Rosnące koszty wojny sprawiają, że zwykli Amerykanie znajdują się pod coraz większą presją, podczas gdy politycy odpowiedzialni za finansowanie wojny obserwują gwałtowny wzrost inwestycji.
Politycy kupują akcje spółek naftowych, energetycznych i obronnych na krótko przed wybuchem wojny, starając się w ten sposób czerpać zyski z tych wojen, które sprawiają, że życie przeciętnego Amerykanina staje się coraz bardziej nie do zniesienia.
Amerykanie w końcu zdają sobie sprawę, że politycy, którzy powinni nas reprezentować, tak naprawdę nie pracują dla nas. A kiedy przyjrzeć się, jak działa nasz system polityczny, staje się całkiem oczywiste, dlaczego.
Mamy system polityczny, który pozwala tym samym ludziom, którzy podejmują decyzje dotyczące setek milionów Amerykanów, stać się nieprzyzwoicie bogatymi dzięki podejmowaniu tych samych decyzji.
Członkowie Kongresu zatwierdzają budżety wojskowe, regulują przemysł, uchwalają ustawy dotyczące opieki zdrowotnej, głosują nad polityką gospodarczą, finalizują umowy handlowe, decydują o finansowaniu wojen i otrzymują tajne informacje rządowe. I jakimś cudem ci sami ludzie mogą inwestować miliony dolarów w firmy, które czerpią zyski z ich decyzji.
Jak to w ogóle może być legalne?
Mówimy o politykach, którzy mają dostęp do informacji, za których posiadanie inni trafiliby do więzienia; którzy wiedzą, które branże wkrótce otrzymają miliardy dolarów z pieniędzy podatników; i którzy mogą osobiście czerpać zyski z decyzji podejmowanych na podstawie tych informacji.
Jak absurdalne to jest? Czy wszyscy członkowie Kongresu nie powinni być całkowicie bezstronni?
Jeśli polityk wie, że wojna jest nieunikniona, że ceny ropy naftowej wkrótce gwałtownie wzrosną i że firmy zbrojeniowe wkrótce otrzymają miliardowe kontrakty rządowe, to dlaczego do cholery miałby mieć prawo kupować udziały w tych firmach?
A jeśli ci sami politycy czerpią korzyści za każdym razem, gdy Stany Zjednoczone angażują się w kolejną wojnę, jaką mają finansową motywację, aby głosować za jej zakończeniem?
Bo podczas gdy Amerykanom wmawia się, że muszą dokonywać poświęceń, płacić wyższe ceny i wysyłać miliardy dolarów z podatków za granicę, aby finansować kolejną wojnę, ludzie podejmujący te decyzje mogą usiąść i obserwować, jak rosną ich portfele inwestycyjne.
Naród amerykański płaci za te wojny dwa razy. Raz z naszych podatków, a potem za każdym razem, gdy idziemy na stację benzynową czy do sklepu spożywczego. Tymczasem politycy, którzy decydują o długości trwania tych wojen, zainwestowali pieniądze w firmy, które zarabiają na nich miliardy.
Ludzie odpowiedzialni za finansowanie wojny obserwują, jak ich inwestycje gwałtownie rosną, podczas gdy zwykli Amerykanie cierpią z powodu rosnących kosztów wojny.
Politycy kupują akcje spółek naftowych, energetycznych i obronnych na krótko przed wybuchem wojny, starając się w ten sposób czerpać zyski z tych wojen, które sprawiają, że życie przeciętnego Amerykanina staje się coraz bardziej nie do zniesienia.
Amerykanie w końcu zdają sobie sprawę, że politycy, którzy powinni nas reprezentować, tak naprawdę nie pracują dla nas. A kiedy przyjrzeć się, jak działa nasz system polityczny, staje się całkiem oczywiste, dlaczego.
Mamy system polityczny, który pozwala tym samym ludziom, którzy podejmują decyzje dotyczące setek milionów Amerykanów, stać się nieprzyzwoicie bogatymi dzięki podejmowaniu tych samych decyzji.
Członkowie Kongresu zatwierdzają budżety wojskowe, regulują przemysł, uchwalają ustawy dotyczące opieki zdrowotnej, głosują nad polityką gospodarczą, finalizują umowy handlowe, decydują o finansowaniu wojen i otrzymują tajne informacje rządowe. I jakimś cudem ci sami ludzie mogą inwestować miliony dolarów w firmy, które czerpią zyski z ich decyzji.
Jak to w ogóle możliwe?Mówimy o politykach, którzy mają dostęp do informacji, za które reszta z nas trafiłaby do więzienia; którzy wiedzą, które branże wkrótce otrzymają miliardy dolarów z pieniędzy podatników; i którzy mogą osobiście czerpać zyski z decyzji podejmowanych na podstawie tych informacji.Jak absurdalne to jest?
Jeśli polityk wie, że wojna jest nieunikniona, że ceny ropy naftowej wkrótce gwałtownie wzrosną i że firmy zbrojeniowe wkrótce otrzymają miliardowe kontrakty rządowe, to dlaczego do cholery miałby mieć prawo kupować udziały w tych firmach?
Amerykanie płacą za te wojny dwa razy:raz z naszych podatków i po raz kolejny za każdym razem, gdy idziemy na stację benzynową lub do sklepu spożywczego. Tymczasem politycy, którzy decydują o długości trwania tych wojen, zainwestowali pieniądze w firmy, które zarabiają na nich miliardy.
I mamy uwierzyć, że to wszystko nie ma wpływu na ich decyzje?
Zacząłem więc badać, którzy politycy inwestowali w spółki naftowe i zbrojeniowe przed wojną z Iranem, kiedy dokładnie kupili te udziały i o ile wzrosła wartość tych inwestycji od początku wojny.
Ponieważ chcę wiedzieć, którzy politycy głosują za kontynuowaniem tej wojny, inwestując jednocześnie pieniądze w firmy, które na niej zarabiają, i czy nie wykorzystują tajnych informacji, do których zwykli Amerykanie nie mają dostępu, aby niesamowicie się wzbogacić.
Dowiedzmy się…
Moje wiadomości, badania i analizy udostępniam każdemu za darmo. Jeśli cenisz moją pracę, Twoje wsparcie pozwoli mi kontynuować. Polub, skomentuj, udostępnij i zasubskrybuj.
RO KHANNA
Ro Khanna lubi głosić, że jest przeciwny wojnie, ale to najwyraźniej nie powstrzymuje go przed inwestowaniem w firmy, które zarabiają na tych wojnach miliardy. Zaledwie kilka tygodni przed wybuchem wojny iracko-irańskiej zainwestował w Shell, Total Energies i Palantir.
Khana kupił te akcje 13 lutego, kiedy akcje Shella były notowane po 78,77 dolara za akcję. Dziś cena wynosi 104,78 dolara. To wzrost o 33% w ciągu nieco ponad ośmiu miesięcy. Podczas gdy Amerykanie cierpią z powodu rosnących cen ropy, Khana zarabia fortunę.
13 lutego akcje TotalEnergies były notowane po 76,79 USD za akcję. Dziś cena wynosi 93,76 USD. To wzrost o 22% w ciągu zaledwie ośmiu miesięcy; w ciągu ostatniego roku akcje zyskały prawie 39%, a zyski wzrosły o prawie jedną trzecią , osiągając 5,4 miliarda USD.
