Wejście do nowej szkoły opartej na klasycznym modelu edukacji
Fundacja Szkoły św. Jana Bosko uzyskała oficjalny wpis do ewidencji szkół i placówek oświatowych. Niepubliczna Szkoła Podstawowa Mała Szkoła św. Jana Bosko w Gdyni przyjmie pierwszych uczniów już 1 września 2026 r.
Inicjatywa wyszła od rodziców poszukujących dla swoich dzieci przestrzeni wolnej od współczesnych eksperymentów ideologicznych i zakorzenionej w dziedzictwie tradycji katolickiej oraz klasycznym modelu wychowania.
Klasyczna formacja intelektualna i duchowa
Mała Szkoła św. Jana Bosko opiera się na dwóch filarach: edukacji klasycznej oraz tradycyjnej formacji katolickiej. W ramach nauczania klasycznego stawiamy na poszukiwanie prawdy, dobra i piękna, logiczne myślenie, kulturę słowa oraz szacunek do źródeł cywilizacji łacińskiej. Z kolei formacja duchowa opiera się na niezmiennych zasadach wiary, kształtowaniu cnót, budowaniu charakteru i na systemie prewencyjnym św. Jana Bosko. Opiekę duszpasterską nad uczniami i kadrą Małej Szkoły sprawować będą kapłani z gdyńskiego przeoratu Bractwa św. Piusa X. Celem, który przyświeca organizatorom jest to, aby dzięki Małej Szkole uczniowie i absolwenci stawali się ambitnymi młodymi ludźmi, pełnymi pasji i siły charakteru, mogącymi w przyszłości spełniać ważne życiowe role, zgodnie z Bożym powołaniem.
Wstawiennictwo św. Jana Bosko
W uwieńczonych sukcesem staraniach o rejestrację Małej Szkoły św. Jana Bosko, organizatorzy dopatrują się wyraźnego wstawiennictwa jej Patrona. W dniu wyjazdu do Ecône i Turynu (w celu nawiedzenia grobu św. Jana Bosko) otrzymali wiadomość, która w praktyce przekreślała szanse na otwarcie placówki. Zaledwie minutę po modlitwie przy relikwiach Świętego nastąpił, w cudowny sposób, przełom: wciąż jeszcze przebywając na terenie turyńskiego Oratorium, organizatorzy otrzymali telefonicznie informację o niespodziewanej ofercie wsparcia, które okazało się kluczowe dla uzyskania wpisu do ewidencji szkół.
Poza szkołą fundacja prowadzi od stycznia 2026 r. Oratorium Edukacji Domowej, czyli cotygodniowe, stacjonarne zajęcia wychowawczo-edukacyjne dla rodzin prowadzących edukację domową. Działalność ta będzie kontynuowana również w nadchodzącym roku szkolnym.
Przygotowania do rozpoczęcia roku szkolnego
Inicjatywę powierzamy dalszej modlitwie wszystkich wiernych! Przed Małą Szkołą bowiem stoją kolejne wyzwania, czyli adaptacja lokalu oraz czteromiesięczne funkcjonowanie bez dotacji oświatowej, która przyznawana jest od stycznia.
Poza stałymi kosztami funkcjonowania uwzględniającymi m.in. najem lokalu i wynagrodzenia kadry (szacowanymi w sumie na ok. 70 tys. zł miesięcznie), fundacja prowadzi zbiórkę na pokrycie koniecznych wydatków:
sfinansowanie pilnego remontu klimatyzacji i wentylacji (koszt to ok. 26 tys. zł);
zakup mebli szkolnych (ergonomiczne ławki i krzesła oraz szafki dla uczniów);
wyposażenie dydaktyczne sal (pomoce naukowe, tablice, materiały edukacyjne);
wyposażenie zaplecza socjalnego i sanitarnego (dostosowanie i wyposażenie pokoju nauczycielskiego, jadalni i toalet;
zakup sprzętu biurowego (urządzenie wielofunkcyjne lub drukarka na potrzeby sekretariatu i nauczycieli).
Wszystkie koszty w 2026 r. wyniosą ok. 357 tys. zł. Do stycznia 2027 r. Mała Szkoła nie otrzyma ani złotówki z budżetu państwa. Oznacza to, że całość kosztów za rok 2026 fundacja musi pokryć ze środków własnych i darowizn.
Twórcy dzieła zwracają się do czytelników Wiadomości Tradycji Katolickiej z prośbą o wsparcie modlitewne i materialne. Każda wpłata stanowi dar umożliwiający przygotowanie klas na 1 września.
Wsparcie finansowe można przekazać za pośrednictwem dedykowanej zbiórki internetowej: https://zrzutka.pl/małaszkoła lub przelewem bezpośrednio na numer konta fundacji:
Nr konta: 24 1020 4900 0000 8302 3852 0941 PKO Bank Polski Tytuł: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE Odbiorca: FUNDACJA SZKOŁY ŚW. JANA BOSKO
Osoby pragnące wesprzeć Małą Szkołę w sposób szczególny, mogą zostać jej mecenasami, fundując czesne dla uczniów z rodzin znajdujących się w sytuacji materialnej, niepozwalającej im na opłacanie czesnego w pełnej wysokości.
Bezpośredni kontakt z Fundacją Szkoły św. Jana Bosko: szkola@bosko.edu.pl
Osobisty sekretarz Leona XIV był uczniem «Lute», proboszcza z Chiclayo oskarżonego o wykorzystywanie seksualne, w sprawie którego Watykan nie chce wszcząć śledztwa
Edgard Rimaycunaen.wikipedia.org/wiki/Edgard_Rimaycuna, osobisty sekretarz Leona XIV, jest uczniem ojcaEleuterio Vásqueza, znanego jako „Lute” – księdza z Chiclayo oskarżonego o molestowanie 9- i 11-letnich dzieci. Ta dotychczas nieznana informacja nie pochodzi z mediów krytycznie nastawionych do papieża: podaje ją książka „El pastor y los lobos” autorstwa Santiago Roncagliolo, oparta na źródłach z kręgów papieskich i otwarcie pochlebna wobec Leona XIV. Ujawniona informacja wskazuje, że najbliższy współpracownik papieża należy do kręgu księdza, którego sprawa – rozpatrywana za czasów ówczesnego biskupa Roberta Prevosta w ramach dochodzenia, które sam Kościół określa jako „farsę” – pozostaje nadal nierozwiązana, mimo że próbowano zakończyć proces kanoniczny poprzez jego dyspensę od stanu duchownego.
Peruwiański pisarz Santiago Roncagliolo opublikował właśnie książkę „El pastor y los lobos” (Seix Barral, Grupo Planeta) – kronikę drogi Roberta Prevosta do pontyfikatu, którą sam autor przedstawia jako historię biskupa, który zmierzył się z nadużyciami w Kościele peruwiańskim. Nie jest to książka wrogo nastawiona do papieża: Roncagliolo przyznaje, że jednym z jego głównych źródeł jest dziennikarka Paola Ugaz, bliska współpracownica Prevosta w śledztwie dotyczącym Sodalicio, a także – wraz z Pedro Salinasem – jedna z osób, które z największym zapałem publicznie bronią działań papieża.
……..
“Pasterz i wilki”(oryg. El pastor y los lobos) to najnowsza książka uznanego peruwiańskiego pisarza Santiago Roncagliolo, wydana latem 2026 roku nakładem wydawnictwa Seix Barral. Jest to napisany w formie thrillera reportaż literacki (tzw. investigación narrativa), który odsłania kulisy wewnętrznych walk o władzę w Kościele katolickim oraz porusza bolesny temat nadużyć seksualnych i systemowego milczenia.
Akcja książki rozpoczyna się w maju 2025 roku po śmierci papieża Franciszka. W Watykanie dochodzi do ostrego starcia dwóch frakcji: tradycjonalistów próbujących utrzymać dawny porządek oraz reformatorów dążących do otwarcia na nowoczesność. Główną osią narracji jest jednak postać Roberta Prevosta – w książce występującego jako papież Leon XIV. Roncagliolo rekonstruuje jego drogę od skromnych początków jako amerykańskiego misjonarza pracującego w najuboższych regionach Peru, przez posługę biskupa w peruwiańskim Chiclayo, gdzie jako jeden z nielicznych hierarchów miał odwagę konfrontować się z wpływowymi organizacjami religijnymi (m.in. Sodalicio de Vida Cristiana) i badać ukrywane przypadki pedofilii, aż po konklawe w Watykanie, gdzie jego dyplomacja i umiejętność radzenia sobie z najtrudniejszymi kryzysami (finansowymi czy obyczajowymi) wyniosły go na Stolicę Apostolską. (AI)
……..
Właśnie dlatego tak zaskakująca jest informacja, którą książka podaje niemal mimochodem i która do tej pory nie była znana opinii publicznej: Edgard Rimaycuna, osobisty sekretarz Leona XIV, jest uczniem ojca Eleuterio Vásqueza Gonzáleza, „Lute”, księdza z Chiclayo oskarżonego o molestowanie nieletnich, w sprawie, której postępowanie prowadzone pod nadzorem ówczesnego biskupa Prevosta Kościół sam przyznaje, że było „farsą”. Sprawa ta pozostaje nadal otwarta, a Kościół stara się jej nie rozwiązać.
„Wspólna walka bardzo zbliżyła biskupa i księdza. Ksiądz Lute informował go o wszystkim, co robił. A biskup Prevost był dumny z jego sukcesów. Lute przedstawił pięć tysięcy świadectw osób uzdrowionych, którym dzieciątko Niño del Milagro pomogło lub które uratowało. Zebrał ich w sumie dwadzieścia tysięcy, które Prevost przekazał papieżowi Franciszkowi w 2019 roku. Jednocześnie Prevost liczył na popularność Lute’a, aby ewangelizować i wzbudzać powołania kapłańskie. Już jako papież zabrał do Stolicy Apostolskiej, jako swojego prywatnego sekretarza, ucznia Lute’a, Edgarda Rimaycunę”.
Fragment ten ma podwójne znaczenie. Po pierwsze, ponieważ dokumentuje on ścisłą relację opartą na zaufaniu i współpracy między Prevostem a Lute — „ojciec Lute informował go o wszystkim, co robił”,„biskup Prevost był dumny z jego sukcesów” — w latach bezpośrednio poprzedzających oskarżenia ofiar przeciwko księdzu, przedłożone bezpośrednio Prevostowi w kwietniu 2022 roku. Po drugie, ponieważ umieszcza w tym kręgu, jako ucznia oskarżonego, osobę, która dziś towarzyszy Papieżowi w codziennym życiu: jego pierwszego osobistego sekretarza.
Ksiądz, który produkował powołania
Aby zrozumieć znaczenie słowa „uczeń”, trzeba zrozumieć, kim był Lute w diecezji Chiclayo. Nie był zwykłym proboszczem: był zdecydowanie najbardziej charyzmatycznym i popularnym księdzem w Lambayeque. „Ojciec od Dzieciątka” – człowiek, który zapełniał kościoły, mobilizował tłumy wokół Divino Niño del Milagro, uruchamiał stołówki i sanktuaria, zebrał dwadzieścia tysięcy świadectw wiary. Ksiądz o bezpośrednim i porywającym sposobie bycia, zawsze otoczony dziećmi i młodzieżą, któremu rodziny bez wahania otwierały drzwi swoich domów.
I jest prawdą — co potwierdza całe środowisko diecezjalne — że ten charyzmat przyniósł owoce w postaci powołań: Lute skłonił wielu chłopców ze swoich parafii do wstąpienia do seminarium. Robił to tak, jak wszystko inne: nawiązując bardzo bezpośredni kontakt z rodzinami, rozmawiając z rodzicami, osobiście towarzysząc w rozeznaniu chłopcom, którzy wyróżniali się w jego grupach parafialnych. Był dokładnie tym, kogo opisuje książka: człowiekiem, na którego popularność „liczył” Prevost, „aby ewangelizować i budzić powołania kapłańskie”.
W tym kontekście należy odczytywać przynależność Rimaycuny do niego: wraz z innymi młodymi ludźmi o podobnym profilu – pilnymi, pobożnymi, wychowanymi w parafiach, w których Lute pełnił swoją nieformalną posługę – najprawdopodobniej został on w tamtych latach zachęcony i skierowany do seminarium przez księdza, który dziś jest oskarżony.
Ta forma bezpośredniego kontaktu z rodzinami ma jednak swoją mroczną stronę, co potwierdzono w samym akcie sprawy: to właśnie ten sam mechanizm zaufania, który – zgodnie z zarzutami – pozwalał Lute’owi zabierać dziewczynki w góry. Jak opowiedziała Ana María Quispe w wywiadzie dla Canal N, ojciec Lute „był bliskim przyjacielem jej rodziny”, a jego status duchownego „pozwolił mu przekonać rodziców”, by dziewczynka towarzyszyła mu w misji oddalonej o pięć godzin drogi od Chiclayo. Ten sam wpływ na rodziny, który jednym otwierał drzwi seminarium, innym otwierał drogę do Cueva Blanca.
Kim jest Edgard Rimaycuna
Edgard Iván Rimaycuna Inga (Chiclayo, 1989) pełni funkcję osobistego sekretarza Leona XIV od 8 maja 2025 r., czyli od dnia bezpośrednio następującego po wyborze. Wyświęcony na kapłana w Chiclayo w listopadzie 2014 r., odprawił swoją pierwszą mszę św. w parafii San José Obrero de La Victoria – tej samej parafii, w której ofiary umieszczają część zgłoszonych zdarzeń i w której sam Lute pełnił funkcję proboszcza. W listopadzie 2025 roku papież mianował go kapelanem Jego Świątobliwości, włączając go do Rodziny Papieskiej. Towarzyszył Leonowi XIV podczas niedawnej podróży apostolskiej do Hiszpanii, a w sierpniu tego samego roku został przyjęty z wielkim entuzjazmem w Chiclayo, gdzie spędza wakacje. Krótko mówiąc, jest osobą, która na co dzień znajduje się najbliżej papieża wewnątrz Stolicy Apostolskiej.
Uczeń jako świadek
Ujawnione informacje zawarte w książce nie obciążają Rimaycuny żadnymi zarzutami. Umieszczają go jednak tam, gdzie dotąd nikt go nie umieszczał: w najbliższym otoczeniu księdza, którego codzienne życie duszpasterskie – to, w którym z definicji uczestniczy uczeń – jest właśnie tym, czegoproces kanoniczny nigdy nie zdołał odtworzyć.
Ponieważ praktyki te nie były tajne. Zgodnie z zarzutami, Lute zabierał dziewczynki w wieku 9–11 lat do górskich wiosek w Lambayeque, oddalonych o kilka godzin drogi od ich domów, i nocował z nimi sam na sam w małym pokoju w Cueva Blanca, przy czym kierowcy, katecheci i wierni byli świadkami tych podróży.
Ofiary dokładnie opisują jednego z tych świadków: kierowcę, który woził księdza podczas tych podróży, współpracownika parafii San José – łatwego do zidentyfikowania – który spał w samochodzie, podczas gdy ksiądz nocował z dziewczynkami w pokoju, w którym dochodziło do zgłoszonych, niezwykle poważnych nadużyć. Dochodzenie prowadzone pod kierownictwem Prevosta było tak powierzchowne, że nie podjęto nawet próby odnalezienia i zidentyfikowania tejże osoby, czego ofiary wyraźnie domagają się od Dykasterii ds. Doktryny Wiary, która do dziś ignoruje je z niezwykłą biernością.
Ana María Quispe Díaz, ofiara, która ujawnia się w mediach, zgłasza ponadto, że „istnieją świadkowie, którzy publicznie oświadczyli mediom, iż często zabierał do tego samego pokoju także inne dzieci” – miejsca, w którym dochodziło do zgłoszonych nadużyć; informacje te potwierdzają również wypowiedzi telewizyjne. „Misyjne” podróże najpopularniejszego księdza diecezji, w których uczestniczyły osoby nieletnie i które wiązały się z noclegami, były zauważalne dla jego parafialnej społeczności.
To właśnie w tym środowisku książka umieszcza Rimaycunę. Nikt nie może stwierdzić, co widział, a czego nie widział seminarzysta z tamtych lat, i ta gazeta tego nie zrobi. To, co można stwierdzić, jest prostsze: ten, kto dorastał duszpastersko i powołaniowo u boku Lute, zna ten świat od środka i jest zatem jednym z najlepszych świadków, którzy mogą pomóc w odtworzeniu tego, czego kościelne śledztwo nigdy nie zdołało ustalić. W czasach, gdy tak wiele instytucji religijnych płaci cenę za to, że nie potrafiły na czas dostrzec tego, co działo się wokół ich “charyzmatycznych postaci”, ta relacja z pierwszej ręki miałaby dziś ogromną wartość dla ofiar. Byłby to gest, który uhonorowałby sekretarza Papieża – i samego Papieża – gdyby postawił ją w służbie wyjaśnienia sprawy, którą Rzym woli przypisywać spiskom.
Nierozwiązana sprawa, którą Kościół pozostawia bez rozstrzygnięcia
W kwietniu 2022 roku ofiary zgłosiły Prevostowi nadużycia, jakich dopuścił się ksiądz Lute wobec dziewczynek. Postępowanie wyjaśniające w tej sprawie zostaje podważone przez sam Kościół: delegat kościelny prowadzący sprawę, kanonista Giampiero Gambaro, przyznaje przed ofiarami 23 kwietnia 2025 r., że dochodzenie przeprowadzone pod kierownictwem Prevosta jest „farsą”, „bardzo źle przeprowadzone”, zawierające „wiele błędów” i „bardzo powierzchowne”, oraz że oskarżonemu „praktycznie nie zadano żadnych pytań”.
Dykasteria ds. Doktryny Wiary postanowiła umorzyć sprawę, powołując się na peruwiański przepis dotyczący przedawnienia cywilnego, co sam Gambaro określa jako „bardzo dziwne”.
Proces ten nie zostaje jednak zakończony: Lute wnioskuje o zwolnienie ze stanu duchownego, a Leon XIV udziela mu go 15 września 2025 r. – decyzja ta ma rzekomo zamknąć kanoniczne postępowanie karne, które miało wyjaśnić stan faktyczny. Twierdzenie to, według wysokich rangą źródeł sądowych Watykanu, z którymi skonsultowała się InfoVaticana,jest bezpodstawne: zwolnienienie powoduje umorzenia postępowania. Niezależnie od tego, czy sprawca przechodzi do stanu świeckiego, nic nie stoi na przeszkodzie – a wszystko przemawia za tym – aby dochodzenie było kontynuowane w celu wyjaśnienia faktów i zadośćuczynienia ofiarom.
Właśnie tego ofiary nieustannie domagają się, składając pisma i wszczynając postępowania, skierowane do władz kościelnych, które na razie nie podejmują żadnych działań. Ofiary skarżą się, że decyzja ta pozostawia je „bez pomocy”, domagają się od Dykasterii ds. Doktryny Wiary realizacji najbardziej podstawowych obowiązków, które nigdy nie zostały wypełnione, i zapowiadają działania kanoniczne przeciwko osobom odpowiedzialnym za zaniedbania, zaczynając od „głównego odpowiedzialnego za tę sprawę, biskupa Roberta Prevosta”.Do dziś ani prawda nie została wyjaśniona, ani obiecane zadośćuczynienie nie zostało zrealizowane.
Pytania, jakie pozostawia ta książka
Ujawnienie dokonane przez Roncagliolo — podkreślamy, autora przychylnego papieżowi i czerpiącego informacje z źródeł, do których ma największe zaufanie — zmusza do sformułowania niewygodnych pytań. Jeśli nawet otoczenie samego Papieża traktuje jako coś oczywistego fakt, że jego osobisty sekretarz jest uczniem Lute’a, to w jakim stopniu ta osobista i emocjonalna bliskość papieskiego kręgu z księdzem, wobec którego wniesiono zarzuty, wpływa na sposób prowadzenia tej sprawy?
– Czy ma to związek z faktem, że Prevost nigdy nie zawiesił oskarżonego w sprawowaniu publicznej Mszy świętej, oraz z niedociągnięciami w postępowaniu przygotowawczym, do których przyznaje się sam Kościół?
Książka przedstawia Prevosta jako osobę „dumną” z sukcesów Lute, który przywiózł do Watykanu dwadzieścia tysięcy świadectw jego pobożności i który „liczył na popularność Lute, by ewangelizować i wzbudzać powołania kapłańskie”.Jedno z tych powołań, które zrodziło się w cieniu księdza z Eten, pracuje dziś w biurze obok gabinetu papieża, podczas gdy sprawa jego ofiar pozostaje nierozwiązana – bez prawdy, bez sprawiedliwości i bez zadośćuczynienia. Jak dotąd, nikt o tym nie wspomniał.
Paradoksalnie, opowiada o tym książka napisana po to, by przedstawić Leona XIV jako pasterza, który stawił czoła “wilkom”.
Barbara Nowacka kontynuuje realizację unijnego planu objęcia wszystkich polskich uczniów ideologiczną propagandą w obszarze seksualności. Jej wielkim sojusznikiem jest nowe „osiągnięcie” rządu Donalda Tuska, czyli transkrypcja pseudo-małżeństw jednopłciowych.
Od 1 września obowiązkowym przedmiotem w polskiej szkole stała się edukacja zdrowotna. Wynalazek Barbary Nowackiej został tym razem rozbity na dwie części. Przymusowa dla wszystkich jest partia większościowa, która obejmuje szeroko pojętą tematykę zdrowotną czy związaną z bezpieczeństwem.
Teoretycznie dobrowolna jest partia mniejsza, dotycząca seksualności. To efekt naprawdę znaczącego oporu społecznego, który wybuchł w 2025 roku. Początkowo Barbara Nowacka chciała wprowadzić do szkół jednolitą, obowiązkową edukację zdrowotną. Przeciwko temu zaprotestowało wiele środowisk – przede wszystkim rodzice, wsparci jednak również przez biskupów, licznych nauczycieli i część polityków. Powód tego oporu był bardzo prosty.
Propaganda antropologicznej rozpusty
Edukacja zdrowotna w tych miejscach, w których opowiada o związkach między ludźmi oraz o seksualności, odwołuje się do antropologii progresywnej. Nie ma tu miejsca dla Boga; małżeństwo nie jest uprzywilejowane; poczęcie nie jest naturalnym elementem aktu seksualnego. Związki i seksualność zostają sprowadzone do roli funkcjonalnego narzędzia, stają się sposobem maksymalizacji przyjemności i zadowolenia z życia. W tej perspektywie możliwa staje się aprobata rozwodów, wolnych związków, antykoncepcji, homoseksualizmu czy nawet aborcji.
Narracja, którą zamieszczono w edukacji zdrowotnej, nie ma nic wspólnego z neutralnością światopoglądową – stanowi raczej świadome odcięcie się od antropologii katolickiej na rzecz antropologii świeckiej i liberalnej.
Właśnie dlatego tylu ludzi protestowało przeciwko koncepcji narzucenia edukacji zdrowotnej wszystkim, bez możliwości rezygnacji z zajęć. Barbara Nowacka zrobiła krok wstecz. W ubiegłym roku szkolnym edukacja zdrowotna pojawiła się w szkołach i domyślnie zostali nią objęci wszyscy uczniowie. Można było jednak wypisać się z zajęć, składając specjalną deklarację.
Skuteczna taktyka Nowackiej
W ten sposób Nowacka zrealizowała swój pierwotny cel, wprowadzając do szkół edukację zdrowotną z komponentem liberalnej seksualności, uspokajając zarazem protesty. W tym roku następuje intensyfikacja ministerialnego nacisku na uczniów. Niestety, taktyka Nowackiej okazała się skuteczna, bo reakcje krytyczne ograniczyły się tym razem do dość nielicznych manifestacji czy dyskusji w mediach. Zabrakło większego poruszenia społecznego, które pozwoliło zatrzymać plany rządowe poprzednim razem.
