Napisane przez JB Shurka za pośrednictwem American Thinker,
Dzisiejsi internacjonaliści byli wczoraj imperialistami…
Niektóre terminy o zabarwieniu politycznym stają się częścią naszego codziennego słownictwa niemal z dnia na dzień. „Globalizm” jest tego współczesnym przykładem. Dziesięć czy piętnaście lat temu nazwanie kogoś „globalistą” nie miało praktycznie żadnego znaczenia. Dziś termin ten jest powszechnie rozumiany jako pejoratywne określenie, które podkreśla lojalność wobec instytucji międzynarodowych ponad lojalność wobec państwa narodowego.
Chociaż termin ten był używany w różnych kręgach akademickich od ponad wieku, wszedł do powszechnego słownika politycznego dopiero wtedy, gdy konserwatyści krytyczni wobec systemu w Stanach Zjednoczonych i Europie dostrzegli w nim użyteczny sposób kategoryzowania swoich ideologicznych przeciwników. Z perspektywy czasu, zaskakujące jest, jak długo słowo „globalizm” pozostawało nieużywane i ukryte w kontekście przemówień i debat politycznych.
Podczas zimnej wojny świat był jednak podzielony między Związek Radziecki a Stany Zjednoczone, między komunizm a wolność, między gospodarki zamknięte a rynki otwarte. W zakresie, w jakim rozróżniano nacjonalizm i globalizm, naukowcy i przywódcy polityczni czynili to pod przykrywką zimnej wojny – rywalizacji między Wschodem a Zachodem o wchłonięcie jak największej liczby państw narodowych. Obie strony realizowały „teorię domina” geopolityki, której zwolennicy rywalizowali o globalną hegemonię – jeden naród na raz.
Od lat 50. XX wieku nastąpiła jednak świadoma, choć rzadko dokumentowana, zmiana językowa. W gazetach i pracach naukowych XIX i początku XX wieku terminy „nacjonalizm” i „patriotyzm” były w dużej mierze używane synonimicznie. Po II wojnie światowej „nacjonalizm” nabierał coraz bardziej negatywnej konotacji, stając się ostatecznie synonimem „faszyzmu” lub „nazizmu”. Dziś wybitni politycy i naukowcy mówią o „nacjonalizmie” jak o złośliwej formie rasizmu, imperializmu i autorytaryzmu, połączonych w jedną, złowrogą filozofię. Natomiast „patriotyzm” do niedawna zachowywał pozytywną konotację, mimo że jego greckie korzenie opisują przywiązanie do „rodaków” i „ojczyzny”. Gdyby tylko jedno z tych dwóch słów – „nacjonalizm” lub „patriotyzm” – przetrwało II wojnę światową w niezmienionej formie, rozsądna osoba prawdopodobnie założyłaby się, że „nacjonalizm” wydawałby się mniej szkodliwy i mniej „problematyczny” dla dzisiejszej wrażliwości, a zatem z większym prawdopodobieństwem zachowałby swoje politycznie neutralne znaczenie. Z drugiej strony, „patriotyzm”, z jego emocjonalnym odwołaniem do „ojczyzny”, mógłby wydawać się bardziej obraźliwy. Zamiast tego, „nacjonalizm” został ostatecznie zdemonizowany ze względu na jego semantyczny związek z „narodowym socjalizmem” partii nazistowskiej, podczas gdy „patriotyzm” był postrzegany jako istotna cecha obywateli Zachodu, którzy walczyli z komunistyczną ekspansją Związku Radzieckiego w czasie zimnej wojny. Nie był to przypadek historyczny.
Po II wojnie światowej zachodni przywódcy polityczni i intelektualni podjęli skoordynowany wysiłek, aby wykorzystać zniszczenia spowodowane dwiema katastrofalnymi wojnami światowymi jako ważki argument moralny za wytyczeniem nowego kursu dla ludzkości. Przedstawiając rzeź tych wojen jako naturalną konsekwencję nieokiełznanego „nacjonalizmu”, architekci powojennego świata zaufali instytucjom międzynarodowym. Organizacja Narodów Zjednoczonych, Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) i Unia Europejska – wszystkie te organizacje powstały bezpośrednio po II wojnie światowej, ale również tysiące nowych organów międzynarodowych, których celem było regulowanie wszystkiego, od standaryzacji produkcji przemysłowej w fabrykach na całym świecie po regulowanie transgranicznego przepływu osób i towarów. „Internacjonalizm” był reklamowany jako antidotum na wojnę i w ten sposób stał się niemal synonimem „pokoju”. Dychotomia między „nacjonalizmem” a „internacjonalizmem” była o wiele łatwiejsza do obrony w sferze publicznej niż kontrast między patriotyczną miłością do ojczyzny a niepatriotyczną nienawiścią do współobywateli. Organizacja Narodów Zjednoczonych uznała, że patrioci mogą być również internacjonalistami. Nikt nie pytał na głos, czy internacjonaliści mogą być również patriotami.
Ten paradygmat pozostał atrakcyjny ze względu na swoją prostotę, ale nigdy nie miał sensu.
Przede wszystkim niemiecki narodowy socjalizm, włoski faszyzm i japoński imperializm (w którym monarcha absolutny był czczony jako bóstwo) nie były z natury niebezpieczne, ponieważ ich wyznawcy organizowali władzę za pośrednictwem rządów narodowych. Były natomiast niebezpieczne, ponieważ miały charakter totalitarny i zmuszały obywateli do całkowitego poświęcenia się w interesie państwa. Gdyby Niemcy, Włosi i Japończycy naprawdę wierzyli w ograniczenie władzy państwowej i maksymalizację wolności osobistej, poszanowanie praw jednostki utrzymałoby w ryzach szerzący się autorytaryzm.
Nielogiczne jest zakładanie, że międzynarodowe formy rządów są w jakiś sposób bardziej humanitarne lub filantropijne niż krajowe, tak jak nielogiczne jest zakładanie, że krajowe formy rządów są bardziej sprawiedliwe i lepiej reprezentują obywateli niż samorządy lokalne. Można by zapytać, jaka jest różnica między Partią Zielonych w Niemczech, która domaga się całkowitego posłuszeństwa obywatelskiego wobec dyktatu „zmiany klimatu”, a grupą międzynarodowych ambasadorów, którzy domagają się tego samego w ramach Porozumienia Paryskiego w sprawie klimatu. Czy Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu i Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu są mniej totalitarne, ponieważ międzynarodowi biurokraci regulują zachowania zarówno Niemców, jak i osób niebędących Niemcami?
Czyż nie nazwalibyśmy wielkich imperiów przeszłości „globalnymi” lub „międzynarodowymi”? Czyż Aleksander Wielki, Juliusz Cezar, Napoleon Bonaparte czy Cecil Rhodes nie pochłaniali całych narodów, rozszerzając terytoria swoich imperiów? Jak odróżnić te globalne imperia od współczesnych odpowiedników, takich jak Unia Europejska czy Organizacja Narodów Zjednoczonych? Z pewnością przeciętnemu Europejczykowi, Azjacie czy Afrykańczykowi równie trudno jest sprzeciwić się dekretom UE czy ONZ, jak Europejczykom, Azjatom czy Afrykańczykom w przeszłości sprzeciwiać się dekretom imperialnym z odległych stolic. Czy gdyby Aleksander, Cezar, Napoleon czy królowa Wiktoria nazwali swoje imperia „Narodami Zjednoczonymi”, ich podboje uznano by za bardziej sprawiedliwe i pokojowe?
Innymi słowy, czy po prostu nie przemianowaliśmy imperializmu na „internacjonalizm” i nie udawaliśmy, że to retoryczne rozróżnienie oznacza „postęp”?
To prowadzi nas do teraźniejszości, gdzie w końcu toczymy sensowną debatę na temat zalet „nacjonalizmu” w porównaniu z „globalizmem”. Jak stało się aż nadto jasne w ostatnich latach, globaliści rzeczywiście chcą znieść państwo narodowe. Nie zadowalają się jednak jedynie zastąpieniem rządów narodowych instytucjami międzynarodowymi. Dekady polityki otwartych granic w Ameryce Północnej i Europie ujawniają prawdziwy cel globalizmu: wymazywanie kulturowych i historycznych pozostałości, które spajają naród.
W Stanach Zjednoczonych imigranci często wymachują flagami swojej „ojczyzny” na stadionach sportowych, podczas gdy komentatorzy głównego nurtu nazywają flagę amerykańską formą „białej supremacji”. W całym Zjednoczonym Królestwie urzędnicy państwowi surowo represjonują obywateli wymachujących brytyjskimi flagami. Po obu stronach Atlantyku globaliści ganią obywateli za to, że nie akceptują „multikulturalizmu”. W końcu dotarliśmy do punktu, w którym „patriotyzm” jest demonizowany tak samo jak „nacjonalizm”.
Gdzie skończymy bez narodów i patriotów? Zostajemy na kontynentach pełnych obcych. Zamiast ludzi połączonych wspólną historią, kulturą, religią, wartościami, językiem i rodziną, Ameryka Północna i Europa przekształcają się w przestrzenie zdefiniowane absolutnie niczym. Nowi imigranci w Ameryce chcą obalić polityczne ideały Deklaracji Niepodległości i Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Nowi imigranci w Europie nalegają na zastąpienie wszystkich kościołów chrześcijańskich meczetami. Oba kontynenty zmierzają ku przyszłości, w której plemiona różnych narodów będą rywalizować o władzę polityczną na burzliwych terytoriach, które są narodami tylko z nazwy. Czy ktokolwiek naprawdę wierzy, że odłożą na bok swoje różnice i będą przestrzegać międzynarodowych deklaracji Organizacji Narodów Zjednoczonych lub Unii Europejskiej?
Osiemdziesiąt lat „internacjonalizmu” zniszczyło najbardziej naturalny porządek polityczny, jaki kiedykolwiek istniał: państwo narodowe. Teraz całe kontynenty są pełne imigrantów, których niekompatybilne kultury z góry determinują przyszłe konflikty. Zamiast przyznać, jak destrukcyjna była ich polityka na Zachodzie, globaliści mają czelność wyśmiewać nacjonalistów jako zagrożenie dla pokoju.
Najważniejszą lekcją, jaką dała nam II wojna światowa, nie było to, że narody są złe, lecz to, że rządy totalitarne są złe.
Globaliści poświęcili pierwsze i przyjęli drugie.
Ludzie na Zachodzie również będą musieli teraz pokonać globalizm.
Obecnie, w dystopijnej rzeczywistości, rząd USA monitoruje konta w mediach społecznościowych osób sprzeciwiających się szybko rozprzestrzeniającemu się instalowaniu kamer monitorujących Flock na terenie Stanów Zjednoczonych.
„Rządowe centra nadzoru monitorują wirusowe posty na Instagramie wymierzone w Flock, ostrzegając lokalną policję o zbliżających się wydarzeniach DeFlock, w tym o tym zaplanowanym na przyszły tydzień, i nakazały policji „zwiększenie liczby patroli wokół ALPR [automatycznych czytników tablic rejestracyjnych]” w związku z rosnącym sprzeciwem wobec Flock, jak wynika z rządowych biuletynów wywiadowczych uzyskanych na podstawie wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Dokumenty ostrzegają również przed urządzeniami, „które mogłyby zostać użyte do identyfikacji lokalizacji kamer Flock”.
Masowa inwigilacja dramatycznie nasila się na całym świecie, a społeczeństwo jest coraz bardziej niezadowolone z niszczących dusze, niszczących planetę i morderczych nadużyć imperialnego status quo. Aby nas utrzymać w poddaństwie, muszą nas kontrolować. Aby nas kontrolować, muszą nas szpiegować. Właśnie o to chodzi w tych wszystkich rosnących autorytarnych środkach.
❖
Dziś, w dystopii, dyrektor generalny OpenAI, Sam Altman, twierdzi, że jesteśmy o krok od stworzenia sztucznej inteligencji, która będzie monitorować każdy aspekt naszego życia 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, aby zapewnić jej szerszy „kontekst” dla pomocy, którą może nam zaoferować przez cały dzień.
„Myślę, że zbliżamy się do świata, w którym potomek ChatGPT będzie mógł cały czas obserwować ekran twojego komputera, oglądać każde spotkanie, w którym uczestniczysz, nagrywać każdą rozmowę i tak dalej, mając idealny kontekst do całego twojego życia, do wszystkiego, co widzisz” – powiedział Altman podczas niedawnego wydarzenia Internapalooza.
„Możesz po prostu mieć coś, co działa jak praca z Tobą, i kiedy piszesz ofertę sprzedaży dla klienta albo dokument strategiczny, system po prostu powie: „Hej, może masz inny pomysł albo myślę, że popełniasz błąd. Powinieneś to rozważyć albo mogę zrobić to za Ciebie, żeby Ci pomóc”. Myślę, że jesteśmy tylko o jedną generację od tego, żeby to naprawdę stało się niezwykle użyteczne” – powiedział Altman .
Zapytany przez gospodarza Cory’ego Levy’ego, jak długo jego zdaniem potrwa wprowadzenie takiego produktu na rynek, Altman odpowiedział, że „w ciągu najbliższych sześciu miesięcy”.
Znowu mamy do czynienia z naciskiem na to, by technologia monitorowała każdy aspekt naszego życia. To przynosi korzyści komuś innemu, a nie nam.
A co może ważniejsze, kto chciałby tak żyć? Kto chciałby spędzić całe życie będąc monitorowanym przez chatbota i otrzymując porady sztucznej inteligencji dotyczące tego, jakie decyzje podejmować w każdej chwili? Cóż za żałosny sposób na życie.
Ci dziwolągi nie tylko zatruwają nasze środowisko, ale i nasz gatunek. Niszczą istotę człowieczeństwa. W tym wszystkim jest tyle brzydoty.
❖
Dziś, w dystopijnej rzeczywistości, autonomiczne drony policyjne stają się normą na terenie całych Stanów Zjednoczonych.
Policja w miastach w całych Stanach Zjednoczonych prowadzi kampanię PR promującą drony, ponieważ setki lokalnych departamentów policji przygotowują się do wdrożenia autonomicznych, sterowanych sztuczną inteligencją dronów obserwacyjnych. Drony są w stanie śledzić pojedynczy pojazd na terenie całego miasta, nagrywać materiał przez okna mieszkań i ogólnie rejestrować codzienne życie z powietrza, nie będąc zauważonymi.
„Do lutego ponad 1000 organów ścigania i służb bezpieczeństwa publicznego otrzymało od Federalnej Administracji Lotnictwa (FAA) zezwolenia na używanie autonomicznych dronów obserwacyjnych w ramach tzw. programów „dronów jako pierwszych respondentów” (DFR), zgodnie z publicznymi danymi uzyskanymi przez Electronic Frontier Foundation (EFF) i opublikowanymi w lipcu. Chociaż lista beneficjentów zezwoleń obejmuje straż pożarną i inne jednostki pierwszej pomocy, zdecydowana większość to organy ścigania, w tym policja w dużych i małych miastach”.
Truthout wyjaśnia, że te policyjne drony różnią się od poprzednich tym, że nie wymagają pilota sterującego nimi zdalnie z ziemi. Są pilotowane przez sztuczną inteligencję, co umożliwia jednemu policjantowi nadzorowanie wielu dronów sterowanych przez boty jednocześnie.
To prawda, dzieciaki, witajcie w przyszłości, gdzie niebo zapełnia się sztuczną inteligencją dronów policyjnych, a planeta płonie.
❖
Dziś, w dystopijnej Australii, doszło do pierwszego autonomicznego cyberataku z wykorzystaniem sztucznej inteligencji (AI). Mężczyzna poprosił swojego chatbota o umówienie wizyty na siłowni. Sztuczna inteligencja włamała się do oprogramowania do rezerwacji na siłowni bez pytania i usunęła kogoś z listy oczekujących, aby zainstalować aplikację w dogodnym dla niego terminie.
Australijska prasa świetnie się bawi, opowiadając tę historię, bo brzmi ona słodko i komicznie, dopóki nie zastanowimy się głębiej nad potencjalnymi skutkami tych rzeczy w miarę jak technologia staje się coraz bardziej zaawansowana i powszechna.
Otwieramy całą puszkę Pandory pełną nieprzewidywalnych konsekwencji, pozwalając firmom zajmującym się sztuczną inteligencją na swobodne narzucanie naszych technologii społeczeństwu, niemal bez żadnych regulacji i nadzoru.
❖
Dziś w dystopii Axios opublikował artykuł zatytułowany „ Klub książki o robotach ”, w którym autor Nicholas Johnston pisze: „Sztuczna inteligencja stała się moim towarzyszem czytania podczas gdy przedzierałam się przez moją listę letnich książek, co pomagało mi śledzić fabułę i bohaterów, odkrywać wątki i rozumieć starą, kwiecistą prozę”.
Bez cienia wstydu Johnston opowiada, jak chatbot tłumaczył mu książki, które czytał, rozdział po rozdziale, bo czytanie jest zbyt trudne i skomplikowane dla jego ślicznej główki. Opisuje, jak sztuczna inteligencja zgodziła się z nim, że proza w „Ostatnim Mohikaninie” jest zbyt trudna do czytania bez pomocy technologicznej, potwierdzając jego prośbę zapewnieniem, że „zdania Coopera są długie, a jego dykcja archaiczna”.
Ten cały bełkot o sztucznej inteligencji sprawia, że ludzie stają się głupsi i gorsi pod praktycznie każdym możliwym względem, a główne media, takie jak Axios, normalizują to i zapewniają nas, że tak właśnie powinno być.
Jeśli kiedykolwiek nadszedł czas, żeby odmówić podążania za stadem, to jest to właśnie ten moment.
Więzienie, które nigdy nie spało – w którym dziś żyjemy.
W 1785 roku angielski filozof Jeremy Bentham zaprojektował budowlę, która miała zrewolucjonizować nie tylko system penitencjarny, lecz także sposób myślenia o władzy. Nazywał ją Panopticon – od greckich słów „wszystko” i „widzieć”. Idea była prosta i genialna zarazem: okrągły budynek więzienny z celami rozmieszczonymi wokół centralnej wieży obserwacyjnej. Strażnik znajdujący się w wieży mógł w każdej chwili zobaczyć każdego więźnia, natomiast więzień nigdy nie wiedział, czy jest właśnie obserwowany.
Bentham zakładał, że sama możliwość bycia obserwowanym wystarczy, by skłonić człowieka do samokontroli. Nie trzeba bić, nie trzeba nawet nieustannie patrzeć. Wystarczy, że więzień wie, że może być widziany. Władza staje się wtedy niemal niewidzialna, a jednocześnie wszechobecna. Koszty spadają, dyscyplina rośnie, a człowiek zaczyna pilnować sam siebie.
Ponad dwieście lat później żyjemy w świecie, który w dużej mierze zrealizował tę logikę – tylko bez murów i krat.
Od architektonicznej wizji do cyfrowej rzeczywistości
Michel Foucault w Nadzorować i karać (1975) dostrzegł w panoptykonie coś więcej niż projekt więzienia. Widział w nim diagram nowoczesnej władzy: władzy, która nie musi już karać spektakularnie, lecz dyscyplinuje poprzez nieustanną widzialność. Współczesne społeczeństwa – zdaniem Foucaulta – funkcjonują według tej samej zasady: szkoły, szpitale, fabryki, a dziś także platformy cyfrowe i przestrzenie publiczne.
Dziś panoptykon nie potrzebuje już wieży. Ma kamery na ulicach, smartfony w kieszeniach, algorytmy w chmurze i profile w mediach społecznościowych. Każdy z nas jest jednocześnie strażnikiem i więźniem.
Smartfon rejestruje lokalizację, historię wyszukiwania, czas spędzony przy aplikacji, tempo chodzenia, a nawet sposób trzymania telefonu. Platformy społecznościowe nie tylko zbierają dane – one je monetyzują i wykorzystują do przewidywania zachowań. Reklamy, treści, a nawet sugestie polityczne docierają do nas na podstawie modeli, których niemal nikt nie kontroluje. Nie wiemy, kiedy jesteśmy „obserwowani” przez algorytm – i właśnie dlatego zaczynamy zachowywać się tak, jakbyśmy zawsze byli.
Brak prywatności jako nowa normalność
W klasycznym panoptykonie więzień wiedział, że znajduje się w więzieniu. Współczesny człowiek często nie zdaje sobie sprawy, że jego życie prywatne stało się towarem. Dane o zdrowiu, preferencjach seksualnych, poglądach politycznych, relacjach rodzinnych i stanie konta bankowego krążą między korporacjami, brokerami danych, a nierzadko także służbami.
Rządy – zarówno demokratyczne, jak i autorytarne – wykorzystują te same technologie. Systemy rozpoznawania twarzy, monitoring przestrzeni publicznej, analiza metadanych komunikacyjnych – wszystko to działa według logiki „lepiej zapobiegać niż leczyć”. Argument bezpieczeństwa publicznego staje się legitymacją dla coraz szerszego dostępu do życia obywateli. Problem polega na tym, że raz stworzona infrastruktura rzadko bywa demontowana. To, co wprowadzono „tymczasowo” po atakach terrorystycznych czy pandemii, zwykle zostaje.
Jeszcze subtelniejszy jest efekt samocenzury. Ludzie coraz częściej unikają wyrażania kontrowersyjnych opinii, nie dlatego, że ktoś im tego zakazał, lecz dlatego, że nie wiedzą, kto i kiedy może to wykorzystać. Pracodawca, bank, ubezpieczyciel, przyszły partner, algorytm scoringowy – wszyscy mogą mieć dostęp do fragmentów naszej cyfrowej tożsamości. Panoptykon działa najskuteczniej wtedy, gdy strach przed byciem zobaczonym staje się nawykiem.
Społeczeństwo, które samo się pilnuje
Bentham wierzył, że jego projekt będzie narzędziem reformy i postępu. Foucault pokazał, że stał się on modelem władzy dyscyplinarnej. Dziś widzimy trzecią warstwę: panoptykon nie jest już tylko architekturą instytucji – stał się architekturą codzienności.
Nie oznacza to, że każdy jest stale śledzony przez konkretnego strażnika. Oznacza to, że system jest zaprojektowany tak, by możliwość nadzoru była permanentna, a koszt prywatności – coraz wyższy. Im więcej danych oddajemy „dla wygody”, tym trudniej odzyskać kontrolę. Im bardziej normalizujemy bycie widzialnym, tym bardziej anormalna wydaje się próba pozostania niewidocznym.
Pytanie, które stawia przed nami dziedzictwo Benthama, nie brzmi już: „Czy ktoś nas obserwuje?”. Brzmi raczej: „Czy potrafimy jeszcze wyobrazić sobie życie, w którym nie musimy się z tym liczyć?”.
Bo panoptykon nie potrzebuje już wieży. My sami nosimy ją w kieszeni.
Radar geopolityczny Hollistera, 10–16 sierpnia 2026 r.
Linie frontu tego tygodnia nie ograniczają się tylko do miejsc, gdzie padają strzały: Waszyngton eskaluje wojnę gospodarczą z Iranem, wpływając tym samym na chińskie zaopatrzenie energetyczne; porty i szlaki handlowe na Morzu Czarnym stają się drugim frontem; a amerykański plan wobec Strefy Gazy zostaje udaremniony przez opór Izraela.
„Geopolitics Radar” Hollistera ujawnia, jak sankcje, surowce, szlaki morskie i układy polityczne zmieniają równowagę sił – i dlaczego ostatecznie rachunek często płacą ci, którzy nie uczestniczą w negocjacjach.
Radar geopolityczny z okresu 10–16 sierpnia 2026 r.
USA nałożą ósmą rundę sankcji na Iran w 2026 r., Waszyngton będzie opierał się na presji gospodarczej (7 sierpnia 2026 r.)
W tym tygodniu zabrakło bezpośrednich ataków między USA a Iranem – Waszyngton przeniósł presję na arenę gospodarczą. Departament Skarbu USA poinformował, że obrał sobie za cel osoby, kantory wymiany walut i firmy w kilku krajach, które rzekomo pomagały irańskiemu Bankowi Shahr w potajemnym transferze setek milionów dolarów; według obliczeń departamentu, była to ósma runda sankcji wobec Iranu w 2026 roku w ramach deklarowanej polityki „maksymalnej presji”. Sekretarz Skarbu Scott Bessent ogłosił izolację gospodarczą, jakiej świat „nigdy nie widział”; prezydent Trump stwierdził, że wyższe ceny benzyny są warte kosztów zapobieżenia irańskiej broni jądrowej. Iran odrzucił wizję zbliżającego się upadku, wskazując na obejścia wypracowane przez lata; niezależne dowody skuteczności najnowszych środków były niedostępne do weekendu. W książce „ Three Levers, Four Counters” omówiono, jak blokady morskie, oznaczenia OFAC i dźwignie taryfowe łączą się w jedną klawiaturę . Szczegółowy tydzień jest oddzielony aktualizacją dotyczącą Iranu z 12 sierpnia i aktualizacją dotyczącą Iranu z 16 sierpnia .
HORMUS: POROZUMIENIE IRAN-OMAN W TOKU, TEHERAN ODMAWIA NACISKÓW (14 SIERPNIA 2026)
Po raz pierwszy od tygodni pojawia się ruch w sprawie Cieśniny Ormuz: Według amerykańskiego urzędnika Iran i Oman pracują nad porozumieniem o przywróceniu wolnego handlu przez cieśninę; Waszyngton zniesie blokadę irańskich portów po przywróceniu swobodnego ruchu. Teheran jednocześnie odrzucił amerykańskie naciski – irański wiceminister spraw zagranicznych oświadczył, że Ormuz nie może zostać zdobyty „za pomocą tweeta” ani przy użyciu lotniskowca. Jednocześnie irański parlament rozważał projekt ustawy, która nakładałaby opłaty i blokowałaby statki z USA i Izraela. Procedura pozostaje odwołalna w dowolnym momencie i wiąże jej wdrożenie z ustępstwami ze strony Iranu; dla państw nadbrzeżnych pozostaje niejasne, kto będzie ustalał zasady, żądał płatności i egzekwował ich przestrzeganie w przyszłości. Film dokumentalny „ Kto korzysta na wojnie w Zatoce Perskiej? ” analizuje kształtujący się porządek w Zatoce Perskiej, który stoi za tymi zmianami, i przedstawia początkową sytuację państw nadbrzeżnych w filmie „ Podążając za ropą, część 3 ”.
USA PRZENOSZĄ STOWARZYSZENIE NASTĘPCY W CELU ZASTĄPIENIA USS ABRAHAM LINCOLN (14 SIERPNIA 2026 R.)
Stany Zjednoczone wysyłają na Bliski Wschód kolejną grupę uderzeniową lotniskowców, która ma zastąpić USS Abraham Lincoln, operujący tam od miesięcy. Ten krok zbiega się z doniesieniami o niepewnych warunkach na pokładzie Lincolna, na które publicznie zwracali uwagę niektórzy członkowie Kongresu. Oznaczałoby to, że dwie grupy lotniskowców znajdowałyby się czasami w zasięgu Zatoki Perskiej – sytuacja ta zwiększa presję na negocjacje dotyczące kwestii Ormuzu. Rolą lotniskowca jest nie tyle prowadzenie bezpośredniej wojny, co tworzenie czynnika odstraszającego w toczących się rozmowach na temat cieśniny i irańskiego eksportu ropy naftowej. Film dokumentalny „ When Osprey and Marines Arrive” wyjaśnia, dlaczego to połączenie ciężkiego lotnictwa i sił desantowych przede wszystkim stwarza możliwości działania, a nie tylko sygnalizuje obecność.
