Archiwum autora: Mirosław Dakowski

Sabotaż globalnej infrastruktury energetycznej ma na celu zagłodzenie miliardów ludzi

Opublikowany przez

Edward7 gloria.tv

Na podst.: Mike Adams naturalnews/sabotage-global-energy-infrastructure-intended-starve-billions

Sabotaż globalnej infrastruktury energetycznej ma na celu zagłodzenie miliardów ludzi na śmierć

Od 1 marca na całym świecie zapaliło się 11 rafinerii paliw… walka z rolnikami za pomocą dronów termicznych…

Mike Adams

To nie jest przypadek


Obserwuję, jak świat rozpada się w czasie rzeczywistym. Od pustych dystrybutorów oleju napędowego w Sydney po rozpaczliwe kolejki po benzynę w Manili, kształtuje się przerażająca nowa rzeczywistość. To nie chwilowe załamanie podaży ani wahania rynku. Jesteśmy świadkami pierwszych, celowych wstrząsów globalnego załamania energetycznego – zaplanowanego kryzysu, którego celem jest zburzenie fundamentów współczesnej obfitości i wepchnięcie ludzkości w stan kontrolowanego niedoboru. [1]

Jak dokumentowałem przez lata, schematy te są niepodważalne. Obecna fala eksplozji rafinerii, pożarów zakładów nawozowych i potwierdzone zniszczenie kluczowej infrastruktury skroplonego gazu ziemnego to nie seria nieszczęśliwych wypadków. To skoordynowany, globalny wysiłek, wykorzystujący taktykę sabotażu, mającą naśladować wypadki i sparaliżować systemy podtrzymujące ludzkie życie. [2] To celowy akt wojny, nie przeciwko narodowi, ale przeciwko samej ludzkości.

Schemat globalnego sabotażu energetycznego
Aby zrozumieć teraźniejszość, musimy spojrzeć wstecz, w niedawną przeszłość. Era COVID-19 nie była jedynie operacją z użyciem broni biologicznej i psychologii; była próbą przed dzisiejszym, sztucznie wykreowanym chaosem. Podczas pandemii byliśmy świadkami strategicznego zamykania zakładów przetwórstwa żywności, wystawiając na próbę tolerancję społeczeństwa na zakłócenia. Ten sam schemat działania jest obecnie realizowany przeciwko globalnej sieci energetycznej z przerażającą precyzją. [3]

Obecny sabotaż jest zjawiskiem globalnym. Jak donoszono, w ostatnich latach spalono, uszkodzono lub zniszczono ponad 100 obiektów spożywczych i rolniczych, a schemat ten rozprzestrzenił się na infrastrukturę energetyczną. [4] Od rafinerii w Hajfie po kompleks Ras Laffan LNG w Katarze, cele nie są przypadkowe. Są to wąskie gardła współczesnej cywilizacji. Książka Shadow Grid: The Hidden War on Global Energy obnaża, jak energia, siła napędowa naszego świata, została wykorzystana przez elity geopolityczne do kontrolowania populacji i gromadzenia władzy. [5] Nie są to akty wojny w tradycyjnym sensie, ale sabotaż w stylu sił specjalnych, zaprojektowany tak, aby wyglądały na wypadki, a jednocześnie osiągały strategiczne spustoszenie.

Prawdziwy cel: celowy niedobór i depopulacja
Jednoczesne oddziaływanie otwartej wojny i tajnego sabotażu ma jeden jasny cel: zniszczenie światowego potencjału węglowodorów. Dlaczego? Ponieważ energia jest fundamentem wszystkiego. Jest warunkiem koniecznym dla współczesnego rolnictwa, transportu, produkcji i handlu. Jak ostrzega książka „ Kruche fundamenty: Zabezpieczanie filarów nowoczesnej cywilizacji” , nasza zależność od scentralizowanych, złożonych systemów jest naszą największą słabością. [6] Zniszczenie fundamentów energetycznych bezpośrednio prowadzi do głodu, ubóstwa i upadku społeczeństwa.

Nie chodzi o eksterminację wszystkich. Strategia globalistów to strategia kontrolowanego „szczypania”. Jej celem jest wybicie miliardów, aby „rozwiązać” obciążenia ekonomiczne i społeczne – a konkretnie wielo-bilionowe zobowiązania socjalne, które rządy postrzegają jako nie do utrzymania. Jak stwierdziłem w wywiadzie z 2022 roku, globalne elity widzą te zobowiązania finansowe i mają proste, ludobójcze rozwiązanie: oczyścić bilanse poprzez wyeliminowanie osób, którym zalegają z płatnościami. [7] Zniszczenie produkcji nawozów jest kluczowym wektorem tego planu. Proces Habera-Boscha, który syntetyzuje amoniak do produkcji nawozów, jest bezpośrednio odpowiedzialny za wyżywienie połowy światowej populacji. Sabotowanie surowca gazu ziemnego dla tego procesu jest bezpośrednim atakiem na globalne zaopatrzenie w żywność. [8]

Podążaj za zachętami: Dlaczego rządy chcą, żebyś był zależny
Musimy podążać za bodźcami finansowymi, aby dostrzec zimną, wyrachowaną logikę stojącą za tą wojną. Programy takie jak powszechny dochód podstawowy (UBI), często reklamowane jako polityka postępowa, tworzą przewrotną zachętę. Rząd, który obiecuje każdemu obywatelowi dochód podstawowy, ma bezpośredni motyw finansowy, by mieć mniej obywateli. Każda osoba usunięta z listy UBI to trwałe zmniejszenie zobowiązań państwa. [9]

Co więcej, rozwój sztucznej inteligencji i robotyki sprawia, że ​​praca ludzka staje się w oczach klasy rządzącej zbędna. W wywiadzie omawiałem, jak postaci takie jak Yuval Noah Harari argumentują, że technologia może zastąpić ludzkich pracowników, czyniąc ogromne rzesze ludzkości „bezużytecznymi”. [10] Z tej perspektywy życie ludzkie nie jest już atutem, lecz obciążeniem (dla elity) – pochłania zasoby („matki ziemi”). Po co karmić, zapewniać dach nad głową i opiekę miliardom ludzi, skoro pracę mogą wykonywać maszyny napędzane sztuczną inteligencją? Ta mentalność uzasadnia program depopulacji.

To również wyjaśnia, dlaczego prawdziwe przełomy w dziedzinie długowieczności i naturalnego zdrowia są tłumione. Technologie i protokoły, które mogłyby pozwolić masom żyć dłużej i zdrowiej, jedynie pogłębiłyby „problem” „zbyt wielu ludzi” dla elity . Takie przełomy są zatem zarezerwowane dla elit, które postrzegają siebie jako godnych spadkobierców wyludnionej planety. Masy są uważane za zbędne.

Etapy upadku już się rozpoczęły
Nie czekamy na załamanie; jesteśmy na jego wczesnym etapie. Pierwszym etapem jest widoczny sabotaż, którego jesteśmy świadkami już dziś, gdzie większość społeczeństwa pozostaje nieświadoma lub lekceważy go, obwiniając „konflikt geopolityczny” lub „siły rynkowe”. Główne media posłusznie podają tę przykrywkę. [2]

Etap drugi – powszechne obawy opinii publicznej dotyczące ostrych niedoborów, hiperinflacji i uświadomienia sobie, że system jest zepsuty – jest nieuchronny. Biorąc pod uwagę trajektorię cen paliw i żywności, ten etap prawdopodobnie nastąpi w Ameryce Północnej za kilka tygodni. Widzieliśmy już zapowiedzi panicznych zakupów i rządowych dyskusji o racjonowaniu w niektórych ograniczonych obszarach. [11]

Trzecim etapem jest powszechna panika i akceptacja nowej, trwałej rzeczywistości. To wtedy ludzie zdają sobie sprawę, że obfitość XX wieku odeszła w zapomnienie, zastąpiona kontrolowanym spadkiem poziomu życia, mobilności i wolności osobistej, ” , kruche systemy podtrzymujące naszą cywilizację zawodzą w skoordynowany sposób. [12] Zaprojektowany niedobór energii jest czynnikiem wyzwalającym ten ostateczny upadek.

Dlaczego wiedza i przygotowanie są Twoją jedyną obroną
Korporacyjne media głównego nurtu nigdy nie powiedzą ci tej prawdy. Są współwinne tej historii, działając jako ramię propagandowe dla samych instytucji, które stoją za tym upadkiem. [13] Twoje przetrwanie zależy od odrzucenia ich narracji i poszukiwania wiedzy w zdecentralizowanych, nieocenzurowanych źródłach.

Samowystarczalność nie jest już hobbystycznym zajęciem; to jedyna realna droga do przetrwania sztucznie wywołanej burzy. Oznacza to zapewnienie sobie własnego pożywienia, wody, energii i komunikacji poza kruchymi, scentralizowanymi sieciami. Jak od lat namawiam, posiadanie gospodarstwa rolnego, gromadzenie namacalnych aktywów, takich jak złoto i srebro, oraz wycofanie majątku z systemu bankowego to kluczowe kroki. [14]

Moje przekonanie, ukształtowane przez dziesięciolecia badań, jest takie: ci, którzy dostrzegają ten schemat i działają teraz, aby zbudować samowystarczalność, przetrwają to, co nadchodzi, nawet jeśli miliardy nie przetrwają. System, na którym nauczono cię polegać, pragną twojej śmierci, ponieważ jesteś obciążeniem finansowym ( zasobów pachamamy/matki ziemi). [16] Twoją jedyną obroną jest rezygnacja z tego systemu w jak największym stopniu. Wiedza, przygotowanie i społeczność podobnie myślących osób to twoje koła ratunkowe. Czas biernej obserwacji minął. Wojna z ludzkością się rozpoczęła, a twoje przetrwanie zależy od jej rozpoznania i walki z nią wszelkimi dostępnymi zasobami… The Sabotage of Global Energy Infrastructure is …

Od 1 marca na całym świecie zapaliło się 11 rafinerii paliw – jakie to wygodne dla agendy klimatycznej


W ciągu około siedmiu tygodni od 28 lutego 2026 r. w wielu krajach doszło do licznych poważnych pożarów i eksplozji w rafineriach paliw i zakładach energetycznych.
Krytyczne infrastruktury energetyczne na całym świecie stają w płomieniach. Dzieje się to codziennie, zarówno na obszarach objętych wojną, jak i w krajach, w których oficjalnie nie obowiązuje stan wojny. Niniejszy artykuł koncentruje się na incydentach niemilitarnych.

Kluczowe incydenty (niemilitarne)

1 marca 2026 r. – Ekwador: W największej rafinerii ropy naftowej w kraju wybuchł poważny pożar. Dokładne informacje na temat przyczyn pożaru są nadal ograniczone w publicznych raportach.
17 marca 2026 r. – Rafineria Olmeca (Dos Bocas), Tabasco, Meksyk : W najnowszej rafinerii w Meksyku (należącej do PEMEX) doszło do pożaru. Był to drugi incydent w tym miejscu w krótkim odstępie czasu.
Kolejny pożar 9 kwietnia miał miejsce w magazynie koksu naftowego; nie odnotowano żadnych ofiar.
23 marca 2026 r., Valero, Teksas, USA : Eksplozja podpaliła rafinerię ropy naftowej w Port Arthur w Teksasie. Rafineria Valero jest jedną z największych rafinerii w Stanach Zjednoczonych.
14 kwietnia 2026 r. – Elektrownia cieplna Vedanta, Sakti, Chhattisgarh, Indie : W wyniku eksplozji kotła w tej elektrowni węglowej zginęło 19 osób, a kilka zostało rannych podczas rutynowej pracy.
15-16 kwietnia 2026 r. – Geelong, Wiktoria, Australia: W rafinerii Geelong należącej do Viva Energy – jednej z dwóch działających rafinerii ropy naftowej w Australii – wybuchł duży pożar. Rafineria dostarcza około 10% paliwa do Australii, co spowodowało tymczasowe problemy z dostawami i konieczność importu w celu zrównoważenia strat. Przedstawiciele władz określili to zdarzenie jako „bezprecedensowe”.
16-17 kwietnia 2026 r. – Haripur, Chajber Pasztunchwa, Pakistan: Gazociąg Sui Northern w strefie przemysłowej Hattar pękł i zapalił się, wywołując potężny pożar, który strawił pobliskie dzielnice mieszkalne.
18 kwietnia 2026 r. – Rafineria BP Cherry Point, Blaine, stan Waszyngton: Trzy osoby zostały ranne w incydencie, do którego doszło w sobotę w rafinerii BP Cherry Point w Blaine, poinformowali przedstawiciele firmy.
20 kwietnia 2026 r. – Pachpadra, Balotra, Radżastan, Indie: W pobliżu instalacji destylacji ropy naftowej w nowym kompleksie HPCL Rajasthan Refinery Ltd (HRRL), projekcie rafineryjno-petrochemicznym o wartości 9,5 miliarda dolarów, wybuchł poważny pożar. Trwa dochodzenie w sprawie przyczyn technicznych lub operacyjnych.
20 kwietnia 2026 r. – Bukareszt, Rumunia: W elektrociepłowni CET Vest (kluczowym obiekcie ciepłowniczym dla miasta) doszło do potężnej eksplozji, w której uczestniczyły transformatory elektryczne zawierające 30–40 ton oleju izolacyjnego.
20-21 kwietnia 2026 r. – Homalin, region Sagaing, Mjanma: Potężna eksplozja w porcie rzecznym nad rzeką Chindwin wywołała pożar, który strawił ponad 10 tankowców z paliwem.
21 kwietnia 2026 r. – Etoile, Teksas, USA: Eksplozja na odwiercie gazu ziemnego/ropy naftowej w Teksasie wywołała duży pożar, który był widoczny z odległości wielu kilometrów i doprowadził do ewakuacji niektórych osób.
Wpływy
Wydarzenia te ożywiły dyskusje w Internecie na temat potencjalnych zagrożeń dla globalnej infrastruktury energetycznej, zwłaszcza w obliczu szerszych napięć geopolitycznych i napięć na rynku energii.
Pożary rosyjskich rafinerii, które miały miejsce w tym samym okresie (np. w Nowokujbyszewsku, Syzraniu, Tuapse) były wyraźnie powiązane z atakami dronów i zostały tutaj pominięte ze względu na skupienie się na przypadkach niezwiązanych z wojskiem.

Wpływ jest różny
Australia zmaga się z krótkoterminowymi problemami z dostawami paliwa; Indie opóźniły otwarcie nowej, dużej rafinerii; w Pakistanie zginęło wielu cywilów; w Rumunii wystąpiły tymczasowe zakłócenia w dostawach ogrzewania; pożar w porcie w Mjanmie wpłynął na logistykę dostaw paliwa. Do szerszych skutków zalicza się ewakuacje lokalne, obawy dotyczące jakości powietrza spowodowanej dymem oraz apele o wzmożone kontrole bezpieczeństwa w przestarzałych lub przeciążonych obiektach.