Na czym polega sukces Nowackiej? Po pierwsze, edukacja zdrowotna nie jest przedmiotem groźnym wyłącznie w swoim komponencie stricte seksualnym, a więc tym, który jest dziś nieobowiązkowy. Elementy progresywnego światopoglądu w odniesieniu do związków i seksualności są rozsiane również w innych partiach tego przedmiotu. Sztandarowym przykładem jest zagadnienie depresji, które proponuje się ilustrować… depresję poporodową. Analogicznych zabiegów jest więcej. Uczeń, o ile tylko natrafi na liberalnego nauczyciela, może zostać skonfrontowany z ideologicznymi treściami nawet wtedy, jeżeli decyzją rodziców zostanie wypisany z części nieobowiązkowej.
Drugi problem polega na kształcie tej nieobowiązkowości. Tak jak w poprzednim roku szkolnym, z komponentu dotyczącego edukacji seksualnej trzeba się aktywnie wypisać – domyślnie każdy uczeń jest objęty tym komponentem, jako normalną częścią całości edukacji zdrowotnej. Można zakładać, że pewna część rodziców nie zachowa wystarczającej czujności i nie złoży formularza, co zwiększy zasięg oddziaływania propagandy progresywnej krzewionej przez rząd. Brak większych protestów sprawił, że ministerstwo nie czuło się zobowiązane by w jakiś sposób ułatwić wypisanie się z przedmiotu. Jest bardzo możliwe, że w ubiegłym roku wielu uczniów chciało rezygnować z edukacji zdrowotnej, bo zyskiwali wtedy godzinę wolną. Teraz wypisanie się już nic im nie da – nie otrzymają wolnego czasu.
Lewacki unijny taran idzie dalej
Prawdopodobny wzrost liczby uczniów uczestniczących w całości edukacji zdrowotnej i przyzwyczajenie społeczeństwa do obecności tego przedmiotu ma swój oczywisty skutek: jeżeli tylko obecna koalicja rządząca zachowa władzę, to będzie próbowała objąć wszystkich uczniów obowiązkiem uczestnictwa w całym przedmiocie – i może jej się to udać. Nawet jeżeli w kraju wybuchną spore protesty, to można zakładać, że z powodu przyzwyczajenia do nowego przedmiotu nie będą mieć już takiej siły, by faktycznie zmusić rządu do zmiany decyzji. Dlatego jedynym możliwym scenariuszem przeciwdziałania planom Nowackiej, obok protestów prowadzonych ze świadomością granic ich skuteczności, jest działanie na rzecz odsunięcia lewicowego rządu od władzy i naprawa systemu edukacji po osiągnięciu takiego rezultatu.
Barbara Nowacka dąży konsekwentnie do wprowadzenia obowiązkowej edukacji seksualnej, bo w ten sposób realizuje unijne wytyczne. Unia Europejska rozwija wspólny projekt edukacyjny, znany jako Europejski Obszar Gospodarczy. Jego celem jest częściowe ujednolicenie sposobu nauczania dzieci we wszystkich państwach członkowskich, co zakłada głęboką ideologizację szkoły – również w aspekcie seksualności. Oficjalny światopogląd unijny jest przecież skrajnie sekularystyczny – nie zna Boga ani prawa naturalnego. Z perspektywy wiodących socjotechników brukselskich, ludzkie związki można rozumieć wyłącznie hedonistycznie, a takie metody jak antykoncepcja czy nawet zabijanie dzieci poczętych są zupełnie zwykłą formą regulacji poczęć, ba, więcej – są „prawem” człowieka. Obecny lewicowy rząd Polski przyjmuje wyższość unijnego prawa, dlatego jest gotów pogwałcić konstytucyjne gwarancje dotyczące swobody rodziców w wychowywaniu dzieci. Polska ustawa zasadnicza uchodzi za drugorzędny dokument wobec woli przywódców Unii Europejskiej.
Homozwiązki jako prezent dla Nowackiej
Tak samo dzieje się w przypadku transkrypcji aktów „małżeńskich” zwieranych przez pary jednopłciowe poza granicami Polski. W listopadzie 2025 roku Trybunał „Sprawiedliwości” Unii Europejskiej orzekł, że wszystkie kraje członkowskie mają obowiązek wpisywać do swojego systemu prawnego takie akty. W marcu tego roku za wiążący uznał ten werdykt Naczelny Sąd Administracyjny. Już w maju w Warszawie dokonano pierwszej transkrypcji takiego aktu. Symbolicznie: chodziło o związek zawarty przez dwóch mężczyzn w Berlinie. Rafał Trzaskowski, autoryzując ich homoseksualne „małżeństwo”, w oczywisty sposób pogwałcił polską konstytucję, przyjmując nadrzędność de facto niemieckiego prawa.
Później analogicznych transkrypcji dokonano także w wielu innych urzędach stanu cywilnego w różnych miejscach kraju. Od niedzieli 23 sierpnia funkcjonuje jako legalne rozporządzenie ministra cyfryzacji Krzysztofa Gawkowskiego, które przewiduje nową formułę transkrypcji; rząd oczekuje, że wszystkie samorządy będą dokonywać takich aktów, jak Trzaskowski. Jeszcze w sierpniu zrobiono to między innymi w Gdańsku. W ten sposób w polskim systemie prawnym, wbrew konstytucji, pojawiły się homozwiązki.
To ma swoje znaczenie również dla systemu edukacji. Przecież w ramach edukacji zdrowotnej uczy się dzieci o tym, jak wyglądają związki intymne między ludźmi. Jeszcze do niedawna od strony formalnej takie związki były tylko jednego rodzaju: małżeństwo między mężczyzną a kobietą. W roku szkolnym 2026/2027 sytuacja jest już inna. Nauczyciel może poinformować dzieci, że nad Wisłą żyją i współżyją ze sobą również pary jednopłciowe, ciesząc się prawną ochroną rządu Donalda Tuska; a co za tym idzie, że homoseksualność jest rzeczą zupełnie normalną, a może nawet godną pochwały. Nie wiem, czy koordynacja działań Nowackiej i Gawkowskiego jest przypadkowa, czy celowa – ale w każdym przypadku skutki są dokładnie te same. Wprowadzenie do szkół edukacji seksualnej w progresywnym ujęciu, wespół z pseudo-legalizacją zawartych za granicą homozwiązków, konstytuuje potężny wyłom w ciągłości cywilizacyjnej Polski. Po tysiącu lat już nie doktryna chrześcijańska, ale rewolucyjna ideologia dyktuje rozumienie małżeństwa i seksualności. Nawet jeżeli żyjemy dziś w wolnym kraju, to pod względem poszanowania dla prawa naturalnego w tym obszarze sytuacja jest gorsza niż w okresie okupacji sowieckiej. Nie jest to zaskakujące, jako że unijna ideologia, której hołduje Barbara Nowacka, wyrasta z rewolucyjnego ducha, który zrodził również marksizm; niemniej rozpoznanie tego stanu rzeczy powinno mobilizować Polaków do intensywnego przeciwdziałania.
Potrzeba słusznego gniewu
To, co można zrobić w rozpoczynającym się roku szkolnym, to przede wszystkim bardzo konsekwentne wypisywanie dzieci z komponentu seksualnego edukacji zdrowotnej. Kto tylko może, niech informuje o tym innych rodziców i zachęca ich do podjęcia odpowiednich kroków. Potrzebne są też nowe protesty, wyraziste i szeroko zakrojone, podobne do tych, które przeszły przez Polskę w 2025 roku. Nie chodzi nawet o to, by „pokazać Nowackiej”, co myślą o niej konserwatywni Polacy, bo przecież Nowacka dobrze to wie; chodzi o to, by uświadomić bliźnim skalę problemu i zmaksymalizować słuszny gniew, tak, by wyborcza odpowiedź na haniebne postępowanie obecnej władzy była w 2027 roku jeszcze silniejsza, torując drogę do władzy prawicowym formacjom. Czy te formacje będą skłonne do wypalenia gorącym żelazem ideologicznego zepsucia prawa, które wprowadził obecny rząd – to już problem osobny, zależny w dużej mierze od konkretnego składu takiego hipotetycznego rządu.
Dwie godziny religii tygodniowo? Owszem, ale trzeba sobie zadać pytanie, co właściwie ma się podczas nich dziać. Sama walka o przywrócenie drugiej lekcji nie wystarczy, jeśli katecheza ma sprowadzać się do oglądania filmów zamiast do rzeczywistego pogłębiania wiary i lektury Katechizmu.
Ciekaw jestem, ilu Czytelników tego artykułu rzeczywiście pogłębiło swoją wiarę na lekcjach religii. Mam szczerą nadzieję, że większość. Nie wszyscy mieli jednak taką szansę. Należy bowiem zwrócić uwagę na przypadki, w których religia w szkole sprowadzała się do… oglądania filmów religijnych. A przecież nie o to chodzi.
Na duszpasterzach spoczywa obowiązek edukacji religijnej swoich parafian – szczególnie młodego pokolenia, które dopiero uczy się wiary. Zwykle taka katechizacja odbywa się w salkach parafialnych. W Polsce otrzymaliśmy jednak, wydawałoby się, ogromną szansę: zgodnie z postanowieniami Konkordatu nauka religii stała się przedmiotem szkolnym! Dzieci nie muszą już przychodzić do salek parafialnych po lekcjach czy w sobotę – mogą poznawać prawdy wiary w szkole, obok innych ważnych przedmiotów.
I dlatego w sytuacji, w której katecheta – czy to duchowny czy świecki – traci lekcje religii na oglądanie filmów religijnych, „bo młodych trzeba zaciekawić”, nie tylko marnuje ogromną szansę, lecz wręcz sprzeniewierza się misji otrzymanej od Kościoła. Bo przecież, aby mógł uczyć religii w danej szkole, musi zostać do tej posługi posłany przez biskupa diecezjalnego.
Po trzydziestu latach obecności religii w szkole pojawiają się coraz większe obawy, że możemy ją stracić. Resort oświaty wprowadził już ograniczenia polegające m.in. na zmniejszeniu wymiaru nauczania religii do jednej godziny tygodniowo, umieszczaniu jej wyłącznie na początku lub końcu zajęć danego dnia, łączeniu małych klas w większe grupy czy niewliczaniu oceny z religii do średniej.
Bez wątpienia należy podjąć starania o zachowanie religii w szkole i wycofanie przez MEN wprowadzonych ograniczeń. Sama walka jednak nie wystarczy. Trzeba również postawić sobie pytanie, jak religia w szkole powinna wyglądać.
Po pierwsze katecheza
Już samo określenie nauczyciela religii – katecheta – powinno dawać do myślenia, że lekcja religii to przede wszystkim lekcja katechezy. Ta zaś jest niczym innym jak nauką prawd wiary: że jest jeden Bóg w trzech Osobach, że Chrystus jest jednocześnie Bogiem i Człowiekiem, że ustanowił sakramenty, przez które udziela nam swojej łaski itd. Nie chodzi oczywiście wyłącznie o sztywne „wkuwanie” regułek (choć i te są potrzebne, szczególnie w przypadku młodszych dzieci), lecz o coraz lepsze rozumienie wiary katolickiej. Oczywiście przekazywane treści muszą być dostosowane do wieku uczniów – inaczej wygląda nauka w pierwszych klasach szkoły podstawowej, a inaczej w liceum.
Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że ilość treści katechetycznych na lekcjach religii zmniejsza się wraz z kolejnymi etapami edukacji – a przecież powinno być zupełnie odwrotnie! Do trzeciej klasy szkoły podstawowej nauka religii w szkole działa raczej dobrze. Dzieci przygotowują się wówczas do Pierwszej Komunii Świętej, co wymaga odpowiedniego przygotowania. Uczą się więc podstawowych prawd wiary, zapamiętują pewne regułki, a przede wszystkim coraz lepiej poznają Tego, którego niebawem przyjmą do swojego serca.
Problem pojawia się w kolejnych latach nauki. Warto postawić pytanie, jak wyglądają lekcje religii w klasach IV–VIII szkoły podstawowej oraz w szkole średniej, skoro tak wielu nastolatków wykazuje znaczące braki w znajomości własnej wiary.
Problem niskiego poziomu wiedzy religijnej wśród młodzieży zauważył już w swoim artykule z 2017 r. bp Wojciech Osial, ówczesny biskup pomocniczy diecezji łowickiej:
Jesteśmy świadkami wysokiego poziomu ignorancji religijnej, zarówno wśród osób dorosłych jak i ludzi młodych. Wierni ukazują poważne braki wiedzy na temat Credo, rozumienia celebracji mszy św., znajomości podstawowych modlitw czy wiedzy na temat elementarnych zasad moralności chrześcijańskiej. Świadectwem analfabetyzmu wśród młodzieży mogą być ciekawe refleksje zawarte przed dwu laty w jednym z numerów „Katechety”. Stwierdza się w nich m.in., że „wiedza religijna gimnazjalistów jest na poziomie klas dzieci pierwszokomunijnych”, natomiast uczniowie szkół ponadgimnazjalnych nie potrafią wymienić poprawnie wszystkich sakramentów świętych czy też imion ewangelistów[1] – zaznaczył biskup.
Z pewnością temat ignorancji religijnej jest złożony i uwarunkowany wieloma czynnikami, chociażby wspomnianymi przemianami kulturowymi i religijnymi naszych czasów, ale nie można wykluczyć czynnika katechetycznego. Sytuacja dużej ignorancji religijnej nie może pominąć pytania o skuteczność lekcji religii[2]– kontynuował hierarcha.
Jak to się stało, że wiedza religijna ówczesnych gimnazjalistów była na poziomie dziewięciolatków, a wiedza uczniów szkół średnich przedstawiała się równie tragicznie? Być może na lekcjach religii, na które uczęszczali, brakowało systematycznego poznawania treści zawartych w Katechizmie? I nie chodzi mi tu o podręczniki do religii, które popularnie nazywamy „katechizmami”, ale o Katechizm Kościoła Katolickiego – oficjalną wykładnię doktryny wiary i zasad moralności Kościoła. To na nim powinna bazować zarówno podstawa programowa, jak i podręczniki do religii, tak, by uczniowie mogli zgłębiać jego treść stosownie do swojego wieku.
W szczególności należy postawić poważne pytanie o przygotowanie kandydatów do sakramentu bierzmowania. Jest to przecież sakrament dojrzałości chrześcijańskiej, a zatem osoby go przyjmujące powinny znać prawdy wiary na poziomie odpowiadającym dojrzałemu katolikowi.
Najgorszym jednak z punktu widzenia nauczania religii okresem zdaje się być szkoła średnia. Uczniowie są już po bierzmowaniu, a niejednokrotnie przytłacza ich nauka i przygotowania do matury. Katecheci mogą więc ulec pokusie, by uczynić ten przedmiot „łatwym i przyjemnym”, np. zastępując naukę treści katechizmowych oglądaniem filmów religijnych. A piątka z religii jest niejednokrotnie niemal gwarantowana, szczególnie jeśli ktoś jest członkiem jakiejś grupy parafialnej.
Czy w tym wszystkim ktoś pomyślał jednak o nastolatkach, którzy pragną pogłębiać swoją wiarę – szczególnie o tych, którzy przychodzą na religię nie tylko z obowiązku? Zostają oni pozbawieni tego, do czego mają prawo – dobrej katechizacji, o którą duszpasterze mają obowiązek się zatroszczyć.
Podręczniki do religii i podstawa programowa
Problem nie ogranicza się jednak wyłącznie do luźnego podejścia do przedmiotu przez część katechetów. Uwagi wymagają zarówno podręczniki do religii, jak i podstawa programowa tego przedmiotu.
Przejrzałem spis treści przykładowego podręcznika dla klasy VIII szkoły podstawowej, czyli dla uczniów mających niebawem przyjąć sakrament bierzmowania. Wygląda on na zbiór różnych tematów związanych z wiarą katolicką – jednych ważnych, innych mniej – natomiast zdecydowanie brakuje w nim systematycznego przekazu prawd wiary.
Również analiza najnowszej „Podstawy programowej nauczania religii rzymskokatolickiej w Polsce”, przyjętej przez Konferencję Episkopatu Polski w 2025 roku, pozostawia nieco do życzenia. Choć znajdują się w niej treści katechizmowe, w mojej ocenie jest ich zbyt mało, a ponadto ponownie brakuje tu odpowiedniej systematyczności. Co więcej, znalazły się tam również tematy, których słuszności nauczania na lekcjach religii zupełnie nie rozumiem – jak choćby „rozwijanie wrażliwości ekologicznej” czy „znaczenie sztuki baroku”…
Może w przypadku starszych uczniów lepszym rozwiązaniem byłoby po prostu wzięcie do ręki Katechizmu i omówienie zawartych w nim treści? Przede wszystkim katecheci powinni wraz z uczniami dokładnie omówić Credo – wyznanie wiary, które przecież młody człowiek każdej niedzieli wypowiada w kościele. Dojrzałemu katolikowi nie wystarczy już bezmyślne powtarzanie tych słów. Powinien także rozumieć ich znaczenie – na przykład co oznacza, że Syn jest „współistotny Ojcu”, albo co znaczy, że „począł się z Ducha Świętego i narodził się z Maryi Panny”. Nie chodzi tu o wykładanie skomplikowanej teologii, lecz o troskę o jak najlepsze zrozumienie tych słów przez młodych ludzi.
Podobnie ma się rzecz z Dziesięcioma Przykazaniami czy sakramentami. Znajomość tych podstaw wiary przez nastolatków nie powinna ograniczać się wyłącznie do ich wymienienia. Rozdział Katechizmu poświęcony sakramentom zawiera aż 481 punktów (!). Wszystko to Kościół uznał za treści, które każdy katolik powinien znać.
List do biskupów
W 2024 r. grupa świeckich katolików zatroskanych o stan wiary wśród młodych Polaków – w tym członkowie Stowarzyszenia im. Ks. Piotra Skargi – wystosowała list otwarty do polskich biskupów, z apelem o „podjęcie wspólnej refleksji dotyczącej sposobu i poziomu nauczania religii”.
Świat zmienia się w niespotykanym w dziejach tempie, a Chrystus i Jego Nauka pozostają takie same – należy jednak przedstawiać Go uczniom w sposób przystępny, atrakcyjny, kompetentny ani joty nie tracąc z tego, czego od pokoleń uczyli się katolicy. (…) Młodzi ludzie lubią jasny i klarowny język, rozumieją, gdy tłumaczy im się dlaczego coś jest dobre a dlaczego coś innego jest złe. Warto, by katecheci wyposażeni byli w pogłębioną wiedzę na temat przerażających współczesnych zagrożeń i aby potrafili przestrzegać przed nimi posiadając kompetencje komunikacyjne umożliwiające dotarcie do młodych serc i dusz – czytamy w jego treści.
Religioznawstwo?
Wreszcie pojawiają się opinie, że nauka religii powinna być nauką o różnych religiach. To oczywiście niedorzeczność. Osoby głoszące taki pogląd zapominają, że Konstytucja RP nie mówi o nauce religii jako przedmiocie abstrakcyjnym, lecz konkretnie o nauce „religii kościoła lub innego związku wyznaniowego o uregulowanej sytuacji prawnej” (art. 53 ust. 4). Jest ona zatem ściśle związana z religią wyznawaną przez danego ucznia.
Większość polskich uczniów to katolicy, dlatego uczą się religii katolickiej. Jeśli jednak w danej szkole znajduje się grupa uczniów innego wyznania, możliwe jest zorganizowanie osobnych lekcji religii dla nich. W praktyce takie sytuacje są stosunkowo rzadkie, ponieważ mniejszości religijne stanowią niewielki odsetek polskiego społeczeństwa.
Jednocześnie nauka o innych religiach mogłaby znaleźć swoje miejsce na szkolnej katechezie, pod warunkiem że byłaby prowadzona z perspektywy apologetycznej – czyli jeśli polegałaby na wyjaśnieniu dlaczego to właśnie katolicyzm jest prawdziwą religią, a inne wierzenia nie zawierają pełni prawdy objawionej przez Boga.
Jednak aby być dobrym apologetą, potrzeba najpierw solidnie znać prawdy wyznawanej przez siebie wiary. A tego wśród nastolatków – jak widać – wciąż brakuje.
Adrian Fyda
[1] Osial W., bp, Katechizm narzędziem katechezy – bogactwo Tradycji wobec wyzwań współczesności, „Collectanea Theologica” 87(2017) nr 2, str. 108.
Leo XIV mianował arcybiskupa, który złożył ofiarę Pachamamie
Dzisiaj Leon XIV mianował biskupa pomocniczego Lizardo Estradę Herrerę O.S.A. (52 lata) z Cuzco w Peru na arcybiskupa koadjutora tej samej archidiecezji. Zostanie on zatem następcą arcybiskupa Richarda Daniela Alarcóna Urrutii (74 lata).
Zaledwie dwa tygodnie temu nowy arcybiskup złożył ofiarę na cześć BAŁWANa – Pachamamy.
Leo XIV osobiście wychował Estradę
Urodzony w Cotabambas w 1973 r. prałat Estrada wstąpił do zakonu augustianów i przyjął święcenia kapłańskie w 2005 r. W styczniu 2021 r. papież Franciszek mianował Estradę biskupem pomocniczym w Cuzco.
W maju 2025 r. biskup Estrada powiedział serwisowi VaticanNews.va, że Leon XIV był już jego profesorem, kierownikiem duchowym w zgromadzeniu augustianów, a następnie przeorem generalnym. W końcu obaj pełnili wspólnie posługę w ramach peruwiańskiego episkopatu.
W dniach 13–14 sierpnia 2026 r. biskup Estrada pomógł zainaugurować konferencję w Cuzco.
Ceremonia otwarcia obejmowała rytuał oddania czci Pachamamie. Biskup Estrada zaniósł liście koki do misy z ogniem jako ofiarę dla „Pachamamy” (Matki Ziemi), umieszczając je na mandali używanej podczas tego rytuału.
Ceremonia rozpoczęła się od wyraźnych odniesień do sierpnia jako miesiąca „Matki Ziemi”, po czym nastąpiło złożenie liści koki, ćwiczenia oddechowe pod przewodnictwem prowadzącego, dziękczynienie złożone ziemi oraz instrukcja, by przed złożeniem liści trzykrotnie wdychać powietrze.
Amazonia jako „miejsce teologiczne”
W wywiadzie udzielonym w 2023 r. serwisowi VaticanNews.va biskup Estrada stwierdził, że ludy andyjskie i amazońskie mają wiele do przekazania Kościołowi – nie tylko poprzez swoją kulturę i sposób życia, ale także poprzez swoje sposoby „wierzenia”. Dodał również: „Pragnę Kościoła zakorzenionego w kulturze lokalnej”.
Od lat biskup Estrada jest głęboko zaangażowany w teologię duszpasterską rdzennej ludności, inkulturację, rdzenną „kosmovizję” oraz nowe posługi na rzecz rdzennej ludności.
Podczas Zgromadzenia Duszpasterskiego na rzecz Ludów Rdzennych, które odbyło się w sierpniu 2025 r. w Ekwadorze, podkreślił pilną potrzebę „promowania i rozwijania obrzędu amazońskiego oraz obrzędu majskiego”.
W marcu 2026 r. opisał Amazonię jako „miejsce teologiczne”, w którym Kościół może odkrywać nowe sposoby życia Ewangelią.
9 czerwca 2026 r., otwierając regionalne spotkanie CELAM na Karaibach, biskup Estrada przypomniał o potrzebie wsłuchania się w „wołanie ubogich i Matki Ziemi”.
Diakonki
W 2023 r., pełniąc funkcję sekretarza generalnego CELAM, Estrada przedstawił obszerne opracowanie CELAM dotyczące udziału kobiet w Kościele Ameryki Łacińskiej i Karaibów, które wyraźnie uwzględniało diakonat kobiet wśród swoich propozycji.