UKRAIŃSKIE DRONY SPOTYKAJĄ SIĘ Z INFRASTRUKTURĄ NAFTOWĄ I LOGISTYKĄ JAGÓD W BASHKORTOSTANIE (12–13 SIERPNIA 2026)
W nocy 13 sierpnia ukraińskie drony zaatakowały cele położone głęboko w głębi Rosji: Według ukraińskich źródeł, zaatakowano infrastrukturę naftową i centra logistyczne należące do internetowego sprzedawcy Wildberries w Baszkirii, ponad 1000 kilometrów od granicy. Rosja poinformowała o zestrzeleniu wielu dronów i odpowiedziała zmasowanym atakiem około 133 dronów. Analiza zdjęć satelitarnych wskazuje, że znaczna część zasobów magazynowych została uszkodzona. W ten sposób Ukraina po raz kolejny przenosi wojnę do regionów, które wcześniej uważały się za bezpieczne – i do codziennego życia dziesiątek tysięcy drobnych sprzedawców detalicznych. Fakt, że europejskie komponenty nadal trafiają do rosyjskich dronów szturmowych, udokumentowano w artykule „Niemieckie chipy dla rosyjskich dronów” ; sytuację z tego tygodnia podsumowano w aktualizacji z Ukrainy z 14 sierpnia .
ATAK NA BAZĘ MORSKĄ W NOWOROSSIJSKU (13-14 SIERPNIA 2026)
Ukraina rozpoczęła zakrojony na szeroką skalę atak na rosyjską bazę nad Morzem Czarnym w Noworosyjsku; prezydent Zełenski mówił o „unikalnej operacji”, w której po raz pierwszy wykorzystano 14 krajowych dronów powietrznych i morskich, rozmieszczonych w skoordynowany sposób. Według Sztabu Generalnego, cztery okręty wojenne – fregaty Admirał Makarow i Admirał Essen, okręt rakietowy Bujan-M oraz okręt patrolowy Wasilij Bykow – zostały uszkodzone przez drony Palianycia, pociski manewrujące Neptun i drony nawodne. Atak przenosi punkt ciężkości działań wojennych na morze, w głąb rosyjskiej infrastruktury bazowej. Artykuł „Wieczny wyścig” wyjaśnia, dlaczego nawet silniejsze systemy obronne wyczerpują się w wyścigu zbrojeń ; sytuację z tego tygodnia podsumowano w aktualizacji „Ukraina” z 14 sierpnia .
TATARSTAN: ATAK DRONA POWODUJE ZGINĘCIE CO NAJMNIEJ DWUNASTU OSÓB (15 SIERPNIA 2026 R.)
SELENSKYJ ŻĄDA PIĘCIU PROCENT AKCJI AMERYKAŃSKIEJ FIRMY PATRIOT Z WASZYNGTONU (13–14 SIERPNIA 2026)
Prezydent Zełenski publicznie zwrócił się do Waszyngtonu z prośbą o część amerykańskich rakiet Patriot: pięć procent, aby pomóc Ukrainie przetrwać zimę, i dziesięć procent na kompleksową ochronę. Prośba ta wynika z dotkliwego niedoboru pocisków przechwytujących, który sprawia, że ukraińska obrona powietrzna ledwo jest w stanie bronić się przed atakami balistycznymi; system krajowy jest wciąż w fazie rozwoju. Brak dostaw z Zachodu pogłębiłby tę lukę w okresie zimowym, kiedy Rosja, opierając się na dotychczasowych doświadczeniach, atakuje infrastrukturę energetyczną i mieszkaniową. Artykuł „Wieczny wyścig ” wyjaśnia, dlaczego nawet technicznie zaawansowane systemy rakietowe uwikłane są strukturalnie w wyścig kosztów i ilości; dossier „ISCANDER” i „KINSHAL” opisują podstawowe klasy uzbrojenia .
ZERWANIE UMOWY ZABIJA ROSYJSKIEGO KAPITANA NA MORZU W SEWASTOPOLU (13 SIERPNIA 2026)
W Sewastopolu, na anektowanym przez Rosję Krymie, ładunek wybuchowy zabił kapitana marynarki wojennej, jak podają rosyjskie władze; podejrzany został aresztowany. Władze zaklasyfikowały incydent jako atak ukierunkowany. Półwysep służy Rosji zarówno jako baza wypadowa, jak i zaopatrzeniowa i od miesięcy jest poddawany wzmożonym atakom. Ataki na poszczególnych oficerów na terytorium kontrolowanym przez Rosję stają się coraz częstsze i wiążą siły bezpieczeństwa; incydent ten ma miejsce w tygodniu, w którym obie strony coraz częściej prowadzą wojnę na swoich tyłach. Szczegóły podsumowano w aktualizacji dotyczącej Ukrainy z 14 sierpnia .
Rosja informuje o postępach w pobliżu Kupjańskiego i Słowiańskiego (10–16 sierpnia 2026 r.)
Na froncie wschodnim Rosja odnotowała zdobycze terytorialne w kierunku Kupiańska i Słowiańska. Wiarygodne, niezależne potwierdzenia dokładnej linii frontu nie były dostępne pod koniec okresu sprawozdawczego; obie strony przedstawiają rozbieżne wersje sytuacji. Miasta te od miesięcy uważane są za sporne punkty centralne w Donbasie i obwodzie charkowskim. Chociaż linia frontu praktycznie się nie zmieniła, centrum wojny przesuwa się dalej w głąb lądu – w kierunku rafinerii, portów i węzłów komunikacyjnych. Aktualizacja dotycząca Ukrainy z 14 sierpnia rozróżnia zweryfikowane informacje od jednostronnych narracji.
NETANJAHU ODRZUCA 15-PUNKTOWY PLAN USA, KTÓRY MOŻE ZOSTAĆ ZAAKCEPTOWANY PRZEZ HAMAS (10 SIERPNIA 2026)
Rząd Izraela odrzucił piętnastopunktowy plan USA, na który Hamas wcześniej wyraził zgodę: premier Netanjahu uzależnił wycofanie się od całkowitego rozbrojenia Hamasu. Plan, oparty na „Radzie Pokoju” Donalda Trumpa, przewiduje stopniowe przejście Strefy Gazy. Hamas ze swojej strony oświadczył, że podtrzymuje swoje porozumienie, ale powiąże rozbrojenie z gwarancjami politycznymi. Zatem impas leży po stronie, która nie podpisała planu – a kwestia jego wykonalności pozostaje otwarta. Seria „ Rada Pokoju”, część 1 , część 2 i część 3 , analizuje strukturę tego organu i to, kto sprawuje władzę ; dossier „Hamas” kontekstualizuje wewnętrzną strukturę strony przeciwnej .
PORT BAŁTYCKI UST-ŁUGA UDERZONY, REAKCJA FLANKI NATO (14 SIERPNIA 2026)
Ataki dronów uszkodziły obszar wokół rosyjskiego portu bałtyckiego Ust-Ługa, kluczowego węzła eksportu ropy naftowej, poinformował gubernator regionu. W rezultacie łotewskie wojsko ogłosiło alarm powietrzny, a Finlandia ustanowiła strefę wykluczenia. Te ukraińskie ataki dalekiego zasięgu na rosyjski eksport energetyczny coraz bardziej dotykają sąsiadów NATO. Powody, dla których dostęp do ropy naftowej i zasobów energetycznych od lat ma strategiczne znaczenie, opisano w artykule „Follow the Oil, Part 1 ”.
POŁUDNIOWY LIBAN: ATAKI IZRAELA, HISBOLLAH PRZECHODZI DO ATRYBUCJI (10–16 SIERPNIA 2026)
W południowym Libanie Izrael przeprowadził kolejne naloty, uzasadniając je rzekomymi naruszeniami zawieszenia broni przez Hezbollah. Według analizy przeprowadzonej przez grupę monitorującą konflikt ACLED, ruch ten coraz bardziej skłania się ku strategii wyniszczania, co zapewnia Iranowi trwałą przewagę nad Izraelem i Stanami Zjednoczonymi. Sytuację wzdłuż granicy nadal charakteryzują ofiary cywilne i zniszczenia miast. Armia libańska znajduje się w niepewnej sytuacji między presją ze strony Izraela a obecnością Hezbollahu. Raport „Hezbollah” opisuje genezę ruchu, jego bazę społeczną i strukturę władzy.
TRUMP I IRAN ŻĄDAJĄ WZAJEMNEGO ODSZKODOWANIA, POSTĘPUJĄ NIESPRAWIEDLIWIE (10–11 SIERPNIA 2026)
Podczas gdy Teheran domaga się od Waszyngtonu odszkodowania za szkody wojenne, uwolnienia aktywów i zakończenia wojny, prezydent Trump z kolei domaga się odszkodowania od Iranu – dla ofiar improwizowanych ładunków wybuchowych (IED) i demonstrantów zabitych przez dekady. Spór o warunki wstępne zagraża Porozumieniu z Ormuzu, zanim jeszcze zostało podpisane. W dokumencie „ Three Levers, Four Countermeasures ” analizuje się, jak blokada, nominacje OFAC i cła łączą się w grę ekonomiczną; walka o władzę w Zatoce Perskiej jest tematem aktualizacji z Iranu z 16 sierpnia .
Rosja informuje o odparciu 635 dronów, co stanowi rekord w prowadzeniu wojny dronów (14 sierpnia 2026 r.)
Rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że w ciągu nocy przechwyciło 635 ukraińskich dronów – co wskazuje na rekordową liczbę, jaką Kijów obecnie rozmieścił na terytorium Rosji. Obserwatorzy interpretują masową reakcję Rosji z użyciem rakiet i dronów jako reakcję na kampanię Ukrainy przeciwko jej sieciom energetycznym i logistycznym. Wojna powietrzna osiągnęła zatem nowy poziom skali. Raport KINSHAL opisuje rodzaj broni wykorzystywanej w rosyjskich kontratakach .
WENEZUELA: USA sprzedadzą dwa zajęte tankowce objęte sankcjami na złom (11 sierpnia 2026 r.)
Rząd USA sprzedał dwa objęte sankcjami tankowce zajęte po operacji wojskowej przeciwko Wenezueli – „Era” (dawniej Marinera/Bella 1) i „Lileo” (dawniej Galileo/Veronica) – dubajskiej firmie recyklingowej Global Marketing Systems; statki mają zostać zezłomowane w Indiach. Sprzedaż odbyła się na mocy nakazu sądowego, choć według prezesa GMS nie zawsze można było jednoznacznie zidentyfikować poprzednich właścicieli. Oba tankowce zostały zajęte w styczniu 2026 roku; łącznie Stany Zjednoczone zajęły do dziesięciu tankowców. Iran potępił to działanie, nazywając je „piractwem”. Precedens ustanowiony przez działania przeciwko Caracas został przeanalizowany w książce „Wenezuela: Breaking Democracy ”; powiązanie decyzji w polityce zagranicznej z akumulacją majątku prywatnego zostało ukazane w książce „Insider Trading off Caracas” .
W NASZYM WŁASNYM IMIENIU
Cztery aktualne analizy z dala od pola bitwy – dwie o pieniądzach i władzy, dwie o nadzorze, który zanika w tym procesie.
Przed wyborami uzupełniającymi do Kongresu w USA w 2026 roku cyfrowa infrastruktura pozyskiwania funduszy obu głównych partii jest pod presją: ActBlue zmaga się z niedostatecznie kontrolowanymi darowiznami zagranicznymi i załamanym działem ds. zgodności, podczas gdy WinRed zmaga się z manipulacyjnymi mechanizmami pozyskiwania darowizn, które skłoniły głównie osoby starsze do dokonywania niechcianych wpłat – a wszystko to w czasie, gdy odpowiedzialna za nadzór nad wyborami Komisja Wyborcza (FEC) jest sparaliżowana. Chodzi tu nie tyle o odosobniony incydent, co o to, kto kontroluje infrastrukturę wyborczą, gdy sędzia jest niezdolny do jej przeprowadzenia. „The Fundraising Machine” analizuje powody, dla których obie strony prowadzą śledztwa wyłącznie przeciwko sobie .
Największa w Europie rafineria tlenku glinu znajduje się u ujścia rzeki Shannon w Irlandii i dostarcza połowę swojej produkcji rosyjskiemu koncernowi, na który UE nałożyła 21 pakietów sankcji. Podczas gdy Bruksela gromadzi tlenek glinu jako kluczowy surowiec obronny, ta sama substancja przepływa bez przeszkód do objętego sankcjami przeciwnika. Ten przypadek pokazuje, jak architektura sankcji może zawieść w swoim własnym łańcuchu dostaw; film dokumentalny „Pułapka tlenku glinu” rekonstruuje, dlaczego Europa nie zajmuje się tym problemem .
W 2026 roku zbiegły się trzy wydarzenia: sąd odebrał najwyższemu organowi ochrony danych środki umożliwiające egzekwowanie jego praw nadzorczych wobec BND (Federalnej Służby Wywiadowczej), rząd niemiecki starał się przyznać tej służbie nowe uprawnienia, a podstawa prawna samej ustawy o BND była przedmiotem przeglądu w Strasburgu. Więcej uprawnień dla służby, mniej dostępu dla organu nadzoru – stopniowa erozja kontroli nad zagranicznymi służbami wywiadowczymi została udokumentowana w dokumencie „ Przestrzenie wolne od kontroli ”.
Federalny Urząd Ochrony Konstytucji i Federalna Służba Wywiadowcza (BND) mają otrzymać uprawnienia do hakowania , analizowania danych biometrycznych w czasie rzeczywistym, wkraczania do domów i tworzenia zautomatyzowanych profili osobowości – podczas gdy organy nadzoru i rozliczania publicznego są likwidowane. Projekt ustawy obiecuje większą kontrolę, ale w rzeczywistości ogranicza ją właśnie tam, gdzie rozszerzane są uprawnienia. Trzecia część analizy, zatytułowana „Luka w kontroli”, ujawnia prawdziwy wpływ tej restrukturyzacji .
TEMATY FOKUSOWE
Od pola bitwy do broni ekonomicznej
W tym tygodniu między USA a Iranem nie padł prawie ani jeden strzał – a jednak konflikt eskalował. Przeniósł się z areny militarnej na ekonomiczną: ósma runda sankcji wobec irańskich banków cieni, zapowiedź bezprecedensowej izolacji gospodarczej, zagrożenie ze strony grupy przewoźników i spór o każdą opłatę, która w przyszłości przepłynie przez rzekę Ormuz. To, co wydaje się chwilowym wyciszeniem, jest w rzeczywistości kontynuacją wojny innymi środkami: handel, energia i infrastruktura finansowa stają się bronią. Ta zmiana nie jest deeskalacją konfliktu, lecz raczej wyborem terenu, na którym sukcesy trudniej zmierzyć, a porażki wolniej się materializują. Kto tu przegrywa, nie przegrywa bitwy, ale dostęp – do kapitału, klientów, kanałów płatności. Dla Teheranu pole bitwy przesuwa się zatem w stronę bilansów: inflacja, kursy walut i dochody z eksportu stają się liniami frontu, gdzie decyduje się o odporności, tak jak w przypadku każdego poligonu rakietowego. Sankcje rzadko mają natychmiastowy skutek; ich siła tkwi w czasie – a czasu jest niewiele w roku wyborczym.
Ujawnia to logikę wykraczającą daleko poza Iran i mającą jeden główny cel: każdy, kto kupuje irańską ropę, staje się celem – a największym nabywcą są Chiny. Właśnie tu leży decyzja: czy Waszyngton może uderzyć gospodarczo w rywala, nie szkodząc własnej gospodarce? Jednocześnie Teheran wskazuje na sieci obejścia sankcji, które przez lata budowały się i amortyzowały poprzednie fale sankcji; otwarte pytanie, czy ósma runda sankcji rzeczywiście wpłynie na te sieci, czy jedynie zwiększy ich koszty, pozostaje eskalacją. Dlaczego dostęp do chińskich zasobów energetycznych był strategicznie planowany od lat, opisano w artykule „ Follow the Oil, Part 1 ”; kto wygrywa, a kto traci w nowym porządku naftowym w Zatoce Perskiej, przeanalizowano w artykule „ Who Benefits from the War in the Gulf?” ; a dlaczego zależność Ameryki od surowców krytycznych ogranicza jej wpływy, pokazano w artykule „The US Materials Paradox ”. Szczegóły tygodnia podsumowano w Iran Update z 16 sierpnia .
Pytania
Kiedy presja ekonomiczna przestaje być narzędziem odstraszania i staje się niezależnym środkiem prowadzenia wojny?
Czy Waszyngton może ograniczyć import ropy naftowej do Chin, nie wpływając przy tym na własne łańcuchy dostaw i ceny dla konsumentów?
Co pozostaje z wojny, w której nikt już nie strzela, a wszystkie strony nadal przegrywają?
Drugi front: Morze Czarne
W tym tygodniu wojna na Ukrainie wyraźnie przenosi się na morze. Ukraińskie drony atakują porty i infrastrukturę naftową głęboko w głębi Rosji, Rosja odpowiada odwetem na porcie w Czarnomorsku, a eksport zboża przez Morze Czarne słabnie. Jednocześnie Kijów, za pośrednictwem państwa trzeciego, oferuje wzajemne porozumienie o powstrzymaniu się od ataków na Morze Czarne – propozycję, którą Moskwa początkowo ignoruje. Morze nie jest już zatem drugorzędnym teatrem działań, lecz samodzielnym frontem. Oba działania – ukraińska ofensywa w głębi lądu i rosyjska odpowiedź na porty – opierają się na tym samym założeniu: uderzyć wroga nie na linii styku, ale na jego liniach zaopatrzeniowych. Tam, gdzie kiedyś liczyły się zdobycze terytorialne, teraz liczy się to, czyje rafinerie działają, czyje porty pozostają otwarte i czyje dostawy docierają na front. Im dłużej front lądowy pozostaje statyczny, tym bardziej wojna będzie rozstrzygać się właśnie na tych obrzeżach.
Podczas gdy Ukraina staje się coraz bardziej ofensywna, jednocześnie staje się coraz bardziej podatna na ataki powietrzne: Zełenski prosi Waszyngton o część zapasów pocisków Patriot, ponieważ jego pociski przechwytujące się wyczerpują. To właśnie jest prawdziwe pytanie tygodnia – czy system obrony powietrznej może być skuteczny bez uzupełnień. Artykuł „Wieczny wyścig” wyjaśnia, dlaczego tarcza bez wystarczającej liczby pocisków przechwytujących jest strukturalnie uwikłana w wyścig ilościowy i kosztowy; aktualizacja z 14 sierpnia dotycząca Ukrainy podsumowuje, jak wojna rozprzestrzenia się poprzez energię, porty i produkcję . Fakt, że nie tylko ukraińska gospodarka wojenna, ale także zaopatrzenie całych regionów świata zależy od tej drogi, sprawia, że Morze Czarne staje się strategicznym punktem zwrotnym tygodnia, w którym linia frontu jest statyczna, a jej peryferie są w stanie niestabilności.
Pytania
Czy przyszłe wojny będą rozstrzygane na froncie lądowym, czy na morzu i szlakach handlowych?
Cóż jest warta oferta wzajemnego niestosowania przemocy, jeśli druga strona milczy?
Jak długo system obrony powietrznej może pozostać skuteczny bez dostaw rakiet przechwytujących?
Plan, którego nikt nie realizuje.
Po raz pierwszy od miesięcy na stole leżał w pełni opracowany plan dla Gazy – i zawiódł nie z powodu Hamasu, a z powodu Izraela. Ruch ten zgodził się na piętnastopunktowy plan USA; premier Netanjahu go odrzucił i uzależnił wycofanie od całkowitego rozbrojenia Hamasu. To odwróciło dotychczasowy schemat: blokadę ponosi strona uważana za najbliższego partnera Waszyngtonu. Dla ludności cywilnej w Gazie oznacza to przede wszystkim, że obiecana transformacja wciąż trwa, podczas gdy ataki trwają, a sytuacja zaopatrzeniowa pozostaje niepewna. Plan, który istnieje na papierze, ale nikogo nie wiąże, przedłuża dokładnie sytuację, którą miał zakończyć. Mediatorzy z Kataru i Egiptu podobno kontynuowali wysiłki na rzecz ożywienia procesu, ale tym razem zdecydowany opór wyszedł z Jerozolimy.
Jaką wartość ma plan, na który zgadza się jedna strona, a druga sprzeciwia się bez żadnych konsekwencji?
Kto przeprowadzi transformację, jeśli najbardziej asertywna strona będzie ją blokować?
Czy pokój mogą zapewnić ci, którzy czerpią zyski z odbudowy?
Rok po Alasce: dwa plany Trumpa
Rok temu, 15 sierpnia 2025 roku, Donald Trump i Władimir Putin spotkali się w Anchorage. Rok później międzynarodowa prasa dokonuje podsumowania – a ocena jest otrzeźwiająca: wojna trwa, linie frontu prawie się nie zmieniają, a kluczowe rozmowy o Ukrainie toczą się bez udziału Europy. Jednak rocznica zwraca uwagę na metodę, która nie ogranicza się do Ukrainy. To metoda, która opiera się mniej na traktatach i instytucjach, a bardziej na osobistych układach, groźbach i gotowości do uwzględnienia sojuszników w tym równaniu. Anchorage było nie tyle szczytem, co modelem: dwóch mężczyzn, uścisk dłoni i porządek, który zmienia się w głowach zaangażowanych. Ci, którzy nieobecni przy stole, zazwyczaj pojawiają się ponownie na rachunku.
Ponieważ Trump gra na dwóch planszach jednocześnie. Na jednej chodzi o ziemię, linie frontu i zamrożone miliardy — grę w pokera, której logika obejmuje Trumpa, Rosję, Anchorage i 197 miliardów dolarów , a której europejska pustka zostaje obnażona przez Genewę 2026: umowę bez Europy . Na drugiej leży Arktyka: w ciągu dwudziestu minut w Davos Waszyngton zapewnił sobie strategiczną kontrolę nad Grenlandią, bez traktatu, bez ceny zakupu — a rachunek płaci Europa. Jak działają te ramy, zbadano w Greenland—The Arctic Business, Part 1 and Part 2 ; kto naprawdę korzysta na „interesie bezpieczeństwa narodowego”, ujawniono w Greenland’s Gold Rush . Tym, co łączy obie plansze, jest schemat, który podważa starszą logikę sojuszu: nie przeciwnik, ale partner ponosi koszty — czy to w Kijowie, Brukseli, czy Nuuk. Wspólnym mianownikiem jest typ negocjatora sportretowany przez Steve’a Witkoffa w książce The Dealmaker : transakcyjny, nastawiony na wyniki i pozbawiony obaw dyplomatycznych.
Pytania
Czy dyplomacja szczytowa bez udziału poszkodowanych sąsiadów to coś więcej niż tylko zdjęcie?
Kto chroni sojusz, gdy presja pochodzi z jego własnych szeregów?
Jaką logiką kieruje się Waszyngton przy wyborze kolejnej rady nadzorczej i kto płaci rachunek w każdym przypadku?
+++
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
news.am, „Specjalny wysłannik USA Witkoff: Trump przekształcił konflikt azerbejdżano-armeński w wzorcowy model pokoju” (~11.08.) – Komentarz do umowy z 8 sierpnia 2025 r.: https://news.am/en/news/1054720
Kyiv Post, „USA sprzedają na złom 2 skonfiskowane i objęte sankcjami tankowce po nalocie na Wenezuelę” (11 sierpnia): https://www.kyivpost.com/post/82143
Ciesz się tą niejednoznacznością. I celowym brakiem przejrzystości.
Rozpocznijmy nową przygodę: spójrzmy na RIC – Rosję, Iran i Chiny – nowy Trójkąt Primakowa, jak go zdefiniowałem, w sposób bardziej żartobliwy.
Te trzy państwa cywilizacyjne, które koordynują nową fazę integracji euroazjatyckiej i są również pełnoprawnymi członkami BRICS i SCO, są w rzeczywistości trzema muszkieterami.
Jak zauważył niezwykle spostrzegawczy analityk Azji Zachodniej AHHfrican, trzej muszkieterowie RIC z pełną mocą wykorzystują już współczesne skróty do nowego porządku międzynarodowego – za pomocą trzech pokrytych aksamitem tytanowych dziadków do orzechów.
Tego typu tytanowe dziadki do orzechów są używane przez Iran, Rosję i Chiny przeciwko Cieśninie Ormuz, SWIFT i Departament Skarbu USA.
Nowe zasady żeglugi w Cieśninie Ormuz, egzekwowane przez Marynarkę Wojenną Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej/PGSA – w połączeniu z selektywną blokadą Morza Czerwonego przez Ansarallah, skierowaną wyłącznie przeciwko Domowi Saudów – prędzej czy później pogrzebią bandę Rady Współpracy Zatoki Perskiej i Petro-szejka. W bezpośrednim tłumaczeniu oznacza to koniec amerykańskiego recyklingu, obsługi długu i darmowej żywności opartej na petrodolarze, a raczej sfinansjalizowanego turbokapitalizmu.
Rosja ze swojej strony wprowadziła system A7, który okazuje się zwycięskim rozwiązaniem w dużej części krajów Globalnego Południa.
Piotr Fradkow, prezes Promswiazbanku i dyrektor generalny Rosyjskiego Centrum Eksportu, trafnie podsumował międzynarodowy system płatności A7 – który został należycie zatwierdzony przez Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię i Unię Europejską. System ten cieszy się obecnie ogromną popularnością w Afryce i Azji. Oficjalne biura A7 zostały już otwarte w Nigerii i Zimbabwe.
Fradkow od razu przeszedł do konkretów: „Wiele krajów afrykańskich nadal nie ma banku centralnego. Jest ich tylko około dziesięciu”.
Cóż więc mogłoby być lepszym rozwiązaniem niż alternatywny system rozliczeń transgranicznych – stablecoin – który omijałby dolara amerykańskiego? I wszystko to powinno być dostępne dla każdego, niezależnie od tego, czy handluje z Rosją. Nic dziwnego, że Reuters bił na alarm.
W praktyce A7 wykracza daleko poza niekończące się wahania BRICS – które będą kontynuowane na dorocznym spotkaniu w Indiach w przyszłym miesiącu – dotyczące zawiłości nowej architektury finansowej powiązanej ze złotem i surowcami.
Tata ma zupełnie nową torbę. A ta torba nazywa się A7.
Na koniec mamy Chiny, które masowo wydają dolary na zielony papier toaletowy, jednocześnie w epicki sposób rozbrajając sankcje OFAC.
Chińskie prawo dotyczące sankcji zagranicznych jest surowe: Do diabła z OFAC. Każdy, kto pomaga w egzekwowaniu „dyskryminujących ograniczeń” wobec chińskiej firmy, drogo zapłaci. Krótko mówiąc: każdy, kto przestrzega amerykańskich sankcji na mocy chińskiego prawa, będzie pozywany, dopóki nie ujdzie mu to na sucho. To prawdziwy bumerang Sun Tzu.
