Archiwum autora: Mirosław Dakowski

Pierwszy klocek domina ? Dubai upada!

Opublikowany przez

Pierwszy klocek domina;

Zjednoczone Emiraty Arabskie; upada!

Świat bogactwa, zbrodni i rozpusty, rozpada się na naszych oczach. 

DR IGNACY NOWOPOLSKI MAR 13

Wystarczyło 13 dni konfliktu zbrojnego, by doprowadzić do upadku „bliskowschodnią Szwajcarię”, jaką mienią się być Emiraty.

Zaprezentowany poniżej materiał filmowy w języku angielskim opisuje ten krótki, ale znamienny okres w historii tej przestępczej struktury post-kolonialnej.

Jak każde imperium zła, małe czy duże, opiera się ono na swym fałszywym wizerunku. Pęka on jak bańka mydlana w momencie kryzysu.

Prezentowany przez Dubaj wizerunek, to luksus, stabilność, raj podatkowy, bezpieczeństwo i słońce.

Tak przynajmniej twierdzili międzynarodowi sutenerzy wszelkiej proweniencji, zwani obecnie „influencerami”.

Rzeczywistość jest jednak taka, że wystarczyło dosłownie kilka godzin bombardowania, by wykurzyć „wielkich i bogatych” z tego raju.

Rzucili się oni masowo na częściowo uszkodzone lotnisko, zapominając o cennych przekrętach finansowych, burdelach i innych przywilejach przysługującym „wielkim tego świata”.

Przy czym nie opuszczali oni „raju” na czas wojny, ale na stałe, z głównym portem docelowym w Singapurze.

Zrywali umowy o najem apartamentów, płacąc kary umowne, sprzedając luksusowe samochody za bezcen i transferując środki finansowe za granicę.

Okazuje się, że nawet „nadludzie” nie lubią gdy na głowy walą im się bomby i rakiety. Przy okazji demonstrują jak (nie) wiele łączy ich z tym krajem. Nie jest to zaskakujące, bo osobników tego pokroju łączą jedynie nierozerwalne więzy z ukochaną mamoną.

Przy czym wykazują się oni dużym refleksem, podejmując natychmiastowe decyzje.

Wiedzą, że kariera Emiratów dobiegła końca i nikt tu więcej nie będzie pomieszkiwał.

Ponieważ, wszyscy oni posiadają status „frequent flyer”, to na nieliczne odlatujące samoloty dostają się w pierwszej kolejności.

Druga fala uciekinierów, składająca się z najemnych profesjonalistów, ruszyła taksówkami poza granice raju, płacąc za przejazd horrendalne sumy.

Jak zwykle „na lodzie” pozostała biedota, nie mająca środków i możliwości do opuszczenia raju. Na otarcie łez pozostała im nadzieja, na doczekanie momentu, gdy z oczywistych względów okażą w Emiratach zbędnymi i zostaną deportowani przez brutalny reżim.

Ponieważ sytuacja jest ciągle dramatycznie płynna, to jak i kiedy to nastąpi stanowi nieprzewidywalne zagadnienie.

Przy tym należy pamiętać, że na pustyni nie ma nieograniczonych zasobów żywności, a zwłaszcza wody niezbędnej do przetrwania choć jednej doby.

Jak na razie Iran nie bombarduje instalacji odsalania wody morskiej, ale ponieważ jednak Izrael & USA zbombardowali takie instalacje w Iranie, to spodziewać się można odwetu na Emiratach i innych pustynnych „rajach” Bliskiego Wschodu.

Taka eskalacja może doprowadzić katastrofy humanitarnej na wielką skalę. Tak więc wszystko jeszcze przed mieszkańcami tego regionu!

Pomimo, że przewidzieć koleje losu jest niemożliwe, to jedno nie ulega wątpliwości, Ameryka będzie kolejnym „rajem”, który rozpadnie się na naszych oczach, choć w tym przypadku istnieje ciągle niebezpieczeństwo nuklearnego Armagedonu!

DUBAI IS COLLAPSING

Wealthy Dubai Residents are Fleeing — The Mass Exodus Nobody Talks About.

Nie, wojna z Iranem nie dotyczy Chin. Europa powinna być o wiele bardziej zaniepokojona

Opublikowany przez

uncutnews-ch/nein-der-krieg-gegen-den-iran-geht-nicht-um-china/europa-sollte-sich-viel-mehr-sorgen-machen

Nie, wojna z Iranem nie dotyczy Chin. Europa powinna być o wiele bardziej zaniepokojona.

Arnaud Bertrand

Obecnie na Zachodzie głównym argumentem uzasadniającym nielegalną wojnę agresywną przeciwko Iranowi jest to, że tak naprawdę chodzi o Chiny – jest to część strategii mającej na celu otoczenie Chin i pozbawienie ich geopolitycznego partnera.

Ta narracja posunęła się już do absurdalnych skrajności. Były ambasador USA w Chinach, Nicholas Burns, publicznie wyśmiał Chiny, nazywając je „bezsilnym przyjacielem” za to, że nie wspierają Iranu w walce z USA. To wiele mówi o cynizmie części amerykańskich elit, że wysoko postawiony amerykański polityk wyśmiewa supermocarstwo posiadające broń jądrową za to, że nie rozpoczęło wojny ze Stanami Zjednoczonymi. Można by się z tego śmiać, gdyby sprawa nie była tak poważna.

Ta narracja płynie nie tylko z Waszyngtonu, ale także z Europy – i to z zaskakujących (i rozczarowujących) kierunków. Przykładem jest Jean-Luc Mélenchon, lider La France Insoumise , głównej lewicowej partii opozycyjnej we Francji. Powtarza on argumenty Waszyngtonu, twierdząc, że wojna z Iranem dotyczy w rzeczywistości Chin, ponieważ „ogranicza możliwości Chin w zakresie dostaw ropy naftowej”.

Nie można by oczekiwać, że Mélenchon powtórzy niemal słowo w słowo to, co mówią Lindsey Graham i Hudson Institute (prawicowy, neokonserwatywny think tank w USA) w Fox News – ale właśnie tak się dzieje.

Zasadniczo: jeśli Stany Zjednoczone – a zwłaszcza amerykańscy neokonserwatyści – propagują jakąś konkretną narrację wojenną, należy podchodzić do niej z dużym sceptycyzmem. Nie są oni znani z tego, że przedkładają prawdę nad dobrą narrację.

Naturalnie, powiedzieliby, że ich strategia jest częścią wielkiego planu, którego ostatecznym celem jest przekształcenie porządku globalnego i okiełznanie głównego rywala. To właśnie ta krzepiąca narracja rezonuje w Waszyngtonie.

Może to nawet prawda – może to rzeczywiście ich plan. Kto wie? Ale nawet gdyby tak było, byłoby to całkowicie nierealne. Zresztą, stare powiedzenie ma zastosowanie: „Żaden plan nie przetrwa pierwszego kontaktu z wrogiem”. Albo, jak to ujął Mike Tyson: „Każdy ma plan, dopóki nie dostanie w twarz”.

Stany Zjednoczone również miały plan „demokratyzacji” Bliskiego Wschodu poprzez wojnę w Iraku. Wszyscy wiemy, jak się to skończyło.

Prawda jest taka: niezależnie od tego, jak potoczy się wojna z Iranem – a wciąż jesteśmy na samym początku; doniesienia wskazują już, że Pentagon planuje wojnę do września – Chiny prawdopodobnie odczują jej skutki znacznie mniej niż inni. Dotyczy to zwłaszcza Europy.

Oznacza to również, że pan Mélenchon powinien bardziej martwić się konsekwencjami dla swojego kraju – Francji – zamiast powtarzać argumenty Waszyngtonu o kraju, który właściwie nie potrzebuje Iranu. Francja i Europa są natomiast o wiele bardziej zależne właśnie od rynków energetycznych, które ta wojna w ogromnym stopniu destabilizuje.

Przyjrzyjmy się liczbom i załóżmy idealny scenariusz z amerykańskiej perspektywy: Iran kapituluje, następuje zmiana reżimu i władzę przejmuje nowy, przyjazny Waszyngtonowi rząd – być może pod przywództwem Pahlawiego lub podobnej postaci.

Żeby było jasne: to jest niezwykle mało prawdopodobne. Ale przyjmijmy na chwilę tę neokonserwatywną mrzonkę.

Czy dałoby to Stanom Zjednoczonym większy wpływ na Chiny? Do pewnego stopnia tak – ale ten wpływ byłby niewielki i krótkotrwały.

Iran jest rzeczywiście znaczącym dostawcą ropy naftowej dla Chin – drugim co do wielkości po Arabii Saudyjskiej. Jednak ogólnie rzecz biorąc, Chiny są zadziwiająco samowystarczalne energetycznie: wskaźnik samowystarczalności energetycznej w zeszłym roku wyniósł 84,6% .

Jeśli przeliczyć, jak bardzo Chiny są zależne od Iranu, to stanowi to zaledwie około 1,5% ich całkowitego zapotrzebowania na energię . Dla kraju, którego własna produkcja energii pierwotnej rośnie o około 4,6% rocznie , jest to wartość niemal nieistotna.

Chiny mogłyby teoretycznie całkowicie zastąpić Iran w ciągu czterech miesięcy, po prostu zwiększając własną produkcję. W rzeczywistości przygotowania zostały już poczynione: chiński import ropy naftowej wzrósł o 15,8% w styczniu i lutym w porównaniu z rokiem poprzednim, ponieważ Pekin celowo zgromadził rezerwy.

Według analityka Chima Lee z Economist Intelligence Unit, Chiny dysponują obecnie rezerwami importowymi wystarczającymi na około 120 dni . Oznacza to, że teoretycznie kraj ten mógłby przetrwać nawet całkowite wstrzymanie importu ropy przez cztery miesiące – nie mówiąc już o zakłóceniu dostaw ropy irańskiej.

Co więcej, same Chiny są znaczącym producentem ropy naftowej: zajmują piąte miejsce na świecie , wyprzedzając Iran i Wenezuelę. W Chinach produkują mniej więcej tyle samo ropy, co Iran i Wenezuela razem wzięte.

Co więcej, Chiny – w przeciwieństwie do Europy – są sąsiadem Rosji, drugiego co do wielkości producenta ropy naftowej na świecie. I w przeciwieństwie do Europy utrzymują z tym krajem doskonałe stosunki.

Chiny zawarły z Rosją długoterminowe kontrakty energetyczne, które w dużej mierze chronią je przed wahaniami cen.

Nawet założenie, że Stany Zjednoczone wstrzymałyby dostawy do Chin, gdyby przejęły kontrolę nad irańską ropą, jest wątpliwe. Bardziej prawdopodobne jest, że zrobiłyby dokładnie to samo, co już zrobiły w Wenezueli: pobierałyby pieniądze ze sprzedaży, podczas gdy ropa nadal byłaby sprzedawana Chinom – tylko bez zniżki, którą Chiny otrzymały wcześniej.

Najbardziej prawdopodobnym rezultatem gdyby Iran znajdował się pod kontrolą USA byłoby po prostu to, że Chiny w przyszłości pozyskiwałyby te same 1,5% swojej energii z Iranu kontrolowanego przez USA.

Chiny mogłyby sobie z tym poradzić.

W rzeczywistości niektóre skutki wojny miały dotychczas pozytywny wpływ na Chiny .

Stany Zjednoczone musiały wycofać swój system obrony przeciwrakietowej THAAD z Korei Południowej – jedynej stałej amerykańskiej instalacji THAAD poza granicami kraju – aby zastąpić systemy uszkodzone na Bliskim Wschodzie.

System ten wywołał ogromne napięcia w stosunkach z Chinami w 2017 roku. Chiny wstrzymały turystykę do Korei Południowej, Grupa Lotte musiała wycofać się w dużej mierze z rynku chińskiego, Hyundai i Kia zamknęły fabryki, a K-Pop zniknął z chińskich mediów.

A teraz Stany Zjednoczone po prostu demontują ten system i wysyłają go na Bliski Wschód. Korea Południowa poniosła w ten sposób ogromne straty gospodarcze – tylko po to, by Waszyngton wycofał system, gdy tylko będzie mu to odpowiadało.

Lekcja, jaką można z tego wyciągnąć, jest oczywista.

Oprócz braku wiarygodności USA jako gwaranta bezpieczeństwa, można z tego wyciągnąć jeszcze dwie inne lekcje.

Pierwsza kwestia dotyczy ograniczeń amerykańskiej projekcji siły: Iran , państwo średniej wielkości objęte od dziesięcioleci sankcjami, w ciągu tygodnia był w stanie tak poważnie nadwyrężyć amerykańską obronę powietrzną na całym Bliskim Wschodzie, że Waszyngton musiał wycofać systemy z Azji.

Druga kwestia dotyczy jakości amerykańskiego sprzętu. THAAD jest uważany za jeden z najnowocześniejszych systemów obrony przeciwrakietowej w USA, a mimo to Iranowi udało się uszkodzić lub zniszczyć dwa systemy w pierwszych dniach wojny – właśnie tymi pociskami, które THAAD ma przechwytywać.

Jeżeli zdarzy się to w przypadku Iranu – co to mówi o jego zdolności do rywalizacji z takim przeciwnikiem jak Chiny?

Innym skutkiem wojny może być wzmocnienie chińskiej energetyki odnawialnej w perspektywie długoterminowej .

Każdy dzień, w którym Cieśnina Ormuz staje się niebezpieczna, każdy szok cenowy na rynku ropy naftowej, każda panika na rynkach energetycznych pokazuje światu, dlaczego uzależnienie od paliw kopalnych jest ryzykiem strategicznym.

Podczas gdy Stany Zjednoczone pozycjonują się jako „stacja benzynowa świata”, Chiny masowo inwestują w odnawialne źródła energii. Ta wojna potwierdza słuszność chińskiej strategii.

Chiny dominują obecnie w dużej części łańcuchów dostaw zielonej energii – od modułów słonecznych po baterie i samochody elektryczne – a światowy popyt na te technologie rośnie.

Krótko mówiąc: nawet w najlepszym dla Waszyngtonu scenariuszu Chiny po prostu tracą taniego dostawcę ropy naftowej, którego właściwie nie potrzebują – podczas gdy w tym samym czasie rośnie popyt na technologie, w których Chiny są światowym liderem.

Jeśli „wielka strategia” polega na delikatnym zakłócaniu gry przeciwnika i w ten sposób uczynieniu go silniejszym w dłuższej perspektywie, warto rozważyć jej ponowne rozważenie.

Europa jest dotknięta znacznie mocniej

Dla Europy konsekwencje tej wojny są o wiele bardziej niebezpieczne.

UE jest silnie uzależniona od importu energii. Według Eurostatu zależność od importu wynosi 58,4% – co oznacza, że ​​samowystarczalność wynosi zaledwie około 41% , czyli mniej więcej połowę tego, co w Chinach.

A od kogo zależy Europa? Przede wszystkim od USA.

Od czasu wojny na Ukrainie zależność energetyczna Europy od USA wzrosła czterokrotnie: z 4% w 2018 r. do około 22% obecnie .

Mimo że Iran nie jest bezpośrednim dostawcą energii do Europy, wojna ta ma już dramatyczny wpływ na rynki energetyczne.

De facto blokada Cieśniny Ormuz eliminuje z rynku około 20% światowych dostaw ropy naftowej . Jednocześnie katarska produkcja LNG – również stanowiąca około 20% światowego rynku LNG – jest poważnie zagrożona.

