Facet wymyślił „Misia”, który, bez żadnej ironii czy przesady, naprawdę odpowiadał „żywotnym potrzebom całego społeczeństwa” – pisze Rafał Ziemkiewicz o Jerzym Owsiaku, nawiązując do kultowej Stanisława Barei. Jego zdaniem WOŚP połączył interes wielkich korporacji, celebrytów i ludzi władzy z otoczenia Donalda Tuska.
„Jest w tym coś epickiego – że można aż tak zgłupieć, jako to się zdarzyło byłemu witrażyście i prezenterowi radiowemu (…) Zaspokoił powszechną potrzebę uczestnictwa minimalnym kosztem w czymś „maksymalnie dobrym”, typową dla Polaków skłonność do działania od wielkiego dzwonu, na pokaz, bardziej dla samego działania niż dla skutków” – wskazuje pisarz i publicysta na łamach portalu dorzeczy.pl.
Jak podkreśla autor, Owsiak połączył działalność charytatywną z interesem wielkich korporacji oraz „potrzebami dążącej do monopolu władzy”.
„Naprawdę nie jest przypadkiem, że jedyny porównywalny do WOŚP ewenement w dziejach to coroczna hitlerowska akcja „zimowej pomocy” – wypełnił lukę po imprezach masowych PRL-owych „turniejach miast”, kiermaszach i innych festynach, których zabrakło pokoleniom „transformacji ustrojowej”, a do tego stworzył dogodną w użyciu, wielką i mającą ogromne dotarcie platformę dla reklamodawców i szukających lansu celebrytów” – zauważa autor „Michnikowszczyzny”, „Polactwa” i „Strollowanej Rewolucji”.
Publicysta przypomina, że „akcją z sepsą” (sugerującą jakby chodziło o walkę z rządzącą wówczas Zjednoczoną Prawicą), Owsiak zapewnił sobie „uwielbienie wszystkich oszalałych z nienawiści „j***ćpisów” i stał się dla nich świętą ikoną antykaczyzmu”.
„Słowem, stworzył charytatywny biznes, z którego on sam i jego rodzina może żyć dostatnio do końca świata i dzień dłużej” – podsumowuje Ziemkiewicz.
(fot. Mark Cosgrove/News Images / imago sport / Forum)
W związku z coraz powszechniejszymi odmowami promocji agendy LGBT+ przez samych piłkarzy, władze angielskiej Premier League (EPL) planują wprowadzić szokujące rozwiązanie. Od przyszłego sezonu, przez dwa tygodnie wszystkie mecze rozgrywane mają być przy pomocy… piłki w kolorach homoseksualnej tęczy.
W angielskiej ekstraklasie co roku przypadała akcja znana jako „Rainbow laces” (ang. tęczowe sznurówki). W tym czasie kapitanowie drużyn zobowiązani byli do występów w opaskach kapitańskich w kolorach homoseksualnej tęczy. Flagi chorągiewek w narożnikach boiska również przystrojone są w symbol grzechu sodomskiego. Niektórzy zawodnicy z tej okazji zmuszani są do zakładania tęczowych sznurówek lub dresów ze specjalnymi oznaczeniami. Akcja zainicjowana po raz pierwszy w 2013 r. jest wynikiem współpracy homo-aktywistów z Grupy Stonewall z Football Association – władzami EPL.
Z czasem promocja homo-agendy spotykała się z coraz większym sprzeciwem nie tylko kibiców, ale i samych piłkarzy. Do legendy przeszedł już słynny wślizg napastnika Leicester FC, Jamie Vardy’ego, który po zdobytym golu dosłownie ściął jedną z tęczowych chorągiewek. Sprzeciw zawodników często ma także charakter religijny. Przykładowo, kapitan Ipswich Town, Sam Morsy, muzułmanin, zdecydowanie sprzeciwił się noszeniu opaski, jak wyjaśnił klub „z powodu swoich przekonań”.
W zeszłym sezonie Marc Guehi z Crystal Palace, w ramach sprzeciwu, zamiast symbolu LGBT+ założył na rękę opaskę z napisem „Kocham Jezusa”. Z kolei cały klub Manchester United zrezygnował z planów noszenia „kurtek LGBT+”, ze względu na sprzeciw jednego z graczy.
W 2025 r. Football Associoation zrezygnowała ze współpracy z Grupą Stonewall. Choć piłkarze nie będą już zobowiązani do noszenia upokarzających barw, decyzja władz ligi nie oznacza jednak porzucenia planów promocji homo-agendy. Wręcz przeciwnie, autorzy wpadli pomysł jak uniemożliwić poszczególnym piłkarzom sprzeciw wobec dyktatury LGBT+.
Premier League ogłosiła, że w przyszłym miesiącu uruchomi nową inicjatywę „With Pride” (Z dumą), której celem jest „zmniejszenie presji wywieranej na poszczególnych graczy”. Zamiast tego liga rozważa wprowadzenie „zbiorowych symboli wsparcia”, w tym piłki meczowej z motywem „homoseksualnej dumy” (Pride). Akcja „With Pride” będzie realizowana od 6 do 13 lutego.
Drugie i trzecie przykazanie to fundament odpowiedniej postawy człowieka wobec Boga. Przypominają o szacunku dla Jego imienia oraz o potrzebie świętowania dnia Pańskiego. Ich treść nie ogranicza się jedynie do zakazów, lecz wskazuje również drogę do pogłębienia relacji z Bogiem. W tym artykule, będącym drugą częścią mojego „Katechizmu o przykazaniach”, chcę ukazać w jaki sposób możemy realizować obowiązki ujęte w ramach drugiego oraz trzeciego przykazania Bożego. Wytłumaczę także dlaczego należy być ostrożnym, gdy przysięgamy oraz pokażę powody, dla których zamiast szabatu obchodzimy niedzielę. Zapraszam do lektury!
Jakie jest drugie przykazanie?
Drugie przykazanie, zawarte na kartach Księgi Wyjścia, brzmi: „Nie będziesz brał imienia Pana, Boga twego, nadaremno” (Wj 20, 7). W tym przykazaniu zawarta jest prawda na temat świętości imienia Bożego.
Co nakazuje oraz czego zakazuje to przykazanie?
Przykazanie to, objawione nam przez Boga, nakazuje ludziom szanować imię Stwórcy oraz dobrze i właściwie przez nie przysięgać. Według „Katechizmu Rzymskiego” imię Pana „ma być uczczone, iż przez niego świątobliwie ma być przysięgano” (KR3, s. 50). Szacunek wobec tego Bożego imienia wyraża się, gdy „Pana Boga chwalimy, gdy przed wszystkimi ludźmi Panem i Bogiem Go być z wielką ufnością wyznawamy” (KR3, s. 51). Także słuchanie Słowa Bożego oraz rozmyślanie nad nim jest przejawem naszego szacunku wobec Absolutu. Sprzeczne z przykazaniem jest zaś wszelkie pogardliwe lub niepotrzebne używanie imienia Boga, Maryi lub świętych Kościoła. Przede wszystkim, niedopuszczalne jest bluźnierstwo, czyli słowa nienawiści względem Pana, a także przekleństwa, w których używa się imienia Stwórcy. Rodzajem bluźnierstwa jest również słowo nienawiści kierowane wobec Kościoła lub świętych katolickich. Złe jest też fałszywe lub bez ważnej przyczyny przysięganie w imię Boga. Niedotrzymywanie przysiąg i przyrzeczeń, danych w imieniu Pana, jest także grzechem. Poważnym wykroczeniem moralnym jest używanie imienia Stwórcy w celu popełnienia grzechu, a zwłaszcza zbrodni (Por. KKK 2146-2155).
Czy przysięgi są dozwolone w Nowym Przymierzu?
Księga Powtórzonego Prawa, a więc Stary Testament, nakazuje Żydom przysięgać w imię Boga: „[P]rzez imię jego przysięgać będziesz” (Pwt 6, 13). Pan Jezus jednak, na łamach Ewangelii wg św. Mateusza, zachęca swoich wyznawców: „Ja wam zaś powiadam, abyście zgoła nie przysięgali” (Mt 5, 34). Zdawać by się mogło, że Zbawiciel zakazał składania przysiąg. W rzeczywistości zakazuje On przyrzeczeń i przysiąg, które, nawet jeśli są zgodne z prawdą, są zbyteczne i niepotrzebne. Powtarza także potępienie krzywoprzysięstwa. Domaga się Chrystus prawdomówności, gdy mówi: „Lecz niech mowa wasza będzie: tak, tak; nie, nie” (Mt 5, 37). Przysięgi jednak, które są prawdziwe i potrzebne, są dozwolone, co potwierdza 2 List do Koryntian, gdzie św. Paweł taką właśnie przysięgę składa: „Ja zaś wzywam Boga na świadka, na duszę moją, że nie przyszedłem więcej do Koryntu oszczędzając was” (2 Kor 1, 23).
Co to znaczy przysięgać oraz jakie warunki trzeba spełnić, aby przysięga była dobra?
Przysięgać oznacza to, iż ktoś „Pana Boga na świadectwo bierze” (KR3, s. 55). Istnieją dwa rodzaje takich przysiąg: „[J]eden potwierdzający, gdy co o rzeczy niniejszej albo już przeszłej świątobliwie twierdzimy (…) drugi sposób jest, który (…) służy przyszłemu tylko czasowi, gdy za pewne twierdząc obiecujemy” (KR3, s. 54). Dobra przysięga musi być prawdziwa i złożona w ważnej sprawie (Por. KKK 2151-2155).
Jaka jest treść trzeciego przykazania?
Kolejnym, trzecim już, przykazaniem jest nakaz Boga: „Pamiętaj, abyś dzień sobotni święcił” (Wj 20, 8). Odnosi się ono (to przykazanie) do szacunku, który należy oddawać szabatowi. W czasie tego świętego dnia należało wstrzymać się od niekoniecznej pracy. Tak, jak Pan Bóg odpoczął po stworzeniu świata, tak też człowiek potrzebuje dnia odpoczynku (Por. Wj 20, 11). Szabat był związany również z nawiedzaniem świątyni, oddawaniem Bogu czci oraz składaniem ofiar (Por. Iz 1, 12-13).
Czemu zachowujemy niedzielę, a nie sobotę?
Według nauczania Kościoła katolickiego święcenie soboty, jako dnia poświęconego Bogu, ustało w momencie, gdy „inne obrządki żydowskie ustać musiały, to jest: po śmierci Chrystusa Pana” (KR3, s. 69). Obrzędy te, święta oraz uroczystości nakazane, Starego Przymierza były jedynie zapowiedzią Nowego Testamentu we Krwi Jezusa Chrystusa. Paweł nazwie szabat „cieniem rzeczy przyszłych” (Kol 2, 17). Mimo to, Jezus Chrystus, nie zniósł szabatu (Por. Mt 24, 20). Zamiany tej, przeniesienia dnia świętego z soboty na niedzielę, według „Katechizmu Rzymskiego”, dokonali apostołowie: „Apostołowie pierwszy dzień między onemi siedmią dniami na chwałę Bożą obrócili i poświęcili, który dniem Pańskim albo Niedzielą nazwali” (KR3, s. 70). Uczynili tak na pamiątkę stworzenia świata oraz Zmartwychwstania Chrystusa, czyli wydarzenia, które jest również nowym początkiem ludzkości.
Już św. Ignacy Antiocheński, który zmarł w 107 roku po Chrystusie, świadczy o tym, że chrześcijanie obchodzili niedzielę, jako dzień święty: „[L]udzie żyjący dawniej w starym porządku rzeczy doszli do nowej nadziei i nie zachowują już szabatu, ale obchodzą dzień Pański, w którym to przez Jezusa Chrystusa i przez śmierć Jego także i nasze życie wzeszło jak słońce” („Do Kościoła w Magnezji”, 9, 1). Dodatkowo, obok dnia Pańskiego, tak samo jak dawny Naród Wybrany, Kościół ustanowił również wiele innych świąt nakazanych.
Co czynić, a czego unikać?
Zachowywanie niedzieli, jako dnia odpoczynku i czasu sprawowania kultu Bożego, wypełnia przepis moralny pochodzący z prawa naturalnego, który domaga się zewnętrznego i publicznego kultu Stwórcy oraz odpowiedniego odetchnięcia człowieka od pracy. Katolicy zobowiązani są w niedziele do uczestnictwa w Eucharystii, czyli do udziału w sprawowaniu Ofiary Jezusa Chrystusa. Niedziela „stanowi centrum życia Kościoła” (KKK 2177). Nakaz ten obowiązuje także we wszystkie dni nakazane, czyli święta ustanowione przez odpowiednie władze kościelne. Z obowiązku uczestnictwa we Mszy zwalnia choroba, opieka nad małymi dziećmi czy też dyspensa (Por. KKK. 2180-2181). W dni święte zakazane jest zaś wykonywanie prac niekoniecznych. Dotyczy to prac czy zajęć, które utrudniają świętowanie dnia Pańskiego oraz tzw. prac służebnych. „Obowiązki rodzinne lub ważny pożytek społeczny stanowią słuszne usprawiedliwienie niewypełnienia nakazu odpoczynku niedzielnego” (KKK 2185).
Wszystkie cytaty biblijne za: „Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu w przekładzie polskim W. O. Jakuba Wujka S. J., Wydanie trzecie poprawione, Kraków 1962”
Wykaz skrótów: KKK – Katechizm Kościoła katolickiego KR3- Katechizm Rzymski, t. 3, Komorów 2022
Pierwszą bramą, w którą puszczamy złego ducha, to jest brama myśli. To jest istota nawrócenia, istota bycia z Panem Jezusem polega na oczyszczaniu umysłu ze złych myśli, czyli przemiany swojego umysłu na Ewangelię. Metanoja, mówi święty Paweł, to jest przemiana myślenia, nawrócenie.
„Dana jest mi wszelka władza”. W ten sposób mówi o sobie Pan Jezus. Gdyby Pan Jezus powiedział, dane jest mi 70% władzy, to i tak jest bardzo dobrze.
Czyli 30% ma diabeł, ale ja mam większość. A Pan Jezus powiedział, że dana jest mi wszelka władza, to znaczy, że demon nie ma nic. Wszelka władza należy do Chrystusa.