Kiedy strategiczna niejednoznaczność staje się polityką
Powróćmy teraz raz jeszcze do tego wątpliwego porozumienia sunnickiego NATO z Mekki – być może należałoby je nazwać salafickim NATO – z sunnicką, czyli salaficką Trójporozumieniem, w którego skład wchodzą Turcja, Arabia Saudyjska i Pakistan.
Wszystkie scenariusze pozostają możliwe, ponieważ pełny tekst Mekki nie został opublikowany – poza przewidywalnymi wzmiankami o „odstraszaniu”.
Najmniej, co można powiedzieć o reakcji imperium chaosu, kłamstw, grabieży i piractwa, to to, że wydaje się ono dość zdezorientowane. Oczywiście, zakładając, że osobiście nie nakazało MbS przeprowadzenia tego wyczynu w Mekce.
Pakt można również interpretować jako środek zapobiegawczy – przeciwko kultowi śmierci, który, jak można się było spodziewać, jest wściekły na ten zamach stanu. Kult śmierci nie ma dużego pola manewru. To również rozwiewa wszelkie brednie o tym, że Turcja jest „następna w kolejce” po Iranie.
Czy to zatem manewr MbS przeciwko Ansarallah lub jemeńskim siłom zbrojnym? Raczej nie: ani neo-osmański sułtan, ani Pakistańczycy – pomimo paktu wojskowego z Rijadem – nie dadzą się wciągnąć w wojnę z Jemenem sfabrykowaną przez Saudyjczyków. W końcu Saudyjczycy zerwali własne memorandum o porozumieniu z Saną, nadal stosują nielegalną blokadę i już ponieśli dotkliwą klęskę.
Saudyjczycy i/lub ich przedstawiciele lub najemnicy w Jemenie są już systematycznie eliminowani poprzez jemeński wywiad, nadzór, namierzanie celów, drony i pociski rakietowe. Jeśli Saudyjczycy i NATO – bez Turcji – rozpoczną kampanię bombardowań, saudyjskie rafinerie ropy naftowej i rurociągi zostaną obrócone w pył – tak jak obiecała Sana w ramach nowych zasad zaangażowania.
I oczywiście nikt na świecie z IQ powyżej 10 nie zaryzykuje wojny lądowej przeciwko Jemeńczykom.
Wszystko to dzieje się w sytuacji, gdy rezerwy saudyjskie kurczą się z dnia na dzień, nieubłaganie, ponieważ dochody z ropy naftowej są niewielkie, a cały łup jest składowany w Londynie i Nowym Jorku, gdzie zostanie z entuzjazmem „zamrożony” lub po prostu skradziony, ponieważ jest to ostatni bar, w którym można dokonać wielkiej grabieży.
A co z „dyplomacją”?
Każdy powinien zapytać tego człowieka. To Mohsen Rezaee, nowy sekretarz irańskiej Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, a zarazem osobisty przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Mojtaby Chameneiego.
Jak wielu z nas już długo dyskutowało, Teheran nie opuści stołu negocjacyjnego – mimo że jest on obecnie rozbity. Różnica polega na tym, że stanowisko Teheranu jest teraz ukierunkowane na zachowanie jak największej możliwej siły nacisku.
Stanowisko Iranu w sprawie Cieśniny Ormuz jest w pełni ugruntowane – i zostało już wyrażone w Memorandum o Porozumieniu. Pakistan i Katar pozostają kluczowymi kanałami dyplomatycznymi. Oman odgrywa ważną rolę techniczną we wszystkich porozumieniach morskich w Cieśninie Ormuz i wokół niej.
Załóżmy, że ramy dla końcowej rozgrywki już istnieją – nawet jeśli jej wdrożenie zależy tylko od jednego: Neo-Krassus na osi War-a-Lago/Waszyngton musiałby przeżyć moment Damaszku.
Teheran nie ustąpi w sprawie Cieśniny Ormuz. Waszyngton musiałby zacząć znosić sankcje i wdrażać środki uwalniania aktywów – wszystko to zostało już uwzględnione w porozumieniu – równolegle z elastycznymi umowami morskimi między Iranem a Omanem. Dopiero wtedy wzrosłoby prawdopodobieństwo wynegocjowania porozumienia.
Nowym czynnikiem komplikującym sytuację jest ponownie akcja w Mekce. Brzmi zachęcająco, gdy przedstawia się ją jako połączenie saudyjskiego kapitału i energii, tureckiej potęgi przemysłowej i konwencjonalnej siły militarnej w NATO oraz pakistańskiej głębi militarnej i strategicznego odstraszania nuklearnego.
Ale to wszystko nie oznacza, że fundamenty pod niezależny biegun bezpieczeństwa zostały już położone. Żaden z tych trzech aktorów nie jest bowiem prawdziwie niezależny – i suwerenny – jak trzej muszkieterowie RIC.
Teoretycznie Mekka osiągnie w tej pierwszej fazie następujące cele: nie nastąpi natychmiastowe wydalenie USA z Azji Zachodniej, nie nastąpi wycofanie Turcji z NATO i nie będzie konieczności publicznego ogłaszania przez Pakistan nowego parasola bezpieczeństwa dla Azji Zachodniej.
Wszystko jest takie niejednoznaczne. Być może jedynym naprawdę poważnym pytaniem, jakie należy zadać, jest: „Co potencjalny przeciwnik musi założyć, że się stanie, jeśli Arabia Saudyjska lub Turcja staną się celem ataku egzystencjalnego?”
Niejednoznaczność jest zatem kwestią polityczną. Nawet jeśli ta nowa architektura „potencjalnie” – i to jest kluczowe określenie – tworzy nową wewnętrzną strukturę odstraszania strategicznego, która nie jest całkowicie zależna od Waszyngtonu.
Zwróć jeszcze raz uwagę na słowa „niekompletne”.
Więc ciesz się tą dwuznacznością. I celową niejasnością. A co do Trzech Muszkieterów: są już o kilka ruchów do przodu.
Na placu Kudrinskim w centrum Moskwy, na parterze jednego z siedmiu stalinowskich wieżowców, generał pułkownik Aleksander Czajko, dowódca rosyjskich sił powietrznych od maja 2026 roku, wynajął ekskluzywną restaurację „Balci Rossi” za około 100 000 euro – oficjalnie z okazji swoich 55. urodzin, ale także z okazji niedawnego awansu. Wśród zaproszonych gości byli wysocy rangą oficerowie FSB, generałowie Ministerstwa Obrony i posłowie. Podeszła młoda kobieta z dużym pudełkiem prezentowym, ale została zatrzymana przez ochronę. Detonacja rozerwała ją na miejscu; metalowe odłamki wbite w bombę zabiły trzy lub cztery osoby i raniły 21, niektóre poważnie. Sam Czajko – który według unijnej listy sankcji jest częściowo odpowiedzialny za masakry dokonane przez jego oddziały „Wostok” w Buczy (2022) – przeżył.
Ani jego obecność, ani rzeczywisty cel ataku nie zostały oficjalnie potwierdzone. Ale schemat jest już znany: Moskalik (2025), Kiriłłow (2024), Dugina (2022), Fomin (2023) – seria celowych zabójstw wysoko postawionych rosyjskich wojskowych i urzędników powiązanych z wojskiem, przypisywana głównie Ukrainie. Jednocześnie, w dużej mierze niezauważona, trwa czterdziestodniowa kampania intensywnych ataków na cele cywilne w Rosji – plaże, hotele, ludzi leżących na ręcznikach.
W dyskursie zachodnim dwa powiązane ze sobą ciągi wydarzeń są starannie rozdzielone. Jeden z nich jawi się, o ile w ogóle, jako spektakularny, odosobniony incydent z niemal bezspornym przypisaniem odpowiedzialności – zamach, a nie akt wojny. Drugi nie wymaga nawet wyjaśnienia. To rozdzielenie nie jest redakcyjnym niedopatrzeniem. Jest ono symptomem głębszej niezdolności do rozpoznania tych wydarzeń takimi, jakimi są one coraz częściej z rosyjskiej perspektywy: spójnej dynamiki eskalacji skierowanej przeciwko własnemu przywództwu i ludności cywilnej, która dawno już przekroczyła pewien próg – bez określenia jej w ten sposób przez Zachód, nie mówiąc już o refleksji nad własną rolą w tym procesie.
II. Błąd kategorii: Eskalacja jako instrument kontrolowany
Z wypowiedzi postaci takich jak Rubio i Bessent wyłania się specyficzne rozumienie sprawowania władzy: taktyki nacisku – ataki rakietowe, manipulacje cenami ropy naftowej, sankcje – traktowane są jak pokrętła na panelu sterowania. Wystarczy je lekko przekręcić, obserwować reakcję i odpowiednio dostosować. Rubio komentuje ataki na terytorium Rosji jako zasadniczo pozytywne, ponieważ mają one na celu „wywarcie presji” na Putina i zmuszenie go do negocjacji. Bessent zapewnia nas, że presja ekonomiczna na Iran wystarczy; wystarczy utrzymać blokadę. W obu przypadkach założenie jest takie samo: przeciwnik reaguje przewidywalnie, a spirala eskalacji pozostaje pod kontrolą, ponieważ to my mamy kontrolę.
Osoby objęte tą polityką interpretują te same wydarzenia odmiennie. Dla Moskwy atak na restaurację nie jest odosobnionym incydentem, ale – jak głosi oczywiste założenie – kolejnym dowodem zaangażowania zachodnich agencji wywiadowczych w schemat ataków na własne kierownictwo i ludność cywilną. Dla Teheranu odmowa negocjacji z rządem, który nie chce się całkowicie poddać, nie jest taktycznym zaostrzeniem stanowiska, lecz wyrazem sytuacji uznawanej za egzystencjalną. Obie strony nie kalkulują już w kategoriach kroków negocjacyjnych, lecz w kategoriach progów. Błąd kategorialny Zachodu polega na niedostrzeganiu tego rozróżnienia: zarządzanie eskalacją mylone jest z jej kontrolą. Zachód uważa, że ma kontrolę, podczas gdy od dawna stał się częścią dynamiki, którą już nie steruje, a jedynie ją wyzwala.
III. Dlaczego nie ma dyskusji: System operacyjny oparty na moralności
Ta ślepota miałaby mniejsze konsekwencje, gdyby istniał funkcjonujący dyskurs publiczny, który mógłby ją naprawić. Niestety, nie ma. A to ma podłoże strukturalne. Jakieś dwadzieścia lat temu Romano Prodi opisał UE jako „giganta na glinianych nogach” – wielkiego i imponującego, ale pozbawionego solidnych fundamentów, gdy tylko trzeba się ruszyć. Projekt geoekonomiczny, który miał zapewnić ten fundament – wspólne zasoby, wspólną siłę negocjacyjną – nigdy nie został w pełni ukończony. W jego miejsce pojawiło się coś innego: spójność wynikająca nie ze spójności gospodarczej, ale ze wspólnego wizerunku wroga.
Projekt, którego spójność opiera się przede wszystkim na konformizmie, a nie na istocie, nie może traktować odchylenia jako faktu politycznego – musi je kategoryzować jako zagrożenie dla własnych fundamentów. Kiedy AfD wygrywa wybory w dużym niemieckim mieście, kiedy krążą doniesienia o planach pozbawienia krajów związkowych autonomii za „nieprawidłowe” zachowanie wyborcze, nie jest to jedynie przypis do demokratycznej normalności, lecz – zgodnie z logiką systemu – pęknięcie w samym fundamencie, który wspiera. Reakcją nie jest debata, lecz sankcja: każdy, kto kwestionuje wspólną linię, pośrednio kwestionuje spójność systemu. Dlatego, jak głosi dyskusja, „nie ma już nawet dyskusji” na temat tego, czy własna polityka wobec Rosji lub Iranu leży w czyimś interesie. Nie dlatego, że pytanie jest nieciekawe, ale dlatego, że samo jego postawienie jest już uznane za brak lojalności wobec projektu.
IV. Cicha zmiana ciśnienia
Ta sama iluzja kontroli, która działa na zewnątrz, działa również wewnętrznie – tyle że na innych frontach. W wymiarze zewnętrznym widać to wyraźnie na przykładzie Arabii Saudyjskiej: presja, która faktycznie była skierowana przeciwko Iranowi, spowodowała gwałtowny spadek produkcji saudyjskiej ropy naftowej o około 74 procent, podczas gdy Waszyngton jednocześnie domaga się, aby nikt nie sprzedawał amerykańskich obligacji skarbowych. W rezultacie sojusznicze peryferie stają się coraz bardziej zależne od potęgi, którą rzekomo wspierają. Presja mająca na celu osłabienie Iranu destabilizuje jego własnych partnerów.
Wewnątrz kraju działa powiązany ze sobą mechanizm strukturalny: dyscyplinowanie dysydenckich państw federalnych, marginalizacja partii nonkonformistycznych i nacisk na przestrzeganie brukselskiej „linii”. W obu przypadkach dominuje ta sama logika – kontrola jest ustanawiana poprzez presję na peryferie, a nie poprzez realne porozumienie z rzeczywistym przeciwnikiem lub rzeczywistą integrację polityczną. Jedyna różnica polega na tym, że jedna peryferia znajduje się w sferze polityki zagranicznej, a druga w sferze polityki wewnętrznej.
V. Nieprzygotowana populacja
To podwójne złudzenie kontroli jest szczególnie niebezpieczne, ponieważ ma ono konsekwencje dla komunikacji publicznej: jeśli eskalacji nie można nazwać eskalacją bez narażania spójności samego systemu, to społeczeństwo nie może być przygotowane na jej konsekwencje. Nie ma dyskusji o potencjalnym racjonowaniu oleju napędowego, niedoborach energii i dostaw ani o rzeczywistych kosztach ekonomicznych własnej polityki. Zamiast tego, podczas gdy sytuacja na Bliskim Wschodzie i w Rosji się zaostrza, pojawiają się tematy marginalne: gdzie znajdują się dobre restauracje, jakie jedzenie definiuje lato.
Nie jest to deficyt informacji, który można naprawić poprzez lepsze raportowanie. To funkcja samego systemu: legitymizacja wymaga braku alternatyw („my jesteśmy tymi dobrymi”), a ten brak alternatyw wymaga ignorowania wszystkiego, co mogłoby zakłócić tę narrację. System tak skonstruowany nie może przygotować swoich obywateli, nie kwestionując samego siebie.
VI. Co jest stawką
Prawdziwe zagrożenie nie tkwi w żadnym pojedynczym etapie eskalacji – ani w ataku na restaurację, ani w kolejnej rundzie sankcji, ani w kolejnym ataku na tankowiec. Kryje się ono w tym, że system, którego spójność strukturalnie opiera się na konformizmie, a nie na analizie, nie jest już w stanie rozpoznać punktu krytycznego eskalacji. Nie chodzi o brak informacji. Chodzi o brak zdolności do jej zaakceptowania.
Bunkier nie chroni przed bombą. On tylko uniemożliwia zobaczenie jej nadejścia.
Szalona wizja niemieckiego dziennikarza nie wróży dobrze przyszłości tym, którzy ją przyjmą.
Niemiecki dziennikarz Michael Martens niedawno trafił na pierwsze strony gazet, gdy zapytał prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, jak Europa mogłaby pomóc Ukrainie w zabiciu kolejnych rosyjskich żołnierzy. Ostrzegam pana Martensa i wszystkich w Niemczech i Europie, którzy uważają takie żądanie za w jakiś sposób cnotliwe i wykonalne: Uważajcie, czego żądacie.
Michael Martens urodził się w 1973 roku w Hamburgu, wówczas części Niemiec Zachodnich. Hamburg był jednym z najważniejszych miast nazistowskich Niemiec i przypłacił ten status intensywnymi nalotami aliantów, w tym słynnym atakiem bomb zapalających na przełomie lipca i sierpnia 1943 roku, który pochłonął około 37 000 ofiar. Dziś Hamburg jest drugim co do wielkości miastem Niemiec po Berlinie. Pomnik św. Mikołaja upamiętnia zniszczenia spowodowane nalotami bombowymi na Hamburg, stanowiąc dobitne świadectwo zniszczeń dokonanych przez wojnę. W Hamburgu zachowało się również kilka schronów przeciwlotniczych z tamtej epoki, które dodatkowo przypominają o koszmarze wojny.
Martens pracuje obecnie jako korespondent bałkański dla niemieckiego tabloidu Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) i w tej roli wziął udział w ubiegłą niedzielę w konferencji prasowej zwołanej z okazji wizyty prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego w Serbii. Martens zadał Zełenskiemu następujące pytanie: „Czy może pan powiedzieć nam, Europejczykom, jakie konkretne kroki możemy podjąć, aby pomóc panu zabić więcej Rosjan?”. Martens doprecyzował swoje pytanie, dodając: „Oczywiście więcej rosyjskich żołnierzy”, jakby pierwotny zamiar nie był wystarczająco jasny.
Pytanie Martensa wywołało uzasadnione oburzenie wśród ludzi o szerokich horyzontach. Jego redaktorzy w FAZ próbowali zdystansować się od pytania Martensa, deklarując w oświadczeniu opublikowanym po licznych apelach o jego dymisję: „Pytanie zostało sformułowane niejednoznacznie, co z przykrością stwierdzamy. Nie jest to zgodne ze stanowiskiem redakcyjnym Frankfurter Allgemeine Zeitung, że należy zabić jak najwięcej rosyjskich żołnierzy”. Redakcja FAZ utrzymywała natomiast, że prawdziwym problemem jest „w jaki sposób armia rosyjska mogłaby zostać poddana takiej presji kadrowej, która zmusiłaby Rosję do podjęcia negocjacji pokojowych”.
Sam Martens wyraził „zaskoczenie” publiczną krytyką swojego pytania, zauważając: „Poza światem Barbie, tak właśnie toczy się wojny” i dodał w dalszym komentarzu na temat kontrowersji: „Ponieważ aby zakończyć wojnę, ważne jest zabicie jak największej liczby rosyjskich żołnierzy”.
Martens to człowiek bez żadnego doświadczenia w walce ani w zabijaniu, które jej towarzyszy. Jego jedynym zetknięciem z czymś, co przypominałoby prawdziwą śmierć w wojsku, jest mit o Josefie Schulzu, niemieckim żołnierzu z 714. Dywizji Piechoty, który według legendy odmówił udziału w egzekucji 16 partyzantów 20 lipca 1941 roku w miejscowości Smederevska Palanka w Jugosławii. Za ten akt moralnej jasności sam Schulz został skazany na śmierć przez ten sam pluton egzekucyjny. Martens przyczynił się do utrwalenia tego mitu w swojej książce z 2011 roku pt. *W poszukiwaniu bohaterów: Historia żołnierza, który nie chciał zabijać*.
Historia ta była jednak kłamstwem; Schultz zginął już w walce z partyzantami dzień przed egzekucją. Sfabrykowany mit szlachetnego poświęcenia w obliczu zła otaczającego Schultza był propagowany przez tych, którzy dążyli do stworzenia i podtrzymania odpowiadającej mu mitologii szlachetnego niemieckiego żołnierza – żołnierza nie zaprogramowanego do zabijania, lecz stojącego przed straszliwym wyborem: albo wykonać okrutne rozkazy, albo stawić czoła pewnej śmierci.
Rehabilitacyjny charakter takich fikcji głęboko zakorzenił się w niemieckim DNA, choćby dlatego, że zbiorowa wina uczestników wojny za zbrodnie nazistowskich Niemiec stała się tak oczywista, że Niemcy mogły się odbudować tylko wtedy, gdy dokonało się to na obrazie bohatera, który po prostu nie istniał, a biorąc pod uwagę fakt, że praktycznie całe Niemcy – a zwłaszcza Wehrmacht – były splamione grzechem zbrodni nazistowskich, w ogóle nie mogłyby istnieć.
Sam Martens musiał zmagać się z takimi demonami. Jest potomkiem dziadka, Hansa-Hermanna Martensa, który był nie tylko członkiem partii nazistowskiej, w której przed wojną pełnił funkcję prokuratora, ale także oficerem sztabu operacyjnego Wehrmachtu w czasie wojny, gdzie pełnił funkcję sędziego wojskowego i rzekomo skazywał niemieckich żołnierzy na śmierć za dezercję. Hans-Hermann pracował później jako prawnik i polityk w powojennych Niemczech Zachodnich – kolejny nazistowski zbrodniarz wojenny zrehabilitowany przez naród, który poddał się samo-narzuconej amnezji.
Ta amnezja trwała przez pokolenia do tego stopnia, że Niemcy, tacy jak Michael Martens, „zapomnieli” o roli, jaką ich kraj odegrał nie tylko w dokonywaniu masowych mordów na narodzie rosyjskim, ale także w odrodzeniu i podtrzymywaniu złowrogiego ruchu Bandery – tej odrażającej ideologii zachodnioukraińskiej, tak ściśle związanej z korzeniami nazistowskimi, że Niemcy przemilczeli ją i zapomnieli.
W przeciwieństwie do Martensa, wiem co nieco o wojnie i koncepcji zabijania Rosjan. Od 1984 do 1988 roku spędzałem niemal każdą chwilę na kształceniu się w sztuce nowoczesnego konfliktu zbrojnego, koncentrując się wyłącznie na zagrożeniu ze strony Związku Radzieckiego (tj. Rosji). Studiowałem intensywnie rosyjską historię, kulturę, literaturę i język na poziomie uniwersyteckim, aby przygotować się do tej misji, która całkowicie mnie pochłonęła. Pomogła mi w tym propaganda Departamentu Obrony USA, który zaczął publikować coroczny raport o zagrożeniach zatytułowany „Sowiecka Potęga Wojskowa”. Publikacja ta była nie tylko lekturą obowiązkową, ale wybrana grupa „Myrmidonów”, takich jak ja, została również wysłana do Akademii Wywiadu Obronnego, aby wziąć udział w tygodniowym intensywnym programie – zgadliście – poświęconym „Sowieckiej Potędze Wojskowej”. Poprzez wykłady, briefingi, wycieczki i dyskusje zapoznaliśmy się z doktryną, strategią, ideologią i bronią, które razem stanowiły „Sowiecką Potęgę Wojskową”.
Ale te doświadczenia wpisywały się w kategorię „Dlaczego walczymy”, a nie „Jak walczymy”. Stało się to dla mnie jasne dopiero po przeniesieniu do Fleet Marine Force, a dokładniej do 5. Batalionu 11. Pułku Piechoty Morskiej – samobieżnej jednostki artylerii polowej, która służyła jako batalion bezpośredniego wsparcia wysuniętego dla 7. Brygady Amfibii Piechoty Morskiej, morskiego komponentu Sił Szybkiego Reagowania.
Kiedy przybyłem do batalionu, uświadomiłem sobie, że doktryna Korpusu Piechoty Morskiej dotycząca wsparcia ogniowego artylerii nie zmieniła się znacząco od czasów wojny w Wietnamie. Jeśli moje zanurzenie się w koncepcjach składających się na „sowiecką potęgę militarną” czegoś mnie nauczyło, to tego, że Sowieci cieszyli się ogromną przewagą artyleryjską, co oznaczało, że przegralibyśmy wojnę na wyniszczenie, gdybyśmy próbowali zaatakować ich w tradycyjny, liniowy sposób.
Jak młody porucznik bez doświadczenia bojowego i praktycznie zerowej znajomości zawiłości wojny może przekonać oficerów (i szeregowych) z dekadami doświadczenia w obu dziedzinach, że ich działania są nie tylko złe, ale że w razie starcia z radzieckim wrogiem będą ich kosztować życie? Ministerstwo Obrony opublikowało znakomitą, trzytomową serię – FM 100-2 – na temat Armii Radzieckiej, jej operacji, taktyki, doktryny i wyposażenia. Publikacje te były autorytatywnym źródłem jawnych informacji o radzieckich siłach lądowych i radzieckim modelu wojny połączonych rodzajów sił.
A jednak, mimo że były łatwo dostępne dla wszystkich żołnierzy piechoty morskiej, rzadko je czytano, a jeszcze rzadziej zwracano na nie uwagę.
Armia amerykańska miała tzw. OPFOR – „siły wroga” zorganizowane, wyszkolone i wyposażone do walki na wzór Sowietów – operujące z Narodowego Centrum Szkolenia (NTC) w Forcie Irwin, na północ od mojej bazy przy 29 Palms w Kalifornii. Armia amerykańska wysyłała rotacyjnie jednostki wielkości brygady do NTC, gdzie przechodziły serię ćwiczeń siłowych przeciwko dwóm pułkom OPFOR. Ćwiczenia zawsze kończyły się zmasowanym atakiem pancernym OPFOR, który niemal zawsze kończył się decydującą porażką uczestniczących sił armii amerykańskiej. Całe wydarzenie zostało zaprojektowane jako potężny sygnał ostrzegawczy dla uczestniczących jednostek – albo zaadaptować się do walki i pokonać sowiecką wojnę, albo zginąć.
Skontaktowałem się z OPFOR w Forcie Irwin i zorganizowałem obecność dowódcy mojego batalionu podczas ostatecznego ataku OPFOR na pozycje armii amerykańskiej. Efekt końcowy był dokładnie taki, jakiego się spodziewałem – OPFOR przeciął armię jak gorący nóż masło.
Zabijanie Rosjan – nawet symulowanych – wcale nie było łatwe.
Dowódca mojego batalionu odszedł ze świadomością, że jeśli wyruszymy na wojnę z zagrożeniem ze strony Związku Radzieckiego, opierając się na taktyce i technikach operacyjnych, w których byliśmy obecnie szkoleni, zostaniemy zniszczeni w podobny sposób.
Miałem praktycznie pełną swobodę w modyfikowaniu planu szkolenia batalionu i włączaniu bardziej realistycznych ćwiczeń, które kładły nacisk na strzelanie, przemieszczanie się i komunikację szybciej – znacznie szybciej – niż nasz radziecki wróg. Byliśmy jak Dawid walczący z Goliatem i musieliśmy zachować wystarczającą zwinność, aby uniknąć wpadnięcia w niszczycielską siłę ognia wroga, a jednocześnie być wystarczająco zręczni, aby użyć własnego ognia we właściwym czasie i miejscu, osłabiając wroga i umożliwiając jednostkom manewrowym Marynarki Wojennej wytropienie go i zniszczenie siłą ognia i manewrami.
Aby wesprzeć ćwiczenia, powołałem Grupę Kontroli Szkolenia Taktycznego i Ćwiczeń (TTECG) na szczeblu batalionu – w istocie system gier wojennych – który pozwolił mi opracowywać scenariusze, w których siły wroga stosowały doktrynalnie poprawne sowieckie taktyki i operacje. Korzystając z tego systemu TTECG, kierowałem batalionem w różnych ćwiczeniach, stosując coraz bardziej złożone scenariusze, mające na celu podkreślenie znaczenia manewrów i szybkości w walce z Rosjanami.
TTECG odniosła tak wielki sukces, że poproszono mnie o pomoc w szkoleniu innych jednostek morskich w 29 Palms, w tym batalionów piechoty i czołgów.