Europa jest szczególnie narażona, ponieważ jest w ogromnym stopniu uzależniona od importu energii.

A kto na tym zyskuje?

USA są krajem, który rozpoczął wojnę i największym producentem ropy naftowej i gazu na świecie.

Europa w rzeczywistości płaci Stanom Zjednoczonym premię wojenną za energię – premię stworzoną przez wojnę, którą same Stany Zjednoczone prowadzą.

Wojna mogłaby mieć podobny wynik jak wojna na Ukrainie: wówczas Europa zastąpiła rosyjski gaz rurociągowy amerykańskim LNG.

Jeśli cała Zatoka Perska zostanie zdestabilizowana, alternatyw pozostanie jeszcze mniej, a Europa stanie się jeszcze bardziej zależna od amerykańskiej energii.

Istnieje alternatywa: Europa mogłaby przyspieszyć transformację energetyczną i w większym stopniu polegać na chińskiej technologii solarnej, akumulatorowej i elektrycznej.

Ale to tworzy błędne koło: im bardziej Europa uzależnia się od amerykańskiej energii, tym większa jest presja polityczna ze strony Waszyngtonu, by blokować chińskie alternatywy.

To już się dzieje: Europa nakłada cła na chińskie samochody elektryczne i prowadzi dochodzenia w sprawie chińskich firm produkujących energię słoneczną – często działając pod presją Waszyngtonu.

To jeszcze bardziej wzmocni zależność energetyczną Europy.

Świat, w którym liczy się władza

Wojna z Iranem stanowi również niebezpieczny precedens: supermocarstwo atakuje suwerenne państwo, zabija jego przywódców i podejmuje próbę zmiany reżimu – bez poważnego powodu do wojny.

Tworzy to świat, w którym „siła ma pierwszeństwo” .

A w takim świecie jedno liczy się najbardziej: władza.

Chiny je mają. Europa nie.

Chiny mają największą na świecie marynarkę wojenną, ogromną bazę przemysłową i dominującą pozycję technologiczną w wielu kluczowych gałęziach przemysłu.

Europa jest z kolei rozdrobniona pod względem militarnym, uzależniona energetycznie i politycznie oraz podzielona.

Europa jest potęgą, która może prawdziwie istnieć tylko w świecie, gdzie panują pewne zasady. Ale to właśnie te zasady są obecnie podważane.

Dlatego z perspektywy Europejczyków obawy dotyczące Chin są właściwie irracjonalne.

Chiny prawdopodobnie poradzą sobie dobrze z tą wojną.

Europa z kolei może popaść w strategiczną zależność, z której trudno będzie się wydostać.

I właśnie dlatego Europa powinna zadać sobie pytanie:

Kto właściwie broni interesów Europy?

Źródło: Nie, wojna z Iranem nie dotyczy Chin. Europa powinna być o wiele bardziej zaniepokojona.

Netanyahu i jego sługa z USA zamordowali 20 siatkarek irańskich

Opublikowany przez

Tragedia w Iranie. Władze potwierdzają śmierć 20 siatkarek

[Umknęło mi wtedy. Może też komuś z czytelników?? md]

Instagram / onnews_ir / Na zdjęciu: hala w Iranie po ataku rakietowym
Instagram / onnews_ir / Na zdjęciu: hala w Iranie po ataku rakietowym

Piotr Bobakowski 2.03.2026, sportowefakty/rakieta-spadla-na-hale-w-iranie-20-siatkarek-nie-zyje

Światem siatkówki [nie tylko.. md] wstrząsnęły tragiczne doniesienia z południowego Iranu. Międzynarodowa Federacja Piłki Siatkowej oficjalnie potwierdziła śmierć młodych sportowców, a szczegóły napływające z regionu są przerażające.

Według informacji przekazanych przez irańską telewizję SNN oraz lokalne władze, 20 młodych siatkarek straciło życie w wyniku ataku rakietowego na halę sportową w mieście Lamerd, w prowincji Fars.

Do ataku doszło w sobotę (28 lutego) w godzinach wieczornych. Na miasto spadły łącznie cztery rakiety, które uderzyły nie tylko w obiekt sportowy, ale również w dwa budynki mieszkalne. Tragiczne wydarzenia w Fars są skutkiem zmasowanej operacji [agresji md] przeprowadzonej przez siły Stanów Zjednoczonych oraz Izraela przeciwko Iranowi

Liczba rannych szacowana jest na blisko 100 osób, a służby ratunkowe obawiają się, że tragiczny bilans może jeszcze wzrosnąć.

W obliczu tak ogromnej tragedii, Międzynarodowa Federacja Piłki Siatkowej (FIVB) podjęła natychmiastowe działania. [bla-bla… ]

Amerykańska prowincja w Polsce

Opublikowany przez

Amerykańska prowincja w Polsce

Amerykańska prowincja w Polsce

Amerykańska opcja w Polsce nie jest zwykłą opcją polityczną. Ma ona bowiem również wymiar cywilizacyjny oraz kulturowy, czego świadectwem jest amerykanizacja polskiej kultury i jednocześnie towarzysząca jej makdonaldyzacji, czyli  ujednolicanie z innymi kulturami prowadzące do utraty jej narodowego, tożsamościowego charakteru.

Fenomen opcji amerykańskiej polega jednak na czym innym. Ma ona bowiem nie poddające się racjonalizacji podłoże psychologiczne i ukształtowanie mentalne, ukierunkowane na kopiowanie amerykańskich wzorców. Jest stanem emocji i umysłu opierającym się na wierze w mit Ameryki jako imperium dobra. Z tej świeckiej wiary w opcji amerykańskiej zrodziło się przekonanie, że Stanom Zjednoczonym wolno prawie wszystko – przy założeniu, że jej głównemu „sojusznikowi”, czyli Izraelowi wolno absolutnie wszystko.

Nie oczekujmy więc, że ludzie opcji amerykańskiej – uzależnieni obecnie od nieprzewidywalności prezydenta Donalda Trumpa – poddadzą jakiejkolwiek analizie krytycznej jego wojenną politykę. Że poddadzą w wątpliwość sens ponownego – u boku Izraela – uderzenia na Iran, rozpoczętego w czasie rozmów amerykańsko-irańskich. Ich wiara w Amerykę to przecież świecka quasi-religia, której wyznawców łączy ślepe posłuszeństwo wobec zamorskiego przywódcy. Czyni ono z ludzi tej opcji w Polsce – aktywnych w niemal wszystkich partiach, z wyjątkiem obu Konfederacji – amerykańską prowincję quasi-zakonną, analogiczną do lokalnych prowincji zakonnych utrzymywanych w dyscyplinie posłuszeństwa wobec centralnej władzy danego zgromadzenia.

Prowincja w językach nowożytnych Zachodu – do którego zalicza się przecież  Polska – ma wiele znaczeń: od terytorialno-geograficznych i administracyjnych (np. wspomniana prowincja zakonu), poprzez geopolityczne i geoekonomiczne do cywilizacyjno-kulturowych i socjologicznych. W każdym przypadku oznacza jakieś oddalenie od centrum czy też stolicy w odniesieniu do imperium, zaś w dwu ostatnich opóźnienie, zacofanie, nieudolne kopiowanie.

W historii kultury polskiej prowincja odegrała ważną rolę tylko w jednej epoce – w XIX wieku, na który przypadł okres romantyzmu, a następnie pozytywizmu. Na wschodnich rubieżach I Rzeczypospolitej – podlegających zaborowi rosyjskiemu – rolę centralnych ośrodków, skutecznie konkurujących z Warszawą, odegrały wówczas Lwów i Wilno, które utrzymały swoją pozycję również w odrodzonej Polsce aż do wybuchu II wojny światowej. Ta prowincja, utożsamiana w dyskursie zarówno naukowym, jak i politycznym z kresami, wydała wybitnych twórców kultury polskiej z Mickiewiczem i Słowackim na czele, uczonych, polityków, działaczy patriotycznych i społecznych. Po dzień dzisiejszy aktualne jest pytanie: na czym polegał fenomen polskiej prowincji kresowej? Szczególnie aktualna jest wciąż ta sama odpowiedź: na zachowaniu wolności umysłu będącej gwarantem zachowania tożsamości narodowej, a nade wszystko jej dwóch fundamentalnych wektorów: kulturowego i religijnego.

Gdy porównujemy tę chlubną przeszłość narodu polskiego, z goryczą i wstydem przyznać musimy, że w tym wypadku nie dorównujemy naszym przodkom. Dobrowolne zwasalizowanie Polski wobec USA i UE oraz ich zbrojnego ramienia, jakim jest NATO – nie tylko polityczne i ekonomiczno-gospodarcze, ale również kulturowe – jest faktem. Niestety, faktem jest również i to, że nie zabory i nie komunizm odebrały nam duszę, ale obecna, degradująca zależność od Zachodu kontrolowanego przez USA. Uderzające w trwaniu tej zależności jest zachowanie proamerykańskich elit. Politycy, media i środowiska opiniotwórcze nie tylko ścigają się w jej zwiększeniu, ale ponadto chlubią się nią i coraz częściej dają temu wyraz. Ostatnio wykorzystali atak Izraela i USA na Iran nie po to, aby wreszcie nie stracić okazji, żeby zamilczeć – jak  prezydent Francji Jacques Chirac skomentował dołączenie Polski w 2001 r.  do amerykańskiej koalicji w inwazji na Irak – ale po to, aby publicznie ścigać się w wyrażeniu poparcia dla tej haniebnej agresji na niezagrażający Ameryce irański naród – zakorzeniony w starożytnej Persji.

Prowincjonalne umysły

Określenie amerykańskiej opcji w Polsce mianem prowincji ma wielowymiarowe znaczenie – polityczne, kulturowe, intelektualne, czy wreszcie moralne. Wszystkie determinują stan umysłów tej opcji. Prowincjonalne umysły – są nie tylko niesamodzielne i leniwe, ale również niedouczone, zdolne jedynie do bezkrytycznego kopiowania amerykańskiego wzorca.  Powielają na wszystkie sposoby zdyskredytowaną ideologicznie matrycę transatlantyzmu i podtrzymują irracjonalną wiarę w pochodzący z czasów zimnej wojny mit dobrego po wsze czasy amerykańskiego imperium. Wymienionych wektorów swojego prowincjonalnego myślenia nie weryfikują na poziomie różnych danych zmieniającej się rzeczywistości naszych czasów.

Gwarantem myślenia prowincjonalnego jest bowiem  rutyna i infantylne oczekiwanie na nagrodę stolicy imperium. I wystarczy im, że prezydent USA wymieni w jakimś przemówieniu nazwisko polskiego prezydenta K. Nawrockiego albo „wylewnie uściśnie” dłoń kierownika ambasady polskiej w Waszyngtonie Bogdana Klicha – jak to miało miejsce po wygłoszeniu ostatniego orędzia do narodu – aby w prowincji nad Wisłą zapanował entuzjazm i licytacja między jej stronnictwami: komu bardziej ufa amerykański przywódca;  czy też: kto z nas jest bardziej proamerykański. Już wszyscy wiedzą, że polskie partie polityczne – z wyjątkiem Konfederacji Korony Polskiej i Konfederacji, która stara się pod tym względem zachować neutralność – są proamerykańskie, z tą tylko różnicą, że w okupującym  scenę polityczną duopolu PiS jest zwasalizowany wobec Waszyngtonu bezpośrednio, natomiast PO za pośrednictwem Niemiec uzależnionych od każdej administracji Białego Domu.

Wyścigi prowincjonalnych umysłów o pierwszeństwo w zasługach dla USA już nie robią żadnego wrażenia na przeciętnym polskim wyborcy, który przesuwa swoje poparcie ze zgranych w proamerykańskim programie partii na aspirujące do przejęcia władzy obydwie Konfederacje. Amerykańskiej prowincji w Polsce jest coraz trudniej panować nad wyzwalającymi się z amerykańskiego marzenia umysłami Polaków.

Już tak łatwo jak przed dziesięciu laty – gdy rząd Beaty Szydło skutecznie zahipnotyzował polskie społeczeństwo i za jego przyzwoleniem zainstalował w Polsce pierwszą bazę USA – nie uda się nam wmówić, że 10 tysięcy, a nawet pięciokrotnie więcej amerykańskich żołnierzy zapewni nam bezpieczeństwo. Że jakiś Fort Trump stanie się cudowną kopułą chroniącą nas przed znienawidzoną przez prowincjonalne umysły  Rosją.

Odpowiedź Iranu na amerykańsko-izraelski atak na początku marca otrzeźwiła w Polsce wielu, z wyjątkiem proamerykańskiego establishmentu. Iran – co jest nowością w historii wojen proxy Waszyngtonu na Bliskim Wschodzie – zaatakował bazy amerykańskie w krajach arabskich. Dlaczego w starciu USA – NATO z Rosją Kreml miałby postąpić inaczej i w czarodziejski sposób oszczędzić Polskę, która do tego starcia dąży ze wszystkich sił? Przeciętny umysł otrząśnie się z tej hipnozy, w jaką wprowadziła Polaków amerykańska prowincja i zacznie formułować pytanie: jak długo obce bazy będą stacjonować w Polsce, bo irański precedens sprawił, że stały się dla nas niebezpieczne. Co więcej,  w polskich umysłach może zrodzić się konkluzja, że po akcji w Wenezueli i Iranie zagrożeniem dla światowego pokoju stały się USA. Prowincjonalne umysły z góry wykluczają takie wyzwalające Polaków myślenie i stygmatyzują je – oczywiście w rusofobicznym amoku – jako oddziaływanie rosyjskiej propagandy.

Programowy nihilizm

Działalność amerykańskiej prowincji jest  sprzeczna nie tylko z chrześcijańskimi wartościami moralnymi, ale również z polskim etosem narodowo-patriotycznym. I na  nic się tu zdadzą spektakularne wystąpienia jej polityków w kościołach i sanktuariach narodowych, promowanie przez katolickie media – z toruńskimi na czele. Liczą się konkretne czyny, akty polityczne, gesty, wpisy w internecie etc. Wszystkie razem są wyrazem zgody na łamanie prawa międzynarodowego przez USA i na amerykańskie wojny proxy, na wyniszczanie całych narodów przez neokolonizacyjną politykę Waszyngtonu, na bezprawne, trwające od dziesięcioleci sankcje wobec Kuby i Iranu, czy wreszcie na popieraną przez amerykańskich przywódców  ludobójczą działalność Izraela w Strefie Gazy, a ostatnio w Iranie.

W tym miejscu wymienić trzeba jeszcze jeden grzech amerykańskiej prowincji w Polsce, obciążenie szczególnie ważne dla katolików: cicha zgoda na dokonywaną od lat przez tandem Izrael – USA eliminację chrześcijaństwa i chrześcijan na Bliskim Wschodzie. Towarzyszy jej  tresura Polaków w ramach walki z antysemityzmem, ukierunkowana na wygaszenie ich zainteresowania Ziemią Świętą i w ostateczności odcięcie się od niej. W ramach tej tresury Polacy mają się bać stawiania pytań w rodzaju: Czyja jest Ziemia Święta? Dlaczego w Boże Narodzenie w Betlejem nie ma chrześcijan? Kiedy będziemy znowu pielgrzymować do miejsc upamiętniających narodziny, życie i męczeńską śmierć Jezusa Chrystusa? O problemach zawartych w tych pytaniach obecnie się nie mówi, tych problemów nie porusza nawet hierarchia kościelna kibicująca amerykańskiej prowincji.