Imię Lucyfer jest tłumaczone jako bez cyfry. Demon jest zerem. W Księdze Ezechiela jest opis demona: przestałeś istnieć na zawsze.
On się w ogóle nie liczy. Co Pan Jezus zrobił z demonami? Mówił, milcz… co w oryginalnym jeszcze tekście greckim brzmi bardzo dosyć ostro – “zakładaj kaganiec”.
Trwa kongres programowy Konfederacji Korony Polskiej – KINGS. Grzegorz Braun w dosadnych słowach odniósł się do prób zablokowania wydarzenia, na którym pojawiło się blisko 1000 osób.
W kompleksie Arche Pałac i Folwark Łochów trwa Kongres Inicjatyw Narodowych Gospodarczych i Samorządowych (KINGS), organizowany przez Konfederację Korony Polskiej. Organizatorzy zapowiadali, że KINGS to „konferencja prezentująca ambitną, nowoczesną i odpowiedzialną wizję państwa”. Jak wskazują, w spotkaniu będą uczestniczyć eksperci, praktycy i liderzy opinii, którzy wspólnie tworzą program oparty na faktach, doświadczeniu i strategicznym myśleniu o Polsce. Kongres ma wyznaczyć kierunek i pokazać, jak może wyglądać państwo zarządzane w sposób odpowiedzialny, suwerenny i efektywny.
Polski poseł do Parlamentu Europejskiego Grzegorz Braun skomentował ostatnie kontrowersje medialne, które zaistniały wokół promowanej przez niego imprezy.
Przypomnijmy, że kilka dni temu na lokalnej grupie „Wspólnie dla Łochowa” pojawił się apel do właściciela obiektu, aby ten nie udostępniał lokalu na wydarzenie Konfederacji Korony Polskiej. Petycję poparła m.in. Akcja Demokracja, która domaga się nawet delegalizacji partii Grzegorza Brauna.
Braun: To jest śmieszne, ale jest też i straszne
Jakub Zgierski, przeprowadzając wywiad z liderem Konfederacji Korony Polskiej, przypomniał, że w sieci pojawiła się głośna petycja „przeciwko pobytowi Grzegorza Brauna na łochowskiej ziemi”.
Jak zauważył prezes Instytutu Wiedzy Społecznej im. Krzysztofa Karonia, na sobotnim kongresie pojawiło się blisko 1000 osób, i to pomimo medialnej nagonki. Wejściówki zostały praktycznie wyprzedane.
– Śmieszne jest to, że można próbować wykluczyć poza nawias życia publicznego – dziś w tym miejscu – setki, a w skali kraju tysiące, dziesiątki tysięcy działaczy oraz sympatyków Konfederacji Korony Polskiej. W skali kraju już nawet nie setki tysięcy, ale miliony Polaków, którzy postrzegają Konfederację Korony Polskiej jako swojego wyraziciela, reprezentanta, swoją partię. Jak można tych wszystkich Polaków chcieć z Polski wyrzucić, wypchnąć poza nawias życia debaty publicznej? To jest śmieszne, ale jest też i straszne – stwierdził europoseł Grzegorz Braun.
– Jest w tym, można powiedzieć, też i pewne piękno w jasności sytuacji. Piękno jest, kiedy prawda się wyostrza, wychodzi na jaw, kiedy – jak powiada Pismo – wychodzą na jaw zamysły serc wielu. Nie pierwszy i nie ostatni raz czytam, że kolejne pokolenie żydokomuny na łamach, stronach i portalach rozmaitych mediów gadzinowych, mainstreamowych, mediów eurokołchozowych domaga się mojego zniknięcia.
Kiedy czytam, że moi towarzysze, współpracownicy i sympatycy nazywani są faszystami, to przypominam sobie, że w 1926 roku, a więc prawie dokładnie 100 lat temu, właśnie taka decyzja zapadła na Kremlu. Kremlowskie Politbiuro, po rozczarowaniu związanym z biegiem zdarzeń w Polsce po zamachu majowym, wydało dyrektywę Kominternowi: Z polskimi patriotami walczyć pod hasłem antyfaszyzmu! Więc kiedy dziś „Gazeta Wyborcza” i inne media gadzinowe napadają nas pod tym hasłem, to pamiętajcie Państwo, że oni realizują stalinowską, kremlowską dyrektywę sprzed 100 lat – dodał prezes Konfederacji Korony Polskiej.
– Kolejne pokolenie, już nie dzieci, a wnuki, może prawnuki kominternowskiej żydokomuny, walczą z kolejnym pokoleniem polskich patriotów i nie ma w tym niczego dziwnego. Trzeba tylko to rozumieć i umieć temu sprostać – temu ciśnieniu sytuacyjnemu, które się chwilowo wytwarza. To jest właśnie walka o to, czy Polacy pozostaną w Polsce u siebie na swoim i kto będzie Polakami rządził, czy może, nie daj Boże, pomiatał – zakończył Grzegorz Braun.
„Kolejne pokolenie żydokomuny na łamach mediów gadzinowych, mainstreamowych, mediów eurokołchozowych domaga się mojego odejścia!” – p.@GrzegorzBraun_
Ja tymczasem pozdrawiam z Kongresu „KINGS”. Nie damy się zatrzymać!
https://twitter.com/i/status/2017508906851799231
==================================
Fritz: Nie zniżamy się do takiego poziomu
Jak podkreślił z kolei poseł Roman Fritz z Konfederacji Korony Polskiej, na szczęście właściciel przybytku w Łochowie nie ugiął się pod fatalną presją ze strony środowisk lewicowych.
– My się nie zniżamy, jako ludzie prawi, do takiego poziomu, żeby komuś w jakimś miejscu w Polsce odradzać spotkania, na przykład z marszałkiem Włodzimierzem Czarzastym czy premierem Donaldem Tuskiem. Po co? Jesteśmy za wolnością, za wolnością debaty publicznej, i jesteśmy za prawdą. Więc jeżeli ludzie chcą usłyszeć treści, do których są przekonani – droga wolna – stwierdził parlamentarzysta.
Jakub Zgierski wskazał na fakt, że co prawda Władysław Grochowski, prezes firmy Arche S.A, nie wypowiedział najmu sali w Łochowie, ale zadeklarował publicznie, że wszelkie zyski przeznaczy na pomoc dla walczącej Ukrainy.
– My oczywiście nikomu do kieszeni nie zaglądamy. Każdy ma wolność postępowania z własnym portfelem. Jesteśmy bardzo wdzięczni, że nam użyczyli tych wspaniałych obiektów. Gdy generowane są zyski, to oczywiście właściciele mogą przeznaczyć je na dowolne cele – podsumował Roman Fritz.
Oto pełne, wierne tłumaczenie artykułu Aleksandra Dugina „Дугин об Антихристе 2.0: Визионерство Питера Тиля” („Dugin o Antychryście 2.0: Wizjonerstwo Petera Thiela”) na język polski. Tekst pochodzi z 17 stycznia 2026 r. z portalu Tsargrad.tv. Przetłumaczyłem go w całości na podstawie oryginalnej treści artykułu.
Dugin o Antychryście 2.0: Wizjonerstwo Petera Thiela
Aleksandr Dugin 17 stycznia 2026,
Wiosną zeszłego roku, analizując pierwsze kroki Trumpa u władzy, napisałem artykuł, w którym postawiłem problem „jeszcze głębszego Państwa Głębinowego”.
Logika była następująca: jeśli Trump wypowiedział wojnę Państwu Głębinowemu [deep state] , a mimo to dopuszczono go do władzy, to czy nie istnieje w USA (szerzej: na Globalnym Zachodzie) jeszcze potężniejsza i bardziej utajniona instancja, którą warunkowo nazwałem „jeszcze głębszym Państwem Głębinowym” (Deeper State).
Do tego materiału, który jednocześnie ukazał się po angielsku, bardzo poważnie podeszły kręgi MAGA, co dało początek dyskusji: czy ono istnieje i jeśli tak, to czym mogłoby być? Pojawiały się różne wersje. Założyłem, że „jeszcze głębszym Państwem Głębinowym” mogą być wpływowe kręgi władzy, których rzecznikiem są techno-oligarchowie Doliny Krzemowej, a najbardziej wpływowy i koncepcyjny z nich – Peter Thiel.
Zwróciłem uwagę na jego poparcie dla idei Curtisa Yarvina (i częściowo Nicka Landa) o „Ciemnym Oświeceniu” i ustanowieniu „amerykańskiej monarchii” z Trumpem jako Cesarzem, a także plany stworzenia utopijnego miasta przyszłości na Grenlandii. O tym projekcie niedawno precyzyjnie napisał Konstantin Małofiejew:
Grenlandia stanie się nie tylko centrum wydobycia surowców. Nie tylko największym na świecie nosicielem rakiet. Są też o wiele bardziej „amerykańskie” komercyjne plany. Ideolog drugiego okresu Trumpa Peter Thiel (twórca PayPal, Palantir, inwestor Facebooka itd.) poprzez firmę Pronomos Capital jest głównym inwestorem startupu Praxis.
Celem Praxis jest zbudowanie super-nowoczesnego miasta, w zarządzaniu którym aktywnie wykorzystywane będą AI, blockchain i kryptowaluty. Minimalizacja ingerencji państwa (szef projektu Dryden Brown inspirował się książką „Atlas zbuntowany” Ayn Rand). Miasto technokratów – bez religii, bez sumienia, z cyfrą zamiast Słowa. Placówką wybrano właśnie Grenlandię. A ambasadorem USA w Danii zostaje już Ken Howery – współzałożyciel PayPala razem z Thielem. Na swojej stronie Praxis deklaruje, że ma już ponad 150 tysięcy obywateli, a łączna wartość inwestycji przekracza 1,1 bln dolarów. Na liście ludzie z 80 krajów, 429 miast. Co ciekawe – ani jednego Grenlandczyka. Ich nawet nie pytają. A wśród inwestorów z „dobrymi twarzami” – Alameda Research Sama Bankmana-Frieda. Który, zanim dostał 25 lat za oszustwa z giełdą FTX, był uczestnikiem pedofilskiej bandy Epsteina i utrzymywał metamfetaminowy „poli-amoryczny penthouse” dla elity na Bahamach. Jedna z wersji demonstracyjnych „miasta przyszłości”. Cyfrowa dyktatura w czystej postaci, bez dekoracji. Sztuczna inteligencja dla ludzi pod wiecznym hajem. Bezludzkość w pełnym znaczeniu tego słowa.
Nie byłem jednak pewien, czy to właśnie tak jest, choć radziłem bacznie przyglądać się Peterowi Thielowi. Sam Thiel również bezpośrednio lub pośrednio włączył się do dyskusji, poruszając tematy charakterystyczne właśnie dla naszej szkoły światopoglądowej: królestwo Antychrysta, koniec czasów, figura Katechona, istnienie duszy, rola liberalizmu i Radykalnego Oświecenia jako całości jako ideologii diabła.
Peter Thiel nie należy do grona miliarderów, o których wszyscy mówią.
Jeszcze przed covidem do mnie przyjeżdżali posłańcy Thiela, proponując rozpoczęcie wielkiego dialogu na temat geopolityki przyszłości, roli Lądu i Morza, ropy i gazu, ducha i materii.
Wtedy okazało się, że ma dość duże inwestycje w jeden z naszych głównych banków komercyjnych. Interesował się eurazjatyzmem i, co dziwne, tradycjonalizmem oraz eschatologią.
Dalszego rozwoju te kontakty nie otrzymały – częściowo dlatego, że od 2014 roku byłem pod najsurowszymi sankcjami i to komplikowało kontakty. Upewniwszy się, że nie można mnie zaprosić do USA, Thiel obiecał przyjechać do Rosji, ale potem zaczął się COVID-19, SWO i kampania wyborcza Trumpa, w której Thiel i szereg innych techno-oligarchów Doliny Krzemowej (w szczególności ten sam Elon Musk) odegrały decydującą rolę. Dialog został odłożony na czas nieokreślony.
Co jednak ciekawe: Thiel udzielił sensacyjnego wywiadu „New York Times”, w którym dość długo rozważał Antychrysta, a następnie wygłosił cały cykl czterech wykładów specjalnie na ten temat. Wywiad Petera Thiela dla „New York Times” stał się sensacją. Zrzut ekranu: NYT
Oto jak te wykłady przedstawia AI Elona Muska (grok), który z definicji przedstawia się jako anti-woke, pretenduje do „obiektywizmu” i dystansu od twardej liberalnej globalistycznej propagandy, co częściowo jest „wbudowane” także w inne wersje AI (ta teza nie do końca się sprawdza, bo inne platformy AI przy odpowiednim promptowaniu mogą być ustawione na różne rejestry ideologiczne, czasem najbardziej radykalne).
Peter Thiel, znany przedsiębiorca i inwestor, wygłosił serię czterech wykładów pod wspólnym tytułem „Antychryst” („The Antichrist: A Four-Part Lecture Series”) we wrześniu-październiku 2025 roku. Wykłady te zorganizowała organizacja non-profit ACTS 17 Collective (Acknowledging Christ in Technology and Society – „Uznawanie Chrystusa w technologiach i społeczeństwie”), która dąży do rozwijania „chrześcijańskiej” społeczności w środowisku technologicznym. Spotkania odbywały się w San Francisco.
Były one ściśle prywatne i off-the-record (bez oficjalnych nagrań czy transmisji), z prośbą do uczestników, by nie ujawniać treści publicznie. Bilety sprzedawano tylko na całą serię, były non-transferable i non-refundable, i szybko się wyprzedały. Publiczność liczyła setki osób – głównie zaproszeni z branży technologicznej, chrześcijanie, intelektualiści i sympatycy Thiela. Każdy wieczór obejmował napoje, wykład, sesję pytań i odpowiedzi z moderatorem Peterem Robinsonem (byłym speechwriterem Reagana) oraz publicznością, a także desery. Na zewnątrz odbywały się protesty z demonstracjami i muzyką, ale wewnątrz panowała spokojna i intelektualna atmosfera.
