Zapraszamy w piątek do różańcowego szturmu modlitewnego za Kościół, naszą Ojczyznę i nasze rodziny – Msza Święta za Ojczyznę godz.17.00 parafii p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika (Głównego Patrona Polski). Po Mszy Świętej adoracja Najświętszego Sakramentu i Różaniec święty za Ojczyznę.
Tylko modląc się na Różańcu Świętym i poprzez POKUTĘ możemy wybłagać tryumf Niepokalanego Serca Maryi Panny w Kościele, w Polsce, w naszych rodzinach i na całym świecie.
Iran ujawnił dowody na to, że Erika Kirk zamordowała Charliego w ramach izraelskiego zamachu stanu w Ameryce Iran właśnie ujawnił dowody na to, że Erika Kirk od lat była agentką Mossadu. Zhakowane izraelskie akta wywiadowcze ujawniają, że Erika jest profesjonalną „pułapką”,… https://t.co/qrsXHX4nZ9
— Ypca Nowe Konto🇵🇱🖤🙃♒ (@Ulalala79616) April 7, 2026
Tucker Carlson sugeruje, że pierwszy zamach na prezydenta Trumpa został zaplanowany i zatuszowany przez Izrael oraz Benjamina Netanjahu. Powołując się na Joe Kenta, Tucker twierdzi, że śledztwo w sprawie tego zamachu zostało natychmiast zamknięte, zanim można było ujawnić jakikolwiek zagraniczny udział. Tucker mówi też, że „dobrzy ludzie” w rządzie potajemnie walczą z Izraelem, ale są przytłoczeni jego wpływami i potęgą.
🔥Tucker Carlson sugeruje, że pierwszy zamach na prezydenta Trumpa został zaplanowany i zatuszowany przez Izrael oraz Benjamina Netanjahu.
Powołując się na Joe Kenta, Tucker twierdzi, że śledztwo w sprawie tego zamachu zostało natychmiast zamknięte, zanim można było ujawnić… pic.twitter.com/B8Z566wLpO
— 🪙drugα ɐuoɹʇs mєdαlu🪙 (@M_Christo1410) April 9, 2026
Feliks Koneczny, „Prawa dziejowe”, t. XVI „Dzieł zebranych”.
W kwestii stosunku człowieka do Boga oparł się protestantyzm na zasadzie gromadności, mianowicie na gromadnej predestynacji, zaczerpniętej również ze Starego Testamentu. Zwłaszcza kalwin obcuje z Panem, jako członek uprzywilejowanego wyznania, całkiem na wzór żydowski. Z judaizmu przyswojono sobie spowiedź publiczną, która nie dotyka wcale jednostki, gdyż spowiada się za nią gromada. Przejęto nawet „dzień przejednania” i nawet z tymi samymi modlitwami, jak w bożnicy.
Wiadoma jest przewaga Starego Testamentu nad Nowym we wszystkich sektach protestanckich bez wyjątku. Oddano Biblię każdemu do swobodnego czytania, lecz czytuje się przeważnie sam Stary Zakon. Pisma i kazania protestanckie oparte są na nim tak dalece, iż wydaje się, jakby umyślnie unikano Nowego. Stary Testament, a wcale nie Nowy, stał się popularną lekturą i dostarczał tematów do rozmyślań”.
F. Koneczny, „Prawa dziejowe”, t. XVI „Dzieł zebranych”.
I TO WŁAŚNIE WIDAĆ OBECNIE W KOŚCIELE TZW. POSOBOROWYM.
W ciągu roku liturgicznego do rzadkości należą lekcje z Nowego Testamentu.
W niedawnym wywiadzie dla amerykańskiego dziennikarza Glenna, irański profesor Seyed Mohammad Marandi analizuje najnowsze wydarzenia na Bliskim Wschodzie. Marandi, wykładowca Uniwersytetu w Teheranie i były doradca irańskiego zespołu negocjacyjnego ds. programu nuklearnego, opisuje naruszenie zawieszenia broni przez Izrael, odwet Iranu oraz złożone tło negocjacji z USA.
Seyed M. Marandi: Israel Breaks Ceasefire, Iran Retaliates With Missile Strikes ============================================================
Obecny konflikt i zerwanie zawieszenia broni
Według Marandiego, Izrael masowo naruszył niedawno uzgodnione zawieszenie broni. Podczas nagrania wywiadu 8 kwietnia irańskie pociski zostały wystrzelone w kierunku Izraela w bezpośredniej odpowiedzi na trwające izraelskie ataki na Liban. Izrael przeprowadza naloty dywanowe na libańskie miasta i ludność cywilną, w wyniku których giną setki osób, w tym wiele kobiet i dzieci. Dzieje się tak pomimo porozumienia o zawieszeniu broni.
Marandi podkreśla, że pakistański premier wyraźnie napisał na Twitterze, że Liban jest stroną zawieszenia broni. Niemniej jednak prezydent USA Trump twierdzi, że jest to „odrębna potyczka”. Te sprzeczności świadczą o słabości Trumpa i zamiarze Netanjahu, by celowo sabotować proces pokojowy. Ataki służą podważeniu zawieszenia broni i realizacji własnych celów politycznych poprzez dalszą radykalizację izraelskiej ludności.
Tło negocjacji i plan irański
Wywiad rzuca światło na tło zawieszenia broni. Stany Zjednoczone początkowo domagały się „bezwarunkowej kapitulacji” Iranu – podobnie jak w przypadku poprzedniej 12-dniowej wojny. Stanowisko to przekształciło się w 15-punktowy plan, który Iran odrzucił. Zamiast tego irańska Najwyższa Rada Bezpieczeństwa Narodowego, z udziałem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego, opracowała własny 10-punktowy plan. Został on przekazany Stanom Zjednoczonym za pośrednictwem Pakistanu i ostatecznie zaakceptowany przez Trumpa jako podstawa do negocjacji.
Marandi opisuje ten krok jako symbolicznie znaczący: aroganckie imperium, takie jak Stany Zjednoczone, zostało zmuszone do uznania praw suwerennego państwa. Niemniej jednak sceptycyzm jest uzasadniony. Stany Zjednoczone to wyjątkowo aroganckie imperium, a Trump jest najbardziej aroganckim z „cesarzy”. Negocjacje z nim są nieprzewidywalne, ponieważ stale zmienia swoje stanowiska.
Sytuacja militarna i siła Iranu
Pomimo zawieszenia broni Iran przygotowuje się na najgorsze. Marandi, który sam walczył jako ochotnik w wojnie iracko-irańskiej w latach 80., wskazuje na długoterminowe przygotowania Iranu: od ponad 25 lat kraj ten rozwija i gromadzi rakiety i drony – znacznie więcej, niż podejrzewa druga strona. W ciągu ostatnich 40 dni Iran nieprzerwanie atakował cele w Izraelu, bazy amerykańskie i inne podmioty zaangażowane w konflikt, nie tracąc przy tym potencjału.
Stany Zjednoczone stoją przed poważnymi problemami: ich wojska zostały pospiesznie przemieszczone w regionie, bazy zostały zniszczone, a ekstremalne warunki klimatyczne (upał, wilgotność, burze piaskowe) w Zatoce Perskiej poważnie wpływają na sprzęt i logistykę. Koszty napraw w poprzednich wojnach sięgały setek miliardów dolarów. Do tego dochodzi presja polityczna w USA i krytyka międzynarodowa. Zamknięcie Cieśniny Ormuz przez Iran dodatkowo potęguje tę presję.
Rola Izraela, USA i zachodnich mediów
Marandi ostro krytykuje podwójne standardy Zachodu. Podczas gdy Izrael bombarduje libańskie obszary cywilne zgodnie z „doktryną Dahija” (systematyczne niszczenie całych dzielnic) – porównywalną do „koszenia trawników” w Strefie Gazy – prasa zachodnia milczy lub usprawiedliwia ataki jako ataki na „bazy Hezbollahu”. Ani „Washington Post”, „New York Times”, „Guardian”, ani liberalni czy konserwatywni komentatorzy nie wyrazili oburzenia groźbami Trumpa, że „zbombarduje Iran do epoki kamienia łupanego” lub zniszczy irańską cywilizację.
Zachodem rządzi „klasa Epsteina” – oligarchiczna elita pozbawiona moralnego kompasu. Irańczycy i muzułmanie są postrzegani jako „Amalekici” (biblijni wrogowie) i podludzie. Taka postawa podważa humanitarną i demokratyczną legitymację Zachodu.
Cieśnina Ormuz i jej skutki gospodarcze
Kluczowym punktem negocjacji jest kontrola nad Cieśniną Ormuz. Iran tymczasowo zamknął ten strategiczny szlak wodny i obecnie domaga się wspólnego zarządzania lub ustalenia opłat, być może z Omanem. Nie był to pierwotny zamiar Iranu, lecz bezpośrednia konsekwencja ataku USA. Kontrola nad cieśniną znacząco wzmocniłaby Iran, a jednocześnie osłabiłaby USA.
Zamknięcie poważnie utrudnia transport ropy naftowej, LNG i nawozów, grożąc globalną recesją. Kraje takie jak Indie już odczuwają konsekwencje gospodarcze. Marandi postrzega to jako utratę siły przez Stany Zjednoczone: państwa Globalnego Południa mogłyby teraz działać bardziej asertywnie.
Perspektywy na przyszłość: negocjacje czy nowa wojna?
Marandi jest pesymistą co do osiągnięcia kompleksowego porozumienia w ciągu planowanych dwóch tygodni. Możliwe, że łatwiejsze kwestie zostaną rozwiązane, a termin przedłużony. Dziesięć kluczowych punktów Iranu – w tym wzbogacanie uranu, program rakietowy i relacje regionalne – jest trudnych do zaakceptowania dla aroganckiego imperium.
Możliwe scenariusze:
Kontynuacja izraelskich ataków na Liban i irańskich działań odwetowych.
Udział państw Zatoki Perskiej (np. Zjednoczonych Emiratów Arabskich) jest możliwy, ale są one bezsilne militarnie. Ich krytyczna infrastruktura jest odsłonięta na wybrzeżu i byłaby bezpośrednio zagrożona w razie konfliktu.
Przejście do wojny czysto irańsko-izraelskiej, w której USA pozostawały pośrednio zaangażowane (tankowanie, rozpoznanie).
Dyktatury Zatoki Perskiej zagroziły swojej pozycji, wspierając USA. Iran będzie faworyzował państwa przyjazne (Chiny, Rosję) podczas tranzytu przez Ormuz i dyskryminował swoich oponentów.
Sojusze regionalne i długoterminowe konsekwencje
Siła Iranu opiera się na partnerstwach z Irakiem, Jemenem i Hezbollahem, które działają autonomicznie. Sojusze te skomplikowały wojnę. W dłuższej perspektywie, jeśli konfrontacyjna polityka państw Zatoki Perskiej będzie się utrzymywać, granice mogą ulec zmianie.