5/11 był batalionem zdolnym do użycia broni jądrowej, którego zadaniem było prowadzenie ognia artyleryjskiego z bronią jądrową za pomocą dział samobieżnych kalibru 155 mm i 203 mm. To czyniło nas głównym celem dla wszelkich napotkanych sił radzieckich. Aby lepiej przygotować się do walki z Rosjanami, utworzyłem własną jednostkę OPFOR, wzorowaną na radzieckich siłach specjalnych, Specnazie. Kiedy mój batalion wkroczył w teren, infiltrowałem moją jednostkę Specnazu w ich rejon działań, używając śmigłowców i pojazdów terenowych, a następnie namierzałem ich i eliminowałem. Zastawialiśmy zasadzki na baterie podczas ich natarcia, atakowaliśmy je w nocy, gdy zajmowały pozycje, i nękaliśmy przez całą operację. Krótko mówiąc, zabiliśmy o wiele więcej z nich, niż oni zabili nas.
Zabijanie Rosjan – nawet tych pozorowanych – nie było łatwym zadaniem.
Kiedy piechota morska przeprowadziła duże ćwiczenia na skalę dywizji w 29 Palms, powierzono mi zadanie przygotowania obrony w stylu radzieckim wspólnie z batalionem armii amerykańskiej z 7. Lekkiej Dywizji Piechoty, którą następnie zaatakowaliby piechota morska.
Stosując radzieckie taktyki i doktryny obronne, batalion ten zatrzymał piechotę morską w ich natarciu, zanim dotarli oni do wysuniętych pozycji obronnych.
Trzykrotnie instruktorzy przerywali ćwiczenia i przywracali do życia wszystkich „poległych” marines, aby scenariusz mógł zostać powtórzony. Za każdym razem rezultat był taki sam: atak marines został odparty, zanim jeszcze zdążył się rozpocząć.
Atak miał być pierwszym etapem trzyfazowego scenariusza, w którym marines mieli przełamać obronę i otoczyć radzieckich obrońców.
Ostatecznie dowódca generalny odwołał ćwiczenia i zebrał swój sztab, a także dowódców i sztabów podległych jednostek, aby udzielić im nagany za niezdolność do pokonania zagrożenia w stylu sowieckim. Wszyscy zostali odesłani do deski kreślarskiej, aby przemyśleli swoje podejście do szkolenia.
Dowódcy jednostek pancernych i piechoty, którzy korzystali z OPFOR TEECG w trakcie szkolenia, wielokrotnie próbowali przekonać sztaby pułków i dywizji, że ich proponowane plany nie powiodą się. Za każdym razem ich działania były odrzucane i kończyły się śmiercią.
Okazało się, że Rosjanie – nawet ci symulowani – byli całkiem dobrzy w zabijaniu marines.
Ale największe przebudzenie nastąpiło podczas odrębnych ćwiczeń dywizyjnych, podczas których mieliśmy za zadanie odeprzeć symulowaną inwazję sowiecką na Iran. Ostatecznie przeważające siły radzieckie przełamały linie obronne utworzone przez piechotę morską, a 11 maja otrzymał rozkaz wystrzelenia pocisku artyleryjskiego z głowicą nuklearną, aby powstrzymać sowieckie natarcie. Uczyniliśmy to, a następnie ćwiczenia nagle się zakończyły – Sowieci, zaatakowani bronią jądrową, odpowiedzieli przytłaczającym nuklearnym atakiem odwetowym, który zabił wszystkich.
Rosjanie – nawet ci symulowani – byli lepsi od nas w sianiu masowego zniszczenia.
Miałem to szczęście, że nigdy nie miałem okazji sprawdzić w praktyce mojej antyradzieckiej smykałki wojskowej. Zamiast tego zostałem wysłany do Związku Radzieckiego jako członek zespołu kontroli zbrojeń, którego zadaniem było wyeliminowanie tej samej broni, która zabiła nas podczas ćwiczeń w Iranie – pocisku rakietowego średniego zasięgu SS-20.
Ostatecznie nauczenie się pokojowego życia z Rosjanami okazało się o wiele bardziej sprzyjające życiu, wolności i dążeniu do szczęścia niż szkolenie mające na celu ich zabijanie.
Powinna to być uniwersalna lekcja na zawsze, taka, która zmotywuje przyszłe pokolenia do unikania pułapek związanych z wojną – zwłaszcza wojną z Rosją.
Michael Martens nie wziął sobie tej lekcji do serca, nawet po tym, jak czteroletni konflikt między Rosją a Ukrainą udowodnił, że próby zabijania Rosjan na polu bitwy nie dają żadnych rezultatów.
Lekcje, które Mongołowie, Szwedzi, Francuzi i Niemcy przyswoili już wcześniej.
Lekcję tę żołnierze piechoty morskiej odrobili już podczas symulowanych ćwiczeń w latach 80.
Według Martensa „nie ma nic »skandalicznego« w pytaniu, jak Europa może pomóc Ukrainie zabić więcej Rosjan. Właśnie tego potrzebujemy”.
Martens przygotowywał się na ten moment od miesięcy i poświęcił wiele czasu i wysiłku na napisanie eseju zatytułowanego „Zabijanie rosyjskich żołnierzy: Co musi zrobić Europa”.
Inspiracją dla Martensa do tego projektu był sir Fitzroy Hew Royle Maclean, 1. baronet, którego wspomnienia Eastern Approaches , w których szczegółowo opisuje swój czas spędzony z partyzantami Tito w Jugosławii, tak bardzo zainspirowały Martensa – tytuł eseju Martensa pochodzi z rozmowy Winstona Churchilla z Macleanem, w której powiedział mu, że jego zadaniem było po prostu „dowiedzenie się, kto zabił większość Niemców i zaproponowanie środków, dzięki którym moglibyśmy im pomóc zabić jeszcze więcej”.
W tym momencie Martens zatracił się w wywołanej przez siebie żądzy krwi.
Celem misji Macleana byli niemieccy naziści, a środki, które zamierzał wykorzystać, polegały na zwerbowaniu partyzantów spośród ludności cywilnej, która była terroryzowana przez tych samych nazistów.
Motywacja jest kluczowa.
Zwłaszcza jeśli chodzi o ludzi, których namawia się do zabijania.
Martensowi dobrze zrobiłoby przeczytanie klasycznej książki Davida Grossmana On Killing: The Psychological Cost of Learning to Kill in War and Society, w której opisano wrodzony opór większości żołnierzy przed zabijaniem podczas II wojny światowej – większość żołnierzy nie strzelała, a ci, którzy to robili, często robili to bez celowania.
Zabicie człowieka nie jest łatwą sprawą – Martens, który nigdy nie służył w wojsku, powinien się nad tym głęboko zastanowić.
Nawet jeśli udoskonalone techniki szkoleniowe mające na celu przełamanie istniejącej u większości ludzi bariery psychologicznej przed odbieraniem życia okażą się skuteczne, to za ten „sukces” płaci się wysoką cenę – psychologiczną destrukcję osoby, która zrobiła to, o co żaden człowiek nie powinien być proszony: zabiła innego człowieka.
Nie ma nic chwalebnego w wojnie, ponieważ w swojej najprostszej formie wojna polega po prostu na zabijaniu samej siebie przez ludzkość.
Czasem jednak sytuacja jest taka, że społeczeństwo uznaje wojnę za jedyny sposób na przetrwanie.
W takim konflikcie brali udział także jugosłowiańscy partyzanci Tito.
Podobnie było z Rosjanami i innymi narodowościami Związku Radzieckiego.
Ich wspólnym wrogiem byli niemieccy naziści i ich sojusznicy, którzy stracili życie w dużych ilościach.
I co roku dzisiejsi Rosjanie świętują zwycięstwo nad nazistowskimi Niemcami – nie po to, by gloryfikować zabijanie, lecz by uczcić poległych.
27 milionów z nich.
Martensowi przydałby się kurs historii Rosji z tego okresu.
A może powinien sięgnąć po kino radzieckie. Poleciłbym mu obejrzeć cztery filmy: „Ballada o żołnierzu” , „Lecą żurawie” , „Los człowieka ” i „Chodź i patrz” .
Zabijanie jest łatwą częścią wojny.
Najtrudniejszą rzeczą jest poradzenie sobie ze skutkami zabijania.
Naród płaci tę cenę zbiorowo, a koszty te są przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Nigdy nie należy przyjmować zabójstw z tak lekceważącym nastawieniem, jak zrobił to Martens.
Ale najbardziej nagannym aspektem ignoranckiej próby Martensa przedstawienia siebie jako współczesnego Fitzroya MacLeana jest strona, którą zajął, jednocześnie lekkomyślnie nawołując do zabijania innych.
Sprawa Ukrainy Zełenskiego, która jest dosłownie współczesnym ucieleśnieniem niemieckich nazistów, których Maclean miał za zadanie zabić.
Ci sami naziści, za których klęskę poświęcili życie przodkowie dzisiejszych walczących żołnierzy rosyjskich.
Martens powinien zadać sobie pytanie, czy rzeczywiście ma to coś, co pozwala mu zabijać Rosjan.
Oczywiście, że tego nie zrobi – tchórze nigdy nie popełniają samobójstw, lecz stoją z boku, podczas gdy inni uczestniczą w tym krwawym sporcie w ich imieniu.
Marines, z którymi służyłem, nie byli tchórzami – byli gotowi stawić czoła radzieckiemu „zagrożeniu” w śmiertelnej walce, nawet jeśli wiedzieli, że oznacza to niemal pewną śmierć.
Martensowi brakuje takiej siły moralnej.
Ale co ważniejsze w tym kontekście: jego europejscy współobywatele również za nią tęsknią.
Weźmy na przykład Niemcy, w których Martens się znajduje, a które obecnie odgrywają wiodącą rolę w wywoływaniu wojennych wojów z Rosją.
Pomińmy fakt, że gospodarka niemiecka nie jest w stanie udźwignąć kosztów budowy machiny wojennej godnej Czwartej Rzeszy.
Porozmawiajmy o duchu walki niemieckich żołnierzy, którzy w takiej wojnie zostaliby wezwani do zabijania Rosjan.
To krótka rozmowa – po prostu brak woli walki.
Po rozpoczęciu ogromnej kampanii propagandowej, mającej na celu zachęcenie setek tysięcy niemieckich mężczyzn do przyłączenia się do sprawy Czwartej Rzeszy, niemiecka męskość wydała na świat zaledwie 530 takich osób.
Nie ma woli prowadzenia wojny, którą Martens i jemu podobni tak chętnie witają.
A gdyby niemiecki rząd był tak lekkomyślny i wprowadził obowiązek służby wojskowej, upadłby pod wpływem masowych protestów społecznych.
Całą Europę dotknął brak chęci służenia sprawie, za którą nikt nie wierzy, że warto umierać – elita polityczna i ekonomiczna Europy może chcieć zabijać Rosjan, ale ludność poszczególnych narodów europejskich już nie.
Oznacza to, że gdy dawni bohaterowie, tacy jak Martens, mówią o zabijaniu Rosjan, mają na myśli, że zabiją ich Ukraińcy.
W tym kontekście pozwólcie, że przypomnę Martensowi dwie trudne rzeczywistości: każdego miesiąca dziesiątki tysięcy rosyjskich mężczyzn zgłasza się na ochotnika, by podpisać kontrakty z rosyjskim Ministerstwem Obrony, aby móc walczyć w „specjalnej operacji wojskowej” – terminie używanym przez rosyjski rząd do opisania trwającego konfliktu z całym Zachodem.
Co miesiąc bandy ukraińskich „rekrutujących” siłą porywają tysiące Ukraińców, aby zmusić ich do służby w ukraińskiej armii.
Tego nie da się porównać.
Wezwanie Martensa do „zabijania Rosjan” ujawnia wszystko, co jest nie tak z dzisiejszą Europą. Ta ponura rzeczywistość ujawnia się od jakiegoś czasu. W 1993 roku sformułował ją George Soros, postulując nowe „partnerstwo” między USA a Europą, w którym „połączenie siły roboczej Europy Wschodniej z technicznym potencjałem NATO znacząco zwiększyłoby potencjał militarny partnerstwa, ponieważ zmniejszyłoby ryzyko worków na zwłoki dla państw NATO, co jest główną przeszkodą dla ich gotowości do działania”.
Inni powinni umierać za sprawy, których bronimy – takie jest motto Martensa i jemu podobnych.
A jaką sprawę popiera Martens? Wystarczy spojrzeć na narodowosocjalistyczne korzenie jego drzewa genealogicznego.
Generalplan Ost był wizją nazistowskich Niemiec zakładającą stworzenie zgermanizowanej przestrzeni życiowej , która miała zostać wydzielona z podbitych terytoriów Europy Wschodniej. Plan zakładał przeprowadzenie na szeroką skalę czystek etnicznych Słowian, w tym Rosjan i Ukraińców.
Za koncepcję i realizację tego planu odpowiadali niemieccy prawnicy, m.in. Hans-Hermann Martens, nazistowski dziadek Michaela Martensa.
Wygląda na to, że jabłko pada niedaleko od drzewa.
Martens udaje, że wspiera Ukraińców i twierdzi, że wszystko, czego chce, to „zabijanie Rosjan”.
Ale wojna, którą popiera, od początku jest zaprojektowana tak, aby także ukraińskie wojska zostały pochłonięte przez rzeź.
Zmienić Ukrainę w naród kamikadze, uparcie zmierzający ku samobójstwu.
Podburzając Słowian przeciwko sobie, Martens i wszyscy dawni „przyjaciele” Ukrainy pokazali, że są niczym więcej, jak tylko współczesnymi wersjami nazistowskiej plagi, która pokonała świat już w 1945 roku.
Jednak nazistów nigdy nie udało się wykorzenić, o czym świadczy los dziadka Martensa.
Zamiast tego zostali zrehabilitowani i uhonorowani, ich straszne zbrodnie zostały zatuszowane i umieszczone w intelektualnym zawieszeniu, aż ideologia nienawiści, która umożliwiła popełnienie tych zbrodni, zakorzeniła się w nowym pokoleniu niemieckich nazistów marzących o realizacji swoich chorych fantazji o „przestrzeni życiowej” opartej na zagładzie narodów słowiańskich.
Pewnego dnia ta wojna się skończy i gdy ten czas nadejdzie, ludzie tacy jak Michael Martens będą musieli zostać pociągnięci do odpowiedzialności za rolę, jaką odegrali w podżeganiu do obecnego ludobójstwa na słowiańskich narodach Europy.
Do tego czasu każdy, kto ma choć trochę moralności, musi publicznie potępić Martensa i jemu podobnych, którzy opowiadają się za „zabijaniem Rosjan”.
Ponieważ tak naprawdę mają na myśli ludobójstwo Słowian i promowanie europejskiej rasy panów (wystarczy pomyśleć o Josepie Borrellu, byłym Wysokim Przedstawicielu Unii Europejskiej, który porównał Europę do „ogrodu”, a resztę świata do „dżungli”).
„Zabijanie Rosjan” to chora metafora wszystkiego, co jest złe w dzisiejszej Europie i całym Zachodzie – przewrotna wizja hegemonii kulturowej, która może istnieć jedynie kosztem narodów słowiańskich.
Martens i jego kasta europejskich (i amerykańskich) „ogrodników” powinni wyciągnąć wnioski z historii: bądźcie ostrożni w tym, czego sobie życzycie.
Historia pokazała, że ci, którzy opowiadają się za „zabijaniem Rosjan”, szybko odkrywają, że Rosjan nie tylko trudno zabić, ale także, że są mistrzami w zabijaniu tych, którzy stanowią egzystencjalne zagrożenie dla przetrwania ich jako narodu i kultury.
Niezrównoważona natura irańskiej katastrofy Trumpa coraz bardziej przeradza się w coś naprawdę żałosnego.
Przywodzi to na myśl popularny opis upadku Rzymu, którego jedna z wersji brzmi mniej więcej tak: „Przeciętny obywatel rzymski nie zauważył upadku swojego imperium, dopóki pewnego dnia drogi i mosty po prostu nie przestały być naprawiane”.
W tym przypadku amerykańskie społeczeństwo żyje w stanie uprzedzenia do normalności, w którym opaleni natryskowo politycy bełkoczą o jakimś „złotym wieku”, podczas gdy praktycznie wszystko, co kojarzone jest z amerykańskim imperium, powoli ląduje w koszu.
Mówiąc delikatnie, sytuacja jest oszałamiająca.
Działania Marynarki Wojennej USA przeciwko Iranowi w dalszym ciągu budzą zdumienie obserwatorów, którzy słyszeli nowe doniesienia o marynarzach próbujących dosłownie wyskoczyć z pokładu lotniskowca USS Lincoln:
Rodziny marynarzy, którzy znajdowali się na pokładzie USS Abraham Lincoln, twierdziły, że zdesperowani marynarze próbowali wyskoczyć za burtę podczas dłuższej misji na Bliskim Wschodzie.
Lotniskowiec, z załogą liczącą około 5000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej, jest w służbie od 21 listopada, ale ostatnio wspiera operacje wojskowe USA w wojnie z Iranem. Zakończenie misji przewidywano na maj, ale przedłużono ją bez podania daty powrotu, poinformowały rodziny ofiar „The Military Times”.
Informacje te pochodzą bezpośrednio od rodzin poszkodowanych marynarzy:
Annabelle Loma, żona marynarza służącego na pokładzie Abraham Lincoln, powiedziała w wywiadzie, że jej mąż przebywa obecnie na zwolnieniu lekarskim po tym, jak próbował wyskoczyć z lotniskowca.
„Boi się” – powiedział Loma. „Myśli, że dostanie niehonorowe zwolnienie i że tylko dlatego, że się wypalił, jego 13-letnia kariera legła w gruzach, tak po prostu”.
Maria Rodriguez, żona innego marynarza, mówi, że jej mąż powstrzymał innego mężczyznę przed wyskoczeniem za burtę. Rodriguez powiedziała w wywiadzie dla „The Military Times”,że jej mąż chwycił ręce marynarza i wyciągnął go na pokład, a trzech innych marynarzy w końcu pobiegło mu z pomocą.
Doniesienia mówią, że niedobory kadrowe, długie godziny pracy i niskie morale na okręcie są tak przerażające, że wybuchł kryzys zdrowia psychicznego, a marynarze woleliby „nie budzić się jutro”.
Sytuacja ta zdaje się odpowiadać pogłoskom o sabotażu na innych okrętach, o których słyszeliśmy już od miesięcy.
Z bardziej spekulatywnej strony, irańska stacja PressTV twierdzi, że posiada „poufną wiedzę” na temat śmiertelnej bójki, która wybuchła na pokładzie okrętu, w wyniku której zginęło siedmiu marynarzy:
Jak donoszą źródła, siedmiu członków personelu marynarki wojennej USA zginęło, a kilku zostało rannych w wyniku gwałtownego starcia na pokładzie USS Abraham Lincoln. Rosnące niepokoje wśród załogi lotniskowca ujawniły rosnącą presję wewnątrz armii amerykańskiej w związku z przedłużającą się misją.
Jak podaje agencja prasowa Tasnim, powołując się na poinformowane źródło wojskowe, do incydentu doszło, gdy doradca szefa Centralnego Dowództwa Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) Brad Cooper wszedł na pokład lotniskowca, aby odpowiedzieć na narastające skargi członków załogi po protestach ich rodzin przeciwko przedłużającej się misji okrętu.
Jak podają źródła, doradca został powitany buczeniem i obrzucany butelkami z wodą, gdy przemawiał do zgromadzonych marynarzy i żołnierzy.
Konfrontacja następnie przerodziła się w bójkę między członkami załogi, w której użyto noży i innej broni białej. Według źródła, w jej wyniku zginęło siedem osób, a kilka zostało rannych.
Biorąc pod uwagę brak wiarygodnych źródeł, jest to najprawdopodobniej tylko żartobliwa propaganda rzucona przez Iran — ale w tym momencie nikt tego nie wie.
Jakby wygląd wojny nie był wystarczająco zły, wczoraj pojawiła się wiadomość, że Trump zmuszony był opuścić Turcję haniebną drogą ucieczki, ukrywając się w ciężarówce z jedzeniem, po tym jak rzekomo wykryto irańskie groźby wobec Airforce One.
Niedługo potem Trump, który desperacko pragnął zachować spokój i „kontrolę”, został zauważony, jak swobodnie uderza piłkę w Bedminster w stanie New Jersey, mając w rękach pełnoprawny mobilny system przeciwlotniczy AN/TWQ-1 Avenger uzbrojony w rakiety Stinger, który eskortował go wokół greenów:
Czy ostatnio grałeś w piłkę w obudowie z drutu koncertowego?
To surrealistyczna optyka.
Zwłaszcza w czasie, gdy zachodnie media szydzą z Putina za rzekome skrycie jego „rezerwatu nad jeziorem Wałdaj” tarczą antyrakietową i kpią z Modżtaby Chameneiego za „ukrywanie się jak szczur”.
Prezydent Stanów Zjednoczonych gra w golfa owinięty drutem kolczastym, mając jako wózek mobilny zestaw uzbrojenia ziemia-powietrze, zaledwie kilka dni po ucieczce z Turcji w chłodni, podczas gdy amerykańscy marynarze dosłownie skaczą z burt okrętów flagowych marynarki wojennej, uciekając przed wojną, która doprowadziła do zniszczenia wszystkich amerykańskich baz w regionie .
Ludzie. To nie są normalne czasy – być może jesteśmy w końcowej fazie gry.
Uprzedzenie do normalności uniemożliwiło nam prawdziwe docenienie niezwykłych i historycznych wydarzeń, które rozgrywają się na naszych oczach. Imperium Stanów Zjednoczonych zdaje się rzeczywiście wkraczać w swój końcowy etap.
Problemy te podkreślają doniesienia, że naczelny przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów USA, Dan Caine, uważa, że USA w zasadzie nie mają już żadnych innych opcji w kwestii Iranu i że konieczne jest wycofanie się, aby zapobiec katastrofie:
W ciągu ostatnich kilku tygodni przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, generał Dan Caine, prywatnie dał do zrozumienia innym czołowym doradcom Trumpa, że Stany Zjednoczone muszą znaleźć wyjście z wojny z Iranem — ponieważ opcje militarne, które mają na celu eskalację konfliktu, mogą przynieść odwrotny skutek, a same siły powietrzne prawdopodobnie nie doprowadzą do osiągnięcia deklarowanych celów prezydenta Donalda Trumpa, twierdzą trzy źródła zaznajomione ze sprawą.
„Caine szuka zjazdu” – powiedziało bez ogródek jedno ze źródeł.
W świetle tego Trump powiedział reporterom, że Stany Zjednoczone obecnie „nie rozgłaszają” swoich działań w Iranie, co jest eufemizmem oznaczającym unikanie upokarzającej, zakrojonej na szeroką skalę próby podporządkowania sobie Iranu i zamiast tego dążenie do wywierania presji ekonomicznej, co pozwala mu podtrzymywać iluzję, że Stany Zjednoczone mają jakąś inicjatywę poprzez kontrolę nad Ormuz.
„Prowadzimy z nimi jedynie częściowe negocjacje. Po prostu obserwujemy Iran z jego ogromną inflacją i faktem, że nie mają pieniędzy”.
[Trump] podkreślił, że Iran „jest w bardzo złej kondycji” gospodarczej i nie ma pieniędzy na żołd dla swoich żołnierzy.Blokada morska USA zaostrzyła kryzys gospodarczy irańskiego reżimu, powiedział Trump.
Trump określił domniemaną kontrolę USA nad Ormuzem jako nieprzekraczalną „ścianę stali”, mimo że wcześniej przyznał, iż mogą tam znajdować się uciążliwe miny uniemożliwiające płochliwym przewoźnikom przesyłanie przez nią statków:
Wielu innych powiązanych ekspertów wyraziło odwrotne stanowisko — że nie ma dowodów na to, że szlakiem omańskim płynie duża ilość ropy, co Trump rzekomo ułatwia dzięki swojej blaszanej ścianie:
Według doniesień WSJTrump w zasadzie zdaje sobie sprawę, że jest przegrany i jest gotowy wycofać się z wojny z Iranem nawet bez zawarcia umowy nuklearnej, pod warunkiem, że Iran będzie na tyle uprzejmy, by ponownie otworzyć Cieśninę Ormuz, która stała się zmorą całej jego prezydenckiej kariery.
WASZYNGTON — Od tygodni prezydent Trump przygotowywał się na ogłoszenie zwycięstwa w wojnie z Iranem, gdyby Teheran w pełni otworzył Cieśninę Ormuz.Jak poinformowali urzędnicy amerykańscy, prywatnie przedstawił nawet pomysł swoim wysokim rangą współpracownikom, że jest gotów wycofać się z porozumienia nuklearnego.
Jednak osiągnięcie tego pomniejszonego celu stało się trudniejsze, gdy Iran w sobotę zażądał najwyższej jak dotąd ceny za umożliwienie swobodnego przepływu ruchu na szlaku wodnym, domagając się między innymi miliardów dolarów w formie płatności ze strony USA, wycofania wojsk amerykańskich z regionu i zakończenia blokady morskiej USA.
Autorzy zauważają, że Iran zdaje sobie sprawę z dylematu Trumpa i celowo zwiększa koszty, aby uniemożliwić mu wycofanie się w celu ratowania twarzy, biorąc pod uwagę, że Iran ma teraz wszystkie karty i kontroluje całą grę:
„Ostatnie nieprzejednane żądania Iranu dotyczące ponownego otwarcia cieśniny utrudniają prezydentowi znalezienie wyjścia z konfliktu, które pozwoliłoby mu zachować twarz” –powiedziała Mona Yacoubian, dyrektor programu Bliskiego Wschodu w Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych, waszyngtońskim think tanku.
Gregory Brew, ekspert ds. Iranu w firmie konsultingowej Eurasia Group, powiedział: „Irańczycy są przekonani, że Trump chce wycofać się z kraju i skupia się na otwarciu cieśniny, dlatego grają ostro”.
W obliczu zbliżających się wyborów uzupełniających i wciąż rosnących cen benzyny Trumpowi kończy się czas w grze w ciuciubabkę z przeciwnikiem, którego „zniszczył” już pięciokrotnie.
Teraz, gdy do wyborów parlamentarnych pozostało mniej niż trzy miesiące, a cena benzyny jest nadal znacznie wyższa niż przed wybuchem wojny pod koniec lutego, Trump szuka sposobów, by dać Amerykanom do zrozumienia, że wojna została wygrana.
Można przypuszczać, że „pył jądrowy” znów zostanie uznany za nieistotny.
Dla Iranu zwycięstwo w wojnie zapoczątkowało zupełnie nową fazę rozwoju narodowego:
Starszy doradca Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej powiedział w środę, że cała irańska broń, amunicja i sprzęt są obecnie produkowane w kraju, produkcja pocisków balistycznych przebiega szybciej, niż są odpalane, a Iran mógłby prowadzić wojnę przez lata.
Generał brygady Mohammad Reza Naghdi, starszy doradca głównodowodzącego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, powiedział w telewizji państwowej, że „czynnikiem naszego zwycięstwa w wojnie z Ameryką jest siła naszej wiary”.
W ramach nowej doktryny Iran podobno otwiera możliwość przeniesienia wojny na „teren wroga”, co być może w pewnym sensie odzwierciedla niedawną strategię Ukrainy wobec Rosji:
Nowa doktryna wojskowa Iranu nakłada na IRGC obowiązek atakowania wroga na swoim terytorium
TABNAK, 12 sierpnia – Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej musi być w stanie przenieść wojnę na terytorium wroga, powiedział w środę wysoki rangą dowódca, dodając, że Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej otrzymał rozkaz zbudowania potencjału do prowadzenia działań ofensywnych poza granicami kraju.