Geelong oil refinery up in flames joins 10 others across the world including the US

==========================================================

AP: Wybuch na odwiercie [gazu ziemnego/ropy] wywołuje duży pożar i ewakuację w Teksasie [Etoile]
Reuters: Ugaszono pożar w indyjskiej rafinerii w Radżastanie o wartości 8,5 miliarda dolarów
Świt: 8 osób zginęło, 11 zostało rannych w wyniku pożaru linii dostarczającej gaz w Haripur w prowincji KP
ABC News Australia: Co wiemy o „bezprecedensowym” pożarze rafinerii w Geelong
Inżynier chemik: Nikt nie ucierpiał w wyniku drugiego pożaru w ciągu dwóch miesięcy w najnowszej rafinerii w Meksyku
Zagrożenie: Liczba ofiar śmiertelnych eksplozji w elektrowni w Chhattisgarh wzrosła do 19, rozpoczyna się śledztwo
NewsVoice: Eksplozja Våldsam w rafinerii Valero w Teksasie
Cascadia Daily: Aktualizacja: Incydent w rafinerii BP badany przez państwowe agencje pracy i lotnictwa
KOMO News: 3 osoby ranne w incydencie w rafinerii BP Cherry Point w hrabstwie Whatcom
Komentarz: Zaniepokojony Obywatel, 20 kwietnia 2026 r.
Komentarz: Gerry Nolan, The Islander, 21 kwietnia 2026 r.

Udostępnij wszędzie! 11 fuel refineries catch fire across the world …

WALKA Z ROLNICTWEM – KARTEL SZCZEPIONKOWY BILLA GATESA POLUJE NA ROLNIKÓW WE FRANCJI ZA POMOCĄ DRONÓW TERMICZNYCH!

Francuskie niebo jest pełne dronów monitorujących, które wyszukują „nieposłuszne” bydło… bo dzielni farmerzy ODWAŻYLI SIĘ odrzucić popierane przez Gatesa nakazy szczepień. Naloty policyjne w środku nocy. Stada osaczone. Przymusowe zastrzyki pod groźbą broni. To nie jest zdrowie publiczne. To wojna biologiczna na twoim talerzu. Oni nie tylko szczepią zwierzęta — oni zatruwają łańcuch pokarmowy, tworzą zależność i miażdżą każdego, kto staje na drodze do całkowitej kontroli nad tym, co trafi na twój stół.

Niezależne gospodarstwa? Celowane. Stada ekologiczne? Naznaczone do zniszczenia. Rolnicy, którzy mówią NIE? Traktowani jak terroryści. Podczas gdy główny nurt wiwatuje na „bezpieczeństwo żywności”, prawdziwy cel jest jasny jak kryształ: osłabić populację, kontrolować dostawy i upewnić się, że każdy kęs będzie zawierał ich eksperymentalny koktajl. Machina globalistów nie zatrzymuje się już na ludziach. Teraz idą po zwierzęta gospodarskie… a co za tym idzie, po CIEBIE. Ale opór NArasta. W cieniu tego szaleństwa prawdziwi wojownicy budują niezniszczalne alternatywy — zdecentralizowane, przejrzyste i poza ich zasięgiem. x.com/SternDrewCrypto/status/2047011024382111783

Dodatki paszowe redukujące emisję metanu u bydła dają „wołowinę Frankenstein”
SÃO PAULO, 22 kwietnia 2026 r. /PRNewswire/ — Minerva Foods, globalna firma spożywcza i czołowy eksporter wołowiny w Ameryce Południowej, oraz Rumin8, australijska firma zajmująca się technologiami klimatycznymi, opracowująca dodatki paszowe mające na celu redukcję emisji metanu przez zwierzęta gospodarskie, ogłosiły dziś wyniki badania wykazującego znaczną redukcję emisji metanu przez bydło oraz poprawę efektywności paszy.

Bajka o nadmiarze metanu (i dwutlenku węgla) szkodzącym środowisku była dla Zielonych taranem przeciwko wypasaniu bydła na pastwiskach i emisji metanu. Liczne badania wykazały, że metan nie jest szkodliwy dla klimatu, ludzkości ani niczego innego. Cała kampania ONZ dotycząca zanieczyszczenia dwutlenkiem węgla i metanem napędzała rozwój potężnego przemysłu zwanego odnawialnymi źródłami energii. Międzynarodowe firmy farmaceutyczne, rządy i giganci spożywczy nie chcą zaakceptować faktu, że tysiące lat naturalnego rozwoju układu pokarmowego przeżuwaczy nie mogą zostać zmienione bez powodowania problemów zdrowotnych u zwierząt lub u konsumentów spożywających mięso nasączone chemikaliami.

Z powodu propagandy opartej na strachu, kierowanej pod adresem przemysłu bydlęcego w czasie „kryzysu klimatycznego”, rolnicy zdają się być ostatnio zmuszeni do zwrócenia uwagi na to stosunkowo niewielkie źródło produkcji metanu. Rolnicy muszą podawać środki chemiczne, które zakłócają normalne procesy trawienne, wytwarzając metan u bydła, w postaci dodatku paszowego Bovaer-10 lub szczepionki Rumin8. Przemysł ten zapomniał o tym, że spożywamy takie zwierzęta, a optymalny stan metaboliczny zwierząt jest dla nas niezbędny dla zdrowia po spożyciu.

Wyobraź sobie, że przez ostatnie 80 lat, wraz z pojawieniem się rolnictwa przemysłowego, nagle przeszliśmy na dietę złożoną z przetworzonej żywności i głównie martwej trawy – to odpowiednik przejścia od całodziennego jedzenia w domu do życia wyłącznie na fast foodach dla bydła. Co więcej, jesteśmy ograniczeni do zamkniętej przestrzeni z setkami innych krów. Dokładnie to samo dzieje się we współczesnych fermach tuczu w okresie „tuczu”, gdzie dieta bydła ulega drastycznej zmianie i zawiera do 80% zbóż i nasion oleistych, takich jak bawełna. Można to porównać do buntu układu pokarmowego, który pojawia się po drastycznej zmianie diety podczas podróży zagranicznej, z tą różnicą, że bydło nie wraca do swojej normalnej diety po kilku tygodniach.

Dodatek paszowy dla przeżuwaczy Coles Bovaer – cairnsnews.org/…ti-methan-cattle-feed-additive-is…. Największy australijski zakład przetwórstwa mięsa, brazylijska firma JBS Swift, stosuje dodatek Bovaer we wszystkich swoich tuczarniach, aby zapobiegać emisji metanu u bydła. Coles i Woolworths należą do największych sprzedawców detalicznych wołowiny JBS. W Australii nie ma żadnego przepisu prawnego nakazującego stosowanie tego toksycznego dodatku. Udostępnij wszędzie!Feed additives to reduce methane emissions in …

Kolejny shitstorm czyli burza w szklance wody

Opublikowany przez

Kolejny shitstorm czyli burza w szklance wody

Izabela BRODACKA

Opozycyjne media wałkują nieustannie temat nepotyzmu w służbie zdrowia. Senator Tomasz Lenz kazał zoperować synowi wrastający paznokieć bez kolejki i bez właściwej rejestracji szpitalnej. Dyrektor do spraw administracyjnych szpitala w Knurowie zabrał aparat EKG i pojechał karetką po wymagającą natychmiastowej pomocy matkę posłanki Krystyny Szumilas. Oczywiście, że jest to niewłaściwe szczególnie w sytuacji gdy na świadczenia brakuje 23 miliardy, a cały system ochrony zdrowia jest w zapaści. Tajemnicą Poliszynela jest fakt, że do szpitala można się dostać tylko po protekcji. I to jest prawdziwy skandal, a nie fakt, że ktoś ratuje matkę.

Osoby ze wschodu, które znam z racji ich pracy w Polsce mówią, że nie jest jeszcze źle gdy można dać bakczysz i w ten sposób załatwić swoją sprawę. Sytuacja jest naprawdę tragiczna gdy nic nie da się załatwić nawet za łapówkę, bo nikt nie chce jej wziąć.

Pracownik szpitala aby ratować starszą osobę przywłaszcza sobie na chwilę karetkę szpitalną. Przychodzi mi na myśl film „Znachor” powstały w oparciu o powieść Dołęgi -Mostowicza. Otóż prokurator oskarżający znachora Antoniego Kosibę zadaje pytanie. Czy miał on prawo przywłaszczyć sobie narzędzia lekarskie aby ratować życie młodej kobiety o której nie wiedział, że jest jego córką. Biegły rozpoznaje na sali sądowej w Kosibie wybitnego chirurga Rafała Wilczura, Wilczur odzyskuje pamięć i wszystko dobrze się kończy. Nikt nie ma wątpliwości, że kradzież chirurgicznych narzędzi była usprawiedliwiona.

Podobna burza w szklance wody miała miejsce gdy ujawniono, że Krystyna Janda zaszczepiła się przeciwko covid-19 poza kolejką. A przecież nie to było prawdziwym skandalem. Prawdziwym skandalem była liczba nadmiarowych zgonów wynikających najczęściej z tego, że szpitale pod pozorem pandemii odmawiały chorym zabiegów ratujących życie. Prawdziwym skandalem był zakaz wstępu do lasów i parków, które logicznie rzecz biorąc powinny być uznane za najbezpieczniejsze miejsca. Skandalem jest wyrok, sądu w Brukseli, który nakazał Polsce zapłatę firmie Pfizer 5 mld 644 mln zł za zamówione, a nieodebrane szczepionki przeciwko covid -19.  Skandalem było szczepienie pacjentów z demencją przebywających w DPS i na oddziałach psychiatrycznych bez ich zgody. Kompromitującym skandalem było również odwołanie wszelkich restrykcji aby móc wpuścić do kraju nie kontrolowanych w żaden sposób emigrantów z Ukrainy. Jak mówili złośliwi – Putin powinien otrzymać nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny za błyskawiczne zwalczenie groźnej epidemii.

Te wszystkie pozorne skandale, te burze w szklance wody przypominają skandale związane z niewłaściwym strojem jakiejś osobistości. Trzeba sobie jednak uświadomić, że na przykład Michnik ma o wiele więcej do wyjaśnienia społeczeństwu niż fakt że pojawił się w czerwcu 2011 roku w Pałacu Prezydenckim w crocsach. Doprowadzenie do ruiny służby zdrowia, zbankrutowanie NFZ, likwidowanie porodówek, zamykanie szpitali i oddziałów szpitalnych, reglamentowanie badań i wprowadzanie odpłatności za te badania to są prawdziwe skandale rządów KO, a nie fakt, że pani Szumilas usiłowała ratować swoją matkę. Skandalem jest również fakt, że matka pani Szumilas, jak wiele osób w jej wieku, byłaby w zwykłej sytuacji objęta protokołem terapii daremnej i odmówiono by jej wszelkiej pomocy. Skandalem jest samo istnienie protokołu terapii daremnej, a nie to że ktoś usiłuje ratować bliską osobę. Nepotyzm jest oczywiście nieelegancki. Zasady fair play są jednak dobre tylko w sporcie, a nie są w trudnych sytuacjach życiowych.

Pozwolę sobie opisać autentyczną historię. Jestem osobą bardzo nieelegancką. Dobrze rozumiem Rosjanina, który podobno popełnił samobójstwo zostawiwszy kartkę „Мне надоело одеваться и раздеваться” (Znudziło mi się ubierać i rozbierać). Uznano więc kiedyś, że nadaję się do prowadzenia magazynu z darami z zagranicy jak pies do pilnowania jabłek. Pewnego dnia zgłosiła się do mnie kobieta z trzyletnią dziewczynką. Pokazała mi jej ciałko pokryte skręconymi bliznami. Okazało się, że dziewczynka wpadła w trakcie wesela do odstawionego gara z gorącym barszczem. Wezwany lekarz pogotowia orzekł, że stan dziecka jest beznadziejny, podał mu środki przeciwbólowe i chciał odjechać.

Zrozpaczona matka wręczyła mu ogromną łapówkę. Sąsiad który sprzedał byczki zgodził się pożyczyć jej pieniądze. Wtedy lekarz wezwał helikopter i w warszawskim szpitalu dziecko uratowano. Matka prosiła o załatwienie jej leku likwidującego bliznowiec, o nazwie contratubex. Takim lekiem dysponował wyłącznie szpital wojskowy. Pielęgniarka z tego szpitala po prostu ukradła dla zupełnie obcego dziecka słoik tego leku. Matka dziecka powiedziała mi, że jest bardzo wdzięczna lekarzowi, że wziął łapówkę. Gdyby się bał, dziecko by nie przeżyło.

Doskonale ujmuje te dylematy następująca anegdota. Pewien angielski gentleman podczas nurkowania spotyka ogromnego rekina. Wyjmuje nóż a rekin na to: „a fe, jak tak można, rybę nożem?”. Gentleman chowa nóż i spokojnie pozwala się zjeść.

A poważnie – są sytuacje gdzie trzeba zawiesić zwykle obowiązujące zasady. Irena Gut-Opdyke była młodą Polką, która podczas wojny pracowała jako gosposia u niemieckiego majora Wehrmachtu, Eduarda Rügemera, w Tarnopolu. Irena ukrywała 12 Żydów w piwnicy willi majora. Gdy Rügemer odkrył kryjówkę, nie wydał ich, pod warunkiem, że Irena zostanie jego kochanką. Zgodziła się na to, by ratować życie ukrywanych osób. Czy należało ogolić jej głowę i sądzić ją za skandaliczny związek z hitlerowcem? Prawdziwym skandalem był fakt, że Niemcy najechali nasz kraj, że nas mordowali, że jakiś przybłęda Rügemer mógł być panem życia i śmierci Polaków i Żydów a nie fakt, że młoda Polka źle się prowadziła. Irena została uhonorowana tytułem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.

Wracając do naszych polskich aktualnych spraw. Prawdziwym skandalem jest pełzający zamach stanu jaki funduje nam Tusk i stan do którego doprowadził nasze państwo.

I na tym trzeba się skupić.

Miller: W co gra Donald Tusk?

Opublikowany przez

 

Miller: W co gra Donald Tusk?  

Leszek Miller. myslpolska/miller-w-co-gra-donald-tusk

Donald Tusk postanowił „wstrząsnąć” opinią publiczną – tym razem wizją rosyjskich czołgów, które już „za miesiące, nie lata” mogą ruszyć na NATO. W pakiecie dorzucił wątpliwości co do realnej determinacji sojuszników, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych i gotowości do zastosowania artykułu 5.