W swoim wstępie Estrada podkreślił apele o „stworzenie nowych posług, w ramach których [kobiety] będą mogły lepiej służyć Kościołowi”.
Podczas prezentacji badania pochwalił jego wyniki, stwierdzając, że „wyprzedziły one tematy poruszane podczas pierwszej sesji Synodu w październiku 2023 roku”.
W parafii św. Marcina w Como we Włoszech odbył się pogrzeb… buddystki. Kobietę wyznającą fałszywy kult pożegnali inni buddyści, wyśpiewując z ambony mantrę. Proboszcz… chwalił Buddę.
Skandal wydarzył się w parafii San Martino a Rebbio w Como na północy kraju. 20 sierpnia odbyła się tam uroczystość pożegnalna 59-letniej Marty Pezzati. Kobieta wyznawała buddyzm. Do kościoła zaproszono w związku z tym dwóch jej współwyznawców, którzy z ambony odśpiewali buddyjską mantrę. Na miejscu były obecny proboszcz ks. Giusto Della Valle. Jak podaje portal „La Nuova Bussola Quotidiana”, to duchowny dobrze znany z zaangażowania na rzecz migrantów.
Proboszcz, podobnie jak inny obecny na miejscu ksiądz, mieli szaty liturgiczne. Całość nie była jednak ani Mszą świętą, ani nabożeństwem – raczej quasi-duchowym pożegnaniem zmarłej. Buddyści mieli wybrać właśnie ten kościół na miejsce uroczystości, bo współpracowali wcześniej z proboszczem pełniąc dzieła charytatywne.
Sam proboszcz przekonywał, że zmarła Maria Pezzati szukała Boga „na każdej możliwej drodze”, a ostatecznie znalazła Pana „w Buddzie, w Oświeconym, który przez wieki oświetlał drogę tak wielu ludziom”. Kapłan przekonywał, że ważne jest zagłębiać się „w korzenie swojego bytu”.
Całe wydarzenie ewidentnie można zakwalifikować jako zakrawające na herezję indyferentyzmu religijnego. Mogłoby się wydawać, że nie ma żadnego znaczenia, czy wyznaje się religię katolicką, czy też buddyzm, bo „wszystkie drogi prowadzą do Boga”. Taką postawę papieże potępiali wielokrotnie jako niezwykle poważny błąd doktrynalny. Zbawienie, uczy Kościół katolicki, jest możliwe tylko poprzez Jezusa Chrystusa w Kościele katolickim.
Jak podał cytowany włoski portal, nie ma jak dotąd żadnej reakcji ze strony władz diecezji.
W niedzielę 23 sierpnia 2026, w swej wypowiedzi poprzedzającej modlitwę „Angelus”, Leon XIV przedstawił zaskakującą dychotomię mającą na celu podważyć zasadność “pewników religijnych”.
„Najdrożsi, nauczmy się nie zamykać w naszych przekonaniach i pewnikach religijnych, aby pozostać otwartymi na autentyczną relację z Chrystusem” – powiedział papież.
Natychmiast, niejeden wierzący mógł zadać sobie pytanie: jeśli papież nie naucza i nie uosabia pewności religijnej, to jaka jest jego rola?
Leon XIV kontynuował: “Czasami, w kwestii wiary chrześcijańskiejzadowalamy się tym, co „słyszeliśmy od innych”, stereotypami, tym, co nam przekazano – być może nawet w dobrych intencjach; jednak Jezus wzywa nas do osobistej odpowiedzi, do bliższego poznania Go, do pozwolenia, by przyjaźń z Nim nas kształtowała, podczas stale odnawiającego się spotkania, które może wymagać od nas podążania nieznanymi dotąd drogami i dokonywania wyborów odmiennych od tych, które sobie wyobrażaliśmy. Dotyczy to zarówno naszej osobistej drogi, jak i drogi Kościoła oraz decyzji duszpasterskich tam, gdzie uważamy, że wystarczy postępować tak, jak zawsze. Ważne jest natomiast, abyśmy często zadawali sobie pytania: kim jest dla mnie Pan? – Czy naprawdę Go znam? – O co prosi mnie dzisiaj Jego Ewangelia? – Jakie kroki i jakie decyzje powinienem podjąć?”vatican.va/leo-xiv/it/angelus/2026/documents/angelus
Jak wielu zauważyło, katolikom nigdy wcześniej nie postawiono dylematu między “pewnością” odnoszącą się do własnej religii – uważanej jeszcze do niedawna za jedyną prawdziwą – a „autentyczną relacją z Chrystusem”.
Kościół, jak nas uczono, został stworzony przez Niego samego i jest Jego oblubienicą. A papież, teoretycznie, jest właśnie tym, który buduje most między Ziemią a Niebem.
A tutaj dostajemy ostrzeżenie: ten, kto tworzy most, mówi nam, że jest on niebezpieczny. Mówi nam zatem, żebyśmy po nim nie przechodzili.
Po raz kolejny uwidacznia się jedyny filar na którym wspiera się dzisiejsza hierarchia katolicka: ona wierzy, że nie wierzy. Ona wie, że nie wierzy. Co więcej, otwarcie to przyznaje.
Jest dla nas jasne, że święta droga. której jesteśmy pewni, została porzucona. Watykan nie chce już podążać mostem wskazanym przez Boga, lecz pragnie udać się gdzie indziej, a może nawet nie zamierza wcale przekraczać “rzeki“. Kościół chce wyjść poza siebie, chce porzucić swoje zadanie i swój lud, chce zapomnieć o wskazanej mu drodze.
Choć drogą, prawdą i życiem jest wyłącznie Chrystus, którego hierarchia zdetronizowała i opuściła.
Obecnie zaś domagają się od nas, byśmy postąpili tak samo.
Do watykańskiej Dykasterii ds. Promowania Integralnego Rozwoju Człowieka powołane zostały osoby, które opowiadają się za tzw. “synodalnością” oraz zmianami w nauczaniu Kościoła Katolickiego w odniesieniu do moralności seksualnej.
We wtorek, papież Leon XIV mianował tuzin konsultantów Dykasterii ds. Promowania Integralnego Rozwoju Człowieka, w tym kilka osób, które opowiadają się za „święceniami” kobiet na kapłanów, synodalnością, zmianami w nauczaniu Kościoła katolickiego dotyczącym moralności seksualnej, a nawet jedną osobę powiązaną ze Światowym Forum Ekonomicznym (WEF). press.vatican.va/salastampa/en/bollettino/pubblico
Wśród osób mianowanych 18 sierpnia przez papieża Leona do tej dykasterii znalazł się Peter G. Kirchschlager, specjalista ds. etyki społecznej z Uniwersytetu w Lucernie w Szwajcarii, który stwierdził, że Kościół boryka się z nierozwiązanym problemem dotyczącym niemożliwości święceń kapłańskich dla kobiet. Kolejną osobą mianowaną przez papieża jest niemiecki ksiądz Peter Klasvogt, który poparł „Drogę Synodalną” i wezwał do przeglądu nauczania Kościoła w sprawie kobiet -„kapłanek” oraz moralności seksualnej z „gotowością do zmian”.
Kathryn Koch, prezes i dyrektor generalna globalnej niezależnej firmy zarządzającej aktywami TCW, wcześniej przez 20 lat pracowała w Goldman Sachs. W 2015 roku, Koch została wybrana przez Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) do grona „Young Global Leaders”.
W 2018 roku, Kirchschläger skrytykował Kościół Katolicki za „niewystarczające przestrzeganie praw człowieka w swoich własnych szeregach” oraz za „nierozwiązany problem” tzw. „równości płci”, zwłaszcza w kontekście odmowy dopuszczenia kobiet do święceń kapłańskich.
Kirchschläger stwierdził nawet, że „państwo powinno powiedzieć Kościołowi: »Macie problem z równouprawnieniem«” oraz nalegać, by państwo egzekwowało „powszechność praw człowieka” w Kościele Katolickim i innych wyznaniach, niezależnie od tego, czego nauczają.
Przypomnijmy, że Kościół Katolicki niezmiennie naucza, że do sakramentu święceń kapłańskich mogą być dopuszczani wyłącznie mężczyźni. W liście apostolskim „Ordinatio Sacerdotalis” z 1994 roku papież Jan Paweł II potwierdził tę odwieczną naukę:
“Dlatego też, aby rozwiać wszelkie wątpliwości dotyczące sprawy o wielkim znaczeniu, sprawy dotyczącej samej boskiej konstytucji Kościoła, na mocy mojej posługi umacniania braci (por. Łk 22, 32) oświadczam, że Kościół nie ma żadnej władzy do udzielania święcenia kapłańskiego kobietom i że wszyscy wierni Kościoła powinni definitywnie trzymać się tego orzeczenia”.
Ojciec Klasvogt, pełniący funkcję rektora Campo Santo Teutonico w Rzymie, w pełni poparł heterodoksyjną niemiecką „Drogę Synodalną” oraz Synod poświęcony synodalności. W wydanej w 2022 r. książce, której był współautorem, zatytułowanej „Riskierte Berufung”, błędnie stwierdził również, że w niebie „nie będzie już kapłanów – przynajmniej nie w sensie urzędu”, co wydaje się być subtelnym wezwaniem do większego udziału świeckich w zarządzaniu Kościołem. Kościół naucza, że skoro sakrament święceń kapłańskich nadaje nieusuwalny znak, kapłani, którzy dostaną się do nieba, rzeczywiście pozostaną kapłanami.
Ksiądz argumentował dalej, że Kościół ma swobodę tworzenia nowych posług „zgodnie z potrzebami czasów” i zasugerował, że w związku z tym Kościół powinien ustanawiać nowe posługi „dla mężczyzn i kobiet, w tym te ustanawiane poprzez znak nałożenia rąk i modlitwę”.
Wydaje się to być wezwaniem do wyświęcania kobiet na kapłanki i diakonisy.
Kathryn Koch, oprócz tego, że 11 lat temu została wybrana przez Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) na „Młodą światową liderkę”, obecnie zasiada w zarządzie Nasdaq, kluczowego partnera tej globalistycznej organizacji.
Nominacje te wpisują się w trend charakterystyczny dla ostatnich decyzji papieża Leona. Na początku tego miesiąca papież mianował 15 nowych konsultorów w Dykasterii Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, której przewodniczy prefektka siostra Simona Brambilla. Wśród nich znaleźli się zwolennicy ideologii LGBT i „święceń kobiet”, większej swobody eksperymentów liturgicznych oraz zmian strukturalnych w zarządzaniu Kościołem.
Najbardziej rzucającym się w oczy spośród tych nominacji na konsultantów było mianowanie siostry Patricii Murray, byłej sekretarz wykonawczej Międzynarodowej Unii Przełożonych Generalnych. Podczas konferencji poświęconej synodalności w 2021 roku argumentowała ona, że dyskusje dotyczące kontrowersyjnych kwestii, w tym święceń diakonatu i kapłaństwa dla kobiet, nie mogą być po prostu wykluczone z tego procesu. „Musimy również pozwolić, by poruszano tematy, o których ludzie chcą rozmawiać” – powiedziała, wyraźnie wspominając o diakonacie i kapłaństwie kobiet.
Podczas konferencji prasowej w Watykanie poświęconej synodowi, która odbyła się 16 października 2023 r., Murray była również przepytywana o „cierpienie osób LGBTQ+”.
Po raz pierwszy od czasu konsekracji biskupich, które odbyły się 1 lipca w Écône, bp. Atanazy Schneider zabiera publicznie głos w autorskim tekście opublikowanym 17 sierpnia 2026 roku na stronie internetowej dziennikarki Diany Montagna.
Konieczność wyboru między bezkompromisowym zachowaniem integralnej wiary katolickiej, a kanonicznym uznaniem przez papieża
Warto przypomnieć pewien epizod z historii Kościoła, kiedy to wielki święty stanął przed koniecznością dokonania wyboru między głoszeniem w sposób jednoznaczny i bezkompromisowy integralnej wiary katolickiej, a kanonicznym uznaniem przez papieża. Świętym tym był ojciec Kościoła z IV wieku, Atanazy z Aleksandrii. W 357 roku papież Liberiusz, podpisawszy dwuznaczną formułę wiary (w której pominięto kluczowy dla doktryny katolickiej termin homooúsios, czyli „współistotny”), nakazał św. Atanazemu komunię z biskupami ariańskimi i semiariańskimi, z którymi sam Liberiusz, ulegając naciskom cesarza, pozostawał niestety w komunii. Św. Atanazy odmówił, w konsekwencji czego papież ‒ według świadectwa św. Hilarego z Poitiers i innych źródeł historycznych ‒ nałożył na niego ekskomunikę, oskarżając go o naruszanie pokoju w Kościele. Pomimo ekskomuniki, św. Atanazy nadal zarządzał swoją diecezją w Aleksandrii, okazując przy tym wyrozumiałość dla godnego ubolewania postępowania papieża. Następca Liberiusza, św. Damazy, okazał św. Atanazemu wdzięczność; zasięgał też jego rady w sprawach dotyczących biskupów Wschodu. Liberiusz był pierwszym papieżem, który nie został kanonizowany, podczas gdy Atanazy został nie tylko wyniesiony do chwały ołtarzy, ale także ogłoszony doktorem Kościoła.
Dziś św. Atanazy zostałby zapewne – na podstawie definicji „schizmy” zawartej w obowiązującym kodeksie prawa kanonicznego ‒ uznany za schizmatyka, ponieważ odmówił pozostawania w komunii z członkami Kościoła (heretyckimi i semiheretyckimi biskupami), którzy byli uznawani kanonicznie, a tym samym podporządkowani papieżowi.
Konsekracje biskupie przeprowadzone przez Bractwo św. Piusa X w Écône 1 lipca br. również stanowią przykład tego, rzadko pojawiającego się, dylematu: konieczności wyboru między bezkompromisowym zachowaniem integralnej wiary katolickiej, w postaci, w jakiej nauczało jej zawsze Magisterium, a kanonicznym uznaniem przez papieża. Problem staje się jasny, gdy przyjrzymy się warunkom postawionym Bractwu dla kanonicznego uznania przez Ojca Świętego: musiałoby ono zaakceptować pewne, wprowadzone niedawno, wieloznaczne sformułowania doktrynalne (jakie pojawiają się w niektórych, niemających charakteru nieomylnego, dokumentach duszpasterskiego II Soboru Watykańskiego, a także w wielu stwierdzeniach i aktach Magisterium posoborowego), a ponadto uznać nie tylko ważność, ale i poprawność (prawowitość) rytu nowej Mszy, pomimo jego doktrynalnej i obrzędowej nieprecyzyjności oraz wyraźnego zerwania z tradycyjnym rytem rzymskim.
Rozpatrując tę złożoną kwestię, należy przyjąć wyważoną perspektywę, sprecyzować terminologię oraz nigdy nie tracić z oczu prawdziwego i ostatecznego celu Kościoła, a także jego wielkiej Tradycji, która sięga znacznie dalej niż ostatnie dekady czy stulecia. Należy również wziąć pod uwagę analogiczne sytuacje, które zdarzały się podczas wielkich kryzysów w dziejach Kościoła.
W ostatnich wiekach w Kościele pojawiły się dwa niezdrowe nurty prowadzące do zawężonego postrzegania rzeczywistości: tendencja do nadawania aspektowi prawnemu charakteru niemal absolutnego, czyli legalizm, oraz tendencja do absolutyzowania osoby papieża i należnego mu posłuszeństwa, czyli papolatria. Legalizm (sztywne trzymanie się litery prawa) i papolatria (bezwarunkowe i niemal absolutne posłuszeństwo papieżowi) zaczęły z czasem przeważać nad wymogiem unikania wszelkiej dwuznaczności w kwestiach wiary i liturgii. Tymczasem podczas każdego wielkiego kryzysu doktrynalnego w dziejach Kościoła, złotą zasadą było unikanie wszelkiej doktrynalnej niejednoznaczności. Tak było w przypadku papieża Honoriusza I, którego dwuznaczne doktrynalnie listy ‒ ogłoszone w ramach zwyczajnego Magisterium ‒ zostały stanowczo potępione przez jego następców i trzy sobory powszechne, pomimo podjętych przez drugiego z tych następców, Jana IV, prób wypracowania swoistej hermeneutyki ciągłości.
Obecnie w Kościele rozpowszechniony jest pogląd, że nigdy nie może pojawić się konflikt sumienia między obowiązkiem posłuszeństwa papieżowi, a obowiązkiem bezkompromisowej wierności doktrynie katolickiej. Prowadzi to do przypisywania posłuszeństwu papieżowi tak wielkiej wartości, że zaakceptowanie niejednoznaczności dotyczących wiary i obrzędów liturgicznych uznaje się za lepsze, niż postąpienie wbrew papieskiemu nakazowi; nawet jeśli nakaz ten ma wymiar czysto ludzki i może być błędny. Ponadto pojawiło się również zawężone rozumienie komunii ‒ zarówno z papieżem, jak i z Kościołem. Posłuszeństwo papieżowi postrzega się jako nierozerwalnie związane z pozostawaniem w komunii z Kościołem. Postawa taka może doprowadzić do przypisywania posłuszeństwu papieżowi rangi porównywalnej z wiernością samemu Objawieniu.
Należy także odróżnić prawo stanowione ‒ to znaczy normy dyscyplinarne ustanawiane przez władze Kościoła ‒ od prawa Bożego, czyli objawionych przez Boga prawd wiary. Nikt nie może kwestionować prawa Bożego i jednocześnie pozostawać katolikiem. Jednak w nadzwyczajnych i rzadkich okolicznościach, katolik może być zobowiązany w sumieniu do postępowania wbrew prawu stanowionemu, żeby pozostać w pełni wiernym prawu Bożemu.
Same pojęcia „schizmy” i „podporządkowania” nie zostały jeszcze w pełni wyjaśnione pod kątem ich konkretnego i praktycznego zastosowania. Kodeks prawa kanonicznego (kan. 751) definiuje schizmę jako „odmowę uznania zwierzchnictwa Biskupa Rzymskiego lub pozostawania we wspólnocie z członkami Kościoła, uznającymi to zwierzchnictwo”. W rzeczywistości w najnowszej historii Kościoła pojawiło się bardzo zawężone rozumienie „schizmy” i „podporządkowania”, zgodnie z którym materialne nieposłuszeństwo papieżowi ‒ niezależnie od intencji ‒ jest praktycznie utożsamiane ze schizmą formalną.
Należy również wziąć pod uwagę pojęcie stanu schizmy formalnej, która oznacza zakwestionowanie władzy papieskiej jako takiej poprzez ustanowienie odrębnej hierarchii, jak miało to miejsce w przypadku prawosławia greckiego w roku 1054, a później w przypadku licznych i różnorodnych grup sedewakantystycznych, aż po dzień dzisiejszy. O stanie schizmy formalnej nie można jednak mówić w sytuacji, gdy ktoś zachowuje wiarę w dogmat o prymacie i nieomylności papieskiej oraz pragnienie posłuszeństwa wobec następcy Piotra; nawet jeśli z powodu nadzwyczajnego kryzysu w Kościele nie może ono obecnie zostać w pełni urzeczywistnione. Tego rodzaju nadzwyczajny kryzys w Kościele może obejmować czasowe, błędne rozumienie głównego obowiązku urzędu papieskiego, którym jest obrona integralnej wiary i liturgii katolickiej, oraz zaniedbania w jego wypełnianiu.
To samo dotyczy idei pozostawania „w komunii” z papieżem. Przez bardzo długi czas konsekracje biskupie odbywały się bez bezpośredniego zaangażowania papieża, a Kościoły partykularne i biskupi wyrażali swoją komunię z nim na rozmaite sposoby. Dopiero w późniejszym okresie historii Kościoła papieże zaczęli wymagać, aby każda konsekracja biskupia odbywała się na podstawie udzielanego przez nich mandatum. Jednak nawet po tej zmianie, prawo kanoniczne nie uważało nielegalnych (tj. przeprowadzonych bez zgody papieża) konsekracji biskupich za wykroczenie przeciwko jedności Kościoła, za akty z natury schizmatyckie czy wewnętrznie złe. Również obowiązujący obecnie kodeks prawa kanonicznego zalicza nielegalne konsekracje biskupie do „uzurpacji kościelnych zadań oraz przestępstw w ich wykonywaniu”.
W rzeczywistości norma wymagająca do konsekracji biskupich mandatum papieskiego należy do prawa stanowionego, a nie do prawa Bożego; w przeciwnym razie byłaby ona stosowana przez całą historię Kościoła zawsze, wszędzie i przez wszystkich, bez wyjątku. Oczywiście w przypadku konsekracji biskupich mandat papieski jest co do zasady konieczny; wymóg ten został wprowadzony mądrze po to, aby skuteczniej zagwarantować podporządkowanie hierarchiczne biskupów papieżowi.
O nadzwyczajnym charakterze obecnego kryzysu w Kościele świadczy fakt, że wspólnota, której istotną cechą jest pragnienie wierności papieżowi ‒ co Bractwo św. Piusa X deklaruje ‒ staje przed tragicznym wyborem: albo podporządkować się papieżowi, a tym samym przymusowo zaakceptować wszystkie dwuznaczne i nieprecyzyjne aspekty współczesnej doktryny i liturgii, albo nie usłuchać papieża w kwestii tak ważnej, jak konsekracja biskupów, wyłącznie w celu zachowania środków umożliwiających przekazywanie wiary i liturgii z zachowaniem ich pełni, aby służyć duszom i całemu Kościołowi; w tym również samemu papiestwu.
Nie powinno się też umniejszać rozmiarów obecnego kryzysu w Kościele, lecz raczej przyjrzeć mu się uczciwie i próbować dotrzeć do samych jego źródeł. Źródłami tymi są niejasne i dwuznaczne tezy doktrynalne II Soboru Watykańskiego, których konsekwencje mogliśmy zaobserwować w ciągu ostatnich 60 lat; wystarczy tu wspomnieć chociażby o relatywizmie doktrynalnym, który jest skutkiem głoszenia i praktykowania ekumenizmu oraz dialogu międzyreligijnego, co przyczyniło się do kwestionowania roli Jezusa Chrystusa i wyjątkowego charakteru Jego Kościoła, jako jedynej drogi zbawienia. Ponadto pewne doktrynalne i obrzędowe mankamenty, inspirowanej duchem protestanckim, reformy liturgicznej zaciemniły zasadniczy, ofiarny charakter Mszy św. oraz jej aspekt chrystocentryczny.
Święty Jan Henryk Newman poczynił pewną niezwykłą i aktualną uwagę:
„W sytuacjach, kiedy biskupi nie nauczają w sposób formalny (ex cathedra), mogą błądzić, co – jak widzimy – zdarzyło się faktycznie w IV wieku. Papież Liberiusz mógł podpisać euzebiańską (ariańską) formułę w Sirmium, podobnie jak większość biskupów w Ariminum (Rimini) lub gdzie indziej, a jednak, pomimo tego błędu, mogli oni pozostać nieomylni w swoich decyzjach ex cathedra” (Arians of the Fourth Century, London 1876, s. 464). Napisane pięćdziesiąt lat temu słowa biskupa Ratyzbony, Rudolfa Grabera, stały się dziś jeszcze bardziej aktualne: „To, co wydarzyło się ponad 1600 lat temu, powtarza się obecnie, jednak z dwiema lub trzema różnicami: Aleksandrią jest dziś całym Kościół powszechny, którego stabilność została zachwiana, a to, czego wówczas dokonywano za pomocą przemocy fizycznej i okrucieństwa, dziś przeniosło się na inną płaszczyznę. Wygnanie zostało zastąpione lekceważeniem, a uśmiercenie ‒ zniesławieniem” (Athanasius und die Kirche unserer Zeit, Abensberg 1973, s. 23).