Podczas gdy przeciętni Amerykanie zmagają się z rosnącymi rachunkami za energię, Khanna ma udziały w gigancie naftowym, którego cena akcji gwałtownie wzrosła.
I mam uwierzyć, że nie ma nic złego w tym, że polityk głosi koniec wojen, inwestując jednocześnie pieniądze w firmy, które na nich zarabiają? Dlaczego miałby chcieć, żeby ta wojna się skończyła, skoro ma udziały finansowe w firmach, które na niej zarabiają?
Rozwój cen akcji w sektorze energetycznym
13 lutego cena akcji Palantir wynosiła 131,41 USD za akcję. Dziś wynosi ona 198,73 USD, a w ciągu ostatniego roku akcje wzrosły o prawie 19%. Jednocześnie Khanna wielokrotnie ostrzegał przed wykorzystywaniem przez Palantir danych osobowych, masowym nadzorem i dystopijnym potencjałem niekontrolowanej sztucznej inteligencji, a mimo to zarabia miliony na inwestycjach w Palantir i firmy zajmujące się sztuczną inteligencją.
Palantir jest najwyraźniej na tyle niebezpieczny, że Khanna powinien ostrzec przed nim amerykańską opinię publiczną, ale nie na tyle, by nie umieszczać go w swoim portfelu inwestycyjnym.
Dlaczego miałbym wierzyć choćby jednemu słowu, które wychodzi z jego ust? Najwyraźniej nie ma on aż tylu problemów z Palantirem, ile chciałby, żeby uwierzyła amerykańska opinia publiczna.
ROZWÓJ CENY AKCJI PALANTIR
Odkąd Khanna wszedł do Kongresu w 2017 roku, jego szacowany majątek netto wzrósł podobno o 187 milionów dolarów , mimo że jego pensja wynosi zaledwie 174 000 dolarów rocznie. I jestem pewien, że nie ma to absolutnie nic wspólnego z poufnymi informacjami, do których ma dostęp, zasiadając w Komisji Sił Zbrojnych i nadzorując branże, w które zainwestował.
Moje wiadomości, badania i analizy udostępniam każdemu za darmo. Jeśli cenisz moją pracę, Twoje wsparcie pozwoli mi kontynuować. Polub, skomentuj, udostępnij i zasubskrybuj.
JOSH GOTTHEIMER
Jest też Josh Gottheimer, demokrata z New Jersey, zasiadający w Komisji Wywiadu Izby Reprezentantów. Jej członkowie otrzymują jedne z najbardziej poufnych informacji obronnych i wywiadowczych w kraju. Innymi słowy, dokładnie wie, kiedy Stany Zjednoczone rozpoczną wojnę, a mimo to w jakiś sposób nadal może handlować akcjami spółek, które mogą zarobić na tych wojnach miliardy.
Kupił akcje Exxon 2 i 4 lutego, zaledwie kilka tygodni przed atakiem USA na Iran.
2 lutego cena akcji Exxon wynosiła 138,40 USD za akcję; dziś wynosi ona 184,54 USD za akcję, a kurs akcji wzrósł o prawie 47% w ciągu ostatniego roku.
ROZWÓJ CENY AKCJI EXXON
JON BOOZEMAN
Jest też republikański senator Jon Boozman z Arkansas, który zasiada w Komisji ds. Alokacji Środków – tej samej, która faktycznie finansuje amerykańskie wojny. Zaledwie kilka tygodni przed wojną iracko-irańską kupił akcje ExxonMobil, a następnie głosował przeciwko wszystkim 11 rezolucjom kończącym wojnę. Pomaga więc finansować wojnę, głosując przeciwko próbom jej zakończenia i inwestując w przemysł, który na tym zarabia. Zastanawiam się, dlaczego tak bardzo zależy mu na kontynuacji tej wojny?
8 stycznia, czyli w dniu, w którym kupił akcje ExxonMobil, cena wynosiła 122,91 dolara za akcję. Dziś wynosi ona 184,54 dolara. To wzrost o 50% w niecałe dziesięć miesięcy , a cena akcji wzrosła o prawie 47% w ciągu ostatniego roku.
Tymczasem zwykli Amerykanie są gnębieni rosnącymi cenami benzyny, a politycy decydujący o tej wojnie zainwestowali pieniądze w firmy, które na tym zarabiają.
ROZWÓJ CENY AKCJI EXXONS
Aby ten artykuł nie stał się całkowicie niezrozumiały, zakończę w tym miejscu. Ale uwierzcie mi: to w żadnym wypadku nie jest całkowita liczba polityków czerpiących zyski z wojny w Iranie. I myślę, że Amerykanie byliby absolutnie przerażeni, gdyby wiedzieli, ilu naszych polityków ma interesy finansowe w branżach, które powinni nadzorować.
Chcę zbadać więcej podobnych konfliktów interesów i potrzebuję Waszej pomocy w podjęciu decyzji, gdzie szukać dalej. Których polityków, firmy lub branże powinienem zbadać? Które powiązania finansowe, Waszym zdaniem, zszokowałyby Amerykanów, gdyby się o nich dowiedzieli?
Trzy wydarzenia umożliwiły wprowadzenie Wielkiego Resetu: COVID, rosyjska interwencja na Ukrainie z (co jest kluczowe) jej niszczycielskimi sankcjami, a wreszcie wojna z Iranem, prowadzona „z poczucia obowiązku”.
Ta wojna wydaje się równie nie do wygrania, jak rosyjska specjalna operacja wojskowa, a w każdym razie nie sposób przewidzieć, jak Zachód, niezdolny do pokonania ani Rosjan, ani Jemeńczyków, mógłby się wycofać bez ostatecznej i globalnej utraty twarzy.
Orwell wyjaśnił nam jednak, dlaczego tych wojen nie należy wygrywać.
Tym, który to wszystko wdraża, jest Trump. Dwa lata po jego pierwszych wyborach zrozumiałem i napisałem, że pozwolono mu między innymi narzucić wszędzie dyktaturę COVID-19. Hillary Clinton nie mogła narzucić jej zwykłym, białym Amerykanom, którzy wciąż byli bardzo wrogo nastawieni do swoich elit. Ponieważ Trump i jego kolesie tak skutecznie ich oszukali, zwykli ludzie pozwalają im robić, co chcą. Zostali uśpieni.
Trump przywołuje słynną scenę z filmu „Szklana pułapka” : dwóm idiotom z FBI odcięto prąd w okolicy, a Alan Rickman (przywódca terrorystów) mówi do wspólnika: Prosiłeś mnie o cud? Dam ci FBI.
Wojna Trumpa nie jest wojną o ropę, ale wojną przeciwko ropie. Prawdopodobnie nie zdaje sobie z tego sprawy, ale marionetkarze, którzy go wprowadzili, doskonale wiedzą, co robią. Podobnie jak Yves Lacoste, wiedzieli również, że „geografia służy do prowadzenia wojny” (odkryj na nowo ten wielki klasyk zapomnianego marksistowskiego geografa) i że Iran będzie nie do zdobycia i zablokuje Cieśninę Ormuz – miejmy nadzieję, NA ZAWSZE. To pozwoli im wdrożyć reset, a także czerpać zyski z niepokojów manipulowanych przez kontrolowaną skrajną lewicę (sprawa Bardelli, demonstracje studenckie itp.).