Premier państwa frontowego – graniczącego z Rosją, Białorusią i Ukrainą – publicznie sygnalizuje niepewność co do fundamentu bezpieczeństwa, na którym to państwo stoi. Jeśli to ma być „wstrząs”, to rzeczywiście – tylko pytanie, czy wymierzony w opinię publiczną, czy w samą architekturę odstraszania. Bo jeśli – jak twierdzi Tusk – „to nie są złudzenia, tylko wiedza”, to nie jest materiał na wywiad dla mediów czy konferencji prasowej, tylko na natychmiastowe działania państwa.

W takiej sytuacji powinien szybko zebrać się Sejm i ocenić gotowość sił zbrojnych oraz instytucji państwa do odparcia agresji. Prezydent powinien zwołać Radę Bezpieczeństwa Narodowego. Polska powinna wystąpić o pilne konsultacje na forum Rady Północnoatlantyckiej NATO. Jeżeli bowiem zagrożenie jest tak konkretne i bliskie, jak sugeruje premier, to każdy dzień bez reakcji oznacza albo brak konsekwencji, albo brak wiary we własne słowa.

Takie wypowiedzi – niezależnie od intencji – osłabiają spójność i wiarygodność NATO. Odstraszanie działa tylko wtedy, gdy przeciwnik widzi jedność i determinację. Publiczne rozważania o tym, kto kogo obroni, a kto się zawaha, nie budują siły. Budują pokusę testowania granic. Oczywiście, Rosja pozostaje realnym zagrożeniem. Nikt rozsądny tego nie kwestionuje.

Ale czym innym jest chłodna analiza, a czym innym polityczne podkręcanie napięcia do poziomu, który zaczyna przypominać kampanijny megafon. Jeśli to naprawdę wiedza – trzeba działać. Jeśli to tylko retoryka – to wyjątkowo niebezpieczna. A jeśli jedno i drugie naraz, to mamy do czynienia z najgorszym z możliwych scenariuszy: polityką, która straszy wojną, a jednocześnie rozbraja zaufanie do tych, którzy mieliby nas bronić.

Leszek Miller

„Wrzucam bez pasków na oczach”. Łukasz Litewka ujawnił wstrząsające kulisy zbrodni z Kłodzka. I za to go zabili. Będą bezkarni?

Opublikowany przez

„Wrzucam bez pasków na oczach”. Łukasz Litewka ujawnia wstrząsające kulisy sprawy z Kłodzka

Sprawa Kamili L. i jej męża z Kłodzka wstrząsnęła opinią publiczną. Para została skazana za wieloletnie krzywdzenie dziecka oraz znęcanie się nad zwierzętami. Według relacji posła Łukasza Litewki, który również zdecydował się nagłośnić sprawę w mediach społecznościowych, materiały dowodowe były tak obciążające, że nawet doświadczeni biegli potrzebowali pomocy psychologicznej po ich obejrzeniu.

Joanna Warszawska blaskonline.pl/wrzucam-bez-paskow-na-oczach-lukasz-litewka-ujawnia-wstrzasajace-kulisy-sprawy-z-klodzka

marzec 30, 2026

Poseł publikuje zdjęcia sprawców i tłumaczy swoją decyzję

Poseł Łukasz Litewka zdecydował się na krok, którego politycy zwykle unikają — opublikował niezasłonięte twarze skazanych. W poście wyjaśnił, dlaczego zrobił to publicznie i bez cenzury.

Łukasz Litewka/ Facebook/ screenshot

Dlaczego poseł zdecydował się pokazać ich twarze?

W swoim wpisie Litewka napisał, że nie zamierza chronić wizerunku osób, które dopuściły się tak nieludzkich czynów. Jak podkreślił:

„To, co wydarzyło się w Kłodzku, nie mieści się w granicach słowa ‘człowiek’, więc nie będę tutaj nazywać tak nikogo”.

Zwrócił uwagę, że sprawcy przez lata funkcjonowali w społeczeństwie, uśmiechali się do sąsiadów, prowadzili normalne życie, podczas gdy w domu działy się rzeczy, które sąd określił jako skrajnie okrutne.

Łukasz Litewka/ Facebook/ screenshot

W dalszej części wpisu dodał:

„Wrzucam bez pasków na oczach, bo jak nagrywasz, gdy krzywdzisz zwierzę i wysyłasz dalej, to chyba nie wstydzisz się tego.”

Co wydarzyło się w Kłodzku?

Według ustaleń sądu, Kamila L., powiązana z lokalnymi strukturami Koalicji 13 grudnia, została skazana na 6,5 roku więzienia, a jej mąż na 25 lat. Oboje usłyszeli liczne zarzuty związane z przemocą wobec dziecka oraz znęcaniem się nad zwierzętami. Proceder miał trwać przez wiele lat, a skala okrucieństwa była tak duża, że, jak podkreślił Litewka, nawet osoby badające sprawę były wstrząśnięte.

Poseł napisał:

„Biegli, którzy zapoznali się z materiałem, musieli otrzymać opiekę psychologa. Zgodnie stwierdzili, że tego się nie da zapomnieć.”

Litewka od lat angażuje się w sprawy dotyczące ochrony dzieci i zwierząt. Jego decyzja o ujawnieniu twarzy sprawców była nietypowa i odważna i wywołała dyskusję o granicach prywatności osób skazanych za najcięższe przestępstwa.

Łukasz Litewka/ Facebook/ screenshot

W komentarzach pod postem dominowały głosy poparcia. Wielu internautów pisało, że w takich przypadkach „anonimowość jest przywilejem, na który trzeba zasłużyć”. Inni podkreślali, że dzięki nagłośnieniu sprawy opinia publiczna dowiedziała się o kulisach procesu, który, mimo swojej skali, nie był szeroko relacjonowany, a wręcz pomijany, jakby panowała jakaś zmowa milczenia.

==================

mail:

Kierowca osobowego mitsubishi zjechał nagle na przeciwległy pas ruchu i zabił w rowerzystę.

Czy Trump oszalał, czy „tylko” miota się nie wiedząc, co robić? A BlackRock zarabia.

Opublikowany przez

Jak algorytmy BlackRocka tokenizują świat

Włodzimierz Kowalik myslpolska/jak-algorytmy-blackrocka-tokenizuja-swiat

[O czym on pisze?? „Tokenizacja aktywów świata rzeczywistego (RWA) to proces zamiany praw własności do fizycznych aktywów (nieruchomości, sztuki, złota) na cyfrowe tokeny na blockchainie.”.

I tak gówno rozumiem. To ludzie już nie mogą pisać dla ludzi, lecz dla komputerów?? Sam się tokenizuj, ale dyskretnie, w krzakach. M. Dakowski ]

==========================================

Czy Donald Trump oszalał, czy „tylko” miota się nie wiedząc, co robić?

Niezależnie od odpowiedzi na pytanie profesora Mearsheimera, liczne aspekty polityki Trumpa są korzystne dla globalnych elit finansowych.

Największy na świecie podmiot zarządzający aktywami, czyli fundusz inwestycyjny BlackRock dobrze zainwestował środki. W cyklu wyborczym 2024 roku nieprzypadkowo rozdzielił fundusze swojego Komitetu Akcji Politycznej (PAC) niemal po równo: około 51% dla Republikanów i 49% dla Demokratów.

Pieniądz nie ma ojczyzny

Nieczęsto wspomina się słowa Natana Rothschilda wypowiedziane u progu epoki demokratycznej: „Nie dbam o to, jaka marionetka jest umieszczana na tronie królewskim, by panować nad tym wielkim imperium nad którym nigdy nie zachodzi słońce. Ten, kto kontroluje podaż pieniądza w Imperium Brytyjskim, ten kontroluje Imperium Brytyjskie.  A tym człowiekiem jestem ja!”.  Powtarzał zresztą słowa swego ojca Mayera Rothschilda: „Dopóki jestem jestem w stanie kontrolować emisję pieniądza w danym kraju, nie dbam o to, kto stanowi w nim prawo”. 

Słuszność filozofii Rothschildów potwierdzało wielu kupowanych przez nich polityków. Na przykład Napoleon Bonaparte w 1815 roku stwierdził, że „gdy dany rząd jest zależny od pieniędzy bankierów, to właśnie bankierzy, a nie przywódcy rządu kontrolują przebieg wydarzeń. Ręka która daje pieniądze, zawsze jest ważniejsza od ręki, która je bierze. Pieniądz nie ma ojczyzny, finansiści nie wiedzą, czym jest cnota i miłość ojczyzny ich jedynym celem jest osiąganie zysków”. 

Zaś brytyjski premier Benjamin Disareli w 1844 roku oznajmił, że „królowie i ministrowie wszystkich krajów Europy postępują tak, jak dyktują im Rothschildowie” (S. Hongbing, „Wojna o pieniądz”, t.1, str. 23).

Otóż podaż pieniądza w USA od 1913 roku całkowicie kontroluje prywatne konsorcjum nazywane Rezerwą Federalną. A jego władza dzięki zasadom demokratycznym jest znacznie szersza niż kiedykolwiek była władza Rothschildów nad królami, co zresztą należy uważać za jeden z powodów wprowadzenia rzeczonej demokracji. Finansowanie demokracji zamiast monarchów umożliwia  kontrolę nad stanowieniem prawa. Daje to interesujące możliwości, które w przeciwieństwie do Mayera Rothschilda, bardzo cenił sobie David Rockefeller. W 1991 roku powiedział: „Nowa, realna władza polityczna, wykraczająca poza suwerenne państwa narodowe, zostanie zbudowana z elity intelektualnej i międzynarodowych bankierów, co z pewnością będzie znacznie lepsze niż dotychczasowa, trwającą od stuleci władza państwowa” (S. Hongbing, tamże, str. 160).

Szaleństwo czy strategia?

Demokracja ma również tę zaletę, że można z jej pomocą ideologicznie „przykryć” rzeczywistą władzę pieniądza. „BlackRock nie musi wydawać poleceń ani narzucać rządom swoich decyzji – wystarczy, że Aladdin, używany przez kluczowych graczy rynku, zinterpretuje dane w określony sposób. W świecie zdominowanym przez jednolite modele oceny ryzyka, ta interpretacja staje się faktem rynkowym: kapitał przepływa, waluty się umacniają lub słabną, obligacje drożeją albo tracą na wartości.  […] W efekcie państwa, nawet te o największych gospodarkach, zaczynają dostosowywać własną politykę fiskalną, monetarną czy inwestycyjną do rytmu narzuconego przez algorytm – a to oznacza subtelne, lecz realne przesunięcie suwerenności w stronę prywatnego systemu decyzyjnego. […] Nieprzenikalny dla nikogo z zewnątrz kod to tylko jeden sposób unikania nadzoru jakichkolwiek organów. Inny, mniej rzucający się w oczy, ale równie skuteczny, to wykorzystanie istniejącej architektury prawnej i umiejętnego jej wykorzystywania, a zwłaszcza omijania. Pozycja i spryt BlackRocka pozwala mu decydować, gdzie i w jakim zakresie podlega on prawu. Technologia i prawo splatają się tu w jeden mechanizm: kod jest niedostępny, a miejsce, w którym jest uruchamiany, może być poza zasięgiem lokalnego nadzoru” (M. Trojanowska, „BlackRock. Jak przejąć świat tak, by nikt się nie zorientował”, 2026).

Nie ma powodu uważać, że proces budowania „nowej, realnej władzy”, o której mówił Rockefeller, zatrzymał się na skutek domniemanej suwerenizacji władzy politycznej (zob. M. Kuź: „Globalizm, lokalizm i nowe średniowiecze”, 2024).  W 2025 i 2026 roku administracja Trumpa podjęła kroki w celu złagodzenia wymogów kapitałowych niemrawo wdrażanych po kryzysie z 2007 roku („Basel III Endgame”), co przekłada się na wyższe zyski sektora bankowego. Mimo napięć relacje z liderami finansowymi na przykład Larrym Fink’em z BlackRock pozostają pragmatyczne. Największy globalny zarządca aktywów finansowych wspiera takie inicjatywy rządowe, jak program „Trump Accounts” dla dzieci, który ma zapewnić masowy dopływ kapitału do systemów finansowych a sam Fink stał się jednym z kluczowych doradców finansowych Trumpa w ramach jego drugiej administracji. BlackRock, podobnie jak inni giganci finansowi (Vanguard, State Street itd.), nabywa udziały w Trump Media & Technology Group a Donald Trump rozważa przedstawicieli BlackRocka na kluczowe stanowiska państwowe, m.in. Ricka Riedera jako kandydata na szefa Rezerwy Federalnej (FED).

Monetyzacja chaosu

Mimo, że agresywne cła wywołały obawy Międzynarodowego Funduszu Walutowego o spowolnienie wzrostu gospodarczego do 3,1% w 2026 roku a protekcjonizm jest postrzegany jako inflacyjny to jednak koncentracja kapitału w rękach elit uległa w 2025 roku dalszemu przyśpieszeniu. Globalna finansjera realizuje swoje interesy niezależnie od aktualnej opcji politycznej a ma po temu nieistniejące wcześniej możliwości. Dzięki technologii  można obecnie monetyzować polityczną nieprzewidywalność. Systemy takie jak Aladdin (w posiadaniu BlackRocka i … rządu Izraela) przetwarzając ogromne ilości danych historycznych i bieżących oraz wykorzystując sztuczną inteligencję do prognozowania scenariuszy rynkowych i optymalizacji, umożliwiają zarządzanie portfelami obejmującymi akcje, obligacje i instrumenty pochodne na jednej platformie. Dysponując takim narzędziem jak Aladdin, nie trzeba już zapobiegać kryzysom. Wystarczy je tylko wyprzedzać o milisekundę.  To wprowadza nową jakość do polityki, zwłaszcza w państwie, które  po swojej deindustrializacji opiera się na zarządzaniu systemami finansowymi, czyli w zasadzie na zarządzaniu zinsytytucjonalizowaną lichwą.

Dla systemów AI zmienność jest cenna sama w sobie. Nawet jeśli realna gospodarka stoi w miejscu, to kursy giełdowe mogą skakać o dziesiątki procent na skutek politycznego chaosu a finansjera może zarabiać na opcjach, spreadach i prowizjach od tych ruchów.