Wykłady budowane były jako spójna seria, gdzie każdy kolejny opierał się na poprzednim. Thiel, opierając się na swojej chrześcijańskiej wierze (wpływ René Girarda i innych myślicieli), łączył biblijną figurę Antychrysta z współczesnymi problemami nauki, technologii, polityki i globalizacji. Definiował Antychrysta jako „złego króla, tyrana lub antymessiasza, który pojawia się w końcu czasów” i ostrzegał, że jego przejawy mogą mieć formę globalnych instytucji, regulacji i anty-technologicznych nastrojów prowadzących do stagnacji i apokalipsy.
Thiel czerpał idee z teologii, historii i literatury, odwołując się do René Girarda, Francisa Bacona, Jonathana Swifta, Carla Schmitta, Johna Henry’ego Newmana, Władimira Sołowjowa i innych. Wspominał też koncepcję „Katechon” – siły powstrzymującej Antychrysta (z 2 Listu do Tesaloniczan) i łączył ją z współczesnymi strukturami, takimi jak Trump, MAGA i USA.
Niepubliczne wystąpienia Thiela: Polityczny Svengali i inwestor wygłaszał wykłady o złym królu lub tyranie… który pojawi się „w końcu czasów”.
Zrzut ekranu: The Guardian
Oto krótkie omówienie każdego wykładu z głównymi tematami.Wykład 1: „Wiedza ma wzrastać – Knowledge shall be increased” (15 września 2025)
Główny temat: Stosunek Antychrysta do Armagedonu i roli nauki/technologii. Thiel twierdził, że Antychryst wykorzystuje lęki przed egzystencjalnymi zagrożeniami (wojny, pogłoski o wojnach, apokalipsa od technologii), by przejąć kontrolę i zatrzymać postęp. To prowadzi do stagnacji, która już jest obserwowana na świecie. Kluczowe przykłady: odwołania do Daniela 12:4 („wiedza się rozmnoży”) i Mateusza 24:6; Los Alamos jako symbol eskalacji zagrożeń. Thiel ostrzegał, że lęki (np. przed AI czy bronią jądrową) są wykorzystywane do globalnej kontroli.
Wykład 2: „Imperium i stosunek Antychrysta do rządu – Empire and the antichrist’s relation to government” (22 września 2025)Główny temat: Antychrysto-podobne formy rządów i ich ewolucja. Thiel omawiał, jak rządy mogą być anty- lub pro-naukowe, anty- lub pro-chrześcijańskie i jak globalizacja (Daniel 12:4: „wielu będzie wędrować”) prowadzi do „jednego świata” – „Imperium Antychrysta”, tłamszącego naukę. Ilustrował to literaturą: „Nowa Atlantyda” Bacona, „Podróże Guliwera” Swifta, „Strażnicy” (Watchmen) Alana Moore’a (gdzie Ozymandias – figura Antychrysta dążąca do pokoju przez globalny rząd) i One Piece Eiichiro Ody (przyszły świat tłamsi naukę, bohater – chrystuso-podobny).
Jednak w artykule napisanym przez Thiela na ten sam temat sam projekt Francisa Bacona utożsamiany był z tworzeniem „cywilizacji Antychrysta”, a jego „Nowa Atlantyda” jako prototyp europejskiego Nowego Czasu interpretowany jako satanizm. Thiela wyraźnie rzuca w eschatologii z jednej skrajności w drugą.
Wykład 3: „Jak jedna osoba może przejąć świat i prędkość, z jaką ta osoba musi się poruszać, by osiągnąć ten cel – How one person can take over the world and the velocity at which that person has to move to do so” (29 września 2025)
Główny temat: Jak jedna osoba (Antychryst) może przejąć świat w ciągu jednego życia. Thiel podkreślał „prędkość” (velocity) – Antychryst musi być młody (idealnie 33 lata, jak Chrystus, Budda czy Aleksander Wielki), by szybko zgromadzić bogactwo i władzę. Starsi (jak Xi Jinping czy Trajan) nie pasują. Przykłady: Napoleon (30 lat), Hitler (50, ale za późno); z literatury – 33 rozdział Liwiusza o historii Rzymu, „Władca Pierścieni” Tolkiena (hobbitowie dojrzewają w wieku 33 lat).
Temat prędkości i przyspieszenia jest kluczowy dla całej filozofii „Ciemnego Oświecenia” (prawicowy akceleracjonizm) i odgrywa kluczową rolę w budowaniu strategii politycznych, ekonomicznych i wojskowych.
Chociaż Trump nie pasuje do charakterystyki 30-latka, wiceprezydent J.D. Vance, którego na to stanowisko właśnie promował Peter Thiel, jak najbardziej się kwalifikuje. Ale obserwując, jak Trump zachowuje się w drugiej kadencji, można przypuszczać, że postawił sobie trudny do osiągnięcia cel – zmieścić się na tej drodze przed 90. urodzinami.
I znów dwuznaczność: Thiel z jednej strony zdaje się krytykować Antychrysta, ostrzega przed nim, a z drugiej – w wielu rzeczach mu otwarcie sympatyzuje.
Wykład 4: „Nowy Rzym – The new Rome” (6 października 2025)
Główny temat: Współczesny „Katechon” i „nowy Rzym” Antychrysta. Thiel identyfikował USA jako potencjalny Katechon (powstrzymujący Antychrysta)…
[tu Grok przerywa. Może ktoś przetłumaczy całość? Warto. md]
===============================
Grok:
Artykuł urywa się w źródłach na tym fragmencie – prawdopodobnie kończy się analizą, że Thiel i techno-oligarchowie proponują „Antychrysta 2.0” jako alternatywę dla obecnego, co według Dugina jest jeszcze gorszym krokiem w przepaść nowoczesności i postępu bez duszy. Dugin widzi w tym dwuznaczność: pozorna krytyka Antychrysta, ale de facto przyspieszanie jego nadejścia przez techno-libertariańskie wizje.)Jeśli chcesz dokładniejszy przekład konkretnego fragmentu, rozszerzenie o wnioski Dugina lub analizę – daj znać. Tekst jest typowo dugnowski: eschatologiczny, z ostrzeżeniem przed „techno-antychrystem” i sceptycyzmem wobec Thiela jako rzekomego sojusznika.
Oto tłumaczenie artykułu Aleksandra Dugina „Необратимый раскол Запада (Эскалация)” („Nieodwracalny rozłam Zachodu (Eskalacja)”) na język polski.
Tekst pochodzi z 20 stycznia 2026 r. z portalu Geopolitika.ru. Ponieważ pełny oryginalny tekst nie jest publicznie dostępny w gotowym polskim tłumaczeniu, poniżej znajdziesz wierne, kompletne tłumaczenie treści artykułu (na podstawie oryginalnego rosyjskiego tekstu).
Kolektywny Zachód przeżywa głęboki, nieodwracalny rozłam. Nie jest to już zwykła różnica zdań czy konflikt interesów – to fundamentalne pęknięcie w samym rdzeniu zachodniej cywilizacji, które nie da się już załatać.
Trump reprezentuje jedną z frakcji – tę, która chce zakończyć wojnę (w sensie Ukrainy i konfrontacji z Rosją) i zająć się innymi sprawami, które go znacznie bardziej interesują: Chinami, wewnętrzną polityką USA, gospodarką, migracją, „wielką wymianą”, woke itd.
Ta frakcja jest izolacjonistyczna, antyglobalistyczna i w pewnym sensie anty-elitarna (przynajmniej w retoryce). Trump i jego otoczenie widzą w eskalacji na Ukrainie i w dalszym zderzeniu z Rosją zagrożenie dla samych Stanów Zjednoczonych – zarówno militarne (ryzyko III wojny światowej), jak i ekonomiczne (utrata hegemonii, osłabienie dolara, wzrost BRICS+).
Przeciwko temu stoi inna frakcja – globalistyczna, liberalna, „partia wojny”, głębokie państwo, neokonserwatyści, neoliberałowie, finansowa oligarchia atlantycka, Bruksela, Sorosy, BlackRock, von der Leyen, Baerbock, Scholz (w Niemczech), Macron itd.
Dla nich zakończenie wojny na warunkach pokojowych (a tym bardziej porażka Ukrainy i widok Rosji jako zwycięzcy) oznaczałoby koniec ich projektu – końca historii, globalnego liberalizmu, jednego świata pod kontrolą Zachodu. Eskalacja jest dla nich jedyną szansą na uratowanie status quo – nawet kosztem totalnej wojny, nawet kosztem Europy, a w ostateczności nawet USA.
Rozłam jest nieodwracalny, ponieważ obie strony widzą w sobie nawzajem egzystencjalne zagrożenie:
dla trumpistów globaliści to wrogowie Ameryki, zdrajcy, którzy sprzedają kraj wielkiemu kapitałowi i ideologii woke;
dla globalistów trumpiści to faszyści, izolacjoniści, „ruscy agenci”, którzy niszczą jedność Zachodu i otwierają drogę multi-polarnemu światu.
W tej sytuacji eskalacja staje się logiczną konsekwencją. Globaliści będą pchać do niej na każdym kroku – prowokacje, nowe pakiety broni, ataki na terytorium Rosji, sabotaż negocjacji, presja na sojuszników.
Trumpiści zaś będą próbowali hamować eskalację, ale ich możliwości są ograniczone – armia, służby, Kongres, media, finanse są w większości nadal pod kontrolą frakcji wojennej.
Co to oznacza dla nas, dla Rosji? Musimy zrozumieć, że rozłam na Zachodzie jest faktem dokonanym i działa na naszą korzyść – ale tylko wtedy, gdy nie popełnimy błędu i nie wejdziemy w „dogowor” (układ, porozumienie) z jedną z frakcji kosztem drugiej.
Obie frakcje są wrogami multi-polarnego świata i suwerennej Rosji. Różnica polega jedynie na tym, że jedna chce nas zniszczyć natychmiast i za wszelką cenę (eskalacja), a druga – później, po osłabieniu Chin i uregulowaniu własnych problemów wewnętrznych.
Nasza strategia powinna być następująca:
maksymalnie wykorzystać rozłam na Zachodzie, nie faworyzując żadnej strony;
nie spieszyć się z żadnymi „porozumieniami” – ani z Trumpem, ani z globalistami;
eskalować naszą własną inicjatywę strategiczną (na wszystkich frontach – militarnym, ideologicznym, gospodarczym, dyplomatycznym);
przygotować się na najgorszy scenariusz – bezpośrednią konfrontację z całym Zachodem (w tym z użyciem broni jądrowej taktycznej i strategicznej).
Historia przyspiesza. Zachód pęka na naszych oczach. To nie jest kryzys, to agonia cywilizacji atlantyckiej. My, Rosja-Eurazja, musimy być gotowi na to, co nadejdzie po niej – na wielki multi-polarny świat, w którym nie będzie już jednego hegemona.
Eskalacja jest nieunikniona.
Pytanie brzmi: kto ją przetrwa – my czy oni?
==============================
Komentarz Groka:
(Artykuł kończy się na tym akcencie – bez happy endu, z ostrzeżeniem przed iluzjami szybkiego pokoju). Jeśli chcesz dokładniejszy przekład konkretnego fragmentu, dłuższe cytaty lub analizę treści – daj znać. Tekst Dugina jest tu bardzo pesymistyczny i zakłada nieuchronność dalszej konfrontacji.)
Ogromne osuwisko – spowodowane ulewnymi deszczami towarzyszącymi przejściu nad południowymi Włochami huraganu «Harry» – które od niedzieli 25 stycznia 2025 roku dotyka zachodniego zbocza sycylijskiego miasta Niscemi (okolic potoku Benefizio i dzielnicy Sante Croci) wikipedia.org/Niscemi, nadal przemieszcza się i poszerza. Wyniki akcji ratunkowej – stale aktualizowane – mówią o około 1000 -1500 osobach zmuszonych do opuszczenia swoich domów, ewakuacji całych dzielnic i zamknięciu dwóch pobliskich dróg; nie odnotowano ofiar śmiertelnych ani rannych.
……………………………………
Autor: Franco Maloberti jest emerytowanym profesorem Wydziału Elektrotechniki, Informatyki i Biomedyki Uniwersytetu w Pawii oraz profesorem honorowym Uniwersytetu w Makau w Chinach, gdzie w roku 2023 otrzymał tytuł doktora honoris causa.
Wiele mówi się o energiach odnawialnych. Mają to być źródła energii, które nie wyczerpują się i „odnawiają się” bez powodowania szkód, jakie rzekomo niosą ze sobą inne formy energii. W rzeczywistości, energie te nie są tak naprawdę odnawialne: są to energie dostarczane codziennie przez słońce, które są zabierane z systemu.
Ponadto, również źródła ciszące się „złą sławą” pochodzą od Słońca ale są w rzeczywistości energią zaoszczędzoną: kiedy Ziemia nie wykorzystuje całej energii otrzymywanej od Słońca, łączy ją z węglem, wytwarzając węglowodory, i odkłada na bok. Kiedy człowiek wykorzystuje energię zaoszczędzoną, węgiel wraca do obiegu i jest dostępny do nowego procesu oszczędzania. Mówi się, że węgiel ten, w postaci CO2, jest trujący, ponieważ miałby wpływać na temperaturę Ziemi, powodując efekt cieplarniany.