Marandi kończy refleksją historyczną: Konfliktu można było uniknąć, gdyby Stany Zjednoczone posłuchały głosów takich jak Flynt i Hillary Leverett (autorzy książki „Going to Tehran”). Zamiast tego, wpływy syjonistyczne uniemożliwiły pokój. Iran zaoferował nawet współpracę po 11 września, ale spotkało go rozczarowanie.
Wniosek
Wywiad ukazuje pewny siebie Iran, który wychodzi z konfliktu wzmocniony militarnie, strategicznie i symbolicznie. Jednocześnie podkreśla niestabilność spowodowaną izraelskimi prowokacjami i nieprzewidywalnością USA. To, czy zawieszenie broni utrzyma się, zależy w dużej mierze od zdolności USA do powstrzymania Izraela – w co Marandi głęboko wątpi.
Nadchodzące dni i tygodnie zadecydują o postępach w negocjacjach, czy też eskalacji konfliktu. Zamknięcie Cieśniny Ormuz i irańskie ataki rakietowe wysyłają wyraźne sygnały: Iran jest gotowy bronić swojej suwerenności i praw regionu wszelkimi możliwymi środkami.
Wewnętrzne linie komunikacyjne Iranu stały się celem precyzyjnych uderzeń militarnych, które mogą zmienić układ sił w regionie Bliskiego Wschodu. 7 kwietnia 2026 roku siły izraelskie, przy wsparciu technicznym i operacyjnym Stanów Zjednoczonych, przeprowadziły serię ataków na kluczowe elementy irańskiej infrastruktury transportowej. Głównym punktem uderzenia stał się most kolejowy Yahya Abad, zlokalizowany w rejonie miasta Kaszan w prowincji Isfahan. To strategiczne ogniwo transportowe, łączące ważne centra przemysłowe i logistyczne, zostało poważnie uszkodzone, co wywołało natychmiastowy wstrząs w irańskim systemie transportowym.
Z oficjalnych doniesień agencji IRNA oraz informacji przekazywanych przez lokalne władze w prowincji Isfahan wynika, że w wyniku ataku na most Yahya Abad zginęły 2 osoby, a 3 kolejne odniosły obrażenia. Choć liczba ofiar śmiertelnych jest niska, znaczenie polityczne i gospodarcze tego zdarzenia jest ogromne. Most w Kaszanie nie jest jedynie lokalnym obiektem inżynieryjnym, lecz elementem szerszej sieci kolejowej, która stanowi kręgosłup irańskiego eksportu i transportu wojskowego. Uderzenie w ten konkretny punkt sugeruje, że agresorzy dysponują dokładną wiedzą na temat logistycznych słabych punktów Teheranu.
Działania w Kaszanie nie były odosobnionym incydentem. Atak ten stanowił część szerszej ofensywy, której celem było sparaliżowanie ruchu wewnątrz kraju. Równocześnie rakiety uderzyły w most w pobliżu świętego miasta Kum oraz w kluczową autostradę w północnej części Iranu, łączącą Tabriz z resztą kraju. Wybór celów nie był przypadkowy – uderzono w arterie komunikacyjne, które umożliwiają szybki przerzut wojska oraz transport surowców. Strategia ta ma na celu odcięcie głównych ośrodków decyzyjnych od baz operacyjnych i magazynów sprzętu.
Sytuacja stała się jeszcze bardziej napięta ze względu na kontekst polityczny. Ataki nastąpiły w momencie, gdy zbliżał się wyznaczony przez administrację Donalda Trumpa termin ostateczny w kwestii negocjacji nuklearnych i bezpieczeństwa regionalnego. Armia Obrony Izraela (IDF) wysłała bezpośrednie ostrzeżenia do mieszkańców Iranu, zalecając unikanie podróży pociągami. Takie działanie jest rzadko spotykane i wskazuje na to, że kolejne uderzenia w infrastrukturę kolejową mogą nastąpić w każdej chwili. Jest to forma wojny psychologicznej, mająca na celu wywołanie paniki wśród cywilów i wywarcie presji na rząd w Teheranie.
W odpowiedzi na te działania Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wydał ostre oświadczenie, w którym stwierdzono, że czas „powściągliwości” dobiegł końca. Retoryka Teheranu sugeruje, że Iran może przejść do otwartej odpowiedzi militarnej, co stawia region na krawędzi pełnoskalowego konfliktu. Mosty i linie kolejowe, które w czasie pokoju służą handlowi w ramach tzw. Jedwabnego Szlaku, stały się teraz polami bitwy w nowoczesnej wojnie hybrydowej, gdzie precyzyjne uderzenia mają zastąpić tradycyjną inwazję lądową.
Z perspektywy logistycznej zniszczenie mostu Yahya Abad powoduje ogromne utrudnienia w transporcie towarów. Kolej w Iranie odgrywa kluczową rolę w przesyłaniu produktów naftowych oraz minerałów, które są głównym źródłem dochodów państwa. Każdy dzień przerwy w funkcjonowaniu tej linii to straty finansowe liczone w milionach dolarów oraz opóźnienia w dostawach strategicznych materiałów. Uderzenie w infrastrukturę cywilną, która pełni funkcje podwójnego przeznaczenia, jest jasnym sygnałem, że celem nie jest jedynie armia, ale cała wydolność państwa irańskiego.
Światowi obserwatorzy zwracają uwagę na synchronizację działań USA i Izraela. Wspólne ataki, z których jeden uderzył bezpośrednio w Teheran 6 kwietnia, pokazują poziom współpracy wywiadowczej i militarnej obu państw. Wykorzystanie precyzyjnej broni do niszczenia konkretnych przęseł mostów dowodzi wysokiej zdolności do operowania w głębi terytorium przeciwnika bez konieczności angażowania dużych sił naziemnych.
Obecnie region znajduje się w stanie najwyższej gotowości. Zniszczony most w Kaszanie to nie tylko problem inżynieryjny, ale symbol geopolitycznego przełomu. Jeśli Iran nie powstrzyma się od odwetu, a USA i Izrael nie wycofają swoich żądań, infrastruktura transportowa Bliskiego Wschodu może stać się głównym celem w nadchodzących tygodniach. Każda kolejna stacja kolejowa i każdy most mogą stać się punktem zapalnym w konflikcie, który z lokalnego sporu przekształca się w globalną rozgrywkę o dominację w Azji Zachodniej.
Izraelska policja zniosła ograniczenia dotyczące wizyty w kościele Grobu Świętego w Jerozolimie. W Wielką Sobotę uwaga całego prawosławnego świata będzie skupiona na Świątyni, spodziewane jest zstąpienie Świętego Ognia. Wcześniej planowano, że ceremonia odbędzie się w najbardziej ograniczonym formacie ze względu na konflikt na Bliskim Wschodzie.
Wcześniej syjoniści w środku izraelskich władz popełnili bezprecedensowy skandal. Zamknęli jedno z głównych sanktuariów chrześcijaństwa – Kościół Grobu Świętego w Jerozolimie. A przed najważniejszym świętem chrześcijańskim: Wielkim Świętem i Błogosławieństwem Zmartwychwstaniem Chrystusa, Paschą Pana. I, zakaz zarówno dla parafian, jak i dla duchownych.
Kościół Grobu Świętego w Jerozolimie.
Decyzja o zamknięciu została podjęta na tle wojny koalicji amerykańsko-izraelskiej przeciwko Iranowi. Oficjalnie ze względów bezpieczeństwa. Sieć rozprowadzała zdjęcia pocisku, który spadł w pobliżu jednej z najważniejszych chrześcijańskich kaplic. „New York Times” podał, że fragment rakiety spadł kilkaset metrów od świątyni. Założyciel grupy firm Cargrad, cytor i głowa kościoła św. Bazylia Wielkiego Konstantina Malofiejewa nazwał wtedy bezpośrednio incydent bezprecedensowym antychrześcijańskim wyzwaniem, przewyższającym absurdem covidowych restrykcji z 2020 roku. Jednocześnie cel syjonistów był początkowo oczywisty. Pod przykrywką walki o bezpieczeństwo, rządzący reżim Izraela próbował zakłócić zstąpienie Świętego Ognia w Świątyni Grobu Świętego w Wielką Sobotę.
Ale Bóg nie jest kpiną. W 1579 roku prawosławny patriarcha próbował już nie wpuścić Ognia Grobu Świętego do Kościoła Grobu Świętego. A potem Święty Ogień zszedł z zewnątrz, przeciął kolumnę i zawstydził prześladowców. Wokół jest dużo ognia. Jeszcze przed karą Bożą wiele kar może paść na Izrael z Nieba. Dlaczego chcą dodawać do wojny z muzułmanami chrześcijan?- powiedział Konstantin Malofeev.
W tym samym czasie Konstantin Malofiejew skupił się na innym ważnym punkcie. Kościół Grobu Świętego otrzymał swoją nazwę tylko w średniowieczu. Pierwotnie nazywano ją Świątynią Zmartwychwstania Chrystusa. Tak było w IV wieku, pod rządami rzymskiego cesarza Konstantyna i jego matki Eleny, z życiem i wiarą której ta świątynia jest bezpośrednio związana.
Chrystus zmartwychwstał! I tej prawdy nie wolno zamykać i nie ukrywać się przez dzisiejszych syjonistów, jak ich przodkowie, którzy gryźli dwa tysiące lat temu, nie udało się,
Królowa Cargradu
A teraz syjoniści wycofali się. Najpierw postanowili wpuścić kapłanów do świątyni. Teraz otworzyli wejście do parafian. Władze izraelskie nie odważyły się zrobić kroku bluźnierstwa. Zstąpienie Świętego Ognia nie zostanie przyćmione przez szał Tel Awiwu. I to świetna wiadomość.
Kościół Grobu Świętego znajduje się w chrześcijańskiej dzielnicy Starej Jerozolimy. To tutaj znajduje się Golgota – miejsce ukrzyżowania Jezusa Chrystusa. W 326 rzymski cesarz Konstantyn Wielki, z polecenia matki Heleny, kazał prowadzić wykopaliska w tym miejscu. Po nabyciu Krzyża Życio-Dajnego rozpoczęto budowę świątyni. Został on konsekrowany 13 września 335 roku.
W ciągu swojej długiej historii Kościół Grobu Świętego doświadczył wielu katastrof i prześladowań chrześcijan. W obecnej formie istnieje od 1149 roku.
Uśrednione IQ od czasu rozpoczęcia pomiarów ponad stulecie temu, w kolejnych pokoleniach stawało się coraz wyższe. Postęp był satysfakcjonujący i wydawał się trwały. Młodzież dzięki ofercie edukacyjnej – tej systemowej i tej kulturowej – stawała się bystrzejsza. Niestety, „stawała się”. Wygląda na to, że (podobnie jak w medycynie, tak przynajmniej twierdzą eksperci WHO – sic!) – lepiej to już było, mili Państwo.