Biorąc pod uwagę rekordowo niskie poparcie w najnowszych sondażach i coraz bardziej upokarzającą opinię publiczną, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Trumpowi uda się jeszcze naśladować Leslie Nielsena.
25 czerwca prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski nakazał rozpoczęcie 40-dniowej ofensywy, mającej na celu „wywarcie wpływu” na Rosję i zakończenie wojny. W komunikacie opublikowanym w mediach społecznościowych Zełenski ogłosił: „Zatwierdziłem 40-dniową operację wpływu na służbę przeciwko państwu agresorowi, mającą na celu zmuszenie go do zakończenia wojny”.
W tej wojnie żadne zwycięstwo militarne nie jest celem. Celem jest sama wojna. Wystarczy zwrócić uwagę na moment, kiedy została sprowokowana. Tym, którzy nie wiedzą, o czym piszę, polecam mój artykuł z lutego 2022 roku: Żegnamy wiruska, witamy wojenkę.
Po co komu ta wojna? Dla planujących przejęcie władzy nad całym światem globalistów ta wojna jest ważnym krokiem przybliżającym ich do upragnionego celu. Używam określenia „globalistów”, chociaż równie dobrze można ich nazwać masonerią, deep state, albo po prostu grupą zamożnych zbrodniarzy.
Rosja zaatakowała Kijów czterema pociskami typu 3M22 „Zircon/Oniks”, 24 pociskami typu „Iskander-M/S-400” oraz 115 bezzałogowymi statkami powietrznymi (UAV) przeznaczonymi do ataków, w tym dronami typu „Shahed” (głównie z napędem odrzutowym), dronami „Gerbera” i „Italmas”, a także dronami-wabikami „Parodiya”. Według ukraińskich sił powietrznych żadna z tych rosyjskich rakiet nie została przechwycona przez ukraińską obronę powietrzną. Źródło: Telegram 06.08.2026 r. 02:26.
Rozpatrzmy, jak do kwestii pokoju podchodzą najwięksi gracze:
Putin. Chętnie zawarłby pokój z Ukrainą. Świadczą o tym rozmowy w kwietniu 2022 roku w Stambule. Nie zamierza jednak spełnić marzenia globalistów i nie wywiesi białej flagi tylko po to, by uzyskać na rok, lub dwa zawieszenie broni. Dąży do trwałego rozwiązania kwestii najbardziej faszyzującego kraju w Europie od zakończenia drugiej wojny światowej. Wbrew kłamliwym doniesieniom zachodnich mediów, jego pozycja jest stabilna i poparcie społeczne wzrosło od czasu rozpoczęcia tej wojny;
Zełeński. Powiązał i uzależnił swój los z globalistami, stawiając przy tym na siły faszystowskie, które nie pozwolą mu do gorzkiego końca podpisać traktat pokojowy z Kremlem. Wie, że koniec wojny to także jego koniec;
Netanjahu. Także globalistyczna marionetka z nierealnymi ambicjami wielkiego Izraela marząca o roli Mesjasza. Jego przeżycie – zarówno fizyczne, jak i polityczne jest uzależnione od trwania wojny z Iranem. Również on zdaje sobie sprawę, że koniec wojny jest jego końcem;
Trump. Nie wiem, czy rozpętując wojnę z Iranem, wiedział, że doprowadzi do upadku hegemonii światowego mocarstwa, którym zarządza? Jeśli jest prawdą, że planował dobicie Izraela, to jest bliski zwycięstwa. Jest to jednak pyrrusowe zwycięstwo na zasadzie, jeśli upadamy, to razem. Nie mógł nie wiedzieć o stanie i możliwościach produkcji rakiet dla własnej armii – takie bajki opowiada nam często i chętnie. Także i on musi się liczyć z konsekwencjami łamania prawa, jeśli wybory w listopadzie wygrają Demokraci;
Xi. Patrzy na to wszystko z boku i zaciera właśnie ręce, snując plany o bezkrwawym przejęciu Tajwanu i bezsilności dawnego światowego hegemona – USA.
Postępowanie wielu polityków da się wyjaśnić tak, jak to zrobił poniżej Emo Philips, amerykański komik, aktor i pisarz.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
W niedawnym wywiadzie dla kanału YouTube „Transition Protocol” z 11 sierpnia, prowadzący, pan Z. i znany analityk geopolityczny Pepe Escobar, analizują głębokie zmiany w Iranie w oparciu o uprzywilejowane źródła. Program dostarcza ekskluzywnych spostrzeżeń, których nie znajdziemy w mediach korporacyjnych ani w większości niezależnych serwisów informacyjnych, i przedstawia obraz strategicznej reorganizacji Teheranu.
Wybuchowa sytuacja: Iran pod wulkanem
Pepe Escobar obrazowo opisuje sytuację: „Dosłownie znajduje się pod wulkanem”, otoczony płomieniami i wciągnięty w samo serce wybuchowej inteligencji. 11 sierpnia, gdy płyty tektoniczne pod regionem nadal się przesuwały, a gorące powietrze unosiło się do atmosfery, zespół Protokołu Przejściowego intensywnie pracował nad zebraniem informacji z ośrodków decyzyjnych. Źródła są głęboko zakorzenione i zweryfikowane, o ile to możliwe. Escobar podkreśla, że niektóre informacje nie zostały bezpośrednio potwierdzone na najwyższych szczeblach irańskiego rządu, ale może to się wyjaśnić w ciągu najbliższych 24 do 48 godzin lub w ciągu tygodnia. Możliwy jest „brak odpowiedzi” – typowy dla wrażliwych kwestii bezpieczeństwa narodowego – podobnie jak powściągliwość, która nie oznacza zaprzeczenia.
Sednem sprawy jest rzekome, bezpośrednie, sześciogodzinne spotkanie twarzą w twarz prezydenta Massuda Pezeshkiana z Najwyższym Przywódcą Mojtabą Chameneim. Pezeshkian podobno przedstawił przywódcy jasne stanowisko w sprawie utrzymania stanowiska „ani pokoju, ani wojny” wobec Stanów Zjednoczonych. Jednocześnie należy wziąć pod uwagę kontekst historyczny: Mojtaba Chamenei, nawet jako syn ajatollaha, nigdy nie wierzył w negocjacje z Amerykanami. Jego wcześniejszy sceptycyzm okazał się uzasadniony, gdy Stany Zjednoczone skutecznie zniszczyły Porozumienie o Porozumieniu (MoU).
Reorganizacja kadr i instytucji na najwyższym szczeblu
Iran wkracza w nową fazę, którą Escobar określa jako potencjalną drogę do „końca negocjacji”. Warunkiem wstępnym jest zdecydowane stanowisko negocjacyjne całego rządu. W jego skład wchodzą minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi, przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Qalibaf oraz członkowie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Jej nowym sekretarzem został Mohsen Rezaei – „wybitna postać”. Rezaei, weteran wojny iracko-irańskiej i były dowódca Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), pełni funkcję głównego doradcy wojskowego Modżtaby Chameneiego i głównego organizatora obrad Rady Bezpieczeństwa, w których uczestniczy również prezydent Pezeshkian.
Te zmiany personalne są ze sobą powiązane i trudne do zrozumienia dla osób z zewnątrz, zwłaszcza obcokrajowców. Rezaei ma dziesięciolecia doświadczenia i głęboką relację zaufania z Modżtabą Chameneim. Modżtaba wcześniej działał jako pomost między swoim ojcem a IRGC, a Rezaei był jednym z jego najważniejszych rozmówców. Teraz Rezaei zajmuje nie tylko stanowisko Sekretarza Rady Bezpieczeństwa, ale także drugi mandat jako osobisty przedstawiciel Przywódcy. To, co Rezaei mówi — na przykład na X (dawniej Twitter) — jest głosem samego Modżtaby Chameneiego. Kierownictwo bezpieczeństwa zostało już zreorganizowane poprzez mianowanie co najmniej sześciu kluczowych postaci. IRGC otrzymało nową władzę instytucjonalną, bezpośrednio autoryzowaną przez Przywódcę za pośrednictwem Rezaeia.
Bardziej elastyczne strategie negocjacyjne i pośrednicy międzynarodowi
Istnieją przesłanki wskazujące na to, że irańska strategia negocjacyjna stała się bardziej elastyczna. Na najwyższym szczeblu panuje konsensus co do dalszych działań: jasnych celów, ich przedstawienia oraz środków do osiągnięcia konkretnych rezultatów. Mechanizm reparacji jest na stole – zadanie syzyfowe, ponieważ administracja Trumpa prawdopodobnie nigdy go nie zaakceptuje. Niemniej jednak Irańczycy interpretują to jako część Porozumienia o Porozumieniu.
Pakistan i Katar doradziły Irańczykom, aby wykazali się większą elastycznością „w stylu perskim”. Pezeshkian zasugerował przywódcy, aby dać negocjacjom kolejną szansę na warunkach irańskich: Teheran ustaliłby program, ton i warunki. Mojtaba nie mógł się sprzeciwić, choć sam nie wierzył w możliwość negocjacji. Jednak retoryka Waszyngtonu i autentyczne wpisy Trumpa w mediach społecznościowych sprawiały, że mało prawdopodobne było, aby Stany Zjednoczone wypełniły swoje zobowiązania wynikające z porozumienia. „Nadzieja umiera ostatnia” – powiedział Escobar, ale Irańczycy będą trzymać się swojej strategii i być może w przyszłości będą bardziej selektywnie akcentować punkty porozumienia, mniej reagować na oświadczenia Trumpa lub tworzyć nowe fakty na miejscu – w regionie, w powietrzu i w Zatoce Perskiej, sięgając aż po Irak i Jordanię.
Rola Pakistanu, Omanu i Kataru oraz „Pakt Mekka”
Relacje z Pakistanem opierały się na zaufaniu. Islamabad z wyprzedzeniem poinformował Teheran o pakcie „podobnym do NATO” między Pakistanem, Arabią Saudyjską i Turcją, podpisanym w Mekce. Irańska delegacja pod przewodnictwem Kalibafa miała odwiedzić Islamabad – pierwotnie planowano ją na 14 sierpnia (Dzień Niepodległości Pakistanu), ale teraz przełożono ją na późniejszą datę. 16 sierpnia kończy się 60-dniowy okres negocjacji w sprawie Porozumienia o Porozumieniu, które Stany Zjednoczone rzekomo sabotowały.
Oman zajmuje się kwestiami morskimi i potencjalnym porozumieniem technicznym dotyczącym żeglugi w Cieśninie Ormuz: irańskim kanałem na północy i omańskim kanałem na południu. Iran sprawuje pełną kontrolę nad kanałem północnym i potencjalnie 50% kanału południowego, biegnącego przez Oman. Porozumienie to jest bliskie sfinalizowania. Katar zapewnia zakulisowe wsparcie dyplomatyczne i jest zaangażowany w potencjalne przepływy finansowe. Pakistan znajduje się w trudnej sytuacji, ponieważ musi negocjować ze wszystkimi zaangażowanymi stronami – Amerykanami, Irańczykami, Katarem, Omanem, Arabią Saudyjską, Turcją i Chinami.
Sam Pakt Mekka pozostaje niejasny: to połączenie muzułmańskiego mocarstwa nuklearnego (Pakistanu), drugiej co do wielkości armii NATO (Turcji) i saudyjskich zasobów finansowych. Oficjalne wyjaśnienia są skąpe. Możliwe interpretacje wahają się od zabezpieczenia przed Izraelem, przez operację amerykańską przeciwko „osi oporu”, po dyscyplinowanie Arabii Saudyjskiej. Najwyraźniej nie jest on skierowany przeciwko Iranowi – w przeciwnym razie Teheran natychmiast zerwałby stosunki z Pakistanem. Ta niejednoznaczność jest niebezpieczna, zwłaszcza że jest to pakt powiązany z bronią jądrową.
Bardziej solidna pozycja Iranu i strategiczna niejednoznaczność
Ogólnie rzecz biorąc, stanowisko Iranu jest bardziej stanowcze niż 24 czy 48 godzin temu. Teheran się nie spieszy. Irańczycy doskonale zdają sobie sprawę z wewnętrznych nacisków na Trumpa – strategicznych rezerw ropy naftowej USA, wpływów osi syjonistycznej i darczyńców – i obserwują, jak radzi sobie on z tymi naciskami. Iran nie zaoferuje powrotu do porozumienia w ramach przysługi; Trump będzie musiał o to poprosić, i będzie musiał to zrobić za pośrednictwem Islamabadu.
Pan Z przedstawia swoją perspektywę, opartą również na bezpośrednich kontaktach z zaangażowanymi: Mojtaba Chamenei przejął władzę, Rezaei rośnie w siłę, a stanowiska Pezeshkiana (zgodne z Araghchi) zyskują na popularności. Trump się wycofuje, jego maksymalistyczna polityka nacisku słabnie, a Iran rośnie w siłę. Pakistan świadomie wybrał strategiczną niejednoznaczność i po raz pierwszy rozszerzył swój parasol nuklearny na Turcję i Arabię Saudyjską – to historyczna decyzja. Inne kraje, w tym Iran, zostały zaproszone do rozmów. Jeśli to się powiedzie, wrogość między Rijadem a Teheranem stopniowo zaniknie, a Pakistan będzie pełnił rolę mediatora, a Chiny będą w tle. To może fundamentalnie zmienić kolejne 50 lat w Eurazji.
Pan Z. przewiduje, że porozumienie może zostać osiągnięte w przyszłym tygodniu – strategiczna porażka i upokorzenie dla USA. Oczekuje się przybycia 21-osobowej delegacji z Teheranu, prawdopodobnie pod przewodnictwem Qalibafa i z mandatami Modżtaby i Rezaeia. Wszystko wskazuje na to, że coś zostało już uzgodnione, a do ustalenia pozostały jedynie ostateczne szczegóły.
Wniosek: Zmieniony zestaw zasad
Escobar i pan Z. przedstawiają obraz bardziej solidnego, spójnego irańskiego przywództwa, które dostosowuje się do reguł gry. Mediatorzy – Pakistan, Oman i Katar – kontynuowali swoje wysiłki, licząc na niewielką szansę. Sytuacja geopolityczna w Azji Zachodniej i poza nią wkracza w fazę większej strategicznej niejednoznaczności. Nadchodzące dni i tygodnie powinny pokazać, jak głęboka jest rzeczywista reorganizacja szachownicy.
Obaj analitycy podkreślają wstępny charakter niektórych aspektów i zachęcają globalną publiczność do kontynuowania debaty. Transition Protocol będzie nadal monitorować rozwój sytuacji.
Zełenski i jego zachodni mocodawcy wierzyli, że mogą zmusić Rosję do negocjacji pokojowych. Jednak tylko przypieczętowali tragiczny los Ukrainy.
25 czerwca prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski zarządził rozpoczęcie 40-dniowej ofensywy mającej na celu „wywarcie wpływu” na Rosję i zakończenie wojny. W komunikacie opublikowanym w mediach społecznościowych Zełenski oświadczył: „Zatwierdziłem 40-dniową operację wpływu sił zbrojnych przeciwko państwu agresorowi, mającą na celu zmuszenie go do zakończenia wojny”.
3 sierpnia, w przededniu zakończenia 40-dniowej kampanii, Zełenski przyznał, że kampania nie osiągnęła celu, jakim było przekonanie Rosji do zawarcia pokoju. Zamiast tego Zełenski oskarżył prezydenta Rosji Władimira Putina o przygotowania do przedłużenia konfliktu poprzez dalsze mobilizacje i nowe ataki. Zamiast przyznać się do porażki, Zełenski zadeklarował jednak, że Ukraina zintensyfikuje swoje wysiłki dyplomatyczne, zaostrzy restrykcje gospodarcze i będzie kontynuować działania militarne, aby stworzyć warunki, w których Rosja nie będzie miała innego wyboru, jak tylko zgodzić się na negocjacje na warunkach akceptowalnych dla Ukrainy.
Okres 40 dni między rozpoczęciem „operacji wpływu” Zełenskiego a przyznaniem się prezydenta Ukrainy, że Rosja jest daleka od przyznania się do porażki, pogłębił przepaść między faktami a fantazją, między rzeczywistością a fikcją. Zdanie to najwyraźniej dostrzegają praktycznie wszyscy, z wyjątkiem prezydenta Ukrainy.
40-dniowy wzrost liczby ataków dronów nastąpił po kampanii rozpoczętej w maju, w trakcie której zintensyfikowano ataki na dwa największe miasta Rosji: Moskwę i Sankt Petersburg. Pojawiły się również ukryte groźby wobec innych strategicznie ważnych lokalizacji, takich jak rezydencja prezydencka w Wałdaju (która stała się celem ukraińskiego ataku dronów w grudniu 2025 r.) i most Kerczeński, łączący Krym z południową Rosją.
Celem tych ataków było zmuszenie Rosji do ponownego rozmieszczenia sił obrony powietrznej w celu ochrony tych strategicznie ważnych celów, a tym samym wycofania jednostek obrony powietrznej z innych regionów. 40-dniowa kampania dronów, ogłoszona przez Zełenskiego, miała na celu wykorzystanie tych luk w obronie powietrznej, aby zademonstrować rosyjskiej ludności „męki” wojny.
Żaden z punktów nacisku, na które Zełenski wycelował swoją 40-dniową kampanię dronów, nawet nie zbliżył się do oczekiwanych rezultatów. W rzeczywistości w każdym przypadku było odwrotnie. Zełenski miał nadzieję wywołać kryzys energetyczny, atakując rosyjskie rafinerie. Podczas gdy posłuszne, proukraińskie media zachodnie twierdziły, że Rosja straciła nawet 40% swoich mocy przerobowych, rzeczywistość była zupełnie inna: fakt, że benzyna w sierpniu 2026 roku była tańsza niż w tym samym okresie ubiegłego roku (AI-95, najpopularniejszy gatunek benzyny, kosztował 63,06 rubla za litr w sierpniu 2025 roku, w porównaniu z 61,71 rubla za litr obecnie), a kolejki pojazdów oczekujących na tankowanie praktycznie nie istniały, jest znaczącym osiągnięciem.
Co więcej, moment redukcji rosyjskich mocy rafineryjnych dla Ukrainy nie mógł być gorszy – Rosja po prostu przekierowała rezerwy ropy naftowej przeznaczone do krajowej rafinacji do rurociągu eksportowego w czasie, gdy globalny popyt szybko absorbował ten zwiększony eksport po rekordowych cenach. Wojna Zełenskiego z rosyjskim sektorem energetycznym znacząco przyczyniła się do dochodów Rosji z ropy naftowej i gazu, które stanowią około jednej piątej całkowitych dochodów budżetowych, wzrastając o ponad 60% w lipcu 2026 roku w porównaniu z tym samym miesiącem roku poprzedniego.
Ukraińska kampania wpływu miała na celu wzmocnienie społecznego przekonania, że Rosja została praktycznie wyparta z Morza Czarnego poprzez rozszerzenie ataków dronów na Morze Azowskie i Morze Kaspijskie. Ataki te nie tylko spowodowały znikome szkody w rosyjskiej żegludze, ale także wywołały rosyjską ofensywę na szeroką skalę, która skutecznie odcięła Ukrainie dostęp do Morza Czarnego, uniemożliwiając jej transport zboża i dostawy zaopatrzenia wojskowego od sojuszników z NATO.
I wreszcie, fatalna decyzja Ukrainy o przeniesieniu koszmaru wojny do domów rosyjskiej ludności poprzez ataki na magazyny i fabryki należące do największego rosyjskiego sklepu internetowego Wildberries. Płonące magazyny dostarczyły pozornie spersonalizowanych materiałów telewizyjnych, w pełni wykorzystanych przez ukraińskie media państwowe i życzliwe platformy społecznościowe. Jednak ciepłe uczucia, jakie te obrazy wzbudziły wśród ukraińskich zwolenników, wkrótce zostały zniweczone przez brutalną rzeczywistość rosyjskiego odwetu, który dotknął cały ukraiński łańcuch dostaw handlowych i stanowił egzystencjalne zagrożenie dla stabilności ukraińskiej gospodarki cywilnej.
„Kampania wpływu” Zełenskiego, prowadzona za pomocą dronów, nie odbywała się w próżni, lecz była integralną częścią szerszej kampanii, częścią prowadzonej przez Zachód wojny informacyjnej, mającej na celu „zmiękczenie” rosyjskiego społeczeństwa w okresie poprzedzającym wybory do Dumy Państwowej zaplanowane na 20 września. Celem tej kampanii było wzbudzenie niezadowolenia społecznego w Rosji, które następnie przejawiłoby się w wyniku wyborów podważającym polityczne fundamenty rosyjskiego rządu pod przewodnictwem prezydenta Władimira Putina.
Jest to długotrwała strategia zagranicznych służb wywiadowczych i ich sojuszników, sięgająca lat 2007–2008, kiedy to próbowali oni odtworzyć w Rosji niepokoje społeczne na Ukrainie, które stały się podstawą „pomarańczowej rewolucji” z lat 2004–2005.
Jest to ta sama strategia, która kierowała polityką Stanów Zjednoczonych w 2011 r., gdy rozpoczęto zmasowaną ofensywę mającą na celu odsunięcie „Jednej Rosji” od kierownictwa Dumy Państwowej, udaremniając tym samym kandydaturę Władimira Putina w wyborach prezydenckich w marcu 2012 r.
Wszystkie te kampanie zakończyły się niepowodzeniem.
A obecna kampania również zakończy się porażką.
Próba integracji narodu rosyjskiego bez pełnego zrozumienia jego charakteru jest przedsięwzięciem daremnym.
Dawni historycy i „rosyjscy zwolennicy” w dużej mierze opierają się na precedensach historycznych, powołując się na rewolucję z 1917 r. i upadek Związku Radzieckiego wywołany przez Gorbaczowa jako przykłady, które chcą powtórzyć we współczesnej Rosji.
Ale Władimir Putin nie jest ani carem, ani zdezorientowanymi sowieckimi biurokratami.
Jest człowiekiem, który przez ponad ćwierć wieku przewodził odrodzeniu Rosji, odwracając w ten sposób proces rozkładu, który dotknął jego naród i ludzi w ostatnich latach rządów sowieckich i dekadzie nieudolnych rządów Rosji pod przywództwem zachodnich elit, których celem było zniszczenie narodu rosyjskiego, a jednocześnie pozbawienie go zasobów.
Naród rosyjski z roku 2026 nie jest narodem rosyjskim z roku 1917 ani z roku 1992.
Wiara w ten stan rzeczy jest fatalnym błędem osób stojących za kampanią „wpływu dronów”.
To jest niebezpieczeństwo systemowej rusofobii.
Wynikająca z tego ignorancja sprawia, że ludzie nie dostrzegają rosyjskich realiów i promują politykę skazaną na porażkę od samego początku.
Wojna czterodniowa Zełenskiego była od początku skazana na porażkę.
I teraz już wiemy, jak wygląda ta awaria.
Ukraina została porzucona przez swoich zachodnich władców.
Brak obrony powietrznej.
Brak licencji „Patriot”.
Żadnych rakiet „Patriot”.
Nie ma magicznego rozwiązania.
Oznacza to, że Zachód uznał nieuchronność strategicznej porażki Ukrainy.
W ciągu najbliższych tygodni i miesięcy Ukraina zbierze to, co zasiała.
Tak, ukraińskie drony nadal będą atakować rosyjską infrastrukturę, dostarczając okazji do publikowania ich w mediach społecznościowych, gdzie gęsty, czarny dym zasłania horyzont.
Tymczasem Kijów będzie płonął.
To samo dotyczy innych miast na Ukrainie.
Armia rosyjska będzie nadal posuwać się naprzód.
To społeczeństwo ukraińskie odczuwa miażdżącą presję wojny.
Brak gazu.
Brak wody,
Brak ogrzewania.
Brak jedzenia.
Taka jest przyszłość Ukrainy pod rządami Zełenskiego.
Wymarzony moment „Moskiewskiego Majdanu”, wyobrażony przez ludzi takich jak Gilbert Doctorow i jemu podobni, nigdy nie nastąpi.
To właśnie na ulicach Kijowa gromadzą się demonstranci domagający się zmian politycznych.
Upadek Ukrainy jako państwa narodowego jest nieunikniony.
Pytanie nie brzmi „czy”, ale „kiedy”.
Odpowiedź brzmi: raczej prędzej niż później.
40 dni, które przypieczętowały tragiczny los Ukrainy.
Raytheonsponsoruje organizację Girl Scouts of America.BAESystems czyta waszym maluchom ich ulubione bajki. A Lockheed Martin finansuje konkursy matematyczne oraz te poświęcone naukom ścisłym i technicznym (tzw. STEM – Science, Technology, Engineering, Mathematics) dla dzieci. Odbywa się to z wielką pompą, rzekomo po to, by zmotywować dzieci i zainspirować je do rozwijania pasji do nauki. W rzeczywistości jednak firmy te próbują wyczyścić swój wizerunek i zwerbować kolejne pokolenie, by stało się trybikami w kompleksie militarno-przemysłowym.
Tymczasem produkty tych instytucji są wykorzystywane na całym świecie przez Stany Zjednoczone i Izrael dopopełniania zbrodni wojennych – w Iranie, Jemenie, Palestynie i nie tylko – wymierzonych w dzieci.
MintPress zgłębia mroczny świat firm zbrojeniowych, które uczą dzieci, jak bombardować inne dzieci.
NORMALIZACJA WOJNY WŚRÓD DZIECI
Kiedy wielu Amerykanów myśli o firmie Raytheon (obecnie oficjalnie działającej pod nazwą RTX Corporation), nie wyobrażają sobie rakiet ani pocisków manewrujących; myślą o matematyce. Od dziesięcioleci ten drugi co do wielkości producent broni na świecie finansuje szerokie grono organizacji, których celem jest rozbudzanie zainteresowania dzieci przedmiotami z zakresu STEM.
Od 2009 roku Raytheon jest głównym sponsorem MATHCOUNTS, organizacji non-profit, która oferuje ciekawie zaprojektowane programy matematyczne dla uczniów szkół gimnazjalnych we wszystkich stanach USA, a także organizuje konkursy matematyczne mające na celu wyłonienie najzdolniejszych dzieci w Ameryce.
W roku 2005, firma Raytheon uruchomiła program MathMovesU, którego celem, jak sama twierdzi, jest „zainspirowanie uczniów szkół średnich do zainteresowania się matematyką i naukami ścisłymi”. Oprócz dostarczanych materiałów firma przeznaczyła również miliony na stypendia, dotacje i nagrody dla tysięcy uczniów, nauczycieli i wolontariuszy.
Z kolei jej objazdowa wystawa „MathAlive!” obiecuje – w dość przestarzałym stylu marketingowym – przenieść matematykę do świata ekstremalnych wrażeń(„2theXtreme”).Wystawa„MathAlive!”odwiedziła również kilka krajów Azji Zachodniej, w tym Katar, Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabię Saudyjską – wszystkie te państwa należą do największych nabywców technologii zbrojeniowej firmy Raytheon.
Firma od dawna współpracuje również z organizacją Girl Scouts of the United States of America (GSUSA). Na przykład w 2017 roku uruchomiła pierwszy ogólnokrajowy program informatyczny GSUSA oraz konkurs cyberbezpieczeństwa dla dziewcząt ze szkół średnich i liceów.