Wspólnicy Trumpa i Netanjahu  

Na gruncie chrześcijaństwa, które przez wieki wyznaczało na Zachodzie normy etyczne w życiu zarówno pojedynczych osób, jak i całych narodów, każda forma poparcia ludobójstwa – nawet symboliczna, nawet będąca tylko milczeniem wobec jego zaistnienia – oznacza współudział w nim, moralne wspólnictwo. Ludzie amerykańskiej opcji w Polsce nawet nie zadrżeli  przed ewentualnym zarzutem takiego wspólnictwa. Nikt nie zabrał głosu, gdy amerykańsko-izraelscy agresorzy w ludobójczym ataku na irańską szkołę podstawową dla dziewcząt w Minabie uśmiercili ponad 160 osób – niewinnych uczennic, nauczycieli, rodziców. Nikt nie wyraził żalu z tego powodu, nikt nie przesłał rodzinom ofiar wyrazów współczucia. Opcja amerykańska zamilkła również wtedy, gdy w kolejnym ludobójczym ataku na, tym razem na irański kompleks sportowy, zginęło 20 irańskich siatkarek.

Cynizm moralny tej opcji zdumiewa tym bardziej, że wszyscy pamiętamy oburzenie jej polityków, gdy w 2022 roku banderowska Ukraina ogłosiła, że Rosja dokonała ludobójstwa w Buczy. Mimo, iż na żądanie Moskwy Kijów do tej pory nie przedstawił imiennej listy ofiar – na wzór listy katyńskiej –  amerykańska prowincja w Polsce jednomyślnie wydała w tej sprawie wyrok: to było na pewno ludobójstwo Rosji – która notabene zdecydowanie twierdzi, że było ono upozorowane. Opcja amerykańska oczywiście potępiła Moskwę i kolejny raz Władimira Putina, demonstrując spektakularnie swoje uwrażliwienie moralne na tego typu zbrodnie. W przypadku amerykańsko-izraelskiego ludobójstwa zademonstrowała natomiast  nie tylko to, że jest po stronie ludobójców, ale również i to, że akceptuje  ich normy postępowania na arenie międzynarodowej, przyjmuje je za swoje.

To są normy dżungli, umożliwiające bezkarne zabijanie niewinnych cywili, a także panowanie w świecie w oparciu o prawo silniejszego oraz szybszego w likwidacji przeciwnika. Agresorzy amerykańsko-izraelscy nie zawahali się również zademonstrować prawa dżungli w tym drugim przypadku i z cynicznym zacięciem zlikwidowali irańskiego przywódcę Chameneiego oraz najważniejszych polityków z jego otoczenia. I jeszcze mają odwagę przekonywać opinię publiczną, że jest to jedyny sposób na „zmianę reżimu” w Iranie, otwierający jego naród na „amerykańską demokrację”.

Trumpowskie prawo silniejszego w  polityce międzynarodowej pozwala na przeprowadzenie analogii między dżunglą amerykańskiego prezydenta i dżunglą GUŁagu, który 100 lat temu zaistniał na jej prawach. Najwybitniejsze  dzieła rosyjskiej literatury łagrowej – Aleksandra Sołżenicyna i Warłama Szałamowa – pokazują, czym się kończy budowa świata opartego na prawach dżungli: zezwierzęceniem człowieka, zarówno kata, jak i ofiary. Szałamow, który dłużej od Sołżenicyna był więźniem GUŁagu – ponad 20 lat – pokazuje, że łagrowe doświadczenie jest doświadczeniem dna w życiu ludzkim. Jego bohaterowie mówią, że jednak o wiele gorsze dla człowieka jest to, że może przyjąć normy dżungli za swoje.

Najwyższą stawką w obecnej zagrywce polityków amerykańskiej opcji  w Polsce jest właśnie duchowa walka o to, aby polski naród przyjął normy dżungli za swoje.

Prof. Anna Raźny Myśl Polska, nr 11-12 (15-22.2026)

Tucker Carlson rzuca wyzwanie prawico-lewicy

Opublikowany przez

Tucker Carlson rzuca wyzwanie prawico-lewicy

13.03.2026 wolnemedia/tucker-carlson-rzuca-wyzwanie-prawico-lewicy

Czasami jedno zdanie potrafi uruchomić procesy, których nikt nie jest w stanie już zatrzymać. W marcu 2026 roku takim zdaniem okazały się słowa Tuckera Carlsona: „Jeśli budzisz się rano i żyjesz w kraju, który uważa, że zabijanie nie tylko oficerów wojskowych, ale także ich córek jest w porządku, to ten kraj nie jest wart walki.”

Na pierwszy rzut oka był to tylko komentarz do tragicznego wydarzenia w Iranie. W rzeczywistości było to coś znacznie więcej – moment, w którym pękła pewna dominująca narracja amerykańskiej polityki. A gdy pęka narracja, zaczyna się walka o nową.

28 lutego 2026 roku doszło do ataku na szkołę podstawową dla dziewcząt Shajareh Tayyebeh w Minab na południu Iranu. Szkoła znajdowała się w pobliżu bazy marynarki wojennej i uczęszczało do niej wiele dzieci rodzin wojskowych. Według doniesień zginęło ponad 160 dziewczynek i kilkunastu nauczycieli. Szczególne kontrowersje wywołał charakter uderzenia – tzw. „double tap”, czyli dwa ataki w odstępie kilkudziesięciu minut. Tego typu operacje są znane z tego, że drugie uderzenie następuje wtedy, gdy na miejscu pojawiają się ratownicy.

Takie wydarzenia natychmiast stają się czymś więcej niż tylko faktem militarnym. Stają się symbolem. A symbole są paliwem narracji.

Carlson nie analizował szczegółów operacyjnych. Zrobił coś innego. Uderzył w sam rdzeń moralnej opowieści, która od lat towarzyszy amerykańskim interwencjom. Powiedział w istocie, jeśli w imię tej opowieści akceptujemy śmierć dzieci, to coś w tej opowieści jest głęboko nieakceptowalne.

W tym momencie konflikt przestał dotyczyć jednego wydarzenia. Stał się konfliktem dwóch narracji o świecie. Kilka dni później Carlson opublikował odcinek podcastu pt. „Pionki propagandy, groźba Bibiego wobec Trumpa i wielka amerykańska zdrada”.

W materiale tym zasugerował, że eskalacja konfliktu z Iranem nie była wynikiem autonomicznej decyzji Waszyngtonu. Według niego potężne wpływy – związane między innymi z polityką izraelską i osobą premiera Benjamina Netanjahu – miały odgrywać kluczową rolę w nacisku na administrację Donalda Trumpa. Według relacji przywoływanych w podcaście Netanjahu miał w prywatnych rozmowach powtarzać, że „kontroluje Stany Zjednoczone” oraz „kontroluje Donalda Trumpa”. Nagłośnił tezę, że Ameryka może być wciągana w konflikty, które nie wynikają z jej własnych interesów. To była narracja, która uderzała w fundament obowiązującego porządku politycznego.

Odpowiedź przyszła szybko. Senator Ted Cruz, jeden z najbardziej konsekwentnych zwolenników twardej polityki wobec Iranu i bliskiej współpracy z Izraelem, nazwał Carlsona „najbardziej niebezpiecznym demagogiem w tym kraju”. Nie chodziło jednak tylko o osobisty spór. W rzeczywistości była to reakcja systemu politycznego, który nagle zobaczył, że pojawiła się narracja zdolna podważyć jego podstawowe założenia.

Wydarzenia takie jak ta debata pokazują, że zanim pojawią się rakiety, armie i decyzje polityczne, wcześniej pojawia się coś innego: opowieść o świecie. To w niej określa się kto jest ofiarą, kto jest agresorem, kto ma moralne prawo do działania. Gdy taka opowieść zostaje przyjęta przez społeczeństwo, decyzje polityczne stają się tylko jej konsekwencją.

To, co widzimy w sporze Carlson–Cruz, jest tylko widzialnym przejawem znacznie poważniejszego procesu niż medialne utarczki. Pojawiła się konkurencyjna interpretacja rzeczywistości. Z niej rodzi się narracja. Narracja zaczyna organizować myślenie społeczeństw. A dopiero potem pojawiają się decyzje polityczne i konflikty. Polityka jest więc często tylko zewnętrznym przejawem tego, co wcześniej wydarzyło się w przestrzeni świadomości zbiorowej. Dlatego właśnie reakcja establishmentu była tak gwałtowna. Carlson nie zakwestionował tylko jednej decyzji politycznej. Zakwestionował opowieść, na której przez lata opierała się część amerykańskiej polityki zagranicznej. A gdy pęka dominująca opowieść, pojawia się próżnia. A w próżni natychmiast zaczynają rodzić się nowe narracje.

Dlatego prawdziwe pytanie tej debaty nie brzmi tylko „Kto decyduje o wojnie?”, lecz „W jakiej narracji świadomości te decyzje się rodzą?”. Bo zanim pojawi się rozkaz, zanim ruszą armie i zanim politycy zaczną przemawiać – wcześniej musi pojawić się opowieść, która nada temu wszystkiemu sens. I to właśnie w tej przestrzeni – zanim pojawią się wydarzenia – rodzi się historia świata.

Autorstwo: Zbigniew Jacniacki
Źródło: WolneMedia.net

W Krzyżu nadzieja! 28 marca w Warszawie publiczna Droga Krzyżowa w obronie dzieci.

Opublikowany przez
Fundacja Pro-Prawo do Życia
Dzień dobry Panie Mirosławie. 
28 marca organizujemy w Warszawie publiczną Drogę Krzyżową w obronie dzieci. W ubiegłym roku taka Droga Krzyżowa przeszła ulicami Oleśnicy, która stała się aborcyjnym centrum Polski.

Wydarzenie przyczyniło do odwołania Gizeli Jagielskiej z funkcji zastępcy dyrektora szpitala i zakończenia jej aborcyjnych działań w Oleśnicy.

Mam nadzieję, że warszawska Droga Krzyżowa przyniesie większe efekty. 

Sytuacja w Polsce budzi coraz większy niepokój. Zabijanie dzieci zastrzykami z chlorku potasu w serca dzieci rozpoczął szpital na Zaspie w Gdańsku. W wielu innych szpitalach w całej Polsce aborcje przeprowadzane są na żądanie, a media głównego nurtu oraz feministki zajmują się namawianiem kolejnych Polek do aborcji. W Warszawie, tuż przy samym Sejmie, aktywistki aborcyjne prowadzą „klinikę” aborcyjną. Politycy aktualnego rządu chcą aborcję upowszechniać, większość polityków opozycji aborcję toleruje i akceptuje.

Pogłębiają się antagonizmy wewnętrzne, wzmacniane przez media. Katastrofalnie spada liczba dzieci urodzonych w Polsce. W roku 2025 przyszło na świat tylko 238 000 dzieci. Trzy razy mniej niż w latach 80-tych ubiegłego wieku! Jan Paweł II ostrzegał nas w 1997 roku, że: „naród, który zabija własne dzieci jest narodem bez przyszłości.”

Sytuacja międzynarodowa przypomina beczkę prochu, którą nieodpowiedzialni politycy usiłują zdetonować. Wielu polityków prezentuje oderwany od rzeczywistości optymizm, a licznych Polaków ogarnia poczucie beznadziei.

W tak dramatycznej sytuacji jedynym roztropnym zachowaniem jest pokorne zwrócenie się do Boga. Temu właśnie ma służyć warszawska Droga Krzyżowa w obronie dzieci.Chcemy przywrócić Polakom nadzieję i dodać im odwagi, przypominając, że Opatrzność Boża wyprowadzała naszą Ojczyznę z najcięższych klęsk. Do tego potrzebne jest jednak nawrócenie i zaangażowanie ludzi sumienia, podobne do tego, które miało miejsce po objawieniach w Gietrzwałdzie w 1877 roku. Rozbity i upokorzony naród upadł wówczas na kolana przed Bogiem, odrodził się moralnie i demograficznie, a w konsekwencji odzyskał własne państwo.

Wrogowie Polski i Kościoła chcą, abyśmy zamknęli się w swoich domach lub salkach parafialnych i porzucili działanie w przestrzeni publicznej. Ich główną strategią jest zastraszanie ludzi dobrej woli i spychanie nas do defensywy, abyśmy w milczeniu i poczuciu bezradności przyglądali się machinie śmierci. 

Nie możemy im ulec. Musimy przebudzić Polaków z letargu i dodać im odwagi. Dlatego w sobotę 28 marca w Warszawie organizujemy publiczną Drogę Krzyżową w intencji ratowania dzieci, powstrzymania aborcji i ocalenia naszej ojczyzny.

Już wkrótce przedstawimy szczegóły tego wydarzenia, które będzie dla nas duży wyzwaniem logistycznym i organizacyjnym. Tymczasem proszę Pana o wsparcie, które umożliwi nam sprawne przeprowadzenie zgromadzenia oraz zaproszenie do udziału w nim wielu tysięcy osób.

Co konkretnie umożliwi Pana pomoc?

– wydruk materiałów promocyjnych (plakaty, ulotki) oraz informacyjnych (ulotki, broszury, bannery) na temat aborcji, które będziemy rozdawać,

– wypożyczenie profesjonalnego sprzętu nagłaśniającego, które obsłuży dużą liczbę uczestników w trakcie przemarszu,

– transport i dojazd – chcemy umożliwić osobom z różnych części Polski dojazd na Drogę Krzyżową do Warszawy (busy, autokary).

Publiczna Droga Krzyżowa w centrum stolicy Polski to zarówno modlitwa, jak również wyraźny sygnał mobilizacyjny do tego, aby odważnie i publicznie włączyć się w obronę dzieci. Liczę na Pana zaangażowanie.
WPŁACAM
Konto Fundacji do darowizn: 79 1050 1025 1000 0022 9191 4667
Fundacja Pro – Prawo do życia
ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Z wyrazami szacunku, 
Mariusz Dzierżawski
Podpis e-maila: Mariusz Dzierżawski, członek zarządu Fundacji Pro-Prawo do Życia

Śliwy w Bra {Piemont} w 2025 zakwitły. No to nie będzie WS III. w 2026…

Opublikowany przez

Grok:

Tak, w grudniu 2025 roku dzikie śliwy (śliwa tarnina – Prunus spinosa) w Bra (Piemont, Włochy) zakwitły normalnie

To słynne sanktuarium Matki Bożej Kwiatów (Madonna dei Fiori) w Bra od 1336 roku słynie z corocznego, niewytłumaczalnego naukowo kwitnienia drzew dzikich śliwek dokładnie w okresie grudniowym (najczęściej zaczyna się ok. 8 grudnia, a kulminacja przypada na 29 grudnia – rocznicę objawienia).

Według kronik sanktuarium i relacji to zjawisko nie wystąpiło tylko w dwóch latach: 1913 i 1938 (oba poprzedzały wybuch światowych wojen).

W pozostałych latach, w tym w ostatnich dostępnych relacjach (2023, a nawet wzmianka z października 2025 o przygotowaniach do kwitnienia w grudniu), kwitnienie się powtarzało.

Nie znaleziono żadnej informacji o tym, żeby w grudniu 2025 roku było inaczej – nie ma doniesień o braku kwitnienia, ani o jakiejś nadzwyczajnej anomalii w Bra.

Krótko mówiąc: wszystko wskazuje na to, że w 2025 roku też zakwitły – tak jak prawie zawsze od prawie 700 lat.