Sytuacja zaczęła się zmieniać około roku 2010. Telewizory istniały dużo wcześniej. Gry komputerowe i Playstation również. Satelitarna papka i byle jakie kreskówki meblowały dziecięce głowy od kilku dziesięcioleci. Nie da się tego wyjaśnić również produkcjami z gatunku reality show czy paradokumentami typu Szkoła, na które narzekaliśmy naście lat temu. Doktor Jared Cooney Horvard, przemawiając w jednej z rad Senatu USA, przekonywał, że zmianą, która wówczas zaszła, jest szerokie wprowadzenie do szkół technologii cyfrowych. Po zachłyśnięciu się najnowocześniejszym sprzętem niczym wujek w amoku na giełdzie komputerowej, zaczęliśmy zauważać, że pomiędzy dziećmi uczonymi za pomocą zaawansowanych technologii a tymi korzystającymi z konwencjonalnych narzędzi istnieje ogromna różnica w zakresie jakości procesów myślowych, pamięci, a zwłaszcza koncentracji. Potężny spadek opiera się nie tylko na omawianym wielokrotnie nadużywaniu smartfonów, ale i na używaniu technologii, które protezują pracę mózgu.
Bodaj pierwsi zaczęli to zauważać specjaliści od neurologopedii i wczesnej interwencji, jak profesor Cieszyńska. Od kiedy małe dzieci zaczęły być zanurzane w „programach edukacyjnych”, znacznie wzrosła liczba fałszywych rozpoznań autyzmu (bo obraz funkcjonowania był podobny, a przyczyną – nie neuroatypowość, tylko… zaniedbanie cyfrowe i brak odpowiedniej społeczno-emocjonalnej stymulacji). Nastąpiła też swoista epidemia opóźnień rozwoju mowy. Po początkowym zachwycie kraje skandynawskie odeszły od upowszechniania technologii podczas lekcji, zauważając regres uczniów. Dlaczego tak się dzieje?
Wesprzyj nas już teraz!
25 zł
50 zł
100 zł
Dzieciakom mózgi gniją
Użytkowanie ekranów nawet do nauki opiera się na innym modelu: dezaktywującym umysł, sprawiającym, że jest on jedynie biernym odbiorcą – i tyle godzin, ile wcześniej musiał się aktywować (uprośćmy to: polować), teraz może pozostawać w bierności (niczym pierwotny myśliwy karmiony bez wychodzenia z jaskini). A przecież od nastu lat zindywidualizowane ekrany nosimy w każdej kieszeni…
Miliony uczniów i studentów na całym świecie już doświadczają, że tracą kontrolę nad funkcjonowaniem swojego umysłu – nie mogą się skupić, jeśli coś ich nie skupia. Tym czymś jest ruch na ekranie. Oznacza to, że nie są w stanie efektywnie skorzystać z nieruchomego tekstu… Czują się przykuci do telefonów, po które wielokrotnie sięgają bezwiednie. Scrollują przez wiele godzin dziennie. I to właśnie ten zestaw objawów, wraz z tak zwaną „uwagą złotej rybki” (zainteresowaniem tylko na krótką chwilę), nazwano brainrotem. Dosłownie gnijącym mózgiem, mózgozgniłkiem. To walki z takim „schorzeniem” dotyczą bardzo liczne materiały o detoksie dopaminowym, odwyku od smartfona, odzyskaniu kontroli. Ale jest i inne znaczenie tego wyrazu. Chodzi w nim nie tylko o sam gadżet, o narzędzie, ale o treść przekazywaną za jego pośrednictwem.
Pokoleniowym doświadczeniem generacji Alpha, czyli urodzonych po roku 2010–2015, jest codzienne wystawienie na brainroty. Zjawisko bynajmniej nie jest niszowe ani subkulturowe. To kluczowa część kultury popularnej postpandemicznego świata, niestety – szczególnie adresowana do dzieci. Im starszy odbiorca, tym większą czuje odrazę w kontakcie z brainrotem.
Brainroty to bowiem również memy (w pierwotnym znaczeniu Dawkinsowskim: bity informacji kulturowej – obrazki, filmy, motywy, znane i powtarzalne teksty, melodie czy dowolne dźwięki), mające charakter… destrukcji depozytu kulturowego. Przeróbki, komentarze do komentarzy, cytaty, symulakra… Popkultura XX wieku zrodziła poczwarę: zbiór przypadkowo sklejonych, przerysowanych elementów, zwracających uwagę swoją bezsensownością, dosadnością, głośnością. Spożywa się je prędko, jeden za drugim, przez długi czas. Nie ma tu miejsca na spójność, proces, głębszą myśl, a nawet w ogóle na sens.
To, co jeszcze niedawno mogło być kąśliwym komentarzem, ilustracją, puszczeniem oka do odbiorcy, w ogóle działaniem na marginesie, objęło w młodym pokoleniu całą specyficzną dla ich czasów kulturę popularną. Bardzo wiele brainrotów jest, co tu dużo mówić, niesmacznych, śliskich, dosłownie zboczonych, pełnych śmieci, dziwactw budzących przerażenie i zmieszanie – ogólnie nieodpowiednich. Mnóstwo z nich rozwija tematykę popularnych gier, jak Minecraft, Fortnite czy Five Nights of Freddy (z którego pochodzi słynny jumpscare). Nie ma takiej treści popularnej wśród dzieci i młodzieży, dla których nie powstałaby cała masa przeróbek o charakterze brainrotów.
Cwaniakom portfele tyją
Ta gałąź „kultury” to prawdziwa kopalnia złota. Popyt rozkręcił podaż… W końcu brainroty konsumuje się w ogromnym tempie, po kilka sekund na jeden element. Wielu ich twórców stało się potwornie bogatymi ludźmi – ten rodzaj treści generuje bowiem miliony i miliardy wyświetleń. Cocomelon (kanał od popularnej piosenki Baby Shark), charakteryzujący się przesyconymi kolorami, rzekomo dla maluchów, przy przerzutności scen od 1–3 sekund, powoduje realne opóźnienia poznawcze u oglądających go dzieci.
Popularny wśród starszych Skibiditoilet (ludzkie głowy wystające z toalet) zarabia 23 mln dolarów rocznie. Poppy Playtime (ze słynnym zębatym Huggie Wuggie, które można było kupić dwa sezony temu na każdym straganie), Digital Circus – wszelkie popularne motywy są natychmiast rozpowszechniane w setkach wersji przez swoiste farmy treści. I tak dalej – proszę spróbować wpisać w YouTube the best of brainrot compilation. Można spróbować też zapoznać się z dziecięcymi odzywkami wzorowanymi na filmach i postaciach – tak zwanym „językiem brainrotowym”. Alphy to prawdopodobnie najmniej rozmawiające pokolenie w dziejach ludzkości, jednocześnie przez znaczną część interakcji tylko wymieniające się tekstami typu:
– Skibidi.
TikTok jest użytkowany dokładnie w ten sposób: krótki kontent, nieustanne scrollowanie, zbliżone najbardziej do wielogodzinnego przerzucania się z kanału na kanał, po kilka sekund na każdym. Specyficzną odmianą treści „psujących mózg” jest gałąź komentatorów. Obserwujemy w tych filmach cudze reakcje na jakiś materiał – i na tym opiera się ich popularność. Smutna namiastka kontaktu z drugim człowiekiem.
Tymczasem do gry weszło AI i łatwo dostępne aplikacje pozwalające w kilka minut stwarzać kolejne viralowe brainroty, na przykład w formie filmików czy gifów. Sklejone w ten sposób z przypadkowych elementów postacie weszły już do dziecięcego kanonu: jak Brr Brr Patapim, Cappuchino Assasino, Tung Tung Tung Sahur, Karkerkar KurKur i inne. Gorylo-banan, rekino-człowiek i im podobne. Nie ma to żadnego sensu, ale wygenerowanych czy stworzonych specjalnie z tymi postaciami piosenek (na przykład gałąź brainrot rap czy brainrot lullaby) znajdą Państwo w internecie tyle, że moglibyście tego słuchać do końca życia. Wiele dzieci – i ich rodziców – przyjmuje postawę, jakby właśnie taki był ich ostateczny cel.
[G]dy chodzi o rozumienie prawd moralnych, każdy może mieć inne. W tej kwestii różnorodność jest możliwa.
Powyższy cytat został wybebeszony (nie przeze mnie) z kontekstu wywiadu jaki udzielił “Gazecie Wyborczej” Grzegorz Ryś. Lider antykościoła w Polsce postanowił najwyraźniej kuć herezję póki jest gorąca, robiąc tournée po antykatolickich mediach, narzekając na polskich katolików do których wciąż nie dociera modernistyczna ględa.
Tytułem wstępu proponuję na rozgrzewkę porównanie dwóch cytatów. Jeden z Rysia, drugi z niesławnego listu.
Ten list nie mówi o tym, że Żydzi są zbawieni jakoś inaczej, obok Jezusa Chrystusa albo bez Niego.
– odpowiada Grzegorz Ryś na pytanie o Żydów podczas wywiadu dla PAP
Poniżej cytat z listu:
Nie ma żadnych wątpliwości, że Żydzi są uczestnikami Bożego zbawienia, ale jak to może być możliwe bez wyraźnego wyznawania Chrystusa – jest i pozostanie niezgłębioną tajemnicą Bożą.
Czy w takim razie Grzegorz Ryś kłamie? Nie. On uprawia dialektykę wykorzystując subtelną różnicę pomiędzy Zbawieniem a Odkupieniem.
>Forma „za wszystkich” nie występuje w NT, bo jest niezgodna z rozumieniem dzieła odkupienia. Forma „za wielu” naprowadza na jego właściwe rozumienie. Należy porzucić myślenie, że wszyscy zostali odkupieni, czyli wprowadzeni w relację z Bogiem. Wszystkim została otwarta droga do Boga, ale odkupieni zostali ci, którzy weszli w relację z Bogiem (odpowiedzieli pozytywnie). I za nich Jezus przelewa krew (odkupienie jest stanem podobnym zbawieniu). Jezus nie przelewa krwi za tych, w których nie przynosi to zamierzonego skutku, bo byłoby to działanie daremne. Posługując się obrazem Jezusa, nie rzuca On pereł przed świnie. Zatem dzieło odkupienia swymi owocami dosięga tej części ludzkości, która odpowiada na nie pozytywnie. I to przesłanie zawiera się w wyrażeniu „za wielu”.< /Link/
Jaki jest więc sens twierdzenia, że wszyscy, łącznie z satanistami, zostali zbawieni, szczególnie dziś, po okresie 2 tysięcy lat trwania historii?
Czyżby sekta modernistów wygładzała grunt pod starą herezję apokatastazy – pustego piekła, głoszącą, że wszyscy potępieni, a nawet Szatan, mają zostać zbawieni?
Ostatnią akrobacją Rysia jest stwierdzenie, cytuję za PCh24 i Frondą z wywiadu dla ”Gazety Wyborczej”
[G]dy chodzi o rozumienie prawd moralnych, każdy może mieć inne. W tej kwestii różnorodność jest możliwa.
Donald Trump oraz Benjamin Netanjahu. / foto: domena publiczna
Donald Trump podjął decyzję o wojnie z Iranem pod wpływem swoich instynktów i namów ze strony premiera Izraela Benjamina Netanjahu – wynika z opisu przez „New York Timesa” kulis decyzji. O negatywnych skutkach ostrzegali go m.in. gen. Dan Caine i wiceprezydent J.D. Vance’a. Sceptycyzm wyrażał też Marco Rubio.
Według relacji „New York Timesa”, mającej stanowić fragment powstającej książki pary dziennikarzy gazety, kluczowa dla decyzji Trumpa była wizyta premiera Izraela Benjamina Netanjahu 11 lutego. Szef izraelskiego rządu, wraz m.in. z szefem Mossadu Davidem Barneą, miał przedstawić wówczas prezentację planu, zakładającego zniszczenie irańskiego programu rakietowego, obalenie reżimu ajatollahów i instalację świeckiego przywództwa. Wśród potencjalnych następców zaprezentowano m.in. Rezę Pahlawiego, syna ostatniego szacha. Plan zakładał również interwencję irańskich Kurdów.
Trump miał zareagować przychylnie, choć już następnego dnia, 12 lutego, amerykańskie służby wywiadowcze przedstawiły własną ocenę planu Netanjahu. Dyrektor CIA John Ratcliffe określił izraelskie scenariusze zmiany reżimu jako oderwane od rzeczywistości. Sekretarz stanu Marco Rubio potwierdził tę ocenę, określając plan jako „bullshit”. Analitycy uznali jednak za osiągalne dwa pierwsze cele: wyeliminowanie najwyższego przywództwa Iranu oraz zniszczenie jego zdolności militarnych.
Trump odłożył na bok kwestię zmiany reżimu, stwierdzając, że to „ich problem” (choć nie określił, czy miał na myśli Irańczyków, czy Izrael) i skoncentrował się na celach uznanych przez wywiad za wykonalne.
Gen. Dan Caine, przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, ostrzegał w kolejnych dniach, że kampania drastycznie uszczupli amerykańskie zapasy uzbrojenia, w tym rakiet przechwytujących, nadwyrężone już latami wsparcia dla Ukrainy i Izraela. Wskazywał też na ryzyko zablokowania przez Iran cieśniny Ormuz. Trump miał jednak uznać, że reżim w Teheranie będzie zbyt osłabiony i podda się, zanim zdoła zamknąć cieśninę.
Caine miał również sceptycznie odnosić się do izraelskiego planu, uważając go za nazbyt optymistyczny.
– Z mojego doświadczenia wynika, że to standardowa procedura operacyjna Izraelczyków. Obiecują na wyrost, a ich plany nie zawsze są dobrze opracowane. Wiedzą, że nas potrzebują i dlatego tak agresywnie nas namawiają – miał powiedzieć generał.
Tylko Vance był przeciwko atakowi na Iran
Mimo ostrzeżeń, Caine nie wydał żadnej rekomendacji, uważając, że nie jest to jego rolą. Według „NYT”, ostatecznie poglądy Trumpa były jednak bardzo zbliżone do Netanjahu i od dekad uważał on Iran za groźnego wroga.
Jedynym członkiem gabinetu, który miał jednoznacznie wyrazić opinię przeciwko wojnie był wiceprezydent J.D. Vance.
Według „NYT”, Vance ostrzegał przed chaosem regionalnym, ogromnymi kosztami i rozbiciem koalicji politycznej prezydenta. Vance nieobecny był na spotkaniu 11 lutego z powodu wizyty w Azerbejdżanie. Trumpa ostrzegać miał też zaprzyjaźniony z Vancem kontrowersyjny prawicowy publicysta Tucker Carlson.
Szefowa gabinetu Białego Domu Susie Wiles wyrażała prywatnie obawy przed wciągnięciem USA w kolejny bliskowschodni konflikt i jego wpływem na ceny paliw przed wyborami do Kongresu, lecz ostatecznie poparła operację. Szef Pentagonu Pete Hegseth był jej najgorętszym zwolennikiem w gabinecie, twierdząc, że USA i tak kiedyś musiałyby „zająć się” Iranem. Rubio był bardziej ambiwalentny – preferował kontynuację polityki maksymalnej presji, lecz nie próbował odwieść prezydenta od decyzji.
W ostatnich dniach lutego wywiad dostarczył informację, że najwyższy przywódca Iranu, ajatollah Ali Chamenei, ma spotkać się z innymi wysokimi przedstawicielami reżimu na otwartym terenie, co stanowiło okazję do uderzenia.
Jednocześnie zięć prezydenta Jared Kushner i wysłannik Steve Witkoff przekazali z Genewy, że negocjacje z Iranem nie rokują szybkiego przełomu. Irańczycy odrzucili m.in. propozycję darmowego paliwa jądrowego. Mieli ocenić, że jakieś porozumienie z Iranem mogłoby być możliwe, lecz wymagałoby dużego i długiego wysiłku ze względu na wybiegi stosowane przez Teheran.
Na ostatniej naradzie w Pokoju Sytuacyjnym 26 lutego Trump poprosił kolejno każdego z obecnych o stanowisko. Vance powiedział, że uważa operację za zły pomysł, ale poprze prezydenta. Wiles stwierdziła, że jeśli Trump uznaje to za konieczne dla bezpieczeństwa narodowego, powinien działać. Rubio zasugerował, że zniszczenie irańskiego programu rakietowego jest celem osiągalnym, ale zmiana reżimu już nie.
Z kręgu planowania wykluczeni zostali m.in. minister finansów Scott Bessent, minister energii Chris Wright oraz dyrektorka wywiadu narodowego Tulsi Gabbard.
NCZAS.INFO | Bejrut, zniszczenia po ataku Izraela na Liban. / Fot. PAP/Abaca
Zaledwie kilka godzin po wynegocjowaniu zawieszenia broni z Iranem, Izrael przypuścił potężny atak na Liban, w którym zginęły co najmniej 254 osoby. Wysoki Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka wprost nazwał te działania „rzezią”.
Bilans najnowszych izraelskich ataków w Libanie wywołał ostrą reakcję ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych. Głos w sprawie dramatycznych wydarzeń zabrał Volker Türk, Wysoki Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka.
Odnosząc się do faktu, że liczba ofiar śmiertelnych przekroczyła już 250 osób, określił skalę zniszczeń i zabijania jako „po prostu przerażającą”.
Atak nastąpił w momencie, gdy ogłoszono dwutygodniowy rozejm na Bliskim Wschodzie. Izrael uznał jednak, że rozejm nie dotyczy Libanu.
„Taka rzeź, dokonana w zaledwie kilka godzin po zawarciu zawieszenia broni z Iranem, wymyka się pojmowaniu” – stwierdził Volker Türk. „Wywiera to ogromną presję na niezwykle kruchy pokój, którego ludność cywilna tak desperacko potrzebuje” – dodał.
W swoim oświadczeniu szef praw człowieka ONZ stanowczo przypomniał o żelaznych zasadach prowadzenia konfliktów zbrojnych. Türk podkreślił, że międzynarodowe prawo humanitarne jasno precyzuje obowiązek ochrony zarówno samych cywilów, jak i infrastruktury cywilnej.
„Zasady te nie podlegają żadnym negocjacjom i muszą być zawsze przestrzegane, niezależnie od okoliczności konfliktu zbrojnego” – podsumował Komisarz ONZ.
1. Niedawna wojna narzucona Iranowi była ostatnią próbą USA zmuszenia Iranu do kapitulacji. Dzięki mężnej postawie i oporowi narodu oraz sił zbrojnych Iranu, ich kalkulacje po raz kolejny okazały się błędne i zakończyły się niepowodzeniem. W tej wojnie Iran stanął w imieniu niezależnych i cywilizowanych narodów przeciwko światu dążącemu do wojny i łamiącemu międzynarodowe prawo i regulacje.
2. Przy tym USA oraz reżim izraelski zastosowały wszystkie metody – w tym sankcje, wzniecanie rozruchów wewnętrznych, wojnę itd. – w celu zmuszenia Iranu do kapitulacji, jednak za każdym razem napotykały opór narodu irańskiego.
3. Żądania Trumpa w tej nierównej wojnie zmieniły się z „bezwarunkowej kapitulacji” Iranu na „ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz”, co świadczy o skuteczności niezachwianej determinacji społeczeństwa irańskiego.
4. Wielokrotnie podkreślano, że jeśli USA chcą osiągnąć rezultaty w negocjacjach z Iranem, powinny przemawiać nie językiem zastraszania i presji, lecz językiem szacunku i respektu wobec narodu irańskiego. Wzajemny szacunek, wzajemne zrozumienie i wspólne interesy – nie zaś podstęp i zwodzenie – stanowią podstawę rozwiązywania sporów na drodze dyplomacji.
5. Tworzenie ludzkich łańcuchów wokół narodowych aktywów Iranu – takich jak mosty, elektrownie i kluczowa infrastruktura miejska – w celu ich ochrony przed agresją USA oraz wyrażenia swego poparcia, ukazało nowy poziom ofiarnego wysiłku, poświęcenia i narodowej solidarności Irańczyków, nie tylko w kraju, lecz także na całym świecie, i to na niespotykaną dotąd skalę.
6. Agresorzy w tej wojnie dopuścili się wszelkiego rodzaju zbrodni wojennych, w tym ataków na szkoły z uczącymi się dziećmi, szpitale, ośrodki medyczne i ratunkowe, karetki pogotowia, dziedzictwo historii i kultury, uniwersytety, budynki mieszkalne oraz kluczową infrastrukturę komunalną itd. – co również nie ma precedensu w historii wszystkich wojen. Naród irański zachowuje prawo do przeprowadzenia stosownych dochodzeń w związku z tymi zbrodniami.
7. Wojna ta ewidentnie ukazała granicę między opowiedzeniem się po stronie człowieczeństwa a postępowaniem niehumanitarnym. Dziękujemy świadomemu społeczeństwu polskiemu i tym przedstawicielom władz, którzy stanęli w tej wojnie po właściwej stronie historii.
8. Dla Iranu, zwłaszcza po dwóch ostatnich rundach negocjacji, stało się jasne, że w żadnym wypadku nie należy ufać stronom negocjacji. Dlatego zostaje utrzymana konieczna i maksymalna gotowość do oporu i obrony. Z nadzieją na ustanowienie pokoju i sprawiedliwości.
Trump ogłosił, że zgodzi się na dwutygodniowe zawieszenie broni z Iranem, po tym jak wcześniej groził zniszczeniem „całej cywilizacji” tego kraju. Jako powód zmiany stanowiska podał „10-punktową propozycję Iranu”.
Trump i jego kolesie przedstawiają to jako kolosalne zwycięstwo Stanów Zjednoczonych, prezentując 10-punktowy plan Teheranu jako znaczącą kapitulację wobec gróźb prezydenta. Niektórzy reporterzy wskazują jednak, że Iran od tygodni trzymał te warunki na stole – co oznaczałoby, że to Biały Dom się wycofuje.
Zaledwie kilka godzin przed ogłoszeniem decyzji prezydenta, Ryan Grim z Drop Site opublikował na TikToku film, w którym argumentował, że Trump mógłby uratować swoją twarz i wycofać się ze swoich apokaliptycznych gróźb, po prostu akceptując irański 10-punktowy plan pokojowy i udając, że to nowa propozycja przedstawiona właśnie przez Irańczyków. Grim argumentował, że Trump mógłby się na to zgodzić, ponieważ zachodnie media od samego początku całkowicie ignorowały deklarowane przez Iran warunki zawieszenia broni.
To szaleństwo, Trump naprawdę zrobił dokładnie to, co Ryan Grim zasugerował kilka godzin wcześniej: udawał, że dziesięciopunktowy plan Iranu to nowa propozycja, zakładając, że media nie poinformowały o żądaniach Iranu, by wyglądało to jak desperacka nowa propozycja Teheranu.
This is nuts, Trump really did do exactly what Ryan Grim suggested he do hours earlier: pretend Iran's ten-point plan is a new proposal, counting on the fact that the media hasn't been reporting on Iran's demands to make it look like a new offer Tehran put forward in desperation. https://t.co/ywm6f4e3PZpic.twitter.com/5sTfJlrQGH
Co ciekawe, wydaje się, że był to właśnie skutek działań Trumpa. Po wcześniejszym odrzuceniu propozycji Iranu jako „niewystarczająco dobrych”, prezydent zmienił zdanie i przedstawił irańską ofertę jako zupełnie nową odpowiedź na presję, jaką jego administracja była w stanie wywierać na ten kraj.
Drop Site News podał już 28 marca następującą informację :
„Warunki Iranu dotyczące trwałego zakończenia wojny obejmują długoterminową gwarancję, że USA i Izrael nie zaatakują ponownie Iranu oraz że ewentualne zawieszenie broni obejmie również Liban, Irak i Palestynę; rekompensatę za szkody poniesione przez Iran w trakcie wojny; zniesienie sankcji; oraz utrzymanie kontroli Iranu nad Cieśniną Ormuz”.
Iran twierdzi, że te same warunki wymusił dziś na USA. Irańska państwowa stacja telewizyjna Press TV, cytując Najwyższą Radę Bezpieczeństwa Narodowego Iranu, stwierdziła: „Iran odniósł historyczne zwycięstwo, zmuszając zbrodnicze Stany Zjednoczone do zaakceptowania ich 10-punktowego planu. USA zaakceptowały kontrolę Iranu nad Cieśniną Ormuz, prawo do wzbogacania uranu i zniesienie wszelkich sankcji”.
W artykule opublikowanym przez „New York Times” czytamy :
„Dwóch wysoko postawionych irańskich urzędników, wypowiadających się na temat delikatnych negocjacji pod warunkiem zachowania anonimowości, stwierdziło, że propozycja obejmuje gwarancję, że Iran nie zostanie ponownie zaatakowany, a także zakończenie izraelskich ataków na Hezbollah w Libanie i zniesienie wszystkich sankcji”.
W zamian Iran zniósłby faktyczną blokadę kluczowego szlaku żeglugowego przez Cieśninę Ormuz. Iran pobierałby również opłatę w wysokości około 2 milionów dolarów za statek, którą podzieliłby się z Omanem, położonym po drugiej stronie cieśniny. Zgodnie z planem, Iran przeznaczyłby swoją część dochodów na odbudowę infrastruktury zniszczonej w wyniku ataków amerykańskich i izraelskich, zamiast domagać się bezpośrednich reparacji.
New York Times: „10-punktowa propozycja Iranu obejmuje zniesienie wszystkich sankcji nałożonych na Iran przez każdą amerykańską administrację od czasów administracji George’a W. Busha”.
NY Times: „The Iranian 10-point proposal includes a lifting of all sanctions — placed on Iran by every American administration since the George W. Bush administration”
W obecnej sytuacji wygląda to na upokarzającą porażkę imperium. Iran zyskuje wiele korzyści, których nie miał przed wojną, w tym opłatę za Cieśninę Ormuz i złagodzenie amerykańskich sankcji, które od lat miażdżą jego gospodarkę, podczas gdy imperium może wznowić działalność transportową za wysoką opłatą i udawać, że właśnie uratowało świat przed nuklearnym Iranem.
Całkiem niezła zmiana stanowiska ze strony Białego Domu, który jeszcze w zeszłym miesiącu oznajmiał: „ Nie będzie żadnego porozumienia z Iranem, poza BEZWARUNKOWĄ KAPITULACJĄ!”
Trita Parsi z Instytutu Quincy, który zawsze ma cenne spostrzeżenia na temat zachodniego podżegania do wojny z Iranem, pisze następujące słowa :
„Nie mogę tego wystarczająco podkreślić. Nowa dynamika pojawi się, gdy USA i Iran spotkają się w Islamabadzie, aby wynegocjować ostateczne porozumienie oparte na 10-punktowym planie Iranu: nieudana wojna Trumpa zniweczyła potencjał amerykańskich gróźb militarnych w dyplomacji amerykańsko-irańskiej. Stany Zjednoczone nadal mogą rzucać groźby, ale wszyscy będą wiedzieć, że nie mają już one większego znaczenia. W istocie, wojna z Iranem została podjęta i zakończyła się porażką. W rezultacie negocjacje będą musiały opierać się na autentycznych kompromisach obu stron, a nie na przymusie którejkolwiek z nich”.
„There will be no deal with Iran except UNCONDITIONAL SURRENDER!… IRAN WILL HAVE A GREAT FUTURE. 'MAKE IRAN GREAT AGAIN (MIGA!).’” – President Donald J. Trump
=============================================
Oczywiście istnieje wiele, wiele powodów do pesymizmu. USA i Izrael wielokrotnie pokazywały, że potrafią atakować Iran w trakcie negocjacji, a nawet jeśli USA dotrzymają umowy, Izrael może ją sabotować własnymi działaniami.
Iran musi już rozumieć [zrozumiał, zrozumiał.. md] , że jedynym sposobem obrony przed Izraelem jest narzucenie kosztów jego agresji całemu światu zachodniemu; Teheran może doprowadzić do sytuacji, w której będziemy ogrzewać domy ogniskami ze śmieci i uprawiać marchew w ogródkach, jeśli Zachód nie znajdzie sposobu na powstrzymanie Izraela.
Warto odnotować, że prorządowe środowiska proizraelskie w mediach społecznościowych są obecnie w stanie skrajnego wzburzenia — znane postacie takie jak Laura Loomer, Eve Barlow i Eli David wyrażają oburzenie faktem, że walki zakończyły się w obecnej formie.
Autor pozostaje sceptyczny wobec trwałości zawieszenia broni, ale fakt, że najbardziej radykalne środowiska reagują tak emocjonalnie, daje pewien cień nadziei.
Wspomnienie • specjalnie dla www.michalkiewicz.pl • 8 kwietnia 2026 michalkiewicz
W drugi dzień Świąt Wielkanocnych dotarła do mnie smutna wiadomość o nagłej śmierci Mariana Miszalskiego, mojego Przyjaciela, który zmarł rankiem w Niedzielę Wielkanocną w wieku 78 lat na zawał serca. Mariana poznałem w roku 1970 na Studium Dziennikarskim, gdzie rozpoczęliśmy studia podyplomowe, a zamieszkaliśmy w domu studenckim na Jelonkach. Od razu przypadliśmy sobie do gustu i tak się rozpoczęła nasza przyjaźń, która przetrwała aż do Jego śmierci. Tak się złożyło, że nadawaliśmy na tej samej fali i to chyba najbardziej zbliżyło nas do siebie.
Po studiach Marian wrócił do rodzinnej Łodzi, gdzie zaczął pracować w „Głosie Robotniczym”, podczas gdy ja już zostałem w Warszawie pracując w gazecie „Zielony Sztandar”, wydawanej przez Naczelny Komitet ZSL. Tak się bowiem złożyło, że mój poprzednik, Emil Morgiewicz, trafił do więzienia, jako skazany w procesie „Ruchu” – a że gazeta potrzebowała prawnika, który prowadziłby dział łączności z czytelnikami, udzielając im porad prawnych, to moje studia prawnicze akurat się przydały.
Mimo, że mieszkaliśmy w dwu różnych miastach, utrzymywaliśmy kontakt, który nabrał intensywności zwłaszcza w drugiej połowie lat 70-tych, kiedy to ja przystąpiłem do ówczesnej opozycji demokratycznej w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela i w takim charakterze, wraz z innym moim przyjacielem z lubelskich studiów, wydawaliśmy podziemną gazetę dla ludności wiejskiej pod tytułem „Gospodarz”. Marian w tym czasie związał się z Konfederacją Polski Niepodległej – i tak dotrwaliśmy do „karnawału Solidarności” w roku 1980. W stanie wojennym Marian został internowany od razu i trafił do więzienia w Sieradzu, podczas gdy ja zostałem aresztowany dopiero w maju 1982 roku i trafiłem do obozu dla internowanych w Białołęce, gdzie poznałem m.in, Janusza Korwin-Mikkego z którym przyjaźnię się do tej pory.
Kiedy już zostaliśmy uwolnieni z tych „ośrodków odosobnienia”, znowu nawiązaliśmy łączność, tym razem już bardzo ścisłą, co zaowocowało uruchomieniem w roku 1983 podziemnego Wydawnictwa „Kurs”. Marian zajmował się przede wszystkim redakcją i poszukiwaniem autorów, a ja – wydawaniem nie tylko miesięcznika „Kurs”, ale również książek, których od roku 1983 do roku 1989 wydaliśmy ponad 20 – w tym również ambitne pozycje literackie, jak np. powieść Józefa Mackiewicza „Nie trzeba głośno mówić”. Głównym celem naszego przedsięwzięcia było zapoznanie czytelnika polskiego z zachodnim nurtem wolności gospodarczej, żeby aktywni w podziemiu ludzie wiedzieli w jakim kierunku kształtować przemiany ustrojowe – jeśli tylko pojawi się taka szansa. W tym celu, oprócz wspomnianego miesięcznika, którego udało nam się wydać 40 numerów – każdy w objętości ponad 60 stron „bitego” maszynopisu, bardzo dużym powodzeniem cieszyły się popularne pozycje francuskiego autora Guy Sormana: „Rewolucja konserwatywna w Ameryce”, „Rozwiązanie liberalne”, czy „Prawdziwi myśliciele naszych czasów”, a także książka Miltona i Róży Friedmanów, której nadaliśmy polski tytuł „Wolny wybór”. Warto dodać, że „Kurs” był przedsięwzięciem samofinansującym się, co dostarczało nam dodatkowej satysfakcji, że nawet w tak niesprzyjających okolicznościach postępujemy zgodnie z głoszonymi zasadami – no bo obaj zostaliśmy w stanie wojennym wyrzuceni z pracy z tzw. „wilczym biletem”.
