Coraz trudniej jest dzisiaj dotrzeć do prawdy, podczas gdy po obu stronach informacyjnego frontu większość wiadomości można śmiało określić jako manipulację. Do kłamstw mainstreaemowych jesteśmy od lat przyzwyczajeni i całkiem dobrze sprawdza się tu strategia: odwróć komentarze telewizyjne o 180 stopni, a znajdziesz prawdę. Także po stronie, która podaje się za niezależną, pojawiają się sensacyjne wiadomości o atakach rakietowych Iranu podczas trwającego zawieszenia broni. Te rakiety z pewnością są, ale czekają na lepszą sposobność, by zmusić przeciwnika do uległości, niż łamanie zasad, których Iran jak dotąd nigdy nie złamał.
Gdyby nie było zawieszenia broni, to amerykańska NAVY miałaby dwa okręty wojenne mniej. Nie można tego, co prawda tak jasno stwierdzić, ponieważ właśnie w cieniu zawieszenia broni tydzień temu dwa amerykańskie okręty wojenne usiłowały zbliżyć się przez płytkie wody południowej części Cieśniny Ormuz do wybrzeży Iranu. Pojawiły się nowe szczegóły dotyczące tego wydarzenia. Możemy o tym przeczytać w piątkowym artykule na press.tv: IRGC namierzyło 16 pocisków manewrujących na amerykańskie okręty wojenne w Cieśninie Ormuz, zanim się wycofały.Źródło.
Oficjalne dane irańskie potwierdzają zestrzelenie dwóch F-35, czterech F-15 (trzech w Kuwejcie i jednego w Teheranie), dwóch F-16 (jednego w regionach centralnych i jednego na południu) oraz jednego F-18 na południu. Ponadto irańska obrona powietrzna krótkiego zasięgu skutecznie zestrzeliła ponad 160 amerykańskich i izraelskich dronów podczas wojny. Amerykańska flota dronów poniosła ogromne straty liczebne. Do początku kwietnia irańskie pociski ziemia-powietrze zniszczyły 24 drony MQ-9 Reaper – wiele z nich w okolicach Szyrazu i wyspy Kisz – powodując straty szacowane na 720 milionów dolarów.
Dolary można drukować, drony produkować i przewieść dookoła Afryki na miejsce zastosowania. Jeśli to ma być strategia przywracająca wielkość USA, to nie wróżę jej powodzenia. Nie w tym rzecz, by wydać jak najwięcej pieniędzy podatników i usiąść na niezasłużonych laurach wspartych na wydumanej wierze we własne siły. Rzecz w tym, żeby tanim kosztem przechytrzyć takiego bezmózgowca.
Eksperci propagujący stworzoną przez Pentagon manipulację medialną skrzętnie ukrywają miliardy dolarów bezsensownie stracone w Zatoce Perskiej przez nieudolne planowanie opierające się na założeniu, że przeciwnik USA będzie tak samo głupi, jak generałowie wspierający skazaną na porażkę wojnę. Brak powiązania z rzeczywistością, myślenie życzeniowe i niezłomna wiara w potęgę upadającego imperium wspierane przez narcystycznego prezydenta i potakiwaczy w Białym Domu, nigdy nie przyniesie pozytywnych rezultatów. Chyba jedynie wtedy, gdyby przeciwnik był tak samo głupi, a jak widać, nie jest.
Jeszcze długo będą historycy podziwiać „genialną strategię” Donalda Trumpa – ostatniego króla Waszyngtonu i okolic. Katastrofalne porażki? To tylko świetna taktyka. On nigdy nie przegra – on przynosi światu pokój, doprowadzając do przyspieszonego upadku największego wroga pokoju, jakim od lat były Stany Zjednoczone.
Przełam blokadę wroga, blokując jego blokadę. Don Tsu.
Jaką rolę odgrywają w tym wszystkim Chiny i Rosja? No cóż, nie przerywaj swojemu wrogowi, kiedy ten popełnia błędy.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Chociaż władze Krakowa zaprzeczają swoim związkom z tym przedsięwzięciem, to jednak niszowa platforma sprzedażowa rozprowadza bilety na… satanistyczny, międzynarodowy konwent w zarządzanym przez miejską spółkę centrum kongresowym. Do wydarzenia ma dojść tuż przed referendum w sprawie odwołania prezydenta i Rady Miasta Krakowa. Czyżby samorząd stolicy Małopolski postanowił zachęcić do udziału w głosowaniu tych, którzy jeszcze się wahali?
„Satanic Convent 2026 Kraków – Międzynarodowe Spotkanie Satanistów i Wolnomyślicieli” – tak reklamują wydarzenie jego organizatorzy, czyli „True Church of Satan”. Jak zapowiadają, „serce Krakowa stanie się centrum współczesnego satanizmu, filozofii wolności i niezależnej duchowości”. W logo imprezy, obok „tradycyjnej” demonicznej symboliki, prowokacyjnie wpisany został wizerunek wież Bazyliki Mariackiej w stolicy Małopolski.
Platforma rozprowadzająca bilety na konwent, jako adres imprezy zaplanowanej na 21 – 23 maja podaje ulicę Konopnickiej 17. Znajduje się tam Centrum Kongresowe ICE Kraków, zarządzane przez Agencję Rozwoju Miasta Krakowa. Prezentuje ona to miejsce jako „biznesową i kulturalną wizytówkę miasta”. „Zlokalizowana w samym sercu Krakowa, pozwala na organizację różnorodnych wydarzeń: od międzynarodowych kongresów, konferencji, sympozjów oraz spotkań biznesowych, przez wydarzenia kulturalne, takie jak koncerty, spektakle operowe, teatralne i baletowe, aż po spotkania o charakterze społecznym” – podaje miejska jednostka. W oficjalnym harmonogramie wydarzeń ICE nie ma zlotu satanistów.
Skandaliczną sprawą zainteresował się między innymi krakowski polityk Nowej Nadziei Konrad Krajewski. Zwrócił się w mediach społecznościowych (X) do rzecznika magistratu Przemysława Walaszczyka: „Bardzo proszę o przekazanie informacji, z jakim podmiotem występującym pod nazwą handlową True Church of Satan zawarło umowę centrum konferencyjne ICE? Na jaką kwotę opiewa?”.
Szef miejskiego wydziału komunikacji odparł: „Z żadnym. Wydarzenie, o którym mowa, nie będzie odbywać się w Centrum Kongresowym ICE. Jeśli organizatorzy nadal będą posługiwać się nazwą ICE, operator obiektu – ARMK – będzie zmuszony podjąć kroki prawne”.
Była krakowska kurator oświaty Barbara Nowak informację o planach satanistów opatrzyła na Twitterze (X) komentarzem: „Myślicie, że wszystko wiecie o prezydencie Miszalskim? To zobaczcie co proponuje Krakowianom. #Referendum #TaczkiDlaMiszalskiego”.
Satanistyczny konwent otoczony jest dziwną, półkonspiracyjną aurą. Wydarzenie w mediach społecznościowych utworzone zostało latem 2025 roku i cieszyło się bardzo skromnym zainteresowaniem. Z profili organizatora prowadzą linki do nieaktywnych stron związanych z imprezą. Poza promocyjnymi klipami pochodzącymi sprzed około 10 miesięcy, śladem wydarzenia jest jeszcze bodaj tylko działająca zakładka na platformie biletowej tarnowskiej firmy Evently.
Niemcy wydały w 2025 roku 46,6 miliarda euro na świadczenia socjalne w ramach tzw. dochodu obywatelskiego (Bürgergeld). Choć ogólna liczba beneficjentów nieznacznie spadła, niemal połowę z 5,2 miliona uprawnionych wciąż stanowią obcokrajowcy. Władze w Berlinie mówią jednak „dość” i wprowadzają rygorystyczne zmiany, które uderzą w osoby unikające podjęcia pracy.
Z danych udostępnionych przez Federalną Agencję Pracy (BA) wynika, że wydatki na Bürgergeld w 2025 roku były tylko nieznacznie niższe niż rok wcześniej (46,9 mld euro w 2024 r.). Obywatele Niemiec otrzymali z tej puli 24,9 mld euro, podczas gdy do osób bez niemieckiego paszportu trafiło 21,7 mld euro.
W grudniu 2025 roku w systemie zarejestrowanych było łącznie 5,18 mln osób. Pod koniec roku ponad 2,42 mln imigrantów pobierało zasiłek – to znaczy, że aż 46,8 proc. transferów socjalnych płynie do obcokrajowców.
Zdecydowanie największą grupę beneficjentów bez niemieckiego obywatelstwa stanowią Ukraińcy. Na podium znaleźli się też Syryjczycy i Afgańczycy. Miejsce w TOP10 zajmują także Polacy.
Poniżej zestawienie państw i regionów, z których pochodzi najwięcej odbiorców zasiłku socjalnego:
Ukraina: 660 508 osób
Syria: 444 136 osób
Afganistan: 198 714 osób
Turcja: 186 249 osób
Kraje Bałkanów Zachodnich: 106 829 osób
Bułgaria: 130 310 osób
Irak: 85 908 osób
Rumunia: 77 136 osób
Polska: 48 335 osób
Serbia: 44 732 osób
Niemcy przeglądają na oczy?