„Należy przyspieszyć postępy w zakresie dywersyfikacji kadry pracowniczej w dziedzinie STEM… W czasach, gdy technologia zmienia sposób, w jaki żyjemy i pracujemy, możemy – i powinniśmy – wskazać młodym kobietom jasną ścieżkę do odgrywania aktywnej roli w tej transformacji” – powiedział Thomas A. Kennedy, ówczesny dyrektor generalny Raytheon; „Dzięki wspólnym działaniom Raytheon i Girl Scouts pomogą dziewczętom zbudować pewność siebie, aby mogły postrzegać siebie jako inżynierki robotyki, analityczki danych i specjalistki ds. cyberbezpieczeństwa, które stworzą lepszą przyszłość”.
Firma Raytheon stała się również liderem projektu GSUSA pod nazwą „Think Like a Programmer” („Myśl jak programista”), który zachęca dziewczęta do zgłębiania świata sztucznej inteligencji i cyberbezpieczeństwa; opracowała też wiele odznak dotyczących programowania dostępnych dla harcerek.
GSUSA wydaje się być dumna z tej współpracy. Na swojej stronie internetowej przedstawia sylwetkę jednej z byłych harcerek, która obecnie pracuje w firmie Raytheon, jako przykład sukcesu i wzór do naśladowania. Artykuł zawiera przewodnik krok po kroku oraz listę wskazówek dla tych, którzy chcą pójść w jej ślady.
Nie jest zaskoczeniem, że firma Raytheon ściśle współpracuje w tych kwestiach również z amerykańskimi siłami zbrojnymi, tworząc cztery nowe „centra innowacji” w dziedzinie STEM we współpracy z organizacją Boys & Girls Clubs of America w stanach Michigan, Oklahoma, Kolorado oraz w Waszyngtonie – wszystkie w pobliżu baz wojskowych.
Chociaż niektórych może zaskakiwać bliskość relacji między organizacją dziecięcą a producentem broni, warto pamiętać, że ruch skautowski został pierwotnie założony przez generała porucznika Roberta Baden-Powella jako pomostprowadzący chłopców do służby wojskowej. Baden-Powell był głęboko zaniepokojony tym, że angielscy chłopcy nie będą wystarczająco sprawni fizycznie, by walczyć za swój kraj w ewentualnych przyszłych wojnach, i stworzył organizację, która miała ich do tego przygotować zarówno fizycznie, jak i psychicznie.
Kirsten Bayes z organizacji „Campaign Against the Arms Trade” pozostała jednak sceptyczna wobec prób firmy Raytheon mających na celu poprawę jej wizerunku oraz szkolenie kolejnego pokolenia producentów broni. „Uważamy, że dla firm zbrojeniowych nie powinno być miejsca w szkołach ani na uczelniach, a już na pewno nie powinny one współpracować z organizacjami charytatywnymi zajmującymi się edukacją dzieci” – powiedziała w rozmowie z MintPress, dodając:
„Szkoły i inne placówki edukacyjne powinny być miejscami, w których dzieci mogą się uczyć, dorastać i w pełni rozwijać swój potencjał. Nie powinny one służyć jako pole rekrutacyjne, pozwalające firmom zbrojeniowym na wybielanie ich działalności”.
LOCKHEED MARTIN
Raytheon bynajmniej nie jest jedynym gigantem zbrojeniowym, który bezpośrednio kieruje swoją ofertę do amerykańskiej młodzieży. Lockheed Martin organizuje CYBERQUEST – coroczny konkurs dla uczniów szkół średnich, który zachęca młodzież do wyboru kariery w dziedzinie wywiadu i cyberbezpieczeństwa. W roku 2026, konkurs odbył się w 11 lokalizacjach w całym kraju, a także w formie wirtualnej na całym świecie. Ten gigant zbrojeniowy oferuje programy stażowe dla uczniów szkół średnich, mające na celu przyspieszenie wejścia najzdolniejszych młodych umysłów w Ameryce na ścieżki kariery w sektorze obronnym. Każdego roku Lockheed Martin zatrudnia tysiące młodych stażystów i twierdzi, że 60% z tych kandydatów otrzymuje następnie zatrudnienie w firmie.
Sponsoruje również dni „młodych umysłów w akcji”, organizując praktyczne eksperymenty, w których dzieci mogą się bawić, w tym eksperymenty z tzw. rakietami butelkowymi i nie tylko.
Uniwersytety stanowią kluczowe źródło rekrutacji. Korporacja przeznacza ogromne kwoty na przyciąganie najlepszych talentów, m.in. organizując „Lockheed Martin Day” w kilkunastu uczelniach w całym kraju, gdzie rekruterzy firmy mają wstęp na kampusy, by zachwycić studentów pokazami wirtualnej rzeczywistości, symulatorami lotu, a nawet lądowaniem helikopterów bezpośrednio na trawnikach uczelni.
Lockheed Martin nawiązał współpracę partnerską z kilkoma czołowymi uczelniami. Na przykład darowizna w wysokości 1,5 miliona dolarów przekazana Uniwersytetowi Teksańskiemu w Arlington zaowocowała zmianą nazwy jednego z budynków na „Lockheed Martin Career Development Center”.
Firma podkreśla swoją reputację jako bezpiecznego miejsca dla kobiet i pracowników LGBT i regularnie plasuje się na listach najlepszych pracodawców jak chodzi o tzw. inkluzywność. Jedną z kobiet, której profil przedstawia sama firma, jest Haley, która jako dziewczynka marzyła o zostaniu wynalazczynią. „Jako dziecko” – piszą – „Haley nie rozstawała się z notesem, w którym szkicowała swoje pomysły i wynalazki. Na okładce napisała: »Sposób Haley na lepsze życie«. Jej najlepszy pomysł? – Samoskładająca się choinka bożonarodzeniowa, sprytnie nazwana »Merry, Bright and Boxed«, która miała usprawnić sprzątanie po świętach”. Dziś, ta dziewczynka, która marzyła o uczynieniu świata lepszym miejscem, jest inżynierem ds. pocisków oraz systemów kierowania ogniem w firmie Lockheed Martin – opracowującym broń, która pozwala sprawnie zabijać ludzi na całej planecie.
PROGRAMY KIEROWANE DO MAŁYCH DZIECI
Również firma Boeing opracowała szereg projektów skierowanych do małych dzieci. Jej program „Engineering is Elementary” jest przeznaczony dla dzieci w wieku przedszkolnym oraz uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych i – podobnie jak programy firm Raytheon i Lockheed Martin – ma na celu nakierowanie młodych umysłów na karierę w branży produkcji broni. „Boeing realizuje strategiczną inicjatywę społeczną mającą na celu zwiększenie skuteczności nauczycieli w nauczaniu matematyki i przedmiotów ścisłych oraz zachęcenie większej liczby uczniów do wyboru kariery związanej z dziedzinami STEM” – powiedział przedstawiciel firmy, dodając:
„Program »Engineering is Elementary« zapewnia nauczycielom i uczniom lepsze zrozumienie inżynierii, a wszystko to odbywa się w zabawny, interaktywny sposób. Naszym celem jest wzbudzenie zainteresowania uczniów inżynierią już w młodym wieku oraz zwiększenie liczby naukowców i inżynierów”.
Producent sprzętu lotniczego i kosmicznego BAE Systems poszedł jednak o krok dalej. Ten londyński gigant, produkujący samoloty odrzutowe, pociski, haubice i okręty wojenne, opublikował serię niezwykłych filmów, w których zarówno pracownicy firmy, jak i członkowie brytyjskich sił zbrojnych czytają dzieciom klasyczne bajki. Wśród nich znalazły się: „Roszpunka”, „Jack i magiczna fasola”, „Złotowłosa i trzy misie”, „Kopciuszek” oraz „Jaś i Małgosia”. Do filmów dołączono arkusze ćwiczeń, które mają pomóc najmłodszym dzieciom w rozwijaniu umiejętności rozwiązywania problemów.
Czytanie bajek na dobranoc maluchom to tylko część szerszej strategii realizowanej przez BAE Systems, mającej na celu, jak sami twierdzą, „poprawę reputacji firmy zarówno na poziomie lokalnym, jak i krajowym”. Inne inicjatywy obejmują organizację objazdowych pokazów w szkołach, festiwali robotyki, obozów naukowych oraz programów pomocy lokalnej społeczności – wszystkie skierowane do dzieci. Podczas pandemii COVID-19,firma wkroczyła również do akcji, dostarczając szkołom markowe materiały edukacyjne dla dzieci już od piątego roku życia.
Cytowana wcześniej Bayes, zbulwersowana działaniami firmy, stwierdziła:
“Jest nam wiadomo, że firma BAE Systems twierdzi, iż wydaje aż 100 mln funtów [134 mln dolarów amerykańskich] rocznie na działania edukacyjne. Twierdzi ona, że kieruje się motywami społecznymi, ale naszym zdaniem jest to część jej strategii rekrutacyjnej: dążenie do wywarcia wpływu na młodych ludzi bez przedstawiania pełnego obrazu tego, czym jest firma zbrojeniowa i jakie są konsekwencje pracy w takiej firmie”.
BAJKI I KOSZMARY
Choć firmy te starają się przedstawiać siebie w neutralny sposób jako podmioty o charakterze naukowym, w rzeczywistości ich główna działalność skupia się na produkcji sprzętu i uzbrojenia, które Stany Zjednoczone wykorzystują do dominacji nad światem.
Tylko w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy, Stany Zjednoczone zbombardowały siedem krajów: Iran, Irak, Nigerię, Somalię, Syrię, Wenezuelę i Jemen. To właśnie firmy takie jak Raytheon i Lockheed Martin umożliwiają tego rodzaju niezwykłą przemoc na skalę globalną.
Na przykład 28 lutego, Stany Zjednoczone przeprowadziły atak na szkołę dla dziewcząt Shajareh Tayyebeh w Minab w Iranie. Pocisk manewrujący Tomahawk – jedna z najprecyzyjniejszych broni kierowanych na świecie – został wystrzelony z pobliskiego okrętu wojennego i uderzył w budynek, powodując jego zawalenie się. Wkrótce potem, drugi pocisk uderzył w dziedziniec szkoły, gdzie gromadzili się zdesperowani ocalali.
Atak został zaplanowany tak, by wyrządzić jak największe szkody: nastąpił o godz. 10:45 rano w dzień szkolny. Zginęło co najmniej 156 osób, z których większość stanowili uczniowie tej szkoły, która nie służyła żadnym celom wojskowym ani nie znajdowała się w pobliżu żadnego celu wojskowego. Ponad 100 osób odniosło rany.
Wydarzenie to natychmiast potępiono jako poważną zbrodnię wojenną. Jednak sekretarz ds. wojny Pete Hegseth zbył sprawę, a później stwierdził: „Jedynymi, którzy powinni się teraz martwić, są Irańczycy, którzy myślą, że przeżyją”.
Pocisk manewrujący Tomahawk jest produkowany przez firmę Raytheon, zaś podsystemy wykorzystane w tej operacji zostały wyprodukowane przez spółkę zależną BAE Systems.
Waszyngton wykorzystuje również swoją przewagę w dziedzinie uzbrojenia do utrzymania władzy swoich sojuszników. Arabia Saudyjska jest zdecydowanie największym odbiorcą broni ze Stanów Zjednoczonych, kupując za setki miliardów dolarów zaawansowaną technologicznie broń, którą natychmiast wykorzystuje przeciwko Jemenowi oraz do tłumienia wewnętrznych ruchów opozycyjnych.
Rijad prowadził ludobójczą kampanię przeciwko infrastrukturze cywilnej w Jemenie, w tym przeciwko gospodarstwom rolnym, sieciom kanalizacyjnym i obiektom wodociągowym, co spowodowało śmierć setek tysięcy cywilów. W sierpniu 2018 roku zrzucił bombę o masie 227 kg (500 funtów) kierowaną laserowo na autobus szkolny w Dhahyan w północnym Jemenie. Fragmenty znalezione na miejscu zdarzenia pozwoliły zidentyfikować bombę jako wyprodukowaną przez firmę Lockheed Martin. W wyniku ataku zginęło czterdzieści dzieci – co nie jest bynajmniej rzadkością podczas prowadzonej przez Arabię Saudyjską kampanii mającej na celu obalenie rządów Ansar Allah.
O ile Arabia Saudyjska jest największym klientem Waszyngtonu, to Izrael jest głównym odbiorcą pomocy. Badanie przeprowadzone przez Uniwersytet Browna wykazało, że w ciągu dwóch lat po ataku z 7 października 2023 r. Stany Zjednoczone wydały 21,7 mld dolarów na pomoc wojskową dla Izraela, w tym na samoloty, pociski i wszelkiego rodzaju amunicję do broni ręcznej.
Izrael wykorzystał tę broń do systematycznego atakowania dzieci w Strefie Gazy i poza nią. Uderzono w co najmniej 97% szkół na tym gęsto zaludnionym obszarze. Jednym z bardziej znanych przykładów była szkoła dla dziewcząt im. Khadiji w Deir al-Balah, która stała się celem ataku 27 lipca 2024 roku. Dochodzenie przeprowadzone przez organizację Human Rights Watch wykazało, że Izrael zrzucił na szkołę co najmniej dwie bomby typu GBU-39– amunicję wyprodukowaną w Stanach Zjednoczonych przez firmę Boeing.
Tak więc, podczas gdy producenci broni czytają zachodnim dzieciom bajki, dzieci na całym świecie są zmuszone przeżywać prawdziwy koszmar, w dużej mierze za sprawą właśnie tych firm.
Niezależnie jednak od tego, czy mieszkają w Stanach Zjednoczonych, czy też w jednym z krajów znajdujących się pod ich jarzmem, dzieci na całym świecie stają się celem tychże firm zbrojeniowych, choć na różne sposoby. W Stanach Zjednoczonych firmy takie jak Raytheon, Lockheed Martin, Boeing i inne wkroczyły do akcji, by wesprzeć borykające się z problemami finansowymi departamenty edukacji. Chociaż w swojej retoryce kładą nacisk na umożliwianie dzieciom – zwłaszcza dziewczynkom – realizacji marzeń związanych z naukami ścisłymi, ich prawdziwym zamiarem jest oczyszczenie swojej reputacji jako handlarzy śmiercią oraz wyszkolenie kolejnego pokolenia Amerykanów, by stali się chętnymi członkami amerykańskiej machiny wojennej.
Dzieci po drugiej stronie globu nie mają jednak tego rodzaju złudzeń i muszą żyć w ciągłym strachu, że staną się kolejnymi ofiarami tych firm. Wizerunek ten nie jest tym, jaki firmy takie jak Raytheon chciałyby nam wmówić, gdy myślimy o ich produktach, dlatego wydają miliony, próbując odwrócić naszą uwagę opowieściami o emancypacji i odkrywaniu świata. Tak wygląda świat, w którym żyjemy, gdzie firmy zbrojeniowe uczą dzieci, jak bombardować inne dzieci.
Najnowszy raport Reutersa przedstawia znacznie bardziej ponury obraz sytuacji na Ukrainie niż sugerują liczne nagłówki. Podczas gdy uwaga często skupia się na liniach frontu, Moskwa wydaje się teraz celować w inną piętę achillesową: gospodarcze koło ratunkowe Ukrainy.
Port w Odessie
W centrum uwagi znajdują się porty Morza Czarnego – przede wszystkim Odessa. Według ukraińskich źródeł, alternatywne szlaki eksportowe koleją, drogą lądową i Dunajem mogą obecnie zastąpić jedynie około połowę dotychczasowego transportu morskiego. Jednocześnie żniwa idą pełną parą. Miliony ton zbóż i roślin oleistych nie trafiają już na rynek światowy regularnymi kanałami.
Ma to wpływ nie tylko na rolnictwo, ale także na ukraiński budżet państwa. Produkty rolne należą do najważniejszych źródeł dewiz w kraju. Jeśli eksport wyschnie, państwo i gospodarka stracą miliardy. Agencja Reuters już donosi o załamaniu cen na ukraińskim rynku krajowym i miliardowych stratach w rolnictwie.
Na szczególną uwagę zasługuje oświadczenie samego Kijowa. Wiceminister rolnictwa przyznaje, że tylko niezawodnie działający port w Odessie może sprawić, że Ukraina ponownie stanie się znaczącym eksporterem zboża. Jednak ten właśnie port od tygodni znajduje się pod ogromną presją. Może to oznaczać rozwój sytuacji, której konsekwencje wykraczają daleko poza Ukrainę.
Im dłużej porty Morza Czarnego pozostaną nieczynne, tym bardziej Ukraina będzie zależna finansowo od Zachodu. Europa będzie musiała nie tylko dostarczać broń, ale także w coraz większym stopniu rekompensować straty gospodarcze. Miliardy dolarów pomocy mogłyby stać się stałym elementem. Jednocześnie europejskie szlaki transportowe znajdują się pod presją. Linie kolejowe, drogi i porty nad Dunajem nie są w stanie zastąpić przepustowości portów Morza Czarnego. Koszty logistyki rosną, a łańcuchy dostaw stają się wolniejsze i droższe.
Rumuński port Galati nad Dunajem – Ukraina chce usprawnić eksport zboża tym szlakiem
Istnieje również inne ryzyko: trwałe wstrzymanie znacznej części ukraińskiego eksportu zboża prawdopodobnie szczególnie mocno uderzyłoby w Afrykę Północną i Bliski Wschód. Rosnące ceny żywności mogłyby wywołać nowe fale migracji do Europy – scenariusz obserwowany już podczas poprzednich kryzysów zaopatrzeniowych.
Strategicznie rzecz biorąc, Rosja wydaje się realizować długoterminową strategię wyniszczania. Zamiast skupiać się wyłącznie na celach militarnych, wywiera coraz większą presję na fundamenty gospodarcze Ukrainy. Kraj, który nie będzie w stanie sprzedać swoich najważniejszych produktów eksportowych, ostatecznie straci zdolność do samodzielnego finansowania.
Dla Europy stanowi to niewygodną rzeczywistość: nawet jeśli sytuacja na froncie militarnym pozostanie w dużej mierze niezmieniona, obciążenie finansowe UE będzie nadal rosnąć. Więcej pakietów pomocowych, wyższe koszty logistyki, rosnąca presja na rynki rolne i potencjalne nowe fale migracji nie byłyby bezpośrednimi konsekwencjami poszczególnych konfliktów, a raczej stopniową erozją gospodarczą.
Jeśli taka sytuacja będzie się utrzymywać i Rosja na stałe przerwie szlaki eksportowe przez Morze Czarne, wojna może przekształcić się z militarnej w ekonomiczną wojnę na wyniszczenie – a rachunek za nią ostatecznie będzie musiała zapłacić nie tylko Ukraina, ale cała Europa.
Zabójstwo Charliego Kirka na kampusie Uniwersytetu Utah Valley w USA było jednym z najtragiczniejszych wydarzeń minionego roku. Ten dramat jest kluczowy dla zrozumienia natury naszych czasów oraz istoty ustroju demokratyczno-liberalnego. Kirk zginął z rąk homoseksualnego przedstawiciela politycznej lewicy, produktu demoliberalnego ustroju politycznego i jego największego narzędzia demoralizacji i degeneracji, którym od dziesięcioleci jest rewolucja seksualna.
Nie bez powodu amerykańskie pismo The Chronicles Magazine, którego redaktorem naczelnym jest paleokonserwatywny profesor Paul Gottfried, tuż po zamachu opublikowało dwa artykuły o znamiennych tytułach: „Internet i lewica zabiły Charliego Kirka” oraz „Prawica musi zniszczyć lewicę, zanim będzie za późno”[1]. Na łamach portalu „Counter-Currents” Greg Johnson opublikował tekst, którego przekaz był bezkompromisowy: „Nienawidźmy teraz, przebaczajmy później”[2]. Właściciel portalu X, Tesli i SpaceX, Elon Musk w czasie transmisji na żywo podczas wiecu zorganizowanego w Londynie przez Tommy’ego Robinsona powiedział do zgromadzonego tłumu, odnosząc się do zabójstwa Kirka: „Lewica jest partią morderstwa”[3]. Prezydent Donald Trump w wypowiedziach dla mediów, obwinił za zbrodnię i toczącą się w USA katastrofę społeczną „radykalnie lewicowych szaleńców”[4]. To wnioski, które zostają wyciągnięte co najmniej dwa stulecia za późno. Na przestrzeni dziesięcioleci lewica wielokrotnie udowadniała, że jest „partią morderców”, zniszczyła cywilizację europejską, a współcześnie dominuje nad tym, co z niej pozostało. Ktokolwiek myśli trzeźwo, nie może mieć wątpliwości, że instytucje i rządy państw zachodnich, a zarazem zdecydowana większość klasy politycznej, to przedstawiciele lewego spektrum politycznego. „Długi marsz przez instytucje” Antonio Gramsciego okazał się sukcesem, chociaż tak naprawdę rozpoczął się już w XVIII wieku.
Amerykańskie społeczeństwo nie jest przesiąknięte lewicowo-marksistowskim światopoglądem do tego stopnia, co europejskie. Amerykanie pozostają o wiele bardziej sceptyczni wobec koncepcji państwa socjalnego, które w Europie jest niepodważalnym dogmatem. To pozwala im lepiej rozumieć źródła tego, co wydarzyło się na kampusie w stanie Utah. Po zabójstwie Charliego Kirka, lewicowy mainstream w Europie, który od dziesięcioleci rządzi naszym kontynentem, przemówił głosem Pawla Zerki, który na stronie ECFR (European Council for Foreign Relations) opublikował artykuł zatytułowany: „Importowany męczennik: Echa Charliego Kirka w Europie”, gdzie pogardliwie napisał: „Przedstawiając Charliego Kirka, jako męczennika zabitego przez ˂lewicową nienawiść˃, konserwatywni przywódcy po obydwu stronach Atlantyku mogą utrwalić swoją naczelną narrację: są ofiarami, prześladowanymi i uciszanymi przez liberalne elity”[5].
Konserwatyści nic tutaj nie „utrwalają”, oni po prostu stwierdzają fakty. Trudno, żeby rzeczywistość wyglądała inaczej, skoro demokracja liberalna z samej istoty jest ustrojem lewicowym. Prawica odgrywa w niej rolę opozycji politycznej, którą należy zniszczyć. Jest prześladowana na Zachodzie co najmniej od czasów Rewolucji Francuskiej, kiedy jej przedstawiciele masowo ginęli na jakobińskich gilotynach. W pewnych okresach powracała do władzy, ale utraciła ją całkowicie wraz z I i II Wojną Światową i ostatecznym upadkiem europejskich monarchii.
Lewicowy ustrój demokracji liberalnej jest przejawem wojny wytoczonej przeciwko politycznej prawicy i przypieczętowaniem totalnej hegemonii lewicy nad Europą i Zachodem. Nie oszukujmy się: za prawicowe ideały na współczesnym Zachodzie trafia się do więzienia lub jest się niszczonym w toku procesów sądowych i związanych z nimi kosztów finansowych. Od dwóch stuleci celem politycznej lewicy jest anihilacja prawicowej świadomości społeczno-kulturowo-religijnej. „Tolerancja represywna” Herberta Marcusego nie jest wyłącznie postulatem ideowym lub teorią spiskową. To plan działania politycznej lewicy i ustroju demokratyczno-liberalnego.
DOMINACJA POLITYCZNEJ LEWICY NAD CYWILIZACJĄ ZACHODNIĄ
Polityczna lewica, która wyrosła na gruncie protestantyzmu i liberalizmu, odpowiada za wszystkie katastrofy, jakie spotkały nasz krąg cywilizacyjny na przestrzeni ostatnich dwóch stuleci: Rewolucję Francuską, Rewolucję Bolszewicką, powstanie Związku Radzieckiego i III Rzeszy, II Wojnę Światową, reżim Czerwonych Khmerów w Kambodży, Chiny Mao Zedonga i jego niesławną „rewolucję kulturalną”. To całkowita dominacja politycznej lewicy, wespół z kapitalistycznymi korporacjami i ustrojem demokracji liberalnej, są głównymi przyczynami upadku Europy i erozji jej znaczenia geopolitycznego. Korporacyjny biznes pozostaje tak naprawdę w strategicznym sojuszu z polityczną lewicą. Wspólnie w śmiertelnym uścisku utrzymują ciało Zachodu. To pakt, który powstał w wyniku oczywistego gospodarczego bankructwa marksistowsko-socjalistycznego projektu. Lewica zrozumiała, że na poziomie gospodarki jej idee prowadzą do upadku państwa, dlatego aby przetrwać, musiała zjednoczyć się z liberalnym kapitalizmem, który zapewnia środki ekonomiczne do przetrwania. Współczesne korporacje to odpowiedniki sowieckich kołchozów w uwspółcześnionej wersji dla neokomunistycznego demoliberalizmu. Rację mieli ci myśliciele polityczni, jak Hans-Hermann Hoppe, czy Francis Parker Yockey, którzy uznawali, że różnice pomiędzy demokracją a komunizmem są marginalne. Z powodu historycznego zwycięstwa lewicy, Europa z największej globalnej potęgi, przekształciła się w upadający obszar kulturowy, który jest kolonizowany przez Trzeci Świat.
Zakończenie II Wojny Światowej to ostateczny triumf lewicy, która całkowicie opanowała i zdominowała naszą kulturę oraz rzeczywistość społeczną – żyjemy dzisiaj w lewicowym ustroju demokracji liberalnej, a 95% klasy politycznej na szeroko pojętym Zachodzie to przedstawiciele tej ideologii politycznej.
To zjawisko obserwujemy również we współczesnej Polsce. Przykładem są marginalne różnice światopoglądowe dotyczące kwestii społecznych w partiach takich, jak Razem, Lewica i Koalicja Obywatelska. Ta ostatnia w pełni akceptuje sojusze z ekstremistami ze środowisk skrajnej lewicy, którzy wprost kontynuują idee PRL-u, jak Włodzimierz Czarzasty, lub reprezentują neomarksistowską ideologię „woke”, jak Katarzyna Kotula, Barbara Nowacka i Agnieszka Dziemanowicz-Bąk. Ich światopogląd nie różni się niczym od tego, który wyznawała czołowa postać bolszewickiego feminizmu i projektu zniszczenia instytucji rodziny – komisarz ludowa ZSRR Aleksandra Kołłontaj. Wszyscy wymienieni są przedstawicielami koalicji rządzącej. Ich poglądy najwyraźniej w żadnym stopniu nie przeszkadzają władzom i politykom partii Donalda Tuska, a skandaliczne stanowisko „ministry równości” było przejawem żywego jakobinizmu w sercu rządu KO.
Wniosek jest jeden: radykalnie lewicowa ideologia społeczna niczym nie różni się od liberalizmu partii Donalda Tuska. Odnosi się to również do kwestii gospodarczych. Koalicja Obywatelska na każdym kroku udowadnia, że nie posiada już żadnego związku z klasycznym liberalizmem gospodarczym, czego dowodem jest brak jakichkolwiek reform w tym kierunku. Wśród postulatów tego środowiska nie znajdziemy likwidacji podatków dochodowych, VAT-u czy akcyzy na paliwa. Praktyka KO to nieustanne zwiększanie kosztów życia i obciążeń podatkowych społeczeństwa. Z liberalizmu gospodarczego pozostało w niej już tylko pozytywne nastawienie do wielkich korporacji i międzynarodowego kapitału. Koalicja Obywatelska broni, utrzymuje i rozbudowuje model państwa socjalnego oraz głosi ekstremistyczne wartości społeczne, co automatycznie umiejscawia ją na lewym spektrum polityki.