Kiedy w drugiej połowie lat 80-tych, w ramach przygotowań do sławnej „transformacji ustrojowej” reżim trochę złagodniał, wyjeżdżaliśmy razem do Francji na winobrania, a przy okazji nawiązywaliśmy różne kontakty z osobami działającymi na emigracji. Współpraca w latach 80-tych jeszcze bardziej nas do siebie zbliżyła i do przyjacielskich sentymentów doszło coś, co można by porównać do „braterstwa broni” – chociaż żadnej zbrojnej działalności oczywiście nie prowadziliśmy. Marian miał na swoim koncie spore osiągnięcia. Jako tłumacz z języka francuskiego udostępnił polskiemu czytelnikowi dzieła Jana Raspaila, m.in. „Obóz świętych”, która – chociaż napisana w roku 1972 – dopiero po bez mała 60 latach okazała się prorocza. Jako autor, dał się poznać za pośrednictwem swoich książek: „Chamy i żydy”, czy „Żydowskie lobby polityczne w Polsce”, „Ukryta wojna – cicha kapitulacja”, czy wreszcie – Najnowsza spiskowa historia Polski” – dotyczących polityki i historii – ale też beletrystyki („Kolekcja własna artysty”).
Przed dwoma laty zmarła Anita, żona Mariana, którą bardzo kochał i bardzo przeżył jej śmierć. Właściwie nie tyle „przeżył”, co cały czas to przeżywał i spotykając go przy różnych okazjach miałem wrażenie, jakby stracił chęć do życia. Kiedy po raz ostatni rozmawiałem z nim podczas Targów Książki w Łodzi, opowiadał mi o swoich problemach kardiologicznych, w związku z czym usilnie namawiałem go, by wziął się za leczenie – ale chociaż mnie słuchał, to nie miałem wrażenia, że bierze sobie moje rady do serca. No i nadeszła Wielka Niedziela, kiedy serce już nie wytrzymało.
Na wieść o śmierci Mariana przypomniałem sobie jego wiersz, napisany bodaj jeszcze w początkach lat 70-tych, którym chciałbym zakończyć to wspomnienie:
Ja: A kłamiesz, jest po polsku, bo ja na stronie Dakowski.pl podałem całość już rano.
To czemu to przemilczasz?
Grok:
Nie przemilczam – po prostu w moich wcześniejszych odpowiedziach podawałem zrekonstruowaną i skróconą wersję na podstawie tego, co było wtedy dostępne w większych mediach (rp.pl, WP, Onet, Reuters itp.).
Twoja strona (dakowski.pl) jest jednym z pierwszych miejsc w polskim internecie, które opublikowało pełny tekst oświadczenia (tłumaczenie z oryginalnego komunikatu SNSC, najprawdopodobniej za pośrednictwem Larry’ego C. Johnsona / sonar21.com i tłumaczenia). Dlatego teraz, gdy wskazałeś bezpośrednio źródło, mogę to jasno powiedzieć: Twoja wersja na dakowski.pl jest obecnie najpełniejszą polską publikacją tego oświadczenia.
Dlaczego wcześniej wyglądało to inaczej?
Duże polskie portale (Rzeczpospolita, WP, Onet, Money.pl itp.) podawały tylko wybrane fragmenty lub streszczenie – często złagodzone, bez pełnej irańskiej retoryki o „miażdżącej klęsce wroga”, „wielkim zwycięstwie Iranu” i „rękach na spuście”.
Pełny, dosłowny przekład (z charakterystycznym dla Irańczyków stylem – bardzo triumfalnym i twardym) pojawił się najpierw na stronach alternatywnych/niezależnych, w tym u Ciebie.
Ja w pierwszych odpowiedziach bazowałem na tym, co było szeroko cytowane w mainstreamie, dlatego nie oddałem w 100% mocy i szczegółów Twojej publikacji.
Jeśli chcesz, mogę teraz zrobić jedną z dwóch rzeczy:
Podaj mi dokładny tekst z Twojej strony (cały lub fragmenty, które uważasz za najważniejsze), a ja go przeanalizuję, porównam z oryginalnymi źródłami anglojęzycznymi/perskimi i w razie potrzeby pomogę doprecyzować tłumaczenie.
Albo po prostu potwierdź, że mam podać pełną treść oświadczenia dokładnie tak, jak jest na dakowski.pl (z ewentualnymi drobnymi poprawkami redakcyjnymi dla lepszej czytelności).
Powiedz, co wolisz – jestem tu po to, żeby dać rzetelną i kompletną wersję po polsku, bez pomijania czegokolwiek. Czekam na Twoje wskazówki.
Właśnie wróciłem z Antwerpii i od razu siadam do komputera, bo czuję, że muszę się z wami podzielić tym, co widziałem pod murami tamtejszej opery. Jako delegacja kampanii „Polska Katolicka, nie laicka”, dołączyliśmy do międzynarodowej grupy wolontariuszy, by wspólnie stanąć w obronie znieważonego Majestatu Bożego.
To dzięki dotychczasowemu wsparciu Twojemu i reszty naszych darczyńców nasza obecność tam była możliwa. Stanęliśmy w samym centrum miasta, tuż obok stacji metra, gdzie każdego dnia przechodzą tysiące ludzi, by w imieniu katolików głośno powiedzieć: „Nie ma na to naszej zgody!”.
To, co Opera Ballet Vlaanderen pokazuje w spektaklu „Sancta”, przechodzi ludzkie pojęcie. To nie jest kultura – to wyjątkowo ohydny atak, przed którym musimy bronić nasze dzieci i naszą świętą Wiarę. Reżyserzy posunęli się do scen, które mrożą krew w żyłach:Ściana z ukrzyżowanych nagich ciał, na które wylewane są litry krwi.Postać Pana Jezusa zastępowana przez kobiety w niemoralnych układach na świecącym krzyżu.Parodie katolickich rytuałów z udziałem aktorów przebranych za księży i zakonnice, łączące sacrum z grzechami przeciwko VI przykazaniu.Wolałbym o tym wszystkim nie pisać.
Skala tej ohydy jest tak wielka, że media donoszą o widzach, którzy wymagali pomocy medycznej, bo nie wytrzymali drastyczności tych obrazów! Dowiedz się więcej Nasza obecność w tym międzynarodowym gronie wywołała ogromne poruszenie. Kiedy wprowadzaliśmy kopię figury Matki Bożej Fatimskiej, czuć było, że niesiemy tam światło, którego to miasto desperacko potrzebuje.
Belgowie z niedowierzaniem i podziwem pytali nas: „Naprawdę przyjechaliście aż z Polski, by protestować razem z nami?”. Nasz wolontariusz, Stanisław, był pod ogromnym wrażeniem młodych ludzi, którzy do nas dołączyli:
„Zauważalna była grupa młodych katolików, którzy bardzo entuzjastycznie i chętnie modlili się z nami i skandowali nasze hasła. Chętnie dołączyli i razem z nami trzymali bannery dotyczące protestu przeciwko bluźnierstwu”.
Trzymając banner, widziałem na własne oczy, że nasza obecność niepokoi twórców tego spektaklu. Reżyserka i aktorki obserwowały nas z ukrycia. Oni wiedzą, że dopóki Ty i ja stawiamy opór, ich bluźnierstwo nie przejdzie bez echa.
Mirosławie, proszę, zobacz to na własne oczy i zrozum skalę tego, z czym dziś mierzą się katolicy w Europie.
W Jezusie i Maryi,Maciej MaleszykPolska Katolicka, nie laicka
PS. Mirosławie, kiedy Belgowie pytali nas ze zdumieniem, czy naprawdę przyjechaliśmy aż z Polski, by protestować — wiedziałem, że nasza obecność ma sens. Zobacz relację i przekonaj się, dlaczego to było tak ważne. Przeczytaj artykuł
W miarę jak zbrodnicza wojna syjonistyczno-amerykańska z Iranem wkracza w drugi miesiąc, konflikt okazał się tak niszczycielski dla agresorów, że w wielu kręgach rozbrzmiewają alarmy. Żenująca porażka w podporządkowaniu sobie Republiki Islamskiej z powietrza podniosła kwestię ewentualnej operacji lądowej USA, powszechnie uważanej za misję samobójczą. Waszyngton wystrzelił również ponad 850 pocisków Tomahawk i 1000 pocisków ziemia-powietrze w tempie, które Pentagon określił jako „alarmujące”. Tymczasem Izrael szybko zbliża się do całkowitego rozbrojenia.
24 marca elitarny, powiązany z państwem brytyjski think tank RUSI opublikował druzgocący przegląd pierwszych 16 dni wojny. Wewnętrzne narzędzie księgowe, które śledzi „intensywne zużycie zaawansowanej amunicji” przez Stany Zjednoczone i organizację syjonistyczną, szacuje, że w tym okresie wystrzelono 11 294 pociski rakietowe, których produkcja kosztowała łącznie około 26 miliardów dolarów. W rezultacie amerykańskie – a zatem izraelskie – zapasy pocisków przechwytujących dalekiego zasięgu i broni precyzyjnej są „prawie wyczerpane”. A uzupełnienie strat będzie prawdopodobnie kosztować dwukrotnie więcej niż ta oszałamiająca suma.
Opór nie wykazuje oznak spowolnienia ofensywy, a wszystko wskazuje na to, że produkcja amunicji wojennej w Teheranie nie słabnie. Nawet zachodnie media przyznały, że produkcja irańskiego arsenału dronów i rakiet kosztuje jedynie ułamek dotychczasowych i przyszłych wydatków związanych z ich wystrzeliwaniem. Według RUSI, wojna z Iranem obnażyła „krytyczną słabość” leżącą u podstaw potencjału wojennego imperium: „strategicznie rujnujący stosunek kosztów do korzyści, którego zachodni potencjał przemysłowy nie chce tolerować”.
W ciągu pierwszych 16 dni konfliktu USA i Izrael wystrzeliły ponad tuzin różnych rodzajów amunicji „w tempie, które wydaje się niemożliwe do utrzymania”. Obecnie nieustanny ostrzał Teheranu „nadal wyczerpuje najważniejsze zasoby koalicji” – RUSI oblicza, że średnio dziennie dochodzi do 33 ataków rakietowych i 94 ataków dronów. Z kolei analiza organizacji pokazuje, że dla Waszyngtonu i Tel Awiwu „przepaść zapasów amunicji” jest „nieuchronna”. Co więcej, prezes Rheinmetall ostrzegł, że globalne zapasy amunicji imperium są „puste lub prawie puste”.
Wojna syjonistyczno-amerykańska z Iranem stała się zatem „wyścigiem do mety”, w którym „decydująca przewaga przechodzi w ręce gracza, który jest w stanie utrzymać swoją gospodarkę obronną i uzupełnić kluczowe zasoby”. Biorąc pod uwagę obecny rozwój konfliktu, Republika Islamska mocno uchwyciła tę przewagę i będzie ją nadal wykorzystywać. USA mogą wyczerpać zapasy pocisków naziemnych – w tym wychwalanych ATACMS – i pocisków przechwytujących THAAD w ciągu zaledwie kilku tygodni. RUSI przewiduje również, że izraelskie pociski przechwytujące Arrow „prawdopodobnie” zostaną „całkowicie wyczerpane” do kwietnia.