Ale Trump ostatecznie osiągnie swój cel: stać się znacznie bogatszym w ciągu trzech lat. To jest teraz prawdopodobnie cel wszystkich polityków, którzy sprzedali swoich ludzi (pomyślcie o Blairze czy Merkel, nie wspominając o Sarkozym). Wszyscy oni są multimilionerami. Oczywiście, wciąż są mniej bogaci niż Musk, Bryn czy Ellison, który wraz z innymi finalizuje prywatyzację Hawajów. Pamiętajmy też, że giełda w Tel Awiwie wzrosła siedmiokrotnie (tak, siedmiokrotnie) podczas operacji w Strefie Gazy; interesy trwają pomimo wojny.
Absolutną, szatańską bronią resetu, jak uświadomiliśmy sobie dzięki kodowi QR, jest informatyka. Zastąpiła ona teologię, jak wyjaśniłem w mojej książce „Internet, Nowa Ścieżka Wtajemniczenia”. Siedem amerykańskich potęg informatycznych jest obecnie wartych 30 bilionów dolarów (indeks Dow Jones wzrósł pięćdziesięciokrotnie w ciągu pięćdziesięciu lat, oczywiście); są potężniejsze i bogatsze niż państwa, blokując, wymuszając i manipulując wszystkim.
Kierowani przez oświecone postacie w rozumieniu Weishaupta, mesjanistów lub masowych morderców, determinują rzeczywistość i industrialną iluzję, w której żyjemy. A miliarderzy z branży komputerowej poparli Trumpa w jego drugim przejęciu władzy. Pozwala im pozbawiać Amerykanów wody i prądu, pozwala im prowadzić ludzkość ku jej zagładzie i wdraża centra danych nie jako przyszłość ludzkości, ale jako przyszłość planety bez ludzkości.
Wielki Reset i jego centra danych oznaczają koniec [znaczenia] energii, koniec zasobów naturalnych, koniec wody i (jeśli to możliwe, spójrz na maskę) koniec powietrza. Wzrost liczby wojen w Europie i gdzie indziej służy konkretnemu celowi, a mianowicie celowi szaleńców, którzy nami rządzą i których nigdy się nie pozbędziemy. Marionetka, która ustępuje, jest zawsze gorsza od poprzedniej, jak w historii Syrakuz. Przypomniała mi się anegdota:
Zdumiony, słysząc, jak staruszka błaga bogów o przedłużenie życia Dionizjusza, chciał poznać powód tak niezwykłej modlitwy, zwłaszcza że wiedział, jak bardzo był znienawidzony. „Błagam bogów” – rzekła kobieta – „aby obdarzyli cię długim życiem, bo obawiam się, że twój następca” będzie gorszy od ciebie, bo ty jesteś gorszy od wszystkich, którzy żyli przed tobą.
================================
Resztę można znaleźć u Johna Colemana, którego dzieło warto przeczytać i rozważyć, gdyż jest to ulubiona książka CIA, która koordynuje to wszystko, zwłaszcza ataki na rosyjskie rafinerie:
Co najmniej 4 miliardy „bezużytecznych zjadaczy” zostanie wyeliminowanych do 2050 roku w wyniku ograniczonych wojen, zorganizowanych epidemii szybko działających śmiertelnych chorób i głodu. Energia, żywność i woda muszą być utrzymywane dla osób spoza elit na poziomie wystarczającym do przetrwania, począwszy od białej ludności Europy Zachodniej i Ameryki Północnej, a następnie rozszerzając się na inne. Populacje Kanady, Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych będą dziesiątkowane szybciej niż na innych kontynentach, dopóki światowa populacja nie osiągnie rozsądnego poziomu 1 miliarda, z czego 500 milionów to Chińczycy i Japończycy czystej rasy, wyselekcjonowani ze względu na przyzwyczajenie do dyscypliny od wieków i bezwarunkowe posłuszeństwo wobec władzy.
Wygląda na to, że Chińczykom wiedzie się lepiej niż nam.
Socjalistyczna Hiszpania sprowadziła do kraju dziesięć milionów Afrykanów w ciągu dwudziestu lat (źródła: Wikipedia). Podobnie jak we Francji, doprowadziło to do katastrofy mieszkaniowej i żywnościowej ( koszty potroiły się), a także do inflacji. Coleman wyjaśnia to w następujący sposób:
Stany Zjednoczone zostaną zalane przez ludzi o obcych kulturach, którzy ostatecznie zaleją białą Amerykę; przez ludzi, którzy nie mają pojęcia, co reprezentuje Konstytucja Stanów Zjednoczonych i którzy w konsekwencji nie zrobią nic, by jej bronić, a w których myśleniu idee wolności i sprawiedliwości są tak słabe, że prawie nie mają znaczenia. Głównymi problemami będą żywność i mieszkanie.
Uśmiechnij się, umrzesz. W każdym razie, wdrożenie Resetu przez rzekomego zbawiciela przerażająco przypomina Orwella (Goldsteina, to my go wymyśliliśmy). Ale po co się powstrzymywać? To społeczeństwo nicponiów (od segatori), jak powiedział mój przyjaciel Blondet. Więc zdejmują rękawiczki. A Demokraci, którzy zastąpią Republikanów, zrobią gorzej niż ich rzekomi przeciwnicy, wznawiając inwazję na kontynent północnoamerykański, gdzie jest mniej krów niż w 1940 roku.
I jeszcze trochę Orwella (jego książka jest teraz w Anglii uznana za przestępstwo, podobnie jak książki Tolkiena), aby zrozumieć, dlaczego ich wojny w żadnym wypadku nie ustaną:
Konsumuje nadwyżki dóbr konsumpcyjnych i pomaga utrzymać szczególną atmosferę intelektualną, niezbędną w hierarchicznie zorganizowanym społeczeństwie. Jak się okaże, wojna jest sprawą czysto wewnętrzną. W przeszłości grupy rządzące wszystkich krajów faktycznie walczyły ze sobą, mimo że mogły dostrzec wspólną korzyść i w ten sposób ograniczyć szkody wyrządzane przez wojnę; a zwycięzca zawsze łupił zwyciężonych. Obecnie w ogóle ze sobą nie walczą. Wojna jest prowadzona przez każdą grupę rządzącą przeciwko własnym poddanym, a jej celem nie jest podbój terytoriów ani zapobieganie podbojom, lecz utrzymanie nienaruszonej struktury społecznej.
Wszystko co robi Donald Trump musi obowiązkowo być największe – przepraszam: NAJWIĘKSZE. EPICKIE. Tegoroczne wybory nie mogły tu być wyjątkiem. Co do zasady, prawie przy każdym prezydencie Stanów Zjednoczonych, rządząca partia traciła trochę poparcia w wyborach połówkowych. Ale Trump nie mógł się zadowolić drobną utratą poparcia. Nie wystarczyłaby mu też poważna utrata. Nie! Trump musiał pogrążyć Partię Republikanów, zadając jej i sobie epickie – przepraszam, EPICKIE – straty. Taki człowiek. Jak największe, to największe.
Muszę zacząć od małego wyznania: ech, mógłbym dziś wieczorem spokojnie sobie czytać książkę, oglądać film, albo i pisać swą powieść, gdybym tylko posłuchał instynktu, i napisał ten artykuł zawczasu. Przecież mogłem to zrobić już parę dni temu. Czas by się znalazł, a wyniki wydawały się przesądzone. Owszem, trochę poprawek by było, ale nie znowu tak dużo. Ot, w paru miejscach, przy słowie „porażka” bym musiał wykreślić przymiotnik „poważna” i wpisać w tym miejscu „epicka”. Przez te wszystkie lata jak obserwuję amerykańską politykę, żadne wybory nie były tak katastrofalnie przewidywalne jak te.
Porażkę Trumpa można było zacząć wieszczyć już gdzieś około lipca, gdy stało się jasne, że jego administracja nie ma żadnego pomysłu na zakończenie wojny z Iranem. A prawdę mówiąc, jeśli ktoś orientował się jak realnie wygląda stosunek sił między Ameryką a Iranem, mógł ten wynik przewidzieć jeszcze w lutym. Ja aż takim prorokiem nie jestem, i przyznam że pierwsze parę miesięcy trwania niepotrzebnie rozpętanej przez Trumpa wojny między Stanami a Iranem, nie przesądzałem o wyniku, tylko próbowałem zrozumieć jaki cel faktycznie przyświeca Amerykanom, i jakie środki mają do tego celu doprowadzić. Jak się okazało – nie tylko ja, ale również Donald Trump nie miał w tej sprawie pojęcia. Skutek jest taki, jak widzimy.
Przyczyny porażki
Rozwińmy jednak trochę kwestię przyczyn tej autentycznie epickiej wyborczej katastrofy, w której zwycięstwa Demokratów przekroczyły nawet najśmielsze prognozy. Demokraci przejęli kontrolę nad Senatem i nad Kongresem, i odbili szereg stanowisk gubernatorskich. Wygrywali w miejscach gdzie od dziesiątek lat już nie widywano Demokratów, w Teksasie, w Kansas. A to wszystko następuje przecież równo dwa lata po autentycznie spektakularnym zwycięstwie Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich 2024 roku. Wyborach, w których, ku zdumieniu Demokratów, wygrał nie tylko w Kolegium Elektorskim, ale również zdobył znaczącą przewagę głosów w skali kraju. Wyborach, w których to z kolei Republikanie wywalczyli wąską, minimalną i kruchą, ale jednak przewagę w obu izbach. Wyborach, które wyznaczyły absolutny szczyt popularności Donalda Trumpa.
Ale przecież, szczyt nie musiał być wcale szczytem – niejeden amerykański prezydent kończył swą kadencję ciesząc się jeszcze większą popularnością, bo po prostu naród był zadowolony z jego działań. W przypadku Trumpa tak się nie stało. Pierwszy rok jego drugiej kadencji przynosił zmienne fortuny, ale ogólnie jeszcze był obiecujący. Drugi rok przyniósł absolutną katastrofę. Zupełnie jak gdyby Trump, odbiwszy się od sufitu osobistej popularności, teraz przebił się przez podłogę, powtarzając przy tym raz po raz, że to nie jest jego ostatnie słowo.
Błędem byłoby twierdzenie że to wojna pokonała Trumpa. Nie: bo wojna nie przydarzyła się Trumpowi. To Trump wywołał wojnę. Wojna jest skutkiem, ale przyczyną porażki Donalda Trumpa jest Donald Trump. W tym, i w wielu innych wymiarach.
Nie mam zamiaru bawić się w psychoanalityka, zastanawiać się czy Trump cierpi już na starczą demencję, czy znajduje się pod czyimś wpływem, czy po prostu wiek wyolbrzymia jego wady. Jakkolwiek by nie było, od początku swojej drugiej kadencji, Donald Trump nie chciał i nie próbował działać w systemie, który dałby mu jeszcze więcej władzy, gdyby tylko chciał z nim współpracować. Nie potrafił negocjować z kongresmenami i senatorami. Nie potrafił w niczym dobrowolnie ustępować. Sprawiło to, że prawie zupełnie nie potrafił forsować własnych ustaw.
Wszyscy, którzy obserwują Stany, dobrze pamiętają istną lawinę dekretów i rozporządzeń którymi zaczął swoją drugą kadencję, a którymi naprawił doraźnie wiele idiotycznych działań poprzedzającej administracji Bidena. Można oczywiście dzielić włos na czworo, debatować które dekrety były korzystne a które szkodliwe, ale to bez znaczenia – bo to były dekrety, które jeden prezydent wydaje, a kolejny może ot tak po prostu odwołać.
Osiągnięcia Trumpa były palcem na wodzie pisane, poza jednym słynnym Big Beautiful Bill – ale ponieważ do tej ustawy wsadzono tak wiele różnych spraw, to nikt z wyborców właściwie nie kojarzył co tam się znalazło. Swoim merkurialnym podejściem, Trump skutecznie zraził do siebie część Republikanów, często tych, którzy go najgoręcej popierali, ale poważniej niż on sam traktowali jego obietnice wyborcze.
Kilka, czy nawet kilkanaście, z przegranych dziś wyścigów w kongresie i senacie to miejsca z których sam Trump „przepędził” popularnych republikańskich polityków, atakując ich za rzekomą nielojalność. Zastępowanie ludzi posiadających własne kręgi poparcia lojalnymi miernotami bez poparcia, jak się okazało, nie przyniosło efektu w systemie który mocno premiuje osobiste relacje między wyborcami a reprezentantami.
Wydaje się też, że Trump coraz mniej toleruje głosy sprzeciwu w swoim otoczeniu. Czy tak jest czy nie, dosyć powiedzieć że nikt nie protestował zbyt intensywnie gdy Trump, namówiony przez premiera Izraela, rozpoczął ową feralną, zupełnie zbędną wojnę przeciw Iranowi. Gdy zaś wojna raz się rozpoczęła, wydaje się że osobowość Trumpa nie pozwalała mu tak po prostu od niej odstąpić, przyznać choćby tylko do braku sukcesu, o porażce nie wspominając. Nie miał pomysłu na zakończenie wojny, bo poza bronią atomową – która zresztą też nie osiągnęłaby tego celu – jedyne co mogłoby zakończyć tę wojnę pomyślnie dla Ameryki to pełnoskalowa inwazja lądowa, a na tą nikt nie był gotów. Tymczasem zaś, im dłużej trwała wojna, tym bardziej w wyborców Trumpa uderzała niestabilność rynku ropy naftowej. Nie miało znaczenia że ceny ropy nie poszybowały wcale tak wysoko jak pierwotnie przewidywano – dosyć, że były znacznie wyżej niż wcześniej, i nie spadały. A działo się to za kadencji prezydenta który obiecał nie pakować się w bliskowschodnie wojny, i który obiecał obniżyć koszty życia.
Tyle przyczyny. Znalazłoby się ich jeszcze więcej – nie wspomniałem chociażby Ukrainy, akt Epsteina, i wielu niedotrzymanych obietnic, nie mówiłem też o tych członkach administracji Trumpa których skuteczność dalece odbiegła od oczekiwań – ale przejdźmy do zasadniczego pytania:
Co dalej?
Słychać już zewsząd triumfalne głosy Demokratów i popierających ich mediów, że oto skończyła się era Trumpa. Niezupełnie. Faktycznie, Republikanie będą coraz chętniej się odcinać od Trumpa, uważając że jego osobista marka jest teraz skażona. Ale na przestrzeni ostatnich lat, Trump wywarł tak silny wpływ, tak gruntownie przebudował Partię Republikańską, że trudno im będzie się skutecznie od niego odsunąć. Trump niewiele może już zrobić by wspierać poszczególnych Republikanów – nadal jednak może dużo zrobić by im zaszkodzić, jeśli uzna że są nielojalni. Drugi polityczny zgon Trumpa będzie powolny.
Przejęcie legislatury przez Demokratów oznacza natomiast faktycznie koniec politycznej agendy Trumpa. Pozostają mu dekrety i wetowanie ustaw, i zataczanie się od jednego kryzysu budżetowego do kolejnego, gdy Demokraci odmawiają mu funduszy potrzebnych na realizację jego celów. I tu leży smutny paradoks: w Stanach, prezydent zawsze może więcej zdziałać w relacjach zagranicznych niż w kraju, a dysproporcja rośnie im słabsze ma poparcie w krajowej polityce. Tak jest i w tym przypadku. W praktyce oznacza to iż Trump, wiedząc że niewiele już zdziała w kraju, może odczuwać pokusę by skoncentrować się na zagranicznych zwycięstwach, przynajmniej tak długo, jak długo nowy kongres nie zablokuje finansowania.
Następne dwa miesiące będą więc szczególnie groźne w kwestii niepotrzebnej i głupiej wojny z Iranem. Jeśli już wcześniej Trump wydawał się zbyt emocjonalnie zaangażowany w wojnę z Iranem, o ile teraz bardziej może tak być, gdy ma powody aby obwiniać Iran za porażkę wyborczą? Tu może dojść do jakiejś ostrej eskalacji.
Z kolei jeśli chodzi o Ukrainę i Rosję, jeśli Trump chciałby w końcu osiągnąć pokój, który obiecywał przed dwoma laty, to teraz realnie jedyną drogą mu dostępną byłoby zmuszenie Ukrainy do kapitulacji – i być może tu też będą emocjonalne pobudki aby tak próbować zrobić.
Jednocześnie, będziemy obserwować zmasowane uderzenie na administrację Trumpa. Zapewne pierwszym wobec którego wszczęte będą procedury odwoławcze będzie Sekretarz Obrony, Pete Hegseth. Być może sam zresztą zrezygnuje, albo zostanie zwolniony przez Trumpa. Co więcej, Trump nie zdoła już przeforsować żadnego swego kandydata przez komisje senackie, chyba że sięgnie po kogoś tak konwencjonalnego, że Demokraci go zaakceptują. Tak się raczej nie wydarzy, toteż raczej ustępujący członkowie administracji będą zastępowani przez „pełniących obowiązki”. To zaś zawsze osłabia ich prestiż i skuteczność.
Najbardziej w tym wszystkim ucierpią dwaj politycy którzy mieli nadzieję najwięcej zyskać na związaniu z Trumpem – Marco Rubio i J. D. Vance. Obydwaj liczyli na nominację prezydencką w następnych wyborach, i na zwycięstwo na fali popularności administracji Trumpa. Teraz stało się wprost odwrotnie – obydwaj są skazani na porażkę ze względu na bliskie powiązania z Trumpem. Skala ich przegranej będzie zależeć od ich cierpliwości. Ten z nich który zdecyduje się nie kandydować w 2028 roku, może mieć szansę w 2032 roku. Ten zaś, który mimo wszystko spróbuje kandydować, może potrzebować znacznie więcej czasu by podnieść się po przegranej.
Osobiście, przyznam że szkoda mi Vance’a – spośród wszystkich współczesnych republikańskich notabli, wydawał się najbardziej obiecujący, nawet jeśli jego gotowość do „ściemniania” żeby nie zarzucać wprost kłamstwa, w obronie swego szefa, stawiają go w znacząco gorszym świetle jako rzekomo prostolinijnego katolika. Gdybym mógł doradzić Vance’owi, powiedziałbym że winien teraz, natychmiast zrezygnować ze stanowiska, tłumacząc to wprost niezgodą na wojnę która przyczyniła się do porażki – następnie, odczekawszy parę lat, kandydować na gubernatora swojego stanu, i dopiero potem powrócić do prezydenckich ambicji, wykazawszy się własnymi osiągnięciami. Wątpię jednak aby Vance zdecydował się porzucić stanowisko wiceprezydenta, chociażby z obawy przed zemstą Trumpa – co być może oznacza że i tak nie ma odpowiedniego charakteru na prezydenta…
Trump, a sprawa polska
O skutkach, jak o przyczynach porażki, można by wiele jeszcze napisać. Odrębnym tematem – zbyt dużym, by go omawiać mimochodem – byłaby wielka zmiana która zaszła w Partii Demokratycznej, a która sugeruje że w swojej nowej formie, Demokraci będą jeszcze gorsi dla Ameryki niż wcześniej. Innym tematem byłaby nadchodząca zmiana w relacjach między Ameryką a Izraelem – zmiana która ma szansę nareszcie ukrócić najgorsze działania Izraela. Nie ma na to już miejsca.
W tym wszystkim jednak, chciałbym aby jedna rzecz jeszcze wybrzmiała, a dotyczy ona sprawy polskiej. Otóż: osłabienie Trumpa niweczy nadzieje tych, którzy liczyli na wsparcie Republikanów dla swojej strony w polskiej polityce, a do tego stawia pod mocnym znakiem zapytania jakiekolwiek obietnice Trumpa dotyczące stałej bazy amerykańskiej w Polsce. Analogicznie zaś, jest bardzo poważna szansa iż za dwa lata, jeśli Demokraci zdobędą również Biały Dom – a w tej chwili wydaje się to niemal nieuniknione, choć wiele może się jeszcze zmienić – znowu zobaczymy tego rodzaju ingerencję w polską politykę jaką widzieliśmy przed 2024 rokiem. Urabianie polskiej opinii publicznej przez finansowanie lewicowych organizacji i mediów, wpływanie na platformy cyfrowe aby dusiły konserwatywny dyskurs, i tak dalej. Tendencje te zresztą będą tym mocniejsze, im mocniejszy ogólnie będzie lewicowy zwrot w amerykańskiej polityce. Ale cóż – zdaje się że nie ma sensu tym za bardzo zaprzątać sobie głowę, gdy polska polityka ma inne, znacznie pilniejsze problemy.
„Następna wojna ze Stanami Zjednoczonymi będzie krótka i niszczycielska” – przewiduje irański strateg
Seyed Mostafa Khoshcheshm twierdzi, że irańska odpowiedź sięgnie poza region, że trzecia runda będzie ostatnią, a świat przeżywa „bolesne narodziny” nowego porządku
W Teheranie i w Waszyngtonie oczekiwania są takie same: nowa runda wojny Stanów Zjednoczonych i Izraela z Iranem może rozpocząć się zaraz po wyborach parlamentarnych w USA 3 listopada. W sobotę (31) Najwyższy Przywódca, Modżtaba Chamenei, spotkał się po raz pierwszy z wysokim dowództwem sił zbrojnych i nakazał, aby na każde zagrożenie odpowiedzieć „natychmiast, skutecznie i bez ograniczeń geograficznych”, jak donosi Tehran Times . W Waszyngtonie sam establishment wątpi w ten plan.
Financial Times rozmawiał z byłymi dowódcami wojskowymi USA, którzy uważają, że żadna z opcji ataku nie obali irańskiego rządu, a Congressional Research Service naliczyła już 81 utraconych lub uszkodzonych samolotów USA i 21 zabitych członków służb.
W takiej właśnie atmosferze Seyed Mostafa Khoshcheshm, starszy analityk i irański strateg, przyjął mnie w połowie października w siedzibie Fars Media w Teheranie. Rozmawialiśmy prawie dwie godziny przy herbacie i irańskich słodyczach, a on nie szczędził przewidywań. „To będzie krótsza wojna niż poprzednia, ze strony Stanów Zjednoczonych, ale o wiele silniejsza” – powiedział. „Tym razem Iran uważa, że nie powinno być żadnych ograniczeń i będzie starał się zadać Stanom Zjednoczonym jak największe koszty”. Trzy tygodnie później rozkaz Chameneiego zabrzmiał jak echo tamtej rozmowy.
Dla Choszczusza Donald Trump stracił broń, której zawsze używał. „Zawsze pokonywał swoich przeciwników eskalacją, praktyką szaleńca. W tej rundzie stracił tę kartę. Teraz to Iran sięga po eskalację, aby położyć kres wszystkiemu”. Ostrzega, że irańska odpowiedź przeniesie wojnę na Ocean Indyjski i do „krajów, których nigdy by sobie nie wyobrażali”. Iran trzyma w rękach to, co nazywa bronią „miliony razy silniejszą niż bomba atomowa”: „Bombą atomową można raz uderzyć w kraj. Cieśniną Ormuz można wielokrotnie uderzyć w całą planetę”.
Wojna jest dla niego częścią czegoś większego. Lata dwudzieste XXI wieku będą dekadą „bolesnych narodzin”, dekadą przejścia władzy z Zachodu na Wschód, której imperium pod wodzą USA „nie odpuści tak łatwo”. Przewiduje, że żadne supermocarstwo z tego nie wyjdzie, ale cztery mocarstwa – Chiny, Indie, Rosja i Iran – oraz Waszyngton, pokonany w Iranie, postawi na wojnę hybrydową przeciwko Chinom, w tym broń biologiczną.
Najsilniejszego wytłumaczenia irańskiej pewności siebie upatruje on jednak nie w arsenałach, lecz w wierze. Opowiada, że w jego dzielnicy, we wschodnim Teheranie, mieszkańcy stojący przed zbombardowanymi domami mówili: „To nic w porównaniu z tym, co przeżył Husajn”. Wnuk proroka Mahometa, imam Husajn, zginął w 680 roku w Karbali, na terenie dzisiejszego Iraku, wraz z garstką towarzyszy, walcząc ze znacznie większą armią, a jego męczeństwo stanowi sedno szyickiej tożsamości. Dla Choshcheshma jest to klucz, którego Zachód nigdy nie zrozumiał. Poniżej wywiad.
Trzecia runda i ostatnia
Wiele osób w Teheranie spodziewa się ataku przed wyborami w USA 3 listopada, a ty przewidziałeś trzecią wojnę, znacznie bardziej niszczycielską, która sięgnie poza region. Jakie są kalkulacje Izraela i Stanów Zjednoczonych? I jak powinien zareagować Iran?
Donald Trump nie zawsze jest na tyle trzeźwy, by myśleć strategicznie, więc może zaatakować jeszcze przed wyborami, ale znacznie bardziej prawdopodobne jest, że zrobi to po nich, zwłaszcza jeśli przegra. Najprawdopodobniej straci Izbę Reprezentantów. Jeśli tak się stanie, biorąc pod uwagę, że obecni przedstawiciele będą obradować jeszcze przez dwa miesiące, najprawdopodobniej przeprowadzi atak pod koniec listopada lub na początku grudnia.
Wierzę, że będzie to krótsza wojna niż poprzednia, ze strony Stanów Zjednoczonych, ale znacznie silniejsza. Niezależnie od rodzaju ataku, czy to będzie pełnowymiarowa wojna, celowe zabójstwa, czy ataki punktowe, irańska odpowiedź będzie pełnowymiarową wojną, która rozciągnie się daleko poza region, poza Jemen, poza Bab al-Mandab [cieśninę między Jemenem a Rogiem Afryki, bramę do Morza Czerwonego], a nawet poza Oś Oporu [regionalny sojusz Iranu z libańskim Hezbollahem, jemeńskim Ansarullahem, irackimi milicjami i ugrupowaniami palestyńskimi]. Iran jest zdecydowany położyć kres tej wojnie. Będzie trzecia runda, może w ciągu najbliższego miesiąca lub dwóch, i ta będzie ostatnia. Jedna strona zyska przewagę i wykończy wszystko.
W jakiej fazie znajduje się obecnie wojna?
Przeszliśmy przez kilka faz. Pierwszą była dekapitacja, początkowy atak Stanów Zjednoczonych, który zakończył się niepowodzeniem. Potem nadeszła faza drugiego uderzenia, odpowiedź Iranu. Potem nastąpiło Porozumienie z Islamabadu [zawieszenie broni z kwietnia 2026 roku, wynegocjowane za pośrednictwem pakistańskiej mediacji], które otworzyło trzecią fazę – fazę gospodarczej i politycznej wytrzymałości po obu stronach. Teraz właśnie rozpoczęliśmy czwartą: obie strony przygotowują się do ostatniej rundy, bardzo krwawej wojny.
Każda ze stron chce ustalić trzy rzeczy. Po pierwsze, kiedy rozpocznie się wojna. Po drugie, gdzie będzie się toczyć: Stany Zjednoczone chcą ograniczyć ją do Iranu, a Iran chce ją rozszerzyć. Po trzecie, jakim kosztem.
Kiedy mówisz „poza regionem”, czy może masz na myśli na przykład amerykańską bazę w Diego Garcia [w archipelagu Czagos na Oceanie Indyjskim], a może nawet Europę?
Nie mogę tego powiedzieć, ale mogę powiedzieć, że będą zaskoczeni, widząc Iran w miejscach, w których nigdy nie był. Będą zmuszeni walczyć z Iranem na Oceanie Indyjskim, na odległych morzach, w krajach, których nigdy by sobie nie wyobrazili. Iran maksymalnie wykorzysta wszystko, co ma, w tym najnowsze generacje pocisków rakietowych i dronów, których jeszcze nie używał na szeroką skalę, jedynie w testach.
A potem jest koszt. W poprzednich wojnach, 12-dniowej [czerwiec 2025] i 40-dniowej [luty-kwiecień 2026], Iran zamierzał kontrolować eskalację, a jego reakcje nie były na tyle bolesne, by wywołać szerszą wojnę. Tym razem Iran uważa, że nie powinno być żadnych ograniczeń i będzie starał się obciążyć Stany Zjednoczone jak największymi kosztami.
Stany Zjednoczone o tym wiedzą. Nie mogą tolerować na przykład całkowitego zamknięcia cieśniny Bab al-Mandab, która obecnie jest zamknięta tylko dla statków saudyjskich. Jeśli sprowadzą Brytyjczyków i Francuzów, którzy obiecali udział w operacjach obronnych, sądzę, że nie przybędą do Ormuz, ale będą stacjonować wokół cieśniny Bab al-Mandab, aby bronić saudyjskich zasobów energetycznych. Jeśli to zrobią, cieśnina Bab al-Mandab zostanie zamknięta przez samych Jemeńczyków, którzy są dziś bardziej zdolni niż kiedykolwiek, po niedawnych zwycięstwach, które odnieśli.