U podstaw politycznej lewicy ostatnich dwóch stuleci stoi oczywiście najstarsza ideologia rewolucyjna, którą jest liberalizm i jej naczelna ideologia ekonomiczna, czyli kapitalizm. Jest pewna słuszność w stwierdzeniu, że socjalizm, marksizm i komunizm były radykalną reakcją na wynaturzenia kapitalizmu, który sprowadził rzeczywistość społeczno-kulturową Zachodu do kwestii ekonomicznych, eksploatując społeczeństwa w imię maksymalizacji zysku. Włoski myśliciel Julius Evola zauważył, że kapitalizm i komunizm stanowią dwie strony tego samego medalu, ponieważ przyznają nadrzędność czynnikom ekonomicznym negując hierarchię, religię i tradycję – przejawy tego, co duchowe w opozycji do materializmu. Po okresie 1989-1991 dołączył do tego model etatystyczno-korporacyjnej gospodarki, kiedy wraz z bankructwem ZSRR okazało się, że projekt marksistowski w swojej czystej postaci skazany jest na ekonomiczną niewydolność i prowadzi do zapaści gospodarczej, a w efekcie do bankructwa państwa. Społeczeństwa Zachodu, zinfiltrowane przez lewicowo-liberalną ideologię, na każdym kroku implementują ten światopogląd: powszechny rozkład rodziny, ateizm, dyskryminacja mężczyzn, środki antykoncepcyjne, rozwody, aborcje, propaganda równości w opozycji do hierarchii, model wszechmogącego państwa socjalnego – naczelne idee wywiedzione z lewicowych dogmatów, które zostały zaakceptowane, jako coś oczywistego i naturalnego przez zdegenerowane i wymierające demograficznie społeczeństwa. Wszystkie one stoją w opozycji do odwiecznej tradycji europejskiej kultury, która wznosiła się na zasadach autorytetu, hierarchii i wiary religijnej – podstaw ustroju monarchicznego i kościelnego, czyli tych, które dominowały nad Europą przez ponad tysiąc lat – od koronacji Karola Wielkiego na cesarza w Akwizgranie w roku 800, do końca I Wojny Światowej w roku 1918.
Nie zapominajmy, że demokracja liberalna to eksperyment społeczny i polityczny ostatnich dziesięcioleci. Eksperyment nieudany, który przyniósł polityczny i społeczny upadek Europy, a w skali globalnej, zanik znaczenia naszego kręgu cywilizacyjnego.
To, że trzy ostatnie stulecia historii Europy i Zachodu to proces nieustannego wzrostu lewicy, która narodziła się wraz z protestantyzmem i liberalizmem Johna Locke’a, aby ostatecznie w toku XX wieku całkowicie zdominować naszą cywilizację, nie miał wątpliwości Jędrzej Giertych. Dał temu wyraz w doskonałym tekście z 1978 roku zatytułowanym „Przeciwko fałszywej prawicy, liberalizmowi i marksizmowi”:
„Żyjemy w czasach panowania lewicy. Lewica dzisiaj rządzi i króluje. Rządzi ona państwami, nadaje ton w polityce, sprawuje władzę w życiu społeczeństw, cieszy się powagą w sztuce i w życiu umysłowym, na uniwersytetach i w akademiach, w filozofii, w ekonomii, w socjologii, w naukach historycznych, ba! przoduje nawet w życiu towarzyskim. Ludzie u władzy, ludzie bogaci, ludzie cieszący się powodzeniem, nawet – co tu mówić – ludzie eleganccy i światowi – to są dziś ludzie lewicy. Prawicowcy, to są ludzie na drugim planie. Ani nie bogaci, ani nie wpływowi, ani nie modni – staroświeccy”[6].
Kontynuował:
„Ileż jest dziś w świecie lewicowej propagandy! Cały świat zalany jest książkami, broszurkami, manifestami, które wszystkie, dyskutując ze sobą, polemizując ze sobą, zwalczając się wzajemnie, głoszą jednak wszystkie razem ciągle to samo: że zbawieniem ludzkości jest lewica”[7].
Giertych podkreślał również, że wszelka „opozycja” wobec lewicy przyjmuje pozycje jeszcze bardziej lewicowe:
„A jeśli się przeciwko lewicy rodzi opozycja, to także i ona przybiera postawę lewicową. Spójrzmy na falę opozycyjną przeciwko rządom komunistycznym dzisiaj w Polsce! Przecież przybrała ona postać dość wyraźnie trockistowską, a więc jeszcze bardziej lewicową niż oblicze grupy rządzącej”[8].
Dla Giertycha nie było wątpliwości jakie są powody upadku świata zachodniego. Podstawową przyczyną jest zdominowanie go przez polityczną lewicę, a tym samym przez jej zdegenerowane idee i wartości:
„Panuje dziś w świecie lewica. I dziwić się tu, że świat cały jest w tak opłakanym stanie! Że tak się dziś wszystko w świecie wali, wszystko idzie ku ruinie! Bo lewica – to są siły zniszczenia. Zapanowały w świecie siły zniszczenia – i świat cały idzie pod ich komendą jak w hipnotycznym transie ku wszechstronnemu upadkowi moralnemu, politycznemu, społecznemu i gospodarczemu. Nie podźwignie się, dopóki z tej drogi nie zawróci. Świat tak wygląda, jak wygląda – ponieważ oddał się pod władzę lewicy”[9].
Oczywiście definiujemy lewicę szeroko – są nią również ci, którzy określają się mianem „liberałów”. Dobrze rozumieją to Amerykanie, dla których pojęcia „leftist” i „liberal” są tożsame. Liberalizm jest najstarszą z rewolucyjnych ideologii politycznych. To z niego wyrastają wszelkie radykalne ruchy: jakobinizm, socjalizm, marksizm, komunizm, demokratyzm i statolatria. To liberalizm jest protoplastą totalitaryzmów powołanych do życia przez polityczną lewicę. Świadomość tych faktów posiadał Oswald Spengler, który w najwybitniejszej książce geopolitycznej XX wieku „Lata decyzji. Niemcy a bieg dziejów powszechnych”, wydanej w 1933 roku, pisał z perspektywy swojej ojczyzny:
„Bolszewizm nie zagraża nam dopiero, lecz już nad nami panuje”[10].
Nie miał też żadnych wątpliwości, co do pokrewieństwa pomiędzy liberalizmem a komunizmem:
„Ten aktywny liberalizm kroczy konsekwentnie od jakobinizmu do bolszewizmu. Nie jest to przeciwieństwo myślenia i woli, lecz wczesna i późna forma, początek i koniec jednego ruchu”[11].
W tym rozumieniu, totalitaryzm bolszewizmu i komunizmu są naturalną kulminacją i konsekwencją, a zarazem nieuchronnym rezultatem ideologii liberalnej. Tożsamość demokracji liberalnej i komunizmu podkreślał również kontrowersyjny amerykański myśliciel Francis Parker Yockey:
„Wiodące wartości komunizmu są identyczne z wartościami demokracji liberalnej: komunizm również głosi ekonomiczne znaczenie życia, nadrzędność jednostki, wzniosłość ˂szczęścia˃, doktrynę nieba na ziemi, nadrzędność najniższego typu ludzkiego, materializm, krytycyzm, ateizm, intelektualizm, nienawiść wobec autorytetu, samobójstwo rasy, feminizm i pacyfizm. Jedyną różnicą pomiędzy demokracją liberalną a komunizmem jest fakt, że komunizm stał się intensyfikacją tych wierzeń do poziomu na którym stały się polityczne. Liberalizm był anty-polityczny i miał nadzieję, że osiągnie dominację za pomocą ˂śliniących się˃ sentymentów, a komunizm był pełen intensywnej nienawiści, która domagała się wyrazu pod postacią walki klas”[12].
Nie wnikamy w tym miejscu w dogłębną analizę, czy konserwatyzm z którym mamy do czynienia w Stanach Zjednoczonych jest rzeczywiście tym samym, co konserwatyzm europejski. Oczywiście, że tak nie jest. Stany Zjednoczone powstały na gruncie liberalnej ideologii, od początku były realizacją projektu rewolucyjnego. Do tego wiele kontrowersji wśród europejskiej prawicy wzbudzają związki tej amerykańskiej z Izraelem i ogromne wpływy syjonizmu. Dotyczy to również postaci i poglądów tragicznie zmarłego Charliego Kirka. Niemniej jednak był on reprezentantem tego, co określa się współcześnie mianem amerykańskiego konserwatyzmu, aktualnie silnie naznaczonego przez nacjonalistyczny ruch MAGA. Kirk bronił konserwatywnych wartości w sferze społecznej, opowiadał się za prawem naturalnym i był zażartym przeciwnikiem aborcji oraz wszelkich ideologii kwestionujących istnienie płci biologicznej. Dla współczesnej amerykańskiej lewicy był radykalnym reakcjonistą, którego należy zniszczyć. Został zamordowany właśnie ze względu na swoje poglądy i wyznawane wartości, które stały w kontrze wobec lewicowo-liberalnego mainstreamu.
MARKSISTOWSKA REWOLUCJA SEKSUALNA – GWÓŹDŹ DO TRUMNY ZACHODU
Postawmy pytanie, czy to nie „rewolucja seksualna” okazała się być najskuteczniejszą „cichą” rewoltą przeprowadzoną przez polityczną lewicę? W swoich skutkach o wiele bardziej niszczycielską i destrukcyjną niż inne burze dziejowe ostatnich dwustu lat? Dlaczego? Ponieważ dokonała ona całkowitej destrukcji instytucji małżeństwa i patriarchalnej rodziny w obrębie cywilizacji zachodniej, doprowadzając do katastrofy demograficznej i rozpoczynając proces biologicznej anihilacji społeczeństw Europy i Zachodu. Od tego typu kryzysu nie ma ucieczki, oznacza on ostateczny koniec cywilizacji. Katastrofa demograficzna, bezdzietność, zniszczone rodziny, epidemia rozwodów i aborcji, konflikt pomiędzy mężczyznami i kobietami, to nieuniknione rezultaty tego społecznego przewrotu. Tuż za nimi postępuje zalewanie umierającego kręgu cywilizacyjnego przez masy ludzkie z Trzeciego Świata.
Interpretując zjawisko „rewolucji seksualnej” spotkamy się z opiniami, że jest to projekt wynikający z liberalizmu i ograniczający się do tej ideologii. Faktem jest, że u jej podstaw znajduje się indywidualistyczny hedonizm charakterystyczny dla mentalności liberalnej. Klasyczny liberalizm skupiał się na kwestiach wolności gospodarczej i politycznej, zasiał jednak ziarno z którego wyrósł skrajny indywidualizm mający u swoich źródeł rewolucyjną ideę równości ludzi. Te idee musiały przenieść się z jednostki na instytucję rodziny i skutkować atakiem wymierzonym w hierarchię oraz patriarchat. Już u ojca liberalizmu, Johna Locke’a pojawiają się tezy negujące absolutną władzę ojca i męża opartą na prawie bożym. Locke głosił zarazem równość matek i ojców we władzy rodzicielskiej, a małżeństwo uznawał za dobrowolną umowę. Z kolei ojcem feminizmu był nie kto inny, jak tylko radykalny liberał John Stuart Mill. Kanonicznym dziełem w tym aspekcie pozostaje jego esej „Poddaństwo kobiet”, atakujący rzekome „poddaństwo” i postulujący równouprawnienie kobiet w prawie małżeńskim i własnościowym oraz przyznanie im prawa do głosowania, dostępu do edukacji i pracy. Kto jednak w historii Zachodu był głównym propagatorem „rewolucji seksualnej” i przystąpił do otwartego ataku skierowanego przeciwko tradycyjnej moralności? Pomijając markiza de Sade i wczesnych ideologów Oświecenia oraz XVIII-wiecznego socjalizmu, agresywny, rewolucyjny szturm na rodzinę rozpoczął się wraz z marksizmem. To właśnie marksiści przypuścili atak na rodzinę i tradycyjną seksualność, który wynieśli do rangi polityczno-społecznej rewolucji. To, co liberałowie tylko „postulowali”, marksiści zaczęli wynosić na bagnetach. Burżuazyjna rodzina, a więc jeszcze w dużym stopniu rodzina patriarchalno-tradycyjna, była przez nich znienawidzona podobnie jak cała ta klasa społeczna. Fryderyk Engels w swojej pracy z 1884 roku „Pochodzenie rodziny, własności prywatnej i państwa” stawiał tezy, że patriarchat jest powiązany z kapitalizmem i powstał wraz z narodzinami własności prywatnej.
Ideałem były dla niego rzekome relacje w społeczeństwach przed-klasowych: egalitarne, o wyższej pozycji kobiety. Do tego dołączył wątpliwej jakości rozważania o matriarchacie – nie było i nie ma żadnych dowodów na to, że kiedykolwiek istniał on w formie opisywanej przez Engelsa. Wszelkie kultury i cywilizacje w historii ludzkości zostały zbudowane pod przywództwem patriarchalno-hierarchicznej męskości. To fakt historyczny a nie interpretacja. To, że w myśli Engelsa i w ideologii marksistowskiej należy szukać źródeł „rewolucji seksualnej” oraz ataku na patriarchalną rodzinę, nie pozostawia wątpliwości następujący cytat ze wspomnianego dzieła tego autora, który jest jednocześnie wyrazem światopoglądu zgodnego z podstawowymi zasadami demokracji liberalnej i ideologii feminizmu. Demokracja liberalna sama w sobie jest przecież ustrojem matriarchalnym:
„Upadek prawa macierzystego [matriarchatu – przyp. autor] był wszechświatową historyczną klęską rodzaju żeńskiego. Mężczyzna ujął także ster domu w swoje ręce, kobieta została poniżona, stała się niewolnicą jego namiętności i prostym narzędziem do rodzenia dzieci”[13].
Na glebie marksizmu-komunizmu wyrósł bolszewizm, który stał się forpocztą „rewolucji seksualnej”. To bolszewicy pierwsi w historii Rosji zalegalizowali aborcję, rozwody i akty homoseksualne, a jednocześnie za sprawą powszechnego przyzwolenia na rozwiązłość, doprowadzili do upadku moralnego społeczeństwa rosyjskiego, co doskonale opisał E. Michael Jones w książce „Libido dominandi. Seks jako narzędzie kontroli społecznej”. Staliniści byli zmuszeni się temu przeciwstawić aby uniknąć kompletnego rozpadu społeczeństwa i upadku państwa.
Na zinfiltrowanym w coraz większym stopniu przez marksistowską ideologię Zachodzie pojawiły się postacie takie, jak Magnus Hirschfeld, który w 1919 założył w Berlinie Instytut Seksuologiczny (Institut für Sexualwissenschaft) – instytucję badającą i promującą wszelkiego rodzaju degeneracje spod znaku homoseksualizmu i transseksualności. U jego boku wyrósł lewicowy gigant – Wilhelm Reich, członek Partii Komunistycznej, twórca freudomarksizmu, jedna z najbardziej demonicznych postaci XX-wiecznej lewicy. Reich była autorem wydanej w 1936 roku książki „Rewolucja seksualna”. Przerażającym aspektem jego dzieła jest fakt, że zawarte w nim tezy stały się powszechnie akceptowane, a współcześnie są dogmatem dla wszelkiej maści psychologów i psychiatrów w świecie zachodnim – będąc kolejnym z wielu dowodów na to, w jaki sposób marksizm zinfiltrował nasze społeczeństwa. Psychiatrzy i psychologowie Zachodu od stu lat są „świeckimi kapłanami” demokracji liberalnych i ich propagandowym ramieniem. Głoszą rozwiązłość seksualną, którą maskują retoryką wolności jednostki i prawem do wyboru, akceptują rozwody (czyli niszczenie rodzin), a obecnie powszechnie propagują homoseksualizm i normalizują cały szereg zachowań, które jeszcze kilkadziesiąt lat temu były penalizowane i nieakceptowane społecznie.
Ich ewangelia jest ewangelią Reicha i Hirschfelda. Są kolejnym ramieniem rewolucji seksualnej, narzędziem kontroli i psychologicznej opresji ateistycznych demokracji nad obywatelem. Przedmiotem ich dominacji nie jest bat, lecz manipulacja psychologiczna. W swoim kanonicznym dziele, Wilhelm Reich zażarcie broni pozornie pozytywnej tezy o tym, że każdy ma prawo do wolności seksualnej i nikogo nie wolno zmuszać do związku. To, co kryje się za tą przyjemnie brzmiącą ideą, to tak naprawdę atak na patriarchalno-katolicką instytucję małżeństwa, której istotą była nierozerwalność ze względu na ludzką wolę. Reich podejmuje w swoim dziele również wątki takie, jak rozważanie kwestii, czy dzieci powinny obserwować nagość dorosłych? Tym samym jest on prekursorem współczesnej demoralizacji młodocianych i akceptacji dla zachowań pedofilskich. Niezwykle istotny w celu udowodnienia naszych tez, jest aspekt dotyczący oryginalnego podtytułu dzieła Reicha i jego tłumaczenia na język angielski. Podtytuł niemieckiego oryginału brzmi: „Zur sozialistischen Umstrukturierung des Menschen”, co oznacza „W kierunku socjalistycznego przekształcenia człowieka”. Angielskie tłumaczenie pojawiło się po II Wojnie Światowej w Stanach Zjednoczonych. Tłumacz Theodore Wolf dopuścił się celowego zafałszowania podtytułu chcąc w ten sposób uniknąć represji. Oskarżenia o socjalizm i komunizm w powojennej Ameryce zdominowanej przez komisję McCarthy’ego mogły skutkować zarzutami karnymi oraz poważnymi konsekwencjami zawodowymi i społecznymi.
Z tego powodu Wolf dokonał tłumaczenia na język angielski jako „Toward a Self-Governing Character Structure” – „W kierunku samozarządzającej/samokontrolującej się struktury charakteru”. Sens tych dwóch zdań jest całkowicie inny i nie jest to przypadek. Celem było usunięcie wszelkich podejrzeń, co do tego, co jest istotą dzieła Reicha – a jest nią nic innego, jak próba socjalistyczno-marksistowskiego przekształcenia ludzkiej seksualności, a tym samym całej struktury społecznej Zachodu. Socjalistyczny zawsze oznacza równościowy. Istotą lewicy jest nienawiść do hierarchii i próba jej zniszczenia. W ten sposób Reich stał się prekursorem rozwiązłości seksualnej. Katolickie, religijne małżeństwo oznacza wyłączność i nie akceptuje zdrady. W świecie marksistów i Reicha, a zarazem w świecie powojennych, lewicowych demokracji, podobnie jak w społeczeństwach prymitywnych, każdy może spółkować z każdym, a małżeństwo i rodzina są kwestiami woli jednostki i jej chwilowych zachcianek. W ten sposób zburzono podstawową komórkę społeczną, a tym samym gmach na którym wznosi się społeczeństwo, kultura i cywilizacja. Po II Wojnie Światowej Reich znalazł następców w autorach słynnej Szkoły Frankfurckiej, na czele z Herbertem Marcusem i jego dziełem „Eros i cywilizacja” z 1955 roku. Dzieło Marcusego to tak naprawdę kontynuacja pracy Reicha, kolejna próbą stworzenia syntezy freudyzmu z marksizmem, z nieco bardziej filozoficznej perspektywy.
Wraz z marksistowsko-lewicową „rewolucją seksualną” nastąpiła ostateczna przemiana w obrębie zachodnich demokracji liberalnych. To, co było do tej pory zakazane, również na poziomie systemów prawnych państw Zachodu, stało się legalne: rozwody, środki antykoncepcyjne, aborcje, rozwiązłość seksualna, zniesienie kar za zdradę małżeńską, a nawet zniesienie przepisów mówiących o tym, że kobieta nie może pracować poza domem bez zgody męża.
Zachód przekształcił się w wielki dom publiczny, gdzie „nowoczesny człowiek”, sprowadzony do roli prymitywa, żyje w zwierzęcej rozwiązłości. [Zwierzęta nie są „rozwiązłe”. To cecha tylko ludzka. md] Rezultatem jest katastrofa demograficzna, rozpad małżeństw i rodzin, bezdzietność, epidemia samotności oraz powszechnej degeneracji. Na naszych oczach obserwujemy kolejną odsłonę tej rewolucji: powszechną akceptację i promocję sodomii, transseksualizmu oraz destrukcyjny absurd operacji „zmiany płci”.
ZABÓJCA CHARLIEGO KIRKA – PRODUKT LEWICOWEJ DEMOKRACJI LIBERALNEJ I JEJ REWOLUCJI SEKSUALNEJ
Zabójca Charliego Kirka jest „produktem” rewolucji seksualnej. Jeżeli przyjrzeć się statystkom masowych morderstw w szkołach w USA – dokonywanych przez narcystycznych nastolatków – ich ilość zaczęła się radykalnie zwiększać od lat 60-tych, kiedy rewolucja seksualna zdominowała kulturę zachodnią. Co więcej, zdecydowana większość masowych, narcystycznych, młodocianych morderców była wychowywana w domach pozbawionych ojców – takie domy to kolejny efekt tej rewolucji i przyzwalającej na nią demokracji liberalnej. Morderca Kirka pozornie stanowił wyjątek: 22-letni Tyler James Robinson, wychowywał się w stosunkowo konserwatywnej, mormońskiej rodzinie. Jego ojciec był szeryfem, matka pracowała w firmie specjalizującej się w opiece nad osobami niepełnosprawnymi. Ma dwóch braci.
Jeżeli jednak przyjrzymy się bliżej jego osobie to odkryjemy, że tak naprawdę był wychowywany przez lewicowo-liberalną propagandę, która przenika naszą kulturę. Przesiąknął nią i stał się kolejnym dowodem na siłę i potęgę liberalnych mass mediów przy jednoczesnym, malejącym znaczeniu autorytetu ojca i wartości wpajanych w domu – kulturowego nośnika tradycji i wartości przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Co jednak kluczowe, a zarazem udowadnia naszą tezę, to fakt, że Robinson był homoseksualistą żyjącym z transseksualnym partnerem, który chciał dokonać „operacji zmiany płci”. Zjawisko „korekty płci” to kolejne szaleństwo upadającego Zachodu – współczesna nauka i medycyna nie posiadają środków by zmienić płeć biologiczną, jedyne, co mogą zrobić to bezpowrotnie okaleczyć.
Tego typu zabiegi są legalne w wielu państwach Zachodu dowodząc prawdziwej natury ustroju demokratyczno-liberalnego, a zarazem będąc przejawem jego totalnej degeneracji. Przyzwolenie na nie potwierdza zezwierzęcenie społeczeństw i upadek realnego autorytetu politycznego. Bezpowrotne okaleczanie dzieci jest przekroczeniem wszelkich granic moralnych. Według ostatnich doniesień – zabójca Kirka namiętnie grał w gejowską grę porno „Furry Shades of Gay”, a w mediach społecznościowych śledził „artystę” o pseudonimie „RedRusker”, znanego z rysowania aktów pedofilskich. Ten zaburzony, zdegenerowany młodzieniec to produkt lewicowej demokracji liberalnej, jej marksistowsko-jakobińskich pseudo-wartości, rewolucji seksualnej, która zdominowała Zachód, braku autorytetów oraz całkowitego upadku liberalno-lewicowej kultury spod znaku seksualnego permisywizmu i „róbta, co chceta”.
POGRZEB CHARLIEGO KIRKA A WOJNA PRZECIWKO LEWICY
21 września 2025 na State Farm Stadium w Glensdale w Arizonie odbyła się uroczystość upamiętniająca Charliego Kirka. Na stadionie zebrało się 100 000 ludzi. W obchodach, obok żony zmarłego Eriki Kirk, brali udział prezydent USA Donald Trump i wiceprezydent J. D. Vance. Uroczystość zamieniła się w widowiskowe show w złym smaku, charakterystyczne dla plebejskiej amerykańskiej popkultury. Centralnym momentem stało się przemówienie żony Kirka, Eriki, która przebaczyła zabójcy. Ten akt interpretowano, jako wyraz „chrześcijańskiej miłości”.
Nie, to nie był wyraz żadnej „chrześcijańskiej miłości”: dotyczy ona tylko i wyłącznie współwyznawców, a nie całej ludzkości, w tym ateistów, przedstawicieli politycznej lewicy i jawnych wrogów chrześcijaństwa. Istotą chrześcijaństwa, jak ma to miejsce w przypadku każdej innej religii, jest nieprzekraczalna dychotomia pomiędzy wyznawcą a heretykiem i poganinem. Erika Kirk nie tylko podeptała pamięć o swoim mężu, ale dała wyraz humanitarno-sentymentalnym poglądom, które osłabiają prawicę w starciu z lewicową hegemonią.
Jej wystąpienie słusznie podsumował Greg Johnson, we wspomnianym wcześniej artykule:
„Mowa Eriki Kirk o przebaczeniu to ogromny dar dla lewicy, ponieważ wspiera iluzję, że jeśli tylko będziemy wystarczająco mili, możemy nadal współistnieć z lewicą w obrębie tej samej wspólnoty – podczas gdy lewica po prostu przygotowuje się do dalszej przemocy. Musimy usztywnić kręgosłupy naszych ludzi, a nie powodować, by mdleli i tarzali się w sentymentalnej papce”[14].
Kirk zasłynął otwartymi spotkaniami na amerykańskich uniwersytetach w trakcie których dyskutował ze studentami, często o skrajnie lewicowych poglądach. Momentami dyskusje bywały burzliwe, zdarzały się akty agresji. Kirk wychodził z założenia, że dialog jest wartością, że warto rozmawiać z przeciwnikami. Mylił się. Jakikolwiek dialog z polityczną lewicą jest niemożliwy. Nie ma miejsca na kompromis z fanatykami reprezentującymi najbardziej zdegenerowane i patologiczne wartości. Nie zabiegajmy o dialog i kompromis ponieważ wszyscy, w tym cała nasza kultura, skończymy jak Charlie Kirk. Dwa stulecia katastrof sprowadzonych na świat przez polityczną lewicę niczego nas nie nauczyły? Dialog z satanistycznymi fanatykami degeneracji i patologii może mieć tylko jedną formę: wojny i konfliktu. Nie lękajmy się tej prawdy i nie uciekajmy od niej. Zapłaciliśmy za to już zbyt wysoką cenę w toku XX wieku, kiedy polityczna lewica zalała świat morzem krwi. To kwestia naszego przetrwania.
Tak, jak reakcja na Rewolucję Francuską ze strony europejskich monarchii była zdecydowanie niewystarczająca, za co w perspektywie czasu zapłaciły one swoim zniszczeniem, tak reakcja na zabójstwo Charliego Kirka jest zbyt łagodna. Poza przemówieniami i obietnicami pewnych działań, nie podjęto żadnych kroków w celu zniszczenia ideologicznych źródeł tego, co się wydarzyło, a jednocześnie tego, co od dziesięcioleci niszczy naszą kulturę i społeczeństwa. Pornografia, degeneracja, demoralizacja i lewicowe idee, jawnie uderzające w przetrwanie naszej cywilizacji, nadal są obecne, chroniąc się za zasłoną absolutnej wolności słowa i demoliberalnej tolerancji. Tak wygląda świat w którym uznano, że prawda absolutna nie istnieje, a wszystkie poglądy są sobie równe. Rezultatem jest absolutna anarchia aksjologiczna i chaos w sferze rodzinno-prywatnej, których skutkiem jest postępująca degeneracja oraz wymieranie populacji w obrębie Zachodu.