FSSPX jest obecnie w Kościele praktycznie jedyną wspólnotą, która otwarcie zwraca uwagę na ewidentne dwuznaczności doktrynalne w niektórych dokumentach soborowych oraz w rycie nowej Mszy, domagając się ich jednoznacznego wyjaśnienia, a w razie potrzeby nawet skorygowania zgodnie z niezmiennym Magisterium Kościoła. „Hermeneutyka ciągłości” czy też „reforma w ciągłości” ‒ podejście samo w sobie wartościowe i pożyteczne ‒ może stać się również rodzajem „kaftana bezpieczeństwa”, który jedynie powierzchownie przykrywa rany spowodowane niejasnościami i zamętem doktrynalnym oraz liturgicznym. W istocie Stolica Apostolska wymaga swoistego circulus in demonstrando: uznania, że wszystko jest w porządku, o ile tylko podejmie się wystarczająco intensywny wysiłek intelektualny, aby to wykazać.
Poprzez niestrudzone naleganie na jednoznaczność w sferze doktryny i liturgii, FSSPX oddaje w istocie ogromną przysługę całemu Kościołowi; przysługę o znaczeniu historycznym. Gdyby Stolica Apostolska potraktowała stanowisko Bractwa poważnie, a ponadto uznała istnienie ewidentnych dwuznaczności w niektórych tekstach II Soboru Watykańskiego oraz w rycie nowej Mszy, oznaczałoby to początek końca, zainicjowanego ponad sto lat temu, projektu modernistycznego w Kościele.
Obecny kryzys w stosunkach między Stolicą Apostolską a FSSPX można zilustrować następującą przypowieścią:
W wielkim domu wybucha pożar. Komendant straży pożarnej zezwala wyłącznie na stosowanie nowych metod walki z ogniem, choć okazały się one mniej skuteczne niż sprawdzone, tradycyjne metody i narzędzia. Grupa jego podwładnych sprzeciwia się temu nakazowi, nadal stosuje metody sprawdzone, a nawet rekrutuje nowych strażaków ‒ a wszystko to pomimo zakazu komendanta ‒ i w wielu miejscach udaje jej się opanować ogień. Mimo to strażacy ci zostają uznani za nieposłusznych wichrzycieli i surowo ukarani.
Kontynuując tę przypowieść: komendant straży pożarnej dopuszcza obecnie do służby wyłącznie tych strażaków, którzy uznają nowe metody i podporządkowują się nowemu regulaminowi remizy. Jednak w obliczu ogromnej skali pożaru, rozpaczliwej walki o jego opanowanie oraz nieskuteczności oficjalnych metod, do akcji wkraczają bezinteresownie – pomimo zakazu komendanta ‒ inni pomocnicy, wnosząc swoje umiejętności, wiedzę oraz dobrą wolę i doprowadzając ostatecznie do uratowania owego domu, który dowódca daremnie próbował ocalić.
Po jakimś czasie sytuacja się zmienia i pojawia się nowy komendant, który dostrzega zgubne konsekwencje stosowania nowych metod walki z pożarem. Nie tylko ponownie zezwala na stosowanie dawnych, sprawdzonych sposobów, lecz sam staje się ich gorącym propagatorem. Uznaje również wkład strażaków, którzy wcześniej zostali źle zrozumiani, surowo karani, piętnowani oraz zwalniani jako buntownicy, i przywraca ich do służby. Ostatecznie ‒ gdy wielki wstrząs minął – okazało się, że to, co potępiano jako akt nieposłuszeństwa i buntu, było w rzeczywistości aktem bezinteresownego zaangażowania.
Przyszłość pokaże, czy do obecnej sytuacji FSSPX można odnieść następujące słowa św. Augustyna:
„Często także Opatrzność Boża pozwala, że na skutek zbyt burzliwych zamieszek ludzi cielesnych nawet zacni mężowie zostają wykluczeni z chrześcijańskiej społeczności. Oni zaś znoszą tę krzywdę i niesprawiedliwość cierpliwie dla spokoju Kościoła, nie usiłują wprowadzać żadnych nowości schizmy czy herezji i w ten sposób uczą ludzi, z jakim prawdziwym oddaniem i szczerą miłością trzeba służyć Bogu. Pragnieniem tych ludzi jest powrócić, skoro zamęt się uspokoi, a jeśli to nie jest im dane, bo albo wzburzenie trwa nadal, albo za ich powrotem mogłoby na nowo wybuchnąć lub wzmóc się jeszcze, zachowują wolę okazania pomocy nawet tym, których wichrzenia i niespokojność zmusiły ich do ustąpienia, i zamiast się zbierać w kółeczka po kątach, aż do śmierci jawnie i czynnie występują w obronie tej wiary, którą, jak wiedzą, głosi Kościół katolicki. A Ojciec dostrzega ich w ukryciu i w ukryciu nagradza. Wydaje się, że tego rodzaju ludzi rzadko się spotyka, a jednak nie brak przykładów; owszem, częstsze są, niż można by sądzić. Tak to opatrzność Boża posługuje się wszelkiego rodzaju ludźmi i przykładami, by dusze uzdrawiać i tworzyć duchową społeczność” (De vera religione, 6, 11)1.
Słowa, które napisał św. Atanazy do swoich braci biskupów z całego świata w okresie nadzwyczajnego kryzysu wiary, odnoszą się również do naszych czasów:
„Nie dziś przecież dano Kościołom kanony i normy, lecz przekazane zostały przez naszych Ojców w sposób stosowny i wiarygodny. Nie dziś również wiara się zaczęła, ale przeszła do nas od Pana poprzez Jego uczniów. Aby więc w obecnych czasach nie uległo zniszczeniu to, co od przodków aż do nas zostało ustrzeżone w Kościołach, i abyśmy zatroszczyli się o to, co nam zostało przekazane w depozyt, powstańcie, bracia, skoro jesteście «szafarzami tajemnic Bożych» (1 Kor 4, 1) i zobaczcie, że są one grabione przez innych”(Epistula encyclica, 1)2.
Opatrzność Boża pisze prosto nawet za pomocą linii, które z czysto prawnego punktu widzenia wydają się być krzywe. Oby raczyła przyspieszyć nadejście tego dnia. Radujmy się pośród utrapienia i mówmy: wierzę w niezniszczalność Kościoła i papiestwa oraz wierzę, że pewnego dnia Stolica Apostolska ponownie zajaśnieje w oczach całego świata jako katedra prawdy.
Zapraszamy 30 sierpnia, niedziela, na 118 Pokutny Marsz Różańcowy ulicami Siedlec w intencji naszej kochanej Ojczyzny – Polski. Tym razem zaczynamy o godzinie 16:00, pod Pomnikiem Św. Jana Pawła II. Kończymy w katedrze siedleckiej Mszą Świętą, która rozpocznie się o godzinie 18:00. Uwielbiając Boga w Trójcy Świętej Jedynego, modlimy się razem z Maryją Królową Polski, o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu.
Prof. Grzegorz Kucharczyk mówi o tym, co łączy orędzie Matki Bożej z Gietrzwałdu z Jasnogórskimi Ślubami Narodu Polskiego. Wypowiedź pochodzi z wywiadu, jaki profesor Kucharczyk udzielił nam do filmu “Gietrzwałd. Bądźcie Polakami”.
◊
PROF. GRZEGORZ KUCHARCZYK: CZY POLSKA SIĘ PRZEBUDZI? GIETRZWAŁD I ŚLUBY JASNOGÓRSKIE
Procesja z Najświętszym Sakramentem podczas obozu Krucjaty Eucharystycznej
Letni obóz Krucjaty Eucharystycznej jest dla dzieci nie tylko czasem wspólnej zabawy, wędrówek, śpiewu i spotkań przy ognisku, ale przede wszystkim okazją do pogłębiania życia duchowego. Jak co roku, najważniejszymi wydarzeniami obozu były dwie uroczystości: awanse na kolejne stopnie KE oraz procesja eucharystyczna.
Krucjata posługuje się systemem stopni, który ma pomagać dzieciom w systematycznym wzrastaniu w miłości do Chrystusa Króla i w praktykach życia religijnego. W zależności od wieku uczestnicy mogą należeć do trzech grup: giermków (około 6 lat), krzyżowców (8–9 lat) oraz rycerzy (15–18 lat). Każdemu stopniowi odpowiada odznaka noszona na poświęconej chuście. Otrzymanie wyższego stopnia wiąże się z deklaracją większego zaangażowania w życie duchowe i praktyki religijne.
Szczególnym momentem jest osiągnięcie najwyższego stopnia – rycerza. Kandydaci przygotowują się do tego podczas specjalnego czuwania, a następnie zostają symbolicznie pasowani na rycerzy mieczem, co jest nawiązaniem do tradycji zapoczątkowanej przez abp. Marcelego Lefebvre’a. Aby otrzymać poświęconą chustę, uczestnik musi wcześniej wziąć udział w dwóch obozach.
Jak co roku, najważniejszym wydarzeniem była procesja eucharystyczna, będąca wyrazem miłości i zadośćuczynienia za obojętność, niewdzięczność i świętokradztwa popełniane wobec Najświętszego Sakramentu. Dzieci przygotowały dla Pana Jezusa barwne kobierce z kwiatów i piasku. Z flagą Krucjaty Eucharystycznej oraz mieczem poświęconym przez bp. Bernarda Fellaya FSSPX na czele, procesja krzyżowców przeszła przez teren obozu, śpiewając najpiękniejsze pieśni eucharystyczne.
„Wierzę, że jesteś w Hostii, ufam Twojemu miłosierdziu, kocham Ciebie, który miłujesz mnie nieskończenie!” (bł. ks. Edward Poppe).
Obie uroczystości w sposób szczególny świadczą o tym, że obóz Krucjaty Eucharystycznej łączy formację religijną z życiem wspólnotowym, ucząc dzieci odpowiedzialności, wierności praktykom religijnym oraz szczególnej czci dla Pana Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Krucjata Eucharystyczna rozwija się równie prężnie w Polsce; jej działalność można śledzić na oficjalnej stronie
Tertulian powiedział, że wiara katolicka i moc żydowska są jak dwie szale u wagi. Gdy wiara katolicka unosi się ku górze, siły żydowskie opadają, podobnie dzieje się w odwrotnym przypadku. Gdy katolicyzm słabnie, szala żydowska się unosi. Dzieje się tak, ponieważ już od czasów gdy żydzi ukrzyżowali naszego Pana Jezusa Chrystusa, zawsze byli oni wrogami Kościoła katolickiego. Zawsze traktowali Kościół katolicki jako ich głównego wroga. Rzecz ma się podobnie z komunistami, dla nich też Kościół katolicki jest naczelnym wrogiem. Nowy Porządek Świata również zdaje sobie sprawę, że Kościół jest ich najgroźniejszym przeciwnikiem.
Od czasów Soboru Watykańskiego II, Kościół jest znokautowany, leży na deskach. Jest odliczany niczym pięściarz…6,7,8… Wrogom Kościoła wydaje się, że Kościół już poległ. To nieprawda. Kościół znów stanie na nogach, ponieważ Pan Bóg nie chce unicestwienia Kościoła i Pan Bóg na to nie pozwoli. Wrogowie Kościoła; żydzi, komuniści, masoni i inni nie zdają sobie z tego sprawy. Są zdeterminowani do walki z Nim na śmierć i życie i to właśnie robią.
Pan Bóg zezwala na to poprzez całą wieczność. Trzymając się bokserskiego porównania, które już zastosowaliśmy, jeśli chcemy wyszkolić dobrego pięściarza, musimy mu zapewnić bardzo dobrych partnerów treningowych, nie słabeuszy. Jeśli chcemy wyszkolić ludzi tak aby zasłużyli na Niebo, musimy zapewnić im tutaj na ziemi solidną walkę, a nie jakąś śmieszną i pozorowaną. Takim poważnym i sprawnym partnerem treningowym są właśnie żydzi.
Pan Bóg udzielił im wielu talentów; są mądrzy, zdeterminowani, stanowczy, zmotywowani i walczą z Kościołem od samego początku. Pan Bóg zezwala na to, aby w tej walce kształtować dobrych katolików. Zezwalając na wzrost potęgi żydowskiej, Pan Bóg ukazuje nam, jakich cierpień możemy się spodziewać jeśli utracimy naszą wiarę.
Zatem jedynym sposobem powstrzymania żydowskiej dominacji jest odbudowa wiary katolickiej. SWII podkopał autorytet Kościoła katolickiego i w efekcie pozwoliło to na spuszczenie ze smyczy całej żydowskiej potęgi.
„Krew Jego na nas i na dzieci nasze” Mt 27,25
Ta żydowska deklaracja jest najbardziej przerażająca w całej historii świata.
„Nasz Pan uczynił z Kaina wiecznego wędrowca i uciekiniera, ale naznaczył go znamieniem, aby ktokolwiek rozpozna to znamię, nie mógł go zabić. Dlatego żydzi, których nie wolno zabijać, a których ręce są splamione krwią Chrystusa, pozostaną wędrowcami i uciekinierami dopóki ich oblicza nie pokryją się hańbą w imię Jezusa Chrystusa Naszego Pana.” – Papież Innocenty III
„Gdyby ktoś zabił umiłowanego syna człowieczego, a następnie wyciągnął ręce splamione krwią do strapionego ojca, prosząc go o przyjęcie do swojego domu, czyż krew syna, widoczna na ręce mordercy, nie pobudziłaby ojca do słusznego gniewu? Takie są modlitwy żydów, bo kiedy wyciągają ręce w modlitwie, przypominają Bogu Ojcu o swoim grzechu przeciwko Jego Synowi. Przy każdym wyciągnięciu rąk, pokazują, że te są splamione krwią Chrystusa. Ci bowiem, którzy trwają w swym zaślepieniu, dziedziczą winę swych ojców; wołali bowiem: „Krew Jego na nas i na dzieci nasze” Mt 27,25. – Święty Bazyli Wielki
„Biedni żydzi! Przywołaliście straszliwą klątwę na własne głowy, wołając „Krew Jego na nas i dzieci nasze”, i tę klątwę, nieszczęsny narodzie, nosicie do dziś i do końca czasów będziecie nosić karę tej niewinnej krwi. O mój Jezu… Nie będę uparty jak żydzi. Będę Cię kochał na zawsze, na zawsze, na zawsze!” – Święty Alfons Maria Liguori
„Twardego karku i nie obrzezanych serc i uszu! Wy się zawżdy sprzeciwiacie Duchowi świętemu. Jako ojcowie waszy, także i wy. Którego z Proroków nie przeszladowali ojcowie waszy? I zabili tych, którzy opowiadali o przyszciu sprawiedliwego, któregoście wy teraz zdrajcami i mężobójcami byli,
którzyście wzięli zakon przez rozrządzenie Anjelskie, a nie strzegliście.” Dz 7, 51-53
„Abowiem wy, bracia, zstaliście się naszladowcami kościołów Bożych, które są w żydowskiej ziemi w Chrystusie Jezusie, iżeście i wy toż cierpieli od spółpokoleników waszych, jako i oni od żydów, którzy i Pana zabili Jezusa, i Proroki, i nas przeszladowali, i Bogu się nie podobają, i wszytkim ludziom się sprzeciwiają, broniąc nam, żebyśmy nie mówili Poganom, iżby byli zbawieni: aby zawsze wypełniali grzechy swe, abowiem na nie przyszedł gniew Boży aż do końca.” Dz 2, 14-16
Biskup Jean-Marc Micas z dziecezji Tarbes i Lourdes odmawia FSSPX i jego wiernym możliwości publicznego modlenia się w sanktuarium maryjnym
FOTO: Biskup Jean-Marc Micas spotkał się z papieżem Leonem XIV podczas pielgrzymki diecezjalnej do Rzymu w czerwcu 2025 roku.
===============================================
Są decyzje, które można zrozumieć, choć się z nimi nie zgadzamy. Są też takie, które budzą głęboki smutek i których nie da się pojąć. Decyzja, którą właśnie podjął biskup Jean-Marc Micas z Tarbes i Lourdes w sprawie pielgrzymki Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, należy naszym zdaniem do tej drugiej kategorii. eglise.catholique.fr/guide-eglise-catholique-france/personne/mgr-jean-marc-micas-p-s-s/
W komunikacie z dnia 13 sierpnia 2026 r. [zdjęcie powyżej], biskup Micas ogłasza, że w związku z konsekracjami biskupimi dokonanymi w Écône 1 lipca oraz następującym po nich dekretem Stolicy Apostolskiej cofa Bractwu Kapłańskiemu św. Piusa X zezwolenie, z którego dotychczas korzystało ono w sanktuarium w Lourdes.
Od tej pory nie będzie już Mszy św., sakramentów, ani nawet publicznych modlitw Bractwa na terenie sanktuarium.
To bardzo daleko idąca decyzja.
I głęboko nas to zasmuca.
Bo o kim tu mowa? – O tysiącach katolików, którzy przybywają do Lourdes, by modlić się do Najświętszej Maryi Panny.
O rodzinach, dzieciach, młodzieży, księżach i zakonnikach, którzy odbywają pielgrzymkę.
Przybywają, by odmawiać różaniec, spowiadać się, uczestniczyć we Mszy św. i śpiewać na cześć Matki Bożej.
Przybywają do Groty, w której Bernadetta Soubirous ujrzała Najświętszą Dziewicę Maryję.
Bolesny paradoks
Sam biskup Micas pisze, że jest „w pełni świadomy bólu, a być może także niezrozumienia”, jakie wywoła jego decyzja. Następnie wspomina o „rozerwaniu tuniki Chrystusa”, spowodowanym podziałami między chrześcijanami.
Choć słowa te wydają się sensowne, to właśnie one sprawiają, że decyzja ta staje się jeszcze trudniejsza do zrozumienia.
Jak bowiem ubolewać nad tym rozdarcie, podejmując jednocześnie działanie, które w oczach zainteresowanych wiernych nie może nie pogłębić poczucia wykluczenia?
Jak dążyć do zbliżenia, gdy się zamyka?
Jak wzywać do jedności, gdy katolikom, którzy chcą publicznie modlić się do Matki Bożej, mówi się, że nie mogą już tego robić w jednym z największych sanktuariów maryjnych na świecie?
Należy dokładnie ocenić zakres tej decyzji: fizyczny dostęp do Sanktuarium nie jest zabroniony.
Biskup Micas wyjaśnia, że każdy będzie mógł nadal przychodzić do Groty i do Sanktuarium, aby modlić się prywatnie.
Jednak właśnie takie rozróżnienie jest bolesne: wydaje się, że mówi się tym pielgrzymom: możecie przychodzić, ale nie możecie już publicznie występować jako wspólnota modląca się.
Podwójne standardy
Od dziesięcioleci Kościół soborowy podejmuje coraz więcej działań na rzecz otwartości i dialogu wobec innych wyznań chrześcijańskich.
Prawosławni, protestanci, anglikanie i przedstawiciele wielu wspólnot chrześcijańskich są przyjmowani w duchu ekumenicznym, który przedstawia się nam jako „wymóg miłości”, pod pretekstem poszukiwania „tego, co nas łączy, zanim przypomnimy o tym, co nas dzieli”.
– „Prowadzimy dialog”.
– „Przyjmujemy z otwartymi ramionami”.
– „Unikamy słów, które mogłyby kogoś zranić”.
– „Budujemy mosty”.
Bardzo dobrze.
W takim razie dlaczego ta troska wydaje się stawać o wiele trudniejsza, gdy chodzi o katolików przywiązanych do Tradycji?
Dlaczego ta chęć dialogu, tak często przywoływana w stosunku do tych, którzy nie uznają ani autorytetu papieża, ani niektórych dogmatów katolickich, a czasem nawet katolickiego rozumienia sakramentów, wydaje się ustępować miejsca wobec wiernych, którzy recytują to samo Credo, czczą tę samą Dziewicę Maryję, wzywają tych samych świętych i sprawują liturgię zgodnie z obrzędem, który przez wieki był pokarmem dla Kościoła?
Właśnie to poczucie podwójnych standardów nas dręczy.
Nie chodzi bynajmniej o to, by domagać się zamknięcia Lourdes przed innymi chrześcijanami. Wręcz przeciwnie! Niech przychodzą. Niech odkryją Grotę. Niech się modlą. Niech spotkają Matkę Bożą. Niech się nawrócą.
Niech jednak ta sama otwartość serca zostanie okazana również tym, którzy uważają się za katolików i przybywają do Lourdes właśnie dlatego, że kochają Kościół i Najświętszą Dziewicę.
Szczególnie wstrząsające jest to, że kryzys Kościoła dotarł aż do Lourdes.
Czy Lourdes jest przedmiotem ludzkich sporów?
Lourdes nie jest bowiem miejscem takim jak inne.
Lourdes to miejsce ubogich, chorych, grzeszników i ludzi zranionych. To miejsce, do którego przybywa się, by powierzyć to, czemu ludzie nie są w stanie już zaradzić.
A oto dekrety soborowe docierają aż do Groty.
Czy biskup Micas zapomniał, że Kościół jest również matką, a matka nie powinna zadowalać się tym, że niektóre z jej dzieci pozostają poza progiem jej domu?
Komunikat biskupa Micasa kończy się modlitwą do Matki Bożej z Lourdes, aby przyszła „z pomocą nam wszystkim”.
“Nam wszystkim”. Chcemy zapamiętać tylko te dwa słowa.
Prosimy zatem biskupa Micasa o ponowne rozważenie tej niewiarygodnej decyzji, aby umożliwić pielgrzymom należącym do FSSPX [my nie „należymy”, bo należą jedynie duchowni. MD] publiczne modlitwy do Matki Bożej, tak aby Lourdes nie stało się kolejnym polem bitwy podczas kryzysu, który rozdziera Kościół.
Ponieważ Lourdes powinno być właśnie tym miejscem, gdzie drzwi, które zamykają ludzie, wciąż mogą zostać ponownie otwarte.
Ponieważ Najświętsza Dziewica nie jest własnością żadnej frakcji kościelnej.
A ponieważ w czasach, gdy Kościół soborowy i synodalny tak wiele mówi o otwartości, dialogu, umiejętności słuchania i braterstwie, byłoby straszne, gdyby ci, którzy przybywają do Lourdes z różańcem w dłoni, mieli poczucie, że są jedynymi, do których te słowa już się nie odnoszą.
Naszą reakcją nie jest więc gniew.
Jest to przede wszystkim ogromny smutek.
Smutek na widok tego, że w Lourdes, w roku 2026, przyjęcie niektórych katolików wydaje się trudniejsze niż dialog z tymi, którzy nimi nie są.
W drugiej części naszego programu mówić będziemy o Medjugorie. Od jakichś 600 lat (żart) mają tam miejsce objawienia, — więc postaramy się to jakoś rozgryźć i rozłożyć na czynniki pierwsze.
Jednym z najlepszych ekspertów w tej dziedzinie jest autor książki Medjugorie Deception\Oszustwo Medjugorie, E. Michael Jones, — który jest z nami w studio.
Witam.
Proszę opowiedzieć nam pokrótce, co się wydarzyło ostatnio w Watykanie odnośnie tych rzekomych objawień.
Kardynał Ruini przekazał swój raport do Watykanu. — Komisja, powołana przez Watykan, zakończyła raport i został on przekazany dalej.
Wydaje mi się, że miało to nastąpić rok temu, — ale wynikły jakieś opóźnienia (z powodu abdykacji Benedykta XVI – przyp. tłum.).
— Tak więc raport został złożony i teraz wszystko w rękach papieża Franciszka.
Pierwsze pytanie, jakie się nasuwa, to jakim sposobem jakikolwiek raport czy śledztwo może być zakończone, gdy przedmiot śledztwa (objawienia) wciąż trwa.
Natura tych rzekomych objawień, czymkolwiek są, nie ma nic wspólnego z oceną ich autentyczności.