Iran ostrzegł, że tym razem jego reakcja będzie nieproporcjonalna. Trafiając tankowiec, trzeba zachować szczególną ostrożność, żeby nie zabić marynarzy, bo cel jedynie spycha statek z kursu. W pełnowymiarowej wojnie nie można niczego zagwarantować. Będzie dużo krwi.
Donald Trump zawsze pokonywał swoich przeciwników eskalacją, praktyką szaleńca. W tej rundzie stracił tę kartę. Teraz to Iran sięga po eskalację, aby położyć kres wszystkiemu. Jeszcze kilka tygodni temu, gdy Iran atakował statki próbujące nielegalnie przekroczyć cieśninę, Stany Zjednoczone reagowały. Od kilku tygodni Iran karze tankowce, a Stany Zjednoczone nie reagują. To pokazuje, że nie chcą eskalacji na nieznanym terytorium. Wojna będzie też krótsza, ponieważ Stany Zjednoczone nie mają już amunicji. Ale będzie druzgocąca.
Wytrwanie oblężenia
Jednym z filarów irańskiej strategii jest wojna ekonomiczna, która uderza w Stany Zjednoczone, Zachód, a także w azjatyckich sojuszników, takich jak Japonia i Korea Południowa. Ale Iran również cierpi: eksport ropy spadł, panuje inflacja.
W dziedzinie militarnej nawet amerykańskie think tanki twierdzą, że Iran ma przewagę. A w dziedzinie gospodarczej, ile Iran może przyjąć w ciągu najbliższych trzech, czterech miesięcy?
Zależy, czyj punkt widzenia. Z punktu widzenia Scotta Bessenta [sekretarza skarbu USA] wczoraj byliśmy o krok od załamania, ale tak się nie stało. Iran jest objęty sankcjami od czterech lub pięciu dekad i nauczył się je obchodzić, czasem po cichu, a czasem celowo, robiąc hałas.
Iran to ogromny kraj, liczący od 80 do 90 milionów mieszkańców, graniczący z 15 krajami, z czego dziewięcioma na lądzie. Nie da się tak skutecznie oblegać takiego kraju. Od początku oblężenia, po zawarciu porozumienia z Islamabadu, Iran podjął wiele inicjatyw mających na celu aktywację granic lądowych z Pakistanem, Afganistanem, Azerbejdżanem, Turkmenistanem, Rosją, Turcją i Irakiem. Transport kolejowy i drogowy szybko ewoluował, a jego potencjał nie został jeszcze w pełni wykorzystany.
Wliczając w to kolej, która przyjeżdża prosto z Chin.
Dokładnie. To nie znaczy, że nie ma bólu. Sankcje zadają ból, ale Irańczycy nauczyli się go znosić i żyć normalnie. Wystarczy spojrzeć na ulice Teheranu: ludzie kupują, chodzą do sklepów. Zagraniczni dygnitarze, Europejczycy, przyjeżdżają tu i są zaskoczeni. Pewien Niemiec powiedział naszym urzędnikom, że nie rozumie, jak toczy się normalne życie, ponieważ obraz kraju ogarniętego wojną to obraz południowego Libanu, Syrii i Gazy.
Inflacja jest wysoka, wojna ma swoje koszty, nie da się tego zaprzeczyć. Ale ta wojna podniosła próg tolerancji narodu irańskiego i pomogła mu odłożyć na bok różnice. Pod wpływem zagrożenia z zewnątrz niektóre narody rozpadają się i upadają. Inne gromadzą się wokół flagi, tak jak ludzie robią to tutaj każdego wieczoru. W noce, kiedy odpalamy rakiety, na ulicach jest o wiele więcej ludzi.
Irańczycy mają 7000 lat cywilizacji i 2500 lat imperium. Przeżyli najazdy mongolskie, arabskie i okupację, i wiedzą, jak przetrwać i jak kontratakować. Iran ma wiele kart, którymi jeszcze nie zagrał, podczas gdy Stany Zjednoczone rozegrały już wszystkie: cyberataki, zamachy, bombardowania, zabójstwa generałów, przywódców i naukowców, bombardowania miast, a nawet szkół, takich jak ta w Minab [miasto w prowincji Hormozgan w południowym Iranie]. Dlatego Irańczycy wierzą, że trzecia runda będzie dla nich dobra: zakończy historię, a oni będą stroną, która wygra. To przekonanie pomaga ludziom przetrwać trudności ekonomiczne.
Od szoku do zemsty
Byłem tu w listopadzie ubiegłego roku i zauważyłem, że ludzie są teraz o wiele bardziej pewni siebie. Wtedy przetrwali 12-dniową wojnę, ale gospodarka nie radziła sobie dobrze, a w grudniu doszło do protestów, początkowo uzasadnionych, uznanych przez samego Przywódcę [ajatollaha Alego Chameneiego, Najwyższego Przywódcę od 1989 roku do jego śmierci w ataku w lutym 2026 roku], a następnie przejętych przez Zachód i syjonistów. Sytuacja jest dziś bardziej skomplikowana, ale ludzie mówią: „Przetrwamy, przywódcy wiedzą, co robić”. Dlaczego?
Ponieważ doświadczyli dwóch kolejnych wojen. W pierwszej stracili swoich czołowych generałów, a w drugiej, wojnie 40-dniowej, stracili swojego Przywódcę. Czasami utrata przywódcy sprawia, że naród się załamuje i poddaje, i właśnie taki był plan Donalda Trumpa. Innym razem motywuje ludzi do zemsty, i dokładnie to stało się drugiego i trzeciego dnia. Męczeństwo Przywódcy było szokujące, ale Irańczycy zamiast biernie czekać, wyszli na ulice, by się zemścić, za jego krew – i nadal to robią.
To ma swoje korzenie w irańskiej ideologii. Jeśli weźmiemy pod uwagę tylko politykę i gospodarkę, jak w przypadku każdego innego kraju, Iran powinien był upaść między pierwszym a piątym dniem zeszłorocznej 12-dniowej wojny lub tegorocznej 40-dniowej wojny. Nie upadł z powodu dwóch nurtów ideologicznych. Pierwszym jest szyicki islam i historia imama Husajna [wnuka proroka Mahometa i trzeciego szyickiego imama] w Karbali [bitwa z 680 roku, na terenie dzisiejszego Iraku, w której Husajn i jego towarzysze zostali zabici przez armię kalifa]. Drugim jest irańska tożsamość: wystarczy spojrzeć na irańskie mity, a zdamy sobie sprawę, że wielu Irańczyków było takich już 2000 lat temu, przed islamem. Dlatego tak ciepło przyjęli szyicki islam i imama Husajna: ponieważ to to samo.
Ariobarzanes, bohater klęski
Czym są te mity i w jaki sposób łączą się z kulturą szyicką i historią Husajna?
Historia imama Husajna odgrywa oczywiście ważniejszą rolę w irańskim oporze. Ale zanim to nastąpiło, irańska cywilizacja przeżywała wzloty i upadki, a Irańczycy uwielbiali wiele mitów. Jednym z nich jest Ariobarzanes (Ariobarzan po persku; nazwa używana w języku angielskim pochodzi z greki).
