się nasz wielki Naród;
Zważywszy, że te wartości i zasady etyczne były podstawą społeczeństwa od zarania cywilizacji, kiedy były znane jako Siedem Praw Noego;
Zważywszy, że bez tych etycznych wartości i zasad gmach cywilizacji stoi w poważnym niebezpieniu powrotu do chaosu;
Zważywszy, że społeczeństwo jest głęboko zaniepokojone niedawnym osłabieniem tych zasad, co spowodowało kryzysy, które oblegają i zagrażają strukturze cywilizowanego społeczeństwa;
Zważywszy, że uzasadnione zaabsorbowanie tymi kryzysami nie może pozwolić obywatelom tego Narodu stracić z oczu ich odpowiedzialności za przekazywanie tych historycznych wartości etycznych z naszej wybitnej przeszłości na pokolenia przyszłości;
Zważywszy, że ruch Lubavitch wspiera i promuje te wartości i zasady etyczne na całym świecie;
Podczas gdy rabin Menachem Mendel Schneerson, przywódca ruchu Lubavitch, jest powszechnie szanowany i czczony, a jego osiemdziesiąte dziewiąte urodziny przypadają 26 marca 1991 roku;
Zważywszy, że w hołdzie dla tego wielkiego duchowego przywódcy, „rebbe”, jego dziewięćdziesiąta rocznica urodzin będzie postrzegany jako „edukacja i dawanie”, rok, w którym zwracamy się do edukacji i dobroczynności, aby przywrócić światu wartości moralne i etyczne zawarte w Siedmiu Prawach Noego; i Zważywszy, że znajdzie to odzwierciedlenie w międzynarodowym zwoju honorowym podpisanym przez prezydenta Stanów Zjednoczonych i innych szefów państw: Teraz więc niech tak będzie.
Uchwała przez Senat i Izbę Reprezentantów Stanów Zjednoczonych Ameryki w Kongresie zgromadzonym, że 26 marca 1991 roku, początek dziewięćdziesiątego roku rabina Menachema Schneersona, lidera światowego ruchu Lubavitch, jest oznaczony jako „Dzień Edukacji, USA”. Prezydent jest proszony o wydanie proklamacji wzywającej mieszkańców Stanów Zjednoczonych do obchodzenia takiego dnia odpowiednimi ceremoniami i działaniami”.
George W. Bush (Junior), 2008 „Prezydent George W. Bush podpisał proklamację ogłaszającą 16 kwietnia 2008 r. – 106. rocznicę urodzin rabina, rabina Menachema Mendela Schneersona, słusznej pamięci – Dzień Edukacji i Dzielenia się, USA.
Podczas ceremonii w Gabinecie Owalnym we wtorek rano, w której uczestniczyło dziewięciu emisariuszy Chabad-Lubavitch z całego świata oraz Chasid Chabad-Lubavitch, który pełni funkcję dyrektora gimnazjum w Nowym Jorku, Bush wpisał również Haggadę Paschalną, która zostanie wysłana do żydowskich żołnierzy stacjonujących w Iraku.
Prezydent George W. Bush podpisał proklamację ogłaszającą 16 kwietnia 2008 r. – 106. rocznicę urodzin rabina, rabina Menachema Mendela Schneersona, słusznej pamięci – Dzień Edukacji i Dzielenia się, USA.
Podczas ceremonii w Gabinecie Owalnym we wtorek rano, w której uczestniczyło dziewięciu emisariuszy Chabad-Lubavitch z całego świata oraz Chasid Chabad-Lubavitch, który pełni funkcję dyrektora gimnazjum w Nowym Jorku, Bush wpisał również Haggadę Paschalną, która zostanie wysłana do żydowskich żołnierzy stacjonujących w Iraku”.
Barack Obama, 2015 „Prezydent Barack Obama przyjął dziś delegację przywódców Chabad-Lubavitch w Gabinecie Owalnym Białego Domu w związku z „Dniem Edukacji i Dzielenia się, USA”, ogłoszonym 31 marca, odpowiadającym 11. dniu hebrajskiego miesiąca Nisan, na cześć daty urodzenia Lubavitcher Rebbe-Rabbi Menachem M. Schneerson, o sprawiedliwej pamięci.
Prezydent omówił swoją umowę z grupą o odpowiedzialności za edukację i skupieniu się na budowaniu istotnego charakteru, a nie tylko na przekazywaniu wiedzy – podstawowej nauce Rebe. Podkreślił również swoje wysiłki w walce z antysemityzmem i nienawiścią, wyrażając swoje zaniepokojenie tą kwestią, szczególnie w Europie. Zauważył, że porusza tę kwestię za każdym razem, gdy spotyka światowych przywódców”.
Donald Trump, 2020 „Przygotowanie następnego pokolenia do prowadzenia życia z celem i znaczeniem jest jednym z naszych najważniejszych obowiązków.
Edukacja jest niezbędna do kultywowania ducha ciekawości i uczenia się, rozwijania charakteru i świadomości oraz wzmacniania woli współpracy. W Dniu Edukacji i Dzielenia się składamy hołd członkom rodzin, wychowawcom, mentorom, członkom duchowieństwa i innym liderom społeczności, którzy inwestują w życie młodzieży naszego Narodu poprzez edukację i pielęgnowanie życzliwości i troskę o siebie nawzajem.
Dziś świętujemy rabina Menachema Mendela Schneersona, Lubavitcher Rebbe, współczującego i wizjonerskiego przywódcę, którego wpływ trwa i nie słabnie od jego śmierci ponad ćwierć wieku temu. W tym roku mija 70 lat odkąd rabin Schneerson objął przywództwo w międzynarodowym ruchu Chabad-Lubavitch, budując sieć opartą na wierze w dynamiczną siłę dobra, która obejmuje milionów ludzi na całym świecie. Chociaż był świadkiem niewyobrażalnych tragedii, które nękały świat podczas II wojny światowej, Holokaustu oraz ucisku i przemocy zimnej wojny, Lubavitcher Rebbe zachował swoją podstawową wiarę w potencjał wszystkich ludzi i wyzwalający charakter edukacji. Zaangażowany w ideę, że edukacja musi „zwracać większą uwagę, a nawet główną intencją, na budowanie charakteru, z naciskiem na wartości moralne i etyczne”, założył szkoły i centra edukacji, służby i rozwoju duchowego na kampusach uniwersyteckich i w społecznościach w całym naszym kraju i na całym świecie. Jego spuścizna i trwałe zaangażowanie w młodych ludzi są nadal przykładami bezinteresownej służby i oddania dla wszystkich, którzy znają historię jego życia mającego cel”.
The view from the hotel — the Old City and the site of the Temple.
Spiritual Leadership Rabbi Oury Cherki
The Congress is convened under the spiritual leadership of Rabbi Oury Cherki — President of Brit Olam, founder of the School for the Wisdom of Faith, and a direct disciple of Rabbi Zvi Yehuda Kook, Rabbi Yehuda Léon Ashkenazi (Manitou), and Rabbi Shlomo Benjamin Ashlag.
W hotelu Seven Arches na Górze Oliwnej w Jerozolimie 100 przywódców i przedstawicieli Noachidów z około 20 krajów i sześciu kontynentów będzie: • podpisywać Kartę Założycielską. • ustanawiać pierwszy międzynarodowy Beit Din (sąd rabiniczny) ds. spraw Noachidów. • tworzyć regionalne rady kontynentalne i ustalać ujednolicone materiały do nauki. • uczestniczyć w oficjalnym przyjęciu w Beit HaNasi (Rezydencji Prezydenta) z Prezydentem Izraela.
Na czym polegają złowrogie intencje inicjatorów tego wydarzenia?
Siedem przykazań Noachidzkich dla gojów ma zastąpić 10 przykazań …
„Ale przed tym wszystkim pochwycą was i prześladować was będą, wydając was do synagog i więzień, i postawią przed wami królów i namiestników dla imienia mego.” — Łukasz 21:12
Siedem Praw Noachidzkich: Nie zaprzeczaj Bogu (zakaz bałwochwalstwa) Nie zabijaj Nie kradnij Nie dopuszczaj się niemoralności seksualnej Nie bluźnij Nie jedz mięsa pobranego z żywego zwierzęcia Ustanawiaj sądy, aby zapewnić sprawiedliwość
Większość Praw Noachidzkich większość ludzi uznałaby za rozsądne i moralnie poprawne. Jednak istnieje jedno, które jest zdecydowanie problematyczne, a mianowicie „zakaz bałwochwalstwa”, ponieważ uznają oni Jezusa Chrystusa za „fałszywego bożka”, a karą, którą chcą wymierzyć za złamanie któregokolwiek z siedmiu Praw Noachidzkich, jest KARA ŚMIERCI. Siódme Prawo Noachidzkich wprost wzywa do ustanowienia „sądów i sprawiedliwości” na całym świecie, i właśnie w ten sposób zamierzają egzekwować wspomniane prawa.
Nie ma ani jednego przypadku w Biblii, w którym Noe dałby komukolwiek jakieś prawa, ponieważ nigdy się to nie wydarzyło. Te arbitralne prawa pochodzą z Babilońskiego Talmudu.
M. in. Rabin Chabadu Isser Zalman Weisberg twierdzi w zasadzie, że Trump działa jak koń trojański, aby promować Nowy Porządek Świata, w którym wszystkie narody kłaniają się i służą Izraelowi.
Prawa Noachidów miałyby służyć wymuszaniu posłuszeństwa wobec takiego systemu.
Podczas gdy uwaga wszystkich w USA jest rozproszona wyborami w połowie kadencji – a w Polsce awanturą wokół Trybunału Konstytucyjnego – oni budują prawną i religijną infrastrukturę światowej dominacji opartą na swoich ponurych proroctwach i nienawiści do Jezusa Chrystusa.
Trudno wystarczająco podkreślić, jak poważna jest to sprawa…
W wykładzie dla PCh24 TV autorka książki Bękarci judaizmu. Dzieje rewolucji gnostyckiej, Barbara Stanisławczyk, opowiada o tym, jak przez wieki rozwijały się gnoza i kabała, inspirując myśl zachodnią, która do dziś jest skażona tymi żydowskimi nurtami.
Pierwsza forma historycznie udokumentowanej gnozy, jaką wymienia autorka, powstała w okresie niewoli babilońskiej, kiedy to żydzi wytworzyli sobie pojęcie mesjasza, który nie ma być Synem Bożym, ale człowiekiem, który zasiądzie na tronie i stworzy ziemskie państwo, a żydzi będą ludem dominującym nad innymi. Taka koncepcja łączyła się z formą separatyzmu i ekskluzywizmu – stanowiący wypaczenie religii mojżeszowej, która polegała na tym, że lud wybrany niesie wiedzę o prawdziwym Bogu do innych ludów, pełni więc niejako rolę służebną, a nie panująca. Wtedy też powstały pierwsze formy kabały. Następnie elementy gnozy zaczęły przenikać do myśli zachodniej w dobie renesansu na fali koncepcji jedności panującej pomiędzy mikrokosmosem (człowiekiem) a makrokosmosem (światem), która miałaby obejmować również magię, astrologię i spirytyzm.
Punktem kulminacyjnym były jednak narodziny Pana Jezusa, z którymi żydzi nigdy się nie pogodzili. – Żydzi nigdy nie zgodzili się na ten fakt, że ta religia zaistniała, że się tak rozwinęła, że symbole chrześcijańskie funkcjonowały i funkcjonują w świecie i wszystko, z czym mamy do czynienia w dziejach rewolucji gnostyckiej, można powiedzieć, że są wynikiem tej permanentnej, w dużym stopniu skutecznej, walki z chrześcijaństwem – mówi Barbara Stanisławczyk, wskazując, że walka ta trwała za sprawą sekt gnostyckich, jak katarowie, a następnie zaostrzyła się za czasów renesansu i rewolucji Marcina Lutra. Myśl żydowska w różnych okresach łączyła się z europejską za sprawą postaci takich jak Geon Sadja czy Mojżesz Majmonides.
Co ciekawe, Majmonidesa Barbara Stanisławczyk opisuje jako prekursora synkretycznego globalizmu. – Majmonides dostarczył myśl połączenia tego, co dziś nazywamy globalizmem czy rządem światowym z religią synkretyczną. – Już wtedy Majmonides o tym mówił, że trzeba stworzyć rodzaj religii synkretycznej, która będzie religią przyjętą czy możliwą do przyjęcia przez wszystkich. I Majmonides również, kontynuując tradycję wybraństwa żydowskiego, widział Żydów jako ten naród wybrany, który ma przewodzić w tym uniwersalistycznym świecie – mówi.
– Wszystko, co działo się później w świecie zachodnim, co było realizacją rewolucji gnostyckiej, było wypełnieniem myśli Majmonidesa. Królestwo Boże na ziemi, ten świat globalny, świat harmonijny, rozum jako najwyższe dobro i najwyższe wcielenie ideału i Boga i wszystkiego, co kojarzymy z absolutem i z transcendencją – dodaje.
W dobie oświecenia „postępowe” elity ogłosiły światu, że ich wykładnia rzeczywistości jest synonimem postępu, podczas gdy wszelka inna wiedza oznacza ciemnogród i wstecznictwo. Odtąd postęp, jak mówi Stanisławczyk, „jest wdrażany jako permanentna ewolucja gnozy” i to ona „wyznacza kierunek rozwoju świata zachodniego”.
Z kabałą z kolei związana jest inna żydowska koncepcja, która została zaszczepiona na Zachodzie. Otóż, od momentu zburzenia świątyni jerozolimskiej w 70 roku, „żydzi postanowili, że oni będą odtąd zbawiać się sami”. Niemniej, żydzi, którzy żyją w świecie zachodnim i tak mocno zainspirowali jego nowożytną ideologię, nigdy nie chcieli się z nim zasymilować. Byli jednak jeszcze zbyt słabi, by zrealizować ideę syjonistyczną, choć na poważną skalę pojawiła się ona po raz pierwszy, gdy Chazarowie przyjęli judaizm rabiniczny.
– Nie chcą zaakceptować zasad tego świata. Cywilizacji zachodniej, cywilizacji chrześcijańskiej i samego chrześcijaństwa z jego moralnością w szczególności. Dlatego trwają usilne próby, włączając w to samych chrześcijan, rozmontowania cywilizacji – przekonuje autorka Dziejów rewolucji gnostyckiej.
Integracja wokół kabały nastąpiła po wygnaniu żydów z Hiszpanii. Wówczas Sefardyjczycy, którzy dotychczas opierali się tej ideologii, zwrócili się do niej, aby załagodzić poczucie upokorzenia.
Kabała, podobnie jak sama gnoza, również przechodziła ewolucję w łonie judaizmu. Od dociekań na temat natury Boga zarezerwowanych dla elity, stała się nurtem powszechnym, aż wyrodziła się w wieku XVIII w sabataizm, który dokonał swoistego uświęcenia zła.
Kolejne rewolucje, łącznie z bolszewicką, noszą na sobie ślady takiego właśnie „uświęcenia”, próby zmiany świata poprzez czynienie zła. – Kiedy Sorokin, pisząc o elicie bolszewickiej, zadał sobie pytanie, dlaczego tak wielu ludzi było gotowych na dokonanie takich strasznych zbrodni, odpowiedział sobie w ten sposób, że była to forma religii, cały bolszewizm, cała rewolucja była formą religii, tylko pojętą antynomicznie. Byli to wyznawcy zła, wyznawcy boga, tylko był to inny bóg – to był bóg antynomiczny. [przeciwstawny]. I to jest to usprawiedliwienie zła, to jest ta gnostyczna idea naprawy świata, stworzenia świata na nowo, przybierająca charakter rewolucji – wyjaśnia Stanisławczyk.
– Ale co jest bardzo groźne i tak naprawdę najtragiczniejsze, to, że gnozie udało się również wtargnąć do wewnątrz Kościoła, bo reformacja nie udałaby się, gdyby gnoza nie weszła do wewnątrz Kościoła, gdyby ludzie, którzy byli wrogami de facto religii chrześcijańskiej, religii katolickiej, którym by się nie udało zaistnieć w kościele nawet na największych szczytach. A to już jest opowieść na inne spotkanie – dodaje na koniec autorka Bękartów judaizmu.
Amerykański komentator polityczny Ben Shapiro, podczas swojego wystąpienia na wydarzeniu Turning Point USA powiedział, że osoby niebędące Żydami mogą osiągnąć niebo poprzez przestrzeganie praw noachickich, zamiast przyjmowania Jezusa Chrystusa. To kolejna osoba z obozu Trumpa, która wprost odrzuca chrześcijaństwo i przechodzi na radykalne pozycje żydowskiego pucybuta, który wierzy, że życie wieczne może osiągnąć wyłącznie poprzez służenie Żydom.
Zwolennik Trumpa popiera prawa noachickie zamiast Ewangelii. „Nie wierzymy, że trzeba być Żydem, żeby dostać się do nieba” — powiedział dość rozsądnie Shapiro. Zaraz jednak dodał: „Jeśli nie jesteś Żydem, wystarczy, że będziesz przestrzegać siedmiu podstawowych zasad. Nazywają się one prawami noachickimi”.
Następnie Shapiro wymienił „siedem podstawowych zasad”, obejmujących zakazy zabójstwa, porwania, niemoralności seksualnej, kradzieży, spożywania mięsa żywego zwierzęcia oraz bluźnierstwa. „Jeśli przestrzegasz tych zasad, trafiasz do nieba” — oświadczył.
Jego oświadczenie spotkało się z ostrą krytyką wewnątrz obozu Trumpa. Zwolennik prezydenta, pastor Joel Webbon odpowiedział, zwracając uwagę na rażącą sprzeczność między prawami noachickimi, a chrześcijańskim Objawieniem.
„Jednym z praw noachickich jest zakaz bluźnierstwa. Tymczasem Żydzi uważają, że bluźnierstwem jest to, iż Jezus twierdził, że jest Bogiem” — przypomniał. „Z pewnością zatem również chrześcijanie wierzący, że Jezus jest Bogiem, dopuszczaliby się bluźnierstwa. A więc nie trzeba być Żydem, żeby dostać się do ich nieba… Ale wygląda na to, że trzeba przestać być chrześcijaninem”.
Katolicka działaczka Carrie Prejean Boller skrytykowała zapraszanie Shapiro na wydarzenia Turning Point USA związane z nieżyjącym już Charliem Kirkiem. Napisała, że Kirk „mówił, iż chciałby zostać zapamiętany jako człowiek odważny w swojej wierze”, i zapytała, dlaczego Erika Kirk miałaby pozwalać, aby „jeden z wrogów Charliego — ktoś, kto nienawidzi Chrystusa — wchodził na scenę i próbował przekonywać ludzi, by zostali Żydami”. „Zastąpienie przesłania Charliego, skoncentrowanego na Chrystusie, antychrześcijańskim przesłaniem Bena mówi samo za siebie” — stwierdziła.
Następnie, jeszcze mocniej naciskając na Shapiro, zadała mu pytanie: „Jeśli chrześcijanin mówi, że Jezus jest Bogiem, czy według praw noachickich jest to bluźnierstwo? I czy Talmud mówi, że karą za to jest śmierć?”.
Rabini na ogół interpretują prawa noachickie jako zakazujące oddawania czci Jezusowi Chrystusowi, a tym samym Trójcy Świętej. Ma to wynikać z zakazu oddawania czci „bożkom”. Na istnienie takich przekonań ma wskazywać sposób, w jaki izraelscy Żydzi traktują chrześcijan w Izraelu. Przyjęli świadomą politykę niszczenia, grabienia i bezczeszczenia kościołów w Palestynie już podczas wojny z 1948 roku. Kontynuowali tę politykę po jej zakończeniu, kiedy powstało państwo Izrael.
Również obecnie pojawiają się ataki radykalnych żydowskich grup w Jerozolimie. Obejmują one plucie na chrześcijan, osobliwie kapłanów i siostry zakonne, zakłócanie ich modlitw, dopuszczanie się wobec nich poważnych aktów przemocy, wybijania szyb i podpalenia ich własności. Przedstawiciele władz kościelnych wielokrotnie potępiali takie działania.
W lutym 2023 roku franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej poinformowali, że radykalny Żyd wszedł do Kościoła, po czym zrzucił statuę Chrystusa i oszpecił twarz figury. Sprawca został następnie „obezwładniony przez opiekuna sanktuarium”, który przytrzymał go do czasu przybycia policji. Podczas ataku napastnik krzyczał: „W Jerozolimie nie mogą znajdować się bożki, to święte miasto”.
Zwolennik radykalnego żydo-nazizmu, rabin Josef Mizrachi wprost określił chrześcijan mianem „czcicieli bożków” i stwierdził, że zgodnie z Torą „nie mają oni prawa żyć. „Nie-Żyd, który oddaje pokłon bożkowi, który wierzy w J.C. (Jezusa Chrystusa), zasługuje na karę śmierci” – powiedział w nagraniu YouTube.
=================================
NASZ KOMENTARZ: Rozpowszechnianie praw noachickich to bardzo sprytna zagrywka, mająca przedstawić Żydów jako ugodowych humanistów, promujących uniwersalny porządek religijno-moralny. Jego konsekwencje zależą jednak przede wszystkim od interpretacji zakazu bałwochwalstwa oraz sposobu traktowania osób odrzucających te zasady. Szczególnie istotne jest zrozumienie, że o ile Żydzi przedstawiają prawa noachickie jako uniwersalny kodeks etyczny, jednocześnie pojawiają się postulaty ich przymusowego egzekwowania. Dopiero oba te fakty pozwalają ujawnić rzeczywiste ambicje żydostwa.
Cel jest ten sam co zwykle – panowanie nad światem.
Zdjęcie : „konserwatysta” Ben Shapiro (pierwszy z lewej) ze swoimi nowymi kolegami w Jerozolimie.
Papież zwrócił szczególną uwagę na «Wyznanie Augsburskie» – dokument z 1530 roku, który stał się podstawowym wyznaniem wiary ruchu luterańskiegowikipedia.org/wiki/Wyznanie_augsburskie.
Leon XIV wezwał katolików i luteranów do odzyskania wspólnego dziedzictwa „apostolskiego i przed-wyznaniowego” w drodze „ku pełnej, widzialnej jedności”. press.vatican.va/salastampa/en/bollettino/pubblico
1 października 2026 papież Leon XIV przyjął przedstawicieli Światowej Federacji Luterańskiej w prywatnej bibliotece Pałacu Apostolskiego. Papież stwierdził, że ekumeniczna droga katolików i luteranów powinna zmierzać ku „odnowionej wspólnocie w wierze apostolskiej, w sakramentach i w posługach”. Wśród obecnych byli prezes Światowej Federacji Luterańskiej Henrik Stubkjær oraz kardynał Kurt Koch, prefekt watykańskiej Dykasterii ds. Promowania Jedności Chrześcijan.
„Rok 2030, w którym przypada 500-lecie wyznania augsburskiego, może stać się właśnie taką wspólną chwilą: głębokim doświadczeniem ekumenicznym, które może tchnąć nową energię i radość w nasze działania zmierzające ku pełnej, widzialnej jedności” – powiedział papież Leon.
Papież zwrócił szczególną uwagę na Wyznanie augsburskie, dokument z 1530 roku, który stał się fundamentalnym wyznaniem wiary ruchu luterańskiego. Według papieża jego pierwotnym celem nie było ustanowienie odrębnego wyznania, ale dążenie do pojednania w obrębie Kościoła zachodniego.
„Kiedy 25 czerwca 1530 r. w Augsburgu odczytano Confessio Augustana, jedność Kościoła zachodniego była zagrożona, ale jeszcze nie została zniszczona” – powiedział. Cytując Jana Pawła II, Leon XIV dodał, że jej XVI-wieczni autorzy zamierzali dać świadectwo swojej wierze w „jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół”.
Leo dodał również, że dopiero później uznano ten dokument za element procesu podziałów związanych z rozłamem wyznaniowym. W perspektywie 500-lecia, które przypada w 2030 roku, stwierdził, że katolicy i luteranie powinni dążyć do odzyskania tego, co nazwał „ekumenicznym potencjałem sprzed rozłamu wyznaniowego”.
„Z całego serca apeluję do wszystkich wierzących, a zwłaszcza do teologów, aby skupili swoje myśli na Chrystusie i Jego Ewangelii” – powiedział papież. Wezwał do powrotu „do wiary wczesnego Kościoła i Ojców Kościoła”, aby na nowo odkryć „apostolskie i przedwyznaniowe dziedzictwo, które prawdziwie jednoczy nas jako braci i siostry w Chrystusie”.
Papież podkreślił również postęp teologiczny osiągnięty w ramach dialogu katolicko-luterańskiego w ostatnich dziesięcioleciach. Jako ważny kamień milowy wymienił Wspólną deklarację w sprawie doktryny usprawiedliwienia, podpisaną w 1999 roku, a także wcześniejsze wspólne dokumenty dotyczące Eucharystii, posługi w Kościele oraz dróg prowadzących do głębszej łączności.
Leon XIV przypomniał wreszcie przemówienie papieża Franciszka wygłoszone w 2021 roku przed Światową Federacją Luterańską, w którym Franciszek opisał ekumenizm jako „drogę łaski”, a nie jako „dyplomację kościelną”.
W 2030 roku minie 500 lat od przedstawienia Wyznania augsburskiego w Augsburgu 25 czerwca 1530 roku. Dopuszczając, że «Wyznanie augsburskie» nie miało na celu podzielenia Kościoła, to mimo to odrzucało ono szereg ważnych doktryn, które już wcześniej zostały oficjalnie zdefiniowane przez Kościół.
!Wyznanie” z 1530 r., sporządzone przez teologa luterańskiego Filipa Melanchtona i przedstawione katolickiemu cesarzowi Karolowi V, miało na celu wykazanie, że jego zwolennicy zajmowali się tym, co postrzegali jako „nadużycia teologiczne i kościelne”, przywracając jednocześnie wiarę i praktyki „wczesnej wspólnoty chrześcijańskiej”.
Owe „nadużycia” stanowiły szereg doktryn i praktyk od dawna obowiązujących w Kościele Katolickim, w tym przyjmowanie Komunii Świętej pod jedną postacią, celibat kapłański, ofiarny charakter Mszy Świętej, tradycyjne rozumienie spowiedzi sakramentalnej i pokuty oraz pewne aspekty relacji między władzą kościelną a świecką.
Odpowiedź Kościoła Katolickiego pojawiła się w postaci„Confutatio Augustana” – szczegółowego opracowania przygotowanego przez teologów papieskich i przedstawionego władzom cesarskim. Dokument ten systematycznie odnosił się do twierdzeń luterańskich i wzywał do przestrzegania pełnego nauczania katolickiego. Wiele kwestii teologicznych poruszonych w tej wymianie poglądów zostało później dokładniej zbadanych przez Sobór Trydencki, który przedstawił ostateczną odpowiedź Kościoła na wyzwania związane z rewolucją protestancką.
Wypowiedź papieża Leona XIV nawiązywała do uwag, które już wcześniej w tym roku zgłosił arcybiskup Flavio Pace, sekretarz Dykasterii ds. Promowania Jedności Chrześcijan. W wywiadzie udzielonym 22 stycznia 2026 r. serwisowi Vatican News z okazji Tygodnia Modlitwy o Jedność Chrześcijan Pace pochwalił „Confessio Augustana” z 1530 r. jako znaczącą próbę znalezienia wspólnej płaszczyzny porozumienia między katolikami a rodzącym się ruchem protestanckim. Zasugerował już wówczas, że dokument ten “mógłby służyć jako cenny punkt odniesienia dla refleksji ekumenicznej w przededniu jego pięćsetnej rocznicy w 2030 r.”
KRAKÓW (LifeSiteNews) – Heterodoksyjny polski kardynał powiedział, że katolicy powinni odczytywać „całą Tradycję Kościoła w świetle” Soboru Watykańskiego II.
3 października kardynał Grzegorz Ryś, arcybiskup krakowski, wypowiedział szereg uderzających uwag o relacji między Tradycją a Vaticanum II w rozmowie z dr. Konstantym Pilawą podczas spotkania z cyklu „Teologia przy winie” Klubu Jagiellońskiego. Wywiad opublikował następnie polski portal katolicki Gość.pl.
„Trzeba czytać całą tradycję Kościoła w świetle nauczania Soboru. Tak pozostajemy w Kościele” – powiedział Ryś. „Bardzo niepokoi mnie odrzucanie Soboru. Dziś nie brakuje postaw, które o wszystko obwiniają Sobór”.
„Sobór nie był odejściem od Tradycji. Był powrotem do tego nurtu Tradycji, który jest najstarszy i wyznacza miarę” – dodał.
Ryś został kardynałem z nominacji papieża Franciszka w 2023 roku, a w 2025 roku papież Leon XIV mianował go arcybiskupem krakowskim, czyli metropolitą dawnej diecezji przyszłego papieża Jana Pawła II. Uchodzi powszechnie za jednego z najbardziej progresywnych biskupów w kraju i bywa określany jako „człowiek papieża Franciszka” w Polsce.
Kardynała zapytano, czy podobny problem może pojawić się wśród katolików związanych z Kościołem „otwartym” lub „progresywnym”, mianowicie skłonność do utożsamiania katolickiej Tradycji z Vaticanum II przy pomijaniu tego, co je poprzedzało. Ryś odpowiedział, definiując tę różnicę przede wszystkim w kategoriach miłosierdzia.
„Kościół otwarty to Kościół miłosierny; nie ma innego otwartego Kościoła. Kościół zamknięty to Kościół niemiłosierny” – powiedział.
Ryś przyznał, że „Kościół otwarty”, z którym jest zwykle kojarzony, sam może zamknąć się na odmienne opinie. Zakończył tę wymianę zdań, przywołując polskiego filozofa i kapłana Józefa Tischnera: „Może masz rację, ale co z tego dobrego wynika?”
Co najważniejsze, kardynał mówił o odrodzeniu Akcji Katolickiej w Polsce. Stwierdził, że jej tradycyjna duchowość opierała się na obrazie Chrystusa Króla, podczas gdy Vaticanum II przedstawił Chrystusa Sługę jako podstawę rozwoju duchowości. Z tego powodu, jak argumentował, Akcji Katolickiej nie można po prostu odtworzyć według wcześniejszego wzoru bez wypracowania nowych ram teologicznych i duchowych.
W odniesieniu do zarzutów wobec Karola Wojtyły dotyczących jego postępowania w sprawach wykorzystywania seksualnego Ryś argumentował, że Jana Pawła II nie należy oceniać wyłącznie według współczesnej wiedzy o wykorzystywaniu seksualnym. Przypomniał, że w 2000 roku polski papież wezwał Kościół do rachunku sumienia z przeszłości, w tym z nadużyć popełnianych w imię wiary, antysemityzmu i pogardy dla kobiet.
Ryś powiedział, że Wojtyła był „z pewnością wielkim człowiekiem”, ale zakwestionował, czy można było rozsądnie oczekiwać, że o pół wieku wyprzedzi współczesne „rozumienie” wykorzystywania seksualnego i jego zapobiegania. Dodał, że Jan Paweł II wykazał zdolność uczenia się w miarę stykania się z tym problemem i rozwijał swoje rozumienie tego, jak Kościół powinien na niego odpowiadać.
Mówiąc o przyszłości, Ryś wyraził nadzieję, że Kościół w Polsce będzie coraz bardziej funkcjonował poprzez „żywe, braterskie, małe wspólnoty” skupione wokół Ewangelii i Eucharystii. Opisał to nie jako nieuchronny skutek spadku liczby wiernych, lecz jako świadomy wybór innego modelu życia Kościoła. Powiązał tę wizję z synodalnym procesem Kościoła i stwierdził, że da się ją pogodzić z ideą Kościoła „masowego” czy „ludowego”.
„Nie musi to być wynikiem okoliczności zewnętrznych. Przeciwnie, powinno to być wynikiem świadomego, wolnego wyboru Kościoła” – powiedział Ryś.
„Odchodzimy od modelu Kościoła, który jest urzędem, tylko administracją, strukturą, tłumem. Przechodzimy do obrazu Kościoła, w którym każdy, ponieważ jest ochrzczony, czuje się odpowiedzialny, włącza się, bo to jest jego wspólnota; nie jest tym, który chodzi do kościoła, lecz kimś, kto tworzy Kościół” – zakończył kardynał.
Terminy te coraz częściej pojawiają się w dokumentach Kościoła, debatach politycznych i dyskusjach o nowych technologiach. Oto, co właściwie oznaczają, skąd się wywodzą i dlaczego mają znaczenie.
Zanim zaczniemy: w tym artykule transhumanizm i posthumanizm przedstawione są na ich własnych zasadach, z szeroko rozumianej świeckiej i filozoficznej perspektywy. Celem jest najpierw zrozumienie, co rzeczywiście głoszą te nurty, a dopiero potem ich ocena. W końcowej części krótko przedstawiono miejsce myśli katolickiej — a konkretnie nauczania papieża Leona XIV — wobec obu tych kierunków.
Dwa pojęcia coraz częściej pojawiają się w dokumentach watykańskich, encyklikach papieskich i debatach dotyczących etyki technologii: transhumanizm i posthumanizm. Niekiedy używa się ich zamiennie, czasem są ze sobą mylone, a często także błędnie rozumiane. Nie oznaczają tego samego. Łączy je zainteresowanie tym, co dzieje się z człowiekiem w epoce gwałtownie rozwijających się technologii. Wyrastają jednak z różnych tradycji intelektualnych, przedstawiają odmienne argumenty i mają inne konsekwencje.
Skąd wzięły się te idee?
Termin „transhumanizm” stworzył biolog Julian Huxley — brat Aldousa Huxleya, autora Nowego wspaniałego świata — w eseju z 1957 roku zatytułowanym po prostu „Transhumanism”. Huxley twierdził, że człowiek może i powinien wykorzystywać naukę oraz technologię do przekraczania swoich obecnych ograniczeń biologicznych.
Idea ta miała wcześniejsze źródła: można ich szukać w oświeceniowym przekonaniu o możliwości doskonalenia człowieka, w wizji Francisa Bacona, który postrzegał naukę jako narzędzie podporządkowania sobie natury, a także w koncepcji Übermenscha Nietzschego. Transhumaniści zwykle jednak ostrożnie podchodzą do tego ostatniego związku, z oczywistych względów historycznych.
Współczesny ruch transhumanistyczny ukształtował się w latach 80. i 90. XX wieku, głównie w Kalifornii. Max More, urodzony w Wielkiej Brytanii filozof, który osiadł w Los Angeles, założył w 1991 roku Extropy Institute i rozwinął koncepcję, którą określał mianem „ekstropianizmu”. Jej podstawą były takie idee jak nieustanny postęp, samodoskonalenie, praktyczny optymizm i inteligentne wykorzystanie technologii.
W 1998 roku oksfordzki filozof Nick Bostrom — dziś prawdopodobnie najbardziej wpływowy myśliciel transhumanistyczny — współtworzył World Transhumanist Association, później przemianowane na Humanity+, które zapewniło temu ruchowi zaplecze akademickie i organizacyjne.
Bostrom definiuje transhumanizm jako „sposób myślenia o przyszłości oparty na założeniu, że obecna postać gatunku ludzkiego nie jest końcem naszego rozwoju, lecz raczej stosunkowo wczesnym jego etapem”. Celem nie jest zastąpienie człowieka, lecz jego udoskonalenie — za pomocą biotechnologii, inżynierii genetycznej, sztucznej inteligencji, a w przyszłości także nanotechnologii — aż do momentu, w którym uda się przezwyciężyć biologiczne ograniczenia związane z chorobami, pogorszeniem sprawności poznawczej i śmiercią.
Posthumanizm ma inną genealogię intelektualną. Termin ten upowszechnił się w latach 90. XX wieku za sprawą takich badaczek jak Donna Haraway — której „Manifest cyborga” z 1985 roku jest jednym z tekstów założycielskich tego nurtu — oraz N. Katherine Hayles. W swojej książce How We Became Posthuman z 1999 roku Hayles analizowała zacieranie granicy między człowiekiem a maszyną w cybernetyce i teorii informacji.
Podczas gdy transhumanizm jest w dużej mierze nurtem angloamerykańskim i nastawionym optymistycznie, posthumanizm czerpie więcej z francuskiej teorii filozoficznej — m.in. z Deleuze’a i Guattariego, Foucaulta czy Derridy — i jest znacznie bardziej sceptyczny, a przynajmniej ambiwalentny, wobec kierunku, w którym prowadzą te przemiany.
Na czym polega różnica?
Najprościej można to ująć tak: transhumanizm chce uczynić człowieka lepszym, podczas gdy posthumanizm pyta, czy człowiek jako trwała kategoria filozoficzna w ogóle jeszcze istnieje.
Transhumanizm jest w istocie „ulepszonym humanizmem”. Bierze projekt oświeceniowy — przekonanie, że dzięki rozumowi i nauce można poprawić ludzką kondycję — i przyspiesza go za pomocą technologii. Wierzy w pojedynczego człowieka, w jego możliwości rozwoju i w wartość tego rozwoju. Jak zauważają jego krytycy, jest przy tym konsekwentnie optymistyczny, niekiedy aż do naiwności. Jego celem jest istota, która pozostaje rozpoznawalnie ludzka, ale jest zarazem inteligentniejsza, zdrowsza, żyjąca dłużej, a w przyszłości być może nawet nieśmiertelna.
Posthumanizm jest bardziej radykalny i filozoficznie bardziej niepokojący. Nie chodzi w nim jedynie o udoskonalenie człowieka. Nurt ten podważa całą koncepcję „człowieka” jako znaczącej i stabilnej kategorii.
Donna Haraway zasłynęła stwierdzeniem, że „wolałaby być cyborgiem niż boginią”. Wyrażała w ten sposób przekonanie, że woli złożoną, hybrydyczną rzeczywistość istoty już uwikłanej w relacje z maszynami od nostalgicznej wizji czystej i autonomicznej natury ludzkiej. Posthumanizm podważa rozróżnienia między człowiekiem a zwierzęciem, człowiekiem a maszyną oraz naturą a kulturą. W swoich najbardziej rozwiniętych postaciach jest krytyką samego humanizmu — a więc założenia, że „człowiek” jest szczególną, uprzywilejowaną kategorią, której należy się szczególna troska moralna.
Kto jest ich głównym przedstawicielem?
Najważniejszymi przedstawicielami transhumanizmu są Nick Bostrom, filozof z Oksfordu, Ray Kurzweil, futurysta związany z Google, Yuval Noah Harari, historyk i autor książki Homo Deus, oraz Eliezer Yudkowsky, teoretyk sztucznej inteligencji. W ostatnich latach jednym z najbardziej widocznych praktycznych przejawów transhumanistycznych ambicji stał się projekt Neuralink Elona Muska, którego celem jest tworzenie interfejsów mózg–komputer wszczepianych do ludzkiej czaszki.
Do najważniejszych przedstawicieli posthumanizmu należą Donna Haraway, badaczka feministycznych studiów nad nauką, N. Katherine Hayles, zajmująca się teorią literatury i cybernetyką, filozofka Rosi Braidotti, autorka książki The Posthuman, oraz Cary Wolfe, badacz literatury. Ich prace są mniej widoczne w przestrzeni komercyjnej niż działalność transhumanistów, ale wywarły znaczący wpływ na sposób, w jaki przedstawiciele nauk humanistycznych myślą o relacji człowieka i technologii.
Dlaczego ma to znaczenie?
Idee te nie są już zamknięte w akademickich seminariach i prezentacjach start-upów z Doliny Krzemowej. Wpływają na decyzje inwestycyjne dotyczące bilionów dolarów, strategie rządowe dotyczące sztucznej inteligencji, politykę bioetyczną, a także na sposób, w jaki przedstawiciele największych firm technologicznych postrzegają samych siebie i przyszłość człowieka.
Kiedy Elon Musk mówi o przekształceniu ludzkości w gatunek „multiplanetarny” jako sposobie na zapewnienie jej przetrwania albo o połączeniu człowieka ze sztuczną inteligencją, aby uniknąć „pozostania w tyle” za superinteligencją, porusza się w ramach myślenia zasadniczo transhumanistycznego. Kiedy natomiast badacze twierdzą, że granica między człowiekiem a maszyną już tak bardzo się zatarła, że straciła znaczenie, mamy do czynienia z posthumanizmem.
Pytania, które stawiają oba te nurty, są rzeczywiste i ważne. Czy powinniśmy wykorzystywać technologie genetyczne do eliminowania chorób dziedzicznych? Czy należy rozwijać interfejsy mózg–komputer, które zwiększałyby ludzkie możliwości poznawcze? W którym momencie udoskonalenie człowieka staje się jego przekształceniem? Kiedy istota powstała dzięki tym technologiom przestaje być człowiekiem w jakimkolwiek znaczącym sensie — i czy ma to znaczenie?
Jakie są ich słabe strony?
Oba nurty mają istotne słabe punkty, na które wskazują zarówno ich świeccy, jak i religijni krytycy.
Najbardziej podstawowy zarzut wobec transhumanizmu dotyczy tego, kto będzie korzystał z jego osiągnięć. Proponowane technologie — udoskonalenia genetyczne, wydłużanie życia czy zwiększanie możliwości poznawczych — przynajmniej początkowo będą niezwykle kosztowne. W rezultacie zamiast udoskonalenia ludzkości może dojść do powstania nowego rodzaju nierówności: między tymi, których stać będzie na „udoskonalanie” siebie, a tymi, których nie będzie na to stać.
Leon Kass, bioetyk i były przewodniczący Prezydenckiej Rady ds. Bioetyki za prezydentury George’a W. Busha, określił to mianem „zniesienia człowieka”, nawiązując do określenia C.S. Lewisa. Chodzi o ryzyko, że projekt udoskonalania człowieka, jeśli będzie realizowany bez moralnych ograniczeń, doprowadzi do zniszczenia właśnie tego, co miał udoskonalić — człowieczeństwa.
Drugą słabością jest stosunek transhumanizmu do śmierci. Transhumanizm traktuje śmierć jako problem, który należy rozwiązać, niemal jak błąd konstrukcyjny wymagający naprawy. Tymczasem założenie, że śmierć jest po prostu czymś złym, a nieśmiertelność — czymś jednoznacznie pożądanym, jest z filozoficznego punktu widzenia znacznie bardziej dyskusyjne, niż zwykle przyznają transhumaniści.
Słynny argument Bernarda Williamsa głosił, że nieśmiertelność mogłaby być nie błogosławieństwem, lecz przekleństwem: życie pozbawione kresu stałoby się w końcu nie do zniesienia, ponieważ ludzkie motywacje są związane z doświadczeniem skończoności. Argument ten do dziś nie doczekał się przekonującej odpowiedzi.
Najgłębszy problem posthumanizmu polega na tym, że podważając „człowieka” jako stabilną kategorię, podważa on zarazem samo pojęcie ludzkiej godności, na którym ostatecznie musi opierać się każda etyka technologii. Jeśli nie ma znaczącej różnicy między człowiekiem a istotą nie-ludzką, trudno wyjaśnić, dlaczego człowiekowi należy się szczególna ochrona moralna — albo dlaczego cierpienie osoby miałoby mieć większe znaczenie niż nieprawidłowe działanie maszyny. Posthumanizm potrafi z dużą subtelnością opisywać zacieranie granic, trudniej natomiast przychodzi mu odpowiedź na pytanie, dlaczego miałoby nas to obchodzić.
Drugą słabością jest tendencja do tego, co krytycy nazywają „techno-determinizmem” — przekonania, że skoro granica między człowiekiem a maszyną już się zaciera, to musi i powinna zacierać się jeszcze bardziej, a sprzeciw wobec tego procesu jest jedynie wyrazem nostalgii. To jednak nie wynika logicznie z samego faktu zachodzenia takiego procesu. To, że coś się dzieje, nie oznacza jeszcze, że jest to pożądane.
Gdzie w tym wszystkim znajduje się Leon XIV?
Stosunek papieża Leona XIV do tych zagadnień cechuje poczucie pilności. W encyklice Magnifica Humanitas, poświęconej sztucznej inteligencji, oraz w dokumencie Międzynarodowej Komisji Teologicznej Quo Vadis, Humanitas? — oba dokumenty bezpośrednio odnoszą się do transhumanizmu i posthumanizmu — stanowisko katolickie nie sprowadza się ani do prostego odrzucenia postępu technologicznego, ani do jego bezkrytycznej akceptacji.
Krytyka transhumanizmu ze strony Kościoła dotyczy jego antropologii: założenia, że człowiek jest w istocie zbiorem zdolności, które należy nieustannie udoskonalać, zamiast osobą — jednością ciała i duszy — której godność poprzedza i stanowi podstawę wszelkich osiągnięć. Krytyka posthumanizmu dotyczy natomiast jego epistemologii: podważenie człowieka jako stabilnej kategorii usuwa zarazem fundament, na którym opiera się moralna troska o osoby.
Wobec obu tych nurtów tradycja katolicka proponuje nie statyczne ani nostalgiczne rozumienie natury ludzkiej, lecz rozumienie dynamiczne. Człowiek jest powołany do rozwoju, do kształtowania świata oraz wykorzystywania swojej inteligencji i kreatywności w służbie dobru wspólnemu. Ten rozwój ma jednak swój porządek i cel — jest podporządkowany godności każdej osoby, dobru wspólnoty i temu, co Leon XIV podczas audiencji 23 września określił jako postęp „ożywiany i kierowany przez miłość”. W obliczu każdej nowej technologii tradycja ta powraca więc do pytania nie tylko: „czy możemy?”, lecz także: „dla kogo?”
Komensky, UNESCO i droga ku religijnemu indyferentyzmowi
Co łączy XVII-wiecznego protestanta Jana Amosa Komenskyego z UNESCO i dlaczego katolik powinien z niepokojem patrzeć na papieską wizytę w tej instytucji? 25 września 2026 roku papież Leon XIV odwiedził paryską siedzibę UNESCO. Sam fakt spotkania papieża z przedstawicielami międzynarodowej organizacji nie musiałby budzić szczególnych zastrzeżeń. Kościół zawsze prowadził dialog z ludźmi i instytucjami, także z tymi, którzy nie podzielają wiary katolickiej. Problem pojawia się wtedy, gdy dialog przestaje być okazją do głoszenia prawdy, a zaczyna oznaczać przyjęcie języka i założeń strony przeciwnej.