Watykan: Piorun znów uderzył w Bazylikę św. Piotra

Opublikowany przez

Watykan: piorun uderzył w Bazylikę św. Piotra

12 marca w sam wierzchołek kopuły Bazyliki św. Piotra uderzył piorun. To nie pierwszy taki przypadek. Taka sama sytuacja miała bowiem miejsce 28 lutego 2013 r., czyli… w dzień abdykacji papieża Benedykta XVI.

Nagrania i zdjęcia z najnowszego zdarzenia szybko pojawiły się w mediach społecznościowych. Na razie nie ma informacji, aby kopuła uległa uszkodzeniu.

Bazylika św. Piotra znajduje się na Wzgórzu Watykańskim. Wedle tradycji zbudowana jest na miejscu pochówku św. Piotra, a grób Księcia Apostołów leży pod głównym ołtarzem. Świątynia jest jednym z najważniejszych miejsc dla katolików na świecie, a jednocześnie drugą największą świątynią na kuli ziemskiej – po Bazylice Matki Bożej Królowej Pokoju w Jamusukro, na Wybrzeżu Kości Słoniowej.

Kopuła bazyliki, w której wierzchołek uderzył piorun, ma ponad 133 m wysokości i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów w Rzymie.

===================

To ten poprzedni:

„Prewencyjny” atak nuklearny?

Opublikowany przez

Prewencyjny atak nuklearny?

Autor: Uwe Froschauer apolut.net/atomarer-praventivschlag-von-uwe-froschauer

Czy taki atak nie będzie logiczną konsekwencją nielegalnej wojny agresywnej, zbrodni wojennych i ludobójstwa?

Punkt widzenia Uwe Froschauera.

Wszystko jest możliwe z Izraelem, obecnie uważanym za państwo zbójeckie. W krajach arabskich krążą nawet pogłoski, że USA to wielki diabeł, a Izrael to mały diabeł. Wielu moich znajomych z Bliskiego Wschodu również uważa, że ​​jest odwrotnie i że Izrael instrumentalizuje USA. Cóż, to kwestia perspektywy. Niewątpliwie jednak prawdą jest, że zarówno państwa walczące, jak i imperialistyczne są odpowiedzialne za liczne nielegalne wojny.

Prawo międzynarodowe ma jasną zasadę: wojna jest zakazana – z wyjątkiem samoobrony lub za zgodą Organizacji Narodów Zjednoczonych. W rzeczywistości politycznej zasada ta wydaje się jednak dotyczyć przede wszystkim państw słabszych. USA i Izrael regularnie interpretują te zasady na swoją korzyść. Wydaje się, że nie interesują się Kartą Narodów Zjednoczonych z 1945 roku.

Historia nielegalnych wojen ostatnich dekad jest pełna przykładów. Wojna w Iraku w 2003 roku, inwazja na Panamę, wojna powietrzna NATO przeciwko Jugosławii – w której uczestniczyły również Niemcy – oraz wielokrotne operacje wojskowe Izraela w Strefie Gazy – wszystkie te konflikty toczyły się bez mandatu Rady Bezpieczeństwa ONZ lub wywołały masową krytykę międzynarodową na gruncie prawa międzynarodowego.

Dlatego, gdy bomby ponownie spadają – po raz kolejny na Iran – pojawia się pytanie: czy to nadzwyczajna eskalacja, czy jedynie kolejny rozdział w długiej serii interwencji wojskowych?

Działania wojskowe Izraela z naruszeniem prawa międzynarodowego

Jeszcze w poprzednich dekadach Izrael prowadził działania wojskowe, które na arenie międzynarodowej są interpretowane jako naruszenia prawa międzynarodowego. W czerwcu 1981 roku izraelskie siły powietrzne zbombardowały reaktor jądrowy Osirak w pobliżu Bagdadu. Izrael oświadczył, że chce zapobiec przyszłemu irackiemu programowi zbrojeń jądrowych.

Rada Bezpieczeństwa ONZ jednogłośnie potępiła atak, nazywając go naruszeniem prawa międzynarodowego. Nawet bliscy sojusznicy Izraela skrytykowali wówczas atak wyprzedzający. Ataki wyprzedzające są nielegalne w świetle prawa międzynarodowego; powinno to być dla Pana jasne, Panie Merz!

Wojna w Libanie 1982

W 1982 roku Izrael rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę inwazję militarną na Liban. Oficjalnym celem było rozbicie struktur OWP (OWP = Organizacja Wyzwolenia Palestyny) na południu kraju.

Jednak ofensywa doprowadziła do okupacji znacznych części Libanu i długotrwałej obecności wojsk izraelskich. Masakra w obozach dla uchodźców Sabra i Szatila, dokonana przez bojówki sprzymierzone z Izraelem, była szczególnie szokująca na arenie międzynarodowej.

Izraelska komisja śledcza ustaliła później, że izraelskie władze ponoszą pośrednią odpowiedzialność, ponieważ nie zapobiegły masakrze. Moim zdaniem nie można wykluczyć, że masakra ta była nie tylko tolerowana, ale wręcz nakazana. Jak powiedziałem na początku: teraz wierzę, że Izraelczycy są zdolni do wszelkich okrucieństw.

Wojny w Gazie

Izrael ponosi ogromną odpowiedzialność za szereg nielegalnych działań wojskowych przeciwko Gazie.

Wojna w Gazie 2008–2009 („Operacja Płynny Ołów”)

Pod koniec 2008 roku Izrael rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę operację wojskową w Strefie Gazy. Według izraelskiego rządu, celem było powstrzymanie ataków rakietowych Hamasu.

Wojna trwała około trzech tygodni. Zniszczeniu uległa znaczna część infrastruktury w Strefie Gazy. Według organizacji międzynarodowych zginęło ponad tysiąc Palestyńczyków, w tym wielu cywilów.

Opublikowany później Raport Goldstone’a ONZ oskarżył zarówno Izrael, jak i Hamas o możliwe zbrodnie wojenne.

Wojna w Gazie 2014 („Operacja Ochronny Brzeg”)

Latem 2014 roku konflikt ponownie zaostrzył się. Izrael rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę ofensywę powietrzno-lądową w Strefie Gazy.

Wojna trwała siedem tygodni. Zginęło ponad 2000 Palestyńczyków, w tym wielu cywilów, a po stronie izraelskiej ponad 70 osób. Stosunek ofiar po obu stronach jest charakterystyczny i typowy dla izraelskich ataków prewencyjnych i odwetowych.

Międzynarodowe organizacje praw człowieka wielokrotnie oskarżały Izrael o stosowanie nieproporcjonalnej siły. Izrael odpowiedział, że Hamas wykorzystuje infrastrukturę cywilną do celów wojskowych.

Gaza od 2023 roku

Od ataku Hamasu na Izrael w październiku 2023 roku Izrael prowadzi w Strefie Gazy jedną z największych operacji wojskowych w swojej historii.

Duże obszary gęsto zaludnionego terytorium przybrzeżnego zostały zniszczone, a miliony ludzi zostały przesiedlone. Organizacje międzynarodowe, w tym Amnesty International i Human Rights Watch, oskarżają Izrael o poważne naruszenia prawa międzynarodowego i    prawa humanitarnego.

Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości bada, czy działania Izraela stanowią ludobójstwo – ocena prawna, która nie została jeszcze ostatecznie rozstrzygnięta. Dla mnie wina Izraela nie jest kwestią, lecz faktem: izraelski reżim jest winny ludobójstwa i mordowania dzieci. Osoby odpowiedzialne muszą zostać postawione przed sędziami w Hadze i skazane.

Mapa bez Palestyny

Symboliczny moment na arenie międzynarodowej również wywołał poruszenie. Podczas przemówienia przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ w Nowym Jorku premier Izraela Benjamin Netanjahu przedstawił mapę Bliskiego Wschodu, którą określił jako wizję „nowego Bliskiego Wschodu”. Jednak ani Strefa Gazy, ani Zachodni Brzeg nie zostały na tej mapie oznaczone jako terytoria palestyńskie – cały obszar w rzeczywistości wydawał się częścią Izraela.

Netanjahu wykorzystał tę grafikę, aby zobrazować regionalny sojusz między Izraelem a państwami arabskimi i podkreślić strategiczną konfrontację z Iranem. Grafika ta niesie jednak ze sobą wyraźny przekaz polityczny: wizję przyszłości, w której niepodległe państwo palestyńskie po prostu nie istnieje. To działanie, w połączeniu z Benjaminem Netanjahu, którego Międzynarodowy Trybunał Karny wydał nakaz aresztowania, jest praktycznie bezprecedensowe w swojej pysze. Każdy, kto zabiega o względy dzieciobójcy Netanjahu, legitymizuje go i w ten sposób staje się współwinny, czy to Friedrich Merz, Donald Trump, czy Viktor Orbán.

Przesłanie tej mapy było równie jasne, co prowokacyjne: podczas gdy społeczność międzynarodowa nadal dyskutuje o rozwiązaniu dwupaństwowym, obecna polityka Izraela opiera się na wizji, w której historyczna Palestyna znajduje się całkowicie pod kontrolą Izraela. Benjamin Netanjahu robi wszystko, co w jego mocy, aby zapobiec pożądanemu przez społeczność międzynarodową rozwiązaniu dwupaństwowemu, nawet jeśli oznacza to poświęcenie życia ponad 20 000 dzieci. Hańba temu człowiekowi! Kiedy w końcu zatrzasną się kajdanki?

Wojna dwunastodniowa z Iranem (2025)

W czerwcu 2025 roku ukryta wojna między Izraelem a Iranem po raz pierwszy przerodziła się w otwarty konflikt zbrojny. 13 czerwca Izrael przeprowadził niespodziewane naloty na irańskie obiekty wojskowe i nuklearne. W wyniku ataków zginęło kilku dowódców wojskowych, naukowców i innych pracowników, a jednocześnie zniszczono irańskie systemy obrony powietrznej i infrastrukturę.

Iran odpowiedział w ciągu kilku godzin zmasowanymi kontratakami. W kierunku Izraela wystrzelono ponad 550 pocisków balistycznych i ponad 1000 dronów, atakując cele cywilne i instalacje wojskowe.

Stany Zjednoczone początkowo pośrednio interweniowały w konflikcie, na przykład odpierając ataki Iranu. Dziesiątego dnia wojny Stany Zjednoczone ostatecznie same włączyły się do działań zbrojnych, bombardując kilka irańskich obiektów nuklearnych.

Wojna trwała łącznie dwanaście dni, pochłonęła ponad tysiąc ofiar i wywołała ogromną spiralę eskalacji na Bliskim Wschodzie. Dopiero 24 czerwca 2025 roku, pod presją międzynarodową, uzgodniono zawieszenie broni.

Ta krótka, ale intensywna wojna jest kolejnym przykładem prewencyjnych ataków militarnych poza wyraźnym mandatem Organizacji Narodów Zjednoczonych – schematem, który dodatkowo nadwyręża i tak już kruche ramy prawa międzynarodowego.

Krótka dygresja: reakcja Friedricha Merza na 12-dniową wojnę

Podczas gdy społeczność międzynarodowa debatowała nad legalnością ataków Izraela i Stanów Zjednoczonych na Iran w świetle prawa międzynarodowego, rząd niemiecki demonstracyjnie opowiedział się po stronie swoich zachodnich partnerów. Kanclerz Friedrich Merz nawet otwarcie pochwalił działania Izraela. W wywiadzie udzielonym na marginesie szczytu G7 oświadczył:

„To brudna robota, którą Izrael wykonuje dla nas wszystkich”.

To oświadczenie wywołało irytację i krytykę nawet w niemieckiej polityce. Politycy opozycji i część koalicji oskarżyli kanclerza o użycie tego sformułowania do legitymizacji ataku militarnego, którego podstawy w świetle prawa międzynarodowego są wysoce wątpliwe.

Takie oświadczenia wysyłają sygnał polityczny, który wykracza daleko poza solidarność dyplomatyczną. Niemcy w istocie działają jako bliski polityczny zwolennik eskalacji militarnej, której konsekwencje są w dużej mierze nieprzewidywalne. Moim zdaniem, w ten sposób przykrywają terrorystyczne państwo Izrael.

Krótka historia interwencji USA

Stany Zjednoczone regularnie przedstawiają swoje operacje wojskowe jako niezbędne środki obrony wolności, bezpieczeństwa lub stabilności międzynarodowej. Krytycy tacy jak ja wskazują jednak, że historia amerykańskiej polityki zagranicznej charakteryzuje się długą serią interwencji wojskowych.

Większość tych działań została przeprowadzona bez mandatu Organizacji Narodów Zjednoczonych lub z uzasadnieniem kwestionowanym w świetle prawa międzynarodowego. Kilka uderzających przykładów pokazuje, jak często Stany Zjednoczone stosowały siłę militarną – głównie z naruszeniem prawa międzynarodowego.

Iran, 1953

W wyniku operacji wspieranej przez CIA demokratycznie wybrany premier Iranu Mohammad Mossadeghi został obalony. Jednym z powodów zamachu stanu była jego decyzja o nacjonalizacji irańskiego przemysłu naftowego. Zamach stanu utorował drogę autorytarnym rządom szacha i do dziś jest uważany za wydarzenie decydujące w stosunkach irańsko-amerykańskich. Szach, Mohammad Reza Pahlawi, rządził przez dziesięciolecia, ciesząc się silnym wsparciem Stanów Zjednoczonych i innych państw zachodnich.

Jego rządy charakteryzowały się bliską współpracą z Zachodem, ale także represjami politycznymi: członkowie opozycji byli prześladowani, więzieni lub torturowani przez osławioną tajną policję SAVAK. Autorytarna polityka modernizacyjna szacha i rosnące nierówności społeczne ostatecznie doprowadziły do ​​coraz bardziej gwałtownych protestów, których kulminacją była rewolucja islamska i obalenie monarchii w 1979 roku.

Gwatemala 1954

Również w Gwatemali CIA wspierała obalenie wybranego rządu. Prezydent Jacobo Árbenz zainicjował reformy rolne, które wpłynęły również na sprzeczne interesy amerykańskiej firmy United Fruit Company. Zamach stanu doprowadził do dekad niestabilności politycznej i wojny domowej.

Wojna w Wietnamie (1955–1975)

Wojna w Wietnamie przerodziła się w jeden z najkrwawszych konfliktów zimnej wojny. Miliony ludzi straciły życie. Incydent w Zatoce Tonkińskiej z 1964 roku – który nigdy nie miał miejsca – był szczególnie kontrowersyjny, ale został wykorzystany przez rząd USA jako uzasadnienie masowej eskalacji działań zbrojnych.

Grenada 1983

Wojska amerykańskie wylądowały na karaibskiej wyspie Grenada i obaliły rząd. Interwencja odbyła się bez mandatu Rady Bezpieczeństwa ONZ i została potępiona przez Zgromadzenie Ogólne ONZ jako naruszenie prawa międzynarodowego.

Panama 1989

W ramach operacji „Just Cause” Stany Zjednoczone zaatakowały Panamę, aby aresztować prezydenta Manuela Noriegę. Operacja wojskowa doprowadziła do zaciętych walk w stolicy i spotkała się z międzynarodową krytyką jako naruszenie suwerenności państwa.

Jugosławia/Kosowo 1999

NATO, pod dowództwem USA, zbombardowało Serbię i inne części ówczesnej Federalnej Republiki Jugosławii, oficjalnie w celu zapobieżenia katastrofie humanitarnej w Kosowie. Ponieważ nie było mandatu Rady Bezpieczeństwa ONZ, operacja została uznana za problematyczną lub nielegalną przez wielu ekspertów prawa międzynarodowego, w tym przeze mnie.