Niemiecki rząd planuje wdrożyć ostrzejszą politykę socjalną. W listopadzie 2025 roku gabinet kanclerza Merza przyjął projekt ustawy, zgodnie z którym uchodźcy z Ukrainy, którzy wjechali do Niemiec po 1 kwietnia 2025 roku, nie otrzymują już dochodu obywatelskiego. Zamiast kwoty 563 euro (stawka dla osoby samotnej w ramach), przysługują im jednak świadczenia przewidziane dla osób ubiegających się o azyl – 455 euro miesięcznie.
To był jednak wstęp do reorganizacji systemu. Zasiłek socjalny w obecnej formie wkrótce zniknie z niemieckiego porządku prawnego. Od 1 lipca 2026 roku świadczenie to zostanie przekształcone w nowe podstawowe zabezpieczenie socjalne.
Nie o zmianę nazwy tylko chodzi. Jeśli nowy system rzeczywiście będzie działał tak, jak zapowiada państwo, to dla 5,2 miliona osób utrzymujących się z pomocy państwa oznacza to drastyczne zaostrzenie wymogów dotyczących współpracy z urzędami. Osoby, które przerwą szkolenia aktywizacyjne lub nie będą aktywnie aplikować o pracę, muszą liczyć się ze znacznie surowszymi niż dotychczas cięciami wypłacanych środków. Docelowo ci, którzy mają zdrowe ręce i nogi, ale pracy unikają, mają być wykluczeni z zasiłków.
Granica między wojną a pokojem rozmywa się coraz bardziej
Decyzja państw europejskich o przeniesieniu ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego do własnych granic w celu ochrony go przed atakami Rosji to kolejny krok, który grozi wciągnięciem tych państw w wojnę z Rosją, nie tylko pod względem prawnym, ale i praktycznym. Rosja przygotowuje się do tego.
Anti-Spiegel 17 kwietnia 2026
UE zaostrza konflikt z Rosją. Coraz więcej europejskich polityków i dowódców wojskowych deklaruje, że choć (jeszcze) nie toczą wojny z Rosją, to nie są już z nią w pokoju. To sformułowanie pokazuje, jak europejscy politycy przesuwają granicę między wojną a pokojem. A to niesie ze sobą ryzyko, że pewnego ranka obudzą się i znajdą się w samym środku wojny z Rosją.
Tydzień temu w serii artykułów zwróciłem uwagę na trzy kwestie, którymi UE prowokuje wojnę z Rosją. Teraz, o czym informowałem wczoraj, do listy dodano przeniesienie ukraińskich fabryk zbrojeniowych do UE.
Ostrzeżenie rosyjskiego Ministerstwa Obrony, że ukraińskie firmy zbrojeniowe przeniesione do Europy są uzasadnionymi celami Rosji, jest obecnie przedmiotem gorącej debaty w Rosji, a eksperci zgadzają się, że ten krok znacznie przybliżył Europę do wojny z Rosją. Jako przykład tłumaczę artykuł napisany przez eksperta dla rosyjskiej agencji informacyjnej TASS.
Europa liczy na eskalację: Granica dzieląca Rosję od wojny z NATO staje się coraz bardziej niewyraźna.
Boris Roshin o lekkomyślności Europy, która ryzykuje konflikt nuklearny nieprzemyślanymi działaniami, takimi jak otwarcie ukraińskich zakładów produkujących drony na swoim terytorium.
15 kwietnia rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że kilka państw NATO podjęło decyzję o zwiększeniu produkcji dronów i komponentów dla Ukrainy w ramach wsparcia wojny zastępczej z Rosją. Decyzja zapadła 26 marca 2026 roku. Europa nie kryje nadziei, że zwiększając produkcję, zwiększy liczbę ataków dronów dalekiego zasięgu na Rosję i wyrządzi naszemu krajowi dodatkowe szkody militarne i gospodarcze.
Zwiększenie produkcji dronów dla Ukrainy
Infografika rosyjskiego Ministerstwa Obrony pokazuje, że spółki joint venture działają już lub przygotowują się do rozpoczęcia działalności na rzecz Ukrainy w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Danii, Holandii, Łotwie, Litwie, Polsce, Czechach, Hiszpanii, Włoszech, Turcji i Izraelu. Podobne zakłady produkcyjne powstają również w Norwegii (na co, według Wołodymyra Zełenskiego, przeznaczono 500 milionów dolarów) i innych krajach.
W kwietniu poinformowano, że francuski producent sprzętu obronnego MABDA podpisał umowę z ukraińską firmą Fire Point na modernizację i ulepszenie pocisków Flamingo używanych przeciwko Rosji.
Po spotkaniu Grupy Kontaktowej Rammstein ogłoszono również, że państwa członkowskie UE przeznaczą 1,5 miliarda dolarów na produkcję dronów dla Ukrainy. Część tych środków zostanie przeznaczona na bieżącą produkcję w UE.
Dla Ukrainy stanowi to okazję do przeniesienia części niezbędnej produkcji do krajów NATO, gdzie nie jest narażona na ataki sił rosyjskich. Na samej Ukrainie zakłady produkcyjne dronów i ich komponentów są regularnie atakowane przez rosyjskie pociski różnego typu i drony. Przeniesienie produkcji umożliwia również ściślejszą integrację ukraińskiego przemysłu obronnego z przemysłem państw NATO, w tym poprzez wymianę wiedzy specjalistycznej w zakresie produkcji i modernizacji dronów.
Ponieważ Stany Zjednoczone znacznie ograniczyły finansowanie konfliktu na Ukrainie i dodatkowo przerzuciły ciężar na inne państwa NATO, kierownictwo NATO postrzega zwiększenie produkcji dronów jako opłacalny sposób na zrekompensowanie spadku dostaw broni na Ukrainę, którą Waszyngton sprzedaje teraz Ukrainie po cenie rynkowej, zamiast po prostu przekazywać Kijowowi.
Cele projektu
Strategia Ukrainy i NATO zakłada dalszą intensyfikację ataków dronów dalekiego zasięgu i pocisków rakietowych na obiekty wojskowo-przemysłowe położone głęboko na terytorium Rosji, z wykorzystaniem rozpoznania USA i NATO. W latach 2024-2025 systematycznie zwiększano liczbę dronów dalekiego zasięgu różnych typów, a ich zdolności bojowe zwiększono dzięki ulepszonym systemom łączności, kontroli lotu i dostosowanym taktykom operacyjnym.
W 2026 roku spodziewany jest dalszy wzrost liczby startów dronów, przy czym znaczna ich część ma być produkowana poza Ukrainą.
Według źródeł zachodnich, do połowy 2025 roku Ukraina produkowała rocznie do 2,4 miliona dronów różnych typów. Prognozuje się, że od początku 2026 roku produkcja osiągnie do 4 milionów dronów. Przytaczano również ambitniejsze plany produkcji od 8 do 12 milionów dronów, ale ich realizację utrudniał brak funduszy i mocy produkcyjnych. Obecnie problem ten jest częściowo rozwiązywany poprzez współpracę z firmami z krajów trzecich.
Nietrudno zauważyć, że ta tendencja wyraźnie wskazuje, iż zarówno UE, jak i NATO dążą do eskalacji relacji z Rosją, zwiększając tym samym ryzyko bezpośredniego konfliktu. Powody są oczywiste. Europa uważa, że wdrożenie porozumienia Anchorage między prezydentami USA Donaldem Trumpem i Władimirem Putinem doprowadzi do zakończenia konfliktu, w którym Ukraina i Europa wyjdą jako główni przegrani, a Europa zostanie wykluczona z negocjacji między USA a Rosją.
Biorąc pod uwagę obecną sytuację na froncie, UE musi zaostrzyć konflikt, ponieważ zbliżające się scenariusze jednoznacznie wskazują na nieuchronną klęskę Ukrainy i stojącej za nią Europy.
Aby uniknąć tych scenariuszy, Europa stara się zastąpić Stany Zjednoczone w roli głównego dostawcy broni, pomagając w przeniesieniu części produkcji broni na swoje terytorium, tolerując taktykę terrorystyczną reżimu w Kijowie oraz wspierając przymusową mobilizację Ukraińców zarówno na Ukrainie, jak i w Europie.
Dzięki takiemu podejściu Europa ma nadzieję zaszkodzić Rosji i zyskać przyczółek w negocjacjach dotyczących losu Ukrainy, prezentując się jako niezależny aktor.
Ryzyko bezpośredniego konfliktu zbrojnego
Tymczasem ryzyko bezpośredniego konfliktu między Rosją a NATO stale rośnie, co wielokrotnie podkreślało rosyjskie Ministerstwo Obrony. Sojusz jednak w swojej publicznej retoryce zachowuje się tak, jakby go to nie dotyczyło i kontynuuje otwarte przygotowania do wojny z Rosją w latach 2027–2030. Rosyjska Służba Wywiadu Zagranicznego (SWR) wielokrotnie demaskowała te działania przygotowawcze.
W tym kontekście Dmitrij Miedwiediew, wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Rosji, stwierdził, że deklaracje rosyjskiego Ministerstwa Obrony dotyczące wspólnych projektów Ukrainy z państwami NATO w Europie należy traktować dosłownie. Wszystkie te projekty stanowią potencjalne, uzasadnione cele militarne dla Rosji. Przejście od potencjalnego zagrożenia do jego praktycznej realizacji (np. ataków rakietowych) zależy od rozwoju sytuacji.