Prawica nie nauczyła się niczego przez ostatnie dwieście lat lub też utraciła siły witalne i intelektualne do wytoczenia prawdziwej wojny wymierzonej przeciwko politycznej lewicy. Podział na prawicę i lewicę sam w sobie jest wytworem nowożytności. Ukonstytuował się w francuskim Zgromadzeniu Narodowym podczas Rewolucji Francuskiej, w którym zwolennicy ancien régime zasiedli po prawej stronie, a zwolennicy reform i rewolucji, po lewej. Nie debatuje się nad zniszczeniem porządku społecznego, nie udziela się praw politycznych i prawa głosu lewicowym ekstremistom. Walczy się z nimi w imię obrony ładu, tradycji, autorytetu i hierarchii. Dopóki Zachód nie zrozumie tej prawdy i nadal będzie tolerował lewicę oraz jej poglądy i idee, upadek będzie postępował.
Zabójca Kirka był produktem zdegenerowanej, szatańskiej ideologii politycznej lewicy i jej głównego narzędzia: demoralizacji, którą na swoich sztandarach niesie rewolucja seksualna. Ta sama, która obecnie „zjada swoje dzieci”, tworząc jednostki, które nawet nie wiedzą, jakiej są płci. Czas skończyć z tolerancją, cnotą wynoszoną pod niebiosa przez naczelnego demagoga Oświecenia Woltera. Tolerancja nie jest cnotą chrześcijańską ani europejską, a tym samym nie przynależy do naszej kultury.
To kwestia naszego przetrwania. Polityczna lewica to rak, który od stuleci toczy naszą cywilizację. Jeżeli nie zostanie powstrzymany, doszczętnie zniszczy ciało swojego nosiciela. Ciało już w tej chwili stare, wątłe i słabe. Greg Johnson słusznie napisał w artykule na temat Charliego Kirka i jego pogrzebu: „By zwyciężyć, będziemy musieli napełnić nasze serca nienawiścią. Kiedy już zwyciężymy, dopiero wówczas będziemy mogli mówić o miłości i przebaczeniu”[15]. Prawica ostatnich dwóch stuleci nieprzerwanie zapomina o tej prawdzie. Dlatego ciągle przegrywa, a jej chwilowe triumfy, lewica wykorzystuje by wzmocnić swoją hegemonię nad Zachodem.
WSZYSTKIE główne instytucje zachodnie uważają życie Palestyńczyków za bezwartościowe
„To trochę śmieszne, patrzeć, jak reporter BBC udaje zszokowanego i obrażonego tym, że ktoś mówi, że jego zdaniem życie Żydów jest warte więcej niż życie Palestyńczyków”.
BBC niedawno przeprowadziło wywiad z izraelskim osadnikiem , który powiedział, że wszyscy Palestyńczycy z czterech okolicznych wiosek powinni zostać eksterminowani w ramach zemsty za śmierć Izraelczyka zabitego podczas terroryzowania palestyńskiej wioski w zeszłym miesiącu. Dodał, że życie jednego Żyda jest warte dziesięciu milionów palestyńskich istnień.
„Myślę, że teraz, kiedy zabili jednego Izraelczyka, musimy zabić wszystkich ludzi w Tal i Sarra, nawet Dżita i Faratę” – powiedział BBC prawnik Jehuda Szimon.
„Wygląda na to, że twierdzisz, że życie jednego Żyda jest warte setek lub tysięcy istnień Palestyńczyków” – odpowiedziała Lucy Williamson z BBC w wywiadzie.
„Milion” – poprawił ją Szymon. „Jedno żydowskie życie to dziesięć milionów, jasne?”
„To brzmi po prostu rasistowsko” – odparł Williamson, na co Shimon odparł: „Tak, wiem, wiem. Ale to prawda”.
Interakcja stała się viralem w mediach społecznościowych, a ludzie reagują na rażący przejaw ekstremistycznej ideologii osadników, którzy starają się stopniowo wyprzeć Palestyńczyków z ich ziem na Zachodnim Brzegu. I choć prawdą jest, że komentarze Szymona są skrajnie okrutne i rasistowskie, to nie to osobiście uznałem za interesujące w tym wywiadzie. Interesująca była dla mnie odpowiedź Williamsona.
No cóż, to trochę śmieszne, patrzeć, jak reporter BBC zachowuje się zszokowany i obrażony, gdy ktoś mówi, że jego zdaniem życie Żydów jest warte więcej niż życie Palestyńczyków. W końcu założenie, że życie Żydów jest warte więcej niż życie Palestyńczyków, od pokoleń wpływa na każdy aspekt zachodnich mediów informacyjnych na temat Izraela i Palestyny.
Dlatego zachodnia prasa wyraziła nieproporcjonalnie większy szok i przerażenie 7 października niż znacznie bardziej rażące nadużycia ze strony Izraela, które do nich doprowadziły, i znacznie bardziej rażące nadużycia ze strony Izraela, które nastąpiły później. Dlatego w zeszłym roku w Sydney obserwowaliście wściekłe oburzenie po strzelaninie w Bondi, podczas gdy ta sama liczba Palestyńczyków ginie w danym dniu w Strefie Gazy nigdy nie pojawia się w wiadomościach .
Dwa przypadki masowych morderstw. Ta sama liczba ofiar. Ale słyszałeś tylko o jednym z nich.
Dlaczego słyszałeś tylko o jednym z nich? Bo tylko jeden z nich trafił do wiadomości.
Prasa głównego nurtu tygodniami pilnie donosiła o strzelaninie w Bondi, gorączkowo próbując fałszywie skojarzyć atak terrorystyczny ISIS z demonstracjami pro-palestyńskimi, powtarzając w mediach na całym świecie zachodnim frazę „Tak wygląda globalizacja intifady” . Publikowano kolejne raporty o tym, jak Żydzi są atakowani, jak Żydzi czują się niebezpieczni i jakie nowe prawa i ograniczenia wolności słowa należy wprowadzić, aby stłumić nastroje pro-palestyńskie i chronić Żydów.
Nic nawet zbliżonego do tego nie wydarzyło się 26 marca 2025 roku. Dla prasy zachodniej zabicie 15 Palestyńczyków w Strefie Gazy było po prostu kolejną środą.
Dzieje się tak, ponieważ wszystkie główne zachodnie media podzielają te same rasistowskie poglądy na temat Palestyńczyków, co Jehuda Szymon. Podobnie jak wszystkie główne zachodnie partie polityczne. Podobnie jak wszystkie inne główne zachodnie instytucje. Podobnie jak wszyscy zwolennicy państwa Izrael. Wszyscy oni wierzą, że życie Żydów jest warte więcej niż życie Palestyńczyków, o czym świadczy polityka, którą popierają, i wiadomości, które śledzą.
Przez lata ukrywali czynne ludobójstwo, używając nagłówków w stylu „Ministerstwo zdrowia zarządzane przez Hamas twierdzi”, i werbalnej gimnastyki biernego języka, aby chronić izraelskie interesy informacyjne. Wiadomo więc, że kiedy Lucy Williamson protestuje: „To brzmi rasistowsko!” wobec izraelskiego osadnika, który twierdzi, że życie Żydów jest o wiele więcej warte niż życie Palestyńczyków, tak naprawdę nie jest oburzona jego systemem wierzeń. Po prostu wie, że nie wolno mówić takich rzeczy na głos.
Najlepszą rzeczą, jaką może zrobić Trump, jest zapobiegnięcie przekształceniu się konfliktów w globalną wojnę.
Alastair Crooke
Alastair Crooke
Cisza otaczająca wynik zeszłotygodniowego spotkania z Netanjahu w Gabinecie Owalnym mówi sama za siebie. Żaden przedstawiciel amerykańskiego rządu nie pojawił się na lotnisku, aby go powitać, i nie rozwinięto czerwonego dywanu. Wizyta zakończyła się fiaskiem. Izrael dryfuje bez przywódcy – jego strategia „Wielkiego Izraela” wysycha z powodu braku zarówno żołnierzy, jak i spójności.
Były Rzecznik Praw Obywatelskich Sił Obronnych Izraela, generał dywizji Yitzak Brik przewiduje (Maariw, 26 lipca), że kryzys dotyczący izraelskiego arsenału rakiet przechwytujących to „jedynie preludium do katastrofy, która nam grozi”:
„W nadchodzących wojnach z Iranem zagrożenie wzrośnie dziesięciokrotnie, prowadząc do całkowitej utraty zdolności przechwytywania irańskich pocisków balistycznych. Pociski te uderzą w nas: w skupiska ludności, cele strategiczne, infrastrukturę produkcyjną i gospodarczą, instytucje naukowe i technologiczne, placówki edukacyjne, szpitale i kluczowe gałęzie przemysłu – i całkowicie nas zniszczą”.
Trump – zdaje się w końcu – zrozumiał, że wojna, którą rozpoczął, by zniszczyć Iran, przyniosła odwrotny skutek i grozi jego unicestwieniem. W praktyce nie ma już innego rozwiązania militarnego, jak tylko zatrzymać się i pogrążyć jeszcze bardziej w dołku, w którym się znalazł.
Tymczasem Iran uniemożliwia mu kontynuowanie taktyki – rozpoczynając wojnę kinetyczną (rzekomo w celu wywarcia presji na Iran), a następnie (w kolejne poniedziałki) przechodząc do rozmów o „zbliżających się umowach” mających na celu manipulowanie rynkami ropy naftowej i cenami akcji. W zeszły poniedziałek krótkotrwały spadek cen ropy Brent spowodował spadek o całe 7,7%.
Co więcej, Iran zamierza sam decydować o tempie konfliktu – konfliktu, który i tak najprawdopodobniej ulegnie eskalacji, ponieważ Stany Zjednoczone dążą do zwiększenia presji okrążania do takiego stopnia, aby Iran mógł zostać rzekomo zmuszony do dyktowanego „porozumienia pokojowego”.
Jednak zamiast zwiększać presję na Iran, strategia Trumpa polega na podburzaniu regionu i narażaniu się na ryzyko niekontrolowanej eskalacji.
Ostatnie wydarzenia – w tym ogłoszenie przez Jemen „oblężenia za oblężeniem” saudyjskich portów lotniczych i morskich oraz ataki na dwie duże rafinerie Aramco, które sparaliżowały kontrolowany przez Arabię Saudyjską rurociąg naftowy na Morzu Czerwonym – wciągnęły Arabię Saudyjską w konflikt z Jemenem, ale także (wraz z CENTCOM) w konflikt z Jednostką Mobilizacji Ludowej (PMU) w Iraku, którą Arabia Saudyjska obwinia o zniszczenie rafinerii (choć Haszd asz-Szaabi stanowczo temu zaprzecza). Te dwa wydarzenia podkreślają jednak skalę, w jakiej „wojna Trumpa” destabilizuje i tak już kruchy region.
Wczoraj Arabia Saudyjska i Stany Zjednoczone wspólnie przeprowadziły zmasowane ataki powietrzne na co najmniej sześć irackich miast, zabijając co najmniej 20 członków PMU i raniąc kilkudziesięciu.
Dlaczego Arabia Saudyjska atakuje Haszd, a nie Jemen? Cóż, prawdopodobnie dlatego, że AnsarAllah odpowiedziałby pociskami i zniszczył pozostałą saudyjską infrastrukturę naftową.
Kiedy Iran dowiedział się o amerykańskich atakach na pozycje Haszdu, kierując się zasadą, że atak USA na „jednego członka Osi jest atakiem na wszystkie”, wystrzelił rakiety balistyczne w kierunku amerykańskich baz w Jordanii.
To dodało dwa nowe fronty do konfliktu regionalnego: front Haszd asz-Szaabi-iracki i front jemeńsko-saudyjski. Jednak w tle narastają inne potencjalne punkty zapalne: w Libanie izraelski minister obrony chwali się:
„Dwadzieścia cztery libańskie wioski, liczące setki lat, zostały zniszczone. Wszystkie budynki, nie tylko jeden dom na raz, ale całe wioski [zostały zrównane z ziemią]. Ich zniszczenie jest całkowite. Musicie zrozumieć: od 15 000 do 20 000 domów we wszystkich 24 wioskach zostało zniszczonych – a dziś 70 procent Gazy jest zniszczone”.
Co ważniejsze, izraelski minister bezpieczeństwa narodowego Ben Gvir obiecał rozpętać wojnę osadniczą przeciwko Palestyńczykom mieszkającym na Zachodnim Brzegu, aby wymusić ich „dobrowolne” wydalenie. Ben Gvir argumentuje, że okres poprzedzający wybory w Izraelu oferuje najbardziej dogodny moment na wywołanie kryzysu – który jego zdaniem może zmusić do ewakuacji całych palestyńskich wiosek.
Jakby tego chaosu było mało, 25 lipca amerykańskie rakiety uderzyły w kwaterę główną Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej w rejonie Ziba Kenar na wybrzeżu Morza Kaspijskiego w prowincji Gilan.
Komentator MK Bhadrakumar przedstawia:
„Morze Kaspijskie stanowi strategicznie ważny szlak zaopatrzeniowy między Rosją a Iranem. Bandar Anzali jest dla Teheranu tym, czym port w Odessie dla Kijowa – odbiera zachodnie dostawy broni. Dlatego atak Ukrainy na irański statek handlowy na Morzu Kaspijskim, na rosyjskich wodach terytorialnych, w sobotę – pierwszy taki atak od początku wojny rosyjsko-ukraińskiej – jest czymś więcej niż przypadkowym incydentem… Kijów przyznał się do ataku na irański statek, sygnalizując, że jedna z najstabilniejszych stref bezpieczeństwa w Eurazji jest teraz narażona na bezpośrednie skutki uboczne konfliktu na Ukrainie”.
Zarówno „New York Times”, jak i „Wall Street Journal” donoszą, że atak na Ukrainę sugeruje połączenie dwóch wojen – wojny Ukrainy z Rosją i wojny izraelsko-amerykańskiej z Iranem. Sugeruje to, że ukraiński atak na irański statek mógł być celowym posunięciem Waszyngtonu, a Ukraina działała w porozumieniu z amerykańskim bombardowaniem irańskiej prowincji Gilan.
Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow oświadczył w tym tygodniu, że doniesienia o ukraińskim ataku na irański statek na Morzu Kaspijskim należy traktować jako atak na sam Iran. Stwierdził, że incydent ten podkreśla potrzebę wyeliminowania zagrożenia płynącego z Kijowa i oskarżył Ukrainę o rozszerzanie zasięgu tzw. „ataków terrorystycznych”.
O co tu tak naprawdę chodzi? Nie jest jasne, czy ukraiński atak na irański statek (w którym zginął irański marynarz) – fałszywie opisany przez Kijów jako statek przewożący broń – był jedynie dziecinnym wołaniem Zełenskiego o uwagę, mającym na celu wzbudzenie zainteresowania Trumpa („tatusia”), czy też czymś poważniejszym. Zełenski wielokrotnie narzekał, że wojna z Iranem odwraca uwagę Zachodu od „jego” wojny z Rosją. Czy była to próba ponownego skupienia uwagi Trumpa na wojnie na Ukrainie?
Wszystkie te nurty zbiegły się w Waszyngtonie — wraz z ciałem Lindsay Graham wystawionym na widok publiczny i w chwili, gdy Laura Loomer — zanikająca wpływowa postać MAGA, którą Trump mimo wszystko lubi i której chętnie słucha — wykonała bardzo publiczny zwrot o 180 stopni i nagle wyłoniła się jako największa orędowniczka i orędowniczka Ukrainy (być może jako następczyni nieżyjącego już Lindsay Graham).
W sieci krążą spekulacje, że jej szeroko komentowane „nawrócenie wzorowane na Pawle” może oznaczać znaczący punkt zwrotny w polityce USA. Równie dobrze może to być jednak ulotny moment, który szybko przeminie. Loomer nie ma żadnego wpływu na młode pokolenie MAGA, ale wciąż rezonuje ze zwolennikami Trumpa powyżej 65. roku życia, którzy oglądają Fox News.
Obecnie jednak twierdzi się, że radykalna zmiana poglądów Loomera oznacza początek szeroko zakrojonej operacji psychologicznej (psychop), mającej na celu przekonanie Amerykanów, że „Ameryka interwencjonistyczna” jest zgodna z zasadą „Ameryka przede wszystkim” – a zatem że popieranie konfrontacji militarnej z Rosją jest dopuszczalne. Mem Loomera jest w pewnym sensie upomnieniem dla zwolenników Pata Buchanana z MAGA, którzy podążają za jego linią (i tytułem jego książki): „ Republika – nie imperium: Odzyskanie losu Ameryki”.
(Oczywiście, każda zmiana w amerykańskiej opinii publicznej na korzyść amerykańskiej interwencji wojskowej w Izraelu jest mile widziana.)
Czy to przełożenie sprawy skłoni Trumpa do bardziej proaktywnego podejścia do Ukrainy? Nie wiemy. Loomer obiecała Trumpowi szczegółowy raport z jej podróży na Ukrainę i spotkania z Zełenskim. Czy Trump posłucha? Czy może posłuchać, a mimo to nie zwrócić na to uwagi? Kto wie?
Kluczowe jest to, że szum medialny wokół reinterpretacji Ukrainy jako „zwycięskiej” – pomimo empirycznego fałszu – nabiera rozpędu, przynajmniej wśród części amerykańskiej opinii publicznej. Wieloletni obserwator i biograf Trumpa, Michael Wolff, zauważa:
„Zwrot Loomera o 180 stopni w kwestii Ukrainy najwyraźniej już się rozpoczął [tj. nabiera rozpędu]. Zełenski jest teraz w mieście… Będzie miał czas dla Trumpa. A Trump, owszem: jak mógł [on] zignorować fakt, że w tym momencie przewaga leży po stronie Ukrainy”.
„W szerszym ujęciu, aspekt polityki zagranicznej tej administracji okazał się kompletną katastrofą… Kwestia Iranu to kompletna katastrofa. Zbliżenie z Rosją było ewidentnym błędem… Zełenski, [wcześniej] przedstawiany jako przegrany, jest teraz zwycięzcą – wszystko inne jest teraz uważane za »złe decyzje« [Trumpa]. W tym kontekście [Trump] rozpaczliwie potrzebuje sukcesu. A Ukraina zaczyna wyglądać na potencjalny [sukces] – wykorzystując pogrzeb Lindsay Graham jako okazję do przejścia na bardziej skuteczną strategię wobec Ukrainy. Śmierć może okazać się ogromnym sukcesem wizerunkowym. Bingo. Tak. Rosja jest w tarapatach”.
Oczywiście, szokujące jest, jak zachodnie elity dają się manipulować za pomocą bezlitosnego PR-u. Ale komentarze Wolffa to coś więcej niż plotkarski bełkot. Odzwierciedlają szerzącą się masową psychozę. Nie jest ona racjonalna, lecz napędzana przez interesy i wpływowe kręgi realizujące własne cele.
Rozważmy następujący schemat: Zełenski chce przedstawić się Europie i Trumpowi jako „zwycięzca”. Europa namawia go do wystrzelenia rakiet głęboko w głąb Rosji, aby wymusić zawieszenie broni. Trump wyraża poparcie dla ataków na terytorium Rosji podczas szczytu G7. Pierwszy bieg obejmuje ataki dronów na rosyjskie rafinerie. Pozytywne słowa Trumpa na szczycie G7 jeszcze bardziej podnoszą ten bieg, a eskalacja osiągnęła poziom ataków na ludność cywilną w Rosji (konsumenckie centrum internetowe Wildberries i zabójstwa na obozach letnich) – z użyciem głowic o większym zasięgu i większych głowic.
Ukraina ostrzeliwuje irański statek na Morzu Kaspijskim. IRGC grozi odwetem. IRGC grozi Wielkiej Brytanii (i Cyprowi) za stopniowe zwiększanie zaangażowania w wojnę z Iranem.
Europa traktuje Rosję jak blef i nakręca spiralę ataków rakietowych w głąb terytorium Rosji. Rosja nie może dopuścić do tych ataków ani zaakceptować ich eskalacji. Tymczasem Bliski Wschód po cichu staje w płomieniach. Iran nie ugnie się pod naciskiem Trumpa; (podobnie jak Chiny nie ulegną presji sankcji USA).
Trump po prostu nie ma rozwiązań militarnych. Najlepsze, co może zrobić, to zapobiec przekształceniu się konfliktów w wojnę globalną.
Natknąłem się dziś na coś dość dziwnego, kiedy zapytałem jedną z wyszukiwarek opartych na sztucznej inteligencji o zajęcie przez Rosję terytorium Ukrainy w 2026 roku. Oto, co twierdziła chińska agencja KIMI:
Dowody z wielu źródeł – w tym oficjalnych oświadczeń Ukrainy, zachodnich ośrodków analitycznych i niezależnych ukraińskich obserwatorów – sugerują, że Ukraina odzyskała w pierwszej połowie 2026 roku znacznie więcej terytorium niż Rosja, napędzana przez południową kontrofensywę. Jednak tempo ukraińskich postępów zwolniło od wiosny, a Rosja odnotowała niewielkie zyski netto w ostatnich miesiącach (czerwiec-lipiec). Całkowity zysk netto za cały rok jak dotąd wydaje się nadal korzystny dla Ukrainy, ale margines i dokładne liczby zależą w dużej mierze od zastosowanej metodologii.
No i proszę… Ukraina wygrywa wojnę na ziemi, według sztucznej inteligencji. Podkreślę, że tę samą propagandę znajdziecie na GROK-u czy Claude. Zachodnie wysiłki propagandowe przynoszą korzyści w sferze informacyjnej. Nawet chińscy programiści, którzy stworzyli KIMI, propagują zachodnią propagandę.
Pozwólcie więc, że przedstawię wam faktyczny przebieg wydarzeń w 2026 roku. Rosja rozpoczęła rok 2026 raportem Gierasimowa dla Putina, ogłaszając wyzwolenie Pokrowska (Krasnoarmiejska) – donieckiego węzła logistycznego, obleganego od prawie dwóch lat – oraz Wowczańska w Charkowie. Do listopada 2025 roku Ministerstwo Obrony Narodowej informowało o nieustannym zdobywaniu pozycji, w tym w Pietrowskim w Donieckiej Republice Ludowej oraz w Tichoje i Otradnoje w Dniepropietrowsku.
Wiosną 2026 roku agencja TASS donosiła, że siły rosyjskie wyzwoliły 63 osady od marca do maja 2026 roku – 20 w marcu, 16 w kwietniu i 27 w maju, miesiącu, w którym odnotowała najwięcej ataków. W regionie było to 21 osiedli w obwodzie charkowskim, 19 w DRL, 14 w Sumach, sześć w Zaporożu i trzy w Dniepropietrowsku. Zdobycze w Sumach i Charkowie są przedstawiane przez Moskwę jako budowanie „strefy bezpieczeństwa” wzdłuż granicy z Rosją.
Na początku lata (w czerwcu) Gierasimow doniósł, że siły rosyjskie kontynuują wyzwalanie „Donbasu i Noworosji”, posuwając się naprzód na wszystkich frontach. 3. Armia posuwała się w kierunku Słowiańska i Kramatorska – wyzwalając Piskunowkę, docierając do przedmieść Nikołajewki i znajdując się niecałe 5 km od wschodnich rubieży Kramatorska. Zdobycie Krasnego Limanu (Lyman) miało nastąpić wkrótce.
Grupa bojowa Zachód posuwała się szerokim frontem; w rejonie Kupiańska, odpierając ukraińskie próby przebicia się do zachodniego Kupiańska, jednostki szturmowe nacierały na zachód w kierunku Szewczenkowa. W rejonie Dobropola na północ od Krasnoarmiejska, walczyły w Dobropolu i Annowce, zdobywając Leninę (ukraińska nazwa Mirnoje), a Szewczenko, Krasnojarskie i Swietłoje uznano za wyzwolone.
W lipcu agencja TASS odnotowała wyzwolenie 32 miejscowości, z czego 22 – ponad 68 procent – w obwodzie charkowskim i Donieckiej Republice Ludowej. W ujęciu grup bojowych: Północ zajęła dziesięć, Centrum osiem, Zachód sześć, Wschód pięć, a Południe trzy. Do najważniejszych wydarzeń miesiąca należało wyzwolenie Konstantynówki w Donieckiej Republice Ludowej przez Grupę Bojową Wschód oraz zdobycie Bielickiego przez Grupę Bojową Centrum. Konstantynówka jest jednym z czterech miast w donieckim pasie fortecznym .
Obecnie Rosjanie atakują ostatnią dużą aglomerację doniecką kontrolowaną przez Ukraińców — pas Konstantynówka–Drużkowka–Kramatorsk–Sławiańsk — wzdłuż strefy granicznej Sum/Charków i konsolidacji w Zaporożu i Dniepropietrowsku.
Oprócz operacji lądowych we wschodniej Ukrainie, Rosja od 22 lipca pozbawiła Ukrainę możliwości prowadzenia operacji morskich i handlowych z Odessy i Nikołajewa. Ukraińscy rolnicy nie będą mogli eksportować produktów przez porty Morza Czarnego i zachodnich dostaw, które kiedyś swobodnie przepływały przez Odessę. Morskie szlaki transportowe Ukrainy zostały przerwane i nie będą działać do czasu zakończenia wojny z Ukrainą.
Wreszcie, mamy codzienne rosyjskie ataki rakietowe i dronowe na Kijów i inne kluczowe ukraińskie centra logistyczne i wojskowe. Niszczenie fabryk i magazynów skutecznie wysysa Ukrainę z powierzchni ziemi. Zachód uparcie przedstawia wojnę na Ukrainie jako krucjatę, która stoi u progu zwycięstwa, ale realia na miejscu pokazują zupełnie inną, ponurą historię… Ukraina przegrywa.
Oto mój występ w niedzielny wieczór w Transition Protocol (zapomniałem opublikować go wczoraj):
Nie było mnie w zeszły wtorek z Jeleną i Ryanem. Wróciłem dziś ze strategiczną aktualizacją dotyczącą Iranu i Ukrainy:
Z przyjemnością spotkałem Jima Webba osobiście w Chattanoodze. Rozmawialiśmy o występie klaunów w CENTCOM:
Zawsze sprawia mi przyjemność rozmawianie z bratem Rasheedem Mohammadem:
Glenn Diesen i ja omówiliśmy doniesienia dotyczące wyczerpywania się amerykańskich zapasów rakiet:
Kiedy rozmawialiśmy z Nimą dziś po południu, zastanawialiśmy się, czy Stany Zjednoczone podejmą dziś wieczorem odwet przeciwko Iranowi za wczorajszy atak na amerykańskie aktywa w Kuwejcie. W chwili pisania tego tekstu nic takiego nie nastąpiło:
Mario wykonuje świetną robotę, codziennie podsumowując najważniejsze wiadomości z frontu wojny:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie
