Stanisław Michalkiewicz: Na przekór całemu światu magnapolonia/na-przekor

   No nie, tego już za wiele! I to właśnie w momencie, gdy świat zmierza ku pokojowi i bezpieczeństwu – bo jakże inaczej rozumieć inaugurację Rady Pokoju na Forum Ekonomicznym w Davos? Wprawdzie są tu pewne niejasności, czy do Rady Pokoju przystępują państwa, czy tylko zaproszone osobistości? Na razie wygląda na to, jakby Radę Pokoju miało tworzyć grono zaproszonych osobistości  – bo na przykład Donald Trump będzie tej Radzie przewodniczył nawet gdy przestanie być prezydentem Stanów Zjednoczonych. Podobnie węgierski premier Wiktor Orban.

Jeśli w kwietniu przegrałby wybory i przestałby być premierem, to czy automatycznie utraciłby prawo zasiadania w Radzie Pokoju, zwłaszcza, gdyby zapłacił wpisowe w wysokości miliarda dolarów? Z drugiej jednak strony pan prezydent Karol Nawrocki, który został do Rady zaproszony, konsultował się z obywatelem Tuskiem Donaldem i na razie pisemnego akcesu nie złożył, twierdząc, że musi się w tej sprawie wypowiedzieć “parlament”, a może nawet – sam Książę-Małżonek? Gdyby do Rady Pokoju przystępowały państwa, to owszem – ale skoro tylko osobistości, to po cóż ta cała parada – jak powiadał Aleksander Fredro?

Mniejsza wreszcie z tym, bo wszystko się pewnie w miarę upływu czasu “jak figa ucukruje, jak tytuń uleży” – ale tak czy owak, nie da się ukryć, że w kierunku pokoju został zrobiony milowy krok. Toteż od razu się wyjaśniło, że o ile dotąd prezydent Ukrainy Wołodymir Zełeński nie chciał słyszeć o jakichś ustępstwach terytorialnych, a z kolei rosyjski prezydent Putin z naciskiem podkreślał konieczność respektowania rosyjskich zdobyczy na Ukrainie, to teraz obydwaj chcą “tego samego”. Tak w każdym razie twierdzi prezydent Donald Trump po rozmowie z prezydentem Zełeńskim. To znaczy – czego konkretnie chcą?

A czegóż by innego, jak nie pokoju? Wprawdzie starożytni Rzymianie twierdzili, że si duo dicunt idem, non est idem – co się wykłada, że gdy dwóch mówi to samo, to nie jest to samo – ale nie można zaprzeczyć, że i Donald Trump też coś tam musi wiedzieć tym bardziej, że agencja NABU wsadziła do aresztu wydobywczego ongiś piękną Julię Tymoszenko, przedstawiając jej jakieś korupcyjne “zarzuty”, a fałszywe pogłoski utrzymują, że ona w tym areszcie wydobywczym  chlapie na prezydenta Zełeńskiego.

Oczywiście w tych fałszywych pogłoskach nie musi być ani słowa prawdy, ale gdyby było, to lepiej byśmy rozumieli, że w końcu  i prezydent Zełeński zaczyna uświadamiać sobie konieczność – co według niemieckiego filozofa Hegla jest istotą wolności. W tej sytuacji tylko Aleksander Łukaszenka, który nie tylko został zaproszony do Rady Pokoju, ale nawet złożył już akces, może utożsamiać się w Białorusią, bo na razie nie widać, by ktoś mógłby mu tam zaszurać.

Wprawdzie pan prezydent Nawrocki kontynuuje rozpoczęte przez prezydenta Dudę zabawy w mocarstwowość z panią Swietłaną Cichanouską, ale słychać, że rząd litewski jest już nią trochę zniecierpliwiony, więc zamierza się ona przenieść z całym majdanem do Warszawy. Ale sprawa sie komplikuje, bo w Warszawie posadę Pierwszego Białoruskiego Opozycjonisty zajmuje pan Paweł Łatuszka, więc na razie pani Swietłana jeszcze nie wie, czy w Warszawie nie będzie jej za ciasno.

W tej sytuacji Aleksander Łukaszenka może spać spokojnie, nawet na posiedzeniach Rady Pokoju, tym bardziej, że rosyjski prezydent Putin, który też został zaproszony, na razie się waha.

Tymczasem, gdy świat z radością wkracza na świetlisty szlak pokoju i bezpieczeństwa, z którego na pewno nie zepchną go podchody prezydenta Trumpa pod Grenlandię, do siedziby Krajowej Rady Sądownictwa wtargnęła zorganizowana grupa przestępcza, to znaczy – pardon – nie żadna tam “zorganizowana  grupa przestępcza” tylko prokuratorowie w asyście kilkudziesięciu policjantów.

Wrażenie, jakby to była “zorganizowana grupa przestępcza” mogło wziąć się stąd, że sędziowie tworzący Krajową Radę Sądownictwa próbowali temu wtsargnieciu przeszkodzić – ale co tak naprawdę może niezawisły sędzia, nawet gdyby ubrał sie w togę i założył na szyję tombakowy łańcuch, jeśli “ludzie mający karabiny” olewają jego rozkazy ciepłym moczem? W takich momentach obserwatorzy skłonni są zgadzać się z opinią Mao Tse Tunga, że “władza wyrasta z lufy karabinu”, a nie z żadnych demokratycznych legitymacji.

Wprawdzie obywatel Żurek Waldemar, który na tę okazję nawet się ogolił, próbował nadać temu wtargnięciu pozory legalności – ale przecież on sam tkwi po uszy w sprośnych błędach Niebu obrzydłych. Na przykład uważa, jakoby Prokuratorem Krajowym był jego faworyt, pan Dariusz Korneluk z czarnym podniebieniem, podczas gdy pan prezydent Karol Nawrocki całkiem niedawno stwierdził, że ależ skądże, wcale nie – bo Prokuratorem Krajowym jest w dalszym ciągu pan Dariusz Barski.

Skoro tak, to czy możemy polegać na zapewnieniach obywatela Żurka Waldemara, że wszystko jest gites-tenteges, czy też nabierać podejrzeń, że on sam może być na usługach zorganizowanej grupy przestępczej, która tylko podstępnie przebiera się za prokuratorów czy policjantów? W zamieszaniu, jakie towarzyszyło wtargnięciu wspomnianej grupy do siedziby Krajowej Rady Sądownictwa, trudno tak na pierwszy rzut oka odróżnić prokuratora od gangstera, czy policjanta od przebierańca tym bardziej, że kiedy już wtargnięcie się dokonało, to grupa zajęła się pruciem szaf w poszczególnych pomieszczeniach.

Cóż innego mogliby robić gangsterzy? Czego tam szukała, czy to znalazła i jaki zamierza zrobić w tego użytek – tego być może i obywatel Żurek Waldemar nie wie, bo gdybym był szefem starych kiejkutów, to też bym się wahał, czy dopuścić go do konfidencji, czy też powierzyć mu wyłącznie obowiązki wykonawcze. A w ogóle, to warto przypomnieć deklarację nie tam jakiegoś obywatela Żurka Waldemara, tylko samego obywatela Tuska Donalda, że jak będzie trzeba, to będzie używał środków “pozaprawnych”.

Czyż ta deklaracja, za którą zresztą poszła rewolucyjna praktyka, nie jest dowodem, iż cała III Rzeczpospolita jest “organizacją przestępczą o charakterze zbrojnym”? Nieżyjący już ekonomista amerykański Maurycy Rothbard twierdził, że gdyby jakaś spółka prawa handlowego była zarządzana tak, jak państwa, to wszyscy członkowie zarządu i rady nadzorczej znaleźliby się w kryminale. Tak się jednak nie dzieje, ponieważ państwo jest rodzajem monopolu na przemoc, w związku z czym nie ma kto go aresztować – chociaż w Wenezueli pojawiła się pierwsza jaskółka, że może być inaczej.

Tak zresztą twierdzili starożytni Rzymianie, że vim vi repellere licet, co się wykłada, że siłę godzi się siłą odeprzeć.

Ale to wszystko blednie w porównaniu z alarmującymi wieściami, że w momencie, gdy świat właśnie wkracza na świetlisty szlak wiodący ku pokojowi, w partii Polska 2050 rozpętała się “wojna” i “padły oskarżenia o próbę puczu”. Myślę, że działacze Polski 2050 powinni się opamiętać i wojnę zakończyć, bo w przeciwnym razie prezydent Donald Trump obróci na nich swe oczy i każe komandosom pojmać obydwie vaginessy, a następnie wtrącić do aresztu wydobywczego w Nowym Jorku, razem z małżonkami Maduro.

Przed godziną nienawiści

Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto)  •  25 stycznia 2026

Walka o praworządność, której rozpoczęcie surowo przykazała nam w lutym 2017 roku Nasza Złota Pani Angel Merkel, wchodzi już w fazę groteskową.

Ale taka ewolucja wydaje się nieuchronna, zwłaszcza gdy obywatel Tusk Donald i jego główny kolaborant na tym odcinku, obywatel Żurek Waldemar, zachowują się niczym słonie w składzie porcelany – aż musiał zwrócić im uwagę pan mecenas Rosati z Naczelnej Rady Adwokackiej. On wprawdzie też jest zaangażowany w walkę o praworządność, ale po adwokacku, czyli zgodnie z recenzją, wystawioną adwokatom przez Juliana Tuwima: „Ci nigdy nie oszaleją. Świat się będzie już walił, wąż ognia równik oplecie i kontynenty zapali – a oni, ironiści, mędrkowie wykrętów chytrych, wyciągną z teczki paragraf i rozprostują – na wytrych. I jak klown na arenie, otworzą drzwi tekturowe, przejdą na drugą stronę i dumnie podniosą głowę: voila!”

Otóż pan Rosati przestrzegł obywatela Żurka Waldemara, by w walce o praworządność się nie zapamiętywał, bo to wywołuje skutki odwrotne. W ogóle warto odwołać się do Arystotelesa z jego „złotym środkiem”. Jeśli nawet ktoś angażuje się w słuszną sprawę praworządności, to musi to robić w granicach przyzwoitości. W przeciwnym razie skutki mogą być opłakane – jak to się stało w nienawistnym sądzie w Giżycku. Otóż jakiś tamtejszy nienawistny sędzia potraktował serio brednie kolportowane przez obywatela Żurka Waldemara i jego kolabów – że nienawistni sędziowie rekomendowani przez „nielegalną” Krajową Radę Sądownictwa, w ogóle nie są sędziami – no a skoro tak, to wyroki przez nich wydawane nie są żadnymi „wyrokami”.

Wprawdzie obywatel Żurek Waldemar, niby jakiś wioskowy głupek, wbrew logice utrzymywał, że sędziowie, owszem – nielegalni – ale wyroki – już nie – ale nienawistny sędzia w Giżycku rozumował prawidłowo i orzekł, że skoro wyrok wydał przebieraniec nie będący sędzią, to ten wyrok jest „nieistniejący”. Sęk w tym, że chodzi o sprawę rozwodową. Skoro wyrok w tej sprawie jest „nieistniejący”, to o żadnym rozwodzie nie ma mowy, nawet w sytuacji, gdy małżonkowie, którzy myśleli, że są rozwiedzeni, wstąpili już w nowe związki małżeńskie.

W tej sytuacji „obiektywnie” dopuścili się bigamii – ale czy można ich prawomocnie skazać, skoro zostali wprowadzeni w błąd przez przebierańca, który sprawiał wrażenie, jakby był nienawistnym sądem? A na tym przecież nie koniec – bo skoro wyrok rozwodowy jest „nieistniejący” – to małżeństwo trwa nadal ze wszystkimi konsekwencjami, między innymi – z roszczeniami o spełnianie małżeńskich obowiązków. Ładny interes! Czy teraz pan Dariusz Korneluk, który myśli, że jest Prokuratorem Krajowym, deleguje specjalnego urzędnika, na przykład w postaci Prokuratury Ewy Wrzosek, która przy pomocy policji doprowadzi niedoszłych rozwodników do współżycia i będzie nadzorowała, czy wszystko odbywa się zgodnie z prawem i sprawiedliwością? Tak mogłoby być – ale z drugiej strony, czy Prokuratura Ewa Wrzosek, która – jak pamiętamy – niedawno sama została odcięta od stryczka – może decydować w sprawach prawa i sprawiedliwości?

W tej sytuacji trudno się dziwić, że obywatel Żurek Waldemar popada w prostrację. Przestał się golić, a może nawet i myć, więc kiedy zobaczyłem go w telewizji, miałem wrażenie, że to postać z „Atlasu Typów Przestępczych” Cezarego Lombroso i to jako „przestępca z urodzenia”. W dodatku proces pokazowy złowrogiego Zbigniewa Ziobry właśnie spala na panewce, a nie wiadomo, co będzie z rozporządzeniem w sprawie „pierwszego” i „drugiego małżonka” – bo takiego tricku zamierza użyć obywatel Gawkowski od cyfryzacji, żeby tylko dogodzić Wielce Czcigodnej Kotuli Katarzynie, która już nie może wytrzymać, żeby nie wprowadzić „małżeństw” między sodomczykami albo gomorytkami. Najwyraźniej biurokratyzacja zeszła w tych środowiskach już do poziomu instynktów, skoro bez urzędowego certyfikatu nie mogą się nawet bzykać.