W tradycyjnej gospodarce zyski bierze się z rozwoju, czyli produkcji nowych dóbr. Jednak kapitał spekulacyjny zarabia głównie na stracie u swojej konkurencji a nie dywidendach od zysku. Rynki finansowe w ich obecnej odsłonie to gra o sumie zerowej, co jest prostą konsekwencją logiczną założeń ekonomii klasycznej, równie powszechnie co niesłusznie mylonej z wolnym rynkiem. Rynek wymaga istnienia szerokiej klasy średniej, rozproszonej  informacji (Hayek), produkcji i konsumpcji. Gdy AI koncentruje i monopolizuje informację a klasa średnia znika, systemy w rodzaju Aladdina zaczynają szukać zysku w pożeraniu mniejszych graczy wewnątrz samej finansjery. Zamiast zysku w rynkowym sensie pozostaje w końcu dążenie do przejęcia bezpośredniego władania zasobami: ziemią, energią i technologią. Aladdin to po prostu monstrualne narzędzie analityczne do uprawiania hazardu w skali globalnej.

Przejąć kontrolę

Ponieważ fizyczna produkcja przeniosła się do Chin i innych krajów Azji, spóźniony onshoring Trumpa napotyka olbrzymie bariery (np. brak wykwalifikowanych kadr). [strategia biznesowa polegająca na przenoszeniu procesów produkcyjnych, usługowych lub informatycznych z powrotem do kraju macierzystego firmy, zamiast zlecania ich za granicę. md]

USA zostały zatem pozbawione dochodu z realnej produkcji i stabilności politycznej. Rozwinięty sektor finansowy przy atrofii fizycznej gospodarki skazuje USA na zarządzanie długiem, ryzykiem, zmiennością i kryzysami. Jeśli jedynym sprawnym narzędziem jest giełda i systemy AI to polityka, która wywołuje chaos jest racjonalna z punktu widzenia właścicieli narzędzi, umożliwiających zarabianie na chaosie.

Mówiąc obrazowo, każdy tweet Trumpa to tysiące transakcji, na których BlackRock zarabia prowizje niezależnie, czy kurs rośnie, czy spada. Tradycyjnie imperia upadały broniąc swego stanu posiadania. Wygląda na to, że globalistyczne elity w USA, pomne słów Davida Rockefellera z 1991 roku robią coś odwrotnego. One zarabiają na likwidacji masy upadłościowej, co szczególnie dobrze widać w Europie. A każdy kryzys to również szansa na przejęcie realnych aktywów (ziemi, surowców, technologii).

Powstaje tylko pytanie, kto przejmie rolę żywiciela, gdy Zachód zostanie całkowicie wycięty przez własne elity?

Z perspektywy kwietnia 2026 roku można się pokusić o spekulację, że sytuacja wygląda na wielopoziomową operację finansową, w której systemy zarządzania takie jak Aladdin pełnią rolę konia trojańskiego. Głównym celem ekspansji finansowej wydają się obecnie Indie. Larry Fink ogłosił luty 2026 roku początkiem „Ery Indii”, przewidując, że ten kraj będzie fundamentem wzrostu przez najbliższe 25 lat. BlackRock nie wchodzi tam z fabrykami, lecz z technologią. Poprzez spółkę JioBlackRock wprowadza cyfrową platformę zarządzania aktywami. Cel jest prosty: podpiąć oszczędności 1,4 miliarda ludzi pod system finansowy zarządzany przez amerykańskie algorytmy. Agresywna polityka celna (np. 50% cła na indyjskie towary w 2025 roku) mają zmusić Delhi do większej otwartości na amerykański kapitał finansowy w zamian za dostęp do rynku USA.

Inwestując we wroga

Starą prawdę o wojnie jako okazji dla doskonałych interesów potwierdza szesnastokrotny wzrost obrotów w kontraktach na przepływającą przez cieśninę Ormuz ropę, obserwowany po agresji amerykańsko-izraelskiej na Iran. Mimo odzywającej się retoryki wojennej elity finansowe zarabiają na współpracy z Chinami.

Gdy Trump uderza cłami, wywołując panikę i spadki cen akcji, Aladdin traktuje to jako sygnał do kupna. BlackRock w swoich prognozach na 2026 rok utrzymuje pozytywne nastawienie do chińskich rynków akcji, uznając strach przed wojną handlową za okazję inwestycyjną. Cel nie polega na militarnym pokonaniu Chin (niemożliwym ze względu na rozmiary Państwa Środka) ale na tokenizacji i cyfryzacji chińskich rynków kapitałowych. „Największej i jednocześnie ukrytej przeszkody na drodze do chińskiego sukcesu gospodarczego należy szukać w miejscu, w którym mało kto się jej spodziewa: w możliwej wielkiej wojnie finansowej. Od chwili przystąpienia Chin do WTO w 2001 roku i otwarcia chińskiego sektora finansowego na świat zagrożenie to z dnia na dzień rośnie. Powstaje więc pytanie: czy chiński system finansowy, funkcjonując w gospodarce coraz bardziej otwartej na świat, ma wystarczającą siłę, doświadczenie, narzędzia i metody finansowe, by skutecznie obronić się przed potencjalnym atakiem?” (S. Hongbing, „Wojna o pieniądz”, t.1, str.7).

Krótko mówiąc gra toczy się o to, czy chińskie aktywa mają być zarządzane przez systemy stworzone na Wall Street. Istnieje niezerowe prawdopodobieństwo, że obecna „szalona” polityka USA to próba ustanowienia systemu kontroli finansowej nad Azją. Elity amerykańskie ryzykują, że zamiast „zmiękczenia” Azji doprowadzą do zacieśnienia sojuszu Indie-Chiny-Rosja w ramach Szanghajskiej Organizacji Współpracy. Jeśli jednak zamiast budować fabryki, zbudują cyfrowe portfele dla całych narodów i zmuszą Chiny i Indie do gry według zasad Aladdina, to wygrają bez jednego wystrzału. Jeśli Azja stworzy skuteczniejsze systemy AI to USA zostaną z pustymi rękami. Dzisiejsza wojna toczy się na polu sztucznej inteligencji o której „demokratyczny suweren” nie ma żadnego pojęcia.

Zderzenie cywilizacji

Chiński generał Sun Tzu nauczał, że najwyższym osiągnięciem jest pokonanie wroga bez bitwy. Chińczycy wiedzą, że wejście w pełną interakcję z amerykańskim systemem finansowym to gra na cudzym boisku. Dlatego budują alternatywne systemy finansowe. Cyfrowy pieniądz banków centralnych ma na celu stworzenie obiegu kapitału niewidocznego dla amerykańskich systemów monitoringu ryzyka. Jeśli bank centralny Chin czy Rosji nie korzysta z Aladdina do zarządzania swoimi rezerwami CBDC, system ten nie ma bezpośredniego wglądu w te transakcje. Państwa BRICS budują system, w którym finalny rozrachunek jest widoczny tylko dla stron transakcji, co uniemożliwia systemom zewnętrznym przewidywanie ruchów kapitałowych przed ich faktycznym wystąpieniem.

Drugą strategią jest kontrola surowców i łańcuchów dostaw. Każde cło nałożone przez Trumpa na Indie, czy Europę to okazja dla Chin, by wystąpić w roli racjonalnego partnera i obrońcy wolnego handlu. Ostatecznie Biuro Polityczne Komunistycznej Partii Chin może jednym dekretem wyłączyć cały sektor rynku z gry spekulacyjnej, ignorując straty finansowe w imię interesu narodowego.

Innowacja czy destrukcja?

W ukształtowanym przez nominalizm świecie anglosaskim relacje są arbitralne. To jest to, co pozwala elitom USA wierzyć, że mogą traktować świat jak plastelinę. Skoro bowiem nie ma obiektywnej natury rzeczy to można ogłosić, że praca, ziemia i pieniądz są towarami, że rodzina to kontrakt, który można wypowiedzieć a zmienność kursów to „wolność” a nie forma lichwy.  Zdolność do krytyki i kwestionowania zastanej rzeczywistości dawała Zachodowi unikalną innowacyjność. Dzięki zwiększającym produktywność wynalazkom, można było spłacić długi, zaciągane na ich poczet przez ekspansję kredytową pieniądza fiducjarnego – nota bene również stricte zachodni wynalazek. To dodatnie sprzężenie zwrotne dało Zachodowi panowanie nad światem.  Nie jest wszakże powiedziane, że posunięty aż do nihilizmu krytycyzm nie doprowadzi do zniszczenia struktury, na której sam się opiera, na przykład demograficznej (vide: E. Todd: „Klęska Zachodu”, 2026).  Okazałaby się wtedy krótkowzrocznym pasożytnictwem a nie długofalową strategią przetrwania.

Włodzimierz Kowalik

Myśl Polska, nr 17-18 (26.04-3.05.2026)

UE grozi [energicznie] pięścią Rosji… Biały Dom przygotowuje grunt pod ponowny atak na Iran…

Opublikowany przez

Rosja przygotowuje się do wojny z Europą… Biały Dom przygotowuje grunt pod ponowny atak na Iran

Larry C. Johnson

Rosja bierze Europę za słowo i, opierając się na niedawnym briefingu ministra spraw zagranicznych Siergieja Ławrowa, przygotowuje się na ewentualność wojny na pełną skalę. Podczas corocznej „weryfikacji rzeczywistości” z liderami rosyjskich organizacji pozarządowych w Moskwie (24 kwietnia 2026 r.), minister spraw zagranicznych Ławrow przedstawił swoją jak dotąd najbardziej trzeźwą ocenę sytuacji. Era „hybrydyzacji zastępczej” dobiegła końca – maski opadły.

W odpowiedzi na europejskie oświadczenia, że ​​Europa musi być gotowa na wojnę z Rosją w ciągu trzech do pięciu lat, Ławrow jednoznacznie stwierdził, że UE przygotowuje się do bezpośredniej konfrontacji militarnej z Rosją. W tej strategii Ukraina miałaby posłużyć jako „taran”, aby wykrwawić Rosję i kupić Europie czas potrzebny na pełną modernizację jej bazy przemysłowej w nadchodzących latach.

Minister podkreślił, że Kijów byłby bezsilny bez rozpoznania satelitarnego NATO i obecności zachodnich oficerów na miejscu. To już nie jest konflikt zastępczy, ale otwarta wojna z Rosją. Podczas gdy świat przechodzi geopolityczny kryzys, rosyjskie społeczeństwo obywatelskie jest wykorzystywane jako główna siła nacisku za pośrednictwem organizacji pozarządowych. Ministerstwo Spraw Zagranicznych zobowiązało się do wspierania projektów w Azji i Afryce.

Ławrow wyjaśnił:

„Wypowiedziano nam otwartą wojnę. Reżim w Kijowie jest jedynie „szpicą”, której używają, żeby zyskać na czasie. Nie mogli tego bardziej ukazać”.

Wniosek: Rosyjski korpus dyplomatyczny zmienił swoje stanowisko z „negocjacyjnego” na „mobilizacyjne”. Moskwa sygnalizuje, że przygotowuje się do długotrwałej, ryzykownej konfrontacji ze zmilitaryzowaną Europą. To nie jest kontynuacja Specjalnej Operacji Wojskowej… To przygotowania do wojny.

Tymczasem administracja Trumpa przygotowuje grunt pod ponowny atak na Iran. Sekretarz prasowa Białego Domu Karoline Leavitt oświadczyła w piątek, że „Irańczycy skontaktowali się z nami” i poprosili o „osobiste spotkanie”, dlatego prezydent Trump „wysłał Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera, aby wysłuchali, co mają do powiedzenia”. To kompletna bzdura.

Iran szybko zdementował tę wersję wydarzeń. Rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Ismael Baqaei, potwierdził w późnym wpisie na X 24 kwietnia, że ​​NIE planuje się żadnego spotkania – powtarzam: NIE planuje się żadnego spotkania – z przedstawicielami USA. Minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi przebywa w Islamabadzie, aby spotkać się z wysokimi rangą pakistańskimi urzędnikami i przedstawić pisemny dokument przedstawiający stanowisko Iranu w sprawie ostatnich wydarzeń, który następnie zostanie przekazany Witkoffowi i Kushnerowi.

Sądzę, że Trump próbuje stworzyć narrację, która usprawiedliwi kolejny atak USA i Izraela na Iran. Wysyła swoich żydowskich emisariuszy do Islamabadu, rzekomo na spotkanie z irańskimi negocjatorami, tylko po to, by dowiedzieć się, że Iran rzekomo nie wziął udziału w spotkaniu. Trump przedstawi to jako akt złej woli i ogłosi, że odpowiednio ukarze Iran.

Jeśli poniższe wpisy na Telegramie okażą się prawdziwe, wojna rozgorzeje z pełną intensywnością już w niedzielny wieczór:

Chiny wzywają swoich obywateli do jak najszybszego opuszczenia Iranu – Ambasada Chin w Teheranie

Indie wzywają swoich obywateli do opuszczenia Iranu.

Według innego niedawnego wpisu na Telegramie, Trump najwyraźniej dał Bibiemu również pozwolenie na zerwanie zawieszenia broni z Hezbollahem:

Izraelskie siły powietrzne wznowiły ataki na południowy Liban, zawieszone wcześniej na mocy porozumienia o zawieszeniu broni między USA i Iranem.

To może być długi i pełen problemów weekend.

Źródło: Rosja przygotowuje się do walki z Europą… Biały Dom przygotowuje grunt pod ponowny atak na Iran

Dni judaizmu w Kościele. Dni Kościoła w judaizmie. MEM-y VIII.

Opublikowany przez

——————————-

—————————

—————————————————————-

———————————-

To NIENAWIŚĆ, nie zawiść

=================================

————-

——————————————

——————————————-

———————————-

Przyspieszenie. MEM-y VII.

Opublikowany przez

——————————————–

————————

————————————————

——————————–

————————–

————————————-

Wreszcie parę prawd koło siebie… To już szczyty antysemityzmu !!!

————————————————

[Jednak wtedy bardziej się wstydzili jawnych kłamstw. Przyspieszenie nadeszło później…

————————————————

Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej przejął statek; ekipa Witkoffa-Kushnera udała się do Pakistanu. Bla…bla… bla…

Opublikowany przez

Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej przejął statek; ekipa Witkoffa-Kushnera udała się do Pakistanu; USA nałożyły sankcje na chińską rafinerię i irańską flotę tajną; dalsze aktualizacje

Autorstwa Tylera Durdena

Streszczenie

  • Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej przejął statek, który – jak twierdzi – „współpracował ze Stanami Zjednoczonymi” – prowokacyjne posunięcie przed rozmowami w Pakistanie. Irański minister spraw zagranicznych przygotowuje pisemną propozycję dla strony amerykańskiej .
  • CNN podało, że prezydent Trump wysyła dwóch wysłanników – Steve’a Witkoffa i Jareda Jushnera – do Pakistanu na rozmowy z Iranem, podczas gdy Teheran wyraził większy pesymizm co do perspektyw dalszych negocjacji.
  • Stany Zjednoczone nakładają nowe sankcje na irańską „flotę cieni” i biorą na celownik chińską rafinerię ropy naftowej „czajniczek” .
  • Trzeci amerykański lotniskowiec, George H.W. Bush, w końcu dotarł na wody Bliskiego Wschodu po długiej podróży wokół Afryki.
  • Na konferencji prasowej Hegseth powtórzył swoje żądanie i wskazał na główny problem Iranu: „Wystarczy, że w znaczący i weryfikowalny sposób zrezygnują z broni jądrowej … ” . Ostrzegł Irańczyków przed dalszym stawianiem min .
  • Teheran po raz kolejny odrzuca pogłoski o osobie o radykalnych poglądach mającej zastąpić przewodniczącego irańskiego parlamentu, nazywając je „fałszywymi”.

***

IRGC przejmuje statek, USA nakładają sankcje na chińską rafinerię i irańską flotę cieni

Bloomberg podał, że zaledwie kilka minut po zamknięciu amerykańskiej giełdy: Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej przejął statek „EPAMINODES”, który podejrzewa się o współpracę ze Stanami Zjednoczonymi. Jak podała agencja Tasnim, statek zignorował ostrzeżenia i dopuścił się licznych naruszeń przepisów ruchu morskiego.

Na uwagę zasługują również niedawno ogłoszone przez USA sankcje wobec irańskiej „floty cieni” tuż przed kolejną planowaną rundą rozmów z Pakistanem, która prawdopodobnie rozpocznie się jedynie pośrednio, ponieważ strona irańska podobno przygotowuje pisemną odpowiedź. Według Bloomberga:

  • Stany Zjednoczone nałożyły sankcje na chińską rafinerię ropy naftowej, a także na dziesiątki firm żeglugowych i statków transportujących irańską ropę.
  • Biuro Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC) Departamentu Skarbu USA nałożyło sankcje na Hengli Petrochemical (Dalian) Refinery Co., jedną z mniejszych chińskich rafinerii ropy naftowej, tzw. „czajniczków”.
  • Sekretarz Skarbu Scott Bessent oświadczył, że Departament Skarbu zamierza jeszcze bardziej ograniczyć sieć statków, pośredników i nabywców, z których korzysta Iran, aby dostarczać ropę na rynki światowe.

Według CNN Stany Zjednoczone wysyłają delegację do Pakistanu, natomiast Iran jest niezdecydowany.

CNN potwierdziła wcześniejsze spekulacje, donosząc, że prezydent Trump wysyła dwóch wysłanników do Pakistanu na rozmowy z Iranem, pomimo bardziej pesymistycznych prognoz Teheranu co do dalszych negocjacji. Specjalny wysłannik Steve Witkoff i zięć prezydenta, Jared Kushner, mają spotkać się z irańskim ministrem spraw zagranicznych Abbasem Araghchim w ten weekend. Jednak według wcześniejszego raportu półoficjalnej irańskiej agencji informacyjnej Tasnim, podczas wizyty ministra spraw zagranicznych nie są planowane żadne rozmowy między obiema stronami. Według CNN, wiceprezydent J.D. Vance, amerykański negocjator, nie jest obecnie spodziewany w delegacji. Najnowsze informacje od rzecznika prasowego Białego Domu dotyczące Vance’a:

Według rzeczniczki prasowej Białego Domu Karoline Leavitt wiceprezydent JD Vance pozostanie „w gotowości” i jest „gotowy udać się do Pakistanu”,aby wziąć udział w rozmowach na temat Iranu, jeśli negocjacje będą postępować w taki sposób, że Biały Dom uzna to za „cenne wykorzystanie swojego czasu”.

Araghchi wcześniej oświadczył, że udaje się do Pakistanu, ale ostudził spekulacje, że USA i Iran są bliskie drugiej rundy negocjacji mających na celu zakończenie ośmiotygodniowej wojny, pisząc w mediach społecznościowych, że celem jego podróży jest „bliskie nawiązanie współpracy z naszymi partnerami w sprawach dwustronnych i wymiana poglądów na temat rozwoju regionu”.

Urzędnicy pakistańscy zaznajomieni ze sprawą stwierdzili, że spodziewają się drugiej rundy rozmów pokojowych między USA i Iranem, ale odmówili komentarza na temat tego, kiedy i na jakim szczeblu negocjacje miałyby się odbyć.

Ceny ropy spadły nawet o 3,3%, osiągając poziom nieco poniżej 93 dolarów za baryłkę, po niedawnych sygnałach, że nieuchwytne rozmowy pokojowe między USA a Iranem mogą w końcu dojść do skutku, choć nie ma gwarancji pozytywnego wyniku. Traderzy uważnie śledzili ruchy obu delegacji, szukając wskazówek, czy negocjacje się rozpoczną i przyniosą ulgę, biorąc pod uwagę, że cieśnina pozostaje w dużej mierze zamknięta.

Oświadczenie to nastąpiło w momencie, gdy Stany Zjednoczone nasiliły presję na Iran, wprowadzając blokadę morską, aby zmusić Teheran do negocjacji, podczas gdy Izrael i Liban zabiegają o przedłużenie trzytygodniowego zawieszenia broni. Trump nakazał Marynarce Wojennej USA ostrzelanie każdego statku stawiającego miny w Cieśninie Ormuz po tym, jak wojsko przechwyciło dwa supertankowce próbujące ominąć ograniczenia w ruchu do i z irańskich portów. Decyzja Trumpa, oparta na twierdzeniach, że Iran stawia miny morskie w cieśninie, jest częścią działań Białego Domu mających na celu wstrzymanie eksportu ropy naftowej, wywieranie presji gospodarczej i wymuszanie ustępstw mających na celu zakończenie wojny.

„Mam mnóstwo czasu, ale Iran nie – czas ucieka!” – napisał Trump w poście na portalu Truth Social.

Jeśli rozmowy po raz kolejny okażą się bezowocne, sekretarz obrony Trumpa Pete Hegseth ogłosił w piątek, że za kilka dni do blokady dołączy drugi lotniskowiec.

Irański minister spraw zagranicznych nie spotka się ze stroną amerykańską w Pakistanie; Teheran dementuje pogłoski o Ghalibaafie.

…ale uda się do Islamabadu i oczekuje się, że dotrze tam w piątek wieczorem. Ma to być część podróży określanej jako międzynarodowa misja dyplomatyczna mająca na celu zapewnienie poparcia dla Teheranu i ustalenie warunków ewentualnej kolejnej rundy negocjacji z Waszyngtonem.

„Data rozpoczęcia drugiej rundy negocjacji między USA a Iranem nie została jeszcze ustalona” – poinformowało pakistańskie źródło w wywiadzie dla „Al Hadath” . W Islamabadzie oczekuje się jedynie spotkania ministra spraw zagranicznych Araghchiego i jego niewielkiego zespołu z pakistańskimi mediatorami , nic więcej. Biały Dom nie skomentował dotychczas tej sprawy; twierdzi, że Trump ma „nieograniczony czas” w sprawie konfliktu z Iranem i impasu w Cieśninie Ormuz. Tymczasem Teheran ponownie stanowczo zaprzeczył, jakoby piątkowe doniesienia o odwołaniu przewodniczącego irańskiego parlamentu Ghalibaafa ze stanowiska głównego negocjatora były fałszywe .

Tłumaczenie „X” : W najbliższym czasie wybieram się w podróż do Islamabadu, Maskatu i Moskwy. Celem moich wizyt jest ścisła współpraca z naszymi partnerami w sprawach dwustronnych oraz wymiana informacji na temat rozwoju regionalnego. Nasi sąsiedzi są dla nas niezwykle ważni.

Dalsze spekulacje na temat rezygnacji Ghalibafa ze stanowiska szefa zespołu negocjacyjnego.

Teheran w czwartek odrzucił powszechne doniesienia o rezygnacji przewodniczącego parlamentu Mohammada-Baghera Ghalibafa z kierowania irańskim zespołem negocjacyjnym. Jednak doniesienia te utrzymywały się aż do piątku, a finansowana przez Arabię ​​Saudyjską londyńska stacja Iran International podała nową wersję:

Według informacji Iran International, Mohammad Bagher Ghalibaf, szef irańskiego zespołu negocjacyjnego ze Stanami Zjednoczonymi, zrezygnował ze stanowiska z powodu wewnętrznych nieporozumień.

Według informacji Iran International, Ghalibaf został upomniany i zmuszony do rezygnacji za próbę włączenia kwestii nuklearnej do rozmów z Waszyngtonem.

Jego miejsce mógłby zająć radykalny Saeed Jalili, a minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi również chciałby przejąć prowadzenie negocjacji.

A jednak faktem pozostaje, że jak dotąd nie zaplanowano żadnych rozmów; regionalne media donoszą, że irański minister spraw zagranicznych Aragczi zamierza udać się do różnych krajów, w tym do Omanu, a nawet zatrzyma się w Rosji – a Islamabad może również znaleźć się na trasie. Jeśli to prawda, doniesienia sugerują, że może to być jedynie etap przygotowawczy do ponownego nawiązania bezpośrednich kontaktów z Waszyngtonem.

W najnowszym raporcie AJ ​​czytamy: „Podczas wizyty ministra spraw zagranicznych Abbasa Aragcziego w Pakistanie nie odbędą się żadne rozmowy między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, jedynie rozmowy dwustronne”, powołując się na wysoko postawione źródło irańskie.

Konferencja prasowa w Hegseth: układanie min, nuklearny punkt sporny

Kluczowe oświadczenie szefa Pentagonu z piątkowego poranka: „Wystarczy, że wyrzekną się broni jądrowej w sposób znaczący i weryfikowalny , albo będą mogli patrzeć, jak krucha gospodarka reżimu załamuje się pod nieustającą presją amerykańskiej potęgi – blokada będzie trwała tak długo, jak długo, niezależnie od decyzji prezydenta Trumpa” – powiedział Hegseth. Dodał, że biorąc pod uwagę trwającą blokadę, „czas nie jest ich sprzymierzeńcem”.

W tym kontekście Hegseth powtórzył: „Prezydent Trump powtórzył to wczoraj. Mamy mnóstwo czasu i nie szukamy porozumienia”.

A jednak, w rzeczywistości, przytoczył kolejne porównanie do niekończących się wojen Ameryki w regionie:

Mimo to Hegseth rozpoczął swoje przemówienie przed dziennikarzami od krytyki tego, co nazwał „niekończącymi się wojnami przeszłości, które ciągnęły się latami i dekadami”, i próbował rozróżnić konflikty w Wietnamie, Iraku i Afganistanie. Minister obrony argumentował natomiast, że operacja Epic Fury osiągnęła „decydujący rezultat militarny” w ciągu kilku tygodni, a jej głównym celem była misja zapobieżenia Iranowi zbudowania broni jądrowej.

Minister obrony powiedział, że misja wkracza w nową fazę, a Iran ma teraz szansę na zawarcie porozumienia pokojowego.„Iran stoi przed ważną decyzją, szansą na osiągnięcie porozumienia. Dobrego porozumienia. Mądrego porozumienia” –powiedział.

Odniósł się również do wczorajszych doniesień, że Iran nadal stawia miny w Cieśninie Ormuz i ostrzegł: „Jeśli Iran postawi miny w wodzie lub w inny sposób zagrozi amerykańskim statkom handlowym lub amerykańskim siłom zbrojnym, zniszczymy je. Bez wahania ” – powiedział.

Niezamierzone przyznanie się do równowagi sił wynikającej z asymetrycznej wojny i przewagi geograficznej: „Każdy, kto ma łódź motorową i broń…”

Tłumaczenie „X” : Hegseth: Statki, które Irańczycy przejęli w ostatnich dniach, niektóre z nich, nie są amerykańskie ani izraelskie. To po prostu przypadkowe jednostki. Podpłynęli do nich swoimi małymi motorówkami i ostrzelali je z karabinów AK-47. Każdy, kto ma motorówkę, broń i złe intencje, może to zrobić.

„Przełom” w drugiej rundzie rozmów w Pakistanie (?)

Po wczorajszych sygnałach, że nie zapadła jeszcze decyzja w sprawie wznowienia drugiej rundy rozmów pokojowych ze Stanami Zjednoczonymi, w piątkowy poranek w saudyjskich i regionalnych mediach pojawiła się lawina nagłówków spekulujących, że dziś może być inaczej . „Irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi może przybyć dziś wieczorem w towarzystwie niewielkiej delegacji” – powiedziało pakistańskie źródło rządowe korespondentowi Al Arabiya.

Bloomberg donosi również, że irański minister spraw zagranicznych Araghchi ma przybyć do Islamabadu dziś wieczorem. Co więcej, pakistańskie źródła twierdzą, że kraj może ogłosić dziś wznowienie negocjacji między Iranem a Stanami Zjednoczonymi. Oczywiście, podobne nagłówki o „spodziewanej drugiej rundzie rozmów USA-Iran” widzieliśmy już wiele razy, ale do niczego nie doszło i obecnie nie ma żadnych oznak działań ze strony USA.

Przez Al Jazeera

Niektóre z tych źródeł i nagłówków ostrzegają jednak, że nie jest jasne, czy Waszyngton weźmie w nich udział. Gdyby faktycznie doszło do drugiej rundy negocjacji, uwiarygodniłoby to niedawne twierdzenia Białego Domu, że stanowisko Teheranu za zamkniętymi drzwiami jest znacznie bardziej ugodowe i ustępliwe niż jego stanowisko publiczne. Najnowsze wiadomości:

Według irańskiego źródła, irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi ma przybyć do Islamabadu około godziny 22:00 czasu lokalnego.

Al Jazeera donosi obecnie o zalewie telefonów, które sugerują możliwy „przełom” i powrót do stołu negocjacyjnego:

Źródła rządowe potwierdziły, że istnieje„wysokie prawdopodobieństwo przełomu” w rozmowach amerykańsko-irańskichw Islamabadzie. Delegacja pod przewodnictwem irańskiego ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego ma przybyć do stolicy Pakistanu dziś wieczorem. Wcześniej tego samego dnia irański minister spraw zagranicznych przeprowadził rozmowę telefoniczną z wicepremierem i ministrem spraw zagranicznych Pakistanu Ishaqiem Darem, co zostało potwierdzone przez obie strony.

Pakistańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych ogłosiło, że obie strony wymieniły poglądy na temat rozwoju sytuacji w regionie, zawieszenia broni i trwających działań dyplomatycznych w ramach rozmów amerykańsko-irańskich. Dar podkreślił wagę trwałego dialogu, a Araghchi pochwalił „konsekwentną i konstruktywną rolę mediacyjną” Pakistanu – poinformowało ministerstwo.

Irańska państwowa agencja informacyjna IRNA poinformowała również, że Araghchi odbył oddzielną rozmowę telefoniczną z dowódcą pakistańskiej armii Asimem Munirem.

Trzeci amerykański lotniskowiec w końcu dotarł do regionu

Centralne Dowództwo USA (CENTCOM) demonstruje swoją siłę, ponieważ w regionie stacjonują obecnie trzy amerykańskie grupy lotniskowców. Niektórzy eksperci spekulują, że wszelkie przepychanki podczas drugiej rundy negocjacji w Islamabadzie były jedynie taktyką opóźniającą, mającą na celu umożliwienie obu stronom przegrupowania się, uzupełnienia zapasów rakiet i rozmieszczenia sił w regionie .

Wreszcie w czwartek Ministerstwo Obrony Izraela oświadczyło wprost, że przygotowuje się do nowej rundy działań wojennych z Iranem. Siły irańskie również oświadczyły, że są przygotowane na wszystko, co może się wydarzyć, i wskazały, że sojusznicy Ameryki w Zatoce Perskiej również powinni spodziewać się ponownych ataków, ponieważ goszczą tam siły amerykańskie.

Tłumaczenie „X” : Po raz pierwszy od dziesięcioleci trzy lotniskowce operują jednocześnie na Bliskim Wschodzie. Towarzyszące im eskadry lotnicze, USS Abraham Lincoln (CVN 72), USS Gerald R. Ford (CVN 78) i USS George H.W. Bush (CVN 77) składają się z ponad 200 samolotów i 15 000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej. [Te lotniskowce opłynęły Afrykę od południa, tak obawiano się łodzi Hutu na Morzu Czerwonym md]

Więcej wiadomości geopolitycznych z wczorajszego wieczoru i bieżące raporty

Według najnowszych doniesień Al Jazeery :

  • Prezydent USA Donald Trump ma nadzieję gościć przywódców Izraela i Libanu „w niedalekiej przyszłości” po ogłoszeniu trzytygodniowego przedłużenia kruchego zawieszenia broni w Libanie, które miało wygasnąć w niedzielę.
  • Prezydent Trump powiedział, że nie jest pod presją zakończenia wojny z Iranem, mimo że czas Teheranowi ucieka. „Mam mnóstwo czasu, ale Iran nie – czas ucieka!” – napisał Trump w mediach społecznościowych.
  • Trzeci amerykański lotniskowiec dotarł na Bliski Wschód. USS George H.W. Bush dołączył do USS Gerald R. Ford i USS Abraham Lincoln, przyczyniając się do znacznego wzrostu potęgi morskiej.
  • Trump wydaje rozkaz „zestrzelenia i zatopienia” wszystkich irańskich łodzi, które stawiają miny morskie w Cieśninie Ormuz, podczas gdy amerykańska blokada morska irańskich portów trwa, a urzędnicy w Teheranie oświadczają, że rozmowy nie zostaną wznowione, dopóki blokada nie zostanie zniesiona.

***

Źródło: IRGC przejmuje statek z zespołem Witkoffa-Kushnera w drodze do Pakistanu; USA nakładają sankcje na chińską rafinerię i irańską Flotę Cienia

Pierwsze połączenie Polski i Francji kablem. MEM-y V.

Opublikowany przez

———————————–

—————————

——————————————–

————————————————-

—————————————

——————————————————————-

—————————————-

————————————

OD NILU PO EUFRAT? JAK NAPRAWDĘ WYGLĄDAŁA BIBLIJNA ZIEMIA OBIECANA

Opublikowany przez

OD NILU PO EUFRAT?

JAK NAPRAWDĘ WYGLĄDAŁA

BIBLIJNA ZIEMIA OBIECANA

Franciszek Susak

OD NILU PO EUFRAT? JAK NAPRAWDĘ WYGLĄDAŁA BIBLIJNA ZIEMIA OBIECANA

Biblijne opisy granic Kanaanu należą do najstarszych „map” świata zapisanych w formie tekstu. Analizując fragmenty z Księga Liczb (rozdział 34) oraz Księga Jozuego (rozdział 13), możemy odtworzyć obraz regionu, który dziś obejmuje tereny takich krajów jak Izrael, terytoria palestyńskie, Liban, Syria i Jordania.

Według biblijnego opisu Kanaan miał mieć wyraźnie wyznaczone granice naturalne. Na zachodzie jego kres wyznaczało „Wielkie Morze”, czyli dzisiejsze Morze Śródziemne.

Granica południowa zaczynała się przy Morzu Martwym, biegła przez pustynię Negew w okolicach Kadesz-Barnea i kończyła się przy tzw. Potoku Egipskim, który utożsamia się z Wadi al-Arisz na Synaju, a nie nie z Nilem, jak się nam usiłuje wmówić. W praktyce oznaczało to, że całe południowe wybrzeże – włącznie z obszarem dzisiejszej Strefy Gazy – wchodziłoby w skład Kanaanu.

Na północy granica ciągnęła się od morza w kierunku gór Libanu, aż do tzw. „Wejścia do Chamat”, które identyfikuje się z Przełęczą Hims w zachodniej Syrii – naturalnym korytarzem między górami a wybrzeżem.

Z kolei granica wschodnia prowadziła przez okolice dzisiejszego Hims, następnie wzdłuż Jeziora Galilejskiego i dalej z biegiem rzeki Jordan aż z powrotem do Morza Martwego.

Choć ta wizja wygląda spójnie, Księga Jozuego pokazuje bardziej realistyczny obraz. Chociaż i ona wymienia tereny, które formalnie należały do Ziemi Obiecanej, ale nigdy nie zostały opanowane przez Izraelitów.

Najważniejszym przykładem była Filistea – pas wybrzeża zdominowany przez pięć warownych miast: Gaza, Aszkelon, Aszdod, Gat i Ekron. Były to niezależne ośrodki polityczne, które skutecznie opierały się izraelskiemu podbojowi.

Podobna sytuacja panowała na północy. Choć teoria sięgała daleko w głąb Syrii, w praktyce wpływy Izraelitów kończyły się w pobliżu fenickich miast – Sydonu i Byblos. Region ten pozostał pod kontrolą Fenicjan.

Szczególnym przypadkiem były tereny na wschód od Jordanu, zasiedlone przez pokolenia Rubena, Gada i połowę Manassesa – czyli obszary dzisiejszej Jordanii oraz Wzgórza Golan.

Do kluczowych punktów należały: Wadi al-Mudżib (biblijny Arnon) – naturalna granica w postaci głębokiego kanionu, Baszan i Gilead – żyzne wyżyny znane z hodowli bydła i Góra Hermon – dominujący punkt orientacyjny regionu.

Gdy porównamy biblijny opis z nowoczesną mapą, okaże się, że Kanaan w dużej mierze pokrywa się z obszarem znanym dziś jako Lewant. Największe różnice dotyczą wybrzeża: choć formalnie należało ono do Kanaanu, pozostawało w rękach Filistynów i Fenicjan.

To pokazuje ciekawą rzecz: biblijna „mapa” była bardziej wizją niż rzeczywistością polityczną. Izraelici funkcjonowali w świecie, w którym musieli współistnieć z innymi silnymi kulturami – na wąskim pasie ziemi między pustynią a morzem.

Utrata biblijnej Ziemi Obiecanej nie była jednym wydarzeniem, ale długim procesem, który rozciąga się na całe stulecia i ma kilka wyraźnych etapów. Pierwszy z nich wiąże się z dramatem północnego królestwa, królestwa Izraela. W VIII wieku p.n.e. potęga Asyrii zaczęła dominować region, a w 722 roku p.n.e. zdobyła stolicę Izraela – Samarię. Znaczna część ludności została deportowana w głąb imperium, zgodnie z asyryjską polityką przesiedleń. W tradycji biblijnej i późniejszej pamięci utrwaliło się to jako zaginięcie „dziesięciu plemion Izraela” – społeczności, które rozpłynęły się wśród innych ludów i przestały istnieć jako odrębna całość.

Od tego momentu historia Izraela przestaje być historią jednego narodu żyjącego na swojej ziemi. Pozostaje jednak jeszcze południowe królestwo Judy, z centrum w Jerozolima, ale i ono nie uniknie podobnego losu. W VI wieku p.n.e. zostaje podbite przez Babilonię, a elity trafiają na wygnanie. Choć część ludności wraca później i wznawia kult oraz odbudowuje świątynię, doświadczenie utraty ziemi i życia poza nią staje się trwałym elementem tożsamości.

Kolejny przełom następuje już w czasach rzymskich. W 70 roku n.e., po żydowskim powstaniu przeciwko Cesarstwu Rzymskiemu, dochodzi do oblężenie Jerozolimy (70 n.e.) i zburzenia Drugiej Świątyni w Jerozolimie. To wydarzenie ma znaczenie trudne do przecenienia. Świątynia była nie tylko miejscem kultu, ale centrum życia religijnego i symbolem obecności Boga pośród ludu. Jej zniszczenie oznaczało nie tylko polityczną klęskę, ale głęboki wstrząs duchowy. W kolejnych dziesięcioleciach i stuleciach coraz więcej Żydów żyje poza Judeą, a diaspora staje się dominującą formą istnienia narodu.

W tym kontekście szczególnie interesujące jest spojrzenie św. Pawła Apostoła, znanego przed nawróceniem jako Szaweł z Tarsu. Żyje on jeszcze przed zburzeniem Świątyni, ale już w świecie, w którym wielu Żydów funkcjonuje poza swoją ziemią. W swoich listach apostolskich podejmuje temat przynależności do ludu Bożego w sposób, który znacząco przesuwa akcenty. Dla Pawła kluczowe przestaje być terytorium czy pochodzenie etniczne, a zaczyna być nim wiara i relacja z Bogiem. W Liście do Rzymian pisze o Izraelu już nie tylko jako wspólnocie krwi i ziemi, ale przede wszystkim jako rzeczywistości duchowej, do której mogą należeć także poganie. Obietnica, która kiedyś była związana z konkretnym miejscem, i konkretną linią rodową, zostaje – w jego interpretacji – rozszerzona na cały świat.

Co więc ze współczesnymi roszczeniami?

Po zburzeniu Drugiej Świątyni w 70 r. n.e. diaspora żydowska uległa znacznemu rozproszeniu, choć jej początki sięgają już wcześniejszych deportacji, m.in. po niewoli babilońskiej. Tradycyjny podział na dwanaście plemion Izraela z czasem utracił znaczenie społeczne i polityczne; w źródłach historycznych okresu rzymskiego dominują odniesienia do Judejczyków, a nie do poszczególnych plemion.

W związku z tym współczesne roszczenia odnoszące się do ziem historycznej Judei nie mogą być wywodzone z przynależności do konkretnych plemion ani traktowane w kategoriach „mienia bezspadkowego”.

=======================================

[md: Tak wygląda propaganda: ]

=======================================

A tak – historyczna rzeczywistość… :

—————————————————-

———————————–

Dzieci rodzą się z długiem 150 tysięcy. MEM-y IV.

Opublikowany przez

—————————————————————-

——————————————————

—————————————-

————————————————————-

——————————————–

——————————-

————————————–

————————————-

——————————–

Abraham a Izrael. Całe potomstwo Abrahama już otrzymało ziemię „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”, Izrael chce ją odebrać !

Opublikowany przez

Abraham a Żydzi. To potomstwo Abrahama otrzymało ziemię „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”

====================================

MD: Ta prosta analiza wybija obecnie broń – argumenty m. inn. z dusz 60 milionów „chrześcijańskich syjonistów” w USA. I oczywiście z ust notorycznych kłamców – propagandzistów Izraela.

Dlatego umieszczam ją jeszcze raz, z prośbą gorąca, by moi czytelnicy tę analizę publikowali w innych portalach.

—————————

Domaganie się przez potomków jednej linii rodowej Abrahama

całej ziemi od Nilu do Eufratu, jest zupełnie bezpodstawne

=====================================================================

 Juliusz Franciszek Susak

Historia Abrahama zajmuje w Biblii miejsce szczególne, ponieważ od jego potomstwa wywodzi się znaczna część ludów zamieszkujących Bliski Wschód. Według biblijnego przekazu Abraham miał ośmiu synów z trzema kobietami, a ich potomkowie dali początek licznym narodom i plemionom regionu. Najstarszym z synów był Izmael, urodzony z niewolnicy Hagar w czasie, gdy żona Abrahama, Sara, pozostawała jeszcze bezdzietna. Później, w bardzo podeszłym wieku Abrahama i Sary, narodził się Izaak – syn uznawany w tradycji biblijnej za dziecko szczególnej obietnicy.

Po śmierci Sary Abraham związał się jeszcze z Keturą, która urodziła mu sześciu kolejnych synów: Zimrana, Jokszana, Medana, Midiana, Jiszbaka i Szuacha. W ten sposób rodowód Abrahama rozgałęził się na kilka linii, które z czasem zaczęły zamieszkiwać różne części rozległego obszaru Bliskiego Wschodu.

Potomstwo poszczególnych synów odegrało znaczącą rolę w kształtowaniu etnicznej mapy regionu. Od Izaaka, poprzez jego synów Jakuba i Ezawa, wywodzą się odpowiednio Izraelici oraz Edomici. Z kolei Izmael w tradycji biblijnej i islamskiej uważany jest za przodka wielu ludów arabskich, które rozprzestrzeniły się na Półwyspie Arabskim i w sąsiednich krainach. Synowie Ketury natomiast zostali według przekazu odesłani „na wschód” i dali początek różnym ludom pustynnym i koczowniczym. Szczególnie znani byli Madianici, wywodzący się od Midiana, z którymi Izraelici wielokrotnie wchodzili w relacje handlowe i polityczne. W ten sposób potomkowie Abrahama stopniowo zasiedlili ogromny obszar rozciągający się między Egiptem a Mezopotamią.

W Biblii pojawia się również obietnica, że potomstwo Abrahama otrzyma ziemię „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat” [Księga Rodzaju, 15,18]. Gdy zestawi się ten opis z dzisiejszą mapą polityczną, okazuje się, że obejmuje on region, w którym znajdują się współcześnie takie państwa jak Izrael, Palestyna, Jordania, Liban, Syria, Irak oraz części Egiptu i Arabii Saudyjskiej.

W sensie historycznym i demograficznym obszar ten od tysiącleci zamieszkują ludy, które tradycja wywodzi właśnie od synów Abrahama. Arabowie, Żydzi oraz inne narody semickie regionu są więc w szerokim znaczeniu potomkami tej samej postaci biblijnej.

Jednocześnie Biblia podkreśla pewien szczególny aspekt dziedzictwa Abrahama. Choć miał on wielu synów, głównym spadkobiercą jego majątku oraz przymierza z Bogiem został Izaak. Pozostali synowie otrzymali dary i zostali wysłani w inne strony, gdzie zakładali własne rody i wspólnoty. Ten motyw stał się później ważny dla tradycji religijnej judaizmu i chrześcijaństwa, które akcentują linię Izaaka i jego potomków.