W XVIII w. Kościół ustanowił kryteria, według których oceniane są prywatne objawienia.
— Była to kontynuacja wcześniejszych badań dotyczących kanonizacji świętych i tego, jak badać tego typu zjawiska.
Te kryteria są bardzo jasne.
— Jeśli pojawia się jakikolwiek dowód kłamstwa czy manipulacji, te dwie rzeczy, którymi się tutaj zajmujemy, — to muszą być one zbadane w ten sam sposób jak podczas zeznań w sądzie.
Nie zakładamy, że jest tam coś nadprzyrodzonego, opieramy się na zebranych dowodach.
I jeśli coś się w trakcie pojawia, jest dyskwalifikowane.
Porozmawiajmy teraz o ludziach, którzy byli w Medjugorie i widzieli to wszystko. Wielu z nich jest bardzo zaangażowanych.
Twierdzą, że wrócili do wiary, że przezwyciężyli kryzys wiary. — Nie chcę, by ktoś pomyślał, że żartujemy sobie z ludzi, którzy wierzą w Medjugorie.
Chcemy tylko obiektywnie ocenić to zjawisko, informacje, których dostarczają widzący oraz ludzi, którzy tam na miejscu to wszystko wspierają. — Nie chcemy oceniać ludzi, którzy jeżdżą tam na pielgrzymki.
Jakie jest pana zdanie na temat „dobrych owoców” Medjugorie?
Argument o „dobrych owocach”.
Po pierwsze, chciałbym powiedzieć, że argument o „dobrych owocach” automatycznie eliminuje argument o „złych owocach”.
A złych owoców jest tam pełno. — Napisałem na ten temat cały tom.
Począwszy od rozbijanych małżeństw, poprzez molestowanie seksualne pielgrzymów, seanse spirytystyczne, wojnę domową i ludzi zabijanych w kraju, w którym podobno objawia się Królowa Pokoju.
Przecież to cała lista złych owoców!
Możemy mówić o bardzo wielu złych owocach, — ale żaden z nich nigdy nie jest poddawany dyskusji.
Handel ludźmi to poważny zarzut. Czy widzący mają z tym jakiś związek?
Musimy rozgraniczyć widzących od ludzi, — którzy faktycznie kierują tym wszystkim.
Wzorcowym przykładem, — o którym już kiedyś mówiłem, — jest proces czarownic z Salem.
— Były tam dzieci, które zostały przyłapane na robieniu czegoś, czego nie powinny, a przyłapane wymyśliły historyjkę, która zaczęła żyć własnym życiem w chwili, gdy pastor orzekł, że to wszystko prawda.
To samo wydarzyło się w Medjugorie.
Być może te dzieciaki coś paliły, — sam nie wiem co, — jedno z nich miało opinię punkowca z Sarajewa, — ale zostały przyłapane i zabrane do kościoła.
— Jozo Zovko przesłuchał je, a zaznania nagrał, — kaseta z nagraniem wciąż tam jest.
To jasne, że im uwierzył. — W pewnym momencie orzekł, że to wszystko prawda.
I wtedy zaczęły się objawienia a zakon franciszkański zaręczył za ich wiarygodność.
— I o to tu chodzi.
Trzeba też prześledzić życiorysy ludzi, którzy za tym stali, — czyli franciszkanów.
Jeżeli przyjrzymy się bliżej, zobaczymy wiele złych rzeczy.
Nie ja jeden mówię o tym, ale jestem pierwszą osobą, która ujawniła historię nieślubnego dziecka o. Tomislava Vlasica. — Było to 25 lat temu.
Teraz można dowiedzieć się o tym na stronie diecezji Mostar.
Tomislav Vlasic, razem z o. Jozo Zovko, został usunięty z zakonu, gdyż nie poddał się pod suspensę, którą nałożono na niego wiele lat temu.
— Usunięto go głównie za wykorzystywanie seksualne pielgrzymów i seanse spirytystyczne (w org. trafficking in spirits – przyp. tłum.).
To były ksiądz.
Były ksiądz franciszkański. — A więc trzeba to wszystko dodać, by mieć pełny obraz, a nie skupiać się tylko na tych dzieciach lub na orędziach.
Mamy teraz na ekranie wypowiedzi widzących lub to, co rzekomo powiedziała Matka Boska.
— Przyjrzyjmy się niektórym. Są naprawdę dziwne.
Nie wydaje mi się, by zbyt wiele osób, które dają temu wszystkiemu wiarę, lub zastanawiają się nad autentycznością Medjugoria, znało te wypowiedzi.
— Wiele z nich pochodzi z książki o. Janko Bubalo.
Zwolennik.
Tak, on jest pro-Medjugorie. —Twierdzi, że widząca Miriana poprosiła Panią o znak i wtedy wskazówki jej zegarka obróciły się.
W 1981 widzący twierdzili, że Dziewica znikała kilka razy, gdyż ludzie deptali po Jej welonie. — Kilka miesięcy później, wieczorem podczas zjawienia, — ludzie po kolei dotykali welona, głowy, ręki i sukni Zjawy.
— Na koniec Dziewica była brudna i cała poplamiona.
Miesiąc później Vicka zapisała w swoim dzienniczku: — „Zapytaliśmy Panią o mężczyznę, który…” — to długi fragment o poplamionej chusteczce, pominiemy go, gdyż ma dodatkowy kontekst.
Kilka miesięcy później Jakov spytał „Panią”, — czy drużyna Dynamo z Zagrzebia wygra zawody, co wywołało szaleńczy śmiech innych widzących.
Królowa Nieba przychodzi na ziemię i irytuje się, bo ludzie depczą jej welon, dotykają Jej, mimo że nie ma tam niczego fizycznego do dotykania, i pokrywa się błotem.
A to dopiero początek, rok 1981. — Czy rzeczy tego rodzaju mogą być czerwoną flagą? — Dzwonkiem alarmowym? — Jeśli jesteś katolikiem, reagujesz — co?!
Jasne. — Ważne jest, by przypomnieć, że to wszystko było drukowane przez zwolenników Medjugorie.
Po drugie, — na początku widzący wypowiadali się szczerze, mówili wprost do ludzi i była to jedna bzdurą za drugą.
Stopniowo franciszkanie przejęli kontrolę nad widzącymi i nad przesłaniami.
— Franciszkanie byli wykształceni w dziedzinie teologii i usuwali niedorzeczności.
Czy może nam pan nakreślić tło? — To ważne, by zrozumieć kontekst konfliktu między franciszkanami a lokalnym biskupem.
Istniał tam konflikt o jurysdykcję nad lokalnymi parafiami. — Biskup chciał przejąć nad nimi kontrolę,
— franciszkanie z kolei chcieli zatrzymać je w swoich rękach.
Wywiązał się spory konflikt, w wyniku którego cała gałąź zakonu została zasuspendowana. — Takie jest tło tych objawień.
Toczyła się bitwa, — a franciszkanie potrzebowali czegoś by pokonać biskupa.
Czy może być coś lepszego, niż Matka Boska, która staje po naszej stronie i mówi, że to my mamy rację a biskup się myli?
Oto kontekst.
A cała historia nie ma bez niego żadnego sensu. — Wielu ludzi sympatyzuję z Medjugorie lub jest skłonnych, by w nie wierzyć, bo któż by nie chciał, by objawiała się Matka Boska i pocieszała swoje dzieci.
— Ale nie o to chodzi. — Istotny jest kontekst, w którym się to wszystko dzieje.
Przejdźmy do drugiej części.
— O. Tomislav Vlasic pyta widzących:
„Czy uważacie, że Dziewica Maryja jest tą, która udziela łask czy tą, która modli się do Boga?”
Vicka odpowiada:
„Tą, która się modli.”
Mamy tu problem teologiczny. — Czy postrzegasz Maryję, która ci się objawia, jako tą, która udziela łask, a jest to tradycyjne katolickie nauczanie, czy jaką tą, która się tylko modli do Boga.
— A ona (Vicka) odpowiada: — „Ona się tylko modli do Boga”.
Więc Ona nie udziela łask, nie jest Mediatrix.
I jest to sprzeczne z katolickim nauczaniem.
Dzieci nie są teologami.
To było w 1984 roku, początek objawień.
Kolejny punkt.
— Dziewica miała we zwyczaju odmawiać Ojcze nasz razem z widzącymi.
Wielu z was może nie zdawać sobie sprawy, — że gdy Nasza Pani się objawia i modli się z widzącymi, — odmawia, — jak twierdzą, — Ojcze nasz, ale pytanie brzmi
— jak Maryja może mówić: — i odpuść nam nasze winy, — skoro sama jest bez grzechu?
W Lurdes Maryja miała zamknięte usta podczas odmawiania Ojcze nasz i Zdrowaś Mario, — odmawiała natomiast — Chwala Ojcu podczas Różańca.
Kolejna rzecz.
Miriana zapytała Dziewicę:
— „Czy wiele dusz jest potępionych?”
A Ona odpowiedziała:
— „Dzisiaj wiele dusz idzie do czyśćca”.
To ciekawe, — wziąwszy pod uwagę nauczanie św. Augustyna, czy św. Tomasza, czy wielu innych świętych, — którzy twierdzili, że wiele dusz jest potępionych.
Ewangelie także.
Ewangelie też. Więcej idzie do piekła niż do nieba, to pewne.
„Wąska jest brama” itp.
To kłopotliwe sprawy.
A tutaj najbardziej szokujące. — Nasza Pani mówi rzekomo podczas jednego z pierwszych objawień (1981), — że wszystkie religie są równe przed Bogiem.
Słysząc coś takiego, — jeśli jesteś katolikiem, — natychmiast to odrzucasz.
Absolutna herezja. — Nie ma mowy, by Matka Boża powiedziała coś takiego.
Dziewica, która wydała na świat Boga, — mówi, że wszystkie religie są równe? — Więc czemu zgodziła się, by zostać Matką Boga?
Mamy tu olbrzymi problem. — Skąd więc tyle wiary w te rzekome objawienia?
Ma to swoje źródło w kryzysie w Kościele z początku lat 60-tych.
Mamy tu sytuację, — gdzie wszystko wydaje się być na sprzedaż, co jeszcze będą zmieniać, w co mam wierzyć?
I nagle pojawiają się jacyś ludzie, — jak ci tutaj, i mówią — odrzućcie to wszystko, — oto tu jest przesłanie prosto od Boga, — wszystko jest ok.
Wielu znalazło w tym ukojenie.
Otrzymałem kiedyś list, w którym ktoś napisał
— „Może wszystko jest źle, ale zawsze mamy Bayside” (fałszywe objawienia w USA z lat 70-tych).
I z tym mamy do czynienia.
Oszust w rodzaju Veroniki Lueken („widząca” z Bayside) przychodzi i mówi:
— Wiem, co czujecie, ale prawda jest taka, że prawdziwy papież Paweł VI został porwany, tu są zdjęcia jego uszu (odniesienie do teorii, że papież Paweł VI został podmieniony- przyp. tłum.).
I nagle wszyscy czują ulgę i mówią — teraz rozumiem.
I to właśnie generują tego rodzaju wydarzenia.
— W Kościele brak jest autorytetu, mają miejsce różne nadużycia, która są tolerowane i oto pojawia się głos z nieba, który mówi — wszystko w porządku.
Jest to psychologiczna gra na umysłach. — Ludzie muszą mieć poczucie sensu wobec chaosu w Kościele.
Jest to prawie niemożliwe, — jeśli rozejrzysz się dookoła, chyba że przyznasz sam przez sobą, że dzieją się naprawdę strasznie, bezbożne rzeczy.
A wielu nie chce tego uznać, wolą zwrócić się w stronę wydarzeń, które mają tą mistyczną, duchową pieczątkę prosto z nieba.
Tak, wyeliminować to, co pośrodku, dotrzeć do źródła i czujesz się lepiej, przynajmniej przez jakiś czas.
Mówił pan na początku, że wszystko jest teraz na biurku „papieża” Franciszka. — Z czym będzie się musiał Franciszek zmierzyć?
Dostaję maile, — w których ludzie pytają, — jak zareaguję, gdy Medjugorie zostanie uznane.
Odpowiadam, że Kościół nigdy tego nie uzna, to niemożliwe. — Postawiłbym na to ostatniego dolara.
Dwóch biskupów potępiło Medjugorie — a lokalni biskupi są w pierwszej kolejności autorytetami w tej materii.
— Obaj odmówili uznania objawień twierdząc, że to oszustwo.
Konferencja biskupów Jugosławii nie zatwierdziła autentyczności.
— Ostatnio diecezja Mostaru zamieściła na swojej stronie info o seansach spirytystycznych, o nadużyciach seksualnych.
Kościół za nic w świecie nie uzna tego. — I teraz, testem pontyfikatu Franciszka będzie, czy coś z tym zrobi czy nie.
— Gdyż cała strategia nie polega na tym, by uzyskać potwierdzenie, ale by wszystko nadal toczyło się starym torem.
— Zostawcie nas w spokoju, nie mówcie nic negatywnego, nic nie róbcie.
— W ten sposób będziemy mogli po staremu zarabiać pieniądze, prowadzić biznesy i wszyscy będą szczęśliwi.
I jeśli tak się znowu stanie, — to dla mnie osobiście będzie to sygnał, że Franciszek nie ma kontroli nad swoim pontyfikatem.
Wielu ludzi mówiło to samo o Benedykcie XVI.
Moim zdaniem, powodem rezygnacji Benedykta był nieudany pontyfikat.
— Porażka, do której przyczynili się ludzie, którzy kierowali tym pontyfikatem. — Benedykt nie miał nad tym żadnej kontroli.
Za sukcesem Medjugorie stoją ludzie, — którzy mają wystarczająco władzy, by nie dopuścić do żadnej krytyki.
Dzieje się tak od 30 lat a powody są różne.
Na początku była to antykomunistyczna krucjata, pranie pieniędzy, — biskup Milic był w to zamieszany.
Gdy byłem tam ostatnio, biskup Peric powiedział, — że franciszkanie mieli tyle pieniędzy, że założyli własny bank.
I gdy doda się to wszystko razem, — pranie pieniędzy, handel ludźmi, znajdziemy się w samym centrum kryzysu, z którym musi się zmierzyć Watykan.
Benedykt nie poradził sobie z tym i dlatego zrezygnował. — Pytanie, czy Franciszek da sobie radę. Czy wyda jakieś oświadczenie.
Nie wydaje mi się, by chodziło konkretnie o Medjugorie — prawda to czy fałsz. — Chodzi o całą otoczkę.
Jasne jest, — że katolicy, którzy angażują się w dobre rzeczy w Kościele, którzy nie wspierają małżeństw homoseksualnych czy wyczynów złych księży, — oni właśnie wspierają papiestwo z prawej strony, — a ci z lewej wykorzystują to.
Dodaj do tego sytuację w Chorwacji. — Objawienia stały się podstawa ruchu natykomunistycznego.
— Myślę, że właśnie dlatego papież Jan Paweł II nigdy nie wypowiedział się na ten temat.
Byłem tam w 1988 roku, rozmawiałem z biskupem Zanicem…
Komunizm, — dla tych, których jeszcze wtedy nie było na świecie, — miał się w tamtym okresie bardzo dobrze.
Tito umarł na rok przed objawieniami.
Biskup Zanic powiedział mi, — że rozmawiał z kardynałem Ratzingerem, który był wtedy przewodniczącym Kongregacji Nauk Wiary.
Spytałem
— co na to kardynał Ratzinger.
Odpowiedział
— zgadzam się z tobą.
Innymi słowy, Ratzinger zgadzał się z Zanicem.
Zanic powiedział mi też, — że rozmawiał z papieżem, — więc spytałem, co papież na to.
A on odpowiedział
— papież nie powiedział nic.
Myślę, że to, z czym tu mamy do czynienia, — to przede wszystkim papież Jan Paweł II, który był bardzo zaangażowany w obalenie komunizmu.
A Medjugorie było to nic innego, — jak chorwacka krucjata antykomunistyczna.
Wplatało się w polityczne machinacje.
[PO PRZERWIE POKAŻEMY WAM VIDEO, KTÓREGO NIE CHCECIE PRZEGAPIĆ]
Witam po przerwie. — Szaleństwo Medjugorie. — Oto książka Oszustwo Medjugorie i jej autor E. Michael Jones.
I chyba nie znajdzie się drugie tak dokładne opracowanie tematu. Ale tak piszę Michael. On po prostu wie niemal wszystko.
— Czy wciąż twierdzi pan, że ta książka to ekspertyza?
Oczywiście. Na pewno jeśli chodzi o początek wydarzeń, o wojnę, tło historyczne, o źródło objawień, zaangażowanie franciszkanów.
Nic się nie zmieniło.
Książkę możecie dostać na stronie culturewars.com. — W historii Kościoła, gdy ktoś ma objawienie i widzi coś na własne oczy i nie jest to tylko wewnętrzne odczucie, np. Dziewicę Maryję czy Aniołów, — to zdarza się, że doznaje ekstazy i staje się zupełnie nieświadomy wszystkiego, co się dzieje dookoła.
— Ci ludzie są tak skupieni na nadnaturalnym doświadczeniu, — że obojętnieją kompletnie na świat materialny.
Pokażemy wam teraz wideo. — Dla ludzi, którzy wspierają Medjugorie i wierzą w to, co się tam mówi,
— to wideo może być bardzo trudne do przyswojenia.
Prof Louis Belanger: — „Wizjonerzy twierdzą, że podczas objawień nie mają żadnego kontaktu z otoczeniem. Nie widzą i nie słyszą innych obecnych i są całkowicie skoncentrowani na Zjawie”.
Lektor: — „Co tydzień Dziewica Maryja objawia się młodym wizjonerom podczas piątkowej Mszy. — Belanger przyniósł z sobą kamerę”.
Belanger: — „Teraz robią znak krzyża i zaczynają odmawiać Ojcze nasz. Podczas modlitwy nagle zaczyna się ekstaza. Klękają przed Matką Boską”.
Lektor: — „Jeśli to prawdziwa ekstaza, nic nie powinno rozpraszać dzieci. Lecz nagle jeden z obecnych, — Jean Louis, — wykonał gwałtowny ruch ręką w stronę Vicki”.
Belanger: — „Podczas filmowania niczego nie zauważyłem. — W kaplicy panowało zamieszanie, ponieważ wszyscy byli zaniepokojeni reakcja Vicki.
Jean Louis wykonał szybki ruch ręką w stronę oczu Vicki, a ona zareagowała. — Jean Louis był z tego powodu niezadowolony”.
Lektor: — „Moment, w którym palce zbliżają się do oczu Vicki, pokazuje, że dziewczyna się cofa”.
Belanger: — „Teraz palce się cofają, ona lekko mruży oczy. Ale na następnym zdjęciu mamy ten gwałtowny ruch głową. — Vicka sie uchyla.
Po zakończeniu ekstazy zapomniałem wyłączyć kamerę, kiedy nagle weszła Vicka z kimś jeszcze”.
Lektor: — „Chciała wyjaśnić, czemu się poruszyła. — W trakcie transu chciała złapać Dzieciątko Jezus, wyślizgujące się z rąk Maryi”.
Belanger: — „(Vicka) powiedziała:
— „”Gdy weszłam do kaplicy, wszystko było w porządku. Podczas ekstazy nie widziałam i nie słyszałam nikogo, prócz Dziewicy Maryi. Dziewica trzymała w ramionach Dzieciątko Jezus. — Nagle wydało mi się, że Dzieciątko zsuwa się na dół, więc by temu zapobiec, poruszyłam się.”
„Chciała wyjaśnić swoją reakcję na gest Jean Louisa”.
_________________________
Dziewica Maryja o mało nie upuściła Dzieciątka Jezus. — To już nawet nie jest zastanawiające, — to absurdalne.
Gdyby chociaż zostawili to bez komentarza, — może by to jeszcze jakoś przeszło, — ale ona wraca i daje jakieś kompletnie pokręcone wyjaśnienie.
Nic nie odrzuca bardziej w ich wypowiedziach niż tego rodzaju bzdury.
Czemu oni wciąż o tym mówią? — Czemu cały czas się do tego wraca, gdy poruszana jest kwestia autentyczności?
Idzie o to, że konkretna grupa ludzi zarabia na tym pieniądze i bardzo im zależy, by nie poruszać kwestii tych świadectw, które są ze sobą sprzeczne.
— I znowu, gdzie jest Kościół?
Dwóch lokalnych biskupów, podpierając się swoim autorytetem, wydało oświadczenie negatywne, — więc dlaczego Kościół nie zakończył jeszcze całej tej historii?
Coś tu jest na rzeczy.
Wracając do twierdzenia o nieudanym pontyfikacie.
Nie twierdzę tutaj, — że on (Benedykt XVI) robił wszystko źle. — Abdykował, bo nie potrafił zapanować nad konkretnymi wpływowymi grupami.
Twierdzę, że Medjugorie jest uosobieniem tych sił, — zarówno jeśli chodzi o handel ludźmi jak i pranie pieniędzy.
Dwie kwestie, z którymi walczy Watykan.
Być może jest to punkt krytyczny dla Franciszka. — Symboliczny a zarazem całkiem realny.
— Kim są te „siły” w Watykanie, czym się kierują?
Brzmi to jak teoria spiskowa. — Co się tam dzieje? — Napisał pan już sporo na ten temat.
— Cóż, niektórzy są zamieszani w pranie brudnych pieniędzy.
Pewien monsignore został przyłapany z 25 milionami dolarów w walizce, gdy próbował dostać się do Szwajcarii.
Wcześniej jeden że słowackich biskupów ( Milicev\Nilicev?) został aresztowany przez włoską policję, za zakup walizki należącej do Roberta Calvi.
Cofamy się do czasów, gdy Stany Zjednoczone były zaangażowane w finansowanie ruchów niepodległościowych typu Solidarność w krajach Europy Wschodniej.
Przeciwko komunizmowi.
Tak. — Ostatnia faza krucjaty antykomunistycznej, a Medjugorie było jej częścią.
— Czerpano korzyści z tych transakcji, co przygotowało grunt pod proceder prania pieniędzy. — Przecież oni założyli tam własny bank.
Sam biskup Peric zwrócił mi na to uwagę.
— Oni wyciągają z tego ogromne ilości pieniędzy w twardej walucie, która płynie do Jugosławii.
Co się dzieje z tymi pieniędzmi? — Tego nie wie nikt.
I te siły właśnie odpowiadają za brak transparentności finansowej, za zepsucie moralne.
— Te siły paraliżują Kościół, odpowiedzialne są za nieudany pontyfikat Benedykta XVI, — a Medjugorie jest z tym wszystkim powiązane.
Komentarze typu — Dziewica Maryja o mało nie upuściła Dzieciątka, — one nie pochodzą od ludzi, którzy nie uznają autentyczności tych objawień.
— Są to wypowiedzi jednej z widzących, która zamrugała oczami na gwałtowny ruch czyjejś ręki w stronę jej twarzy.
Pytanie czy Łucja, Hiacynta lub Franciszek zareagowaliby równie gwałtownie podczas wizji?
— Nie, nic takiego by się nie stało.
Jeden z lekarzy poddał testowi św. Bernadettę z Lourdes, — podczas wizji nakłuł jej skórę igłą. — Nie było żadnej reakcji.
Rodzą się poważne wątpliwości względem całej tej historii, gdyż aby wspierać i promować opowieści o Matce Bożej upuszczającej małego Jezusa, musiałbyś wyrzec się całej swojej katolickiej wiary.
Żałosne. — Na stronie medjugorie.com — mamy ją teraz na ekranie — są sami zwolennicy, to ich miejsce.
Przeczytam teraz panu rzekomą wypowiedź naszej Błogosławionej Matki, skierowaną do Ivanki podczas ostatniego z objawień otrzymywanych przez dziewczynkę każdego dnia. — 7 mają 1985 roku Królowa Pokoju powiedziała:
— „Nikt nigdy nie otrzymał tylu łask, niż ty i twoi bracia i siostry.”