Wojna w Iraku 2003

Inwazja na Irak odbyła się bez zgody Organizacji Narodów Zjednoczonych. Rząd USA uzasadniał wojnę rzekomą bronią masowego rażenia należącą do reżimu irackiego – bronią, której nigdy nie odnaleziono. Z perspektywy czasu ówczesny Sekretarz Generalny ONZ, Kofi Annan, oświadczył, że wojna ta była niezgodna z Kartą Narodów Zjednoczonych. Naruszała prawo międzynarodowe; była nielegalna, co nie martwiło imperialistycznych Stanów Zjednoczonych.

Libia 2011

Pod przywództwem NATO państwa zachodnie interweniowały w libijskiej wojnie domowej. Pierwotny mandat ONZ miał na celu ochronę ludności cywilnej, ale w praktyce przekształcił się w militarne wsparcie dla obalenia Muammara Kaddafiego. NATO – rozszerzone ramię militarne USA – niewątpliwie przekroczyło mandat ONZ.

Wenezuela 2026

Kolejny przykład kontrowersyjnej interwencji wojskowej miał miejsce w Wenezueli na początku stycznia 2026 roku. Wczesnym rankiem 3 stycznia siły amerykańskie przeprowadziły zakrojoną na szeroką skalę operację wojskową w stolicy, Caracas. Po nalotach na infrastrukturę wojskową amerykańskie siły specjalne przeprowadziły szturm na rezydencję prezydenta Wenezueli Nicolasa Maduro, aresztowały go i jego żonę, a następnie przewiezły do ​​Stanów Zjednoczonych. Tam mieli zostać osądzeni pod zarzutem handlu narkotykami. Był to tani pretekst dla USA do kontrolowania najbogatszego w ropę kraju świata.

Operacja wywołała silne reakcje na całym świecie. Liczne państwa i eksperci prawa międzynarodowego skrytykowali tę akcję jako jawne naruszenie suwerenności Wenezueli i zakazu użycia siły zapisanego w Karcie Narodów Zjednoczonych. Bez mandatu ONZ i bez konieczności natychmiastowej samoobrony, akcja ta jest ostatecznie klasyczną formą polityki zmiany reżimu, mającej na celu uzyskanie dostępu do wenezuelskiej ropy naftowej.

Zwolennicy operacji argumentowali, że Maduro rządził autorytarnym reżimem i był zamieszany w międzynarodowy handel narkotykami. Krytycy, tacy jak ja, odpowiadają, że nawet poważne zarzuty wobec rządu nie mogą, zgodnie z prawem międzynarodowym, uzasadniać interwencji wojskowej na terytorium suwerennego państwa.

Ta seria interwencji ujawnia powtarzający się schemat: siła militarna jest wykorzystywana jako instrument interesów geopolitycznych – często pod hasłem bezpieczeństwa, demokracji lub praw człowieka. Zwolennicy argumentują, że wiele z tych operacji było koniecznych do powstrzymania kryzysów międzynarodowych lub powstrzymania autorytarnych reżimów. Chociaż ta przesłanka mogła odegrać rolę w niektórych przypadkach, moim zdaniem nie była ona główną przyczyną nieproporcjonalnych aktów siły ze strony USA i Izraela. Niezaprzeczalnym jest fakt, że żadne inne państwo nie interweniowało militarnie na świecie tak często jak Stany Zjednoczone w ostatnich dekadach – i to głównie nielegalnie. Żaden inny kraj nie działa ani nie reaguje z tak nieproporcjonalną agresją jak Izrael.

W tym kontekście historycznym nie postrzegam obecnego konfliktu z Iranem jako wydarzenia odosobnionego, lecz raczej jako element długiej tradycji interwencji wojskowych naruszających prawo międzynarodowe.

Lista takich interwencji mogłaby być dłuższa. Jednak już teraz ujawnia ona powtarzający się schemat: siła militarna jest wielokrotnie używana nawet bez mandatu Organizacji Narodów Zjednoczonych – zazwyczaj pod pretekstem bezpieczeństwa, walki z terroryzmem lub prewencyjnej samoobrony. Uważam to jednak przede wszystkim za kontynuację geopolitycznej polityki siły za pomocą środków militarnych.

Aprobata Berlina – delikatna rola Niemiec

Podczas gdy wiele krajów na całym świecie wyrażało zaniepokojenie eskalacją na Bliskim Wschodzie, niemiecki rząd federalny politycznie opowiedział się po stronie Waszyngtonu i Tel Awiwu. Kanclerz Friedrich Merz oświadczył wkrótce po rozpoczęciu ataków 28 lutego 2026 r., że Niemcy podzielają „wiele celów” Stanów Zjednoczonych i Izraela. Jednocześnie wyraził pogląd, że ataki wojskowe mają na celu „zakończenie destrukcyjnej gry osłabionego reżimu”.

Niemcy nie są zaangażowane militarnie, podkreślił Merz, ale pozostają „w bliskim kontakcie z naszymi partnerami międzynarodowymi, w tym ze Stanami Zjednoczonymi i Izraelem”.

Uważam to stanowisko za sygnał polityczny, który wykracza daleko poza solidarność dyplomatyczną. Jeśli bowiem atak militarny ma miejsce bez mandatu Organizacji Narodów Zjednoczonych, naruszona zostaje centralna zasada porządku międzynarodowego, czyli zakaz użycia siły zapisany w Karcie Narodów Zjednoczonych.

Rola samych Niemiec jest w tym kontekście szczególnie delikatna. Amerykańska baza lotnicza w Ramstein, położona na terytorium Niemiec, jest jednym z najważniejszych węzłów wojskowych Stanów Zjednoczonych w Europie. Od lat stamtąd obsługiwane są struktury komunikacyjne i logistyczne dla operacji wojskowych na Bliskim Wschodzie.

Jeśli konflikt się zaostrzy, ta właśnie infrastruktura może postawić Niemcy w niebezpiecznej sytuacji. W logice współczesnej wojny, każdy, kto umożliwia lub wspiera operacje wojskowe, staje się częścią konfliktu – a tym samym potencjalnym celem. Iran postrzega to w ten sposób.

Niebezpieczna logika eskalacji

Oprócz bezpośrednich konsekwencji militarnych wojny, narasta strach przed dalszą eskalacją. W swoim artykule Jochen Mitschka opisuje niebezpieczeństwo, że konflikt mógłby się dramatycznie zaostrzyć, gdyby Izrael stanął w obliczu egzystencjalnego kryzysu militarnego. W takim scenariuszu istnieje obawa, że ​​użycie broni jądrowej mogłoby zostać rozważone.

Izrael od dziesięcioleci jest uważany za faktyczne mocarstwo nuklearne, mimo że kraj ten oficjalnie nie potwierdził ani nie zaprzeczył swojemu arsenałowi nuklearnemu. Ta strategiczna niejednoznaczność odgrywa rolę w wielu scenariuszach militarnych: broń jądrowa nie jest wprost wymieniana, lecz pozostaje w tle jako „ostateczność”.

Może dojść do niebezpiecznej spirali eskalacji. Jeśli państwo nabierze przekonania o nieuchronności klęski konwencjonalnej, groźby użycia broni nuklearnej, a nawet ograniczone ataki, mogą zostać uznane za ostateczność.

Wnioski

Taki scenariusz to wciąż czysta spekulacja. Jednak konflikt między mocarstwami regionalnymi, w który pośrednio zaangażowanych jest kilka mocarstw nuklearnych, pokazuje, jak szybko wojna regionalna może przerodzić się w globalne ryzyko.

W tej napiętej sytuacji odpowiedzialność Niemiec staje się szczególnie oczywista: jako bliski sojusznik polityczny USA i Izraela – relacja, którą należy ponownie rozważyć – z własną infrastrukturą strategiczną, taką jak baza lotnicza Ramstein, kraj ten nie pozostaje jedynie na uboczu; staje się częścią konfliktu, a każde działanie polityczne może prowadzić do współodpowiedzialności za potencjalne konsekwencje. Ataki militarne na terytorium Niemiec nie mogą być zatem wykluczone. Ta niebezpieczna gra przyzwolenia, wsparcia logistycznego i rzeczywistej bliskości teatru działań wojennych sprawia, że ​​każda decyzja przypomina balansowanie na granicy. Obawiam się, że pan Merz nie zdaje sobie z tego sprawy.

W obliczu agresywnej wojny prowadzonej przez Izrael i USA przeciwko Iranowi, popieranej lub przynajmniej tolerowanej przez Brukselę, Berlin, Paryż i Londyn, pojawia się pytanie: jak długo może istnieć prawo międzynarodowe, jeśli prawo silniejszego jest coraz bezczelniej ogłaszane nową normą?

Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.

Artykuł ukazał się 11 marca 2026 roku na stronie : apolut.net/atomarer-praventivschlag-von-uwe-froschauer

Niedziela: Białystok, Poznań, Zamość – Msze święte i pokutne Marsze Różańcowe za Ojczyznę

Opublikowany przez

15.03.2026 Białystok, Poznań, Zamość – Msze święte i pokutne Marsze Różańcowe za Ojczyznę

11/03/2026 przez antyk2013

Na Różańcu świętym będziemy się modlić wraz z Maryja Królową Polski o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii oraz o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu.

BIAŁYSTOK – O godz. 13.30 wyruszymy sprzed Katedry (ul. Kościelna 2), przejdziemy Rynkiem Kościuszki, ul. Lipową do Bazyliki Mniejszej p. w. św. Rocha.

Serdecznie zapraszam, Tadeusz Rosiński

=========================================

POZNAŃ – początek o godz. 12.30 Msza Święta za Ojczyznę w Sanktuarium Bożego Ciała przy ul. Krakowskiej. Po Mszy Świętej Pokutny Marsz Różańcowy poprowadzi Ojciec Jerzy Garda. Zakończenie u Ojców Franciszkanów w Sanktuarium Matki Boskiej w Cudy Wielmożnej na Wzgórzu Przemysła.

==========================================================

ZAMOŚĆ –  o godz. 15-tej Koronka do Miłosierdzia Bożego, po modlitwie wyruszy spod kościoła św. Katarzyny Pokutny Marsz Różańcowy.

Msza Święta za Ojczyznę w Kościele Rektoralnym Świętej Katarzyny, ul. Kolegiacka 3 o godz. 17.00

Kościół św. Katarzyny, pl. Jaroszewicza Jana, Zamość - zdjęcia

13. dnia każdego miesiąca. Wałbrzych – Adoracja Najświętszego Sakramentu, Różaniec święty i Msza Święta za Ojczyznę

Opublikowany przez

13.03.26 Wałbrzych – Adoracja Najświętszego Sakramentu, Różaniec święty i Msza Święta za Ojczyznę

12/03/2026przez antyk2013

13. dnia każdego miesiąca

Króluj nam, Chryste!

Jak zawsze 13. dnia  miesiąca – w wałbrzyskiej kolegiacie Św. Aniołów Stróżów będzie sprawowana Msza św. w intencji Ojczyzny, poprzedzona czuwaniem Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę od godz. 15, które z tej racji, że wypada akurat w piątek Wielkiego Postu, będzie przedzielone dwoma parafialnymi Drogami Krzyżowymi: o godz. 16:30 dla dzieci i o godz. 17:30 dla dorosłych.

Modlić się będziemy – jak zawsze – o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, oraz o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu, w intencji wynagrodzenia za wszystkie grzechy, którymi naród nasz obraża Boga i Matkę Najświętszą, o tryumf krwi Krzyża historii, zwłaszcza żołnierzy wyklętych, oraz by przypadająca w tym roku LXX rocznica zwycięstwa Prymasa Tysiąclecia nad komunistycznym systemem zniewolenia mocą Jasnogórskich Ślubów Narodu stała się dla naszych Pasterzy okazją do ogłoszenia wielkiego narodowego zrywu modlitewnego o ich wypełnienie.

M.P.

Św. Szymon z Trydentu: Sąd nie doszukał się ani “antysemityzmu”, ani “nienawiści rasowej…”

Opublikowany przez

Sąd nie doszukał się

ani “antysemityzmu”,

ani “nienawiści rasowej…”

Date: 12 marzo 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/sad-nie-doszukal-sie-ani-antysemityzmu-ani-nienawisci-rasowej/

PRZECZYTAĆ NAJPIERW:

https://babylonianempire.wordpress.com/2025/09/27/prokuratura-zazadala-6-miesiecy-wiezienia-dla-autora-obrazu-przedstawiajacego-sw-szymona-z-trydentu

„Antysemicki obraz i nienawiść rasowa w mediach społecznościowych”: malarz Giovanni Gasparro z Bari uniewinniony bez zastrzeżeń

===============================================

Malarz Giovanni Gasparro z włoskiego Bari został całkowicie uniewinniony od zarzutów propagandy i podżegania do przestępstwa z powodu dyskryminacji rasowej, etnicznej i religijnej. Sprawa sądowa, która wynikła z kilku komentarzy opublikowanych na jego stronie na Facebooku w związku z obrazem „Męczeństwo św. Szymonka z Trydentu”, zakończyła się stwierdzeniem bezzasadności oskarżenia.

Wcześniej prokuratura w Bari wniosła o skazanie Gasparro na sześć miesięcy pozbawienia wolności, z uwzględnieniem okoliczności łagodzących. Według oskarżenia, odpowiadając niektórym użytkownikom mediów społecznościowych, artysta miał rozpowszechniać idee uznawane za antysemickie, wpływając w ten sposób na debatę internetową i prowokując podobne komentarze ze strony niektórych obserwujących.

W centrum kontrowersji znalazł się obraz namalowany w 2020 roku przez artystę, przedstawiający męczeństwo Szymonka z Trydentu, dziecka, które zaginęło w nocy 23 marca 1475 roku i zostało znalezione martwe około miesiąc później. Twórca nawiązał do historycznego opisu wydarzeń, przedstawiając dziecko z raną w boku, otoczone członkami społeczności żydowskiej zbierającymi krew spływającą z rany.

Historia Szymonka była przedmiotem kultu religijnego przez wieki: dziecko było uznawane za błogosławione przez Kościół Katolicki aż do 28 października 1965 roku, kiedy to w kontekście Drugiego Soboru Watykańskiego kult ten został oficjalnie zniesiony. W trakcie procesu obrona argumentowała, że dzieło Gasparro wpisuje się w tradycję ikonograficzną, a także wolność artystyczną i historyczną, nie stanowiąc żadnego podżegania do nienawiści lub dyskryminacji. Sędziowie przyjęli to stanowisko, uznając, że zarzucane czyny nie stanowią przestępstwa.

Wyrokiem uniewinniającym zakończyła się zatem sprawa sądowa, która wywołała szeroką debatę na temat sztuki, historii i wolności słowa. Sąd orzekł, że działalność artysty, łącznie z zakwestionowanymi komentarzem, nie stanowi przestępstwa..

INFO: quintopotere.it/quadro-antisemita-e-odio-razziale-sui-social-il-pittore-barese-giovanni-gasparro-assolto-con-formula-piena/

Prokuratura zażądała 6 miesięcy więzienia dla autora obrazu przedstawiającego św. Szymona z Trydentu

Opublikowany przez

Prokuratura zażądała 6 miesięcy więzienia dla autora obrazu przedstawiającego św. Szymona z Trydentu

Date: 27 settembre 2025 Author: Uczta Baltazara

PRZECZYTAĆ NAJPIERW: O powrocie św. Szymona i wściekłości Żydów… ram.neon24.pl/o-powrocie-sw-szymona-i-wscieklosci-zydow

***

Prokuratura w Bari zażądała kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy uznaniu ogólnych okoliczności łagodzących, dla malarza Giovanniego Gasparro z Bari it.wikipedia/Giovanni_Gasparro, który jest sądzony za propagandę i podżeganie do dyskryminacji rasowej, etnicznej i religijnej.