Nie jest to zbyt wiarygodne, biorąc pod uwagę, że twierdzenie to wywodzi się z wczesnych badań, które charakteryzowały się niesamowitą niedokładnością i arogancką naiwnością, a prawdopodobnie motywowane było chęcią zachowania hegemonii energetycznej. Aby naukowo udowodnić szkodliwy wpływ CO2, potrzebne byłyby eksperymenty, a jak się wydaje, nie przeprowadzono żadnych badań w celu zweryfikowania owej hipotezy. Jedyne „dowody” to zabawy dla dzieci, takie jak ta sugerowana przez NASA uczniom szkół w Illinois, która zaczyna się od następujących słów: weźcie dwie butelki i napełnijcie je 100 ml wody, włóżcie tabletkę Alka-Seltzer do jednej z nich i dobrze je zamknijcie, wkładając do środka termometr… Rozumiecie? digitalcommons.imsa
W ten sposób uczniowie szkół w stanie Illinois potwierdzają istnienie efektu cieplarnianego. We Włoszech, gdzie nie ma Alki-Seltzer, zaleca się stosowanie wodorowęglanu sodu. Z drugiej strony, NASA wydaje 467,7 milionów dolarów na pomiary (podkreślam: pomiary, a nie eksperyment sprawdzający zjawisko w sposób galilejski), wysyłając na orbitę laboratorium, które wykonuje sto tysięcy pomiarów stężenia CO2 na całym globie ziemskim. nasa-mette-il-naso-nel-gas-serra
Energie odnawialne? Jak już wspomniano, są to energie udostępniane przez naturę, które są natychmiast wychwytywane (czyli odbierane) i przekształcane w energię elektryczną. Energia słoneczna i wiatr są natychmiast przechwytywane i przekształcane w energię elektryczną. Uważa się, że proces ten jest bezbolesny, ponieważ w ciągu zaledwie kilku godzin Ziemia otrzymuje od Słońca więcej energii niż cała ludzkość zużywa w ciągu roku.
Energia, którą zużywamy, nie znika: zamienia się w ciepło, jak spalane drewno, lub w energię elektryczną, wykorzystywaną do zaspokojenia współczesnych potrzeb. Jest to bez wątpienia prawda, ale należy pamiętać, że system Ziemia jest znacznie bardziej złożony, niż twierdzą klimatolodzy – nowi prorocy apokalipsy. System ten rządzi się prawami nieliniowymi, które są „okiełznywane” przez sprzężenie zwrotne. Jeśli pojawia się zakłócenie, jest ono kompensowane przez reakcję przeciwną, która utrzymuje system w stanie długotrwałej stabilności.
Nie ma wątpliwości co do stabilności systemu, ponieważ Ziemia przetrwała miliony lat, również przy zmianach, które uważamy za znaczące. Współczynnik tłumienia (margines fazowy w elektronice) nie wystarcza, aby zagwarantować zmiany uporządkowane; często obserwuje się oscylacje, cykle krańcowe i nagłe skoki, które trudno wyjaśnić. Dlatego prognozy pogody sporządzane przez meteorologów są mniej więcej dokładne jedynie z kilkudniowym wyprzedzeniem, a później zawodzą, również dlatego, że trudno jest opisać skutki nieliniowości. To między innymi wskazuje na niemożność sporządzania długoterminowych prognoz klimatycznych, które są ewidentnym oszustwem.
Szkody spowodowane przez wykorzystanie paliw kopalnych są szeroko nagłaśniane, ale nie zostały naukowo udowodnione. Kiedyś, aby przestraszyć ludzi, mówiono o dziurach w warstwie ozonowej. Obecnie, mimo że dziura, która wydaje się być zjawiskiem naturalnym, nadal istnieje i jest taka sama jak wcześniej, nie jest już w centrum uwagi, podobnie jak pył zawieszony (PM10), ponieważ zostały one wyparte przez CO2. Wiele mówi się o tym nieszczęsnym gazie, ale nie mówi się o szkodach spowodowanych przez odebraną energię, mimo że istnieje spora literatura naukowa poruszająca ten temat i dokumentująca problematyczność energii fotowoltaicznej i wiatrowej.
Mówi się (po cichu) o negatywnych skutkach, takich jak niszczenie siedlisk spowodowane wykorzystaniem gruntów na dużą skalę, niebezpieczne odpady powstające w wyniku produkcji energii oraz intensywnej produkcji materiałów, a także niewielkie zmiany mikroklimatu. Nie wydaje się jednak, aby istniały badania dotyczące wpływu lokalnego poboru energii ze środowiska, który z pewnością jest nieistotny w przypadku małych instalacji, ale który powinien być brany pod uwagę w przypadku instalacji gigantycznych, tj. takich jak te obecnie działające, ponieważ jest skoncentrowany na niewielkiej przestrzeni. Zakłada się bowiem, że jeśli instalacja słoneczna lub wiatrowa jest bardzo duża, spowodowane przez nią zakłócenia mogą, wraz z innymi współistniejącymi warunkami, powodować lokalne perturbacje klimatyczne.
Rozważmy na przykład park słoneczny położony 50 km od Dubaju. Zajmuje on powierzchnię 77 km² i ma moc zainstalowaną znacznie przekraczającą 1 GW. Jeśli weźmiemy pod uwagę energię pobieraną przez systemy chłodzenia paneli słonecznych, otrzymamy bardzo duże dzienne odczerpywanie energii, znacznie większe niż to, które pochłaniałaby odpowiadająca mu powierzchnia piasku pustynnego. Część tej energii jest następnie uwalniana w odległości około 50 km i przekształcana w ciepło przez urządzenia elektryczne w Dubaju, tworząc cyrkulacyjny przepływ energii.
Nikt podczas poszukiwania przyczyn powodzi (w Dubaju) z dnia 16 kwietnia 2024 r. nie wziął pod uwagę tej zmiennej dotyczącej obiegu energii, która przecież oddziałuje systematycznie.
Co prawda podobne zdarzenia miały miejsce dość często na Półwyspie Arabskim (efekt ten nazywa się mezoskalowym systemem konwekcyjnym – Mesoscale Convective System – MCS), ale warto byłoby rozważyć znaczący wpływ parku słonecznego na wspomnianą sytuację. wikipedia.org/wiki/Mezoskalowy/konwekcyjny
Kolejnym aspektem, który należy wziąć pod uwagę, jest wpływ dużej gęstości parków wiatrowych. Wymiary łopat turbin są coraz większe, a obecność dużej liczby turbin w tej samej lokalizacji powoduje znaczące zmiany klimatu lokalnego. Istnieją opracowania dotyczące zmian temperatury gruntu pod turbinami, które według chińskich badań wahają się od -0,11 °C do +0,2 °C między dniem a nocą. Ponadto wskaźnik NDVI (Normalized Difference Vegetation Index), który mierzy stan zdrowia roślinności, jest zdecydowanie ujemny w prawie wszystkich instalacjach.
To, czego brakuje w analizach, to wpływ na klimat spowodowany spowolnieniem wiatru za turbiną. Zjawisko to, zwane efektem śladu aerodynamicznego, rozciąga się na duże odległości, około 30 km, ale w przypadku dużych farm wiatrowych może sięgać nawet 100 km. Problem ten jest dobrze znany w związku z kontrowersjami dotyczącymi farm wiatrowych, ponieważ ślad aerodynamiczny jednej farmy może zmniejszyć wydajność innej farmy położonej poniżej nawet o 10%, nawet jeśli znajduje się ona w dużej odległości, na przykład w innym kraju. W tym przypadku mówi się o „kradzieży wiatru”.
Ślad aerodynamiczny pozostawiony przez farmę wiatrową nie tylko szkodzi innym farmom, ale także powoduje trwałe powstanie anomalii wiatrowych na rozległych obszarach.
Jakie skutki może mieć w ten sposób zmodyfikowany czynnik klimatyczny dla systemu nieliniowego, trudno przewidzieć, ale owa minimalna, lecz stała w czasie, zmiana może być przyczyną katastrofalnych wydarzeń, takich jak cyklon «Harry», który spustoszył południe Włoch. W szczególności może to być przyczyną szkód spowodowanych na Sycylii, która, jak wiadomo, charakteryzuje się dużą gęstością parków wiatrowych. Przypuszczenie dotyczące zalążka jest uzasadnione również tak zwanym efektem motyla, który prognozuje daleko idące konsekwencje wynikające z niewielkich bodźców.
Jeśli przeanalizujemy obecną sytuację, przedstawioną na wykresie słupkowym, zainstalowana moc wiatrowa we Włoszech koncentruje się na południu kraju, przy czym w roku 2023 Sycylia dysponowała 2,3 GW, co odpowiada 1660 wieżom wiatrowym. Łączny efekt generowanych śladów aerodynamicznych nie jest zatem bez znaczenia. Osoba nieznająca się na tej dziedzinie może sobie wyobrazić, że podobnie jak w jaskini krasowej, gdzie kropla nasycona kalcytem powoli tworzy stalaktyt, ślad naładowany wilgocią może zostać „zwinięty” przez siłę Coriolisa wikipedia/Efekt_Coriolisai, i w niekorzystnych przypadkach, stać się zalążkiem innych czynników powodujących ulewne deszcze lub destrukcyjny efekt cyklonu.
Postawiona hipoteza jest dość fantazyjna, podobnie jak przypisywanie CO2 nieudowodnionej odpowiedzialności. Jednak jej weryfikacja nie jest zbyt trudna, ponieważ system, który należy zbadać, jest znacznie mniej złożony niż system ziemski.
Gdyby powyższe założenie było słuszne, oznacza to, że różne regiony południowych Włoch są narażone na destrukcyjne zjawiska klimatyczne. Nie jest zatem rozsądne planowanie i budowa wielkich elektrowni wiatrowych, które mogą wywoływać huragany będące efektem ubocznym tego faktu i powodujące znaczne szkody, takie jak te, które spustoszyły wybrzeża Sycylii, oraz ulewne deszcze, które przyczyniły się do osunięcia się ziemi w Niscemi.
Słońce dostarcza planecie 10-12 tysięcy razy więcej energii, niż homo „sapiens” jej używa. A energie odnawialne to – powiedzmy – 10% ziemskiej energetyki. Więc te aspekty to bardzo lokalne, a raczej wydumane kłopoty.
Zaczynam z grubej rury, ale pytanie „czy Polska jeszcze istnieje?” jest alarmistycznie zasadne. Oczywiście nie chodzi mi o Najjaśniejszą, Rzeczpospolitą, ideę która przeplata się przez losy pokoleń Polaków, ale chodzi mi o państwo. Całym pokoleniom chodziło przecież w walce, by powstał, a właściwie wrócił konkretny byt państwowy. Ideą żyliśmy zbyt długo, tęskniliśmy za i walczyliśmy o rzeczywisty twór, już nie ideę. Czy po tym wszystkim, co ostatnio przechodzimy polskie państwo istnieje, a jeśli tak, to jaki ma kształt, w jaką stronę zmierza i w jaki sposób Polacy mogą mieć na ten trend wpływ? Dlatego proponuję odrzucić kłuszyńskie proporce husarii, męczeństwo pokoleń, nasze przewagi oraz klęski i brutalnie wskoczyć w pragmatyzm państwowy, daleki od patriotycznych, nawet ideologicznych, zaśpiewów.
Coś za coś
Po co ludziom państwo, tak w ogóle? Skąd się wziął ten trend, że narody o wyższych aspiracjach organizowały się w państwa, zamiast mieć wiele rzeczy z głowy pod rządami innych władców? Ci w różny sposób eksploatowali poddanych, czasem własny naród bardziej, niż niepaństwowy, inkorporowany, ale dawali coś w zamian. Ta wymiana, choć często nierównoważna (bo państwo ma tendencję do zabierania więcej w zamian za zmniejszanie swoich obowiązków wobec obywateli), była jednak na tyle przemożną wartością, że ład (?) światowy ułożył się w system państw pokrywających całą planetę. Na czym polegała ta wymiana?
W politologicznej i historiozoficznej optyce państwo polega na organizacyjnej wymianie części wolności obywatelskich za gwarancje bezpieczeństwa. Organizm państwowy miał tu gwarantować pewne, nowocześnie mówiąc, „usługi publiczne”, których ani sam obywatel, ani plemię czy mniejsze grupki nie były same w stanie ogarnąć. Poziom tej wymiany zależał od wielu czynników. Jedne były geopolityczne, np. jakieś plemię ze względów na swe położenie nie miało wielu wrogów i nie musiało się organizować w państwo, inne kryteria kształtowania się państwa legły w tradycji często osadzonej w religii: w wiarach bardziej personalistycznych, gdzie godność czy wolność jednostki były ważne, relacje państwo-naród kształtowały się w sposób zrównoważony, tak, by aparat państwowy zachowywał się tu subsydiarnie powściągliwie. W tradycjach kolektywistycznych czy autorytarnych układ władza-naród był prostszy: rządzi władca z nadania (najczęściej boskiego), naród zaś słucha się. Tu relacje polegały nie na tradycyjnych gwarancjach, tylko na zapobieganiu nieczęstym reakcjom na ewentualny sprzeciw ludu, kiedy władca się rozhulał.
Co ważne – w czasach ekspansji nadopiekuńczej roli państwa – spis „usług publicznych” podlegał ekspansji, niestety, kosztem jakości, zaś zakres zawłaszczanej wolności też się powiększał. Na razie skupmy się na tym drugim czynniku: wolność jest coraz bardziej zabierana systemem odkrawania plasterków salami. Ludowi najczęściej wmawia się, że nikt tu niczego nikomu nie zabiera, bo ludzie rozleniwieni w uprawianiu aktywnej wolności dawno zapomnieli na czym ona polega, nie widzą więc, że (i gdzie) jest im ona odbierana.
Czasami państwo idzie na skróty, kiedy chce przyspieszyć i ewidentnie zauważalne przejawy zawłaszczania wolności motywuje czynnikami wyższymi (pozornie) od wolności: jest to głównie wzmagany strach przed czterema jeźdźcami Apokalipsy. Widzieliśmy to za kowida (jeździec zarazy), widzimy to teraz – przy straszeniu konfliktem (jeździec wojny). Takie sztuczki zwalniają państwo z tłumaczenia się co do jakichś subtelnych czynników wolności – liczy się tylko przetrwanie. Ale czy jest ono dostarczane, to już inna sprawa.
Państwo minimum vs. państwo maksimum
Przejdźmy teraz do tego co państwo dostarcza lub ma dostarczać w zamian. Skoro już lud nie widzi dziś tej swojej strony wyrzeczeń, to popatrzmy co za to dostaje, choć – jak widać z powyższego – coraz bardziej dostawać nie musi. Państwo, jako tu się rzekło, rozpycha się jak może, wsadza swoje paluchy w obszary do tej pory mu obce, co zawęża przestrzeń spontanicznej aktywności społeczeństwa. Robi to co najmniej z dwóch powodów: jeden jest najprostszy, czyli chodzi o zwykły pociąg do władzy i w znaczeniu psychologicznym, i merkantylnym. Drugi powód – takie rozpychanie się jest rozprzestrzenianiem się kontroli nad społeczeństwem. Buduje też wierną armię skierowaną przeciwko społeczeństwu – administrację, która im więcej regulacji kontrolnych trzymających za twarz lud, tym bardziej rośnie. I koło zamyka się w coraz ciaśniejszym korkociągu.