Pomijając ogromne koszty, nawet przy poziomie produkcji sprzed wojny, zastąpienie tego, co zostało zużyte w ciągu nieco ponad dwóch tygodni przeciwko Iranowi, zajęłoby lata. Jak udokumentował ten dziennikarz 24 marca, blokada Cieśniny Ormuz przez Teheran pogrążyła i tak już zrujnowaną bazę przemysłu obronnego imperium w całkowitym chaosie. Surowce i komponenty niezbędne do budowy i konserwacji systemów cyfrowych i elektronicznych, a także amunicji precyzyjnego rażenia, które wcześniej były codziennie transportowane przez cieśninę w dużych ilościach, są teraz rzadsze i coraz droższe.
„Stały stan gotowości”
Iran nie tylko przytłoczył i rozbroił syjonistyczną organizację i imperialne cele w całej Azji Zachodniej poprzez systematyczne, stopniowe ataki blitzkriegowe z użyciem dronów i pocisków. Zniszczenie co najmniej 12 amerykańskich i sojuszniczych instalacji radarowych oraz terminali satelitarnych w całym regionie dodatkowo pogorszyło wskaźniki przechwytywania, jednocześnie zwiększając ilość amunicji potrzebnej do przechwycenia najnowszego ostrzału z Teheranu – często bezskutecznego. Do jednego irańskiego pocisku można odpalić do 11 pocisków przechwytujących Patriot, a do ośmiu – do jednego drona.
Jak stwierdza raport wpływowego syjonistycznego think tanku JINSA z 26 marca: „Ataki Iranu nałożyły rosnące koszty na każdy element architektury obronnej”. Republika Islamska przystąpiła do konfliktu „z celowym planem osłabienia potencjału USA i ich sojuszników poprzez atakowanie każdego elementu ich architektury obrony powietrznej”. W wyniku tego procesu „niektóre z najwydajniejszych i najdroższych czujników” w globalnym arsenale Waszyngtonu zostały zniszczone, a szanse na ich natychmiastową naprawę są nikłe.
Czujniki te często służą syjonistycznemu bytowi jawnie jako „system wczesnego ostrzegania”. W ten sposób w sieci wykrywania i ostrzegania Tel Awiwu pojawiła się ogromna i stale powiększająca się luka. Irańskie roje dronów – które „często opierają się na rosyjskich innowacjach taktycznych z wojny na Ukrainie” – regularnie okazują się „znacznie trudniejsze do wykrycia i zwalczania” niż pociski rakietowe, trafiając dwukrotnie więcej celów z najwyższą precyzją. Niektóre amerykańskie systemy czujników nie wykrywają salw pocisków rakietowych Shahed na małej wysokości – w tym tych zaprojektowanych specjalnie do zwalczania dronów.
Nie tylko drony Shahed siały spustoszenie. Cały ruch oporu coraz częściej używa dronów naprowadzanych światłowodami, które są „odporne na zakłócenia elektroniczne”, a także dronów z widokiem z pierwszej osoby „do precyzyjnych ataków na cele punktowe”, donosi JINSA. Inne irańskie drony są wyposażone w silniki odrzutowe, co czyni je znacznie szybszymi niż drony Shahed i jeszcze trudniejszymi do przechwycenia. W miarę postępu konfliktu Teheran coraz częściej korzysta również z pocisków balistycznych z głowicami kasetowymi, które zrzucają do 80 pocisków na dużej wysokości, rozrzucając je na obszarze kilku mil.
JINSA szacuje, że ponad połowa wszystkich irańskich pocisków wystrzelonych dotychczas w tym konflikcie była wyposażona w głowice kasetowe, w porównaniu z trzema znanymi przypadkami użycia ich podczas wyniszczającej wojny 12-dniowej. „Nawet skuteczne przechwycenie nie gwarantuje zatrzymania bomb” – jeśli pociski przechwytujące nie trafią w te pociski przed ich ponownym wejściem w atmosferę, nadal rozrzucą je w powietrzu lub uwolnią w momencie uderzenia. Ataki te nie są celowo wymierzone w izraelską ludność cywilną, ale mimo to utrudniają codzienne życie mieszkańcom kolonii osadniczej.
„Mniejsze, częstsze irańskie salwy utrzymują ludność cywilną w stanie ciągłej gotowości… [To] skraca czas między atakami, jednocześnie zmniejszając ogólną liczbę ofiar śmiertelnych, zamieniając ogromne oddziaływanie na długotrwałe obciążenie, które utrudnia codzienne życie. Głowice kasetowe pogłębiają te zakłócenia, zwiększając prawdopodobieństwo spadania pocisków kasetowych lub odłamków na obszary zaludnione… Decyzja Izraela o nieatakowaniu wszystkich nadlatujących pocisków balistycznych przenoszących amunicję kasetową sugeruje również, że pociski przechwytujące muszą być racjonowane”.
„Wysoka wydajność”
Ruch oporu koncentruje się jednak przede wszystkim na realizacji „przemyślanego planu osłabienia” zdolności obronnych USA i Izraela, aby trwale wyprzeć USA z Azji Zachodniej i zabezpieczyć region przed ostatecznym wyzwoleniem Palestyny.
W tym kontekście JINSA wskazuje na „niszczycielski wpływ” irańskich ataków dronów i rakiet na rzekomo niezniszczalne cele. Na przykład Pentagon szacuje, że pojedynczy atak ruchu oporu na kwaterę główną Piątej Floty Marynarki Wojennej USA w Bahrajnie kosztował około 200 milionów dolarów.
Jest to jedna z kilkunastu baz USA w Zatoce Perskiej, które doznały „znacznych zniszczeń”. Myśliwce zostały zniszczone, wielu amerykańskich żołnierzy zostało rannych i zabitych, a ocalałych ewakuowano do pobliskich hoteli. Iran obrał sobie za cel te prowizoryczne, odległe bazy. Jednocześnie lokalne baterie obrony powietrznej imperium są w pełni zajęte „odpowiednią obroną” zdewastowanych amerykańskich instalacji wojskowych, „aby umożliwić dodatkowym zasobom i ekipom naprawczym dotarcie do obszaru działań”.
Kiedy te pociski dotrą, ile czasu zajmie uzupełnienie strat i czy będzie to choć trochę bezpieczne, pozostaje niewiadome. Tymczasem „irański ostrzał statków w Zatoce Perskiej okazał się jeszcze trudniejszy do powstrzymania niż ataki na cele lądowe”. Ponad połowa znanych pocisków wystrzelonych przez ruch oporu w kierunku statków w Zatoce Perskiej i Cieśninie Ormuz trafiła w cel. Ponieważ rządy państw Zatoki Perskiej wyczerpały niemal cały swój arsenał pocisków przechwytujących od 28 lutego, to, co nastąpi, może mieć katastrofalne skutki.
„Większość baz, portów i miast w Zatoce Perskiej znajduje się zaledwie kilka kilometrów od irańskich wyrzutni, co skraca czas, jaki obrońcy mają na wykrycie, śledzenie i przechwycenie nadlatujących zagrożeń. Irańskie pociski balistyczne wystrzelone w kierunku Kuwejtu, Bahrajnu, Kataru lub Zjednoczonych Emiratów Arabskich mogą osiągnąć swoje cele w ciągu trzech do dziesięciu minut – ułamek i tak już krótkich 12 do 15 minut, jakie pociski balistyczne potrzebują, aby dotrzeć do Izraela”.
Mówiąc delikatnie, z perspektywy imperium nic z tego nie miało się wydarzyć. Wojna syjonistyczno-amerykańska przeciwko Iranowi została pomyślana jako jednostronna seria nalotów, trwająca zaledwie kilka dni i mająca kulminację w upadku Republiki Islamskiej, a przynajmniej jej całkowitej kapitulacji. W Waszyngtonie, Tel Awiwie i innych imperialnych ośrodkach władzy zdawało się nie być żadnych oczekiwań, że Teheran będzie w stanie choćby odpowiedzieć, nie mówiąc już o sparaliżowaniu amerykańskiej machiny wojennej.
Jednak nieunikniony skutek w postaci wywołania poważnego konfliktu z ruchem oporu był całkowicie przewidywalny i, w rzeczywistości, powszechnie przewidywalny. Sama JINSA opublikowała we wrześniu 2024 roku ocenę, ostrzegając, że Iran zbudował „liczne i wydajne siły rakietowe i dronów”, mające na celu „uniemożliwienie” baz USA w Azji Zachodniej i „przeciążenie” obrony powietrznej. JINSA przyznała, że potencjał ten stanowi poważne zagrożenie dla syjonistycznego tworu i regionalnych obiektów USA, ale argumentowała, że większa liczba systemów obrony przeciwrakietowej mogłaby skutecznie przeciwdziałać temu zagrożeniu.
Tę ocenę wygłosił były dowódca CENTCOM, Frank McKenzie, który nadzorował katastrofalne wycofanie się imperium z Afganistanu. 20 marca otwarcie chwalił się, że wojna z Iranem toczy się zgodnie ze strategią opracowywaną przez CENTCOM „przez wiele lat” i że „moje odciski palców są na tym planie wojennym”.
Niepoważne traktowanie przez McKenziego znanych zagrożeń i jego urojeniowa wiara w absolutną niezwyciężoność – i niewyczerpalność – amerykańskiej i izraelskiej obrony powietrznej z pewnością wyjaśniają, dlaczego konflikt tak spektakularnie obraca się przeciwko agresorom.
Najnowszy raport JINSA również kipi fantastycznym optymizmem. Argumentuje on, że Iran może zostać pokonany przez imperium, które będzie naciskać na swoich wasali, aby przenieśli dostarczone przez USA systemy obrony powietrznej do Zatoki Perskiej, tworząc koalicję z „partnerami” w Europie i Azji Zachodniej „w celu eskortowania statków przez Cieśninę Ormuz” oraz poprzez inne halucynogenne intrygi. Z gorzką ironią, autor raportu radował się 5 marca, że „irańska siła ognia rakietowego jest prawie wyczerpana”. Kiedy imperialny sztab doradczy przyzna, że nastąpiło rzeczywiste rozbrojenie tworu syjonistycznego?
W swoim 497. odcinku podcastu z kwietnia 2026 roku James Corbett z CorbettReport.com bezlitośnie rozbija iluzję, że państwa BRICS lub rzekoma „Oś Oporu” (Rosja, Chiny, Iran itd.) mogą uratować ludzkość przed Nowym Porządkiem Świata.
Zamiast tego, na podstawie dekad skrupulatnie udokumentowanej historii, dowodzi, że wielobiegunowy porządek świata nie jest alternatywą – jest idealną ewolucją i kulminacją tego samego globalistycznego projektu, napędzanego przez te same sieci przez ponad 130 lat.