Gasparro, w szczególności, będzie musiał odpowiedzieć za niektóre komentarze, które pojawiły się na jego stronie na Facebooku w związku ze zdjęciami jego obrazu «Męczeństwo św. Szymona z Trydentu». Odpowiadając niektórym użytkownikom, miał „propagować i rozpowszechniać idee motywowane nienawiścią antysemicką, mające na celu wpływanie na opinie szerszego grona odbiorców, wywoływanie i prowokowanie reakcji i komentarzy o wyraźnej treści antysemickiej ze strony licznych followers” –  jak stwierdzono w akcie oskarżenia.

Dzieło z 2020 roku przedstawia morderstwo dziecka z Trydentu znanego jako Simonino – które zniknęło w tajemniczy sposób w nocy 23 marca 1475 roku i zostało znalezione martwe trzydzieści dni później z krwawiącą raną w boku – pochwycone i otoczone przez członków społeczności żydowskiej zamierzających zebrać do misy krew wypływającą z rany dziecka.

Szymon był czczony jako błogosławiony przez Kościół Katolicki do 28 października 1965 r., kiedy to jego kult został zniesiony podczas obrad II Soboru Watykańskiego. Podczas kolejnej rozprawy, która odbędzie się 13 listopada, głos ma zabrać obrońca oskarżonego, adwokat Salvatore D’Aluiso.

INFO: bari.it/cronaca/quadro_antisemita_odio_razziale_social_chiesti_6_mesi_pittore_barese_giovanni_gasparro

bari/quadro_odio_antisemita_giovanni_gasparro_processo_bari

O powrocie św. Szymona i wściekłości Żydów…

Opublikowany przez

O powrocie św. Szymona i wściekłości Żydów…

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

archive.org/ram.neon24.pl/o-powrocie-sw-szymona-i-wscieklosci-zydow

https://web.archive.org/web/20200408113218if_/ [nie otwiera mi się.. md]

======================================

«Zamiast realizacji żydowskich oczekiwań – na pierwszy plan powrócił najbardziej niepoprawny politycznie kult katolicki…»

RAM        29 marzec 2020  

Andrea Carancini, włoski bloger-rewizjonista historyczny, w swym artykule zatytułowanym «Giovanni Gasparro i powrót św. Szymona», pisze:

We wtorek, 24 marca 2020 roku, wydarzyło się coś, co zdenerwowało nie tylko włoskie środowisko żydowskie, ale również to ogólnoświatowe.

Co się stało?

Giovanni Gasparro, młody ale już dobrze znany malarz z Bari, opublikował na Facebook’u zdjęcie swojego najnowszego obrazu, noszącego tytuł: „Męczeństwo świętego Szymona z Trydentu (Simone Unverdorben) – rezultat żydowskiego mordu rytualnego”.

facebook.com/photo

Przypomnijmy, że właśnie 24 marca przypada święto św. Szymona, które figurowało w przedsoborowym kalendarzu świętych.

Obraz – namalowany z wielką zręcznością techniczną i dysponujący bezdyskusyjną siłą wyrazu – reaktywuje tradycyjną ikonografię świętego, który według Martyrologium Rzymskiego sprzed Soboru Watykańskiego II (a więc do 1965 roku) był przedstawiany jako „dziecko zabite w okrutny sposób przez Żydów i autor wielu cudów”.

Szczegóły obrazu:

(Końcowe – paradoksalne – stwierdzenie z Wikipedii polskojęzycznej mówi:

(…) Martyrologium Rzymskie ukazało się też po polsku po Soborze w roku 1967. W przekładzie opuszczono elementy legendarne i historycznie niepewne[3].

Wykreślenie świętego z kalendarza liturgicznego nie oznacza pozbawienia świętego świętości, „bowiem, kto raz został uznany za świętego i wpisany do Martyrologium, pozostaje świętym na zawsze, chociażby wypisano go ze wszystkich kalendarzy liturgicznych na całym świecie”[4]. wikipedia.org/wiki/Martyrologium)       

Fakt ten wywołał protesty i gniew najrozmaitszych mass mediów, żydowskich i nie tylko, zarówno we Włoszech, jak i za granicą.

We Włoszech, pisały o tym: www.mosaico-cem.it,  

www.progettodreyfus.com,

moked.it,

www.italiaisraeletoday.it

oraz www.hookii.org.

Il quadro scandaloso che oggi riprende il mito antisemita di Simonino: inaccettabile
L’antisemitismo in un quadro che riprende un falso storico
Simonino (di nuovo)

italiaisraeletoday.it/ebreo-colpevole/

hookii.org/giovanni-gasparro-dipinge-un-quadro-antisemita-en

Poza granicami Włoch, sprawą obrazu zajęły się między innymi algemeiner.com i jpost.com.

Italian Artist Giovanni Gasparro Revives Antisemitic Blood Libel With Graphic Painting of Medieval Child ‘Martyr’

diaspora/antisemitism/italian-artist-accused-of-antisemitism-for-new-painting-of-blood-libel

Wydaje się, iż we Włoszech, kwestia obrazu – w dziwny sposób – przez katolików tradycjonalistycznych (do których należy także Giovanni Gasparro) nie została zauważona. (…)

Wszystkie artykuły opublikowane w żydowskich gazetach oskarżają Gasparro o „antysemityzm”:

«Włoski artysta Giovanni Gasparro powtarza antysemickie oszczerstwa na temat krwawych rytuałów żydowskich przy pomocy sugestywnego wizerunku średniowiecznego dziecka 'męczennika’»– pisze www.algemeiner.com.

W wszystkich artykułach, męczeństwo świętego Szymona określane jest jako„fake news”.

A zatem, zarówno Żydzi jak i (post)modernistyczne władze watykańskie, uważają, że katolicy przez całe wieki wierzyli w „fake news”.

Praca Gasparro wzbudziła wściekłość – między innymi – Shimona Samuels’a z Centrum Simona Wiesenthala, który bezzwłocznie napisał list do sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej, monsignore Pietro Parolin’a, w którym można przeczytać:

„Sobór Watykański II postanowił zakazać kultu Szymona z Trydentu po to, by zwalczyć antysemityzm w Kościele. Także dokument Nostra Aetate zainaugurował długo oczekiwaną, zdrową relację między chrześcijaństwem a judaizmem […]

Praca Gasparro wydaje się być doceniana w Kościołach włoskich – choć obraz ten wyraźnie podżega do poszukiwania kozła ofiarnego w atmosferze nawracających fake news – podkopując w tym samym linię polityczną Watykanu, więc powinien zostać jednoznacznie potępiony”.

wiesenthal.com/shimon-samuels-swc

wiesenthal-europe/wiesenthal-centre-to-the-vatican-blood-libel-painting-undermines-pope-francis-condemnation-of-antisemitism

Ze swej strony, Ester Moscati – autorka artykułu opublikowanego przez www.mosaico-cem.it – przypomina i chwali niedawną wystawę, przy pomocy której Diecezjalne Muzeum Trydenckie opowiedziało (na sposób modernistyczny) historię świętego Szymona, tj. według obowiązujących od roku 1965 kanonów tzw. „zdrowej relacji” pomiędzy chrześcijaństwem i judaizmem.

arte.it/calendario-arte/trento/mostra-l-invenzione-del-colpevole-il-caso-di-simonino-da-trento-dalla-propaganda-alla-storia

Wystawa, o której mowa, miała posłużyć jako skonstruowanie definitywnego i bezapelacyjnego „nagrobka” dla wielowiekowego kultu świętego trydenckiego.

A tu – zamiast realizacji żydowskich oczekiwań – na pierwszy plan powrócił najbardziej niepoprawny politycznie kult katolicki.

Słynny malarz, który stał się sławny przede wszystkim w kontekście sztuki sakralnej, na nowo odkrywa kult świętego Szymona.

Opowiedziana historia przypomina mi trochę tę sprzed 2 000 lat.

Także wtedy osobistości świata żydowskiego były przekonane, że  potworny przypadek Jezusa – w sposób nieodwracalny – przywaliły kamieniem nagrobnym.

Tajemnica Zmartwychwstania powtarza się w przejściach świętych. Obraz Giovanni’ego Gasparro na temat św. Szymona opowiada – co jest rzeczą słuszną z katolickiego punktu widzenia – o męczeństwie dziecka jako o pasji.

Dowodem tego jest rana w boku chłopca, która przypomina ranę Chrystusa. Faktycznie – gdy zobaczyłem ten naprawdę niezwykły obraz –  pierwszym, co przyszło mi na myśl, nie były nazwiska takich artystów jak Caravaggio czy Bosch (które również można byłoby wymienić), ale film „Pasja” Mela Gibsona, ten niezapomniany z roku 2004. Również wtedy obfitowały oskarżenia o antysemityzm.

Film przetrwał jednakże. Także obraz Gasparro pozostanie w historii. Miejmy nadzieję, że jego autor nie będzie dręczony ponad miarę.

Przy pomocy swego dzieła, Giovanni Gasparro dokonał autentycznego aktu odwagi, gestu bohaterstwa duchowego, jako że naraził na poważne niebezpieczeństwo swą dotychczasową, prestiżową karierę, której głównymi zleceniodawcami były często te same władze kościelne, do których Shimon Samuels zwrócił się ze swą reprymendą.

W dniach, kiedy wejście do kościoła – z powodu strachu przed koronawirusem – jest zabronione, obraz Gasparro wprowadza nas z powrotem w atmosferę Wielkanocy, która wydawała się być całkowicie zakazaną i zmiażdżoną przez psychozę mass-medialną.

Wersja włoska artykułu pod linkiem:

Giovanni Gasparro e il ritorno di San Simonino

***

Ariel Toaff ze swą książką

Zakazana książka, czyli “Krwawe Paschy” Ariela Toaffa

ram.neon24/zakazana-ksiazka-czyli-krwawe-paschy-ariela-toaffa

“Pasque di sangue-Ebrei d’Europa e omicidi rituali”

archive.org/details/PasqueDiSanguearielToaff/Originale

academia/Pasque_di_sangue

“Blood Passover–The Jews of Europe and Ritual Murder”

\jrbooksonline.com/bloodpassover

Wybór tekstów, tłumaczenie i opracowanie: RAM

USA zdjęły sankcje na rosyjską ropę.

Opublikowany przez

USA zdjęły sankcje na rosyjską ropę.

Na razie na 100 milionów baryłek

13.03.2026 nczas/usa-zdjely-sankcje-na-rosyjska-rope-na-razie-na-100-milionow-barylek

Specjalny przedstawiciel przywódcy Rosji Władimira Putina ds. inwestycji Kiriłł Dmitrijew oświadczył, że ogłoszone przez władze USA częściowe zwolnienie rosyjskiej ropy naftowej z nałożonych na nią sankcji będzie dotyczyć 100 mln baryłek.

„W obliczu narastającego kryzysu energetycznego dalsze złagodzenie ograniczeń dotyczących dostaw rosyjskiej energii wydaje się coraz bardziej nieuniknione, mimo oporu ze strony niektórych brukselskich biurokratów” – napisał Dmitrijew w poście opublikowanym w nocy z czwartku na piątek w aplikacji Telegram.

W czwartek Stany Zjednoczone ogłosiły 30-dniowe zwolnienie dla krajów chcących kupować rosyjską ropę i produkty ropopochodne objęte sankcjami, załadowane na tankowce przed 12 marca. Minister finansów (skarbu) Scott Bessent wyjaśnił, że jest to krok mający na celu ustabilizowanie światowych rynków energii, które rozchwiały się po rozpoczęciu amerykańsko-izraelskich ataków na Iran.

Fake newsy zachodniej propagandy. [Chodzi o bezczelne kłamstwa]

Opublikowany przez

Fake newsy zachodniej propagandy

13.03.2026 Adam Wielomski nczas/fake-newsy-zachodniej-propagandy

Wraz z rozpoczętą przez Państwo Izraela i Stany Zjednoczone wojną napastniczą przeciw Iranowi w dniu 28 lutego 2026 roku, naszą przestrzeń informacyjną zaczęły zalewać fake-newsy i dezinformacje masowo produkowane i powielane przez mass-media. Tekst ten piszę ku przestrodze. Nie jesteśmy wszystkich kłamstw wykryć i sprawdzić, lecz wobec wielu można zachować zdrowy sceptycyzm, ponieważ powielane przez media treścią są absurdalne.

Już trzeciego dnia wojny z Iranem zdążyłem się dowiedzieć, że zabity przywódca irańskich szyitów Ali Chamenei w sumie ukradł i wyprowadził z Iranu na prywatne konta lub w formie zakupu różnych akcji czy nieruchomości w sumie 90 miliardów dolarów. Może przyjąłbym tylko z niedowierzaniem te liczby, lecz już następnego dnia, czyli czwartego dnia wojny, suma ukradzionych przez Chamenei’ego pieniędzy gwałtowanie wzrosła do 200 miliardów dolarów. Obydwie te kwoty są gigantyczne, szczególnie biorąc pod uwagę, że roczny budżet Iranu to ok. 100 do 130 miliardów dolarów. To tyle, co Chamenei pośmiertnie miał zachachmęcić przez jeden dzień.

Nie były to wszystkie „newsy” o Nieżyjącym, gdyż tego samego dnia „dowiedzieliśmy się”, że w czasie niedawnych protestów w Iranie siły porządkowe zamordowały 33 tysiące osób. Ciekawe kto i na podstawie czego te liczby wyliczył? Pytam zarówno o ukradzione kwoty, jak i liczbę rzekomo zabitych protestujących? Gdzie jest źródło tych danych? Jak dobrze poszukamy, to okaże się, że jedna gazeta przepisała od drugiej, po czym ta pierwsza cytowała na dowód jeszcze trzecią.

Ostrożność tę trzeba zawsze zachowywać, czytając media „wolnego świata”, gdyż media tutaj już dawno nie zajmują się informowaniem. Dziś zajmują się propagandą i urabianiem swoich odbiorców w kierunku przyjętym przez ich właścicieli. Wszyscy widzieliśmy to jak na dłoni w czasie Covida, gdy skala kłamstw powalała każdego, kto czytał kolejne informacje z odrobiną sceptycyzmu. To samo mieliśmy (i nadal mamy) w czasie wojny ukraińsko-rosyjskiej, gdzie wszystko od samego początku było propagandą. Jako przykład weźmy bardzo popularny mit, że Putin ogłosił, iż Specjalna Operacja Wojskowa potrwa „trzy dni”, po których Kijów zostanie zdobyty, a Ukraina się podda.

Obecnie piszę książkę o toczącym się na naszych oczach globalnym konflikcie i z tego powodu zacząłem szukać wypowiedzi rosyjskiego przywódcy o „trzech dniach” i jej nie znalazłem, poza mediami, które wciąż cytowały te słowa, nigdy nie podając miejsca i daty, kiedy padły. Zapytałem o źródło tej wypowiedzi AI. Ta odpowiedziała, że słowa te nigdy nie padły. Ani Putin, ani żaden z polityków rosyjskich nic takiego nie powiedzieli. Autorem tych słów w rzeczywistości był… amerykański gen. Mark Milley, który w dniu 5 lutego (dziewiętnaście dni przez rozpoczęciem konfliktu zbrojnego) powiedział w telewizji Fox News, że „Kijów upadnie w ciągu 72 godzin pełnoskalowej rosyjskiej inwazji, o ile taka nastąpi” (ang. Kyiv could fall within 72 hours if a full-scale Russian invasion of Ukraine takes place). 72 godziny to poszukiwane przez nas „trzy dni”.