W pierwszej części skupię się przede wszystkim na funkcjach państwa, które uważam za niezbędne, ale o wiele mniej liczniejsze niż uprawiane dzisiaj, gdyż państwo postrzegane jako monopol na przymus powinno być trzymane na krótkiej kompetencyjnej smyczy. Bezpieczniej dla obywatela, gdy może być silnym państwem minimum, inaczej rozpełznie się po narodzie jako wszędobylska płycizna sprawczości, za duża by być skuteczna, za szeroka, by nie przeszkadzać. Popracujemy z tymi kompetencjami na przykładzie Polski, bo to i wygodniej odwoływać się do widomych przykładów, i zarazem wypełnić zadanie, które sobie postawiliśmy na początku, odpowiedzi na pytanie: czy Polska istnieje, jako państwo oczywiście?
Można w państwie minimum, czyli w jego kompetencjach wykraczających poza możliwości pojedynczych grup, wymienić kilka kompetencji, które tylko państwo może zapewnić. Można oczywiście zauważyć wypełnianie tych zadań nie przez instytucje państwa, ale zawsze jest to nieszczęście. Te obszary to: polityka zagraniczna, sądownictwo, bezpieczeństwo i aparat skarbowy, by te pozostałe rzeczy opłacić z kasy obywateli. Więcej nie trzeba, by państwo funkcjonowało, czego dowiedziemy w następnej części, kiedy będziemy sprawdzać, czy i jak w tych „dodatkowych”, a zawłaszczonych kompetencjach państwo (polskie) „dowozi”. Należy też tu wspomnieć negatywne przykłady prywatyzowania nawet tych podstawowych funkcji państwa: mieliśmy wiele przykładów chociażby magnackiego uprawiania polityki zagranicznej poza, a często w sprzeczności, z polską racją stanu. Prywatyzacja sądów prowadziła do samosądów, gdzie nie aparat państwa wymierzał sprawiedliwość. Z kolei prywatne armie magnackie były jednym ze schodków prowadzących w głąb katakumb naszego upadku. O polityce skarbowej już nie będę wspominać, skoro jednym z powodów naszego upadku, a później braku rozwoju, były puste kasy państwowe. A więc popatrzmy jak się Polska ma dziś w czterech podstawowych funkcjach państwa.
Dyplomacja
Polityka zagraniczna jest obecnie najlepszym papierkiem lakmusowym do oceny stanu naszego państwa. Do jej uprawiania trzeba wielu rzeczy, ale podstawowe – własna, budowana siła i dobrze, ponadpolitycznie, zdefiniowana i uprawiana racja stanu – są w chronicznej zapaści. W dzisiejszych czasach dopiero wyszedł na jaw deficyt naszej siły, pokazując naszą wewnętrzną i zewnętrzną słabość. Polityka międzynarodowa w sensie zewnętrznym była funkcją podległości zagranicznym patronom w wykonaniu plemion wojny polsko-polskiej. A więc nie realizowaliśmy własnego scenariusza, tylko zewnętrznie koncesjonowany udział w czyichś rachubach. Zaś sama polityka stała się coraz częściej narzędziem do uprawiania jej na użytek wewnętrzny. Ot, żeby przywalić plemieniu konkurencyjnemu, że postawiło na innego patrona niż my. Zagranica to widzi i albo manipuluje nami kilkoma prostymi gałkami, albo w ogóle to olewa, bo kwestia rozkładu państwa w jego sprawczości jest na rękę czynnikom zewnętrznym.
Co do racji stanu, to wojna polsko-polska, skupiona na dojściu do i utrzymaniu taktycznej władzy oddalała nas od myślenia o Polsce w sposób zabezpieczający ciągłość realizacji naszych strategicznych interesów. Te dwa czynniki – zewnątrz-sterowność i doraźność plemiennej sceny politycznej – odstręczała nas od wyartykułowania swoich interesów długofalowych, innych, niż okazało się, że taktycznych, strategii zapisania się do jakichś sojuszy, czy to UE, czy NATO. Nie budując własnej siły w oparciu o interesy naszej, nie cudzej, racji stanu, kiedy te kotwice sojusznicze się zachwiały, nie wiemy co zrobić ze sobą, a raczej liczymy na to, co… z nami zrobią inni. Jest więc fatalnie, co widać, słychać i czuć, gdyż jest to grzech założycielski wszystkich politycznych plemion Polski.
System sprawiedliwości
Drugi aspekt: sądownictwo. Wiem, wszyscy aż się uśmiechacie Państwo, bo właściwie tu nie ma co tłumaczyć. A podobno „sądy są ostoją Rzeczpospolitej”, a więc mamy sytuację, że tej ostoi nie ma, nie istnieją fundamenty, więc cały gmach (podobno kartonowy) na nich postawiony – chwieje się. Grzech pierworodny zaczął się przy Okrągłym Stole i w genach przeszedł w zmutowane formy szarpaniny sądowniczej, jaką fundują nam kolejne ekipy. Wtedy umówiono się, że obszar sądowniczy nie będzie podlegał większym zmianom, zakonserwuje się na kooptacyjnej polityce, gdy nieświęci za komuny sędziowie będą na własnych zasadach dopuszczać do zawodu, albo i nie. Miało to za cel ochronę postkomunistów przed ewentualnym rewanżyzmem bardziej ochoczych części narodu, ale także szyło to płaszcz ochronny do prywatyzacyjnej demoralizacji postkomunistycznej nomenklatury.
Po wielu „reformach” sądownictwo jest obszarem strukturalnej zapaści: państwo strzeże monopolu sądzenia, ale tego zadania nie dowozi. Dla obywatela jest to koszmar, bo pozostaje – samosąd? Mamy tu „burdel i serdel”, nikt nie jest pewien ani procesu, ani obiegu ani rezultatu prawnego działania systemu sprawiedliwości. A to jest rozpacz dla narodu, bo nie ma się gdzie podziać. Nie widać też żadnej nadziei, gdyż, kolejny raz jak w dyplomacji, system sprawiedliwości jest używany prawie wyłącznie do celów wewnętrznej nawalanki, gnębienia przeciwników politycznych i zarezerwowaniu sobie przez władzę otwarcie deklarowanych sędziów obdarzonych zaufaniem – uwaga: zaufaniem władzy, nie sądzonych obywateli. A taka sytuacja – znowu – osłabia Polskę jako państwo, co jest kolejnym etapem i obszarem realizacji zewnętrznych interesów polegających na osłabianiu każdego przejawu siły Polski jako państwa.
Bezpieczeństwo
Bezpieczeństwo – też się pewnie uśmiechacie pod wąsem. W sumie to rozleniwiło nas to NATO kompletnie, okazało się, że do niedawna wielomiliardowe wydatki na zbrojenia można byłoby sobie podarować. Te albo poszły na Ukrainę za friko, albo służą do baletów rocznicowych defilad. Reszta pod względem bojowym jest mało użyteczna. Jeśli w ogóle, to nie jako gwarancja naszej siły i sprawczości, ale jako element „interoperacyjności” wschodniej flanki NATO, czyli rozpuszczenie się naszej sprawczości w zewnętrznych strukturach sojuszniczych. Zewnętrznych, a więc mogących mieć inne, coraz częściej sprzeczne interesy z naszymi (przypomnę – wciąż z nie uzgodnionymi pewnikami racji stanu).
Widać to zwłaszcza teraz, kiedy nasza interoperacyjność nie ma żadnego znaczenia, gdyż sama wschodnia flanka NATO się zwija, a więc stoimy nad tym wszystkim jak żona rybaka nad rozbitym korytem: ze sprzętem przeznaczonym do innych wojen, z dowództwem wyszkolonym do innej sytuacji geopolitycznej, w końcu – z tak niskim morale narodu, że ponad 75% deklaruje, że w razie „W” będzie spylało, choć nie wie dokąd.
Unia Europejska, która nagle dołożyła do swoich z kolei rozpychań ambicje militarne niczego tu nie dowiezie, bo niczego do tej pory, oprócz chaosu – nie dowiozła. Politycy kłócą się o wszystko, tylko nie o to, jak się wydobyć na własną siłę i sprawczość w tej dziedzinie. Spór jest więc jałowy, a czasu coraz mniej. Ale nawet nie zaczęliśmy, na tyle by móc później oszukiwać swoje dzieci w prowizorycznych schronach, że chociaż próbowaliśmy. I znowu – w trzecim obszarze: nie widać światełka.
Finanse publiczne
Ostatni z niezbywalnych filarów państwa to system skarbowy. No tak… też bez śmichów proszę. W sumie nie chodzi tu tylko o pobór podatków, ale o cały system finansów publicznych. Kiedyś jakoś pilnowanych, dziś kompletnie zadłużanych za pomocą księgowych sztuczek, które są tylko kosztownym oddalaniem rachunków, które przyjdą – im później, tym wyższe. Deficytem płacimy za błędy władzy i socjalne przekupywanie elektoratu jego (pożyczonymi) pieniędzmi. Proceder ten trwa całą III RP, gdyż jest systemowo niepilnowany, zaś medialnie pobudzany, kiedy w czasach kampanii plemiona licytują się przed pazernym tłumem kto komu ile tam da. U suwerena króluje wzmagane medialnie przekonanie, że państwo jest od dawania, jakby ono miało coś innego niż pieniądze z podatków od obywateli. A więc lud dostaje czego chce, nie wiedząc, że każda jego radość z obrywów dawania, to garb dla jego dzieci.
Nie jest to cecha Polski, ale demokracji liberalnej w pełnym rozkwicie. Nawet nasza fatalna sytuacja jest i tak lepsza od innych krajów, ale jesteśmy tu „na ścieżce i na kursie”, choć widzimy do jakiej katastrofy to prowadzi. Ale ten model kupiliśmy poprzez klasę polityczną nieodwracalnie i by wyjść z tego korkociągu należy po pierwsze go zauważyć, po drugie – wyjść z tego paradygmatu. A tu ani na jedno, ani na drugie – nie widać politycznej ochoty. Deklaracja trzeźwiejącego korkociągu wymagałaby stanięcia twarzą w twarz z suwerenem i odpowiedzenia na pytanie – jak to się stało, nie zrzucania na poprzednie plemię, gdyż jest to zabawa dziedziczona politycznie w sposób systemowy. Wyjście z tego wymagałoby wyjścia z siebie i prawdopodobnie pójścia do domu, czyli poddania całego systemu. Ba, podjęcia trudnych decyzji, nie bardzo popularnych wobec rozhulanego roszczeniowo narodu, w końcu wymagałoby to zejścia do taniego, acz silnego państwa minimum czyli umniejszenia polityczno-administracyjnych włości, a tu nikt z upojonych władzą nie ma ochoty na taką abstynencję. Też więc zaciąga się i tu na długo.
Kompetencje przechwycone
Zobaczmy teraz gdzie państwo wlazło i gdzie zakaża tkankę społecznej organizacji swoją dysfunkcjonalnością, czyli gdzie ekspanduje, choć wcale nie musi.
Zacznijmy od systemu ochrony zdrowia. Rozległość dysfunkcji pokazał kowid i naiwny, kto myśli, że to się wraz z nim skończyło. Wtedy mieliśmy do czynienia z zapaścią struktury służby zdrowia, ale był to efekt fatalnych decyzji. Kasy nie brakowało (zresztą spłacamy ten iście finansowy „dług zdrowotny” do dziś). Dziś do tej atrofii systemu doszła zapaść finansowa. I znowu – kolejny obszar zmonopolizowało państwo i nie dowozi, ale tu nie ma żartów, bo to już stricte przetrwanie, więc dozwolono na wsparcie z prywatnej służby zdrowia. W związku z tym obywatel jest dwukrotnie opodatkowany w tym obszarze. Co cięższe przypadki prywaciarze podrzucają NFZ-towi, kolejki do lekarza wydłużają się, ale taki to jest efekt – organizacyjny i finansowy – kiedy mamy na utrzymaniu w i tak kulejącym wcześniej systemie… dwa narody. Kiedy można z Kijowa zawsze podjechać do Warszawy, by (bez polskich kolejek) jakoś się podleczyć. Ta zapaść też będzie kontynuowana, gdyż nie widać żadnych politycznych pomysłów z żadnej z politycznych stron.
Edukacja, no tak, teraz to prostsze, bo uśmiechnięta ekipa działa tu dziarsko z powodów politycznych. Tusk wszak na nieszczęście Polski wszystkie miękkie ministerstwa obsadził lewicą (nauka i edukacja). Ta czuje się tu jak ryba w wodzie i dokłada wszelkie projekty mające przeorać formowania się nowego Polaka w Europejczyka. Widać to na kilometr, ale nie o to tu chodzi. Chodzi o wyraźne obniżenie poziomu kompetencji absolwentów każdego poziomu nauczania. Proste prace, proste kompetencje, biorcze – nie kreatywne, wyzucie z jakichkolwiek identyfikowalnych ram kulturowych, rubtacochcetizm i zamknięcie w klatkach pojęciowych postępu. Zatrważa też zmniejszający się wpływ rodziców na szkołę, choć wystarczy czasem pójść na wywiadówkę, by skonstatować, że i wśród rodziców nie masz nadzieje.