Jakby mało było tych rozterek na tle praworządności, to jeszcze nasz nieszczęśliwy kraj staje w rozkroku i to coraz większym, bo właśnie Ameryka coraz bardziej oddala się od Europy, a między nimi rozwiera się zimna czeluść Północnego Atlantyku, od którego wziął swoją nazwę nasz umiłowany sojusz polityczno-wojskowy. Chodzi oczywiście o Grenlandię, bez której amerykański prezydent Donald Trump już nie może żyć, a z kolei „Europa” nie chce oddać tego zamorskiego terytorium po dobroci. W związku z tym „cała Europa” stanęła murem za Danią, a niektóre państwa wysłały tam nawet kontyngenty wojskowe; Norwegia kontyngent dwuosobowy, Francja – 15 osobowy, Niemcy podobny, Szwecja i Wielka Brytania takie same.

Tymczasem prezydent Trump oświadczył, że tym krajom, co wysłały na Grenlandię wspomniane kontyngenty, przysoli cła – 10 procentowe na początek, a potem się zobaczy. Na takie dictum niemiecki kontyngent już po dwóch dniach wrócił na ojczyzny łono. Polska słodszymi od malin ustami obywatela Tuska Donalda oświadczyła, że na Grenlandię naszej niezwyciężonej armii nie wyśle, za co schłostał go bez litości pan generał Polko – że to nie tylko „tchórzostwo”, ale również „błąd”. Sytuację próbował łagodzić reprezentujący stuprocentowe zdolności koalicyjne wicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz – żeby nie przesadzać z tą nienawiścią do Donalda Trumpa, bo trudno sobie wyobrazić NATO bez Ameryki – ale z Niemiec dobiegają pomruki, że to znakomita okazja, by wreszcie utworzyć europejskie siły zbrojne niezależne od NATO.

W rezultacie doświadczamy, a właściwie nie tyle może „my”, co funkcjonariusze Propaganda Abteilung, doświadczają potężnego dysonansu poznawczego, bo nie wiedzą, kogo teraz bardziej nienawidzić – czy po staremu zimnego ruskiego czekistę Putina, czy jednak Donalda Trumpa, który nie tylko snuje imperialne mrzonki o Grenlandii, ale wbrew opinii bezcennego Izraela ogłosił budowanie Rady Pokoju. Teoretycznie ma ona położyć kres rządom Hamasu w Strefie Gazy – ale skoro do Rady zaproszeni zostali politycy z Turcji i Kataru, które Hamas wspierają, to to zadanie może okazać się kłopotliwe. Tym bardziej, że Hamas ma zostać rozbrojony – ale nie wiadomo przez kogo, skoro w skład Rady Pokoju wchodzą osobistości, a nie państwa, które ewentualnie mogłyby w tym celu wysłać jakieś wojska. Co więcej – na czele Rady Pokoju ma stanąć Donald Trump i to niezależnie od tego, czy będzie prezydentem USA, czy już nie – a poza tym będzie miał tam ostatnie słowo. Rada Pokoju w ogóle nie musi mieć nic wspólnego ze Strefą Gazy, bo bardziej sprawia wrażenie rządu światowego pod dożywotnim przywództwem Donalda Trumpa.

Jak wspomniałem, bezcenny Izrael podobno nie był w tej sprawie konsultowany, więc okazuje swoje wysokie niezadowolenie nie tylko z powodu braku konsultacji, ale przede wszystkim dlatego, że to przecież Izrael powinien sprawować rządy nad światem, a nie jakieś głupie goje, niechby i amerykańskie. W tej sytuacji tylko patrzeć, jak Judenrat „Gazety Wyborczej” podpowie, kogo w tym sezonie najbardziej nienawidzimy, zwłaszcza, że Donald Trump zaprosił do Rady Pokoju nie tylko Wiktora Orbana, ale również – pana prezydenta Karola Nawrockiego, na którego klimakteryczną nienawiścią zieje madame Joanna Szczepkowska, nazywając go „rezydentem” i nawet gorzej – bo wiadomo, że z racji korzeni etnicznych i bezpieczniackich, miejsce w pałacu powinno przypaść Rafałowi Trzaskowskiemu.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).