Jeśli mówi to Matka Boża, Królowa Nieba, — to mam nadzieję, że nie ma na myśli siebie. — Nikt nie otrzymał nigdy więcej łask, niż nasza Błogosławiona Matka.
Nawet jeśli pominiemy tutaj Matkę Bożą, — to czy myśli pan, — że te dzieci zostały obdarowane większą łaską niż o Pio, czy św. Tomasz z Akwinu?
Muszą mieć tam jakiś licznik do pomiaru świętości.
Matka Boża opowiada jakieś dziwne rzeczy.
Gorzej. — Marija Pavlovic-Lunetti w jednym z objawień otrzymała pełne poparcie Matki Bożej dla mieszanej, damsko-męskiej grupy charyzmatycznej, którą założył we Włoszech o Tomislav Vlasic razem z s Agnes Heupel.
— Matka Boska zatwierdziła tę wspólnotę.
Gdy pisałem swoją pierwszą książkę Medjugorie: The Untold Story\Medjugorie: Historia, o której się nie mówi, — wysłałem tam reportera by pokazać jej (s Agnes), co udało mi się znaleźć na temat Vlasica i jego nieślubnego dziecka.
Dziennikarz pokazał jej to wszystko, gdy tylko się pojawiła. — Rzuciła na to okiem i z wyrazem przerażenia na twarzy wskoczyła do samochodu i odjechała.
Następnego dnia napisała notatkę, w której oświadczyła, — że to, co powiedziałem na temat o Vlasica, jej samej oraz wspólnoty
— to nieprawda i że powiedziałem to wszystko, bo zmuszono mnie do tego.
I tak cała sprawa się przedstawia.
A przypisuje się to Matce Bożej.
Wkładają różne słowa w usta Matki Boskiej, — sami się przyznają, że kłamali,
— a przyznają się, bo ktoś ich do tego zmusił.
I tak to wygląda.
I tak to wszystko wygląda.
Według kryteriów ustanowionych przez Benedykta XIV — to wszystko automatycznie staje się bezprawne, — nie można dawać temu wiary.
Następny komentarz. — Przypominam, że wszystkie są spisywane przez zwolenników.
Matka Boża mówi rzekomo:
— „To nie Bóg stworzył podziały i religie, to ludzie wymyślili podziały.
— Każda religia musi być szanowana, a wy macie zachowywać waszą dla was samych i waszych dzieci. — To wy jesteście podzieleni”.
I jeszcze to:
— „Muzułmanie i prawosławni, podobnie jak katolicy, — są równi przed moim Synem i przede mną. — Wszyscy jesteście moimi dziećmi”.
Jak w tej operze mydlanej — „All my children” (serial amerykański nadawany w latach 1970 – 2011, przyp. tłum.).
— Muzułmanie, prawosławni i katolicy są równi przed Bogiem. — Czy mógłby pan to skomentować?
Ale jaki jest sens wchodzić w jakieś głębokie teologiczne rozważania nad czymś, co te dzieciaki bez zastanowienia wygadywały?
— Na samym początku były albo zbyt szczere albo zbyt głupie, spisując słowo w słowo wszystko, co paplały.
Można by wymienić całe katalogi bzdur.
Z biegiem czasu wszyscy zaczęli cierpieć na luki w pamięci, — później zajęli się nimi franciszkanie, którzy zadbali, by w przekazach nie znalazło się nic wzbudzającego wątpliwości.
Tak więc nie ma potrzeby debatować nad tym. — To są bzdury.
Kilka miesięcy temu „papież” Franciszek powiedział, — nie odnosząc się bezpośrednio do Medjugorie,
— że Matka Boża nie jest naczelnikiem poczty
— (cyt. „Maryja jest Matką i kocha nas wszystkich, nie jest jednak naczelnikiem poczty, rozsyłającym codziennie wiadomości” – przyp. tłum.).
To działa na korzyść komisji Ruiniego. — Nie wydaje mi się, by Franciszek patrzył na to przychylnym okiem — gdyż, — w przeciwieństwie do Jana Pawła II, — nie ma w tym żadnego interesu, jak walka z komunizmem.
Ale to dawne czasy. — Ale wypowiedź Franciszka to dobry znak.
Gdy pojawiła się informacja, — że komisja Ruiniego przekazała swój raport do Watykanu,
— natychmiast zaczął się szum, że to jeszcze nie oznacza, że wydarzenia te nie mają nadnaturalnego charakteru.
Informacje tego typu przeciekły do prasy, jakby chciano ochronić te dzieci, by nikt nie mógł powiedzieć, że to nie jest nadprzyrodzonego pochodzenia, bo przecież wszyscy ci ludzie w to wierzą.
W ten sposób agenda pogrywa sobie w Watykanie. — Coś się dzieje i zaraz ktoś biegnie do mikrofonu z interpretacja wydarzeń.
Jasne.
Czy pana zdaniem podejmowane są celowe działania, by osłabić pontyfikat Franciszka, — tak aby wszystko zostało po staremu?
Oczywiście. — Są tam ludzie, którym bardzo zależy na utrzymaniu status quo.
Rezygnacja Benedykta oznaczała, — że status quo nie był już dłużej tolerowany i że Benedykt nie potrafił rozwiązać tego problemu.
Franciszek został wybrany, by się tym zająć. — Brak jasnych deklaracji, milczenie, tolerowanie Medjugorie sygnalizuje ogromny problem.
— To, że nie podjęto żadnych działań, oznacza, — że istnieją wpływowe siły, które chronią Medjugorie.
I w zależności od tego, jakie stanowisko zajmie Franciszek, — będę mógł stwierdzić, czy ma coś do powiedzenia w Watykanie czy nie.
Czy wystąpi z jakimś oświadczeniem, czy da jasny sygnał?
— Do tej pory nic takiego nie miało miejsca.
Kardynał Schonborn z Wiednia popiera Medjugorie.
Za co został zbesztany przez papieża. — Wystosował potem nieco szydliwe przeprosiny do biskupa Pericia za negatywny komentarz pod adresem innego biskupa.
— Jego zachowanie było bardzo niestosowne, wręcz kompromitujące.
Schonborn jest promotorem Medjugorie, bez dwóch zdań.
Schonborn stoi za reformą Katechizmu.
To jak podczas konferencji na uniwersytecie Notre Dame poświęconej Medjugorie. — Istnieje coś w rodzaju symbiozy pomiędzy heretykami a szaleńcami.
Wszyscy oni kreują podział w Kościele — a jednocześnie nie wchodzą sobie nawzajem w drogę. — Są szczęśliwi, gdy nikt nie przeszkadza im w zbiorowej halucynacji tak długo, jak pieniądze płyną.
Doszliśmy do martwego punktu, gdyż w Kościele nie ma jedności ani spójności, tylko zastój.
Wracając do tych konferencji w Notre Dame, które odbywają się co roku.
— Notre Dame ma reputację miejsca bardzo liberalnego, gdzie się przyjmuje heretyków a mordercom dzieci przyznaje nagrody.
Więc gdy ludzie reprezentujący katolicką prawicę, przychylni chrześcijańskiej ortodoksji, wierzący w Dziewicę Maryję, przychodzą na taką konferencję, — mogą odnieść wrażenie, że w Notre Dame robi się krok do tyłu.
I że oni tam są tacy tolerancyjni, zapraszając tych ludzi. — Ale nie ma żadnego zagrożenia.
Identyczne manie i urojenia koegzystują obok siebie w najlepsze. — Jedno jest przeciwieństwem drugiego, mimo to istnieją między nimi ścisłe powiązania na zasadzie dialektyki.
Denis Nolan, — jeden ze znaczniejszych promotorów Medjugorie, — studiował na uniwersytecie Notre Dame.
— Był studentem o Burtchaella, który negował jedna doktrynę za drugą.
Ojciec Burtchaell był moim wykładowcą.
Więc wie pan, co mam na myśli. — I znów mamy do czynienia z promowaniem kolejnych herezji.
— A biedny Nolan, który nie może się w tym wszystkim połapać, wycofuje się i stwierdza, że tego nie potrzebuje, bo ma Ducha Świętego.
Działo się to wtedy w obrębie ruchu charyzmatycznego.
Wspólnota Ludu Chwały ( People of Praise).
Zajrzyjcie do książki Kevina Ranghana (założyciela People of Praise – przyp. tłum.). „Wy macie rozum, my wiarę”.
— Ale chwileczkę, przecież Kościół katolicki to rozum i wiara. — Oni rozdzielili te pojęcia.
Heretyccy profesorowie twierdzą — nasze jest szkiełko i oko, tamci — a my mamy wiarę.
Wszyscy oni błądzą.
Na konferencji na uniwersytecie Notre Dame — we wrześniu lub październiku — miał się pojawić jeden z widzących (Ivan Dragicevic,
— jednak w wyniku listu i działań biskupów, w wielu amerykańskich parafiach odwołano spotkania i konferencje z „widzącym” — ( za breviarium. blogspot.com, przyp. tłum.).
Spotkanie miało się odbyć na boisku do gry w kosza, — a na godzinę 8 wieczorem zapowiedziano objawienie Matki Bożej.
— Ale okazało się, że w tym samym czasie ma się tam odbyć mecz koszykówki i że do tego czasu wszyscy mają się stamtąd wynieść.
I jakże wygodnie przesunięto wizytę Matki Boskiej o godzinę lub dwie.
To już nie jest nawet anty katolickie, — to jest po prostu niekatolickie i śmiechu warte. — Razem z całym tłem, które pan nakreślił.
Można było iść na te konferencję i spytać Matkę Bożą, — kto wygra mecz a potem zrobić zakład. — Wtedy zwróciłyby się chociaż te pieniądze za wejściówkę.
Ostatnie pytanie. — Oczywiście nie będziemy tu przewidywać, jak postąpi Franciszek.
W która stronę, pana zdaniem, to wszystko zmierza? — W jakim punkcie my, jako członkowie Kościoła, się obecnie znajdujemy,
— skoro wydarzenia w rodzaju Medjugorie przyciągają uwagę mediów i tworzą nagłówki gazet?
Próżnia, — brak autorytetu doprowadziły do zdarzeń w Medjugorie.
Mówiłem już kiedyś, — że wszyscy ci niezadowoleni ludzie, kobiety pakowane przez biskupów do autobusów i samolotów,
— oni wszyscy głosują nogami i za ciężkie pieniądze kupują sobie przeżycie duchowe.
Św. Jan od Krzyża, — jeden z największych mistyków chrześcijańskich, powiedział,
— że diabeł raduje się, gdy ludzie szukają prywatnych objawień.
Medjugorie stało się towarem konsumpcyjnym, — miejscem, w którym wszędzie dochodzi do manifestacji demonicznych.
Wszystko to świadczy jasno i wyraźnie, — że kondycja Kościoła jest tragiczna i nie wiadomo, śmiać się czy płakać.
Mamy telefon od słuchacza. — John dzwoni z Teksasu i chciałby zadać pytanie odnośnie pańskiej książki.
” — Dobry wieczór. Przede wszystkim chciałbym podziękować panu Jones’owi za jego książkę Medjugorie:Deception.
Chciałbym zapytać pana o głosy krytyczne względem pańskiej książki.
Sięga pan po informacje z wielu źródeł, książka zaopatrzoną jest w bibliografię, — jednak brakuje odnośników, numerów stron, przez co trudno jest iść pańskim tokiem myślenia.
Proszę o komentarz. — Chciałbym też odnieść się do wcześniejszego komentarza. — Powiedział pan mianowicie, że pontyfikat Benedykta XVI był nieudany”.
Odnośnie drugiego pytania. — Pontyfikat Benedykta był nieudany, gdyż nie udało mu się zapanować nad siłami, które sabotowały ten pontyfikat.
— Fakt abdykacji jest tego dowodem.
Pierwsze pytanie o cytaty. — Gdy zacząłem pracę nad książka, doszedłem do wniosku, że nie ma sensu zamieszczać odnośników, — gdyż wiele materiałów pochodzi z medjugorskich gazet, prywatnych wywiadów.
Wydało mi się to nie na miejscu, — by zamieszczać je w mojej książce, standardowo jednak używam odnośników, jak przy pisaniu The Jewish Revolutionary Spirit, — czy innych książek.
Materiały, z którymi miałem do czynienia, — były to artykuły prasowe. Stosowanie odnośników nie bardzo się tutaj nadaje.
Przy zbieraniu materiałów trzeba sięgać do źródeł.
— Ale ja nie mogę pokazać panu medjugorskiej gazety z 1987 roku, — gdyż nic takiego nie jest już dostępne.
— Nie możesz iść do biblioteki czy poszukać w Internecie, — niczego nie można było znaleźć z Internecie, gdy pisałem te książkę.
________________________
Michael Jones, proszę państwa. Zapraszam na jego stronę culturewars.com
Na całej kuli ziemskiej, tu słabiej, tam bardziej zaciekle toczy się walka przeciwko Kościołowi i szczęściu dusz. Wróg ukazuje się w rozmaitej szacie i pod różnymi nazwami. Patrząc na rozlewające się zło, nieraz przygnębienie przyciska duszę. Do czego to dojdzie… Co będzie za lat kilka? Chciałoby się przeniknąć wzrokiem przyszłości, czy zabłyśnie tam jeszcze światło?
św. Maksymilian Maria Kolbe
—————————————————
Fenomen Medjugorie
Medjugorie to mała wioska położona w Chorwacji*. Za sprawą „objawień Gospy”, które trwają od 1981 r., Medjugorie jest znane na całym świecie. W dniu 24 czerwca 1981 r. na wzgórzu koło Medjugorie, trzy dziewczynki – Ivanka (ur. 1966 r.), Mirjana (ur. 1965 r.) oraz Vicka (ur. 1964) miały ujrzeć zjawę, którą nazwały Matką Bożą. Później do trójki dziewczynek dołączyli jeszcze Ivan (ur. 1965 r.), Maria (ur. 1965 r.) i Jakov (ur. 1971 r.); oni także mieli widzieć zjawę.
Od tej pory, codziennie do dnia dzisiejszego, cała szóstka widzi „Matkę Bożą”; „otrzymują oni orędzia, aby przekazać je całemu światu oraz 10 tajemnic, z których większość dotyczy przyszłości świata i Kościoła”1. Jak twierdzą niektórzy, geneza zjawisk medjugorskich sięga jednak maja 1981 r., kiedy to na kongresie charyzmatyków, w którym uczestniczył późniejszy opiekun „wizjonerów z Medjugorie” o. Tomislav Vlasić, charyzmatycy o światowej sławie – siostra McKenna i o. Tardiff – przewidzieli „objawienia” w Medjugorie. Siostra McKenna twierdzi, że miała wtedy widzenie o. Vlasića siedzącego na tronie pośród rzeszy wiernych. Obecny na kongresie o. Tardiff powiedział o. Vlasićowi: „nie bój się, wysyłam ci Matkę”2.
Pseudo-orędzia z Medjugorie propagowane są na całym świecie, w Polsce zajmują się tym pisma zwolenników „medjugorskich objawień” – „Znak Pokoju”, którego redaktorem jest ks. Stanisław Kania SchP, oraz „Echo Maryi Królowej Pokoju” wydawane przez osobę prywatną. Jednak największymi propagatorami Medjugorie w Polsce są Radio Maryja z dyrektorem o. Tadeuszem Rydzykiem na czele (był on jednym z pierwszych propagatorów Medjugorie w Polsce) i charyzmatyczny miesięcznik „List”. Do tego miejsca pielgrzymują rzesze wiernych z całego świata. W latach 1981–1998 przybyło tam ponad 20 milionów pielgrzymów, w tym 45 tysięcy kapłanów, ponad 200 biskupów oraz 10 kardynałów3.
Treść „objawień”
Jednym z pierwszych, a zarazem podstawowych zarzutów wobec „objawień” w Medjugorie jest niesubordynacja „wizjonerów” i opiekujących się nimi franciszkanów wobec ordynariusza miejsca. Konflikt franciszkanów z biskupem Mostaru sięga jeszcze lat dwudziestych naszego stulecia. Podczas tureckiej okupacji tych terenów usunięto duchowieństwo diecezjalne, a rolę duszpasterzy parafialnych przejęli franciszkanie. W latach dwudziestych Stolica Apostolska postanowiła odbudować strukturę parafialną diecezji, zniszczoną wcześniej przez Turków. Franciszkanów poproszono o rezygnację z kierowania wieloma parafiami, jednak nie chcieli oni uznać decyzji Stolicy Apostolskiej, co zakończyło się nawet zasuspendowaniem oraz wydaleniem z zakonu dwóch franciszkanów – o. Prusiny i o. Vego.
Ukaranych zakonników poparła później „Gospa”, nazywając ich „prawdziwymi świętymi”, a biskupa wezwała do „nawrócenia”. Poprzedni ordynariusz diecezji Mostaru, bp Zanić, uznał, iż jest to jeden z głównych dowodów na to, że „objawienia” w Medjugorie nie pochodzą od Boga, bo przecież Matka Boża nie mogłaby zachęcać do buntu przeciwko prawowitej hierarchii kościelnej4. Nawet życzliwy wobec Medjugorie kardynał Franjo Franić przyznał, że jest to „wielki błąd”, bowiem franciszkanie, powołując się na „Matkę Bożą”, zbagatelizowali decyzję biskupa i sprawują dalej sakramenty5.
Stałym motywem „objawień” są treści niezgodne z wiarą katolicką. Już w samookreśleniu się zjawy widać niezgodność z nauką Kościoła. „Gospa” mówi: „Wiatr jest moim znakiem. Przychodzę w wietrze. Kiedy wieje wiatr, wiedzcie, że jestem z wami. (…) Jestem z wami w wietrze”6. Innym razem, w orędziu z 1 października 1981 r., „Gospa” daje nam popis swojego ekumenizmu; czytamy m.in.: „Wszystkie religie są równe i można osiągnąć zbawienie w każdej religii. To ludzie stworzyli podziały religijne, gdy Bóg panuje nad nimi wszystkimi. Należy szanować wyznanie każdego i respektować jego sumienie. Duch Boży działa we wszystkich wspólnotach, nawet jeśli nie wszędzie z taką samą mocą”.
W dniu 24 lipca 1982 r. „Gospa” zaprzecza zmartwychwstaniu ciał, mówi, że „po śmierci ciało wzięte z ziemi ulega rozkładowi i nigdy nie odżyje. Człowiek otrzymuje ciało przemienione”. Innym razem (22 sierpnia 1981 r.) mówi ona o tym, że „Jezus był prze śladowany za swą wiarę” co może sugerować, iż Pan Jezus nie był Bogiem, bowiem Chrystus Pan poniósł męczeństwo dla naszego zbawienia, nie zaś jako ofiara prześladowań religijnych7. W dzień drugiego „objawienia” (25 czerwca 1981 r.) „Gospa” domagała się ustanowienia w dniu 25 czerwca święta Królowej Pokoju. Jeszcze nigdy w historii Kościoła nie zdarzyło się, by Matka Boża występowała z żądaniem ustanowienia własnego święta.
W dniu 24 czerwca 1986 r. zjawa przekazała każdemu z obecnych w Medjugorie „specjalne błogosławieństwo”. Każdy pielgrzym może go udzielać innym, a ci następnym itd. „Błogosławieństwo” to polega na nakładaniu rąk na głowę lub nakreśleniu krzyżyka na czole z wypowiedzeniem formuły (jedynie w myślach): „Przekazuję tobie specjalne błogosławieństwo Matki Bożej Królowej Pokoju z Medjugorie, a ty przekaż je innym. Otrzymujesz w tym momencie łaskę macierzyńską Maryi, siłę nawrócenia, uzdrowienia wewnętrznego i fizycznego. Od dziś żyj głównym przesłaniem i orędziami…”8. Wygląda to jak parodia święceń kapłańskich albo jakiś „super-sakrament”. O. Vlasić twierdzi, że to „błogosławieństwo jest największym darem danym Medjugorie przez Gospę, większym niż orędzia”9. Zadziwiające jest tu podobieństwo do „naszej” polskiej Oławy, gdzie „wizjoner” udziela podobnego „błogosławieństwa”.
Ponadto „objawienia” te cechują liczne sprzeczności; towarzyszą im nawet śmieszności. Na początku „wizjonerzy” twierdzili, że „Matka Boża” powróci do nich jeszcze trzy razy, mija już jednak prawie 18 lat od pierwszego ukazania się „Gospy”, a końca tych „objawień” nie widać. Jej „objawienia” mają trwać do końca życia „wizjonerów”, z których najstarszy ma dziś zaledwie 35 lat! Zacytujmy ponownie kard. Franića: „Trzeba zająć się poważnie i krytycznie badaniem treści i formy orędzia. Młodzi świadkowie «objawień» nie zawsze referują dosłownie orędzie Matki Bożej, czasem podają swoje myśli, nieraz powtarzają orędzia otrzymane przed rokiem czy trzema laty w sposób nieco odmienny”10.
„Wizjonerzy” zadają też „Gospie” liczne pytania. Często „objawienie” polega na rozmowie z „Gospą”. Mamy tu do czynienia z karykaturą Matki Bożej – w miejsce pokornej Niepokalanej, którą znamy z Pisma Świętego czy z prawdziwych objawień w Lourdes czy Fatimie, pojawia się gadająca „Gospa”. Odpowiada ona na absurdalne pytania w stylu „Kto zdobędzie mistrzostwo Jugosławii w piłce nożnej?” czy też „Gdzie jest mój zgubiony pierścionek?”11. Wzbudzała u „wizjonerów” uczucie strachu i przerażenia. Znany nam ks. Józef Warszawski SI, który poza Garabandalem zajmował się także sprawą Medjugorie, opowiadał kiedyś, jak podczas jednego z medjugorskich „objawień” „Gospa”, ku przerażeniu „wizjonerów”, ukazała dzieciom wizerunek szatana przybierając jego postać!12.
Antyteza Fatimy
Zwolennicy Medjugorie zapytani o to, czy Medjugorie nie stanowi zagrożenia dla Fatimy odpowiadają, że objawienia w „Lourdes były rano, w Fatimie były w południe, a Medjugorie wieczorem”. Ma to dowodzić ich wzajemnego uzupełniania się. Zdaniem o. Slavko Barbarića, „Matka Boża” z Medjugorie przychodzi z tym samym celem co w Fatimie, ale „w pewnym zmienionym rytmie, który jest przystosowany do naszego współczesnego rytmu”13. Według niego, nie ma sensu jeździć „gdzieś daleko”, w „odległe miejsca” (do Fatimy i Lourdes – przyp. T.K.), kiedy ma się sanktuaria Matki Bożej u siebie (chodzi zapewne o Medjugorie – przyp. T.K.).
Ks. Jan Wójtowicz w swojej książce pt. Problem: Medjugorie, będącą chyba jedyną tego typu pozycją w Polsce, analizuje medjugorskie „objawienia” posługując się kryteriami teologicznymi. Autor dochodzi do wniosku, że pochodzą one od złego ducha. Ks. Wójtowicz pisze, że bezpośrednim celem medjugorskich objawień
jest zdominowanie, usunięcie w cień i pomniejszenie znaczenia Fatimy i Lourdes przede wszystkim przez ciągłe, aktualne trwanie objawień, [które] wzbudzają ustawicznie sensację, grającą na ciekawości ludzkiej zwłaszcza do rzeczy nadzwyczajnych, i organizowaną coraz szerzej aktywną propagandę – oto skutek i cel: osiągnąć strumień pielgrzymów od Lourdes i Fatimy – gdzie „nic ciekawego” się nie dzieje – skierować ich do Medjugorie i uczynić z nich ślepo oddanych „wyznawców” i propagatorów pysznego medjugorskiego „Wiatru”. Jest to więc „tajemny plan” pychy żądnej hołdu, „plan, którego nie odgadniecie”, o którym Zjawa tak często wspomina14.