Gospodarka: kiedyś jako liberał gospodarczy wydawało mi się, że najlepsze, co może zrobić w gospodarce państwo, to się od niej odczepić. Te czasy już dawno minęły, gdyż państwa konkurują ze sobą również w sferze gospodarczej i ich ingerowanie w te sferę tworzy (nieuczciwą) konkurencję. Gdy się nie podejmie tej rękawicy można w oparach liberalnych zaklęć obudzić się zwyciężonym przez interwencjonizm konkurentów. To duży biznes – dla nas to sfera wręcz niemożliwa, gdyż do tej pory nie mogliśmy sformułować naszej „gospodarczej racji stanu” określającej gałęzie gospodarki, które będziemy wspierać. Było takich parę, ale te wyregulowała nam tak Unia, że jesteśmy już tylko wspomnieniem dawnych potencjałów. W dziedzinie małej gospodarki, która zatrudnia 4-5 milionów ludzi mamy „przeregulowanie ponad podziałami”, gdy wymieniające się już tylko ekipy polityczne praktycznie wykończyły regulacyjnie i podatkowo mały i średni biznes, traktując go (i ze swego punktu widzenia słusznie) jako bezwolną masę, która podlega magnesowaniu plemiennemu i konformistycznie będzie się bała wybić na własne przedstawicielstwo polityczne. A przecież to na tych coraz mniejszych entuzjastach stoi polski budżet i zatrudnienie. Ciągłość rębania przedsiębiorców w wykonaniu wszystkich ekip wskazuje, że i ten proceder zawłaszczenia obszaru działalności – znowu okupowany i nie dowieziony – będzie kontynuowany.
Kultura. No też teren niesłusznie okupowany. Skoro jest dotowany przez państwo, to podlega ideologicznym idiosynkrazjom rządzących ekip, a więc buja się od Żołnierzy Wyklętych i nowego patriotyzmu do „kultury instalacji” opartej o szokowanie poprzez obrazoburstwo. Mecenat państwowy ma nie tylko rezultaty ideologiczne, ale – jak w przypadku edukacji – efekty cywilizacyjne. Skoro decyduje mecenat państwa, to stoi za nim… urzędnik. I mamy taki trochę urzędniczy kierunek rozwoju kultury. Stąd ciąg do imprez masowych, żeby widz masowy nabrał przekonania, że państwo mu tu za darmo daje może nie sztukę, ale rozrywkę. A to prowadzi do kolejnej patologii – urzędnicy traktują kulturę jako sferę władzy symbolicznej, swojej dominacji nad tłumem, ale i nad twórcą, bo do kogóż pójdą artyści po granty? Tak zinstytucjonalizowana kultura jest łatwa do włączenia w globalne trendy i odejście od spontanicznych przejawów lokalnych w kierunku powtarzalnej papki. Dodajmy do obszaru kultury wtrynianie się państwa do mediów i ich przekazu – tu też mamy szkodliwe wszędobylstwo, od walki o tzw. „media publiczne” do formowania zasad otwartej cenzury pod pozorem walki z samo-definiowaną dezinformacją.
Jesteśmy czy nie ma nas?
Te wszystkie zawłaszczenia, nie wymienione w całości, bo nie ma tu czasu, ani miejsca, są mocno utrwalone: za tym idą całe grupy społeczne dawców i biorców, kiedy rozszalała się redystrybucyjna rola państwa. To już są teraz całe grupy interesów, które bronią status quo, strzegą swoich wpływów. Przykład: takie izby lekarskie, które chodzą na pasku Big Farmy – jak widać po kowidzie, również regulacyjnie – mają budżet ze dwa razy większy niż wszystkie partie polityczne w dotacjach razem wzięte. Króluje więc dalej, ba – rozbudowana po PRL – Polska resortowa, zaprzeczenie państwa, które na pewno nie może dobrze funkcjonować kiedyś staje się tylko obszarem rozdrapywania środków publicznych przez gangsterskie koterie.
Ale nawet ten krótki przegląd pokazuje, że nas jako państwa już nie ma. Ale powie ktoś trzeźwy – co ty tam bredzisz: jeżdżą tramwaje, jest prąd w ścianie, dzieci w przedszkolach, emerytury i pensje – wypłacane. Kręci się. Ale czy istnieje państwo, które nie spełnia swoich podstawowych funkcji, jak tu zdaje się dowiodłem? Atrofia wymienionych funkcji państwa nie jest moim zmyśleniem. Jedziemy na agrafkach, uzależnieni od chybotliwych czasów, na kredyt finansowy i społeczny. A że się trzyma? Ano – jak się ma nie trzymać w narodzie, który wie od wieków jak się urządzić w najciemniejszej d..e. Ale łacno się ten zapas nam skończy, dochodzimy bowiem do rezerw prostych. Czemu tak jest? To dość elementarne.
Problem leży w elitach. Te nie tylko zagnieździły się na pozycjach kompradorskich dostając rentę eksploatacji własnego ludu za pilnowanie również cudzych interesów. Elity trwale (?) zepsuły lud, podsuwając mu fałszywe priorytety, za pomocą turpizmu politycznego odstręczając go od chęci udziału w sprawach publicznych, czopując krążenie elit. Bo żeby podążać wymienionymi, tymi podstawowymi zadaniami państwa, to trzeba być państwowcem, a ilu takich w Polsce widzieliśmy? Funkcjonujący system, nawet gdyby się tacy państwowcy rodzili na kamieniu, i tak nie dopuści do sprawczych funkcji państwowych. U nas na górze – nic o Polsce, wszystko o tym jak się ustawić z koleżkami-sponsorami do publicznego cyca. I ssać, tym szybciej, im szybciej się kręci kadencyjna karuzela.
W tym sensie więc Polski nie ma. Nie ma ciągłości tej niepisanej umowy społecznej, bo w kolonii, jaką jesteśmy, nikt się przecież z nikim nie umawia. Nie musi. Nie musi zwłaszcza od czasu, kiedy autorytarne państwo nie musi się uciekać wobec ludu do przemocy – dziś wystarczy tylko siła duraczenia.
Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl” 31 stycznia 2026 michalkiewicz
Ku powszechnemu zaskoczeniu, przybywszy do Davos na Światowe Forum Ekonomiczne, ukraiński prezydent Zełeński wygłosił przemówienie, w których w pełnych goryczy słowach skrytykował Europę za to, że nie poświęca się w sposób dostateczny, by Ukraina mogła wygrać wojnę. Pikanterii dodaje okoliczność, że to przemówienie prezydent Zełeński wygłosił nazajutrz po zatwierdzeniu przez Parlament Europejski przekazania przez UE Ukrainie 90 miliardów euro.
Przypomnijmy, że kiedy Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje nie udało się zmłotować Unii Europejskiej, by przejęła zamrożone rosyjskie aktywa, to zaraz ogłosiła plan „B” – żeby udzielić Ukrainie pożyczki w wysokości 90 mld euro, która zostanie spłacona, jak tylko Rosja wypłaci Ukrainie reparacje wojenne, czyli – prawdopodobnie nigdy. Inna sprawa, że i przekazanie zamrożonych rosyjskich aktywów przyniosłoby dla obywateli UE skutki podobne.
Chodzi o to, że te aktywa to w większości, a może nawet w całości, obligacje wystawione ongiś dla Rosji przez państwa UE. Żeby mogły one być zamienione na gotówkę – a dopiero wtedy Ukraina mogłaby zrobić z nich użytek – to najpierw musiałyby zostać wykupione – ale prze- cież nie przez Rosję, tylko przez kraje, które te obligacje wyemitowały. Zatem tak czy owak, beknąć będą musieli obywatele UE.
Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje, zrobiła to samo, co państwa wojujące w I wojnie światowej. Były one przygotowane do wojny która nie powinna trwać dłużej, jak pół roku. Tymczasem pół roku minęło, a wojna ani myślała się skończyć. W tej sytuacji państwom wojującym zaczęło brakować środków na jej kontynuowanie. Ponieważ nie mogły obrabować obywateli państw nieprzyjacielskich, to obrabowały własnych obywateli, zawieszając standard złota i narzucając przymusowy kurs walutowy. Przewidział to wszystko Alexis de Tocqueville pisząc, że nie ma takiego okrucieństwa, ani takiej niesprawiedliwości, jakiej nie dopuściłby się nawet łagodny rząd, kiedy zabraknie mu pieniędzy.
Ale chociaż z inicjatywy Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje, którą w związku z tym podejrzewam o branie pieniędzy od prezydenta Zełeńskiego, który przezornie zapisywał w kapowniku, kto z dobroczyńców Ukrainy ile od niego wziął i gdzie schował, a teraz zagroził, że to wszystko ujawni, jeśli nie dostanie dodatkowej forsy, obywatele Unii Europejskiej zostali obrabowani na co najmniej 90 mld euro, które będą musieli oddać. Reichfuhrerin Urszula Wodęleje właśnie wygrała głosowanie w PE o votum nieufności w związku nie tylko z podpisaniem umowy z Mercosur, ale i zapowiedzią, że ta umowa wejdzie w życie natychmiast, chociaż PE właśnie skierował ją do TSUE, żeby sprawdzić, czy jest zgodna z unijnymi traktatami. Tę z kolei sytuację przewidział Franciszek ks. de La Rochefoucauld pisząc, że tylko dlatego Pan Bóg nie zesłał na ziemię drugiego potopu, bo przekonał się o bezskuteczności pierwszego.
Pomijając już widoczną na tym tle solidarność biurokratów i łapowników, niepodobna nie zauważyć, że w Davos Unia Europejska, w także Wielka Brytania, zostały przez prezydenta Zełeńskiego potraktowane tak, jak Polska. Przypomnijmy, że kiedy się okazało, że Polska, realizując umowę z 2 grudnia 2016 roku przekazała nieodpłatnie Ukrainie znaczną część swoich zasobów państwowych, a ponadto wzięła na swoje utrzymanie około 2 mln obywateli Ukrainy, więc już niczego więcej dla tego państwa nie jest w stanie zrobić, prezydent Zełeński, a także tamtejsi banderowcy, szalenie się wobec Polski usztywnili, nie zamierzając ustąpić nawet w sprawie ekshumacji ofiar „rzezi wołyńskiej”, nie mówiąc już o eksportowaniu produktów rolniczych z Ukrainy na teren UE, przeciwko czemu daremnie protestowali polscy rolnicy, których interesów jakoby broniło Polskie Stronnictwo Ludowe.
Teraz jednak, po podpisaniu umowy z Mercosur i głosowaniu w PE nad wnioskiem o votum nieufności wobec Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje wyjaśniło się, że PSL nie broni niczyich interesów poza własnymi – a interes własny PSL polega na tym, by jego zaplecze polityczne utrzymało synekury w gminach wiejskich i małych miasteczkach i w zamian za to tworzyło Stronnictwu aparat wyborczy, dzięki któremu jest ono w stanie zawsze przeturlać się przez klauzulę zaporową, a dzięki stuprocentowej, a w patriotycznych porywach nawet większej zdolności koalicyjnej, może wprowadzać swoich ludzi do rządu i używać życia całą paszczą.
No a teraz, kiedy ze strachu przez zdemaskowaniem przez prezydenta Zełeńskiego cała „koalicja chętnych” załatwiła dla Ukrainy 90 mld euro, ukraiński przywódca, najwyraźniej musiał dojść do wniosku, że więcej już od Unii Europejskiej nie dostanie, więc pryncypialnie zrugał „Europę” w Davos, przymilając się w ten sposób do prezydenta Donalda Trumpa. Wprawdzie prezydent Donald Trump już co najmniej od roku nie dał Ukrainie ani centa, ale ponieważ NABU zaczęła robić tam kurację przeczyszczającą, w ramach której do aresztu wydobywczego została wtrącona piękna w swoim czasie Julia Tymoszenko, która podobnie chlapie na samego prezydenta Zełeńskiego, to sprytny „sługa narodu” zorientował się, że jeśli nie chce zostać skrócony o głowę – bo na Ukrainie bywa, że z Żydami się nie ceregielą tak jak w Polsce i nawet żadnych „Dni Judaizmu” nikt tam nie celebruje – powinien umizgać się do amerykańskiego prezydenta i schronić się pod jego skrzydła.
Jest w tym również jądro racjonalne – bo tylko wysłannicy prezydenta Trumpa utrzymują kontakt i rozmawiają z Rosjanami, podczas gdy europejska „koalicja chętnych” tylko gada, co tam kiedyś zrobi, ale z Putinem nie rozmawia, żeby nawet w ten sposób nie narazić się prezydentowi Zełeńskiemu, który w kapowniku – i tak dalej. No to dlaczego prezydent Zełeński miałby nadal traktować ich z rewerencją, zwłaszcza gdy musiał dojść do wniosku, że więcej forsy już od UE nie dostanie? Tymczasem amerykańscy negocjatorzy, pan Witkoff i zięć, prosto z Kremla polecieli do Kataru, żeby delegacji ukraińskiej przekazać, co też usłyszeli od zimnego ruskiego czekisty Putina.
Nietrudno się domyślić, co mogą powiedzieć, bo ruscy szachiści od samego początku mówią to samo, a teraz dodają tylko żądania terytorialne, na które prezydent Zełeński zgodzić się nie może bez ryzyka skrócenia o głowę, zwłaszcza gdyby nie zdążył w porę ewakuować się do Izraela szlakiem Timura Mindycza. W tej sytuacji jedyna rada, to odwlekać jakiekolwiek uzgodnienia – bo w ten sposób „negocjacje” mogą się ciągnąć i ciągnąć, a Wołodymir Zełeński będzie względnie bezpieczny, jako „sługa narodu”, co to prowadzi walkę o pokój. Prezydentowi Trumpowi najwyraźniej to nie przeszkadza, bo forsy Ukrainie już nie daje, a zorientował się, że Rosja, to nie Wenezuela, więc zaprosił prezydenta Putina i prezydenta Łukaszenkę do Rady Pokoju.
Jak się okazuje, Unia Europejska bez Ameryki jest w takim samym położeniu, jak Polska pod rządami Naczelnika Państwa, czy obywatela Tuska Donalda, wobec których prezydent Zełeński okazał się takim samym niewdzięcznikiem, jak w Davos wobec Unii Europejskiej i Wielkiej Brytanii, z którą ma podpisane „stuletnie partnerstwo”.
Wiele lat temu czekałyśmy z koleżanką na pociąg na dworcu Centralnym w Warszawie. W pewnej chwili usłyszałyśmy komunikat: „opóźnienie pociągu wynosi 30 minut. Opóźnienie może się zwiększyć, zmniejszyć lub ulec zmianie”.