Właśnie dlatego szczególnie interesujący jest patron duchowy, którego UNESCO samo wskazuje jako jednego ze swoich poprzedników: Jan Amos Komensky (Comenius).
We współczesnych opracowaniach Komensky przedstawiany jest zazwyczaj jako wielki reformator szkolnictwa, zwolennik powszechnej edukacji i prekursor międzynarodowej współpracy oświatowej. Jean Piaget, którego tekst o Komenskym został opublikowany przez UNESCO, rzeczywiście wskazywał go jako prekursora m.in. edukacji międzynarodowej. Co jednak znamienne, Piaget widział w jego projekcie znacznie więcej niż tylko reformę metod nauczania.
Komensky marzył o powszechnej reformie rodzaju ludzkiego. Edukacja miała być jednym z podstawowych narzędzi przebudowy społeczeństwa, a jego projekty obejmowały również ponadnarodową organizację wiedzy, współpracę polityczną i religijne pojednanie chrześcijan.
Nie mamy więc do czynienia wyłącznie z pytaniem: jak lepiej uczyć dzieci? Chodzi o znacznie bardziej ambitny projekt: jak poprzez edukację, organizację wiedzy i ponadnarodową współpracę przekształcić całą ludzkość? I właśnie tutaj zaczyna się problem, którego nie można przemilczeć.
Człowiek, którego Kościół nie był „centrum”
Komensky był protestantem, związanym z Jednotą Braci Czeskich. Nie uznawał autorytetu Kościoła katolickiego ani papieskiego prymatu. Co więcej, jego eschatologiczne pisma zawierają zdecydowanie antyrzymskie treści. W wydanym w 1657 roku Lux in tenebris Komensky zebrał i opublikował proroctwa oraz wizje Christophora Kottera, Krystyny Poniatowskiej i Mikołaja Drabika. Samo dzieło zachowało się w wydaniu z 1657 roku, a współczesne opracowania dokumentują jego profetyczny i millenarystyczny charakter.
Co jeszcze bardziej znamienne, Komensky angażował te proroctwa w bieżącą walkę polityczno-religijną. Historyczne opracowania wskazują, że oczekiwał upadku Habsburgów i wiązał swoją wizję przyszłości z triumfem protestantyzmu. Nie jest zatem uczciwe przedstawianie Komenskyego wyłącznie jako niewinnego poprzednika współczesnej pedagogiki. Był teologiem protestanckim, millenarystą, autorem wizjonerskich i profetycznych dzieł oraz człowiekiem zaangażowanym w wielki projekt religijno-politycznej przemiany Europy. Wielkość jako pedagoga nie może być więc wykorzystywana do wymazania jego zasadniczej wizji religijnej.
Od pansofii do światowego systemu edukacji
W projekcie Komenskyego szczególne miejsce zajmowała pansophia – idea powszechnej wiedzy, która miała objąć całość ludzkiego poznania. Nie chodziło tylko o to, aby człowiek wiedział więcej.
Chodziło o stworzenie uniwersalnego systemu wiedzy, wychowania i organizacji społeczeństwa, który prowadziłby ludzkość ku określonemu celowi. I właśnie dlatego z punktu widzenia katolickiego trzeba zachować szczególną ostrożność.
Katolicyzm nie zna bowiem neutralnego wychowania. Każde wychowanie prowadzi człowieka ku jakiemuś rozumieniu prawdy, dobra, człowieka i jego ostatecznego celu. Jeżeli szkoła nie prowadzi dziecka ku Bogu, nie oznacza to, że jest neutralna. Oznacza to jedynie, że za punkt odniesienia przyjmuje coś innego. Może nim być państwo. Może nim być społeczeństwo. Może nim być nauka. Może nim być ludzkość. Może nim być „postęp”. Ale w każdym przypadku jest to już określona filozofia człowieka.
UNESCO powiedziało to wprost
Tutaj dochodzimy do dokumentu, którego nie trzeba interpretować ani podejrzewać o ukryte intencje. W 1946 roku Julian Huxley, pierwszy dyrektor generalny UNESCO, opublikował broszurę UNESCO: Its Purpose and Its Philosophy. Dokument znajduje się dziś w oficjalnych zasobach UNESCO.
Huxley pisał, że UNESCO nie może opierać swojej filozofii na jednej z konkurujących religii – wymieniając m.in. katolicyzm, protestantyzm, islam, judaizm czy hinduizm. Następnie wskazywał, że filozofia UNESCO powinna mieć charakter „scientific world humanism”, czyli naukowego humanizmu światowego, oraz – co szczególnie istotne – „evolutionary humanism”, humanizmu ewolucyjnego. Nie trzeba dopisywać tutaj żadnej teorii spiskowej. Wystarczy przeczytać dokument.
Według Huxleya podejście ewolucyjne miało pozwalać rozpoznawać pożądane i niepożądane kierunki rozwoju, określać, jakie działania należy wspierać, a jakich unikać, oraz traktować człowieka jako odpowiedzialnego za dalszy postęp ewolucyjny. Z punktu widzenia wiary katolickiej jest to zasadnicza różnica. Katolik nie może uznać ludzkości za najwyższego gospodarza własnego przeznaczenia. Człowiek nie jest sam dla siebie ostatecznym celem. Nie ludzkość jest miarą prawdy. Nie ewolucyjny „postęp” jest najwyższym dobrem. Nie UNESCO określa, które kierunki rozwoju człowieka są „pożądane”.
Ostatecznym celem człowieka jest Bóg, a prawdziwym dobrem człowieka jest życie zgodne z prawem Bożym i osiągnięcie zbawienia. Tutaj pojawia się przepaść między katolickim rozumieniem człowieka a filozofią, którą Huxley proponował UNESCO.
Człowiek czy Chrystus?
W przemówieniu z 25 września Leon XIV mówił wiele o pokoju, sprawiedliwości, edukacji, kulturze, godności człowieka i prawdzie. Są to oczywiście rzeczy same w sobie dobre. Papież przypomniał nawet, że wolność musi być ukierunkowana ku dobru i prawdzie, a edukacja pozbawiona prawdy może stać się narzędziem manipulacji sumieniami. Problem polega na tym, że kiedy przychodzi do przedstawienia źródła tej prawdy, wypowiedź staje się znacznie mniej jednoznaczna.
Leon XIV powiedział: „Dla wiary chrześcijańskiej tajemnica osoby ludzkiej znajduje swoje pełne światło w Chrystusie”. To sformułowanie jest symptomatyczne. Nie: „Chrystus objawia człowiekowi prawdę o nim samym”. Nie: „Jezus Chrystus jest jedynym Zbawicielem człowieka”. Nie: „Kościół katolicki posiada pełnię środków zbawienia”. Lecz: „dla wiary chrześcijańskiej”.
Oczywiście można powiedzieć, że zdanie samo w sobie jest prawdziwe. Chrześcijanin rzeczywiście wierzy, że Chrystus objawia pełnię tajemnicy człowieka. Ale w kontekście przemówienia skierowanego do instytucji, której oficjalna filozofia od początku odrzucała oparcie się na jednej religii, pojawia się pytanie: czy Chrystus został przedstawiony jako prawda obiektywna i powszechna, czy jedynie jako chrześcijańska perspektywa na człowieka? To nie jest drobna różnica. To różnica pomiędzy głoszeniem Ewangelii a prezentowaniem chrześcijaństwa jako jednego z wielu sposobów rozumienia świata.
„Religie” zamiast religii prawdziwej
Jeszcze bardziej znamienny jest dalszy fragment przemówienia. Papież mówi o tym, że „tradycje religijne” mają niezastąpioną rolę kulturową i że religie wyrażają pytania człowieka o początek i cel życia. Następnie mówi o wspólnym poszukiwaniu sensu oraz o narodach, które rozpoznają siebie jako dzieci „tego samego Ojca”. Znów: wiele z tych słów można interpretować w sposób zgodny z katolicką nauką o powszechnym ojcostwie Boga w porządku stworzenia. Ale pozostaje pytanie, którego papież w UNESCO nie postawił wystarczająco jasno:
Czy wszystkie religie prowadzą człowieka do tego samego Boga w ten sam sposób? Katolicka odpowiedź brzmi: nie. Kościół nie głosi, że religie świata są równorzędnymi drogami do prawdy. Chrystus nie jest jednym z wielu nauczycieli religijnych. Ewangelia nie jest jednym z wielu równoprawnych systemów duchowych. Chrystus powiedział: „Ja jestem drogą i prawdą, i żywotem. Żaden nie przychodzi do Ojca, jedno przeze Mnie”. To nie jest język „wspólnego poszukiwania”. To jest język objawionej prawdy.
Papież w domu UNESCO
I dlatego szczególnie niepokojący jest nie tyle sam fakt wizyty Leona XIV w UNESCO, ile sposób, w jaki papież ustawił relację między Ewangelią a współczesnym projektem międzynarodowym.
Papież mówił o UNESCO jako miejscu, w którym ludzkość może zastanawiać się nad sobą, swoją historią i przyszłością. Wyraził także wdzięczność pracownikom organizacji za jej misję promowania pokoju poprzez rozwój ludzkiej sztuki i nauki. Tymczasem sam Huxley pisał, że UNESCO potrzebuje własnej filozofii – i filozofia ta miała być humanistyczna, światowa, naukowa i ewolucyjna.
Czy zatem Kościół przychodzi do UNESCO, aby nawrócić UNESCO na Chrystusa? A może Kościół przychodzi tam jako jeden z uczestników wielkiego światowego dialogu, w którym chrześcijaństwo jest jednym z wielu głosów? To jest pytanie zasadnicze. bo Kościół może i powinien rozmawiać ze wszystkimi, ale nie może zapomnieć, że ma coś więcej niż propozycję dialogu. Ma Ewangelię. Ma Objawienie. Ma prawdę o Bogu. Ma prawdę o człowieku. Ma prawdę o grzechu. Ma prawdę o odkupieniu. I ma imię, które nie może zostać sprowadzone do jednej z wielu tradycji religijnych: Jezus Chrystus.
Nie Komensky jest tutaj najważniejszy
Ostatecznie problem nie polega nawet na tym, że UNESCO fascynuje się Komenskym. Polega na tym, że Kościół katolicki nie powinien przejmować od świata jego wizji człowieka i następnie ubierać jej w chrześcijańską terminologię.
Komensky marzył o powszechnej reformie ludzkości poprzez edukację, wiedzę i ponadnarodową organizację. UNESCO przejęło część tej wizji w świeckiej, humanistycznej formie. Huxley uczynił z niej projekt światowego humanizmu ewolucyjnego. A dziś papież przychodzi do tej instytucji i mówi o pokoju, kulturze, edukacji, ludzkiej godności, wspólnym poszukiwaniu sensu i jednej ludzkiej rodzinie.
Wszystkie te słowa mogą brzmieć pięknie. Ale piękne słowa nie wystarczą. Jeżeli nie prowadzą do Chrystusa, mogą zostać wykorzystane przez każdą ideologię. Pokój bez Chrystusa może stać się jedynie równowagą interesów. Jedność bez prawdy może stać się przymusem. Dialog bez prawdy może stać się relatywizmem. Edukacja bez Boga może stać się tresurą człowieka dla potrzeb państwa albo międzynarodowych instytucji. Kultura bez chrześcijaństwa może zachować piękne formy, ale utracić odpowiedź na pytanie, po co człowiek żyje.
Potrzebujemy nie nowego humanizmu, lecz Chrystusa
Największym błędem współczesnej polityki Kościoła nie jest to, że papież rozmawia ze światem. Błędem jest sytuacja, w której świat zaczyna być traktowany jako nauczyciel Kościoła w sprawach, w których Kościół od dwóch tysięcy lat posiada Objawienie. Chrystus nie powiedział Apostołom: Idźcie i prowadźcie z narodami wspólne poszukiwanie sensu. Powiedział: „Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody”. I dlatego katolik ma prawo oczekiwać od Najwyższego Pasterza czegoś więcej niż pięknych słów o pokoju i godności człowieka.
Ma prawo oczekiwać wyznania prawdy, że Chrystus jest Królem nie tylko ludzkich serc, lecz także prawdy i moralności. Że prawo Boże nie jest prywatną opinią wierzących. Że religia katolicka nie jest jedną z wielu równorzędnych tradycji. Że człowiek nie jest najwyższym sędzią własnego przeznaczenia. Że prawdziwa edukacja nie może być oderwana od prawdy o Bogu. I że żadna międzynarodowa instytucja – choćby posiadała ogromne możliwości oddziaływania na szkoły, kulturę i środki komunikacji – nie ma prawa zajmować miejsca, które należy do Boga.
Komensky chciał reformować świat poprzez powszechną edukację. Huxley chciał budować światowy humanizm ewolucyjny. UNESCO odziedziczyło znaczną część tego języka. Kościół natomiast nie potrzebuje kolejnego projektu przebudowy ludzkości. Potrzebuje powrotu do tego, co zawsze było jego największą siłą: „Jezus Chrystus wczoraj i dziś, tenże i na wieki”. Bo świata nie zbawi ani UNESCO, ani edukacja, ani międzynarodowy dialog. Świat zbawił Chrystus.
Gdyby przeciętny polski katolik potrafił słuchać i czytać ze zrozumieniem oraz wyciągać wnioski… niestety… prawie 40%…
Prawie 40% dorosłych w Polsce ma niski poziom kompetencji rozumienia tekstu. Tak wynika z badania OECD PIAAC 2023, które sprawdza podstawowe umiejętności dorosłych. W debacie publicznej takie wyniki bywają określane jako funkcjonalny analfabetyzm, chociaż precyzyjniej należy mówić o niskich kompetencjach czytania i przetwarzania informacji. /link/
„Podróż nadziei. 60 lat dialogu międzyreligijnego i braterstwa w świetle deklaracji soborowej Nostra aetate”.
Dokument został opublikowany przez stolicę apostolską w 61. rocznicę deklaracji Nostra aetate.
Jak zauważył św. Jan Apostoł w swoich listach, kto nie widzi w Chrystusie Syna Bożego, ten jest antychrystem. I otóż te oczywiste, skądinąd stwierdzenia, zawarte w całej tradycji Kościoła, są obecnie, że tak powiem, zamulane, rozrzedzane, otaczane jakąś taką mgłą nieprawdopodobnej wręcz niejasności, byle tylko ukryć tę podstawową sprawę.
Dokument analizują Paweł Lisicki i Grzegorz Górny
Ocena Pawła Lisickiego
„Dokument ten, tak jak i pozostałe dokumenty tego rodzaju, czyli właśnie związane z Nostra aetate i z jego recepcją, przyjęciem i tak dalej, wykazuje się taką samą dwuznacznością, mętnością, nieokreślonością jak wszystkie inne pozostałe.
Wzywa się tam w nim cały czas na przykład do walki z antysemityzmem. To jest bardzo mocno podkreślone, nigdzie nie definiując na czym ten antysemityzm polega.
Mówi się o korzeniach judaizm, biblijnych korzeniach czy judaistycznych korzeniach chrześcijaństwa, tak dokładnie to pada, ale nie wprowadza się podstawowego i kluczowego rozróżnienia między judaizmem biblijnym i judaizmem post biblijnym, czyli judaizmem talmudycznym. A nie wprowadzając takiego rozróżnienia, wprowadza się w związku z tym gigantyczny chaos, bo cały spór dotyczy tego, czy judaizm ten obecny można uznać za prawowitego dziedzica judaizmu biblijnego, czy też odwrotnie, tym prawowitym dziedzicem judaizmu biblijnego jest chrześcijaństwo.
Łatwo zauważyć, że to co ja tutaj mówię w ciągu paru zdań, nie znajduje się w żadnym z tych dokumentów, o których mówimy, których powstała cała masa, cały stos i tak dalej. A dlaczego się nie znajduje? No właśnie dlatego się nie znajduje, że ten najważniejszy element, który by sprawił, że trzeba by było stwierdzić, że post biblijny judaizm współczesny jest religijnym błędem i zafałszowaniem, ze względu na to, że chce się utrzymać dobre relacje ze środowiskami żydowskimi, nie może się pojawić”.
Dlaczego nie można? Paweł Lisicki odpowiada:
„Bo to byłaby obraza. Nie można komuś powiedzieć, czy coś jest prawdą. Pan redaktor, słusznie… ja się bardzo cieszę, że pierwsze miejsce w tym konkursie zajęło słuchowisko prawda, nie będziesz miał Bogów cudzych przede mną, ale właśnie gdyby dzisiejsi chrześcijanie trzymali się tej zasady, nie będziesz miał Bogów cudzych przede mną, to dialog z judaizmem byłby niemożliwy.
Ponieważ jedyny Bóg, którego chrześcijaństwo zna, którego uznaje, to jest Bóg, który jest w Trójcy Świętym Bogiem jedynym. I to jest ten Bóg, o którym Pan Jezus mówił, że Ja i Ojciec jedno jesteśmy. Kto widzi mnie, widzi Ojca.
Jak zauważył zresztą z kolei św. Jan Apostoł w swoich listach, kto nie widzi w Chrystusie Syna Bożego, ten jest antychrystem. Nawet takie pada stwierdzenie. I otóż te oczywiste, skądinąd stwierdzenia, zawarte w całej tradycji Kościoła, są obecnie, że tak powiem, zamulane, rozrzedzane, otaczane jakąś taką mgłą nieprawdopodobnej wręcz niejasności, byle tylko ukryć tę podstawową sprawę.
Pod tym względem obecny dokument, o którym mówimy, niczym nie różni się od poprzednich, nie wprowadza żadnych daleko idących zmian, pozostaje cały czas w tej samej mętnej wodzie, w tej mętnej wodzie każdy może sobie wyłowić co chce”.
Właśnie przyszła z druku książka „Polityka żydowska”, autorstwa śp. Mariana Miszalskiego oraz mojego, gdy znów odezwał się do mnie członek żydowskiej loży B’nai B’rith, który już wcześniej starał się mnie przekonać, że zdradziłem wolnościowość na rzecz nacjonalizmu i że to bardzo niedobra jest, że tak się stało.
Postanowiłem przeprowadzić z nim szczegółową rozmowę, by dociec, skąd wziął taki dziwny zarzut. W jej trakcie doszliśmy do konkluzji, której zresztą od razu się spodziewałem. Mój rozmówca przyznał, że to on jest nacjonalistą (żydowskim oczywiście) i moja wolnościowość okazała się dla niego zbyt mało filosemicka.
Rozmowa – którą znajdą Państwo wewnątrz numeru – dokładnie potwierdza tezę zawartą w mojej i Mariana Miszalskiego książce, która głosi, że w przypadku Żydów, nawet jeśli sytuują się w obrębie oddziaływania i wyznawania rozmaitych poglądów, zawsze istnieje ideologiczna część wspólna, której główną osią jest przyświadczanie o potrzebie prowadzenia polityki żydowskiej.
Każdą ideologię czy doktrynę traktują przez jej pryzmat. Tak więc dla nich socjalizm musi być żydowski, libertarianizm też musi być żydowski, a nacjonalizm – to już wyłącznie i na sto procent. Stąd postawiony mi zarzut zdrady wolnościowości. W przekonaniu mojego rozmówcy po prostu moja wolnościowość nie jest zgodna z wymogami polityki żydowskiej. Czyli tak naprawdę to nie był zarzut dotyczący wolnościowości, tylko żydowskości tej wolnościowości.
Z tego powodu uważam, że przyjmowanie przedstawicieli takich organizacji jak B’nai B’rith przez polskie ambasady – a od mojej krytyki takiego spotkania w Londynie zaczęła się ta dyskusja – jest skandalem, bo najczęściej odbywa się to bez świadomości, z kim właściwie odbywa się to spotkanie. Po prostu polskie ambasady, jeżeli mają spotykać się z jakimiś nacjonalistami, to powinny ograniczyć się do nacjonalistów polskich, a nie przyjmować nacjonalistów żydowskich i się jeszcze tym chwalić. Polecam dokładną lekturę tej rozmowy, bo rzadko można spotkać się z taką szczerością i otwartością argumentacji.
Tymczasem udało nam się – a wiedzą Państwo, jakie ciągle mamy z tym historie – wynająć salę na XIX Konferencję Prawicy Wolnościowej. Tym razem odbędzie się ona w nowym miejscu, choć nadal w centrum Warszawy, przy ulicy Kolejowej. Zaczynamy szykować program, zapraszać gości – szczegóły przedstawię w kolejnym numerze – w każdym razie proszę szykować sobie wolny czas 28 i 29 listopada.
W tym roku planujemy mocny finisz książkowy – z Targami Książki bez Cenzury objedziemy pół Polski oraz wydamy drugi tom „Alfabetu Michalkiewicza”, książkę zawierającą wywiady z prof. Bogusławem Wolniewiczem oraz – uwaga – specjalny tom poświęcony językowi i retoryce Grzegorza Brauna. Informacje o kolejnych punktach naszego objazdu będziemy podawać na bieżąco. Serdecznie zapraszam do udziału w naszych imprezach!
Zanim Donald Trump i Izrael zaatakowali Iran, Jeffrey Epstein był najpopularniejszym tematem na świecie. Nietrudno zrozumieć dlaczego.
Epstein przykuł uwagę opinii publicznej nie tylko dlatego, że jego sprawa ujawniła skalę korupcji i braku odpowiedzialności elit, ale także dlatego, że najbardziej znany pedofil na świecie był niemal na pewno informatorem izraelskiego wywiadu. Ten fakt nadaje zupełnie nowy, geopolityczny wymiar i tak już zawiłej i złożonej sadze Epsteina.
Ale Epstein nie jest odosobnionym przypadkiem. Przez dziesięciolecia Izrael służył jako schronienie dla przestępców seksualnych, podczas gdy rząd USA przymykał na to oczy. Sojusznicy Izraela na amerykańskiej prawicy chrześcijańskiej konsekwentnie zachowywali w tej sprawie wyraźne milczenie.
Uchodźcy, „naprawiacze” i lata opóźnień
Prawo, które uczyniło Izrael bezpieczną przystanią dla przestępców
W 1978 roku Izrael zakazał ekstradycji własnych obywateli. Ustawa, uchwalona za czasów premiera Menachema Begina, miała chronić Żydów przed wrogimi sądami, ale później stworzyła lukę prawną, która pozwalała obywatelom Izraela oskarżonym o przestępstwa za granicą uniknąć ekstradycji.
We wrześniu 1997 roku Samuel Sheinbein zabił 19-letniego Alfredo Enrique Tello Jr. w stanie Maryland i uciekł do Izraela, gdzie złożył wniosek o obywatelstwo izraelskie, ponieważ jego ojciec urodził się w Izraelu, chroniąc go w ten sposób przed ekstradycją do Stanów Zjednoczonych. Jego ojciec, Sol, prawnik posiadający podwójne obywatelstwo, zapewnił mu paszport i bilet lotniczy do Tel Awiwu, a sprawa ta stała się ważnym precedensem w izraelskim prawie ekstradycyjnym.
Sąd Najwyższy Izraela zablokował ekstradycję Sheinbeina decyzją 3 do 2, pomimo apeli Sekretarz Stanu Madeleine Albright i gróźb ze strony Kongresu o wstrzymanie wypłat pomocy. Prezes Sądu Najwyższego Aharon Barak, autor zdania odrębnego, argumentował, że Sheinbein powinien zostać ekstradowany, ostrzegając, że orzeczenie może uczynić z Izraela bezpieczną przystań dla przestępców. Sheinbein został skazany na 24 lata więzienia w Izraelu – karę znacznie niższą niż ta, która groziłaby mu w Stanach Zjednoczonych.
Po skandalu Izrael znowelizował swoje prawo ekstradycyjne, zezwalając na ekstradycję obywateli Izraela pod pewnymi warunkami. Sprawa Sheinbeina ujawniła konflikt między izraelskimi przepisami ekstradycyjnymi a zobowiązaniami ekstradycyjnymi wobec Stanów Zjednoczonych, co doprowadziło do gruntownej reformy krajowych ram ekstradycyjnych. Podczas debaty nad reformą Hanan Porat, przewodnicząca Komisji Prawnej Knesetu, ostrzegła przed dopuszczeniem do tego, by Izrael stał się „bezpieczną przystanią dla zagranicznych przestępców”.
Do 2020 roku organizacja „Jewish Community Watch” zidentyfikowała ponad 60 podejrzanych o przestępstwa seksualne wobec dzieci, którzy przenieśli się z USA do Izraela od 2014 roku, i założyła, że rzeczywista liczba jest jeszcze wyższa. Według CBS News, aktywiści oskarżyli zarówno Izrael o brak zajęcia się tym problemem, jak i Stany Zjednoczone o brak konsekwentnego ubiegania się o ekstradycję.
Mordechaj Jomtow
W grudniu 2001 roku Mordechaj Jomtow, nauczyciel w żydowskiej szkole „Cheder Menachem” w Los Angeles, został aresztowany pod zarzutem dziesięciu aktów nieprzyzwoitości wobec trzech uczniów w wieku od 8 do 10 lat. Według akt, przetrzymywał chłopców w klasie podczas przerw i dopuszczał się wobec nich aktów nieprzyzwoitości.
W lutym 2002 roku Yomtov przyznał się do dwóch zarzutów wielokrotnego wykorzystywania seksualnego nieletniego i jednego zarzutu czynów nieprzyzwoitych. Został skazany na rok więzienia i pięć lat w zawieszeniu. Został również skierowany na leczenie psychiatryczne i zarejestrowany jako przestępca seksualny dożywotnio.
Po zwolnieniu złamał warunki zwolnienia warunkowego, uciekł z fałszywym paszportem przez Meksyk i przez prawie 23 lata mieszkał w Jerozolimie, ukrywając się w ultraortodoksyjnej dzielnicy Tel Arza. Organizacja Jewish Community Watch namierzyła go i sfilmowała ukrytą kamerą. Na nagraniu przyznał się do złamania warunków zwolnienia warunkowego i ucieczki ze Stanów Zjednoczonych, ale zaprzeczył poszczególnym zarzutom.
Jedna z ofiar, Mendy Hauck, zabrała głos dopiero w 2016 roku i rozpoczęła kampanię na rzecz ekstradycji Yomtova. Jednak według CBS News, prokuratura okręgowa hrabstwa Los Angeles nigdy nie złożyła wniosku o ekstradycję.
Zbieg został ostatecznie aresztowany w listopadzie 2025 roku, 23 lata po ucieczce, po tym jak izraelskie władze odnalazły go i zatrzymały jako osobę poszukiwaną do ekstradycji do Stanów Zjednoczonych. Został aresztowany podczas operacji policyjnej w swojej kryjówce w dzielnicy Tel Arza w Jerozolimie. W przypadku ekstradycji do Stanów Zjednoczonych, będzie tam podlegał dalszym procedurom prawnym.
Malka Leifer
Malka Leifer, była dyrektorka ultraortodoksyjnej szkoły Adass Israel w Melbourne, uciekła do Izraela w marcu 2008 roku, po tym jak władze lokalne dowiedziały się o zarzutach molestowania seksualnego uczniów. Dowody przedstawione w sądzie wykazały, że żona członka rady szkoły zarezerwowała bilety lotnicze dla Leifer i czwórki dzieci tej samej nocy, a Sąd Najwyższy stanu Wiktoria orzekł, że osoby, które zorganizowały jej wyjazd, były zdeterminowane, aby w ciągu kilku godzin wywieźć ją z kraju.
Australia złożyła formalny wniosek o ekstradycję w 2014 roku. Odbyło się ponad 70 rozpraw sądowych i prawie 13 lat batalii sądowych. Leifer i jej prawnicy wielokrotnie argumentowali, że nie jest zdolna psychicznie do wzięcia udziału w procesie, co przyczyniło się do długich opóźnień w postępowaniu ekstradycyjnym.
Minister zdrowia Izraela Yaakov Litzman wykorzystał swoją pozycję, aby utrudnić ekstradycję Leifera. Prokuratorzy oskarżyli go o wywieranie presji na personel ministerstwa i oferowanie korzyści zawodowych psychiatrom w związku z ocenami, które uznały Leifera za niezdolnego do stawienia się przed sądem. W 2022 roku Litzman przyznał się do winy za nadużycie zaufania i został skazany na osiem miesięcy więzienia w zawieszeniu oraz grzywnę w wysokości 3000 szekli.
W Australii Leifer został uznany winnym 18 zarzutów napaści seksualnej, w tym gwałtu na 17-letniej uczennicy, i skazany na 15 lat więzienia. Biorąc pod uwagę odbyty już wyrok, Leifer będzie mógł ubiegać się o zwolnienie warunkowe w czerwcu 2029 roku.
Epstein: Kwestia inteligencji, która po prostu nie chce zniknąć
Jeffrey Epstein, amerykański finansista i skazany przestępca seksualny, przyznał się w 2008 roku do nakłaniania nieletniej do prostytucji i został skazany na 18 miesięcy więzienia, choć odsiedział niecałe 13 miesięcy. Po jego śmierci w 2019 roku tysiące dokumentów ujawniło szczegóły jego rozległej sieci wpływowych kontaktów, w tym powiązania z izraelskimi politykami i zarzuty o powiązania z izraelskim wywiadem.
Powiązania te wyszły na jaw na długo przed jego śmiercią, a przełomowy moment miał miejsce w 2008 roku. Tajna umowa o nieściganiu (NPA) została podpisana 24 września 2007 roku. W kolejnych miesiącach zespół prawny Epsteina próbował renegocjować lub unieważnić tę umowę.
W kwietniu 2008 roku, w obliczu ponownych zarzutów federalnych, Epstein poleciał do Izraela – oficjalnie, aby spotkać się z naukowcami i odwiedzić obiekty wojskowe. Krążyły pogłoski, że zamierzał przenieść tam siebie i swój majątek, aby uniknąć oskarżenia. Epstein później potwierdził tę podróż, ale upierał się, że wrócił do Nowego Jorku. 30 czerwca 2008 roku formalnie przyznał się do winy na szczeblu stanowym.
Notatka FBI z 2020 roku zawierała oświadczenie poufnego źródła, które twierdziło, że Epstein został „wyszkolony na szpiega” pod kierownictwem Ehuda Baraka i był „skooptowanym agentem Mossadu”. Dokument odnotowuje twierdzenie tego źródła, jednak nie wskazuje na jego weryfikację. Źródło to zostało później zidentyfikowane jako Charles Johnson.
Były premier Izraela Ehud Barak, wieloletni powiernik Epsteina, zatrzymał się w apartamencie Epsteina na Manhattanie i później nazwał ich związek „pomyłką”, ale zaprzeczył, jakoby wiedział o przestępstwach Epsteina. Ujawnione dokumenty wskazują, że osoby powiązane z rządem Izraela zainstalowały i utrzymywały systemy bezpieczeństwa w apartamencie, a Barak poprosił o pomoc w zapewnieniu bezpieczeństwa.
Barak i jego żona zatrzymywali się tam dziesiątki razy, a jego doradca Yoni Koren, były oficer izraelskiego wywiadu wojskowego, mieszkał w mieszkaniu Epsteina tygodniami, a Epstein pokrywał koszty jego leczenia raka. Według ujawnionych dokumentów, Epstein w korespondencji ze swoimi pracownikami nazywał je „mieszkaniem Ehuda”.
Epstein zainwestował również w izraelski startup Carbyne, powiązany z Barakiem, który później został przejęty przez amerykańską firmę Axon w ramach transakcji, w której Carbyne został wyceniony na 625 milionów dolarów. Za pośrednictwem swojej fundacji przekazał 25 000 dolarów organizacji Friends of the IDF (Przyjaciele Sił Obronnych Izraela) oraz 15 000 dolarów Żydowskiemu Funduszowi Narodowemu, który wspiera działalność osadniczą na Zachodnim Brzegu.
Aresztowany w Ameryce, w domu w Izraelu
Amerykańskie organy ścigania aresztowały w Las Vegas wysoko postawionego izraelskiego urzędnika pod zarzutem próby nakłonienia nieletniej do prostytucji; został on jednak zwolniony za kaucją w wysokości 10 000 dolarów bez ograniczeń w podróżowaniu. Władze Izraela fałszywie przedstawiły aresztowanie jako zwykłe przesłuchanie, a urzędnik wrócił do domu w ciągu 48 godzin.
Ta historia, która wydarzyła się w sierpniu 2025 r. i dotyczyła Toma Artioma Aleksandrowicza, wysoko postawionego urzędnika Izraelskiego Narodowego Urzędu ds. Cyberbezpieczeństwa, to tylko jeden z wielu epizodów pokazujących, w jaki sposób Izrael stał się bezpieczną przystanią dla przestępców seksualnych, podczas gdy Stany Zjednoczone przymykają na to oczy.
Tom Artiom Aleksandrowicz, szef departamentu obrony technologicznej w izraelskim Narodowym Dyrektoriacie Cyberprzestrzeni – agencji bezpośrednio podległej urzędowi premiera – został aresztowany w Las Vegas.
Oskarżony udał się do Las Vegas na konferencję poświęconą cyberbezpieczeństwu „Black Hat USA 2025”, ale zamiast tego stał się jednym z celów dwutygodniowej wspólnej operacji FBI, „Homeland Security Investigations”, policji metropolitalnej Las Vegas i stanowej grupy zadaniowej ds. przestępstw internetowych przeciwko dzieciom w Nevadzie.
Według dokumentów policyjnych, wymieniał wiadomości za pośrednictwem aplikacji, w tym „Pure”, z tajnym agentem podszywającym się pod 15-letnią dziewczynę. Omawiany plan zakładał „kontakt seksualny z prezerwatywą” i wizytę w Cirque du Soleil. Aleksandrowicz został aresztowany, gdy przyjechał na miejsce spotkania samochodem współdzielonym.
Dzień po aresztowaniu Aleksandrowicz wpłacił kaucję w wysokości 10 000 dolarów. Jego paszport nie został skonfiskowany, nie nałożono żadnych ograniczeń w podróżowaniu i wrócił do Izraela w ciągu 48 godzin. Prokurator okręgowy hrabstwa Clark, Steve Wolfson, opisał procedurę jako rutynową; biuro Netanjahu początkowo twierdziło, że urzędnik został jedynie „przesłuchany”, a Departament Stanu USA zaprzeczył jakiemukolwiek udziałowi w tej sprawie.
W październiku 2025 roku wielka ława przysięgłych w hrabstwie Clark oskarżyła Aleksandrowicza o poważne przestępstwo polegające na wykorzystaniu technologii do nakłaniania dziecka do czynności seksualnych. W razie skazania grozi mu do 10 lat więzienia. Chociaż wrócił do Izraela, sędzia zezwolił mu na zdalny udział w rozprawie za pośrednictwem Zooma.
Amerykański rurociąg
Ten schemat wykracza poza pojedyncze incydenty. Organizacja Jewish Community Watch udokumentowała, jak niektóre amerykańskie wspólnoty religijne reagują na zarzuty zbiorowym zaprzeczeniem i aktywnym wsparciem dla oskarżonych. Podejrzani są przenoszeni do innych kongregacji, gdzie pojawiają się nowe ofiary, a instytucje mogą mieć finansową motywację do unikania postępowań sądowych z obawy przed odpowiedzialnością cywilną.
Według założyciela JCW, Meyera Seewalda, problem ten wynika z tuszowania sprawy przez Kościół katolicki. „To samo, co dzieje się obecnie w Kościele katolickim na całym świecie, dzieje się dokładnie to samo w naszej społeczności. Tuszowanie jest takie samo – piętno, wstyd” – powiedział w wywiadzie dla CBS News.
Shana Aaronson, dyrektor operacyjna JCW, przypisała odpowiedzialność obu stronom. Oskarżyła społeczności żydowskie w Ameryce i rząd USA o to, że nie zabiegały wystarczająco energicznie o ekstradycję, ale skrytykowała również izraelskie organy ścigania za to, że nie traktowały priorytetowo poszukiwania podejrzanych.
Co dzieje się w „Sanktuarium”
Wjazd do Izraela chroni oskarżonych nie tylko poprzez bariery ekstradycyjne, ale także poprzez samą strukturę systemu – miejsca, w którym przestępstwa w dużej mierze nie są zgłaszane, sprawy są szybko zamykane, a władze odmawiają transparentności. Według Matzof, organizacji monitorującej pedofilię w Izraelu, w kraju działają dziesiątki tysięcy przestępców seksualnych wobec dzieci każdego roku, popełniając przestępstwa przeciwko około 100 000 ofiar.
Eliram Malki, reżyser Matzof, stwierdził, że sprawcy „nie dają się odstraszyć policji”, a już na pewno nie „nikczemnym wyrokom sądowym”. Przytoczył przypadek, w którym sąd zwolnił oskarżonego pomimo tysięcy plików z pornografią dziecięcą na jego komputerze, argumentując, że uwięzienie „zaszkodziłoby jego karierze”.
Dane, których państwo nie chciało upublicznić
Najbardziej obciążające dowody przeciwko temu systemowi pochodzą z danych, które państwo próbowało ukryć. W 2024 roku Stowarzyszenie Centrów Pomocy Ofiarom Gwałtu w Izraelu (ARCCI) udokumentowało 51 118 spraw rozpatrywanych przez swoje centra; z czego ponad 16 600 stanowiły nowe przypadki, a ponad połowa dotyczyła nieletnich. Tylko około 10% ofiar zgłosiło sprawę na policję, a 81% spraw o przestępstwa seksualne rozpatrywanych przez prokuraturę w 2024 roku zostało zamkniętych bez postawienia zarzutów.
Policja, prokuratura, władze więzienne, wojsko i kilka ministerstw odmówiły udostępnienia danych, które przesłały do poprzednich raportów rocznych – danych, które organizacja uważa za prawnie wymagane. Według izraelskich mediów, dyrektor ARCCI Orit Sulitzeanu określiła to jako „wyraz pogardy i uchylanie się od odpowiedzialności”.
W 2025 roku Kneset przeprowadził serię przesłuchań, które wstrząsnęły całym krajem. Kobiety zeznawały o rzekomych, zorganizowanych, trwających latami nadużyciach, obejmujących tortury, gwałty zbiorowe i rytuały religijne, począwszy od wczesnego dzieciństwa.
Jedna z ocalałych, Yael Shitrit, powiedziała komisji: „Nie mają pojęcia, czym jest przemoc rytualna. Ludzki mózg nie jest w stanie tego pojąć. Nie potrafią sobie wyobrazić, co to znaczy zaprogramować trzyletnią dziewczynkę poprzez gwałt i sadyzm, żeby mogła robić, co chce, a nikt tego nie zauważy”.
Ocaleni opisywali, jak byli przewożeni przez cały kraj „od ceremonii do ceremonii”, odurzani, torturowani i zmuszani do krzywdzenia innych dzieci. Według „Jerusalem Post”, sprawcy rzekomo posługiwali się symboliką religijną i groźbami, aby wymusić milczenie.
Wśród rzekomo zamieszanych w tę sprawę byli krewni, rabini, lekarze, nauczyciele, policjanci oraz byli i obecni członkowie Knesetu. Jedna z ocalałych, Hadar Feldman, zeznała, że od ósmego roku życia jej ojciec co tydzień zabierał ją do biura nieżyjącego już członka Knesetu, gdzie była molestowana seksualnie.
Opisała lata domniemanych nadużyć rytualnych, w tym tortur i przymusowego udziału w pozorowanych ceremoniach religijnych. Wielu ocalałych zeznało, że śledztwo policji zostało umorzone w ciągu kilku miesięcy bez przeprowadzenia gruntownego dochodzenia.
Centrum Badań i Informacji Knesetu stwierdziło, że w Izraelu nie ma konkretnej definicji prawnej „nadużyć rytualnych”, co utrudnia klasyfikację i śledzenie przypadków opisanych za pomocą tych terminów. Przegląd ostatnich dziesięciu lat ujawnił jedynie cztery potencjalnie istotne akta policyjne, a sama policja przyznała, że nie wie, ile podobnych zgłoszeń wpłynęło ani jak je klasyfikować.
Moralna carte blanche
Stare izraelskie prawo ekstradycyjne stworzyło uznaną bezpieczną przystań dla przestępców. Chociaż ustawa została formalnie zmieniona, czynniki, które nadal czynią Izrael atrakcyjnym dla zbiegów, to obywatelstwo na mocy Prawa Powrotu, sieci społecznościowe, opóźnienia proceduralne, ingerencje polityczne oraz system sprawiedliwości, w którym wiele spraw o przestępstwa seksualne jest umarzanych bez postawienia zarzutów.
Stany Zjednoczone nie potrzebowały skoordynowanego spisku, ponieważ milczenie społeczności, łagodne ugody, brak wniosków ekstradycyjnych i rutynowe zaniedbania proceduralne wystarczyły, by utrzymać zbiegów w bezpiecznej odległości.
W marcu 2025 roku organizacja „Christians United for Israel” określiła wspieranie Izraela jako „biblijną i moralną odpowiedzialność”. Jednak dla ruchu, który stawia moralność w centrum swojej polityki zagranicznej, wspieranie kraju zapewniającego ochronę pedofilom przypomina raczej moralny czek in blanco niż postawę moralną.
Tertulian powiedział, że wiara katolicka i moc żydowska są jak dwie szale u wagi. Gdy wiara katolicka unosi się ku górze, siły żydowskie opadają, podobnie dzieje się w odwrotnym przypadku. Gdy katolicyzm słabnie, szala żydowska się unosi. Dzieje się tak, ponieważ już od czasów gdy żydzi ukrzyżowali naszego Pana Jezusa Chrystusa, zawsze byli oni wrogami Kościoła katolickiego. Zawsze traktowali Kościół katolicki jako ich głównego wroga. Rzecz ma się podobnie z komunistami, dla nich też Kościół katolicki jest naczelnym wrogiem. Nowy Porządek Świata również zdaje sobie sprawę, że Kościół jest ich najgroźniejszym przeciwnikiem.
Od czasów Soboru Watykańskiego II, Kościół jest znokautowany, leży na deskach. Jest odliczany niczym pięściarz…6,7,8… Wrogom Kościoła wydaje się, że Kościół już poległ. To nieprawda. Kościół znów stanie na nogach, ponieważ Pan Bóg nie chce unicestwienia Kościoła i Pan Bóg na to nie pozwoli. Wrogowie Kościoła; żydzi, komuniści, masoni i inni nie zdają sobie z tego sprawy. Są zdeterminowani do walki z Nim na śmierć i życie i to właśnie robią.
Pan Bóg zezwala na to poprzez całą wieczność. Trzymając się bokserskiego porównania, które już zastosowaliśmy, jeśli chcemy wyszkolić dobrego pięściarza, musimy mu zapewnić bardzo dobrych partnerów treningowych, nie słabeuszy. Jeśli chcemy wyszkolić ludzi tak aby zasłużyli na Niebo, musimy zapewnić im tutaj na ziemi solidną walkę, a nie jakąś śmieszną i pozorowaną. Takim poważnym i sprawnym partnerem treningowym są właśnie żydzi.
Pan Bóg udzielił im wielu talentów; są mądrzy, zdeterminowani, stanowczy, zmotywowani i walczą z Kościołem od samego początku. Pan Bóg zezwala na to, aby w tej walce kształtować dobrych katolików. Zezwalając na wzrost potęgi żydowskiej, Pan Bóg ukazuje nam, jakich cierpień możemy się spodziewać jeśli utracimy naszą wiarę.
Zatem jedynym sposobem powstrzymania żydowskiej dominacji jest odbudowa wiary katolickiej. SWII podkopał autorytet Kościoła katolickiego i w efekcie pozwoliło to na spuszczenie ze smyczy całej żydowskiej potęgi.
„Krew Jego na nas i na dzieci nasze” Mt 27,25
Ta żydowska deklaracja jest najbardziej przerażająca w całej historii świata.
„Nasz Pan uczynił z Kaina wiecznego wędrowca i uciekiniera, ale naznaczył go znamieniem, aby ktokolwiek rozpozna to znamię, nie mógł go zabić. Dlatego żydzi, których nie wolno zabijać, a których ręce są splamione krwią Chrystusa, pozostaną wędrowcami i uciekinierami dopóki ich oblicza nie pokryją się hańbą w imię Jezusa Chrystusa Naszego Pana.” – Papież Innocenty III
„Gdyby ktoś zabił umiłowanego syna człowieczego, a następnie wyciągnął ręce splamione krwią do strapionego ojca, prosząc go o przyjęcie do swojego domu, czyż krew syna, widoczna na ręce mordercy, nie pobudziłaby ojca do słusznego gniewu? Takie są modlitwy żydów, bo kiedy wyciągają ręce w modlitwie, przypominają Bogu Ojcu o swoim grzechu przeciwko Jego Synowi. Przy każdym wyciągnięciu rąk, pokazują, że te są splamione krwią Chrystusa. Ci bowiem, którzy trwają w swym zaślepieniu, dziedziczą winę swych ojców; wołali bowiem: „Krew Jego na nas i na dzieci nasze” Mt 27,25. – Święty Bazyli Wielki
„Biedni żydzi! Przywołaliście straszliwą klątwę na własne głowy, wołając „Krew Jego na nas i dzieci nasze”, i tę klątwę, nieszczęsny narodzie, nosicie do dziś i do końca czasów będziecie nosić karę tej niewinnej krwi. O mój Jezu… Nie będę uparty jak żydzi. Będę Cię kochał na zawsze, na zawsze, na zawsze!” – Święty Alfons Maria Liguori
„Twardego karku i nie obrzezanych serc i uszu! Wy się zawżdy sprzeciwiacie Duchowi świętemu. Jako ojcowie waszy, także i wy. Którego z Proroków nie przeszladowali ojcowie waszy? I zabili tych, którzy opowiadali o przyszciu sprawiedliwego, któregoście wy teraz zdrajcami i mężobójcami byli,
którzyście wzięli zakon przez rozrządzenie Anjelskie, a nie strzegliście.” Dz 7, 51-53
„Abowiem wy, bracia, zstaliście się naszladowcami kościołów Bożych, które są w żydowskiej ziemi w Chrystusie Jezusie, iżeście i wy toż cierpieli od spółpokoleników waszych, jako i oni od żydów, którzy i Pana zabili Jezusa, i Proroki, i nas przeszladowali, i Bogu się nie podobają, i wszytkim ludziom się sprzeciwiają, broniąc nam, żebyśmy nie mówili Poganom, iżby byli zbawieni: aby zawsze wypełniali grzechy swe, abowiem na nie przyszedł gniew Boży aż do końca.” Dz 2, 14-16
Rządowy poradnik ostrzega osoby ubiegające się o azyl, aby nie gwałcić ani nie bić kobiet.
Publikacja Ministerstwa Spraw Wewnętrznych , w której określono „zasady i oczekiwania” dotyczące życia w Wielkiej Brytanii, zostanie przekazana osobom ubiegającym się o azyl w ramach kampanii edukacyjnej.
Ostrzega: „Jeśli uprawiasz seks z kimś bez jego zgody, nazywa się to gwałtem. Gwałt jest poważnym przestępstwem w Wielkiej Brytanii”.
Siedmiostronicowa broszura, opublikowana wczoraj w następstwie serii okropnych gwałtów i ataków seksualnych, których dopuścili się azylanci, ostrzega również nowoprzybyłych, aby nie „podążali za kimś ani nie blokowali mu drogi” i nie „wykonywali niegrzecznych lub obraźliwych gestów”.
Osobom ubiegającym się o azyl zaleca się, aby nigdy „nie kierowały do nikogo uwag o charakterze seksualnym, nawet jeśli uważają to za komplement” ani „nie gwizdały i nie wydawały odgłosów całowania w stronę kogoś”.
Stanowi ona, że seks z osobą poniżej 16 roku życia jest nielegalny, dodając: „Nie ma wyjątków od tej reguły. Nawet jeśli się zgodzą, to i tak jest to nielegalne”.
Broszura zatytułowana „Zrozumienie zachowań i oczekiwań w Wielkiej Brytanii: przewodnik dla osób ubiegających się o azyl” ma zostać udostępniona w wielu językach obcych.
W dokumencie podkreślono również, że przemoc fizyczna, groźby i kontrolowanie stanowią formy przemocy domowej i poważne przestępstwo.
W dokumencie napisano: „Rozumiemy, że przyjazd do nowego kraju może być trudny, a prawa i zwyczaje mogą się tu różnić od tych w Twoim kraju ojczystym.
Ta broszura pomoże Ci zrozumieć, czego się od Ciebie oczekuje, jeśli mieszkasz w Wielkiej Brytanii.
Dodaje: „Te zasady i oczekiwania nie dotyczą tylko osób ubiegających się o azyl, dotyczą wszystkich, którzy tu mieszkają”.
W broszurze wyjaśniono dalej, że mężczyźni i kobiety w Wielkiej Brytanii mają równe prawa, a kobietom wolno „pracować i zarabiać na swoje utrzymanie”.„własne pieniądze”, studiowanie, swobodne podróżowanie i „podejmowanie własnych decyzji dotyczących własnego życia”, łącznie z decyzją o zawarciu związku małżeńskiego.
W dokumencie dodano, że mąż, ojciec lub brat nigdy nie powinien zabraniać kobiecie pracy lub nauki, kontrolować jej ubioru lub miejsc, do których chodzi, uniemożliwiać jej spotykania się z rodziną i przyjaciółmi ani podejmować za nią decyzji bez jej zgody.
W dokumencie ostrzega się również, że robienie komuś zdjęć o charakterze seksualnym bez jego zgody jest przestępstwem.
Zawiera porady i numery telefonów zaufania dla osób, które padły ofiarą nadużyć seksualnych lub innych form nadużyć.
W osobnym dokumencie zatytułowanym „Zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom w Wielkiej Brytanii” określonoże „niemowląt i małych dzieci nigdy nie należy zostawiać samych”.
Dzieci nie powinny być „bite, klepane, potrząsane ani krzywdzone” , a „niezapewnienie dziecku wystarczającej ilości pożywienia, czystych ubrań, opieki zdrowotnej lub bezpiecznego miejsca do życia” jest równoznaczne z zaniedbaniem.
Materiał ten został również wydany w formie serii plakatów z ilustracjami w stylu komiksowym, prawdopodobnie przeznaczonych do wywieszenia w hotelach dla uchodźców i innych miejscach zakwaterowania dla migrantów.
W zeszłym roku na małych łodziach przypłynęło 41 472 osób – większość z nich ubiegała się o azyl – spośród nich 34 201 stanowili mężczyźni.
Najliczniejszą grupą narodowościową wśród migrantów przybywających przez Kanał La Manche w ubiegłym roku były:Erytrejczyków (nieco ponad 7600), Afgańczyków (4800), Irańczyków (4400), Sudańczyków (4400) i Somalijczyków (3800).
W zeszłym tygodniu na pokładzie jednej łodzi przypłynęła rekordowa liczba 230 osób .
Inne sposoby ubiegania się o azyl obejmują przybycie w sposób nielegalny, np. na pace ciężarówki, lub ubieganie się o status uchodźcy po uzyskaniu wizy.
Chris Philp, rzecznik Partii Konserwatywnej ds. wewnętrznych, powiedział: „Nielegalni i legalni imigranci pochodzą z miejsc i społeczeństw, w których stosunek do kobiet jest zupełnie niezgodny z postawą społeczeństwa zachodniego.
=============================
Ujawniono: Sześciu przybyszów, którzy dopuścili się gwałtu
Przez CAMERON CHARTERS
Abdulla Ahmadi, Ibrahim Alshafe i Karin Al-Danasurt
Abdulla Ahmadi i Ibrahim Alshafe, oboje w wieku 26 lat, a także Karin Al-Danasurt, 21 lat, zostali określeni przez sędziego mianem „całkowicie drapieżnych, bezdusznych i pogardliwych” za napaść na kobietę na plaży Brighton 4 października ubiegłego roku.
W styczniu w Sądzie Koronnym w Hove sędzia Christine Henson KC skazała Ahmadiego z Iranu i Alshafe’a z Egiptu na 21 lat więzienia za gwałt. Skazany za morderstwo 21-letni Al-Danasurt, również z Egiptu, przedostał się do Wielkiej Brytanii.w 2024 roku. Został skazany za gwałt za filmowanie ataku i skazany na 18 lat więzienia.
Wszyscy trzej mieszkali w hotelu Home Office w Horsham, West Sussex, po przepłynięciu kanału La Manche małymi łódkami.
Ahmad Mulakhil
Afghani Ahmad Mulakhil został w lipcu skazany na 15 lat więzienia za gwałt na 12-letniej dziewczynce w Nuneaton w hrabstwie Warwickshire.
23-letni Mulakhil został skazany w Sądzie Koronnym w Warwick za gwałt, porwanie, napaść seksualną i nagranie nieprzyzwoitego filmu. Policja stwierdziła, że jego przestępstwa „naruszają fundamentalne wartości spajające nasze społeczności”.
Mulakhil przybył do Wielkiej Brytanii małą łódką w marcu ubiegłego roku. Rok i cztery miesiące później zaatakował dziewczynę. Ława przysięgłych usłyszała zeznania, że Mulakhil śmiał się podczas ataku, co spowodowało u jego ofiary głęboki uraz psychiczny.
Sheraz Malik
Pakistański Sheraz Malik, lat 28, zgwałcił 18-letnią kobietę w parku w Nottinghamshire w czerwcu ubiegłego roku. Dwa miesiące temu Sąd Koronny w Birmingham skazał go na dziesięć lat więzienia za fałszywe twierdzenie, że stosunek był dobrowolny.
Sędzia Simon Ash KC stwierdził, że Malik obrał sobie za cel „szczególnie bezbronną” kobietę. Podczas ataku Malik nazwał ofiarę „dziwką” i uderzył ją w twarz, gdy próbowała mu się przeciwstawić. Słyszałem, że przybył do Wielkiej Brytanii rok przed dokonaniem gwałtu.
Mehmet Ogur
27-letni Turk Mehmet Ogur został skazany na siedem lat więzienia za gwałt na 18-letniej kobiecie w parku w Tamworth w hrabstwie Staffordshire w styczniu ubiegłego roku. Przybył do Wielkiej Brytanii zaledwie kilka tygodni wcześniej.
Podczas procesu usłyszał, jak jego ofiara krzyczała na niego i błagała, żeby przestał. W styczniu jego ofiara odczytała oświadczenie w Sądzie Koronnym w Stafford, w którym zapytała Ogura: „Dlaczego ja, dlaczego wybrałeś mnie, żeby mnie całkowicie zniszczyć, skoro okazywałam ci jedynie dobroć i empatię?”.
Sachan Gautam zCPS oświadczyło: „Jego zachowanie ewoluowało od niechcianych zalotów do brutalnego i traumatycznego gwałtu”.
Planują zastąpić Dziesięć Przykazań. Dla gojów – siedem „praw Noego”.
RK
Sanhedryn podnosi głowę
12 lutego 2025 roku rodzący się Sanhedryn w Jerozolimie wysłał niezwykły list do Donalda Trumpa:
„Zostałeś wybrany, tak jak Cyrus w swoim czasie, aby wypełnić niebiańską misję.”
Cyrus Wielki był królem Persji, który podbił Babilon w 539 rpne i pozwolił żydowskim wygnańcom wrócić do Jerozolimy. Według relacji biblijnej zezwolił na odbudowę Świątyni i zwrot jej świętych naczyń.
Izajasz odnosi się nawet do Cyrusa jako „pomazańca” Boga.
Cyrus nie był Żydem. Był potężnym pogańskim władcą, którego biblijna narracja przedstawia jako używanego przez Boga do ułatwienia odbudowy Jerozolimy i świątyni.
Kiedy więc żydowskie władze religijne opisują Trumpa jako współczesnego Cyrusa, powinniśmy dokładnie zrozumieć, co oznacza to porównanie.
Przez lata niektóre żydowskie ruchy religijne i świątynne kojarzyły Trumpa z Cyrusem, szczególnie po uznaniu Jerozolimy za stolicę Izraela. W 2018 roku Sanhedryn wybił nawet „monetę świątynną” z wizerunkami Trumpa i Cyrusa.
W liście z 2025 roku poszli znacznie dalej; po tym, jak powiedzieli Trumpowi, że został wybrany do „niebiańskiej misji”, formalnie zaprosili go do Jerozolimy, aby spotkał się z rabinami Sanhedrynu w celu ustanowienia „Międzynarodowego Boskiego Sądu – IDC” dla wszystkich narodów, opartego na siedmiu prawach Noahide.
Teraz spójrz na to, co się dzieje…
Jesteśmy świadkami niezwykłej transformacji Bliskiego Wschodu, wojny z udziałem Iranu (starożytnej Persji), ogromnych zmian geopolitycznych otaczających Izrael i coraz bardziej otwartej dyskusji ruchów religijnych na temat Trzeciej Świątyni.
W listopadzie Jerozolima będzie gospodarzem kolejnego niezwykłego wydarzenia.
W dniach 2-6 listopada przedstawiciele Noahide z całego świata mają zebrać się w Jerozolimie na „pierwszym Międzynarodowym Kongresie Noahides”.
Oczekuje się, że weźmie w nim udział prawie 100 przedstawicieli z około 20 krajów i sześciu kontynentów.
Zamierzają ustanowić kartę założycielską, Rady kontynentalne, międzynarodową strukturę organizacyjną i, co najważniejsze: pierwszy międzynarodowy Beit Din poświęcony sprawom Noahide. (Beit Din to sąd rabiniczny).
Nie można obecnie zweryfikować, czy Trump został zaproszony na to listopadowe spotkanie, chociaż – biorąc pod uwagę, że Sanhedryn zaprosił go już do Jerozolimy specjalnie w celu omówienia Międzynarodowego Sądu z siedzibą w Jerozolimie – nie byłoby dziwne, gdyby tak było.
W świetle katastrofalnej obecnej wojny z Iranem, bardzo ważne jest zrozumienie religijnego i proroczego światopoglądu ludzi opisujących Trumpa jako Cyrusa, który nie był pamiętany po prostu jako przyjaciel narodu żydowskiego. Jego historyczną rolą było usunięcie przeszkód politycznych uniemożliwiających ich powrót do Jerozolimy i odbudowę Świątyni.
Kiedy wierzenia religijne zaczynają krzyżować się z władzą polityczną, sądami międzynarodowymi, wojną i przyszłością Jerozolimy, byłoby głupotą nie zwracać na to uwagi.
Musimy dokładnie zrozumieć, czym jest siedem praw Noahide, ponieważ w tym momencie staje się to jeszcze bardziej znaczące…
Leo XIV zjadł kolację z zamożnymi amerykańskimi darczyńcami – w tym z osobami homoseksualnymi
Jak donosi serwis Nd.nl z 17 sierpnia, za „spotkaniem modlitewnym w intencji pokoju”, które odbyło się 29 lipca w ogrodach papieskich w Castel Gandolfo, kryła się tajna kolacja z udziałem zamożnych darczyńców, głównie Amerykanów.
Wieczór zorganizowała watykańska fundacja Borgo Laudato si’, a współorganizatorem była Fundacja Andreasa Bocellego. Zaproszeni zostali pracownicy dykasterii Stolicy Apostolskiej, Gubernatorstwa Państwa Watykańskiego oraz urzędów Kurii Rzymskiej.
Na zdjęciach widać, że kilka krzeseł pozostało pustych. Jeden z pracowników Watykanu poinformował, że zaproszenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń dopiero rano w dniu koncertu.
Wieczór składał się z koncertu tenora Andrei Bocellego oraz międzywyznaniowego chóru dziecięcego. Następnie papież Leon XIV udzielił wywiadów amerykańskim stacjom telewizyjnym NBC i Telemundo.
Obecni na miejscu dziennikarze innych mediów nie mieli możliwości rozmowy z gośćmi i byli ściśle kontrolowani.
Nowa szefowa watykańskiego Dykasterium ds. Komunikacji, rozwiedziona prawniczka Montse Alvarado, zasiadała w pierwszym rzędzie podczas publicznego występu Bocellego. Nie jest jasne, czy następnie dołączyła do prywatnej kolacji z papieżem i zamożnymi amerykańskimi darczyńcami.
Kto uczestniczył w kolacji
Po koncercie dla pracowników Watykanu zorganizowano bufet. Leon XIV wziął udział w innej prywatnej kolacji z liczną grupą zamożnych gości, w większości pochodzących ze Stanów Zjednoczonych. Następnie Bocelli dał dla nich dodatkowy prywatny koncert za zamkniętymi drzwiami.
Wśród gości znalazł się 81-letni Rudy Giuliani, były prawnik prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, który pełnił funkcję burmistrza Nowego Jorku w latach 1994–2002.
Wśród pozostałych gości znaleźli się: wenezuelski bankier Julio Herrera Velutini, żydowski fundraiser Israel Schachter oraz Alex Capecelatro, homoseksualny przedsiębiorca zajmujący się sztuczną inteligencją.
Został on już przyjęty na prywatnej audiencji przez Leona XIV w grudniu 2025 roku wraz ze swoim „mężem” oraz arcybiskupem Los Angeles José Gomezem.
Pozostali goście to głównie odnoszący sukcesy przedsiębiorcy, zwłaszcza z Florydy i Chicago.