Rzeczywiście przez fakt, iż „objawienia” w Medjugorie trwają już tak długo, swoją sensacyjnością przyciągają rzesze pielgrzymów. W tym aspekcie widać sprzeczność pomiędzy Medjugorie a Lourdes, La Salette czy Fatimą, gdzie objawienia trwały krótko, a treść orędzi była jasna i konkretna. Nieporównywalne jest także życie wizjonerów. Życie św. Bernadetty cechowała wielka dyskrecja, Hiacynta i Franciszek z Fatimy są dla nas wzorem do naśladowania, siostra Łucja pokorna i ukryta w klasztorze. A „wizjonerzy” z Medjugorie – jakie prowadzą życie? Żadne z nich nie wybrało życia zakonnego czy kapłańskiego.
Znane są kłamstwa „wizjonerów” z Medjugorie, wygłupy Jakova podczas Mszy św.; Ivanka wyszła za mąż i robi interesy w barze dla pielgrzymów itd. Ich opiekunowie, ojcowie Vlasić i Vego także nie zasługują na miano „prawdziwych świętych”, jak mówi „Gospa”. O. Vlasić jest ojcem dziecka zakonnicy, zaś o. Vego porzucił kapłaństwo i żyje z byłą siostrą zakonną w konkubinacie15.
„Objawienia” w Medjugorie charakteryzuje ponadto fakt, iż wszystko zaczęło się od grzechu. Najpierw „wizjonerki” zeszły się na potajemnym paleniu papierosów, natomiast chłopiec ukradł jabłka sąsiadowi. Niemal identycznie było w Garabandal, gdzie wszystko zaczęło się także od kradzieży jabłek16.
Badanie kanoniczne i wyrok Kościoła
Bp Pavao Zanić zarządził przeprowadzenie badania kanonicznego w Medjugorie. Pierwsze badanie, przeprowadzone przez komisję diecezjalną, miało miejsce w latach 1983–1984. Pierwsze rezultaty badań przedstawiono 24 marca 1984 r.; czytamy tam m. in.:
Unikać oświadczeń i publikacji niekrytycznych i pochwalnych na temat „objawień”.
Nie powinno się organizować pielgrzymek do Medjugorie.
Nie wyróżniać w jakiś sposób świadków „objawień” i nie pozwalać, by występowali w kościołach, zanim nie ukaże się oficjalne orzeczenie.
Od 18 stycznia 1987 r. do 10 marca 1991 r. tym problemem zajmowała się także Komisja Episkopatu Jugosławii, która uznała, że nie można stwierdzić, aby w Medjugorie miały miejsce zjawiska i objawienia pochodzenia nadprzyrodzonego.
23 marca 1996 r. zabrała głos Kongregacja Nauki Wiary, która przypomniała stanowisko Episkopatu Jugosławii z 1991 r. W liście Kongregacji czytamy:
Z tego, co tu powiedziano, wynika, że nie należy organizować oficjalnych, tak parafialnych, jak diecezjalnych pielgrzymek do Medjugorie, rozumianego jako miejsce autentycznych objawień maryjnych, bo byłoby to niezgodne z tym, co stwierdzili poprzednio biskupi byłej Jugosławii w oświadczeniu, któreśmy tu zacytowali18.
2 października 1997 r. ordynariusz Mostaru, biskup Radko Perić odpowiedział na zapytanie redaktora naczelnego pisma „Famille Chretienne” w sprawie Medjugorie19:
Jeśli chodzi o poruszoną sprawę dotyczącą stanowiska wyżej wymienionej Kurii Diecezjalnej w odniesieniu do tak zwanych zjawień czy objawień w Medjugorie, a w szczególności co do zasady: Non constat de supernaturalitate (‘Nie jest pewne, że to jest nadprzyrodzone’) czy Constat de non supernaturalitate (‘Jest pewne, że to nie jest nadprzyrodzone’), mogę orzec co następuje:
Druga Komisja diecezjalna, która pracowała od 1984 do 1986, wyraźnie przegłosowała zdecydowaną większością 2 maja 1986 na rzecz Non constat de supernaturalitate (11 głosów negatywnych, 2 pozytywne, 1 nieważny, 1 wstrzymujący się).
Deklaracja Konferencji Episkopatu z 1991 mówi: „Na podstawie dotychczasowych badań nie jest możliwe stwierdzenie, że chodzi o zjawienia lub objawienia nadprzyrodzone”.
Kongregacja ds. Nauki Wiary, cytując w całości Deklarację Biskupów byłej Jugosławii w dwu jednakowych listach przesłanych do Biskupów francuskich…, mówi: „Z tego co tu powiedziano wynika, że nie należy organizować oficjalnych, tak parafialnych, jak diecezjalnych pielgrzymek do Medjugorie, rozumianego jako miejsca autentycznych objawień maryjnych, bo byłoby to niezgodne z tym co stwierdzili poprzednio Biskupi b. Jugosławii w oświadczeniu, któreśmy tu zacytowali”.
Na podstawie poważnych studiów dotyczących tej sprawy prowadzonych przez 30 naszych uczonych (trzech Komisji), w oparciu o moje pięcioletnie doświadczenie w Diecezji, biorąc pod uwagę gorszące nieposłuszeństwa związane z tą sprawą, kłamstwa pojawiające się od czasu do czasu w ustach „Madonny”, niezwykłe powtórzenia „orędzi” od ponad 16 lat, dziwny sposób, w jaki „kierownicy duchowi” tak zwanych „widzących” prowadzą ich przez świat, czyniąc im propagandę, oraz praktykę, że „Madonna” zjawia się na fiat („niech przybędzie!”) „widzących” – moje przekonanie i stanowisko nie jest tylko: Non constat de supernaturalitate, lecz: Constat de non supernaturalitate(zjawień i objawień w Medjugorie).
Jestem jednak otwarty na badania, które chciałaby podjąć Stolica Święta jako najwyższa Instancja Kościoła katolickiego, aby wydać najwyższy i ostateczny osąd sprawy, przede wszystkim ze względu na dobro dusz oraz ze względu na cześć Kościoła i cześć dla Matki Bożej.
+ Radko Perić
Znana jest także wypowiedź Kongregacji Nauki Wiary dla polskich biskupów przebywających z wizytą ad limina w Rzymie w kwietniu 1998 r.20:
Nadal obowiązuje, że niczego nadprzyrodzonego nie można się w tych objawieniach dopatrywać.
Należy informować wiernych, że Medjugorje jest miejscem modlitwy, ale nie objawień.
Nadal obowiązuje zakaz urządzania oficjalnych pielgrzymek.
To, co mówi istota objawiająca się – „Gospa” – zawiera sprzeczności, jest więc niepoważne, podobnie postawa i wypowiedzi „widzących”.
Aktualny ordynariusz Mostaru zajmuje stanowisko negatywne.
Wobec rozpowszechnionej szeroko propagandy i popularnych pielgrzymek sprawa jest poważna i delikatna, i wymaga roztropnego postępowania.
Reakcje
Biskup Pavao Zanić w liście do ojca Hugha z 17 sierpnia 1987 r. pisał:
Są jednakże tacy, którzy się pośpieszyli, uprzedzając osąd Kościoła. Ogłosili „cuda i zjawiska nadprzyrodzone”, a z ołtarza głosili prywatne objawienia, co jest zakazane aż do czasu, gdy Kościół uzna te objawienia za autentyczne. Z tego też względu wiele środowisk wstrzymało się z organizowaniem pielgrzymek, czekając na osąd Kościoła. Najpierw Komisja ds. Medjugorie 24 marca 1984 r. wysłała ostrzeżenie. Bez rezultatu. Potem Konferencja Biskupów, w październiku tego samego roku, zakazała organizowania oficjalnych pielgrzymek do Medjugorie („oficjalnie” oznacza organizowanie wspólne i zbieranie osób). Bez skutku. Następnie, w Rzymie, Kongregacja Doktryny Wiary 23 maja 1985 r. wysłała do Konferencji Biskupów Włoskich list z prośbą o podejmowanie wysiłków w celu ograniczenia pielgrzymek organizowanych z Włoch do Medjugorie…, a także wszelkiego rodzaju propagandy. Również bezskutecznie. Wreszcie, J.E. kard. Franjo Kuharić i ja osobiście, w imieniu Konferencji Biskupów Jugosławii, 9 stycznia 1987 r. ogłosiliśmy publicznie deklarację: „Nie jest dozwolone organizowanie pielgrzymek i innych manifestacji motywowanych nadprzyrodzonym charakterem, który mógłby być przypisywany wydarzeniom w Medjugorie”. Jest to deklaracja najwyższej wagi kościelnej i winna być respektowana21.
Niestety, opis sytuacji zaprezentowany w liście bpa Zanića nie zmienił się nawet teraz, kiedy to jego następca bp Perić orzekł, iż „objawienia” w Medjugorie nie są nadprzyrodzone. Wciąż do Medjugorie podążają pielgrzymki z całego świata, w tym także z Polski. Na murach jednego z krakowskich kościołów możemy co kilka dni przeczytać nowe „orędzia” z Medjugorie. Polskie parafie organizują pielgrzymki, to samo czyni Radio Maryja. W propagowanie Medjugorie włączył się nawet ks. prałat Szymborski, duszpasterz grupy indultowej z Warszawy. Także liczni hierarchowie Kościoła ignorują stanowisko ordynariusza i Stolicy Świętej. Przykładem może być m.in. arcybiskup wiedeński, kardynał Christopher Schönborn, który w swej książce Danke Maria opublikował szesnaście świadectw ludzi, którzy wybrali życie kapłańskie lub zakonne dzięki wizycie w Medjugorie. Ma to jego zdaniem dowodzić prawdziwości tych „objawień”22. Propagatorzy Medjugorie skrzętnie odnotowują każdy gest poparcia ze strony hierarchii, ich uwadze nie uszły także pozytywne wypowiedzi polskich hierarchów – kardynała Józefa Glempa czy bpa Zbigniewa Kraszewskiego.
Cała „afera” wokół Medjugorie jest jeszcze jednym sprawdzianem prawdziwej jedności Kościoła katolickiego. Poszczególne episkopaty powinny odpowiedzieć na wezwania Stolicy Świętej i zakazać pielgrzymek do Medjugorie. W interesie Kościoła i zbawienia dusz leży też to, aby Stolica Apostolska odpowiedziała na apel bp. Perića i jak najszybciej definitywnie potępiła Medjugorie. Ω
Na temat rzekomego objawienia w Medziugorie polecamy opracowanie ks. Jana Wójtowicza, dostępne na stronie Antyku. Zestaw ciekawych informacji i dokumentów w jęz. angielskim można znaleźć na tej stronie. Warto zajrzeć również na strony Unity Publishing, amerykańskiej organizacji zajmującej się m.in. zwalczaniem „konspiracji Medziugorie”.
↑ Medziugorie leży na terenie chorwackiego obszaru etnograficznego (ponad 99% mieszkańców stanowili i stanowią Chorwaci), ale po rozpadzie Jugosławii w 1991 r. znalazło się na terytorium Bośni-Hercegowiny.
Medjugorie antytezą Fatimy, youtube:
Dla analfabetów, niewidomych oraz zajętych bezmyślną pracą:
↑Ks. P. Zorza, Drogie dzieci, dziękuję że odpowiedzieliście na moje wezwanie, Kraków 1998, s. 8. Poza wymienioną szóstką młodych ludzi, trochę później „widzenia” miało jeszcze sześcioro innych dzieci. Zob. Ks. R. Pindel, Sprawa Medjugorie, „W drodze”, nr 1 (305), 1999, s. 40.
↑A. Gwiazda, Medzjugorie, „Myśl Polska”, nr 11, 29 maja 1994, s. 4.
↑A. Strus, Czy Medjugorie jest znakiem Boga dla współczesnego świata, „Tygodnik Powszechny”, nr 24, 16 czerwca 1985, cyt. za R. Pindel, op. cit., s. 42.
Szokujące doniesienia z Watykanu. Dekadę temu, gdy zajmowano się sprawą Medziugorie, niemała część gremium uznała rzekome objawienia maryjne za diaboliczne. Informację tę utajniono.
O sprawie poinformował włoski dziennikarz David Murgia, który na swoim blogu opublikował nowy raport z tajnego głosowania z 2016 roku. Brało w nim udział 33 teologów i kardynałów. Badano wówczas sprawę Medziugorie, gdzie rzekomo miała objawiać się Matka Boża.
21 członków gremium wyraziło sprzeciw wobec uznania rzekomych objawień za prawdziwe. Z tej grupy sześć osób dodatkowo przypisało im pochodzenie diaboliczne. Wnioskowano o ukaranie grupy osób, które w popkulturze nazywa się „widzącymi” i które rzekomo miały widzieć i słyszeć słowa Maryi.
Murgia podkreślił, że w grupie wskazującej na piekielne pochodzenie wydarzeń w Medziugorie było trzech kardynałów. Uznali oni, że wydarzenia w tej miejscowości „nie mogą być wyjaśnione bez” bezpośredniego działania piekielnych sił. W związku z tym „nie mielibyśmy do czynienia z objawieniem maryjnym, lecz z dziełem szatana”.
Konsultacja w sprawie Medziugorie odbyła się podczas posiedzenia ówczesnej Kongregacji Nauki Wiary. Analizowano m.in. raport międzynarodowej komisji kierowanej przez kard. Camillo Ruiniego, którą powołał papież Benedykt XVI w 2010 roku do zbadania wydarzeń w Medziugoriu.
Sprawa tej miejscowości i rzekomych objawień od lat wywołuje zamęt w Kościele. Początek miał miejsce w 1981 roku. Wtedy sześć młodych osób, z których część miało bardzo wątpliwą opinię (osoby widzące Matkę Bożą w uznawanych przez Kościół jako prawdziwe objawieniach odznaczały się zawsze wyjątkową pobożnością) twierdziło, że widzą Maryję. Sama treść objawień była ostro krytykowana przez teologów, którzy już wcześniej wskazywali, że niektóre z rzekomych wizji są wprost sprzeczne z nauczaniem Kościoła, a więc w przypadku, gdyby nie było to oszustwo, lecz faktycznie nadprzyrodzone działanie, miałoby pochodzenie diabelskie.
W 2019 roku Franciszek zezwolił na organizację pielgrzymek do Medziugorie. Nie uznano przy tym w żaden sposób prawdziwości objawień. Należy przy tym zaznaczyć, że niemal każde miejsce z sanktuarium czy kościołem może być celem pielgrzymki. Zwolennicy wiary w Medziugorie wielokrotnie jednak wykorzystywali zgodę do siania manipulacji, jakoby Kościół rzekomo w jakiś sposób afirmował te „objawienia”.
W 2024 roku Dykasteria Nauki Wiary wydała notę nt. Medziugorie. W ogólny sposób opisano, iż miejsce to przynosi „liczne owoce duchowe”, w tym nawrócenia, rozwój życia sakramentalnego i modlitwy. Podkreślono przy tym – jak przy wydarzeniu sprzed pięciu lat – że w żaden sposób nie jest to uznanie „wizji” za objawienia Matki Bożej. Wydano przy tym tzw. nihil obstat [łac. nic szkodliwego].
Niechaj wodze spierają się i swarzą. To jest Cud nad Wisłą.
…Dziś pomóc mogą więcej wasze modlitwy, niżeli nasza sztuka wojenna…
[Wstęp do książki płk. Franciszka Arciszewskiego„CUD NAD WISŁĄ, rozważania żołnierza”, Veritas, Londyn, 1957]
[ Ze zbioru kazań pt. NA PRZEŁOMIE, stronica 251. Nakład Księgarni Świętego Wojciecha. Poznań – Warszawa – Wilno ‹- Lublin, rok 1923. ]
[Jesteśmy dumni, że wiek temu mieliśmyTAKICH arcybiskupów i TAKICHżołnierzy. By się TERAZ przydali.. MD]
Wyciąg z kazania ks. arcybiskupa JÓZEFA TEODOROWICZA wypowiedzianego w katedrze warszawskiej w 1920 r., podczas nabożeństwa dziękczynnego za oswobodzenie stolicy i kraju od najazdu bolszewickiego.
===============
Ciężkie były zmagania się Izraela z Amalekitaini; bitwa rozgorzała wielka. Po jednej i drugiej stronie równy zapał ożywiał żołnierzy i wodzów. Nikt nie mógł rozróżnić, nikt rozpatrzyć, na która stronę przechyli się szala zwycięstwa. A wtedy Mojżesz odszedł, ażeby z dala od wrzawy i zgiełku bitwy do Pana się modlić. I wznosił obie dłonie w błagalnej modlitwie i jął zaklinać Boga, ażeby błogosławił orężowi Izraela. W tej samej chwili szyki wroga zachwiały się i cofać poczęły, a Izrael następował na nie. Lecz wysoko wyciągnione w górę ręce Mojżesza w zemdleniu poczęły opadać. Jak gdyby na dany znak, gdy osłabła modlitwa, wróg w lot poprawił trudne swoje położenie i odwrócił się, ścigany, jak gdyby czując słabość w Izraelu. I znowu losy bitwy poczęły być dla ludu wybranego wątpliwe. Jak fala zawrócona w biegu, odbita od twardej skały, tak duch Izraela cofał się i słabnął. A wtedy Mojżesz wznosił znów dłonie ku Panu i, o dziwo, Izrael na nowo poczynał brać górę. Az się spostrzegli i opatrzyli Mojżesza towarzysze, i wzięli jego ręce w swoje dłonie, i trz mali je wyciągnięte ku niebu. i juz szczęście wojenne trwale było przy Izraelu. I trzymali dłonie Mojżeszowe tak długo, aż ostatecznie zatryumƒował lud wybrany i w surmę zwycięstwa uderzył. (Ks. Wyjścia XVII, 8-16)
Patrzcie, jak w tym wizerunku sprzęgają się i wzajem wspomagają: duch męstwa żołnierza i duch modlitwy. Bitwa ta rozgrywała się niezawodnie podług wszelkich praw znanej ówczesnej strategii. Losy przegranej, czy zwycięstwa ważyć się zdawały tylko podług rachunku ludzkiego, tj. gorszych czy lepszych planów strategicznych, większej czy mniejszej liczby żołnierzy, większej czy mniejszej sprawności wodzów.
I każdy historyk wojenny mógł śmiało uczniom wykładać, gdzie i w której chwili i dlaczego losy bitwy przechyliły się na tę, czy na tamta stronę. A jednak i plany wojenne, i męstwo żołnierza, i zdolności dowódców nie rozegrały tej walki. Wszystko to, co bitwie stanowi, było narzędziem tylko w ręku niewidzialnego Wodza, który podług miary i wagi układa sam swój plan bitwy.
Nie miesza się On cudownie w zastępy walczących, nie zsyła Aniołów swych z nieba, by hufce mdlejące zasilały, bierze jednak w swe ręce to, co się wymyka z wszelkich i najlepszych obliczeń rycerskich dowódców i czego nie dosięgnie ni zapał, ni bohaterstwo żołnierzy; bierze On w swe ręce to, co się wydaje czystym przypadkiem albo jakimś niedopatrzeniem czy nie-doliczeniem, i wciąga to w swój rachunek, w swój plan, i albo daje przegrana albo też darzy zwycięstwem.
Ten obraz żywo mi staje przed oczyma, kiedy dziś wespół z wami wspominam przed Bogiem ciężkie dni oblężenia Warszawy. Wasze wielkie wysiłki i ofiary, złożone w obronie stolicy przed straszliwym wrogiem, ale tez i wasze gorące po świątyniach modlitwy, wasze nowenny, wasze spowiedzi i wasze Komunie św., na intencję wybawienia Polski przyjmowane.
Niechaj wodze spierają się i swarzą, niech długo i uczenie rozprawiają, jaki to plan strategiczny do zwycięstwa dopomógł. Będziemy im wierzyli na słowo i słuszność im przyznamy. Ale cokolwiek wypowiedzą, nigdy nas o jednym nie przekonają, by plan, choćby najmędrszy, sam przez się dokonał zwycięstwa.
Jeżeli w każdej bitwie, nawet najlepiej przygotowanej, przy doborze wodzów i żołnierza, przy planach genialnych, jeszcze zwycięstwo -waha się niepewne, jeszcze zależnym jest od gry przypadków, a raczej od woli Bożej, to cóż dopiero mówić tutaj? – Tu, pod Warszawą, taka była pewność przegranej, że wróg telegramami światu oznajmił na dzień naprzód jej zajęcie. Sam zas wódz francuski, który tyle zasług niespożytych położył około obrony naszej stolicy, gdy go nuncjusz zapytał w przededniu bitwy. czy liczy na zwycięstwo – odpowiedział znacząco: „Dziś pomóc mogą więcej wasze modlitwy, niżeli nasza sztuka wojenna“. Istotnie modlitwy pomogły. Nie ujęły zasługi wodzom, ni chwały męstwu żołnierzy; nie ujęły tez wartości ofiarom i wysiłkom całego społeczeństwa; ale modły bitwę rozegrały, modły cud nad Wisłą sprowadziły.
Dlatego cokolwiek mówić czy pisać się będzie o bitwie pod Warszawą, wiara powszechna nazwie ją cudem nad Wisła, i jako cud przejdzie ona do historii.
Zupełnie podobny to cud do cudu pod Częstochową. Dzieje pisać o nim będą i takimiż złotymi upamiętnią, go w sercu narodu głoskami, jak pisały i wspominały obronę Częstochowy. Tu i tam czerń zalała Polskę, tu i tam od zdobycia jednego grodu losy Polski zawisły; tu i tam boje i zwycięstwo uwieńczone zostały cudem Pańskim. W niczym cud pod Częstochową nie obniży wartości męstwa broniących grodu żołnierzy; ni jednego nie uszczknie lauru ze skroni Kordeckiego. Bóg, czyniąc cuda, nie przytłacza i nie niszczy chlubnych wysiłków swojego stworzenia; owszem, tam, gdzie i największe ofiary przed przemagającą siłą ustąpić musza, cudem je wspiera zi cudami bohaterstwo wieńczy. Pycha to tylko, bałwochwaląca siebie, zdolna jest tak wysoko się wynieść, iż Bogu samemu urąga, dumnie w przechwałkach wołając: O cudach nam mówicie, cuda nam głosicie? Zali to nie ramię nasze ocaliło Warszawę? zali to nie geniusz wodzów ja zbawił?
Tylko tym, co się mienia bogami na ziemi, wydaje się Bóg i Jego moc i Jego łaska jakąś konkurencją niepożądaną, która z zasług ich odziera. Nie za sługi Pańskie, ale za wcielone bóstwa uważają się ci, którzy ze śmiesznej i zuchwalej nadętości tak mówią.
„Veni, vidi, Deus vicit” – Przyszedłem, zobaczyłem, Bóg zwyciężył – powiedział Sobieski pod Wiedniem. Pytam się was, czy te słowa pokory i wiary umniejszyły w czymkolwiek lub obniżyły bohaterstwo króla i wodza? czy uszczknęły co z wawrzynów, jakie potomność i historia włożyły na skroń jego?
Nic, zaiste, raczej mu ich przymnożyły: bo przepoiły jego bohaterstwo wdziękiem niezwykłym, ze tak kornie o sobie trzymał, a nie nadymał się pysznie i nie wynosił. Rzuciły te słowa na czoło królewskie aureolę, utkaną z promieni wiary, które Jana III pasują na chrześcijańskiego rycerza.