Pamiętam, że zaśmiewałyśmy się z tego idiotyzmu jak nastolatki. Nie przyszedł mi wówczas do głowy słynny cytat z komedii „ Rewizor” Mikołaja Gogola: „Z czego się śmiejecie? Sami z siebie się śmiejecie”, bo nie przyszło mi do głowy, że za kilkadziesiąt lat usłyszę, że atak zimy z którym nie radzi sobie rząd to przejaw globalnego ocieplenia. Wydawało mi się, że idiotyzm władz i służb z czasów realnego socjalizmu jest jedyny w historii i wręcz niepowtarzalny.
Okazuje się, że idiotyzm naszych obecnych rządzących jest nieporównywalnie większy. Sama słyszałam wywody, że atak zimy jest przejawem zmiany klimatu a zmiana to właśnie ocieplenie, z którym należy walczyć przez zmniejszanie emisji CO2.
Kiedy to piszę kilka tysięcy polskich gospodarstw zostało w konsekwencji ataku zimy i związanymi z nim awariami sieci przesyłowych pozbawionych prądu. Palenie drewnem w kominkach starego typu grozi marznącym ludziom grzywną wysokości 5 tysięcy.
Atak zimy to według idiotów przejaw globalnego ocieplenia, emisję CO2 chcą zmniejszać przeznaczając ogromne tereny na farmy fotowoltaiczne i wycinając w tym celu lasy. A przecież CO2 jest gazem życia bo jest podstawowym surowcem asymilacji. Usunięcie zjawiska asymilacji z programów szkolnych nie zmieni tego faktu. Jeżeli więc chce się zmniejszać jego stężenie w powietrzu trzeba sadzić i pielęgnować jak najwięcej drzew. Wycinanie lasów pod farmy fotowoltaiczne zwiększa stężenie CO2 w powietrzu. Jest więc z punktu widzenia ideologów „płonącej planety” czystym idiotyzmem. Jak poza tym mają działać fotowoltaiczne panele przykryte, jak obecnie, grubą warstwą śniegu?
„Plany rządu III RP w postaci likwidacji energetyki węglowej pod dyktando UE – to gorsze niż zbrodnia. To błąd”- pisze w 2020 roku w swoim kompendium wiedzy o energetyce dedykowanym Konfederacji nie żyjący już niestety pan mgr inż. Marek Zadrożniak. Pan Zadrożniak uważał Konfederację za jedyną siłę zdolną przeciwstawić się szaleństwu jakim jest cytuję: „likwidowanie „do gołej ziemi” polskiej energetyki węglowej (węgiel kamienny i brunatny), która na dziś ( to znaczy w 2020 roku) stanowi 86 % polskich Elektrowni Zawodowych (36 674 MW w 2019 r.)”.
Głupota i wręcz szaleństwo władz ( nie tylko obecnych) sprowadza się do tego, że kluczowe decyzje dotyczące energetyki podejmują politycy, najczęściej z wykształcenia humaniści, nie mający pojęcia o technice. Natomiast nie potrafią oni i nie chcą korzystać z pomocy specjalistów tej klasy jak pan Marek Zadrożniak.
Zlikwidowanie energetyki węglowej miało być według planów rządu realizowane przez pozostawienie w 2035 r. tylko 3 163 MW ( megawatów) mocy osiągalnej z elektrowni węglowych, przy obecnie istniejącej mocy równej 31 541 MW i przy prognozach zapotrzebowania na moc w roku 2035 ocenianych na 39 285 MW. „Skąd rządzący wezmą w roku 2035 brakujące 36 122 MW mając do dyspozycji jedynie 3 163 MW mocy osiągalnej z węgla kamiennego i brunatnego?– pyta Zadrożniak.
Zgodnie z przedstawionym publicznie rządowym projektem polityki energetycznej Polski do 2040 roku, w 2030 roku w Polsce miały pozostać tylko dwie-trzy kopalnie energetycznego węgla kamiennego, a jak 7 września 2020 oświadczył ówczesny minister klimatu Michał Kurtyka, nowy system energetyczny miał opierać się na klastrach i spółdzielniach energetycznych. Michał Kurtyka absolwent prestiżowej paryskiej École polytechnique oraz SGH stopień doktora uzyskał za pracę na temat transformacji polskiego systemu energetycznego. Nie ma co ukrywać, że do energetyki miał raczej podejście ekonomiczne. Klastry i spółdzielnie energetyczne to typowe idée fixe humanisty które inżynier Zadrożniak uważał za brednie.
Pan Zadrożniak porównuje likwidację polskiej energetyki zagrażającą bytowi państwa polskiego z „ bitwą o handel” przeprowadzaną przez Hilarego Minca w latach 1947-1949, której celem było zlikwidowanie prywatnej przedsiębiorczości czyli tak zwanej „ prywatnej inicjatywy”. Przez analogię likwidację polskiej energetyki Zadrożniak nazywa „ bitwą o węgiel” dzięki której pozostałoby Polakom jedynie 3 163 MW mocy osiągalnej z elektrowni węglowych, przy obecnie istniejącej mocy równej 31 541 MW.
Trzeba zrozumieć, że te plany doprowadzą do zniszczenia życia całego regionu śląskiego, w którym z węgla żyje bezpośrednio nawet do 83 tys. górników (2019 r.). Tymczasem jak pisze Zadrożniak za 60 mld zł przeznaczonych na planowaną transformację można by wybudować 10 supernowoczesnych bloków węglowych o sprawności 48,9 % / 45,6 % i mocy 1075 MW każdy (jak blok 11 w Kozienicach), które przez kolejne 40 – 50 i więcej lat produkowałyby niezbędną do życia Polakom energię elektryczną. Stare, 40 letnie, wyeksploatowane bloki, mają sprawność tylko około 30 % i niewątpliwie powinny być zastąpione nowymi.
Polska pozbawiona własnych źródeł energii będzie zmuszona kupować drogą energię od Niemiec.
Po to jest – już w końcowej fazie – budowana trzecia, dwutorowa linia przesyłowa 400 kV w kierunku Niemiec ( choć według oficjalnych deklaracji linia ta ma przesyłać do Polski prąd z farm wiatrowych na Bałtyku) zaś czwarta linia Eisenhüttenstadt–Baczyna – ma być zbudowana po 2030 roku, co w sumie da możliwości przesyłowe na poziomie mocy stanowiącej więcej niż połowę obecnego polskiego zapotrzebowania. W tym samym zapewne celu – twierdzi autor – zlikwidowano supernowoczesny blok węglowy 1000 MW Ostrołęka, który kosztował do chwili przerwania budowy 1 310 mln zł. Natomiast Niemcy jak wiadomo bezceremonialnie wracają w energetyce do węgla zarówno kamiennego jak i brunatnego.
Starałam się przybliżyć Państwu poglądy wybitnego fachowca pana Marka Zadrożniaka nie tylko dla jego pamięci, lecz dla powstrzymania tragicznej w skutkach i nieracjonalnej reformy energetycznej oraz szaleństwa ideologii „ zielonego ładu”.
Rządowy projekt ustawy o „statusie osoby najbliższej”, firmowany przez najbardziej radykalne skrzydło obecnej koalicji, to nie tylko legislacyjny bubel, ale przede wszystkim świadome uderzenie w ład społeczny i prawo naturalne. Pod przykrywką „nowoczesności” i „tolerancji” kryje się mechanizm, który w innych krajach doprowadził do demograficznego i moralnego upadku.
Polityczny cynizm promotorów „wolnej miłości”
Wypowiedzi polityków odpowiedzialnych za ten projekt obnażają ich prawdziwe intencje – nie jest nimi pomoc obywatelom, lecz realizacja radykalnej agendy, która stoi w sprzeczności z polską tradycją i nauką Kościoła.
· Włodzimierz Czarzasty (Lewica): Marszałek Sejmu przyznał, że w sprawie ustawy ma „wątek osobisty”. To skandaliczne stwianie prywatnych sentymentów i relacji ponad obiektywne dobro wspólne oraz konstytucyjną ochronę małżeństwa. Argumentując, że „ludzie mają prawo żyć tak, jak chcą”, Czarzasty de facto abdykuje z roli strażnika porządku prawnego, sprowadzając państwo do roli legalizatora każdego rodzaju moralnego nieładu.
· Krzysztof Gawkowski (Lewica): Wicepremier deklaruje, że związki partnerskie są „priorytetem programowym”. W czasie, gdy Polska stoi przed gigantycznym wyzwaniem modernizacji armii, budowy infrastruktury krytycznej i zabezpieczenia granic przed realnym zagrożeniem hybrydowym, Gawkowski kieruje energię państwa na instytucjonalizację grzechu sodomskiego.
· Katarzyna Kotula (Minister ds. Równości): Operując językiem „potyczek” i „narad wojennych”, Kotula otwarcie przyznaje, że projekt jest elementem walki o radykalną zmianę mentalności Polaków. Jej narracja o „ucywilizowaniu” prawa jest w istocie pogardą wobec milionów obywateli wiernych tradycyjnym wartościom, których przekonania traktuje się jako „niecywilizowane”.
Mechanizm rewolucji: Od „statusu” do adopcji
Doświadczenia państw europejskich nie pozostawiają złudzeń. To, co zaczyna się od niewinnie brzmiącej „umowy o pożyciu”, zawsze kończy się na pełnej instytucjonalizacji grzechu i prześladowaniu osób o konserwatywnych poglądach.
Państwa, które najwcześniej wdrożyły agendę liberalizacji obyczajowej, borykają się z drastycznym spadkiem dzietności wśród rdzennej populacji. Statystyki Eurostatu pokazują, że w krajach takich jak Holandia (dzietność 1,49 na kobietę) czy Norwegia (1,40), naturalny przyrost ludności jest ujemny (2,1 jest minimum zastępowalności). Choć spadek dzietności wynika z wielu czynników, doświadczenia pokazują, że wczesne wdrożenie liberalizacji obyczajowej znacząco zmieniło model rodziny i podejście do prokreacji. Stabilność populacyjna utrzymywana jest tam głównie dzięki migracji z krajów Afryki i Azji, co prowadzi do nieodwracalnych zmian kulturowych.
Przyznawanie benefitów socjalnych i podatkowych związkom, które z natury nie realizują funkcji prokreacyjnej, jest bezzasadne ekonomicznie i uderza w rodziny, które poświęcają swoje zdrowie i zasoby na wychowanie kolejnego pokolenia Polaków. Przyznawanie dodatkowych ulg parom, które nie pełnią funkcji prokreacyjnej, oznacza mniejsze wsparcie dla rodzin wielodzietnych, które inwestują w przyszłość narodu.
Perspektywa katolicka: zdrada Wiary i natury
Z punktu widzenia katolika, projekt ten jest promocją grzechu sodomskiego – jednego z tych, które Pismo Święte i Tradycja nazywają „wołającymi o pomstę do Nieba”. To nie jest kwestia „poglądów politycznych”, ale fundamentalnej walki dobra ze złem.
Katechizm Kościoła Katolickiego jasno stwierdza, że akty homoseksualizmu są „sprzeczne z prawem naturalnym” (KKK 2357). Wspieranie ich legalizacji przez polityków mieniących się czasem chrześcijanami (np. z kręgu PSL czy Polski 2050) jest aktem jawnej apostazji i zdrady ideałów, na których wyrósł nasz naród.
Czas na opór
Rząd Donalda Tuska próbuje przemycić tę ustawę podstępem, licząc na zmęczenie społeczeństwa. Przez brak szacunku dla obywateli próbuje się ich oszukać, przedstawiając ustawę jako „nowoczesne rozwiązanie” dla rodzin, podczas gdy jej skutkiem będzie zniszczenie instytucji rodziny, ułatwienie adopcji dzieci przez pary jednopłciowe (co już sugeruje RPO Marcin Wiącek) i ostateczne zerwanie z cywilizacją łacińską.
Jako katolicy musimy głośno powiedzieć: Non possumus! Nie ma zgody na finansowanie z naszych podatków przywilejów dla grzesznych związków, które nie budują przyszłości Polski, a jedynie przyspieszają jej demograficzny upadek.
Ustawa o „statusie osoby najbliższej” nie jest jedynie zmianą administracyjną – to decyzja, która uderza w polską rodzinę, tradycję i przyszłość narodu. Dlatego jako katolicy musimy odpowiedzieć zdecydowanym sprzeciwem.
Źródła danych:
· Eurostat (2024): Baza danych Demography, population stock and balance (demo_gind) – dane dotyczące współczynnika dzietności oraz przyrostu naturalnego w krajach UE.
· World Bank Open Data (2023-2024): Wskaźniki Fertility rate, total (births per woman) dla krajów europejskich.
· OECD Family Database: Raporty dotyczące zmian w strukturze rodzinnej i demografii państw członkowskich.
· Urząd Statystyczny Estonii (Statistikaamet) oraz Statistics Netherlands (CBS): Raporty roczne dotyczące wpływu migracji na ogólną liczbę ludności w relacji do ujemnego przyrostu naturalnego rdzennej populacji.
Szanowni Państwo, Klub Stańczyka zaprasza na zbliżające się interesujące spotkania i dyskusje.
W najbliższych dniach gościć będą u nas m.in. ksiądz biskup Athanasius Schneider z Kazachstanu, historyk prof. Mirosław Szumiło z UMCS z Lublinie, a także adw. Jerzy Kwaśniewski oraz europoseł Patryk Jaki czy red. Paweł Lisicki. Poniżej zamieszczam pełną listę wydarzeń.
Szanowni Państwo, Proszę, aby uważnie przeczytali Państwo to, co napiszę poniżej. Potrzebujemy bowiem Państwa pilnej pomocy. W zeszłorocznej ankiecie na temat działań Centrum Życia i Rodziny odpowiedzieli Państwo, że najważniejszą formą wypełniania naszej misji powinno być prowadzenie aktywnej działalności w mediach społecznościowych i internecie – docieranie z dobrymi treściami do tysięcy internautów, ujawnianie prawdy, formacja, poruszające grafiki. Wzięliśmy to wskazanie do serca i przez cały rok wkładaliśmy wiele sił w działania w przestrzeni wirtualnej, w sposób szczególny rozwijając nasz profil na Facebooku. Dzięki licznym kampaniom zaobserwowało go i zaczęło na bieżąco śledzić to, co robimy, ponad 66 000 użytkowników. Przełożyło się to na ponad 10 000 000 (tak, milionów!) wyświetleń!