Media amerykańskie cytowały tę wypowiedź, tworząc oczekiwanie, że wojna potrwa trzy dni. Skoro jednak wojna nie skończyła się w trzy dni i przeistoczyła się w trwającą miesiące, a potem lata, z narracją o „trzech dniach” trzeba było coś zrobić. Doszło do wielkiej medialnej manipulacji zachodnich mediów, zapewne centralnie kierowanej przez CIA. Gdy tylko Rosjanie cofnęli się spod Kijowa to wypowiedź gen Milley’a, że Specjalna Operacja Wojskowa potrwa „trzy dni”, przypisano Putinowi, aby go ośmieszyć.

Takich manipulacji była w tej wojnie niesamowita ilość. Media powtarzały, wyprodukowane zapewne przez ukraińskich specjalistów od propagandy, fake-newsy w rodzaju sensacji o „Cyganach co ukradli Ruskim czołg”, o „Pani Olenie, która strąciła rosyjski dron słoikiem z pomidorami” (tutaj były dwie wersje ze słoikiem ogórków albo pomidorów, aby w końcu „ustalić”, że chodziło o pomidory) i o Rosjanach walczących pod Bahmutem łopatami z braku karabinów i amunicji. Wedle tych samych mediów Putin zmarł w czasie tej wojny przynajmniej kilka razy (i za każdym razem zmartwychwstawał), ale o kolportowanie tych kłamstw nawet i tutaj oskarżono Rosję.

Zresztą, jeśli wierzyć zachodnim mediom, życie rosyjskiego prezydenta jest straszne. Cierpi bowiem na Parkinsona; nowotwory trzustki, przewodu pokarmowego, krwi, tarczycy i prostaty; schizofrenię; chorobę nerek; przepuklinę kręgosłupa; demencję i hemoroidy. Szczytem manipulacji było wmawianie opinii publicznej, że Rosjanie sami sobie zniszczyli gazociąg Nord Stream, co miało być elementem „wojny hybrydowej” Putina przeciwko Europie (podczas gdy Rosjanie mogli rurociąg po prostu zakręcić). Słowem, gdy Ukraińców ukazywano jako pełnych oddania i inteligencji bohaterskich obrońców swojej ojczyzny, to Rosjanie mieli być bandą głupków i imbecyli, setkami tysięcy wysyłanych na rzeź przez „dyktatora”.

Gdy piszę te słowa, wojna z Iranem trwa dopiero tydzień, lecz nie mam wątpliwości, że tego typu fake newsów będzie przybywać. Ci sami ludzie, którzy tworzyli je na temat pandemii, płynnie przerzucili się na pisanie ich o Rosji i Putinie. Zapewne dziś znów ci sami ludzie tworzą je o nieżyjącym Chamenei, o Iranie i o przywódcach tego zaatakowanego państwa. Ktoś spyta: a jaki jest właściwie sens wypisywania takich idiotyzmów? Odpowiedzi jest kilka.

Po pierwsze ludzi mobilizuje się łatwo przeciwko wrogowi, który wydaje się być kompletnym kretynem. Gdy wróg jest mądry i groźny, to nikt nie będzie chciał, aby jego państwo narażało się, zadzierając z nim. Ale gdy jest kretynem, to ludzi łatwo namówić, aby finansowali wojnę na Ukrainie lub z Iranem. Wystarczy jeszcze dać sto czołgów, dwadzieścia samolotów i dwadzieścia miliardów, aby tego głupkowatego wroga dobić. Po drugie, gdy będzie trzeba wysłać własnych żołnierzy w obronie Kijowa czy Tel-Avivu, to tworzy się miraż łatwego zwycięstwa nad głupkami, prawie bez strat. Kłamstwo ma sens.

Jak Rosja i Indie podchodzą do wojny z Iranem

Opublikowany przez

Jak Rosja i Indie podchodzą do wojny z Iranem

Pepe Escobar

Strategiczne partnerstwo między Rosją a Iranem – mimo że nie obejmuje porozumienia wojskowego – funkcjonuje na kilku powiązanych ze sobą płaszczyznach.

To część 2 dwuczęściowej analizy. Część 1 można przeczytać ;

Chiny: Planetarna obserwacja rakiet, przekazywanie informacji sojusznikom

Prezydent Putin wysłał przyjacielską wiadomość do ajatollaha Modżty Chameneiego, osobiście gratulując mu wyboru na stanowisko Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki Iranu.

Słowa są ważne (kursywa moja):

„W czasach, gdy Iran stoi w obliczu zbrojnej agresji, Pańskie wysiłki na tym wysokim stanowisku niewątpliwie będą wymagały wielkiej odwagi i poświęcenia. Jestem przekonany, że z honorem będzie Pan kontynuował dzieło swojego ojca i zjednoczy naród irański w obliczu ogromnego wyzwania”.

Po podkreśleniu zagranicznej „agresji” i ciągłości rządu, Putin jednoznacznie potwierdził strategiczne partnerstwo:

„Chciałbym potwierdzić nasze niezachwiane poparcie dla Teheranu i solidarność z naszymi irańskimi przyjaciółmi. Rosja była i pozostanie wiarygodnym partnerem Republiki Islamskiej”.

Pomysł polegał na tym, że zdesperowany prezydent Trump, czyli neo-kaligula, zadzwonił do Putina, prosząc go w zasadzie o mediację i przekonanie Iranu do zaakceptowania zawieszenia broni. Zamiast tego usłyszał uprzejmą recytację niewygodnych faktów dotyczących wojny z wyboru, którą syndykat Epsteina wytoczył Iranowi.

Trump zrzuca na karb swojego ulubionego wysłannika, Steve’a Witkoffa, wraz z wątłym Jaredem Kushnerem i klaunem od pompek, który nazywa siebie sekretarzem stanu ds. nieustannych wojen, jako tych, którzy rzekomo zmusili go do zbombardowania Iranu. To właśnie Witkoff, po rozmowie telefonicznej, twierdził, że Rosja oświadczyła, że ​​nie dzieli się informacjami wywiadowczymi z Iranem, co, jak twierdził, potwierdził asystent prezydenta ds. międzynarodowych Jurij Uszakow.

Bzdura. Uszakow nigdy czegoś takiego nie powiedział. Rosjanie na najwyższym szczeblu politycznym nie komentują kwestii wojskowych związanych ze strategicznymi partnerstwami z Iranem i Chinami.

A teraz fakty.

Rosyjski wywiad, irańska egzekucja i brak porozumienia wojskowego

Nie jest tajemnicą, że Moskwa podzieliła się z Teheranem informacjami wywiadowczymi – i danymi bojowymi – zebranymi na Ukrainie, które można określić mianem przemysłowych. Znaczna część zaawansowanej technologii zagłuszania i wywiadu satelitarnego, która prowadzi do seryjnego niszczenia radarów THAAD, radarów Patriot i wszelkich innych ultraciężkich stacjonarnych instalacji radarowych, pochodzi zarówno z Rosji, jak i Chin.

Nawet jeśli nie opublikowano nagrania rosyjskich systemów S-400 i Krasucha, które skutecznie przechwyciły amerykańskie rakiety – i prawdopodobnie nigdy nie zostaną opublikowane – faktem pozostaje, że rosyjscy technicy pomagają irańskim załogom w precyzyjnym dostrajaniu torów lotu rakiet i dronów w trakcie lotu.

Istnieje więc wyrafinowana, praktyczna współpraca chińskich i rosyjskich dostawców obrazów orbitalnych o wysokiej rozdzielczości i wsparcia celów, a także rojów tanich dronów wartych 20 000 dolarów.

Rosja dostarczyła Iranowi zmodernizowane, przetestowane w boju drony Geran-3 i Geran-5. To de facto rosyjskie Szahedy: śmiercionośne, niedrogie pociski manewrujące wyposażone w system przeciwzakłóceniowy za pomocą anteny kometowej i zdolne do osiągania prędkości 600 km/h. Są one teraz wszechobecne na polu bitwy.

A teraz czas na najbardziej pikantną część.

Niecały tydzień przed niszczycielskim atakiem „syndykatu Epsteina” na Teheran 28 lutego rosyjski wywiad przesłał Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej w pełni opracowany amerykański plan ataku – wraz z macierzami celów, platformami startowymi i harmonogramem.

Więc IRGC wiedziało dokładnie, czego się spodziewać.

Sześć tygodni wcześniej, w grudniu ubiegłego roku, Moskwa podpisała wartą 500 milionów euro umowę na dostawę broni z Iranem, obejmującą dostawę 500 wyrzutni przenośnych przeciwlotniczych zestawów rakietowych Verba i 2500 zaawansowanych pocisków rakietowych 9M336.

W zasadzie Rosja zapewnia Iranowi wywiad i obronę powietrzną. Chiny zaś dostarczają pociski przeciwokrętowe i satelitarny nadzór w czasie rzeczywistym.

Piękno tego wszystkiego polega na tym, że nie ma tu żadnego formalnego sojuszu trójstronnego. Ani traktatu wojskowego. Wszystko jest osadzone w ich wzajemnie powiązanych partnerstwach strategicznych.

Biorąc to wszystko pod uwagę, nie ma się co dziwić, że zdezorientowany syndykat Epsteina obwinia rosyjski i chiński wywiad za potwierdzone ataki, takie jak atak na stację łączności satelitarnej, będącą częścią izraelskiej jednostki łączności i obrony cybernetycznej wojska w pobliżu Beer Sheeba.

A nie wspomnieliśmy jeszcze o kolejnym, nieuniknionym kroku Rosji: zainstalowaniu w Iranie niezwykle potężnego systemu obrony powietrznej S-500 Prometeusz.

Jak zdobyć udziały w rynku bez wysiłku

Strategiczne partnerstwo między Rosją a Iranem – mimo że nie obejmuje porozumienia wojskowego – funkcjonuje na kilku powiązanych ze sobą płaszczyznach.

Jeśli chodzi o energetykę, Moskwa, działając na polecenie Putina, ocenia obecnie, co mogłoby ostatecznie doprowadzić do ostatecznego zapobiegawczego wstrzymania pozostałego eksportu do UE, tak aby można go było przekierować do Azji po coraz wyższych cenach.

Wreszcie UE zamierza stopniowo wycofywać rosyjski gaz: od końca kwietnia zostaną zakazane kontrakty krótkoterminowe, do końca roku całkowity zakaz obejmie LNG, a do 2027 r. zakaz obejmie gaz przesyłany rurociągami.

Znaczna część LNG jest już przekierowywana do Chin, Indii, Tajlandii i Filipin. Zgodnie z hasłem: „Podążaj za pieniędzmi”, tankowce LNG są przekierowywane w trakcie podróży z portów europejskich do Azji, gdzie mogą liczyć na wyższe ceny spot.

Każdy dzień, w którym Cieśnina Ormuz pozostaje zamknięta – a tak pozostanie – zapewnia Rosji dodatkowy udział w rynku, wszędzie, po wyższej cenie, bez zbędnego wysiłku.

Sekretarz irańskiej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Ali Larijani wyraził się jasno i wyraźnie w kilku językach, w tym po rosyjsku: jeśli chodzi o Ormuz, istnieją „otwarte możliwości dla wszystkich”, co oznacza partnerstwo z sojusznikami, Rosją i Chinami, ale jest to „ślepy zaułek dla podżegaczy wojennych”, co oznacza syndykat Epsteina i innych wrogich aktorów.

Rosja z pewnością nie potrzebuje otwartej Cieśniny Ormuz. Mimo to otrzymała przyzwolenie od Laridżaniego, potwierdzające ich partnerstwo.

Wojna „syndykatu Epsteina” z Iranem okazuje się niezwykle dochodowa dla rosyjskiego budżetu państwa – czego nie widziano od czasu gwałtownego wzrostu cen na początku 2022 roku. Z zamkniętą Cieśniną Ormuz i całkowitym wykluczeniem katarskiego LNG, rosyjska energia jest jedyną opcją: nie jest już surowcem objętym sankcjami. Można by rzec: wojna z Iranem zamienia rosyjską ropę i gaz w broń.

Czego Indie nauczą się ze swojej podwójnej zdrady

Z drugiej strony Indie są przypadkiem, który mógłby wysadzić w powietrze każdy gabinet psychoanalizy.

New Delhi będzie przewodniczyć BRICS w 2026 roku. Jest jednym z członków założycieli BRICS, a Iran jest pełnoprawnym członkiem BRICS. Wszyscy pierwotni członkowie BRICS potępili wojnę „syndykatu Epsteina” z Iranem: Brazylia, Rosja, Chiny i Republika Południowej Afryki. Indie czekały trzy dni, zanim w zasadzie stwierdziły, że Iran i Stany Zjednoczone powinny ze sobą „grzecznie” rozmawiać.

Podczas gdy premier Modi podpisywał umowy obronne z tą sektą śmierci z Azji Zachodniej – 40% jego eksportu broni trafia do Indii – partner BRICS został zbombardowany właśnie tą bronią.

Modi rzeczywiście przebywał w Izraelu, rozwodząc się nad „ojczyzną” (Indiami) i „ojczyzną” (Izraelem) zaledwie 48 godzin przed tym, jak „kult śmierci” w Azji Zachodniej i szerszy „syndykat Epsteina” rozpoczęły atak dekapitacyjny na Teheran.

W praktyce grupa Modiego postawiła umowy dotyczące broni – i obniżki ceł wprowadzone przez Trumpa – ponad prawem międzynarodowym.

I robi się jeszcze brudniej.

Indie nie mogły nawet wydać pro forma oświadczenia potępiającego amerykański atak torpedowy na irański okręt wojenny Iris Dena na wodach międzynarodowych – po tym, jak indyjska marynarka wojenna gościła Iris Dena w ramach ćwiczeń wojskowych. Potępili go wszyscy członkowie założyciele BRICS. Indie nie.

Kontrowersje trwają: Indie mogły nawet podać Amerykanom współrzędne Iris Deny, która była nieuzbrojona i zaproszona. A teraz, pod presją Ameryki, Sri Lanka odmawia wydania ciał Iranowi.

Ocena, jak głęboko zdrada Indii rozdarła BRICS, zajmie trochę czasu. W obecnej sytuacji BRICS jest w śpiączce.

Może jednak coś dobrego z tego wyniknie. A to dzięki bezgranicznej irańskiej finezji.

Subrahmanyam Jaishankar, minister spraw zagranicznych Indii, przeprowadził rozmowę telefoniczną z Abbasem Araghchim, ministrem spraw zagranicznych Iranu.

Araghchi poradził sobie z tym jak prawdziwy dżentelmen. Nie pouczał Indii ani nie wybuchał gniewem – co byłoby w amerykańskim stylu. Zachował powściągliwość, dając Indiom do zrozumienia, że ​​Iran jest w pełni świadomy, że Nowe Delhi znajduje się w bardzo trudnej sytuacji, i że Teheran interpretuje tę strategiczną niejednoznaczność jako raczej korzystną niż wrogą.