Z drugiej strony tradycja islamska przywiązuje dużą wagę do osoby Izmaela jako przodka Arabów. W efekcie różne religie i kultury regionu odwołują się do Abrahama, ale podkreślają inne elementy jego dziedzictwa.

Patrząc szerzej, postać Abrahama stała się symbolem wspólnego pochodzenia wielu narodów Bliskiego Wschodu. Choć historia tych ludów naznaczona jest konfliktami i rywalizacją, ich tradycje religijne i genealogiczne wskazują na wspólny punkt wyjścia. W tym sensie Abraham pozostaje nie tylko bohaterem starożytnego przekazu biblijnego, lecz także symbolicznym przodkiem ogromnej rodziny narodów, których losy przez tysiąclecia splatały się na przestrzeni między Nilem a Eufratem.

Reasumując:

Jeśli spojrzeć na biblijną historię Abrahama w szerokiej, historycznej perspektywie, można dojść do wniosku, że obietnica dana mu przez Boga rzeczywiście znalazła swoje spełnienie. W Księdze Rodzaju pojawia się zapowiedź, że Abraham stanie się „ojcem wielu narodów”, a jego potomstwo będzie liczne i rozprzestrzeni się na rozległych ziemiach. Z biegiem czasu właśnie tak się stało.

Jak już wiemy Abraham miał ośmiu synów z trzech kobiet: Izmaela z Hagar, Izaaka z żony Sary oraz sześciu synów z Ketury – Zimrana, Jokszana, Medana, Midiana, Jiszbaka i Szuacha. Każda z tych linii rodowych rozwinęła się w osobne wspólnoty i plemiona, które stopniowo zasiedlały coraz większe obszary Bliskiego Wschodu.

Potomkowie Izaaka stworzyli naród izraelski, którego historia jest szeroko opisana w Biblii. Z kolei od Izmaela wywodzą się liczne plemiona arabskie, które rozprzestrzeniły się na Półwyspie Arabskim oraz w sąsiednich krainach. Synowie Ketury dali początek kolejnym ludom pustynnym, które zamieszkiwały tereny na wschód od Kanaanu, w rejonach dzisiejszej Arabii i Jordanii. W rezultacie potomstwo Abrahama zaczęło wypełniać niemal całą przestrzeń między Egiptem a Mezopotamią.

Biblijna obietnica mówiła również o ziemi rozciągającej się „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”. Gdy zestawi się ten opis z dzisiejszą mapą, obejmuje on region, w którym znajdują się współcześnie takie kraje jak Izrael, Palestyna, Jordania, Liban, Syria, Irak oraz części Egiptu i Arabii Saudyjskiej.

Właśnie na tych terenach od tysięcy lat żyją narody wywodzące się – w tradycji biblijnej i historycznej – z różnych linii potomstwa Abrahama. Żydzi, Arabowie i inne ludy semickie regionu należą w szerokim sensie do tej samej genealogicznej rodziny.

Z tego punktu widzenia można powiedzieć, że zapowiedź o licznych narodach i o zasiedleniu wielkiego obszaru rzeczywiście już się wypełniła.

Potomkowie Abrahama nie tylko przetrwali przez tysiąclecia, ale także stali się główną ludnością ogromnego regionu świata. Choć późniejsze interpretacje religijne koncentrowały się często na roli jednej linii rodowej, sama rzeczywistość historyczna pokazuje, że cała przestrzeń między Nilem a Eufratem została już zamieszkana przez różne gałęzie tej samej abrahamowej rodziny.

W tym sensie Abraham pozostaje symbolem wspólnego początku wielu narodów Bliskiego Wschodu. Historia jego synów pokazuje, jak z jednego rodu powstała rozległa sieć ludów, kultur i tradycji, które do dziś kształtują oblicze tego regionu. Dlatego można powiedzieć, że biblijna obietnica o licznych potomkach i wielkiej ziemi znalazła swoje spełnienie w historii i geografii świata.

Warto wspomnieć, że jakby „ojciec” Izraelitów nie wziął za żonę kobiety ze swojej linii rodowej i nie miał z tym problemu. Teściem Mojżesza był Jetro, kapłan i przywódca plemienia Madianitów. Mojżesz poślubił jego córkę Seforę, gdy przebywał na wygnaniu w ziemi Madian.

Mojżesz uciekł z Egiptu po tym, jak zabił Egipcjanina bijącego Hebrajczyka. Wtedy schronił się w kraju Madianitów, gdzie spotkał córki Jetry przy studni i pomógł im napoić trzodę. Gdy wróciły do domu i opowiedziały ojcu o nieznajomym, Jetro zaprosił Mojżesza do swojego domu. Z czasem Mojżesz zamieszkał u niego i poślubił jego córkę Seforę.

Madianici byli ludem wywodzącym się od Midiana, jednego z synów Abrahama i Ketury. Oznacza to, że teść Mojżesza pochodził z linii potomków Abrahama, choć z innej gałęzi niż Izraelici.

Oznacza to, że choć Madianici nie należeli do Izraelitów, byli w tradycji biblijnej dalszą gałęzią tej samej rodziny wywodzącej się od Abrahama. W tym sensie Mojżesz nie wchodził w relację z całkowicie obcym ludem.

Relacja Mojżesza z Jetrem przedstawiona jest wręcz bardzo pozytywnie. Gdy Mojżesz uciekł z Egiptu i znalazł się w ziemi Madian, Jetro przyjął go do swojego domu i oddał mu za żonę swoją córkę Seforę. Mojżesz przez wiele lat mieszkał w jego rodzinie i pracował jako pasterz jego stad. Właśnie podczas tego pobytu, według Księgi Wyjścia, Mojżesz doświadczył objawienia Boga przy gorejącym krzewie, które zapoczątkowało jego misję wyprowadzenia Izraelitów z Egiptu.

Co więcej, gdy później Izraelici wyszli z Egiptu, Jetro odwiedził Mojżesza na pustyni. Biblia opisuje ich spotkanie jako serdeczne i pełne wzajemnego szacunku. Z biblijnego punktu widzenia nie ma więc śladu konfliktu czy napięcia z powodu pochodzenia teścia Mojżesza. Przeciwnie – przedstawiony jest on jako mądry doradca i człowiek, który uznaje Boga Izraela. Pokazuje to, że w najstarszych opowieściach biblijnych relacje między różnymi gałęziami potomków Abrahama mogły być nie tylko pokojowe, ale także oparte na współpracy i wzajemnym szacunku.

Zatem domaganie się przez potomków jednej linii rodowej Abrahama

całej ziemi od Nilu do Eufratu, jest bezpodstawne.

Siła debilizmu. MEM-y III.

Opublikowany przez

————————————-

—————————————-

———————————————

——————————————-

—————————————————

————————————————–

——————————————————

———————————————————————————–

Zaszufladkowano do kategorii Śmichy | Otagowano

Chiny, Iran, USA: Złożona gra o władzę

Opublikowany przez

Chiny, Iran, USA: złożona gra o władzę

Z punktu widzenia Waszyngtonu sojusz Teheranu i Pekinu jest strategicznym koszmarem.

Lorenzo Maria Pacini

Strategiczny krajobraz konfliktu

Trwająca wojna USA z Iranem wykracza daleko poza zwykły kryzys regionalny; jest jaskrawym przykładem trwałej niestabilności nieodłącznie związanej z amerykańską globalną hegemonią. Lekceważąc prawo międzynarodowe, suwerenność i dyplomację wielostronną, Stany Zjednoczone potwierdzają swoją wiarę w legalność siły przymusu jako narzędzia kontroli. Jak pisze Zhao Minghao, użycie siły przez Waszyngton nie przywróci porządku, a jedynie pogłębi rozziewy w rodzącym się systemie światowym.

Kampania militarna USA przeciwko Iranowi, która rozpoczęła się 28 lutego 2026 roku, rozpoczęła się od serii ukierunkowanych ataków, ale od tego czasu przerodziła się w regionalną konfrontację, która zmieniła granice geopolityczne na Bliskim Wschodzie i poza nim. To, co początkowo wydawało się manewrem taktycznym mającym na celu zneutralizowanie potencjału nuklearnego i rakietowego Iranu, przerodziło się w pełnoskalową operację strategiczną, mającą na celu zmianę globalnego układu sił.

Dla Pekinu ta wojna stanowi bezpośredni atak na jego podstawowe interesy. Chiny zbudowały gęstą sieć partnerstw na Bliskim Wschodzie w dziedzinie energetyki, infrastruktury i transportu, z których wiele opiera się na Iranie jako centralnym węźle. Około 53% chińskiego importu ropy naftowej pochodzi z tego regionu, a ponad 30% jest transportowane przez Cieśninę Ormuz. Każde długotrwałe zaburzenie stanowi zatem systemowe zagrożenie dla stabilności gospodarczej i bezpieczeństwa energetycznego Chin.

Tymczasem wysoko postawieni stratedzy w Waszyngtonie postrzegają tę kampanię jako okazję do rozbicia tzw. „osi chaosu” – nieformalnego sojuszu między Rosją, Iranem, Koreą Północną i Wenezuelą. Państwa te, wszystkie objęte sankcjami i presją USA, coraz bardziej polegają na Chinach jako swoim dyplomatycznym i gospodarczym protektorze. Cel USA jest jasny: osłabić globalny łańcuch dostaw surowców do Chin i zmusić Pekin do reorganizacji swoich wpływów zewnętrznych.

Powstająca oś chińsko-irańska osiąga nową jakość

Aby zrozumieć globalne implikacje konfliktu, należy przyjrzeć się chińsko-irańskiemu partnerstwu, które w ciągu ostatniej dekady przekształciło się w znaczący sojusz strategiczny. W 2021 roku Pekin i Teheran podpisały kompleksową, 25-letnią umowę o współpracy, ustanawiającą ramy dla chińskich inwestycji o wartości blisko 400 miliardów dolarów w irański sektor energetyczny, infrastrukturalny i technologiczny. Umowa ta, często niedoceniana przez zachodnich analityków, na nowo zdefiniowała rolę Iranu w Inicjatywie Pasa i Szlaku (BRI).

Geostrategiczne położenie Iranu – nad Zatoką Perską i w Azji Środkowej – czyni go niezbędnym ogniwem w „Korytarzu Zachodnioazjatyckim” w ramach inicjatywy Pasa i Szlaku. Poprzez projekty takie jak linia kolejowa dużych prędkości Teheran-Maszhad, rozbudowa portu w Czabaharze oraz partnerstwa w zakresie infrastruktury cyfrowej z Huawei i ZTE, Chiny dążą do włączenia Iranu do swojego transkontynentalnego łańcucha logistycznego.

Jednocześnie Pekin utworzył rezerwę finansową dla Teheranu, aby chronić go przed zachodnimi sankcjami, wykorzystując oparty na juanie transgraniczny system płatności międzybankowych (CIPS) jako alternatywę dla zdominowanej przez USA sieci SWIFT.

Pomimo sankcji, handel między oboma krajami wzrósł. W 2025 roku wolumen handlu dwustronnego przekroczył 30 miliardów dolarów, a prognozy na 2026 rok przewidują dalszy wzrost o 20% – wartość ta uczyniłaby Chiny najważniejszym partnerem handlowym Iranu i istotnym wsparciem dla dotkniętej sankcjami gospodarki tego kraju. Chińskie firmy, w tym Sinopec i CNPC, posiadają udziały w rozległych irańskich złożach ropy naftowej, takich jak Yadavaran i Azadegan Południowy, zapewniając tym samym stały dopływ ropy naftowej na wschód, nawet w warunkach wojny.

Dla Waszyngtonu te wydarzenia uderzają w sedno globalnej walki o władzę. Relacje między Iranem a Chinami symbolizują wielobiegunową alternatywę dla amerykańsko-centrycznego liberalnego porządku świata – model łączący integrację gospodarczą, wymianę technologiczną i wzajemne wsparcie dyplomatyczne w obliczu presji ze strony USA. Atakując Teheran, Waszyngton w istocie prowadzi wojnę zastępczą przeciwko długoterminowej euroazjatyckiej strategii Pekinu.

Energia zawsze była decydującym czynnikiem we współpracy chińsko-irańskiej. Chiny są nie tylko największym odbiorcą ropy naftowej dla Iranu, ale także wiodącym inwestorem w jego zdolności rafineryjne i korytarze transportowe. Około 800 000 baryłek irańskiej ropy naftowej nadal trafia dziennie do chińskich rafinerii, często pod maską „malezyjskich” lub „omańskich” nazw statków, aby obejść sankcje.

Jednak konflikt i amerykańska blokada morska Cieśniny Ormuz zagrażają temu kruchemu systemowi.

Reakcja Pekinu była dwojaka. Po pierwsze, zintensyfikowano działania na rzecz dywersyfikacji szlaków morskich – poprzez ogromne inwestycje w pakistański port Gwadar i Chińsko-Pakistański Korytarz Gospodarczy (CPEC) – jako lądową alternatywę dla Ormuzu. Po drugie, chińscy stratedzy naciskali na militaryzację części infrastruktury w ramach Inicjatywy Pasa i Szlaku, wzmacniając kluczowe szlaki energetyczne pod przykrywką infrastruktury „podwójnego zastosowania”. Porty, rurociągi i węzły transportowe przez Ocean Indyjski, od Dżibuti po Kolombo, mogły teraz służyć zarówno celom cywilnym, jak i strategicznym.

Jednocześnie Iran nadal odgrywa rolę regionalnego centrum. Teheran zapewnia nie tylko energię, ale także współpracę wywiadowczą, dostęp do regionu i współpracę technologiczną. Oba kraje utworzyły spółki joint venture w zakresie systemów satelitarnych, platform nadzoru opartych na sztucznej inteligencji i cyberbezpieczeństwa – wszystkich sektorów, które amerykańskie agencje wywiadowcze postrzegają jako kolejny front wojny hybrydowej.

Strategiczne obawy USA

Waszyngton uznaje, że chińsko-irańskie partnerstwo to coś więcej niż tylko współpraca geopolityczna: stanowi ono bezpośrednie wyzwanie dla systemu dolara amerykańskiego, sankcji jako środka nacisku oraz strategicznego monopolu USA w kluczowych globalnych centrach handlowych. Jak pokazują dane Departamentu Skarbu USA, do 2025 roku prawie 50% irańskiego handlu zagranicznego było prowadzone w walutach innych niż dolar – głównie w juanie i rublu. Te wysiłki na rzecz de-dolaryzacji, choć eksperymentalne, wskazują na głęboką zmianę w globalnej architekturze finansowej i zagrażają zdolności USA do wywierania wpływu gospodarczego.