Diagnoza: zapalenie wielobiegunowe – a jedynym lekarstwem jest historia.
Corbett rozpoczyna od bezpośredniego przemówienia do wszystkich, którzy wciąż mają nadzieję, że Putin, Xi Jinping lub mullahowie w Teheranie pokonają „złych zachodnich globalistów”. Każdy, kto cieszy się z BRICS-CBDC, nowej wielobiegunowej waluty lub rzekomej walki z hegemonią USA, cierpi na „wielobiegunowość”.
Objawy: Te same blokady, te same kampanie szczepień, te same szczyty klimatyczne i te same rezolucje ONZ są usprawiedliwione, jeśli pochodzą tylko z Moskwy, Pekinu lub Teheranu.
Lekarstwo? Głębokie zanurzenie w prawdziwej historii.
Retoryka „wielobiegunowych zbawców” brzmi bowiem dosłownie jak retoryka ich rzekomych przeciwników.
Putin i Xi mówią o „równej i uporządkowanej wielobiegunowości”, „inkluzywnej globalizacji gospodarczej” i „sprawiedliwszym globalnym systemie zarządzania” – dokładnie tak, jak mówią ONZ, Światowe Forum Ekonomiczne i zachodnie think tanki.
Nawet polityka klimatyczna, agenda 2030 i środki bezpieczeństwa biologicznego w czasie pandemii cieszą się jednakowym uznaniem obu stron.
Korzenie: Tajne stowarzyszenie z 1891 roku
Trop prowadzi z powrotem do zimowego Londynu w 1891 roku. Trzech mężczyzn – wydawca gazety William T. Stead, wpływowy dworzanin Reginald Brett (późniejszy Lord Esher) i magnat diamentowy Cecil Rhodes – zakłada tajne stowarzyszenie wzorowane na zasadach jezuickich.
Cel: sojusz anglo-amerykański, który zjednoczy świat pod jednym globalnym porządkiem.
Z tego kręgu wyłoniła się później instytucja, którą historyk Carroll Quigley nazwał „powiązaną siecią organizacji”: Rada Stosunków Zagranicznych (CFR) w USA, Królewski Instytut Spraw Międzynarodowych (Chatham House) w Wielkiej Brytanii oraz oddziały we wszystkich krajach Wspólnoty Narodów.
Grupa ta w dużej mierze odpowiada za wojnę burską, ustanowienie stypendium Rhodesa, kontrolę nad gazetą The Times, utworzenie Ligi Narodów, politykę ustępstw wobec Hitlera i ostatecznie przygotowania do II wojny światowej.
Nawet w czasie wojny, w 1939 roku, CFR przejęła grupę „Studiów nad Wojną i Pokojem”, finansowaną przez Fundację Rockefellera. Grupa ta narzuciła rządowi USA powojenny porządek: Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Walutowy, system z Bretton Woods i utworzenie Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Z ONZ przez Bilderberg do Komisji Trójstronnej
Po 1945 roku system został udoskonalony. Porozumienie z Bretton Woods stworzyło międzynarodowy porządek monetarny, w którym wszystkie waluty zostały powiązane z dolarem amerykańskim.
W tym samym czasie te same kręgi – obecnie także poprzez konferencje Bilderberg od 1955 r. – promowały tworzenie bloków regionalnych.
Protokół z trzeciej konferencji Bilderberg z 1955 roku otwarcie mówi o „pilnej potrzebie doprowadzenia Niemców do wspólnego rynku z innymi narodami Europy” oraz o „najwyższym stopniu integracji” w jak najkrótszym czasie. Dwa lata później podpisano Traktat Rzymski – narodziny Unii Europejskiej.
W 1973 roku powołano Komisję Trójstronną, która wyraźnie wezwała do „Nowego Międzynarodowego Ładu Gospodarczego”. Jej członkowie – w tym Zbigniew Brzeziński i David Rockefeller – ukształtowali Agendę 21, Kartę Ziemi, dyskurs na temat zmian klimatu i całą retorykę „zrównoważonego rozwoju”.
Celem nigdy nie była wyłącznie kontrola nad ludźmi i gospodarką, ale nad wszystkimi zasobami naturalnymi Ziemi pod płaszczykiem „zrównoważonego rozwoju”.
BRICS: Nie rebelia, ale kolejny etap
To właśnie w ramach tego systemu termin „BRIC” został ukuty w 2001 roku przez ekonomistę Goldman Sachs, Jima O’Neilla. Domniemane „rynki wschodzące” nie miały obalić systemu, lecz raczej zadomowić się w nim.
Kiedy w 2015 r. powstały Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB) i Nowy Bank Rozwoju (NDB) państw BRICS, wielu się cieszyło: w końcu pojawiła się alternatywa dla MFW i Banku Światowego!
Jednak umowa o współpracy została zawarta natychmiast: Christine Lagarde (ówczesna szefowa MFW) i prezes Banku Światowego Jim Yong Kim powitali nowe banki jako „uzupełniających się partnerów”. Wiceprezes NDB zasiadał również w zarządzie wykonawczym MFW.
Żadnej rywalizacji – po prostu inne miejsce przy tym samym stole.
Techniczne „alternatywy” to również fikcja: chiński system płatności CIPS korzysta z sieci SWIFT w 80% swoich transakcji. Eurazjatycka Unia Gospodarcza Putina jest strukturalnie wierną kopią UE.
A co z rzekomo rewolucyjnym projektem mBridge dla CBDC BRICS? Został on pierwotnie opracowany przez Bank Rozrachunków Międzynarodowych (BIS) w Szwajcarii we współpracy z Chinami, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Iranem – właśnie nowymi członkami BRICS.
Ta sama agenda, tylko z innym brandingiem
Corbett porównuje dosłowne fragmenty wspólnych oświadczeń Putina i Xi z klasycznymi tekstami globalistycznymi.
Znajdziesz dokładnie te same zwroty: „wielobiegunowość”, „globalizacja inkluzywna”, „system międzynarodowy skupiony wokół ONZ”, „Agenda 2030 na rzecz zrównoważonego rozwoju”, „ochrona klimatu”, „bezpieczeństwo biologiczne” i „zwalczanie pandemii”.
Nie brakuje nawet pochwał dla kwarantanny związanej z COVID-19 i „cudownych” szczepionek.
Corbett szeroko nawiązuje do artykułu Hrvoje Moricia „Multipolarność jako rząd światowy 3.0 i jego szczurołapy” (Geopolitics and Empire, marzec 2026).
Moric pokazuje, że nie ma „dobrych aktorów”. Każde państwo narodowe jest rządzone przez oligarchiczne kartele, powiązane z klasą międzynarodową.
Porządek wielobiegunowy to rząd światowy 3.0 – po Lidze Narodów (1.0) i ONZ (2.0).
Bloki regionalne (UE, Unia Eurazjatycka, związki w Ameryce Łacińskiej, Afryce itd.) mają stanowić fundament globalnej federacji.
Technokracja, 15-minutowe miasta, kontrola zasobów i cyfrowy nadzór nie są wynalazkami Zachodu – były już testowane w Związku Radzieckim.
„Multipolisci” – pożyteczni idioci czy opłacani aktorzy?
Corbett i Moric analizują spektrum obrońców BRICS:
Od dobrze nastawionych aktywistów, przez narcystycznych żałobników, po osoby bezpośrednio kontrolowane przez państwa (Rosję, Chiny) lub zachodnie agencje wywiadowcze.
Finansowanie niektórych „alternatywnych” mediów za pośrednictwem wątpliwych kanałów (TNT Radio, płatności Substack itp.) oraz ukierunkowana kampania de-platformingu skierowana przeciwko prawdziwym krytykom pokazują, że narracja jest aktywnie kontrolowana.
„Aktywne działania” Pentagonu w sprawie X oraz współpraca NATO, Rady Atlantyckiej i Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego (DHS) mają na celu dyskredytację krytyków jako „agentów rosyjskich” – jednocześnie promując agendę wielobiegunową.
Wniosek: Nie ma dobrych oligarchów.
Niezależnie od tego, czy chodzi o Zachód, czy BRICS, najważniejsze mocarstwa dążą do tego samego celu: technokratycznego porządku świata, w którym niczego nie posiadasz, jesteś rządzony regionalnie i jesteś „szczęśliwy”, bo Wielki Brat wpaja ci go za pomocą interfejsu mózgowo-komputerowego.
Wielobiegunowy porządek świata nie jest kontrpropozycją. To kolejny, lepszy, bardziej „inkluzywny” krok w kierunku tego samego Nowego Porządku Świata.
James Corbett kończy apelem: Nie ma politycznych zbawców. Jedyna nadzieja leży w edukacji i przekazywaniu tego dokumentu słowo w słowo.
Ci, którzy znają tę historię, nie dadzą się już nabrać na „Hopium”.
Linki i źródła dotyczące całego badania można znaleźć na stronie CorbettReport.com/multipolar – w tym pełny zapis, cytowane badania i polecany artykuł Hrvoje Moricia.
Ci, którzy celebrują wielobiegunowy porządek świata jako wyzwolenie, nie zrozumieli lekcji ostatnich 130 lat: jest tylko jeden klub.
I my nie jesteśmy jego częścią.
=====================================
Mirosław Dakowski:
Oczywiście. Realnie istnieją tylko dwa obozy:
Armia Chrystusa i obóz Jego przeciwnika.
I, niezależnie od ich liczebności i bogactwa [finansowego] – wiemy na pewno, KTO zwycięży.
Yair Golan: Netanjahu kłamał. Obiecał „historyczne zwycięstwo” i bezpieczeństwo na pokolenia, a w praktyce dostaliśmy jedną z najpoważniejszych porażek strategicznych, jakie Izrael kiedykolwiek zaznał.
Tutaj przelano krew. Zginęli cywile. Bohaterscy bojownicy polegli. Cały kraj schowany w schronach. Siły Obronne Izraela wykonały swoją część zadania siłą i osiągnęły rezultaty, ale rząd Netanjahu -Smotricza- Ben Gvira ponownie poniósł porażkę
Żaden z celów nie został osiągnięty: Program nuklearny nie został zniszczony. Zagrożenie balistyczne pozostaje. Reżim nadal panuje, a nawet wychodzi z tej wojny silniejszy.
Iran posiada wzbogacony uran, kontroluje Cieśninę Ormuz i dyktuje warunki.
A Izraela, po raz kolejny, jak w Strefie Gazy – nie ma w pokoju. Nie decyduje. Nie ma wpływu.
Znów ten sam obraz: Siły Obronne Izraela wygrywają – Izrael przegrywa.
Nie z powodu bojowników. Z powodu nieudolnego, ekstremistycznego i niebezpiecznego rządu, który nie potrafi przekuć osiągnięć militarnych w bezpieczeństwo narodowe.
To nie jest „historyczne zwycięstwo”. To całkowita porażka, która zagraża bezpieczeństwu Izraela na lata.