Można więc śmiało powiedzieć, ze te piękne i korne słowa wieńczą i zdobią jego skronie jeszcze wdzięczniej, niż samo męstwo. W słowach jego tkwi prawdziwa filozofia ducha wojen, w których Bóg, rozrządzający losem narodów, przegraną lub zwycięstwem dla swoich posługuje się celów. Tkwi w nich obraz i symbol takich zwycięstw, które, jak zwycięstwo pod Warszawą, tylko w sposób nadprzyrodzony wyjaśnić i wytłumaczyć można. Deus vicit! – powtarzamy za naszym zwycięskim królem, kiedy dzisiaj wspominamy o naszych przejściach strasznych i wielkim zmiłowaniu Bożym. Deus vicit – Bóg zwyciężył! – zawołamy tym wszystkim, którzy by ludzkiej mocy czy zręczności wyłącznie przypisywać chcieli zwycięstwo i wiązać je nie z nadziemska pomocą Bożą, ale tylko z wojennymi planami.
Cóż tu mówić dużo o planach, skoro przejścia do Warszawy dla wroga, jak się pokazało później, podobne były do nici pajęczej, którą trochę silniejszy napór albo trochę słabsza obrona każdej chwili mogły przerwać? Nie plan strategiczny rozstrzygał o ocaleniu Warszawy, skoro pozostawiał punktu obrony niezabezpieczone. Plan to inny ocalenie przyniósł. Plan ten skreślony był ręką Bożą a tworzył go i wykonywał Duch Pański. Czego nie zdołał ni zabezpieczyć ni przewidzieć plan ludzki, to zabezpieczył i przewidział plan Boży. Gdy za słaba była obrona na przedmościu warszawskim i wróg już począł zwycięsko napierać, wtedy, jak spod ziemi dobywa Duch Boży serca bohaterskie… Kiedy szeregi wojsk poczynają się łamać, coƒać i pierzchać, wtedy Wódz Niebieski odkomenderowywa poruszeniem wewnętrznym kapelana Skorupkę i ten pierzchających zawraca, a śmiercią męczeńską zwycięstwo zabezpiecza. Bóg to jeden do warunków, do potrzeb, do chwili odnajdywał i wydobywał serca, poddawał im szczęśliwe natchnienia, uzbrajał męstwem bohaterskim i przez nie swoje przeprowadzał plany.
To, co jest najsłabszą stroną w planie strategicznym człowieka, to właśnie stanie się najsilniejszym w planie nadprzyrodzonym, Bożym… Bóg, który bohaterów wzbudził, który ich przewidział i wybrał, na właściwym miejscu- postawił i w chwili stosownej użył, czyż nie wsławia w nich imienia swojego? czyż przez nich chwały swej nie rozgłasza? A jak jedni papierowe plany, Bożej przeciwstawiają mocy, tak znowu inni twierdza, że zwycięstwo pod Warszawa było łatwe, bo wróg był wyczerpany. Wyczerpany? On przecież gonił, duchem zwycięskim ożywiony, naszego żołnierza aż pod Warszawę. Taka gonitwa wyczerpywała wojsko nasze, ale nie jego siły. Poczucie tryumƒu i zwycięstwa jest i w najsłabszej armii zadatkiem potęgi, podobnie jak poczucie przegranej jest i w najpotężniejszej zadatkiem jej słabości i rozgromu. I gdyby naprawdę wróg czuł się słabym, toć właśnie tutaj skupiłby wszystkie swe siły, ażeby ostatecznym uderzeniem zwycięstwo sobie zapewnić. Czy jednak czuł on naprawdę niemoc swoja? Czyżby rozgłaszał światu swoje zwycięstwo jako dokonane, i narażał tak siebie na ośmieszenie i poniżenie, gdyby zwycięstwa tego nie był sam pewien? A czyżby rozdzielał armie swoje najniepotrzebniej i jedne oddziały wysyłał ku Niemcom, a drugie ku Warszawie, gdyby co do obliczeń swoich nie był upewniony? Zapewne w takim rozdzieleniu sił był olbrzymi błąd strategiczny, który tylko oczywistemu zaślepieniu przypisać można.
Był to błąd podobny do tego jaki popełnił Absalon, ścigając wojsko Dawida. Zamiast uderzyć na oddziały jerozolimskie cała siłą, jak mu radził Ahitophel, poszedł on raczej za złą radą Chuzy i ociągał się, pewien, iż stanie się to, co ma Chuza zapowiadał: „Przypadniemy nań a okryjemy go, jako zwykła rosa padać na ziemię, a nie zostawimy z mężów, którzy z nim są, ani jednego” (Por. II Król. XVII, 12)
Tak samo myślał wróg o grodzie naszym; sądził on, że może swobodnie dzielić wojska, bo i tak stolica Polski, jak dojrzały owoc z drzewa, na pewno mu się dostanie. Bóg dopuścił, że nieprzyjaciel upoił się pycha i pewnością siebie i zaślepił się.
Mówił mi jeden z generałów: ,,Pod Warszawa Bog zdziałał cud”.
Pomijam już wszystko inne, ale podobnie szalony plan, jak rozdzielenie sił wojennych przez bolszewików w pochodzie na Warszawę, tylko jakiemuś szczególniejszemu zaślepieniu przez Boga przypisać się musi. Myśmy zaś wówczas, patrząc na to, mogli powtarzać za Prorokiem: Wypuścicie z piersi waszych okrzyk wojenny, a mimo to zniszczeni będziecie. Wnijdźcie w narady, a one będą rozerwane i unicestwione. Dawajcie jakie chcecie rozporządzenia, a one się staną bez skutku, albowiem Bóg jest z nami. (por. Iz. VIII, 9-10). Prawdziwie, kiedy się rozejrzymy w całym planie i dziele, wołamy z Prorokiem: „Oto Bóg Zbawiciel mój… moc moja i chwała moja Pan, bo stał się wybawieniem“ (Iz. XII, 2).
Nie z nas to, o Panie, nagle wystrzelił promień nadziei. Z nas było tylko przygnębienie, z nas mówiło zrozpaczenie, kiedyśmy hordy dzikie pod Warszawa ujrzeli. Z nas szły tylko cienie, które chmura czarnej nocy przysłaniały oczy nasze. Ty to pośród ciemności rozpaliłeś światło, Ty w zwątpieniu wskrzesiłeś nadzieję, Ty w omdlałej naszej duszy rozpaliłeś płomień życia, miłości i bohaterstwa. Bohaterstwo zatętniło w skroniach naszego polskiego żołnierza, a ono dziełem było rak Twoich. Ty je spuściłeś z niebios na jego rozmodloną przed ołtarzami Twymi duszę. Bo żołnierz w rozsypce, który od tygodni całych miał tylko jedno na myśli – ucieczkę, żołnierz wyczerpany na ciele i na duchu, żołnierz zwątpiały, który wierzył święcie w przegrana, a zrozpaczył o zwycięstwie, taki żołnierz tylko od Ciebie, tylko z serca Twojego mógł zaczerpnąć nowej wiary, nowej ufności i nowego zapału. Czym on był wówczas sam przez się, 0 tym świadczył ten oddział, który w chwili poczynającej się bitwy, wbrew zakazom, cofnął się z pola, oddając na pastwę wroga losy ostatecznej rozegranej. Oto czym był wówczas żołnierz sam z siebie, lecz w lwa się przemienił, gdyś Ty, o Panie, tchnął weń moc Twoją. « A kiedyś nas tak przemądrze wspierał i wspomagał, nie spuszczałeś jednocześnie i wroga. z oczu. – Nas oświecałeś, o Panie, a wroga naszego zaślepiałeś; w nas wskrzeszałeś ufność i wiarę, a jemu zatwardnieć dałeś w wyniosłości i pysze; z nas dobywałeś płomień bohaterstwa i wysiłki najszczytniejsze, kiedy tymczasem u wroga pewność zwycięstwa wywoływała lekceważenie i nieopatrzność.
Teraz już rozumiemy, teraz już wiemy, teraz już czytamy plany Twoje, o Panie. Dziełami Twymi przemawiasz do nas tak, jak przemawiałeś do Izraela przez Izajasza Proroka, który o Tobie i w Twoim imieniu powiedział: Znam Ja me plany, którem powziął względem was – to plany na pokój, a nie na nieszczęście; aby wam przyszłość tworzyć i dać nadzieję (Jer. XXIX, 1,1).
-Jak zaś sama obrona Warszawy, tak i moralne jej skutki świadczą o zmiłowaniu Bożym i o dziele Bożym. Bóg przez swój cud pod Warszawa dał nam odpowiedź wymowną na nasze trwożne pytania, które rozpacz ciskała na usta. Patrząc na zwycięskie hordy, następujące na stolicę, pytaliśmy: Dlaczego dopuściłeś to wszystko na nas, Panie? Bóg odpowiada: Jam was na to nawiedził, ażeby mój lud poznał Imię moje; dlatego pozna on w ten dzień, iż to Ja jestem, który mu mówię.: otom tu jest (por. Iz. LII, 6).
Poznaliśmy Imię Pańskie w dzień wskrzeszenia Polski, ale dusze nasze wkrótce odbieżały od Jego świętego imienia, i pilno nam było imię własne wywyższać i wynosić. I Bóg dopuszcza na nas straszne nawiedzenie i ratuje nas z niego cudem swoim, ażebyśmy przez nowe przeżycie poznali, iż to On prawdziwie jest pośród nas. W odpowiedzi zaś swojej cudzie swoim Bóg nam ukazał przyszłość naszą.
Pod Warszawą zrozumieliśmy: albo ogarnąć się damy hordom i nawale od Wschodu, a wtedy utracimy i byt nasz i duszę naszą, lub tez staniemy przeciw niej, ażeby wybawić siebie, a murem ochronnym stać się dla świata.
Przez cud swój pod Warszawą Bóg powiązał przyszłość naszą z przeszłością. Powiązał i sprzągł myśl swoją względem nas z dnia wczorajszego dniem dzisiejszym i jutrzejszym. I odzywa się do nas Bóg, jak się odzywał do Izraela przez Izajasza Proroka: Narodzie, oczy twoje patrzą na Mistrza twego, i usłyszą uszy twoje słowa napominającego: Ta jest droga, chodźcie po niej, a nie ustępujcie ani na prawo, ani na lewo (por. Iz. XXX, 20-21).
Cud pod Warszawą był też pochodnią, rozpaloną przez Boga, w której blasku ujrzały narody przeznaczenie Polski. Na co to – pytały – i dla jakich to celów Polska powstała i pośród nas stanęła? Na to odpowiada Bóg przez cud pod Warszawa – by murem ochronnym wam była, tarczą waszą i puklerzem waszym.
Bo ani wiedziały, ani się domyśliwały nawet narody, jak wielkie ma Polska dla nich znaczenie i przeznaczenie. Oprócz wiernej sojuszniczki Francji, wszystkie inne państwa zostawiły nas w chwili oblężenia pod Warszawą własnemu losowi. Były pośród nich i takie nawet, które utrudniały dowóz broni i amunicji do stolicy. Inne z uśmiechem sceptycznym na ustach wołały, wzruszając ramionami: Już przepadli, już zginęli! Ze szpalt zaś prasy narodów, nawet z nami sprzymierzonych, dolatywały nas nieraz docinki: Dobrze im tak, zasłużyli na ten los.
Gdyśmy walczyli o byt nasz, ludy i narody patrzyły na nasze zmagania tak, jak się wpatruje widz z galerii w jakieś cyrkowe widowisko.
Nigdy nie uwidocznił się żywiej brak wszelkiej myśli politycznej w Europie, jak w tej pamiętnej chwili. Bo ci, którzy nam płacili obojętnością lekkomyślną, nie byli zdolni zadrżeć chociażby o swoje własne bezpieczeństwo. Jakżeż to więc chcemy, ażeby ludy te, państwa i narody wniknąć miały, pojąć i zrozumieć naszą misję dziejową -względem nich?
Dopiero gdy się rozległ po Europie i świecie okrzyk, iż Warszawa jest wolna, dreszcz przeszedł po wszystkich. Dopiero wtedy jęły się pytać narody: A cóż by to z nami się stało, gdyby Warszawa była padła, a dziki huragan przewalił się po niej i biegł, ażeby potem nam nieść zniszczenie? Dopiero wtedy z piersi narodów dobył się okrzyk: W zwycięstwie Warszawy jest zwycięstwo nasze, a wolność Polski poręcza i nam wolność.
Cud pod Warszawą był dopełnieniem cudu wskrzeszenia Polski. Powstanie narodu związał Bóg z wytrwałością jego w znoszeniu cierpień niewoli; ale cud nad Wisła wywołały nasze nowe przeniewierstwa.
Wskrzeszenie Polski było nowym tworem Bożym; ochrona zaś jej była dziełem zbawienia. Kiedy Polska stanęła pośród narodów, Bóg jeszcze nie wypisał na jej czole jej przeznaczeń. Ani ona sama nie wiedziała, czy ma powrócić do dawnych tradycji przeszłości, ani świat jej dawnego posłannictwa ku obronie świata od Wschodu nie pamiętał.
Cudem pod Warszawą Bóg głoskami krwawymi, ale chwalebnymi, posłannictwo Polski na drogach jej nowych zapisał. W dziele wskrzeszenia Polski Bóg posługuje się narodami, ażeby wespół z Nim, w myśl Jego, współdziałały ku jej powstaniu. Lecz w cudzie nad Wisłą, Bóg chce szczególniej stwierdzić, ze jednak On sam przede wszystkim dzierży naród nasz w ręce i kiedy chce, dopuszcza nań karę, a kiedy zechce, wybawia go.
Bóg łaskę zwycięstwa i cud pod Warszawą dał nam przez ręce Tej, która Polski jest Królowa. Mówił mi kapłan, pracujący w szpitalu wojskowym, iż żołnierze rosyjscy zapewniali go i opisywali, jak pod Warszawa widzieli Najświętsza Pannę, okrywającą swym płaszczem Polski stolicę. I z różnych innych stron szły podobne świadectwa; zupełnie jak pod Częstochową. I właśnie dzień 15 sierpnia dzień poświęcony czci Matki Boskiej, a dzień ostatni wielkiej nowenny narodowej, był dniem pamiętnym zwycięstwa. Na ten dzień wróg zapowiadał był swój tryumf; w tym dniu miał odbyć swój wjazd do stolicy sam naznaczył tę właśnie datę na upokorzenie i na rozgromienie nasze.
I to właśnie w tym dniu stało się coś zgoła nieprzewidzianego, niespodziewanego. Dzień 15 sierpnia, obwołany w biuletynach całego świata – jeszcze przed czasem jako dzień zajęcia Warszawy, obraca się dla pysznego wroga w klęskę, a dla nas w chwałę i zwycięstwo. „Haec dies, quam fecit Dominus, Alleluja. (Ps. CXVII, 24)
To jest prawdziwy dzień Najświętszej Panny – dzień Jej zmiłowania i dzień Jej opieki – dzień cudu nad Polska. Chce Ona w nim przed narodem całym zaświadczyć, że będzie tym Polsce, czym była w całej przeszłości: Panią jej i Obronicielką. Jak ongi nad murami Częstochowy, tak dziś rozbłysnąć zapragnęła nad Warszawą, ażeby przez ten nowy cud wycisnąć w sercu nowej Polski miłość swoją. Cud pod Częstochowa prowadził króla i naród do ślubów świętych, złożonych przed ołtarzem Maryi w archikatedrze Lwowskiej i do obwołania Jej Królową Polskiej Korony.
Niechajże cud pod Warszawą zdziała to samo. Niechaj zwiąże naród cały w jedno bractwo wdzięcznych czcicieli Maryi. I niechaj bractwo to podejmie się dopełnienia zaciągnionych, a jeszcze nie wykonanych ślubów.
Wierni przyjmują pas św. Tomasza – tradycyjny symbol i sakramentalium związane z cnotą czystości
Tegoroczny Dominikański Tydzień Duchowości został zainaugurowany Mszą św. odprawioną późnym popołudniem w niedzielę 26 lipca. Choć bardzo nam zależało, żeby być na tych rekolekcjach od samego początku, ja i moja rodzina – z przyczyn całkowicie od nas niezależnych – dotarliśmy na miejsce z opóźnieniem i dołączyliśmy do uczestników dopiero następnego dnia. Był to dla nas wyjazd wyjątkowy, ponieważ przyjechaliśmy tutaj po raz drugi, żeby ponownie zanurzyć się w tej niezwykłej atmosferze skupienia i modlitwy. Rekolekcje, zorganizowane w urokliwym ośrodku „Marysieńka” w Lewinie Kłodzkim w ramach apostolatu Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X, zgromadziły wielu wiernych, w tym rodziny z dziećmi. Tym razem tematyka konferencji dotyczyła samych fundamentów naszego codziennego życia. Przez kilka dni mieliśmy okazję zapoznać się z pogłębioną analizą przyczyn ludzkiego działania.
Zgodnie z zapowiedzią, codzienny program obejmował dwie konferencje i wieczorne spotkanie przeznaczone na wymianę spostrzeżeń i zadawanie pytań. Naszymi przewodnikami byli w tym roku o. Tomasz de la Blanchardière, znany w Polsce kapłan ze wspólnoty Matki Bożej Różańcowej we Francji, i o. Wojciech Gołaski. Z niezwykłą precyzją wykładali nam naukę Doktora Powszechnego – św. Tomasza z Akwinu. Zamiast powierzchownego omawiania szczegółowych nakazów i zakazów moralnych, prelegenci skupili się na źródłach ludzkiego działania na poziomie przyrodzonym i nadprzyrodzonym. Kluczowym pojęciem, które przewijało się w trakcie wszystkich konferencji i głęboko zapadało w pamięć, był „cel ostateczny” oraz czyny jako środki, które do niego przybliżają lub od niego oddalają.
Porządek dnia, precyzyjnie odmierzany modlitwą, wspólnymi posiłkami i czasem na spacery i rozmowy, pozwalał w praktyce realizować hasło „treningu trzeźwego myślenia”. W czasie, gdy dzieci spędzały czas na zabawie i nauce, dorośli mogli w pełni skupić się na programie. Msza św. (w tradycyjnym rycie rzymskim lub dominikańskim) o godzinie 12:15 stanowiła punkt kulminacyjny każdego dnia, rzucając światło łaski na trudne zagadnienia poruszane podczas wykładów. Istotnym, choć wymagającym elementem rekolekcji, było wyciszenie i praktykowanie milczenia, które pomogło mi uciec od zgiełku współczesnego świata i spokojnie przetrawić usłyszane nauki. Rekolekcje zakończyły się w niedzielę 2 sierpnia poranną Mszą św. i pożegnalnym śniadaniem.
Cel ostateczny i ludzkie działanie w świetle nauk św. Tomasza
Dla mnie, jako dla osoby codziennie zmagającej się z moralnymi dylematami w pracy i życiu rodzinnym, tegoroczny Dominikański Tydzień Duchowości okazał się intelektualnym i duchowym przełomem. Oo. Tomasz i Wojciech wykonali tytaniczną pracę, w prosty, ale trafiający do wyobraźni sposób tłumacząc nam myśli św. Tomasza z Akwinu.
Duchowym fundamentem i drogowskazem całego tygodnia stało się motto rekolekcji: Omnes vires humanae natae sunt obedire rationi, co w tłumaczeniu na język polski znaczy „Wszystkie ludzkie siły są zrodzone do tego, żeby słuchać rozumu”. Ta głęboka myśl św. Tomasza z Akwinu idealnie streszczała każdą wygłoszoną konferencję. Ojcowie szczegółowo omówili jej znaczenie, rozbijając ją na czynniki pierwsze – choć sama w sobie jest ona intuicyjnie zrozumiała. Współczesny świat uczy nas czegoś zupełnie przeciwnego – każe nam iść za głosem emocji, instynktów i chwilowych zachcianek, czyniąc z rozumu jedynie niewolnika, który ma te zachcianki usprawiedliwić. Akwinata przypomina nam o właściwej, Bożej hierarchii władz duchowych człowieka. Nasze niższe władze – emocje, popędy i zmysły (czyli owe „siły ludzkie”) – nie są złe same w sobie, ale potrzebują kierownictwa. Zostały stworzone tak, aby podlegać osądowi rozumu oświeconego wiarą.
Niezwykle otrzeźwiające były wykłady o fundamentalnych zasadach oceny moralnej czynów ludzkich. Ojcowie precyzyjnie wyłożyli cztery tomistyczne kryteria, na podstawie których bada się każdy akt. Słuchając tych analiz, nasunęło mi się pytanie: któż z nas w dzisiejszym świecie zadaje sobie trud, aby w oparciu o te surowe, obiektywne prawidła dokonać oceny swoich codziennych czynów? Żyjemy w czasach płynnego relatywizmu, gdzie moralność redukuje się do sformułowań typu: „czuję, że to dobre” albo „nie miałem złych intencji”. Konferencje uzmysłowiły mi, jak rzadko w pędzie codzienności zastanawiamy się nad najgłębszymi motywami swoich wyborów. Zrozumiałem, że kiedy pozwalam, aby emocje i chaos rządziły rozumem, rezygnuję z prawdziwej wolności, którą dał mi Bóg. Moralność katolicka to nie zestaw oderwanych od rzeczywistości, sztywnych zakazów i nakazów, ale logiczna i pełna mądrości konstrukcja. Wyjechałem z Lewina ze znacznie większym poczuciem odpowiedzialności za swoje codzienne, nawet najmniej istotne decyzje.
Cnoty nabyte i wlane – osobiste owoce rekolekcji
Będąc w Lewinie Kłodzkim po raz drugi, wiedziałem już, że tutejsze wykłady wymagają ogromnego skupienia. Rzeczywiście, tematyka dotycząca zagadnienia władz duchowych – rozumu i woli – była wyzwaniem intelektualnym, które w drugiej części tygodnia ewoluowało w fascynujący traktat o łasce, cnotach, darach Ducha Świętego, ich owocach i błogosławieństwach.
Niezwykle poruszyło mnie ukazanie roli cnót kardynalnych. Ojcowie uświadomili mi, że nie są to odizolowane sprawności, ale fundamenty realnie obecne i przenikające absolutnie wszystkie pozostałe cnoty szczegółowe. Kluczem do zrozumienia dynamiki chrześcijańskiego życia okazał się jednak podział na cnoty nabyte oraz wlane i ich wzajemne relacje. Dowiedziałem się, że o ile cnoty nabyte wypracowujemy własnym, żmudnym wysiłkiem i powtarzaniem dobrych uczynków, o tyle cnoty wlane są darem Boga, który bezpośrednio uzdalnia nas do działań nakierowanych na nasz nadprzyrodzony cel ostateczny.
Prelegenci genialnie wyłożyli tomistyczną „zasadę środka” (virtus stat in medio), która definiuje cnotę jako właściwy środek między dwoma skrajnymi błędami – nadmiarem i niedomiarem. To właśnie ta zasada całkowicie otworzyła mi oczy na fundamentalną i niezastąpioną rolę życia sakramentalnego. O ile bowiem w cnotach nabytych ten „środek” wyznaczamy miarą ludzkiego rozumu, o tyle w cnotach wlanych – takich jak wiara, nadzieja czy miłość Boga – miarą staje się sam Bóg. Bez regularnego przystępowania do sakramentów, bez spowiedzi i bez karmienia się Chrystusem we Mszy św., ludzka natura szybko wypacza ten właściwy porządek, popadając w skrajności.
W świecie, który bezustannie nam wmawia, że jesteśmy tylko niewolnikami swoich popędów, nawyków i emocji, tak jasny wywód zaowocował we mnie poczuciem wielkiej wolności wewnętrznej. Podczas popołudniowych spacerów i w cennych chwilach zalecanego milczenia mogłem wreszcie spokojnie przeanalizować, jak moje działanie musi współpracować z Bożą łaską. Te rekolekcje położyły solidny, racjonalny i głęboki fundament pod dalszy rozwój duchowy całej mojej rodziny.
Wierni przyjmują pas św. Tomasza – tradycyjny symbol i sakramentalium związane z cnotą czystości