Co więcej, armia amerykańska obawia się długoterminowych konsekwencji zaangażowania Chin w Zatoce Perskiej. [To nie „armia” się obawia, to giganci tamtejszej energetyki. md] Bazy logistyczne Pekinu – takie jak instalacje satelitarnego nadzoru na południowym wybrzeżu Iranu czy domniemana rozbudowa bazy konserwacyjnej marynarki wojennej Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej (PLA) w pobliżu Jask – otwierają drogę do stałej obecności Chin na Bliskim Wschodzie. Dla Waszyngtonu, przyzwyczajonego do niekwestionowanej dominacji na tych wodach, ten trend przyspiesza utratę przewagi morskiej.

W USA wojna Trumpa z Iranem przerodziła się w kryzys polityczny, który dzieli opinię publiczną. W ruchu „Make America Great Again” narasta niezadowolenie: wielu tradycyjnych zwolenników Trumpa czuje się zdradzonych jego decyzją o ponownej interwencji militarnej za granicą. Presja inflacyjna gwałtownie wzrosła, obniżki stóp procentowych przez Rezerwę Federalną utknęły w martwym punkcie, a ceny ropy przekroczyły 130 dolarów za baryłkę. Koszty wojny obciążają teraz amerykańskie rodziny w postaci rosnących cen konsumpcyjnych i niestabilności energetycznej.

Na arenie międzynarodowej narasta rozczarowanie wśród sojuszników USA. Francja, Hiszpania, a nawet Wielka Brytania kwestionują zasadność wojny i odmawiają pełnego wsparcia logistycznego. Po drugiej stronie Atlantyku Europa przygotowuje się na nową falę uchodźców i niestabilność energetyczną, podczas gdy państwa Zatoki Perskiej są coraz bardziej sfrustrowane nieobliczalną dyplomacją Waszyngtonu. Ameryka wydaje się coraz bardziej osamotniona, zmagając się nie tylko z regionalnym przeciwnikiem, ale także z poczuciem własnej nadmiernej ekspansji imperialnej.

Stary system świata zmaga się z problemem wojny.

W opinii Pekinu konflikt w Iranie to nie tylko kolejny cykl interwencji USA: to początek strukturalnej zmiany w kierunku wielobiegunowości. Każdy atak rakietowy USA na Iran wzmacnia chińską narrację o upadku Zachodu i wzmacnia jej wezwanie do „wspólnoty wspólnego losu”.

Jednak ta zmiana niesie ze sobą ryzyko. Zakłócenie globalnych szlaków handlowych, destabilizacja rynków energetycznych i osłabienie systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej mogą wywołać reakcje łańcuchowe wykraczające daleko poza Bliski Wschód.

Podważanie zdolności Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) do monitorowania Iranu stanowi niebezpieczny precedens. Gdyby Teheran całkowicie zrezygnował z przestrzegania porozumień, ośmieliłoby to innych aktorów – od Pjongjangu po Ankarę – do stosowania strategii odstraszania nuklearnego. W takim scenariuszu same Chiny stanęłyby przed dylematem bezpieczeństwa: potencjalny „las nuklearny” na ich peryferiach zmusiłby Pekin do pogodzenia swoich ambicji geopolitycznych z podatnością na wstrząsy związane z proliferacją.

Ten konflikt ujawnia również nowe wymiary wojny. Zależność Waszyngtonu od systemów celowniczych opartych na sztucznej inteligencji i autonomicznych systemów uzbrojenia – we współpracy z dużymi firmami prywatnymi – budzi poważne obawy natury etycznej. Doniesienia o błędach algorytmicznych skutkujących ofiarami wśród ludności cywilnej, takie jak atak rakietowy na irańską szkołę, w którym zginęło ponad 160 dzieci, wywołały oburzenie na Globalnym Południu. Granice między ludzkim a maszynowym podejmowaniem decyzji na wojnie zacierają się, pogłębiając katastrofę humanitarną poprzez moralną dwuznaczność.

Wojna USA z Iranem bezlitośnie obnaża pęknięcia porządku międzynarodowego w roku 2026. Podczas gdy Waszyngton dąży do zabezpieczenia swojej hegemonii poprzez przymus, Pekin i Teheran rozwijają alternatywną wizję opartą na wzajemnych powiązaniach, suwerenności i oporze wobec dominacji Zachodu. Jednak wraz z ekspansją potęgi pojawia się niestabilność. Partnerstwo między Chinami a Iranem, choć ma potencjał transformacyjny, może również przyspieszyć fragmentację globalnego systemu na rywalizujące bloki – bloki, które dążą do bezpieczeństwa poprzez wykluczenie, a nie współpracę.

Z perspektywy Waszyngtonu sojusz Teheranu z Pekinem to strategiczny koszmar: podważa sankcje, podważa kontrolę morską i mnoży asymetryczne zagrożenia. Dla Pekinu konflikt ten potwierdza, że ​​amerykańska hegemonia pozostaje niestabilna i niechętnie poddaje się wielobiegunowemu porządkowi świata. Dla całego świata ta konfrontacja oznacza koniec ery jednobiegunowego samozadowolenia. To, co nastąpi, będzie burzliwą walką o zdefiniowanie reguł nowego stulecia – stulecia zdefiniowanego nie przez amerykański porządek, lecz przez konflikt, niepewność i coraz bardziej niestabilną współzależność.

Źródło: Chiny, Iran, USA: Złożona gra o władzę

Kiedy Ich rozliczymy? MEM-y II.

Opublikowany przez

————————-

————————-

—————————————————-

—————————————————————————————–

———————————————————

——————————————-

——————————————————————-

Samotny, biały domek

Opublikowany przez

Samotny, biały domek

23. kwietnia 2026 Autor artykułu Marek Wójcik

world-scam/samotny-bialy-domek

Wojna jest dobra tylko w jednym, jedynym przypadku: kiedy uda się jej zapobiec. Naturalnie, że każde państwo ma prawo bronić się przed agresją. Dyskusja na ten temat jest bezprzedmiotowa. Także zaatakowane państwo ma obowiązek zrobić wszystko, co leży w jego możliwościach, by uniknąć wojny. I nie mam tu na myśli, żeby ulegać groźbom wroga. Taka pokorna postawa najczęściej wzbudza jeszcze większą agresję. Moim zdaniem świetnym przykład jak trzeba unikać wojny, pokazał w ostatnich dziesięcioleciach Iran.

Jeżeli przeczytałeś, że Iran dążył do zbudowania bomby atomowej i zagrażał tym cywilizowanemu światu, to przeczytałeś. I kiedy w to wierzysz, świadczy o twojej bezmyślności i podatności na prymitywną propagandę. Takie mainstreamowe twierdzenie ma tyle wspólnego z prawdą, co COVID19 z pandemią, czyli nic.

Młody pakistański artysta złożył hołd zamordowanemu przywódcy, ajatollahowi Seyyedowi Ali Khamenei, tworząc na plaży imponujący portret z piasku.
Źródło: Telegram 22.04.2026 r. 03:04.

Armia irańska bezsprzecznie zdawała sobie sprawę o strategicznej przewadze nad Izraelem i USA. Gdyby mieli mentalność syjonistycznych zbrodniarzy, przebieraliby wręcz nogami, żeby sprowokować zadufanych w siebie agresorów. Oni byli cierpliwi i zrobili wszystko, żeby nie prowokować do wojny.

Jeśli oglądałeś w telewizji audycję pokazującą, że winny wszystkiemu jest Islam i jego wyznawcy, to oglądałeś. Z prawdą ma to tyle wspólnego, co ocieplenie klimatyczne grożące spłonięciu planety. Owszem, to radykalni wyznawcy Islamu są terrorystami pokazywanymi w pudle prawdy. Wątpię jednak, żeby agresywni żołnierze IDF (Izraelskiej pseudo-Obronnej Armii) byli wyznawcami Islamu, a łącznie z armią USA stanowią największą na świecie militarną organizację terrorystyczną.

To wcale nie oznacza, że każdy, kto jest Żydem, musi uchodzić za terrorystę. Taki czarno-biały obraz ułatwia jedynie manipulację ludźmi. Irańczycy są mądrym narodem i pomimo ewidentnej agresji Izraela nie walczą z ortodoksyjnymi Żydami na ulicach Teheranu.

Irańscy Żydzi zorganizowali w stolicy, Teheranie, ogólnokrajową demonstrację solidarności, na wzór nocnych masowych wieców organizowanych przez Irańczyków w całym kraju w geście poparcia dla irańskiego przywódcy i sił zbrojnych w walce z wrogami.

Wojna to nie tylko zabici i ranni, to jest także zniszczona egzystencja milionów ludzi. Gdy uda ci się przeżyć nalot i wracasz na zgliszcza własnego domu, drąży cię tylko jedną myśl: a jednak jeszcze żyję.

Gdzieś w Libanie. Mieszkałam tutaj…

Prezydent USA powiedział, że irańska flota została całkowicie zniszczona i szybkie łodzie patrolowe nie stanowią zagrożenia dla US-NAVY. Powiedział i co z tego? Także napisał, choć za każdym razem coś innego. No cóż, niektórzy prezydenci tak mają. Nawet zagorzali wielbiciele ruchu MAGA dystansują się od tych idiotycznych konfabulacji Donalda Trumpa. Samotny, biały domek…

Najnowsze zdjęcia satelitarne pokazują flotę 33 szybkich łodzi szturmowych należących do marynarki wojennej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, powracających z misji patrolowej w Cieśninie Ormuz.

Autentyczni bohaterowie nie nadstawiają piersi do medali za mordowanie wroga, który został wrogiem jedynie dzięki prowojennej propagandzie. Prawdziwi bohaterowie nie zabijają, oni ratują życie, narażając własne. Są z reguły skromni, ponieważ uważają swoje czyny za naturalne, wypływające z ludzkich odruchów, które u niektórych ludzi są silniejsze niż strach.

Neda Salimi. Odważna pielęgniarka, która uratowała 3 noworodki w szpitalu Khatam Al Anbia.
Źródło: Telegram 20.04.2026 r. 07:45.

„Rodzice myśleli, że ich dzieci są pod gruzami” — wywiad z irańską pielęgniarką, której film przedstawiający ratowanie niemowląt po amerykańsko-izraelskim bombardowaniu szpitala stał się hitem internetowym.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Trzy rzeczy są w życiu pewne… MEM-y I.

Opublikowany przez

———————————–

———————————————-

———————————————-

[Dysgenika – spadek częstości występowania cech pożądanych]

———————————————————-

——————————-

—————————————————————————

——–

Zaszufladkowano do kategorii Śmichy | Otagowano

Wycofanie baz USA z Bliskiego Wschodu

Opublikowany przez

Wycofanie baz USA z Bliskiego Wschodu

24. kwietnia 2026 world-scam/wycofanie-baz-usa-z-bliskiego-wschodu

Autor artykułu Marek Wójcik

Amerykańskie bazy wojskowe do złudzenia przypominają sytuację 11 lotniskowców USA: zamiast odstraszać, same muszą uciekać. Imperium USA ciągle jest niebezpieczne. Polega to na tym, że papierowy tygrys jest łatwopalny i paląc się, może poparzyć postronnych. Jest to jedyny element zastraszania, który jeszcze na niektórych działa. Wrogów doprowadza do rubasznego śmiechu. Jankesi nie musieli się przecież tak obnażać, ale jak widać, chcieli tej demaskującej ich niemoc wojny.

Większość amerykańskich baz i obiektów wojskowych w Zatoce Perskiej [.] została zaatakowana przez Iran w ciągu pierwszych pięciu tygodni wojny. Wiele z nich nie funkcjonuje lub zostało praktycznie zniszczonych. Baza marynarki wojennej USA w Bahrajnie nie funkcjonuje i nie może obsługiwać amerykańskich okrętów. Jednym z postulatów Iranu zawartych w 10-punktowym planie, przedstawionym Stanom Zjednoczonym ponad dwa tygodnie temu, jest zamknięcie tych obiektów dla armii USA.

Powyższy cytat pochodzi z wczorajszego artykułu opublikowanego przez Larry’ego Johnsona na sonar21.com: Bazy USA, które Iran zlikwiduje, jeśli wojna powróci i kolejne urojenia Sy Hersha. Źródło.

Uważam, że nawet gdyby wojna teraz się zakończyła to między innymi pod warunkiem wycofania wszystkich amerykańskich baz w Zatoce Perskiej i okolicy.

Nie ma wyjścia z pułapki, w jaką na własne życzenie wpadł Donald Trump. Niczego nie nauczyły go zdrady doradców podczas jego pierwszej kadencji. Jego taktyka polega na tym, że jeśli coś nie działa, to zastosuje podwójną dawkę i wtedy odniesie upragniony sukces. Pozbył się rozsądnych i odważnych generałów, a pozostawił karierowiczów, którzy zgadują jego życzenia, wspierają każdą głupotę i utwierdzają go w przekonaniu, że kroczy jedynie słuszną drogą.

Presja, pod którą stoi jest tak silna, że może – o ile tego już nie zrobiła – doprowadzić do szaleństwa. Był już jeden taki, który liczył na wunderwaffe, zanim jeden z jego generałów – Wilhelm Keitel – nie musiał podpisać bezwarunkowej kapitulacji. Także tym razem do tego dojdzie i przegrany ogłosi swoje wielkie „zwycięstwo”.

Wiemy, że kłamiecie i oszukujecie nas!
Z każdym dniem jest nas coraz więcej!

Znajdziecie w tym blogu sporo kontrowersyjnych artykułów zaprzeczających popularyzowanym w telewizji sposobom interpretacji wydarzeń. Zawsze znajdziecie tu źródła tych informacji. Niektóre zostały potwierdzone dokumentami. W wielu kwestiach jak zabójstwo prezydenta USA w roku 1963, podróże kosmiczne NASA, użycie bomby atomowej przez USA, czy fałszywa flaga na Manhattanie we wrześniu 2001 roku, nadal pozostają w szarej sferze przypuszczeń.

Gdzie są źródła potwierdzające paplaninę prezydenta USA na temat niespójności irańskich władz? Dlaczego strona irańska dementuje rewelacje Trumpa na temat domniemanego błagania Iranu o pertraktacje? Ponieważ są to mrzonki Trumpa wymyślone w celu jakiegokolwiek wyjścia z twarzą z sytuacji, do której doprowadził.

Na nic się nie zdadzą wpisy na mediach społecznościowych, w które nie wierzy nawet ich autor. Świat potrzebuje faktów, a tych nie znajdziemy na truthsocial.com.

Przestańcie mówić nam, kto złamał prawo, a zacznijcie mówić, kto został aresztowany!

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com