Organizator kolacji
Jedną z kluczowych postaci odpowiedzialnych za organizację tego wieczoru, w tym zamkniętej prywatnej kolacji, był ks. Manuel Dorantes, który urodził się w Meksyku, a wychował w Chicago. Od końca 2024 roku pełni on funkcję dyrektora operacyjnego organizacji Borgo Laudato si’.
Przed przyjęciem święceń kapłańskich Dorantes pracował jako dziennikarz w stacji NBC w Chicago.
Finanse Borgo Laudato si’ nie są jawne. Jest to fundacja watykańska, która działa poza zasięgiem kontroli finansowej i zgodnie z amerykańskimi zwyczajami, korzystając ze wsparcia prywatnych sponsorów, niekiedy za pośrednictwem założonych przez nich fundacji.
Z radością informujemy, że Fundacja Magna Polonia objęła patronatem kolejną niezwykle interesującą publikację, zatytułowaną: Kościół Święty a Synagoga Szatana.
Kiedy w poważnej rozmowie na temat wpływu różnych sił na społeczeństwo, kulturę, gospodarkę czy moralność z ust jednego z dyskutantów pada określenie „masoneria”, na twarzach pozostałych zwykle pojawia się pobłażliwy uśmieszek. Jeśli zaś ów rozmówca doda przedrostek „żydo-”, spotka się z otwartym zażenowaniem otoczenia, a jego dalszych wywodów, bez względu na wysuwane argumenty, nikt już nie traktuje poważnie.
Jest to jednak nowość. Jeszcze kilka dekad temu słowo „masoneria” traktowano z powagą, a jeżeli rodziło jakieś emocje, to raczej niepokój. W przeszłości spośród naszych rodaków tak podchodził do tej kwestii choćby św. Maksymilian Maria Kolbe, zakładając do walki z nią Rycerstwo Niepokalanej. Nie inaczej sprawa się miała z Józefem Pelczarem, świętym biskupem i badaczem wolnomularstwa. Co zatem zaszło, że powszechny stosunek do owego zjawiska uległ tak radykalnej zmianie?
(z wprowadzenia)
„Synagoga szatana” to określenie pochodzące z Księgi Apokalipsy (Ap 2,9 oraz 3,9). Odnosi się ono do Żydów ze Smyrny i Filadelfii, którzy w I wieku po Chrystusie zwalczali wczesnochrześcijańskie wspólnoty, sami określając się mianem ludu Bożego. Św. Jan oskarża ich o to, że „podają się za Żydów, a nimi nie są”. Poprzez odrzucenie jedynego i prawdziwego Mesjasza, prześladowanie Jego wyznawców oraz kolaborację z Rzymem, sprzeniewierzyli się prawdziwemu powołaniu Izraela. Wedle tej interpretacji, stali się narzędziem w rękach diabła.
W kontekście tajnych stowarzyszeń wyrażenia „synagoga szatana” użył bł. Pius IX w encyklice Etsi multa luctuosa z 21 listopada 1873 roku. Wikariusz Chrystusa napiętnował w ten sposób masonerię, którą obwiniał o trzy kampanie skierowane wówczas przeciw Kościołowi: Kulturkampf w Cesarstwie Niemieckim, zlikwidowanie Uniwersytetu Gregoriańskiego przez władze po zjednoczeniu Włoch oraz ruch antyklerykalny w Szwajcarii.
Tekst niniejszy jest skromną próbą prezentacji tradycyjnego nauczania Kościoła na temat „monstrualnej doktryny” i „zaraźliwej plagi”. Jeśli przy okazji uchyli on rąbka jej mrocznej tajemnicy, to mam nadzieję, że nie dla sensacji – ale ku przestrodze dusz.
Z radością informujemy, że Fundacja Magna Polonia objęła patronatem kolejną niezwykle interesującą publikację, zatytułowaną: Kościół Święty a Synagoga Szatana.
Kiedy w poważnej rozmowie na temat wpływu różnych sił na społeczeństwo, kulturę, gospodarkę czy moralność z ust jednego z dyskutantów pada określenie „masoneria”, na twarzach pozostałych zwykle pojawia się pobłażliwy uśmieszek. Jeśli zaś ów rozmówca doda przedrostek „żydo-”, spotka się z otwartym zażenowaniem otoczenia, a jego dalszych wywodów, bez względu na wysuwane argumenty, nikt już nie traktuje poważnie.
Jest to jednak nowość. Jeszcze kilka dekad temu słowo „masoneria” traktowano z powagą, a jeżeli rodziło jakieś emocje, to raczej niepokój. W przeszłości spośród naszych rodaków tak podchodził do tej kwestii choćby św. Maksymilian Maria Kolbe, zakładając do walki z nią Rycerstwo Niepokalanej. Nie inaczej sprawa się miała z Józefem Pelczarem, świętym biskupem i badaczem wolnomularstwa. Co zatem zaszło, że powszechny stosunek do owego zjawiska uległ tak radykalnej zmianie?
(z wprowadzenia)
„Synagoga szatana” to określenie pochodzące z Księgi Apokalipsy (Ap 2,9 oraz 3,9). Odnosi się ono do Żydów ze Smyrny i Filadelfii, którzy w I wieku po Chrystusie zwalczali wczesnochrześcijańskie wspólnoty, sami określając się mianem ludu Bożego. Św. Jan oskarża ich o to, że „podają się za Żydów, a nimi nie są”. Poprzez odrzucenie jedynego i prawdziwego Mesjasza, prześladowanie Jego wyznawców oraz kolaborację z Rzymem, sprzeniewierzyli się prawdziwemu powołaniu Izraela. Wedle tej interpretacji, stali się narzędziem w rękach diabła.
W kontekście tajnych stowarzyszeń wyrażenia „synagoga szatana” użył bł. Pius IX w encyklice Etsi multa luctuosa z 21 listopada 1873 roku. Wikariusz Chrystusa napiętnował w ten sposób masonerię, którą obwiniał o trzy kampanie skierowane wówczas przeciw Kościołowi: Kulturkampf w Cesarstwie Niemieckim, zlikwidowanie Uniwersytetu Gregoriańskiego przez władze po zjednoczeniu Włoch oraz ruch antyklerykalny w Szwajcarii.
Tekst niniejszy jest skromną próbą prezentacji tradycyjnego nauczania Kościoła na temat „monstrualnej doktryny” i „zaraźliwej plagi”. Jeśli przy okazji uchyli on rąbka jej mrocznej tajemnicy, to mam nadzieję, że nie dla sensacji – ale ku przestrodze dusz.
Czyją postać ukazuje monumentalny posąg i dlaczego nie jest to przedstawienie Maryi Matki Bożej?
Jacek-Rafał Kudelski
Ubiegłoroczna prezentacja projektu budowy konotopskiego pomnika wywołała niekończącą się internetową dyskusję na temat potrzeby i zasadności realizacji tak niecodziennych projektów. Bo zaiste nie tak często i nie wszędzie powstają podobne dzieła sztuki, planowane z tak niezwykłym rozmachem i wykonane w imponującej skali.
Medialne doniesienia o realizacji figury Matki Bożej „większej niż świebodziński pomnik Jezusa Chrystusa” stały się przyczynkiem dla brutalnych, antykatolickich wypowiedzi i obraźliwych, rasistowskich ocen formułowanych w duchu agresywnego antypolonizmu.Tym, co w szczególny sposób ekscytuje większość komentatorów tego przedsięwzięcia są drugorzędne rozważania na temat niewłaściwego według nich rozporządzania środkami finansowymi przez fundatorów. Przywodzą one na myśl słowa jednego z uczniów pańskich: Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim? (J 12, 5).
Liczne są też dywagacje indywidualnych egzegetów Pisma Świętego na temat sakralnej sztuki związane z prawem mojżeszowym: Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! (Wj 20, 4). Pierwsi jednym tchem wymieniają pilniejsze potrzeby oczekujących na wsparcie bliźnich, które należałoby zaspokoić niebagatelną kwotą 100 milionów złotych, desygnowanych na budowę statui, zaś ci drudzy to współcześni zwolennicy ikonoklazmu, sprzeciwiający się kultowi religijnych wizerunków. Według ich opinii budowa takiej figury to zwyczajne bałwochwalstwo.
W ferworze licznych dyskusji, prowadzonych na internetowych forach, osobom zainteresowanym tym intrygującym dziełem sztuki, umyka sprawa najważniejsza. Jest nią ustalenie, czyją postać owa tajemnicza rzeźba przedstawia i jaki jest cel budowy monumentu? Oczywiście w przestrzeni medialnej można z łatwością odnaleźć oficjalną odpowiedź na to zdawałoby się banalne pytanie. Jednak nie należy bezkrytycznie przyjmować tego, co w tej sprawie przekazują opinii publicznej dziennikarze, ponieważ mogą się mylić, a tym samym nieumyślnie wprowadzić swoich odbiorców w błąd.
Wykonany z betonu posąg przedstawia stojącą w hieratycznej postawie młodą kobietę z lekko pochyloną do przodu głową, opuszczonymi wzdłuż tułowia rękami i otwartymi dłońmi. Postać ubrana jest w długą suknię spiętą wąskim paskiem, podkreślającym kształt sylwetki, rozszerzającą się ku dołowi i zakrywającą stopy. Kobietę okrywa płaszcz zawiązany pod szyją wąskimi tasiemkami. Głowę figury okrywa, opadająca na plecy chusta ozdobiona podtrzymującą ją opaską z kolistych elementów, przypominającą bliskowschodni smed. Oblicze postaci nie posiada indywidualnych cech, a spokojny wyraz twarzy pozbawiony jest ekspresji. Zapewne największy na to wpływ ma sposób rzeźbiarskiego opracowania oczu.Podczas uroczystości wmurowania kamienia węgielnego, w miejscu budowy monumentu przedstawione zostały jego komputerowe wizualizacje i wykonany z metalu niewielkich rozmiarów odlew figury. Dziennikarze poinformowali opinię publiczną, że we wsi Konotopie wzniesiony zostanie ogromny pomnik Matki Bożej Bolesnej wzorowany na rzeźbie, która znajduje się w tamtejszej małej kaplicy.
Niestety medialna relacja nie jest zgodna z prawdą. Cudowna figura Matki Boskiej Bolesnej z Konotopia to pieta. Przedstawienie zgodne z dobrze znanym od XIV wieku chrześcijańskim typem ikonograficznym, w którym Matka Boża opłakuje śmierć Syna i trzyma na kolanach zdjęte z krzyża martwe ciało Jezusa Chrystusa. Już pierwsza prezentacja projektu konotopskiego monumentu była dużym zaskoczeniem dla każdego, kto zna tradycyjne, katolickie przedstawienia Maryi Matki Bożej. Bowiem wzorem dla ich formy są Tradycja, Pismo Święte i zatwierdzone przez Kościół objawienia. Ich treść jest związana z wcieleniem i zbawczą misją Jezusa Chrystusa od zwiastowania w Nazarecie do śmierci na Golgocie. Dlatego niemal wszystkie dopuszczone przez kościelne przepisy katolickie typy ikonograficzne to przedstawienia Maryi Matki Bożej z Jezusem Chrystusem.
Niewiasta z Apokalipsy św. Jana, Cudowny Medalik, brzemienna Matka Boża z Guadalupe, Matka Boża Ostrobramska lub Matka Boża Fatimska to nieliczne wyjątki, obwarowane bardzo szczegółowymi zasadami. Kościół precyzyjnie skodyfikował, jaka jest wymagana forma i treść przedstawienia, aby mogło ono zostać poświęcone i przeznaczone do kultu. Szczegółowe przepisy określają sposób przedstawienia fizjonomii i postaci Matki Bożej, rodzaju i koloru jej szat, atrybutów takich, jak Niepokalane Serce Maryi, nimb, królewska korona na głowie, wieniec z gwiazd, różaniec oraz wychodzące z dłoni promienie łask, a nade wszystko depczące węża stopy na ziemskim globie lub księżycu. Figura Maryi Matki Bożej stoi na kolumnie.
To proste zasady, które od najmłodszych lat zna każdy katolik, a w szczególności katolicki kapłan oraz artysta podejmujący się wykonania przeznaczonego do publicznego kultu wizerunku Niepokalanej. Symbolika oparta na dogmatach i ewangeliczna narracja od wieków stanowią fundament dla modlitwy i kontemplacji oraz mariologicznej katechezy.
Kiedy na konotopski monument spojrzymy z perspektywy formalnych wymogów ikonografii chrześcijańskiej oraz ideowego programu zawartych w nim treści, zdajemy sobie sprawę z tego, że nie jest to przedstawienie Maryi Matki Bożej.
Odsłonięcie gigantycznego monumentu zbudowanego we wsi Konotopie zaprasza wszystkich oglądających to niecodzienne dzieło sztuki do oceny jego artystycznej wartości oraz zrozumienia zawartego w nim przesłania. Dzięki analizie porównawczej możemy stwierdzić, że nie jest to żaden znany w chrześcijaństwie maryjny typ ikonograficzny. Młoda kobieta stoi na koronie… Intrygujące jest to, że w identyfikacji tego przedstawienia nie pomoże nam wiedza ugruntowana na fundamencie naszej łacińskiej cywilizacji i europejskiej kultury. Tego nikt nie uczył w katechetycznych salkach, ani na uniwersyteckich wykładach.
Jest to dla katolika zupełnie obcy i niezrozumiały ezoteryczny kod. Skoro odbiorca ma przed sobą szyfr, to zapewne istnieje do niego klucz? Cyfrowy kod i nie chodzi tu o liczbę sto milionów. Miłośnikom sztuki z pomocą przychodzą lokalne i ogólnopolskie media. W jednym z wywiadów można usłyszeć intrygującą wiadomość: „monument był budowany jak piramida z 32 warstw betonu”. Dziesięć sefir i 22 łączące je kanały to 32 Ścieżki Mądrości. Rzeźba stoi na dwóch połączonych ze sobą kwadratach. Oktagon (korona jest jak Drzewo Życia) plus kobieta i coś jeszcze we wnętrzu to razem 10. „Monument ma 55 metrów wysokości i detronizuje Jezusa w Świebodzinie, który jest mniejszy”. W gematrii 55 to liczba o wyjątkowym znaczeniu. Dwie piątki. Suma cyfr od 1 do 10., liczba Małżonki-Oblubienicy, etc.
W 1755 roku według członków pewnej sekty miały miejsce ważne religijne wydarzenia. Tych liczb i cyfr jest znacznie więcej. Dziennikarze przekazują kolejną ekscytującą wiadomość: „monument wykonany z betonu przetrwa 300 lat”. Dlaczego nie 283 lub nie bez kozery 500? Ponieważ 300 lat to dla niektórych religii pewien zamknięty mesjanistyczny cykl, który ma swój ważny punkt w 2026 roku (notabene rok i liczba 26 też mają swoje symboliczne znaczenie). W takim razie coś zaczyna się teraz, a jak się zakończy za 300 lat tego się nie dowiemy.
W Wikipedii możemy sprawdzić, co wydarzyło się 300 lat temu. Otóż w 1726 roku urodził się Jakub Frank. Przez 13 lat przebywał w jasnogórskim klasztorze i tam opracował swoją mesjanistyczną doktrynę, w której przedstawił, kto według niego „jest uwięziony w wizerunku Matki Bożej”. Jego dzieł i Ksiąg Jakubowych nie czytałem i nie zamierzam.
Kolos ze wsi Konotopie to imaginowany portret jego córki Ewy Frank. To jest Szechina.