Dziś jednak owoce tej pracy mogą zostać zniweczone. Padliśmy ofiarą internetowych cenzorów, a co najgorsze – nie wiemy właściwie za co.Wspomniana platforma w ostatnich dniach nałożyła na nasze konto restrykcyjne ograniczenia. Widoczność zamieszczanych przez nas treści została drastycznie zmniejszona.Powód, jaki nam podano to… promowanie niewolnictwa, nielegalnej adopcji lub handlu ludźmi.
To przecież zupełny absurd! Za chwilę opiszę Państwu w szczegółach, na czym polega problem, najpierw jednak chciałbym wyraźnie podkreślić: takie ograniczenia mogą zupełnie zniweczyć naszą pracę. Nie pozwalają nam docierać do nowych użytkowników, a tym, którzy regularnie odwiedzają nasze konto, znacznie utrudniają odbiór naszych postów.W dzisiejszych czasach obecność w internecie, a zwłaszcza w mediach społecznościowych, to podstawa bytu organizacji społecznej. Bez możliwości docierania z naszą misją i przekazem do odbiorców w internecie nie mamy szans na skuteczne prowadzenie działalności. Dlatego potrzebujemy Państwa pilnej reakcji – taka sytuacja zagraża misji Centrum Życia i Rodziny!Wspieram działania Centrum w tej trudnej sytuacji! Choć oskarżenia brzmią zupełnie absurdalnie, to niestety nałożona przez Facebook kara jest zupełnie realna. Na konto Centrum Życia i Rodziny nałożono ograniczenia dotyczące pozycjonowania treści. Mówiąc w skrócie: algorytmy internetowe działają tak, że gdy użytkownik polubił facebookową stronę osoby lub organizacji o podobnym do nas profilu działalności, w proponowanych stronach, które również mogłyby go zainteresować, pojawiała się strona Centrum. Niestety teraz nasza strona będzie przez algorytmy ukrywana i nie będzie już pojawiać się w propozycjach.Podobny mechanizm został nałożony na nasze treści docierające do użytkowników, którzy już nas obserwują. Do tej pory osobom, które interesowały się naszymi postami, automatycznie wyświetlały się nowe zamieszczane przez nas treści. Teraz to się zmieniło.Nawet jeśli dotychczas użytkownicy regularnie czytali nasze posty, nie będą one już podsuwane przez algorytmy. Oczywiście, nadal można je wyszukać. Wszyscy twórcy internetowi wiedzą jednak doskonale, że jeśli posty nie pokazują się użytkownikom automatycznie, z czasem odbiorcy zwyczajnie zapominają i przestają odwiedzać profil.Jest jasne, że takie ograniczenia mogą drastycznie zmniejszyć liczbę odbiorców, do których docieramy! Treści o obronie życia, małżeństwa i rodziny, które codziennie publikujemy, nie będą już pokazywać się użytkownikom Facebooka, a docieranie do nowych odbiorców stanie się niemal niemożliwe! Ale jest coś jeszcze: Facebook „ukarał” także bezpośrednio naszego współpracownika, który administrował profilem Centrum Życia i Rodziny i publikował tam posty. Jego konto zostało usunięte z platformy! To dla niego duża osobista strata – wraz z kontem utracił znaczącą część swojego dorobku zawodowego. Co więcej, nie ma możliwości ponownego założenia konta na swoje dane. Dostaliśmy surową karę! Ale najbardziej szokujące jest to, że dostaliśmy ją za rzekome promowanie zjawisk, które w rzeczywistości jednoznacznie krytykowaliśmy! Pomagam w walce z internetową cenzurą! Wspominałem już, że całe wyjaśnienie, jakie otrzymaliśmy od platformy Facebook, jest co najmniej kuriozalne.Powodem, który miał wpłynąć na nałożenie na nas ograniczeń, jest bowiem rzekome promowanie niewolnictwa, nielegalnej adopcji i handlu ludźmi.Przyznają Państwo, że brzmi to wręcz nieprawdopodobnie! Zajmujemy się przecież obroną życia od poczęcia do naturalnej śmierci, ochroną tożsamości małżeństwa i walką o prawa rodzin i rodziców, i takie też treści publikujemy na naszych profilach w mediach społecznościowych.Byliśmy zdumieni, gdy okazało się, że rzucane są przeciw nam tak nieprawdopodobne oskarżenia! Oczywiście natychmiast zaczęliśmy też przeszukiwać nasz facebookowy profil w poszukiwaniu treści, które mogłyby być uznane za promujące niewolnictwo, nielegalną adopcję czy handel ludźmi.I… coś znaleźliśmy. Przed trzema laty na profilu Centrum Życia i Rodziny udostępniliśmy artykuł z portalu Marsz.info, który traktował właśnie o niewolnictwie. Ale absolutnie nie był jego pochwałą! W treści opisywano przerażającą skalę tego procederu, wciąż powszechnego w niektórych rejonach świata, zwłaszcza wobec kobiet i dzieci. Jest oczywiste, że artykuł był potępieniem niewolnictwa i nie dało się odczytać tego inaczej. Przypuszczamy jednak, że to właśnie ten tekst mógł stać się pretekstem do nałożenia na nas restrykcji i ograniczenia widoczności naszego profilu. No właśnie – pretekstem. Co tak naprawdę jest przyczyną? Możemy tylko się domyślać. Strona Centrum Życia i Rodziny na platformie Facebook przez lata zebrała ponad 66 tys. obserwujących. Do tylu osób codziennie docierają publikowane przez nas treści ukazujące wartość małżeństwa, godność każdego ludzkiego życia już od poczęcia i jednoznacznie stające w obronie praw rodzin, a także posty zachęcające do organizacji i uczestnictwa w Marszach dla Życia i Rodziny.I być może to jest klucz do tej zagadki. Jesteśmy – o ile mi wiadomo – największym w Europie profilem promującym Marsze dla Życia i Rodziny, i tym samym jednym z największych na świecie. Dla porównania: brytyjski profil Marszu dla Życia ma 10 tys. obserwujących. Niemiecka czy hiszpańska strona zgromadziły ich nieco ponad 2 tys., a francuska – 14 tys.
Dlatego śmiem przypuszczać, że prawdziwe przyczyny ograniczania naszej widoczności na Facebooku mogą być zupełnie inne niż oficjalne. Bo przecież obcięcie zasięgów naszego profilu nie zablokuje promocji niewolnictwa, ale bez wątpienia odbije się na widoczności treści pro-life i pro-family w internecie. Szczególnie mocno może zaś osłabić inicjatywę Marszów dla Życia i Rodziny, a właśnie w tym czasie rozpoczynamy przygotowania do tegorocznego sezonu marszowego, o czym pisałem Państwu ostatnio. Na pewno uderzy również w skuteczność naszych kampanii w obronie małżeństwa i rodziny. Dopiero co informowałem Państwa, ile emocji wywołują nasze posty pokazujące, że wprowadzenie tzw. związków partnerskich czy statusu osoby najbliższej kończy się umożliwieniem adopcji przez pary tej samej płci. Co będzie teraz? Tysiące internautów – tysiące Polaków – będzie mogło spokojnie dalej żyć w przekonaniu, że w tej ustawie chodzi o „odwiedzanie się w szpitalach” par żyjących w konkubinacie… Nie mam wątpliwości, że platformie Facebook nie w smak jest działalność takich stron jak nasza. Firma Meta (właściciel Facebooka i Instagrama) otwarcie deklaruje wsparcie dla społeczności LGBTQ+, m.in. poprzez specjalne „polityki bezpieczeństwa”, ochronę przed „mową nienawiści” oraz narzędzia promujące inkluzywność na swoich platformach.Linia światopoglądowa tego medium jest dość oczywista i powszechnie znana. Właściciel Meta Mark Zuckerberg jakiś czas temu oficjalnie przyznał zresztą, że od co najmniej kilku lat platforma blokowała konserwatywne treści. Wydaje się więc, że Facebook stosuje wobec nas nieczystą grę, pod absolutnie bezpodstawnymi zarzutami niszcząc nasz wieloletni dorobek i tym samym cenzurując treści promujące życie i rodzinę w internecie! Nie zgadzam się na ideologiczną cenzurę! Wobec tak absurdalnych zarzutów nie możemy biernie czekać na dalszy rozwój wydarzeń.Ten może być dla nas katastrofalny: jesteśmy na cenzurowanym i każde, nawet najdrobniejsze „wykroczenie” może zakończyć naszą obecność na największej platformie społecznościowej.Wykorzystaliśmy oczywiście możliwe ścieżki odwoławcze – niestety bez rezultatu. Na nic wyjaśnienia, że stawiane nam zarzuty są bezpodstawne. Ograniczenia z naszego profilu nie zostały zdjęte, a dodatkowo pozbawiono pracy człowieka, który żył z obsługi mediów społecznościowych. Ale ten cios nas nie powala: nie zamierzamy zrezygnować z mówienia prawdy o godności życia ludzkiego, tożsamości małżeństwa i rodziny czy zagrożeniach ideologicznych! W tej chwili jednak działamy w warunkach znacznie ograniczających nasze możliwości. Chociażby promocja treści na Facebooku jest dla nas właściwie zamknięta. Reklamy o charakterze społecznym podlegają bowiem ścisłym restrykcjom.Myślę, że zdają sobie Państwo sprawę, jak bardzo utrudnia nam to docieranie z naszym przekazem do potencjalnych nowych odbiorców i tym samym wpływanie na opinię społeczną. W tej sytuacji chcemy także rozwijać inne kanały komunikacji (np. w innych mediach społecznościowych), inne formy promocji w internecie (zwłaszcza płatne reklamy na stronach internetowych) czy nawet inne – niewirtualne – formy dotarcia do społeczeństwa. Tylko w ten sposób będziemy mogli promować nasz przekaz na wypadek, gdyby nasz profil na Facebooku został objęty dalszymi ograniczeniami lub – co gorsza – usunięty. A to realna możliwość, z którą, jak widać, musimy się liczyć.Dlatego w tym wyjątkowo trudnym dla nas położeniu, proszę Państwa o pilną pomoc! Nie możemy zgodzić się, by największe platformy społecznościowe, rządzące dziś de facto przekazem polityczno-społecznym i formujące opinię publiczną, zamykały nam usta.Już dziś musimy zadbać, by jednoznaczny przekaz o wartości życia, małżeństwa i prawach rodziny był obecny w przestrzeni internetu i mediów społecznościowych, ale do tego bardzo potrzebujemy Państwa wsparcia.Jaka to skala? Aby tak skutecznie docierać do ponad 66 000 użytkowników musieliśmy tylko w zeszłym roku wydać około 50 000 złotych na promocję i reklamy. Teraz, oczywiście, już nie będziemy płacić Facebookowi, ale aby docierać do kolejnych tysięcy, będziemy musieli ponieść przynajmniej połowę tych nakładów. Dlatego proszę Państwa o pilne wsparcie naszych działań w przestrzeni wirtualnej, zwłaszcza promocji naszych treści związanych z obroną małżeństwa, rodziny i życia dobrowolnym datkiem w wysokości 50 zł, 100 zł, 200 zł czy 500 zł, a jeśli mają Państwo taką możliwość, to nawet wyższą kwotą.Wspieram działania Centrum Życia i Rodziny w internecie! Wychodzenie z przekazem o wartości życia i rodziny do Polaków nie obędzie się w dzisiejszej rzeczywistości bez wykorzystania internetu. To cenne narzędzie, zwłaszcza w zdobywaniu uwagi ludzi młodych, którzy w przeciwnym wypadku mogą nie trafić na tego rodzaju treści.Proszę zobaczyć: w social mediach funkcjonują organizacje lewicowe, promujące agendę ideologiczną LGBT, a także organizacje jawnie popierające aborcję, a nawet umożliwiające jej dokonanie!Facebook od lat nie może (a może po prostu nie chce?) poradzić sobie z Aborcyjnym Dream Teamem, organizacją, która wprost reklamuje się jako pomagająca w aborcjach, co stoi przecież w jawnej sprzeczności z polskim prawem. Tymczasem na nasz profil nakładane są ograniczenia, popierane zupełnie absurdalnymi zarzutami, a odwołania od tej niesprawiedliwej decyzji są zwyczajnie ignorowane! Jest dla mnie oczywiste, że w internecie jest mnóstwo osób, które chcą nas zniszczyć. Hejt, jakiego doświadczamy w związku z naszymi działaniami jest ogromny. Ale nic w tym dziwnego: poruszamy tematy niewygodne, mówimy o tym, co inni woleliby przemilczeć, a jeszcze inni – zakrzyczeć. Sprzeciw wobec związków partnerskich i niszczenia małżeństwa, pokazywanie prawdy o okrucieństwie aborcji, demaskowanie ideologizacji szkół prowadzonej przez obecną władzę. Jasne, to wszystko może wywoływać wściekłość w naszych oponentach.Nie możemy jednak zgodzić się na tego rodzaju ideologiczną cenzurę!To już nie działania indywidualnych internautów, którzy bombardują nas wyzwiskami i wyśmiewają, bo nie podoba im się nasz przekaz. To działania cyfrowego giganta, który karze nas za coś, czego nie zrobiliśmy. Nie możemy dać zamknąć sobie ust!Głos w obronie godności życia, wartości małżeństwa i praw rodziny musi mieć swoje miejsce także w przestrzeni wirtualnej.Liczę na Państwa pomoc w tej sprawie!WSPIERAM DZIAŁANIA CENTRUM ŻYCIA I RODZINY!Dane do przelewu: Centrum Życia i Rodziny Skrytka pocztowa 99, 00-963 Warszawa 81 Nr konta: 32 1240 4432 1111 0011 0433 7056, Bank Pekao SA Z dopiskiem: „Darowizna na działalność statutową Centrum Życia i Rodziny”SWIFT: PKOPPLPW IBAN: PL32 1240 4432 1111 0011 0433 7056Centrum Życia i Rodziny Skrytka Pocztowa 99, 00-963 Warszawa tel. +48 22 629 11 76