Rosja zmienia zatem rangę ataków na obiekty na Ukrainie i w NATO z hipotetycznego scenariusza do potencjalnego. Należy zauważyć, że podobne ostrzeżenia wydano już w związku z planami NATO dotyczącymi rozmieszczenia kontyngentów wojskowych na zachodniej Ukrainie oraz planami Polski dotyczącymi aneksji zachodniej Ukrainy.
Należy również wspomnieć, że wojna w Zatoce Perskiej wyraźnie pokazała, że obecność infrastruktury wojskowej na terytorium państwa trzeciego nie zapewnia ochrony przed atakami. Podczas działań wojennych w marcu 2026 roku Iran przeprowadził ukierunkowane ataki na amerykańską infrastrukturę wojskową na terytoriach tych państw, które uznał za konieczne. Państwa te ostatecznie nie odważyły się rozpocząć otwartej wojny z Teheranem. Mówimy zatem o sytuacji, w której mocarstwo nieposiadające broni jądrowej atakuje infrastrukturę mocarstwa jądrowego na terytorium państw trzecich.
W przypadku potencjalnego konfliktu między Rosją a NATO, prawdopodobnie będzie to konfrontacja mocarstwa nuklearnego z blokiem militarnym posiadającym broń jądrową, co niemal na pewno doprowadziłoby do tragicznych skutków w każdym potencjalnym scenariuszu konfliktu.
Granica między wojną a „niewojną” w stosunkach między Rosją a NATO staje się coraz bardziej niewyraźna.
NATO zakłada, że Rosja nie będzie pierwszą, która ucieknie się do eskalacji nuklearnej i że „Okno Overtona” można stopniowo otwierać, przenosząc część ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego do Europy, jednocześnie starając się utrzymać konflikt na poziomie konwencjonalnym.
Środki zaradcze
Działania NATO prowadzą do znacznego wzrostu liczby dronów używanych przez przeciwnika. Przy czysto defensywnej reakcji, takiej jak wzmocnienie obrony powietrznej, zwiększenie liczby mobilnych zespołów ogniowych oraz zwiększenie produkcji pocisków przeciwlotniczych i dronów, wydatki na wojnę z użyciem dronów wzrosną wykładniczo. Rosja również przyspiesza produkcję dronów, zmuszając tym samym przeciwnika do podobnego kroku. Po spotkaniu Grupy Kontaktowej w Ramstein, same Niemcy przeznaczą do czterech miliardów dolarów na obronę przed rosyjskimi dronami oraz dostarczą dodatkowe systemy obrony powietrznej i pociski IRIS-T.
Niezależnie od strategicznej odpowiedzi na działania NATO, rozbudowa naszych sił obrony powietrznej jest już niezbędna, aby przeciwdziałać potencjalnie rosnącemu zagrożeniu ze strony dronów. Liczba celów powietrznych wzrośnie, a zagrożenie dla naszej infrastruktury będzie się nasilać. Oprócz rosnącej liczby dronów, możemy oczekiwać, że staną się one jeszcze bardziej zaawansowane dzięki wprowadzeniu nowych systemów komunikacji, sieci neuronowych, rojowych zasad operacyjnych i specjalistycznych modyfikacji.
Liczba mobilnych zespołów ogniowych w regionach przygranicznych musi zostać znacznie zwiększona, a w europejskiej części Rosji należy utworzyć regionalne grupy obrony przed dronami. Grupy te powinny zostać zintegrowane w jednolitą sieć i wyposażone w skuteczną broń oraz systemy wykrywania celów nisko lecących, w tym drony przechwytujące. Jest to znacznie bardziej opłacalne niż naprawa uszkodzonych obiektów przemysłowych i infrastrukturalnych. Należy wyeliminować przeszkody biurokratyczne utrudniające rozmieszczanie takich jednostek.
Konieczne jest również opracowanie systemów kompleksowego wczesnego wykrywania rojów nisko latających dronów wroga oraz wcześniejsze rozmieszczenie mobilnych grup wsparcia systemów obrony powietrznej. Konieczne jest zwiększenie liczby wyrzutni małych pocisków przeciwlotniczych, karabinów maszynowych i karabinów automatycznych, a także powszechne wdrożenie nowoczesnych laserów bojowych – które nie są już tylko przyszłością i są już wykorzystywane na liniach frontu, na przykład w obwodzie biełgorodzkim.
Sukces kampanii wiosna-lato i jesień 2026 roku, dla których kierownictwo wojskowo-polityczne kraju [tj. Rosji md] sformułowało bardzo ambitne cele, aby osiągnąć ogólne cele operacji wojskowej, zależy od tego, jak skutecznie nasza armia i przemysł zbrojeniowy poradzą sobie z wyzwaniem, jakie stanowią drony z Ukrainy i NATO. Musimy przygotować się do tego wyzwania już dziś.
Dlaczego niemieckie media ignorują rosyjskie ostrzeżenia
Rosja zareagowała na decyzję niemieckiego rządu o zezwoleniu ukraińskim firmom na produkcję broni w Niemczech na potrzeby wojny z Rosją, wyraźnie ostrzegając, że miejsca te staną się uzasadnionymi celami ataków. Dlaczego niemieckie media, które w innych okolicznościach tak chętnie informują o rzekomych rosyjskich groźbach, ignorują to?
Anti-Spiegel 18 kwietnia 2026
To znany schemat. Niemieckie media regularnie donoszą o rzekomych rosyjskich zagrożeniach, które nigdy nie istniały. Celem tych doniesień jest podsycanie wizerunku Rosji jako wroga w Niemczech. Ale kiedy Rosja faktycznie ostrzega, niemieckie media konsekwentnie to ignorują.
Powód jest oczywisty. UE robi obecnie wszystko, co w jej mocy, aby zmusić Rosję do militarnej odpowiedzi na jej ciągłe prowokacje. Aby jednak osiągnąć „pożądany efekt”, reakcja Rosji musi być całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców Niemiec i UE, tak aby ponownie można było przywołać niesławną „niesprowokowaną rosyjską agresję”.
Niemiecki rząd zezwala obecnie ukraińskim firmom na produkcję broni na wojnę z Rosją w Niemczech, ponieważ Rosja atakuje zakłady produkcyjne na Ukrainie. Niemcy zapewniają w ten sposób Ukrainie „bezpieczne zaplecze” do produkcji broni, co stanowi jednoznaczny udział w wojnie. Dlatego Rosja ostrzega, że te zakłady w Niemczech i innych krajach UE są uzasadnionymi celami dla rosyjskiej armii.
Gdyby Rosja faktycznie zaatakowała jeden z obiektów w Niemczech lub innym państwie UE, gdzie ukraińskie firmy produkują broń na wojnę z Rosją, powinno to być całkowitym zaskoczeniem dla ludzi w Niemczech i Europie i wywołać jak największy szok, aby podsycić pożądaną atmosferę wojny z powodu rzekomo zupełnie niesprowokowanego i zaskakującego ataku Rosji.
Gdyby media doniosły, że Rosja natychmiast ostrzegła przed konsekwencjami tej decyzji, ludzie w Niemczech i Europie mogliby protestować. W każdym razie narracja, że reakcja Rosji była całkowicie nieoczekiwana, nie odniosłaby sukcesu.
Dlatego niemieckie i europejskie media ignorują rosyjskie ostrzeżenia.
Sprowokowana wojna
Dotyczy to również innych prowokacji, które UE nasila wobec Rosji. Niemieckie media donoszą, że państwa UE przejmują statki należące do złowrogiej „rosyjskiej floty cieni”, ale przedstawiają to jako legalne i uzasadniają sankcjami UE.
Fakt, że nie ma w tym nic legalnego, ponieważ działania te naruszają wolność żeglugi zapisaną w prawie międzynarodowym i są, z prawnego punktu widzenia, czystym piractwem, ponieważ tylko Rada Bezpieczeństwa ONZ może nakładać sankcje ważne na arenie międzynarodowej, jest czymś, co media ukrywają. W ten sposób ukrywają fakt, że każde z tych działań stanowi akt wojny, na który Rosja ma prawo w każdej chwili zareagować.
Sytuacja jest dość podobna w przypadku ataków ukraińskich dronów na cele w Rosji, gdzie ukraińskie drony korzystają z przestrzeni powietrznej Polski, Litwy, Łotwy, Estonii i Finlandii, bez podejmowania przez te państwa działań dyplomatycznych ani prób przechwycenia dronów. Jednak zezwolenie danemu państwu na korzystanie z jego przestrzeni powietrznej do ataków na inne państwo stanowi udział w wojnie, na którą Rosja może odpowiedzieć w dowolnym momencie.
Nawiasem mówiąc, UE posunęła się w tej kwestii za daleko, deklarując, że nie widzi żadnych dowodów na to, że tak się dzieje. Zaangażowane kraje, jak twierdzą, wydały oświadczenie odrzucające rosyjskie oskarżenia.
To prawda, takie oświadczenie istnieje, ale mimo to pozwalają na niezakłócone przeprowadzanie ukraińskich ataków.
Czy te kraje i UE zareagowałyby równie spokojnie, gdyby Rosja wykorzystała ich przestrzeń powietrzną do ataku na Ukrainę? Oczywiście, że nie. To pokazuje, że tolerują ukraińskie ataki na ich przestrzeń powietrzną i że ich wyjaśnienia to jedynie puste słowa, mające odwrócić uwagę od niebezpieczeństwa wojny, które same prowokują.
Media podporządkowują się, donosząc o ciągłych katastrofach ukraińskich dronów w dotkniętych krajach, dronów, które mają atakować cele w Rosji, ale ukrywają fakt, że to również stanowi udział w wojnie. Potencjalna reakcja Rosji ma być całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców Europy.
Staje się to jeszcze bardziej widoczne w przypadku Kaliningradu, którego zablokowanie Litwa, przy wsparciu UE, otwarcie rozważa. To również byłby jawny akt wojny, ponieważ istnieją ważne umowy dotyczące tranzytu ludzi i towarów z Rosji kontynentalnej do Kaliningradu. Niemieckie media w ogóle nie informują o tych groźbach zablokowania Kaliningradu. Również w tym przypadku reakcja Rosji byłaby całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców.
Media są zatem współwinne tego, co prawdopodobnie się wydarzy. Mogłyby relacjonować to wszystko i wyjaśniać, że UE i jej państwa członkowskie swoimi działaniami ryzykują wojnę z Rosją. Ponieważ jednak mieszkańcy Europy nie chcą wojny, nieuchronnie doprowadziłoby to do protestów, gdyby wiedzieli, z jakim ogniem igra UE.
Więc wszystko to – a zwłaszcza zagrożenie, jakie sama UE stwarza – jest ukrywane przed opinią publiczną.
Korony w sposób stosowny spoczywają na głowie Dziewicy w tym miesiącu maju, lecz równie stosowne jest, aby spoczywały na głowie każdej matki. Matki posiadają serca, które działają niczym megafon Pana Boga. Leży bowiem w samej naturze macierzyństwa, by być Bożym zastępstwem w świecie znużonym Bogiem. Nawet gdy nauka, która zboczyła z właściwej drogi, uprzedza znaczną część biologicznego powołania matek, owo upiorne uprzedzenie nie jest w stanie stłumić pięknej melodii macierzyństwa.
Istotnie, te niepowstrzymane strofy eleganckiego Bożego zamysłu staną się ostatecznie akordami, które przekonają człowieka o zgubnym charakterze jego zauroczenia brutalnymi obietnicami nauki. Wszystkie procedury in vitro, macierzyństwo zastępcze i rozmaite techniki „wytwarzania” stworzone przez naukę pozbawioną zakorzenienia nigdy nie zastąpią pięknej tajemnicy jednego ojca i jednej matki współdziałających z Panem Bogiem w powołaniu do życia jednego drogocennego dziecka. To jest scenariusz Pana Boga, a każda ingerencja przynosi jedynie najczarniejsze koszmary. To, że niektórzy ludzie przyzwyczajają się do koszmarów, a nawet znajdują w nich upodobanie, nie oznacza, że przestają być one koszmarami.
Serce matki jest sercem nadprzyrodzoności. Matki nie są nadprzyrodzone, lecz przygotowują nas do nadprzyrodzonego. Nosząc i wychowując dziecko, nigdy nie są dalekie od cierpienia. Narodziny dziecka nie są końcem cierpienia, lecz jego początkiem. Ponieważ pragną wyłącznie dobra swojego dziecka, cierpienie towarzyszy im niemal każdego dnia. A jednak nie jest ono tak postrzegane, ponieważ serce matki wypełnia bezinteresowność miłości. Jeśli miłość jest kwiatem, cierpienie jest jego nieodłączną łodygą. Nawet Matka Boża, której Serce jest Niepokalane, nazywana jest Matką Bolesną. Ryszard ze św. Wiktora określał to mianem „gwałtowności miłości”.
Gdy miłość wyzwala się z egoizmu, przygotowuje ludzkie serce na ekstazę. Przypomnijmy, że ekstaza pochodzi od greckiego exstasis — „wyjście poza siebie”. Ekstaza polega na tym, że człowiek tak bardzo ogarnięty jest radością umiłowanego, iż zostaje „wyrwany z siebie”. Kościół uczy nas, że najprawdziwsza ekstaza dokonuje się w wizji uszczęśliwiającej, kiedy człowiek wreszcie staje się sobą. To przygotowanie do przyszłej ekstazy zaczyna się od patrzenia na matki. Czyż Bóg nie jest łaskawym nauczycielem?
Nie tylko nadprzyrodzoność promieniuje z serc matek, lecz ich serca są także kolebką świata naturalnego. Każda matka uczy nas miłości do świata natury, czyli — jak pisał Edmund Burke — „niekupionej łaski życia”. Warto zauważyć, że miłość matki posiada porządek, w przeciwieństwie do nieuporządkowanych miłości nowoczesności. Matki uczą nas kochać świat natury, lecz nie czynić z niego bożka. Świat nie jest po to, by go czcić; ma prowadzić nas do czci oddawanej jedynie Bogu. Każde piękno świata powinno budzić w nas tęsknotę za Bogiem. Jak pisał C.S. Lewis w The Weight of Glory:
„Książki czy muzyka, w których, jak sądzimy, tkwi piękno, zawiodą nas, jeśli im zaufamy; nie w nich ono jest, lecz jedynie przez nie przechodzi, a tym, co przez nie przechodzi, jest tęsknota. Te rzeczy — piękno, wspomnienia naszej przeszłości — są dobrymi obrazami tego, czego naprawdę pragniemy; lecz jeśli weźmiemy je za samą rzecz, zamieniają się w nieme bożki, łamiące serca swoich czcicieli, ponieważ nie są tą rzeczą samą: są jedynie zapachem kwiatu, którego jeszcze nie znaleźliśmy, wieścią z kraju, którego jeszcze nie odwiedziliśmy.”
Właśnie dlatego, że ten piękny świat natury wypływa z hojności Boga i nosi ślad Jego ręki, otaczamy go troską i pielęgnujemy z wielką starannością. Wszystkie te lekcje są nam przekazywane w sposób niemal poetycki przez łona matek. W tych tajemniczych komnatach matki pozwalają Bogu zespolić duszę, którą stworzył, z ciałami ofiarowanymi przez matkę i ojca — wszystko to dokonuje się w błogosławionej ciszy i ukryciu.
Tu kryje się kolejna lekcja. Matki uczą nas właściwej powściągliwości wobec tajemnic Bożego świata. Są rzeczy tak piękne, że domagają się zasłony; wymagają ochrony; nie powinny być wystawiane na publiczny widok dla pospolitej ciekawości. Matki uczą nas właściwej dyskrecji wobec tajemnic świata naturalnego, zwłaszcza tych, które dotyczą osoby ludzkiej.
Richard Weaver, wybitny profesor Uniwersytetu Chicagowskiego, analizując to zjawisko w Ideas Have Consequences, wskazywał, że zanik tej powściągliwości prowadzi nieuchronnie do „obsceniczności”. Społeczeństwa, które przyjmują ideę „otwartości”, otwierają w istocie okno na to, co nieprzyzwoite.
Łona matek są jednym z najwspanialszych dzieł natury i Boga natury. Nie wypowiadając ani jednego słowa, uczą ludzi fundamentów cywilizacji. To matki nas cywilizują.
Wreszcie, serca matek są sercem mądrości. Mądrość różni się od wiedzy: wiedza mówi nam, czym rzeczy są, mądrość — jak prowadzą do szczęścia. Matki, będąc sobą, uczą nas mądrości, ponieważ odwracają nas od tyranii chwili i kierują ku trwałemu szczęściu.
Pierwsza lekcja: ciało ludzkie nie jest maszyną, lecz świątynią. Żadna nauka nie ma prawa nim manipulować, przekształcać go, degradować czy udaremniać jego natury.
Druga lekcja: miłość matki jest trwała, ponieważ prawdziwa miłość jest trwała. Nie zna daty wygaśnięcia. Nie zależy od warunków. Nie przemija z nudą. Nie ma nic wspólnego z tymczasowością, tak charakterystyczną dla współczesności.
Poetyka miłości jest ze stali. Jej wersów nie da się nagiąć do cielesnych złudzeń człowieka. W kontraście stoi kultura przypadkowych relacji, która degraduje miłość i prowadzi do jej zaniku. Miłość matki — i każda prawdziwa miłość — jest echem wiecznej miłości Trójcy Świętej.
Niech dzieci z ufnością spoczywają na łonie swoich matek, gdyż opierają się na jednym z filarów cywilizacji. A potem niech uczą się tego, czego matki uczą — nawet jeśli nie wypowiadają ani jednego słowa.
W piątek 17 kwietnia 2026 r. prezydent Donald Trump opublikował serię optymistycznych wiadomości na stronie Truth Social (i odwoływał się do nich w wywiadach), przedstawiając wojnę między USA a Iranem jako w dużej mierze zakończoną lub bliską szybkiego rozwiązania.
Jego twierdzenia dotyczyły ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz, postępów w dążeniu do szerszego porozumienia pokojowego oraz wpływów USA.
Iran kategorycznie zaprzeczył większości tego, co Trump napisał w piątek. Oto podsumowanie jego różnych oświadczeń:
„Sytuacja w Cieśninie Ormuz dobiegła końca”, a Iran zgodził się nigdy więcej nie zamykać Cieśniny Ormuz. Opisał ją jako „w pełni otwartą i gotową do handlu i swobodnego przepływu”.
Iran usuwa (przy pomocy USA) miny położone w cieśninie w zeszłym miesiącu.
Iran zgodził się na niemal wszystkie (lub „praktycznie wszystkie”) żądania, łącznie z trwałym zakończeniem programu nuklearnego.
Wojna „zbliża się do końca”, a ostateczne porozumienie powinno zostać osiągnięte „bardzo szybko” (prawdopodobnie w ten weekend). Większość punktów została już wynegocjowana.
Zgodził się na dwutygodniowe dwustronne zawieszenie broni (zawieszenie bombardowań i ataków) na prośbę pakistańskich przywódców – pod warunkiem całkowitego otwarcia cieśniny przez Iran. Pomimo oświadczenia Iranu o jej otwarciu, amerykańska blokada morska irańskich portów pozostanie w mocy do czasu „100% sfinalizowania” ogólnego porozumienia z Iranem.
Prezydent Chin Xi Jinping był „bardzo zadowolony” z otwarcia, a raczej szybko postępującego otwarcia Cieśniny Gibraltarskiej. Trump twierdził, że robi to „również dla nich – i dla świata” i że taka sytuacja „nigdy się nie powtórzy”.
Chiny zgodziły się nie dostarczać broni Iranowi. Trump przewidział, że jego nadchodząca wizyta w Chinach będzie „wyjątkowa” i „potencjalnie historyczna”, a prezydent Xi uściśnie go „mocno i serdecznie”.
Opisał NATO jako „papierowego tygrysa”, który okazał się „bezużyteczny w prawdziwym kryzysie”. Po ponownym otwarciu cieśniny NATO zaoferowało pomoc, ale Trump nakazał im trzymać się z daleka – chyba że chcą „załadować swoje statki ropą”.
Podkreślił, że Stany Zjednoczone już osiągnęły, a nawet przekroczyły swoje cele militarne. Twierdził, że Iran ma teraz „nowy reżim”, który jest „znacznie mniej radykalny i znacznie bardziej inteligentny” niż wcześniej, co umożliwia długoterminowe porozumienie pokojowe. Potwierdził, że Stany Zjednoczone będą „spokojnie” współpracować z Iranem w celu sfinalizowania porozumienia.
Seria wiadomości Trumpa miała na celu przede wszystkim manipulowanie rynkiem akcji i ropy naftowej. Udało mu się: amerykańskie giełdy poszybowały w górę, podczas gdy ceny kontraktów terminowych na ropę gwałtownie spadły. Inwestorzy naiwnie wierzyli, że Trump mówi prawdę. Nie mówił – kłamał.
Twierdzenie Trumpa, że „sytuacja” blokady w Cieśninie Ormuz dobiegła końca, jest fałszywe. Iran utrzymuje ścisłą kontrolę. Iran ogłosił, że Cieśnina Ormuz jest otwarta dla statków handlowych niepowiązanych ze Stanami Zjednoczonymi ani Izraelem. Statki te nadal potrzebują zezwolenia Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, aby przez nią przepłynąć. Iran zastrzegł również, że żadne okręty wojenne nie mogą wpływać do Zatoki Perskiej.
Trump upierał się również, że porozumienie z Iranem w sprawie wzbogaconego uranu jest praktycznie przesądzone. Twierdził, że Stany Zjednoczone mogą odzyskać irański wzbogacony uran, „wymagając znacznego wysiłku”, i że Waszyngton będzie „współpracował z Iranem”, aby po prostu sprowadzić go z powrotem do Stanów Zjednoczonych.
Iran natychmiast odrzucił to twierdzenie: rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmail Baghaei oświadczył, że Iran pod żadnym pozorem nie odda swojego wzbogaconego uranu.
Trump zrobi jedną z dwóch rzeczy:
1) Opowie amerykańską historię, żeby móc zawrzeć umowę kończącą wojnę, ogłosić zwycięstwo i wrócić do domu – albo
2) stworzy straszaka, przedstawiając porozumienie jako w zasięgu ręki, tylko po to, by zrzucić winę na Iran za zerwanie negocjacji i nakazać nowe ataki na Iran przed 26 kwietnia, jeśli USA odrzucą żądania Iranu zgodnie z jego dziesięciopunktowym planem.
Sądzę – biorąc pod uwagę ciągły napływ amerykańskich samolotów wojskowych do regionu – że Trump nakaże nowe ataki na Iran przed końcem kwietnia. Irańczycy nie odstępują ani na krok od swojego dziesięciopunktowego planu. USA muszą zrobić dwie rzeczy: znieść sankcje wobec Iranu i uwolnić irańskie aktywa.
Izrael pozostaje nieprzewidywalnym czynnikiem. Wygląda na to, że Trump i jego administracja skutecznie wywarli presję na Izrael, aby złożył broń i wycofał się. Jeśli zawieszenie broni z Hezbollahem utrzyma się, a zawieszenie broni między USA a Izraelem z Iranem zostanie przedłużone, to wierzę, że Trump poważnie myśli o znalezieniu wyjścia. Ciąg dalszy nastąpi.
Czym jest zamach stanu? Jest to zakwestionowanie i obalenie obowiązującego porządku prawnego. Często w sposób nagły, brutalny, przy użyciu przemocy. Zatem, co się stało? Otóż marszałek Sejmu, ignorując konstytucyjną rolę prezydenta, zorganizował zaprzysiężenie nowo wybranych przez parlament sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Wbrew temu co stanowi, w Art. 4, p. 1 ustawa o statusie sędziów TK. A zapis w niej mówi jasno, że sędziowie składają przysięgę wobec prezydenta. Czyli przysięgają przed i w obecności prezydenta.
Tymczasem 9 kwietnia 2026 roku doszło do czegoś, co bardzo trudno określić. Czy była to parodia zaprzysiężenia przed nieobecnym prezydentem? Czy farsa? A może było to „и страшно и смешно”, czyli wydarzenie o charakterze trochę śmiesznym, a trochę strasznym? Czyli tragifarsa. Bowiem w miejscu tej imprezy, w Sali Kolumnowej naszego parlamentu pana prezydenta Karola Nawrockiego nie było. Wbrew temu faktowi sędziowie czytając swoje przyrzeczenia używali sformułowania „ślubuję przed prezydentem”. Nieobecnym?
Igor Zalewski w programie robiącego zawrotną medialną karierę Kanału Zero porównał ten sejmowy spektakl do sceny ze słynnego filmu Stanisława Barei „Miś”. Władza ludowa chcąc nadać urzędowemu wydarzeniu wręczenia obywatelowi dowodu osobistego nadzwyczaj uroczysty charakter, organizowała żenujący i komiczny spektakl, w którym dwa karły w strojach ludowych tańczyły krakowiaka, do muzyki puszczanej w kulminacji z taśmy urzędniczego magnetofonu. Skojarzenie to tyleż anegdotyczne, co trafne, w sytuacji gdy sejmowe zaprzysiężenie organizował postkomunista Włodzimierz Czarzasty i zapewne szef jego kancelarii towarzysz Marek Siwiec, ten który w obecności ówczesnego prezydenta Kwaśniewskiego kpił, po przylocie helikopterem do Kalisza, z gestu całowania polskiej ziemi przez papieża Jana Pawła II.
Posłanka Ewa Zajączkowska nazwała to co się wydarzyło w sejmie pajacowaniem. Rzeczywiście, nie przysporzyło to powagi tym, którzy zdecydowali się na spostponowanie uprawnień i majestatu głowy państwa w tak żenujący sposób.
Trybunał Konstytucyjny bowiem jednoznacznie i kategorycznie zinterpretował zapisy prawa istniejące zarówno w konstytucji, jak i we właściwej ustawie, wydając 12 czerwca 2012 roku następujące postanowienie: „ Powołanie sędziów jest suwerenną prerogatywą Prezydenta RP i nie podlega kontroli sądowej ani ponownemu rozpoznaniu, ani weryfikacji przez inne organy państwa”.
Dokument jest sygnowany SK 37/08. Jakie zatem były motywacje organizatorów tej sejmowej hucpy? Czy marszałek Czarzasty uznał, że może zastępować prezydenta w sprawach, w których prezydent nie realizuje jego oczekiwań? Wprost zapowiedział to podczas swojej konferencji prasowej. A może rozpoczęła się realizacja sugerowanego przez rządzącą koalicję 13 grudnia planu obalenia prezydenta Karola Nawrockiego? Niestety, wiele na to wskazuje. A dawna deklaracja premiera Tuska, że „będą stosować prawo tak jak je rozumieją”, dzisiaj brzmi szczególnie groźnie. W sytuacjach poprzedzających dramatyczne, albo wręcz tragiczne wydarzenia mają znaczenie symboliczne drobiazgi. Uczy mnie tego moje długie doświadczenie życiowe. W opisywanej sprawie, moim zdaniem, bardzo niepokojącym faktem, z pozoru tylko błahym, jest fakt, iż dwoje sędziów, którzy złożyli już ślubowanie przed panem prezydentem Nawrockim, ponowili je przed Czarzastym. Czyżby się obawiali skutków braku uległości wobec sił, które reprezentuje marszałek. Czyżby wiedzieli o czymś o czym my nie wiemy? Czyżby mieli wiedzę o planowanym planie obalenia głowy państwa polskiego, prezydenta RP? Sędziowie są dorosłymi, wykształconymi i doświadczonymi ludźmi, dlaczego więc zdecydowali się złożyć identyczną przysięgę, którą wcześnie już złożyli? Przecież takie ich postępowanie jest nielogiczne.
Przedstawiciel prezydenta, minister Zbigniew Bogucki jednoznacznie i dobitnie ocenił zachowanie sędziów w Sali Kolumnowej Sejmu. Nazwał je hucpą, łamaniem prawa, zamachem na konstytucję i ustawę. Nazwał to wydarzenie kuriozalną farsą. Zagroził sędziom odpowiedzialnością karną. Podobnie wypowiedział się prominentny poseł Prawa i Sprawiedliwości Mariusz Błaszczak, którego wypowiedzi, nie bez racji, uważa się za zbieżne z poglądami prezesa Jarosława Kaczyńskiego. Rzeczywiście, jeśli sędziowie, którzy są powołani do stania na straży prawa i praworządności sami gwałcą prawo, to jest to sytuacja kuriozalna.
Paradoksem w całej sprawie jest fakt, iż organizatorem tej nieszczęsnej próby zignorowania niezastępowalnej roli prezydenta jest Włodzimierz Czarzasty, członek, do jej końca, doszczętnie skompromitowanej i zbrodniczej partii komunistycznej PZPR. Marszałek sejmu musi działać zgodnie z prawem i w zakresie prawa. Nade wszystko zgodnie z konstytucją i ustawami. A mamy do czynienia z sytuacja, w której on działa bezprawnie i wyznacza własne, nielegalne standardy postępowania. Komunista uczy demokratów czym jest demokracja i praworządność.
Żeby uwiarygodnić tę imprezę i przedstawić ją społeczeństwu jako zgodną z prawem, świadkiem zdarzenia uczyniono notariusza. Okazało się po raz kolejny, że bez trudu można znaleźć takich chętnych do współpracy notariuszy. Znajdowali je wcześniej czyściciele warszawskich kamienic. Znajdowali ich także chcący bezprawnie kupić Konstancińskie Łąki Oborskie. Jak mówią dowcipne dzieci: „Pekunia, to nie jest omlet”. Pan notariusz nazywa się Dariusz Kramarz. Już mi się z czymś skojarzyło nazwisko pana notariusza … I w porę nie tyle ugryzłam się w język, co w palec, którym stukam w klawiaturę komputera. Nie, nie. Nie wolno kpić z nazwisk. To nie przystoi. A z imion można? Imiona to co innego, one są powszechne. Można je wyjaśniać. Imiona często coś znaczą. W tym przypadku wszystko się zgadza. Otóż imię Dariusz oznacza tego kto posiada jakiś cenny dar. Pan Dariusz Kramarz został więc obdarowany. Pozostaje tylko pytanie czym i przez kogo?
Natomiast to co się dzieje w Polsce od 13 grudnia 23 roku można określić jako pełzający zamach stanu.
7 marca tajemnicza brytyjska firma wywiadowcza Siren Associates uruchomiła platformę „Monitor Libanu”. Ta „platforma do monitorowania sytuacji w czasie rzeczywistym” ma „pomóc osobom i organizacjom zrozumieć i poruszać się w dynamicznie zmieniającym się środowisku bezpieczeństwa Libanu”. Narzędzie przeszukuje ogromne ilości „informacji ze źródeł otwartych” pochodzących z „agencji prasowych, zweryfikowanych kont w mediach społecznościowych, kanałów Telegram, inicjatyw monitorowania konfliktów i systemów danych o ruchu drogowym”. Prezentowane jako niezbędne źródło informacji, mające pomóc dziennikarzom, pracownikom pomocy humanitarnej, lokalnym firmom i zaniepokojonym obywatelom w zachowaniu bezpieczeństwa w obliczu nasilania się ludobójczej inwazji Izraela, rzeczywistość jest o wiele bardziej ponura.
Sercem platformy „Monitor Lebanon” jest stale aktualizowana interaktywna mapa, która wizualizuje „zgłoszone incydenty bezpieczeństwa i krytyczne informacje operacyjne”. Dane są bardzo szczegółowe i obejmują informacje o „obszarach dotkniętych incydentami, warunkach drogowych, lokalizacji szpitali i innych wskaźnikach, które pomagają użytkownikom zrozumieć, jak rozwój sytuacji może wpłynąć na mobilność i dostępność”. W komunikacie prasowym ogłaszającym uruchomienie platformy stwierdzono, że platforma Monitor Lebanon została pierwotnie opracowana w celu zapewnienia pracownikom Siren Associates „bardziej przejrzystego przeglądu” lokalnych wydarzeń przed udostępnieniem jej szerszej publiczności.
„Członkowie zespołu, którzy musieli opuścić swoje domy z powodu trwających działań wojennych, już korzystają z platformy, aby być na bieżąco z doniesieniami o atakach w pobliżu swoich domów i śledzić nakazy ewakuacji. Jednak wiele innych osób zmaga się z tą samą niepewnością, dlatego chcemy udostępnić to narzędzie wszystkim, którzy mogliby skorzystać z bardziej przejrzystych informacji w czasie rzeczywistym”.
Można słusznie zapytać, jak Siren był w stanie stworzyć tak szczegółowy projekt mapowania incydentów narodowych tak szybko po tym, jak syjonistyczna organizacja ponownie rozpaliła wrogość wobec Hezbollahu i dokonała inwazji na południowy Liban z zamiarem całkowitej aneksji.
Przez prawie dwie dekady firma – której personel pochodzi z brytyjskiego wojska, służb wywiadowczych i policji – działała w dużej mierze z dala od opinii publicznej, choć na jej oczach. Jak ujawnił ten dziennikarz we wrześniu 2021 roku, Siren otrzymuje od rządu brytyjskiego dziesiątki milionów funtów rocznie na „profesjonalizację” libańskich sił bezpieczeństwa.
Panel „Monitor Libanu”
Siren może zatem pochwalić się licznymi byłymi wysoko postawionymi pracownikami ISF i utrzymuje bliskie relacje z wysoko postawionymi politykami, ministerstwami oraz innymi jednostkami aparatu bezpieczeństwa, wojska i wywiadu w Bejrucie. Firma prowadzi również programy mające na celu identyfikację i rozwój przyszłych liderów ISF. W maju 2019 roku Siren utworzył na koszt Londynu pierwsze w Libanie centrum dowodzenia i kontroli. Obiekt ten zapewnia ISF „najnowocześniejszy sprzęt, systemy informatyczne i komunikacyjne, [a także] salę analiz i planowania”, aby wzmocnić potencjał szpiegowski Bejrutu.
Taka infiltracja, z definicji, daje również brytyjskiemu wywiadowi bezpośredni dostęp do wszystkich działań i śledztw ISF oraz wpływ na nie. Dane zebrane przez Siren na temat obywateli Libanu w kolejnych latach gwałtownie wzrosły, zarówno pod względem zakresu, jak i różnorodności. Na przykład, firma po cichu zbudowała COVAX, cyfrową infrastrukturę, która stała się podstawą wdrożenia szczepionki przeciwko COVID-19 przez libański rząd. Użytkownicy mogli się rejestrować, umawiać wizyty i otrzymywać certyfikaty szczepień. Z usługi skorzystało ponad cztery miliony osób, pozostawiając po sobie ogromną ilość danych osobowych.
„Kryzysy bezpieczeństwa”
To położyło podwaliny pod późniejszą, kompleksową cyfrową penetrację życia prywatnego Libańczyków przez Siren. W 2021 roku Bank Światowy przekazał Bejrutowi 246 milionów dolarów na złagodzenie lokalnych trudności gospodarczych. Siren wykorzystał swoje doświadczenie i infrastrukturę w ramach programu COVAX, aby stworzyć platformę o nazwie DAEM „w rekordowym czasie”. Umożliwiło to obywatelom ubieganie się o pomoc społeczną. Carole Alsharabati, wieloletnia dyrektor ds. badań w Siren, wyjaśniła: „Chodziło o wdrożenie systemu w pełni cyfrowego od A do Z, tak jak zrobiliśmy to w przypadku szczepionki”.
„Rejestracja, wybór, następnie płatność, przelew, weryfikacja, panel sterowania i tak dalej. Wszystko zostało zdigitalizowane. Korzystaliśmy z tych samych ram, tego samego ekosystemu, tych samych systemów, tych samych środków bezpieczeństwa i tego samego podejścia do zarządzania danymi, co w przypadku szczepionki”.
Alsharabati opisał ówczesny Liban jako „bardzo trudne środowisko” i stwierdził, że budowa DAEM była „dziką przejażdżką”. W kraju brakowało jednolitego systemu identyfikacji, mechanizmów identyfikacji cyfrowej, ustalonych zasad zarządzania danymi, a nawet wewnętrznych procedur i potencjału. Jednak „nic nie stanęło na przeszkodzie determinacji Siren w stawianiu czoła tym i wielu innym wyzwaniom”. Najwyraźniej rządy Wielkiej Brytanii i Libanu były zadowolone z rezultatów. Był to dopiero początek nowej roli Siren w Bejrucie: tworzenia głębokich, naruszających prywatność baz danych o obywatelach.
Prace te były powtarzane przez lata w wielu różnych obszarach, czego kulminacją było niedawne uruchomienie programu „Monitor Libanu”. Wiele z tych działań pozostawało całkowicie ukrytych przed opinią publiczną. Na przykład, dopiero w grudniu 2024 roku centralna rola Siren w programie COVAX została otwarcie uznana na oficjalnej stronie internetowej firmy. W tym samym miesiącu Siren ogłosił, że opracował dedykowane narzędzie dla ISF, które „gromadzi dane operacyjne w celu wspierania procesu decyzyjnego dotyczącego planowania rozmieszczenia, pozyskiwania zasobów i zarządzania nimi”.
W ramach projektu brytyjski wywiad utworzył sieć sześciu oddzielnych centrów dowodzenia i kontroli w całym kraju, połączonych cyfrowo z 22 regionalnymi centrami operacyjnymi. Opracował również „platformę cyfrową umożliwiającą gromadzenie i analizę danych o przestępczości i danych operacyjnych”. Również w grudniu 2024 roku Siren ogłosił, że „wdrożył narzędzia e-administracji łączące ponad 20 departamentów rządowych, 1000 gmin i 1500 mukhtarów [samorządów lokalnych]”. Nie wspomniano jednak o poważnym skandalu, który wybuchł dwa lata wcześniej, podczas inauguracji tej inicjatywy.
Al-Akhbar zarzucił, że platforma opracowana przez Siren była niebezpieczna i umożliwiała firmie gromadzenie danych od milionów użytkowników. Zasób o nazwie IMPACT ułatwiał obywatelom dostęp do szerokiego zakresu usług rządowych, w tym ubieganie się o świadczenia socjalne. Ambasada brytyjska w Bejrucie, która sfinansowała platformę kwotą 3 milionów dolarów, zaprzeczyła jakimkolwiek nadużyciom, podobnie jak Siren. Niemniej jednak lokalna organizacja zajmująca się prawami cyfrowymi SMEX wyraziła głębokie zaniepokojenie bezpieczeństwem prywatnych informacji przechowywanych przez IMPACT, które z natury były bardzo wrażliwe.
To, że Siren gromadzi ogromną ilość inwazyjnych danych osobowych w wyniku swojej pracy na rzecz i z ISF, potwierdza badanie przeprowadzone w kwietniu 2025 roku, finansowane przez brytyjski Departament Rozwoju Międzynarodowego. Zbadano w nim „nielegalną migrację morską z Libanu w ciągu ostatnich trzech lat” i umieszczono to zjawisko w kontekście „trwającego kryzysu politycznego, społeczno-ekonomicznego i bezpieczeństwa” w Bejrucie. Badania Siren miały na celu ustalenie, „kto migruje, dlaczego decyduje się na ucieczkę drogą morską i jakie zagrożenia mu grożą – szczególnie w odniesieniu do płci”.
„Nasi ludzie”
We wrześniu 2025 roku przedłużono kontrakt Siren z brytyjskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych na kontynuację „reformy” ISF – pod nazwą „Program Wsparcia Bezpieczeństwa Wewnętrznego Libanu”. Warto zauważyć, że gigantyczna kwota przyznana firmie na realizację tego projektu – 46 360 490 funtów – jest znacznie wyższa niż w latach ubiegłych. Należy zadać sobie pytanie, czy część tej ogromnej kwoty sfinansowała utworzenie Monitora Libanu w oczekiwaniu na dalszą agresję ze strony syjonistycznego ugrupowania przeciwko temu krajowi.
Niepokojące sygnały, że brytyjski wywiad kształtuje zachodnioazjatycki teatr działań w imię wojny totalnej z Iranem, narastają od 7 października 2023 roku. W listopadzie tego roku ujawniono, że Londyn zwrócił się do władz libańskich z wnioskiem o nieograniczony dostęp do libańskiego terytorium lądowego, powietrznego i morskiego w celu przeprowadzenia „misji nadzwyczajnych”. Siły brytyjskie miałyby prawo do podróżowania uzbrojone i umundurowane w dowolnym miejscu w kraju, korzystając z immunitetu przed ściganiem za popełnione przestępstwa.
Oburzenie opinii publicznej wobec planu z pewnością przyczyniło się do jego odrzucenia przez Bejrut. Jednak, chociaż nigdy nie doszło do formalnej brytyjskiej okupacji wojskowej Libanu, kraj i jego ludność są nieustannie monitorowane dzięki Siren Associates.
Korzyści militarne i bezpieczeństwa płynące z tej panoramy z perspektywy organizacji syjonistycznej nie mogłyby być bardziej oczywiste. Takie informacje mogłyby posłużyć do identyfikacji i namierzania członków Hezbollahu i ich zwolenników, a także innych lokalnych obywateli uznanych za problematycznych i przeznaczonych do eliminacji – podobnie jak predykcyjne platformy wywiadowcze Palantira.
To nie przypadek, że wiele cyfrowych zasobów rządowych Siren pokrywa się z usługami i wsparciem oferowanym przez Hezbollah. Brytyjski wywiad od lat prowadzi tajne operacje, aby neutralizować wpływy społeczne tej grupy oporu i tworzyć struktury równoległe do tych, którymi zarządza. Na przykład, w ramach tajnej inicjatywy na rzecz radykalizacji młodzieży, finansowanej przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Londyn stworzył alternatywę dla Ministerstwa Młodzieży i Sportu zarządzanego przez Hezbollah w Bejrucie. Miało to doprowadzić do odrzucenia grupy przez „młodych, utalentowanych studentów i absolwentów” i stania się skutecznymi brytyjskimi informatorami.
Wyciekły dokument Ministerstwa Spraw Zagranicznych
Niewiele jest dowodów na to, że te inicjatywy przyniosły owoce. Artykuł w „Daily Telegraph” z 23 marca, który został natychmiast wycofany, udokumentował, jak libańscy chrześcijanie całym sercem popierają Hezbollah i są zdeterminowani, by przeciwstawić się inspirowanym przez Zachód działaniom armii bejruckiej, mającym na celu rozbrojenie tej grupy oporu. „Jak my, chrześcijanie w tym regionie, moglibyśmy nie stanąć po stronie Hezbollahu?” – pytał gazetę jeden z mieszkańców wioski, która zdecydowanie popiera tę grupę.
„Oni chronią nasze kościoły. Pomagali nam w walce z ISIS. Podczas pandemii koronawirusa zapewnili nam bezpłatną opiekę w swoich szpitalach. Kiedy zabrakło prądu, zapewnili nam generatory. Na Boże Narodzenie ubrali nawet choinkę. Jak moglibyśmy teraz nie stanąć u ich boku?”
Chociaż rozbrojenie Hezbollahu jest praktycznie niemożliwe, jest to od dawna skrywana fantazja mocarstw zachodnich, która staje się coraz bardziej paląca od początku ludobójstwa syjonistycznego w Strefie Gazy. Brytyjski Parlamentarny Biuletyn Informacyjny z września 2025 roku wyrażał wielki optymizm, że wybór w tym roku byłego dowódcy LAF, Josepha Aouna, oznaczałby koniec zbrojnego skrzydła Hezbollahu, a w konsekwencji całej organizacji. W tym samym miesiącu Specjalny Przedstawiciel USA ds. Syrii, Tom Barrack, otwarcie zasugerował uzbrojenie LAF, „aby mogli walczyć przeciwko własnemu narodowi”.
Przyznał, że szaleńcza agresja Izraela na Palestyńczyków i ich sąsiadów od 7 października 2023 roku znacząco zwiększyła poparcie społeczne dla Hezbollahu, jednocześnie nie dając tej organizacji żadnej zachęty do dobrowolnego oddania broni. Wybór Aouna nie doprowadził do rozwiązania Hezbollahu, a organizacja syjonistyczna bezskutecznie próbuje dokończyć to zadanie. W miarę jak katastrofalne straty militarne Izraela rosną z dnia na dzień, ginie wielu niewinnych libańskich cywilów. Łańcuch odpowiedzialności za ich śmierć może prowadzić prosto do Londynu, dzięki Siren Associates.
Sytuacja na Ukrainie mocno się skomplikowała. Wojna właściwie zatrzymała się w miejscu – bo żołnierzom nie chce się walczyć i narażać życie, gdy telewizja pokazuje głównie obrazki z Iranu.
Zamiast żołnierzy latają stada dronów – i gdy Rosja wypuści ich 200 to są to mordercze zapędy, a gdy Ukraina wypuści 1200 (z czego kilka zabłądzi do Estonii, Finlandii lub na Łotwę) – to jest to tryumf d***kracji. Co by się stało, gdyby rosyjski dron zapędził się nad Polskę – to już lepiej nie myśleć.
Mało kto w poprzednim akapicie zauważy najważniejsze:
Rosja nie otrzymuje już dronów od Iranu – tylko wysyła je Iranowi; stąd ta dysproporcja. I zatrzymanie (powolnego zresztą) postępu. Więcej: miesiąc temu napisałem, że jest dobra pora na ukraińska kontr-ofensywę – i kontr-ofensywa nastąpiła. Ukraińcy odwojowali kawałki Dniepropiotrowskiego, wkroczyli od północy do Zaporoża i nawet odepchnęli Rosjan od rzeki Kinki (Końskie Wody).
Jestem przekonany, że gdyby wojskiem dowodzili nie p. gen. Walery Gierasimow i p. gen. Sergiusz Szojgu, lecz ktoś taki, jak p. Igor Girkin (ps. „Striełkow”) czy śp. Eugeniusz Prigożyn – to Rosjanie tę wojnę dawno by wygrali. Na co, oczywiście, można by odpowiedzieć, że gdyby JE Włodzimierz Zełenśky nie usunął p. gen. Walerego Załużnego i p. gen. Cyryla Budanowa…
gen. Gerasimow jest twórcą koncepcji „Wojny nowej generacji”, którą Wikipedia streszcza tak:
„Wojna nowej generacji różni się od tradycyjnych konfliktów zbrojnych.
Metody pozamilitarne (ekonomiczne, polityczne, informacyjne) mogą być równie dobre, a być może nawet skuteczniejsze od tradycyjnego ataku. Można wykorzystać również potencjał protestującej ludności, walkę informacyjną, działania służb specjalnych, a sił wojskowych używać pod pozorem utrzymania pokoju i opanowania kryzysu w zdestabilizowanym regionie.
Przewagę przeciwnika można zniwelować dzięki wewnętrznej opozycji, sterowanej przez służby specjalne, która utworzy przyjazny front na terenie wrogiego państwa.
Jedną z form wykorzystania sił zbrojnych za granicą może być operacja pozornie pokojowa, a faktycznie militarna (prowadzona jako: humanitarna, ratunkowa”).
To wszystko może być czasem używane – ale jednak nie należy zaniedbywać metod tradycyjnych – nie mówię, żeby „Urra – na bagnety” – ale jednak podstawową techniką wojenną jest zabijanie przeciwników. Wygląda na to, że koncepcja wysyłania zamiast tego setek dronów została uznana za bardziej humanitarną – po obu stronach zresztą…
Jednak obecnie ważniejsze są rozgrywki polityczne. Przoduje tu, oczywiście, JE Donald Trump, który wzbudził panikę oświadczając, że jak „sojusznicy z NATO” nie chcą Mu pomóc w Iranie – to On przestaje pomagać Ukrainie – i w ogóle rozważa wystąpienie z NATO!
Mało kto traktuje dziś poważnie wypowiedzi prezydenta USA, więc Brytyjczycy odpowiedzieli, że chętnie pomogą odblokować Hormuz, ale… po wojnie, a JE Emanuel Macron bąknął nawet coś o „pajacowaniu”. Co teraz zrobi p. Trump – nie wiadomo. Wcale by mnie nie zaskoczyło, gdyby wystąpił z NATO i zajął siłą Grenlandię…
Natomiast poważnie należy potraktować tezę, że USA mogą zagwarantować granice Ukrainy, jeśli ta odda Rosjanom resztę Donieckiego (zresztą w większości rosyjskojęzycznego). Wykorzystując to JE Włodzimierz Putin zażądał, by JE Włodzimierz Zełenśky w 24 godziny zdecydował, że w ciągu dwóch miesięcy odda resztę Donieckiego – bo jak nie, to Rosja zażąda więcej.
Prezydent Ukrainy propozycję oczywiście odrzucił, co w świetle obecnej sytuacji na froncie jest zrozumiałe. Jednak Rosja ma w zanadrzu asa atutowego: wypowie Ukrainie wojnę (obecnie to „operacja specjalna”!), przeprowadzi pobór do wojska i czapkami Ukraińców nakryje!
Co nie musi się udać. Dziś liczy się technika, a nie liczba żołnierzy. Która jednak nie jest bez znaczenia…
JE Włodzimierz Zełenśky zaczął więc rozważać przeprowadzenie wyborów… w których by NIE wystąpił. Mógłby je bowiem przegrać z p. gen. Walerym Załużnym – tym bardziej, że założenie własnej partii planuje też p. gen. Cyryl Budanow; człowiek niebezpieczny – ale gdybym był Ukraińcem, to bym na Niego głosował…
Koncepcja prezydenta Ukrainy jest więc taka: niech p. Budanow kandyduje jako Jego człowiek – i w ten sposób pokona się p. Załużnego! A p. Zełenśky zostanie prostym posłem…
O co tu chodzi? Ukraińskie słowiki śpiewają, że p. Budanow obiecał amnestię dla p. Zełenśkyego i Jego skorumpowanej administracji. Natomiast p. Załużny, wściekły na zdjęcie Go z dowództwa i zesłanie na ambasadora do Londynu, na pewno amnestii nie zagwarantuje, tylko jako prosty żołnierz odpowie: „Jeśli jest niewinny – to po co Mu amnestia?”.
Taki manewr z amnestią jest coraz popularniejszy w krajach d***kratycznych. Już w 1974 śp. Ryszard Nixon ustąpił z urzędu prezydenta – i śp. Gerald Ford wydał po miesiącu „Proklamację 4311” udzielając Mu „amnestii za wszelkie przestępstwa jakie mógłby popełnić jako prezydent Stanów Zjednoczonych”. Podobnie postępowali Jego następcy, z p. Józiem Bidenem włącznie. Wiec skoro tak się postępuje w Ojczyźnie D***kracji, to czemu nie w Najmłodszej Córze D***kracji, jaka jest Ukraina?
Dodatkowym plusem byłoby to, że to nie p. Zełenśky podpisywałby traktat oddający Federacji część ziem – czego przecież obiecał, że nigdy nie zrobi. I w następnych wyborach…
18 zabitych dzieci od stycznia do końca marca 2026 – to tragiczny bilans działań szpitala w Oleśnicy. Choć Gizela Jagielska odeszła, zbrodnia aborcji dzieje się nadal.
Pod koniec ubiegłego roku z Powiatowego Zespołu Szpitali Oleśnica-Syców usunięto Gizelę Jagielską. Szybko okazało się jednak, że zostały tam osoby, które kontynuują jej okrutne działania.
Z odpowiedzi udzielonej na wniosek Fundacji Życie i Rodzina wynika, że w pierwszym kwartale 2026 roku w oleśnickim szpitalu zabito 18 poczętych dzieci.
Osiemnaścioro pacjentów zabitych w sposób celowy i zamierzony. I to zaledwie w trzy miesiące…
W okresie od stycznia do marca 2026 roku odbyło się:
w styczniu – 5 aborcji,
w lutym – 9 aborcji,
w marcu – 4 aborcje.
Za każdą z tych liczb kryje się konkretne dziecko, jego życie od poczęcia, potem odrzucenie przez własną matkę, niewyobrażalny ból zadany przez abortera i śmierć.
Zło, którego dokonała Gizela Jagielska, to nie tylko własnoręcznie przeprowadzone aborcje, ale i wychowanie sobie następców, którzy bezlitośnie kontynuują krwawe praktyki.
Nie odwracamy wzroku. Zapowiadaliśmy, że będziemy patrzeć tej placówce na ręce i reagować zawsze wtedy, gdy zagrożone jest życie najbardziej bezbronnych. Dziś podtrzymujemy to zobowiązanie.
Nie można ograniczyć się do oburzenia. Potrzebne są konkretne działania.
Co dzieje się teraz w sprawie aborcji w Oleśnicy?
Prawnicy Fundacji skierowali wnioski do sądu w sprawie szczegółów tych 18 aborcji, gdyż dyrekcja szpitala ukrywa, w jakim wieku były zabite dzieci i ile razy zostały zabite pompami próżniowymi, a ile razy zastrzykiem w serce,
organizujemy kampanię informacyjną wokół tego, co dzieje się w szpitalu,
kontynuujemy Publiczne Różańce o zatrzymanie aborcji pod szpitalem – najbliższy w niedzielę 19 kwietnia o 14:30 (i w każdą kolejną III niedzielę miesiąca).
Nie można pozwolić, by śmierć nienarodzonych dzieci odbywała się po cichu, bez sprzeciwu i modlitwy.
Co może Pan zrobić już teraz?
Przyjść w niedzielę pod szpital w Oleśnicy o 14:30 na Różaniec,
Mocno wierzę, że ludzkość w końcu otrząśnie się z horroru, jakim jest zabijanie nienarodzonych dzieci. Obyśmy wtedy mogli powiedzieć, że zachowaliśmy się, jak trzeba…
PS – Potrzeba zintensyfikować działania. W najbliższą niedzielę, 19 kwietnia o godz. 14:30, spotykamy się pod szpitalem w Oleśnicy na Publicznym Różańcu o zatrzymanie aborcji. Jeśli może Pan być z nami osobiście – zapraszamy. Jeśli nie, prosimy choć o modlitwę i przekazanie tej wiadomości dalej.
WSPIERAM
NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY: IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 KOD SWIFT: BIGBPLPW
MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM: https://ratujzycie.pl/wesprzyj/
Paweł Lisicki, demaskuje fundamenty „ideologii holokaustionizmu”. Obnaża również niewygodne fakty historyczne i punktuje teologiczną uległość hierarchów Kościoła Katolickiego.
=============================
Zanim Szanowny słuchacz “odpali” audycję – niespodzianka: Autorka niesławnego listu KEP “wiceprzewodnicząca Światowej Rady Chrześcijan i Żydów i Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów, s. dr Katarzyna Kowalska NDS, kobieta dialogu, która będąc katolicką zakonnicą, poświęciła życie zbliżaniu do siebie Żydów, chrześcijan i muzułmanów, a doktorat obroniła na rabinackiej uczelni w Londynie”.