W praktyce Iran jest niemal sąsiadem Indii: południowe wybrzeże Makran leży naprzeciwko zachodniego wybrzeża Indii, po drugiej stronie Morza Arabskiego. Z portu Kandla w Gudżaracie do Czabaharu w Sistanie-Beludżystanie jest to zaledwie 550 mil morskich. Jest to korytarz morski, który przez wieki służył jako morski Jedwabny Szlak między dwiema cywilizacjami.

A teraz wszystko to powraca jako część Międzynarodowego Korytarza Transportowego Północ-Południe (INSTC), który łączy 3 państwa BRICS: Rosję, Iran i Indie, co jest tematem mojego filmu dokumentalnego „Złoty Korytarz”, który nakręciłem w Iranie w zeszłym roku.

Ponadto Iran jest najbliższym głównym źródłem ropy naftowej i LNG dla Indii.

Rosja daje teraz Indiom własną lekcję. Nowe Delhi będzie musiało za to słono zapłacić – na przykład za brak zniżek na energię – mimo że Moskwa jest gotowa potencjalnie zwiększyć udział Indii w imporcie rosyjskiej ropy naftowej nawet do 40%, co potwierdził wicepremier Rosji Aleksandr Nowak.

Nowe Delhi może nie brać pod uwagę ogromnych stawek wojny syndykatu Epsteina z Iranem.

Moskwa i Pekin działają jednak na zupełnie innym poziomie. Dążą do optymalnego rezultatu: wojny, której Imperium Chaosu nie może wygrać – i to za cenę, na którą nie może sobie pozwolić.

Wszystko jest gotowe. Rosja poinformowała Iran o tym, co miało nastąpić; Rosja i Chiny dostarczają kluczowe informacje wywiadowcze i prowadzą całodobowy nadzór satelitarny; a Decentralized Mosaic wykonuje większość pracy. Wyjątkowy „plan” ataku był od samego początku głęboko zagrożony.

Źródło: Jak Rosja i Indie podchodzą do wojny z Iranem

Już nawet Tysol: Niech Zełenski sięgnie po pieniądze oligarchów

Opublikowany przez

„Plan B” dla Ukrainy?

Niech Zełenski sięgnie

po pieniądze oligarchów

12.03.2026 tysol/plan-b-dla-ukrainy-niech-zelenski-siegnie-po-pieniadze-oligarchow

W obliczu blokady przez Węgry obiecanej pożyczki w wysokości 90 miliardów euro prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski wezwał Europę do znalezienia alternatywnego rozwiązania. A może tak sięgnąłby po majątki ukraińskich oligarchów? [A może wreszcie i ze swojej kieszeni by coś dodał? MD]

PKB Ukrainy systematycznie rośnie mimo trwających działań wojennych, a oligarchowie coraz aktywniej inwestują, również w Polsce. Ich łączny stan posiadania w 2023 roku wynosił 12,2 bln dolarów. Szóstka najbogatszych ukraińskich oligarchów-miliarderów, włączając w to grono Kołomojskiego, miała w 2022 roku łącznie 10,8 mld dolarów, a rok później – już 12,6 mld dolarów. Odpowiednio opodatkowani znacząco wzmocniliby siły zbrojne Ukrainy, w przeciwieństwie do zwykłych Ukraińców, z których ponad połowa żyje na granicy przetrwania.

Pomoc płynie do oligarchów

Znaczna część zagranicznej pomocy, w różny sposób, płynie do ukraińskich oligarchów. Sprzyjają temu nie tylko powszechne na Ukrainie mechanizmy korupcyjne, ale również polityka Unii Europejskiej. W kontekście unijnych dopłat i pomocy dla ukraińskiego rolnictwa, wielokrotnie zwracano uwagę, że ich beneficjentami mogą być duże agro-holdingi, często powiązane ze strukturami oligarchicznymi.

Wbrew temu, co próbuje wmówić oficjalna narracja, ani Komisja Europejska, ani rząd Polski nie kontrolują, na co przeznaczana jest pomoc dla Ukrainy i dla kogo w rzeczywistości trafia. Nie wypracowano też żadnych skutecznych mechanizmów ochronnych przed korupcją i nielegalnym przejmowaniem funduszy przez ukraińskich krezusów czy urzędników. Sprawia to, że ukraińska kasa staje się workiem bez dna – niezależnie od tego, ile pieniędzy w nią włożymy, tyle pochłonie i ciągle jeszcze będzie mało.

Oligarchowie nie są zainteresowani obroną kraju

Mimo że wielu z oligarchów poniosło spore straty wskutek zajęcia przez Rosjan terenów Donbasu, to i tak niespecjalnie są oni zainteresowani obroną kraju. Część z nich zaangażowała się wprawdzie w pomoc humanitarną, ale to Polacy, a nie oni składali się na drony Bayraktar dla Ukrainy, karetki pogotowia, generatory prądu itd.

Ciężar finansowy wojny spoczywa na zagranicy

Stworzyło to sytuację, w której finansowy ciężar wojny na Ukrainie spoczął na zagranicy. Polacy przekazywali sprzęt wojskowy. Wartość sprzętu wojskowego przekazanego przez Polskę Ukrainie do 2024 roku szacowana jest na ponad 3 miliardy euro (ponad 13-14 mld zł). Objął on m.in. 318 czołgów (T-72, PT-91) oraz 586 pojazdów opancerzonych. Polska jest w ścisłej czołówce darczyńców, przekazując łącznie ponad tysiąc sztuk ciężkiego sprzętu.

W pomoc wojskową zaangażowały się również inne kraje. Według niemieckiego ośrodka badawczego Kiel Institute, od początku 2022 do końca 2024 r. USA przekazały Ukrainie 69 mld dolarów pomocy wojskowej. Łącznie sojusznicy przekazali dotychczas na rzecz Ukrainy broń i sprzęt wojskowy o wartości ponad 100 mld dolarów.

Oligarchowie skoncentrowali się jedynie na uzupełnianiu braków w wyposażeniu indywidualnym, logistyce i lekkim sprzęcie pancernym.

„Plan B” dla Ukrainy

Wydaje się zatem zasadne, aby Zełenski nie domagał się już kolejnych transz pomocy od Unii Europejskiej, czy Polski, ale postawił na oligarchów. Warto zauważyć nie tylko to, że mają oni majątki, których część można by spieniężyć na potrzeby wojska, ale i potężną zdolność kredytową. Problem w tym, że duża część z nich chce na wojnie zarabiać, a nie poświęcać się dla ojczyzny. W zasadzie cały ukraiński system państwowy został tak ustawiony, aby można było jak najwięcej „skręcić” na boku. Stąd zresztą dokonana przez Wołodymyra Zełenskiego próba likwidacji niezależności NABU, ukraińskiej służby antykorupcyjnej.

Naprawdę trudno dziwić się Viktorowi Orbanowi, że wetuje unijną pomoc dla Ukrainy.

Dziwić należy się krajom, w tym Polsce, które w sposób bezrefleksyjny przekazują Ukrainie fundusze zupełnie nie kontrolując, na co są przeznaczane.

Furie epickie i psychiatryczne

Opublikowany przez

Furie epickie i psychiatryczne

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!”  •  12 marca 2026 micha

W trakcie rokowań bezcenny Izrael, a na jego poduszczeniem – również Nasz Najważniejszy Sojusznik, czyli Stany Zjednoczone, napadły na Iran. W Iranie rządzili ajatollahowie, po tym, jak w roku 1978 wybuchł tam bunt przeciwko szachowi Rezie Pahlaviemu. Ówczesna policja polityczna szacha nie żartowała z buntownikami – ale sam szach w pewnym momencie uznał, że dostał mata. Tak w każdym razie powiedział wysłannikowi francuskiego prezydenta Pompidou, hrabiemu Alexandrowi de Marenches, który przybył do Teheranu, żeby się zorientować, co z tym całym szachem. Ale kiedy usłyszał od przybitego szacha, że już nie będzie zabijał „własnego ludu”, szef francuskiego wywiadu wrócił do Paryża i zameldował prezydentowi Pompidou, że szach już jest passe. W tej sytuacji nie było rady;. z Paryża wystartował do Teheranu samolot z ajatollachem Chomeinim na pokładzie, a po jego przybyciu do Teheranu, szach wyemigrował do Egiptu, gdzie w drodze wyjątku przyjął go ówczesny tamtejszy tyran Anwar Sadat i wiceprezydent Hosni Mubarak.

Wprawdzie w 1979 roku Mubarak, który po zamachu na Anwara Sadata, został prezydentem Egiptu, przystąpił do I wojny w Zatoce Perskiej przeciwko Irakowi, ale niewiele mu to pomogło, bo – jako tyran – w roku 2011 został obalony w następstwie „jaśminowej rewolucji”, którą zapoczątkował francuski wywiad w Tunezji po „szczycie” w Deauville w roku 2010, podczas którego Nasza Złota Pani z Berlina, po długim molestowaniu zgodziła się, by Francja zaczęła budować sobie wymarzone kieszonkowe imperium w basenie Morza Śródziemnego. Te „jaśminowe rewolucje” doprowadziły do obalenia nie tylko tunezyjskiego i egipskiego, ale również – libijskiego tyrana w osobie Muammara Kadafiego. Amerykański prezydent Obama miał nadzieję, że siłą inercji demokracja zwycięży również w Syrii, ale to się nie udało, bo nie powstała koalicja ze Stanami Zjednoczonymi na czele, która mogłaby również z syryjskiego tyrana zrobić marmoladę. Prezydent Obama powziął podejrzenie, że stało się tak na skutek intryg zimnego ruskiego czekisty Putina, do którego powziął śmiertelną urazę i w związku z tym zresetował swój poprzedni reset w stosunkach amerykańsko-rosyjskich z 17 września 2009 roku, wykładając 5 mld dolarów na zorganizowanie „Majdanu” na Ukrainie – od czego zaczęła się trwająca do dzisiaj wojna Rosji z Ukrainą.

Wracając do złowrogiego Iranu, to początkowo jego spacyfikowanie zostało zlecone przez państwa miłujące pokój – irackiemu tyranowi Saddamowi Husejnowi. Wojna trwała 8 lat – do roku 1988, Zginęło milion ludzi, straty oszacowano na 400 mld dolarów – ale złowrogi Iran przetrwał. Na domiar złego, Saddam Husajn, któremu nikt nie chciał wypłacić wynagrodzenia za podjęcie się tego zlecenia, sam sobie wypłacił wynagrodzenie, zajmując Kuwejt. Kraje miłujące pokój nie mogły tolerować takiej samowolki i tak oto wybuchła pierwsza wojna w Zatoce Perskiej, w następstwie której kraje niemiłujące pokój zrobiły z Iraku marmoladę, ale sam Saddam na tym etapie się uchował. Niestety zaczął się odgrażać, że w transakcjach eksportu ropy odejdzie od dolara, na rzecz japońskiego jena, albo europejskiego euro.

Takiej myślozbrodni nie można było puścić płazem, w związku z czym wybuchła następna wojna w Zatoce, wskutek której złowrogi Irak został zajęty, a Saddama Husajna tamtejszy niezawisły sąd w procesie norymberskim skazał na śmierć i powiesił.

Tymczasem złowrogi Iran pod kierownictwem ajatollahów się zbroił i nawet dopuścił sobie do głowy, że skoro bezcenny Izrael zaopatrzył się w broń jądrową, to i on też by mógł. Takie zuchwalstwo nie wywołało jeszcze „epickiej furii”, ale wzbudziło wśród krajów miłujących pokój zgorszenie tym większe, że w następstwie tych wszystkich wydarzeń bezcenny Izrael uznał, że oto nadszedł czas, by spełniła się obietnica złożona przez [ich.. md] Stwórcę Wszechświata, że „wielkiemu narodowi” żydowskiemu odda w arendę obszar „od wielkiej rzeki egipskiej do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat”. W tak zwanym międzyczasie bowiem wszystkie państwa lezące na tym obszarze zostały politycznie obezwładnione, więc w zasadzie nic nie stało na przeszkodzie, by przejść do etapu następnego, to znaczy – do utworzenia Wielkiego Izraela tym bardziej, że premier rządu jedności narodowej bezcennego Izraela Beniamin Netanjahu oznajmił, że „czuje się związany” tą ideą. Niestety złowrogi Iran sypał piasek w szprychy rozpędzonego parowozu dziejów – i to był problem.

Ale co robi dobry Stwórca Wszechświata? Dobry Stwórca Wszechświata poraził był priapizmem rozmaite wpływowe osobistości w krajach miłujących pokój, co stworzyło agentowi izraelskiego Mosadu, niejakiemu Epsteinowi okazję, by na wszystkich pozbierać kompromaty w postaci nagrań, jak to bzykają się z panienkami. Jeden z bzykających został właśnie prezydentem Stanów Zjednoczonych, więc premier rządu jedności narodowej bezcennego Izraela najwyraźniej uznał, że czas uderzyć w czynów stal, zmłotował prezydenta Trumpa, by wydał lotniskowcom stosowne rozkazy. Gwoli uśpienia czujności ajatollahów Amerykanie podjęli z nimi rokowania, żeby zrezygnowali z broni jądrowej i programu rakietowego – bo kto to widział, żeby jakiś parszywy kraik zbroił się przeciwko bezcennemu Izraelowi?

I kiedy ajatollahowie namawiali się, co z tym fantem zrobić, nagłe i niespodziewane uderzenie amerykańsko-izraelskie, podobne do japońskiego uderzenia na Pearl Harbor, wielu z nich przyprawiło o natychmiastowy, zasłużony zgon. W bezcennym Izraelu i w diasporze popularność Beniamina Netanjahu sięgnęła wyżyn, na jakie wzbił się Adolf Hitler po pokonaniu Francji, w związku z czym pojawiły się fałszywe pogłoski, że Chabad Lubawicz rozważa mianowanie go Mesjaszem, na którego Żydowie tak długo już czekają – ale dopiero po ostatecznym rozwiązaniu kwestii irańskiej.

Problem w tym, że nie bardzo wiadomo jak tę kwestię ostatecznie rozwiązać, bo Ameryka wprawdzie każdego potrafi zastrzelić na tej samej zasadzie, jak Feliks Dzierżyński każdego mógł aresztować – ale z przekształcaniem złowrogich państw w państwa miłujące pokój, to znaczy – bezcenny Izrael – wychodzi jej trochę gorzej. Po raz drugi CIA wyciągnęła z naftaliny Cyrusa Rezę Pahlaviego – ale czy złowrogi naród irański uzna go za swoją ukochaną duszeńkę? Takie wrażenie można by odnieść obserwując reakcję irańskiej diaspory, którą już w drugim, a nawet trzecim pokoleniu tworzą dawni sympatycy szacha – ale czy złowrogi naród irański tak łatwo zapomni o przyczynach dla których w swoim czasie z taką determinacją obalał szacha?

Na domiar złego Beniamin Netanjahu, próbując zachęcić Irańczyków do buntu, przemawiał do nich po hebrajsku, najwyraźniej uważając, że wszyscy oni ten język rozumieją, a jeśli nawet nie – to się go nauczą, podobnie jak separatyści w Donbasie mieli nauczyć się ukraińskiego. Na razie jednak nikt sobie nie łamie nad tym głowy i kraje miłujące pokój prowadzą przeciwko Iranowi „radosną wojnę”, którą w celu zbudowania swego imperium prowadziła Trzecia Rzesza – co podkreślał ówczesny niemiecki komentator, nieubłaganym palcem wytykając Anglikom, że oni swoje zbudowali oszustwem i podstępem.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.