Irańczycy byli dumni ze swoich zwycięstw, ze swojego imperium, z posiadania połowy świata. Ale dlaczego Ariobarzanes? Ponieważ jest bohaterem w czasach klęski. Kiedy Aleksander [Wielki, król Macedonii, który podbił Imperium Perskie między 334 a 330 r. p.n.e.] starł się z armią Achemenidów [z dynastii założonej przez Cyrusa Wielkiego] i Irańczycy przegrali wojnę, był jeden dowódca, który nie przegrał żadnej bitwy. Otrzymał rozkaz odwrotu, ponieważ cała armia została pokonana. Pozostali udali się do centralnego Iranu, do prowincji Fars. Ale on tego nie zrobił: udał się na zachód.
Aby najechać Iran, Aleksander musiał przejść przez góry Zagros, przez bardzo wąską dolinę otoczoną wysokimi górami, która nadal tam jest, w dzisiejszej prowincji Kohgiluyeh i Boyer-Ahmad. Ariobarzanes miał, jak sądzę, około 1000 żołnierzy. Wszedł w góry i czekał na armię liczącą dziesiątki tysięcy ludzi, i zatrzymał ją. Oczekiwano, że wytrzyma jeden dzień, dwa dni, tydzień; trzymał się przez miesiąc, aż skończyły mu się włócznie, miecze, kamienie, ogień, wszelkiego rodzaju broń. Aleksander w końcu znalazł drogę na szczyt. Ariobarzanes i jego ludzie mogli uciec do Persepolis [ceremonialnej stolicy imperium], ale tego nie zrobili. Z dziesiątkami ludzi, którzy mu pozostali, nieuzbrojeni, zaatakowali armię gołymi rękami, wręcz. Czterech lub pięciu z nich zginęło, zabijając jednego z żołnierzy Aleksandra. To jest odwaga.
Brzmi jak Hussein.
Tak. Kiedy mówię, że irańska tożsamość pomogła Irańczykom przyjąć szyicki islam i imama Husajna, nie jest to coś, co stało się z dnia na dzień. Ma to swoje korzenie w historii. Irańczycy są dumni z tego, co zdobyli, ale bardziej dumni są z Ariobarzanes. Historia imama Husajna jest o wiele dłuższa i ma o wiele więcej implikacji: było ich mniej i zostali wymordowani przez armię Jazyda [Jazyd był drugim kalifem Umajjadów].
„To nic w porównaniu z tym, przez co przeszedł Hussein”
Ten podziw istnieje wśród wszystkich Irańczyków, nawet tych, którzy nie są szyitami. Mamy liczną populację sunnicką, która podziwia imama Husajna. Osobiście znam chrześcijan, Ormian i przedstawicieli innych mniejszości, którzy wychodzą na ulice podczas muharramu, corocznego święta żałoby po Husajnie. Stoją na chodnikach, płaczą i dają jałmużnę w jego imieniu. Mówią: „Nie chcemy być muzułmanami, wierzymy w naszą religię, ale kochamy Husajna i Abbasa, jego przyrodniego brata. Dla nas jest on jak Jezus Chrystus”.
Widzieliśmy to podczas tej wojny. W mojej okolicy, we wschodnim Teheranie, Amerykanie zdają się mieć dzienną normę: bombardowali miasto kilka razy dziennie, podczas obu wojen, zabijając wiele osób. Już podczas pierwszych ataków filmowcy rzucili się na miejsce i ku mojemu zaskoczeniu zastali właścicieli domów stojących przed swoimi domami i mówiących: „Dzięki Bogu jesteśmy bezpieczni i zdrowi. To nic w porównaniu z tym, co przeszedł Husajn. Odbudujemy to i zostaniemy tutaj, dopóki nie odbudujemy, dla dobra imama Husajna”. Przez lata, podczas dorocznych ceremonii, powtarzali: „Chciałbym tam być w tamtym dniu Karbali, 14 wieków temu”. Teraz widzą siebie w Karbali, z szansą, by to zrobić.
Właśnie na tym polega różnica. Dlatego Donald Trump mógł porwać Maduro [prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro, pojmanego przez siły amerykańskie w styczniu 2026 r.] w Wenezueli i zmienić wszystko za darmo, a tutaj poniósł porażkę. Wyobrażał sobie, że może zrobić to samo. Powtarzam to międzynarodowym mediom od dwóch dekad: myślicie, że macie orientalistów, myślicie, że znacie historię imama Husajna na pamięć, ale nie udaje wam się złamać irańskiego oporu właśnie z powodu imama Husajna. Jeśli to zrozumiecie, zrozumiecie, dlaczego ponosiliście kolejne porażki. Nie możecie wywierać presji, czy to sankcjami, czy wojnami. Jeśli nas wszystkich nie zabijecie, Irańczycy się nie poddadzą. Wyciągnęli wnioski z tysięcy lat inwazji: za każdym razem, gdy się poddawali, nic nie zostawało z Iranu, tracili terytorium, byli mordowani.
Bomba – od tabu do żądania
Czy ludzie również domagają się bardziej stanowczej odpowiedzi?
Wielu narzeka: „Dlaczego nie pokażemy im, co potrafimy? Połóżmy kres izraelskim i amerykańskim okrucieństwom”. I domagają się bomby atomowej bardziej niż kiedykolwiek.
Jaki procent społeczeństwa popiera dziś bombę atomową?
Nie jestem pewien, potrzebowałbym wiarygodnych sondaży, nie jednego czy dwóch. Ale ten dyskurs jest teraz powszechny daleko poza rewolucyjną częścią społeczeństwa. Inni mówią: „Czy nam się to podobało, czy nie, wydaliśmy dużo i zapłaciliśmy dużo za ten pokojowy program nuklearny, a oni nie zamierzają go kontynuować. Najwyraźniej nie pozostawili nam innego wyboru niż zbudowanie bomby”.
Nikt nie odważy się zaatakować Korei Północnej. Sam Trump powiedział, że musi powiedzieć „tak, proszę pana” koreańskiemu przywódcy i że gdyby Iran miał bombę, wróg musiałby potraktować go zupełnie inaczej.
Iran nigdy nie chciał bomby atomowej. Istnieje fatwa [religijny dekret Alego Chameneiego zakazujący broni jądrowej], a stanowisko irańskich elit było następujące: nie potrzebujemy jej. Bomby atomowe należą do XX wieku. W XXI wieku wybierają formy wojny hybrydowej, które nie pociągają za sobą żadnej odpowiedzialności, takie jak cyberataki czy wojny biologiczne. Nie chcemy tego robić, ale tak czy inaczej, era odstraszania nuklearnego minęła: zaatakowaliśmy Stany Zjednoczone, państwo posiadające broń jądrową, i zaatakowaliśmy Izrael, reżim posiadający broń jądrową. Teoria odstraszania nuklearnego powinna zostać zrewidowana właśnie z powodu tego, co Iran im zrobił.
Fatwa zakazująca rozwijania broni jądrowej, wydana przez Alego Chameneiego, ówczesnego najwyższego przywódcę Iranu, została wydana w połowie lat 90.
Ale odstraszanie nuklearne nadal może zapewnić pewien poziom bezpieczeństwa w przypadku ataków nuklearnych. I to właśnie mówią teraz Irańczycy, nawet elity i klasa wykształcona: „Nie chcieliśmy tego, ale nie mamy innego wyjścia. Jeśli mamy położyć kres wszystkiemu, potrzebujemy bomby”. To jest rezultat wojny Stanów Zjednoczonych z Iranem. Dyskurs całkowicie się zmienił: dwa lata temu znaczna część społeczeństwa, a nawet sam obóz rewolucyjny, twierdziła, że nie chce bomby. Teraz jest zupełnie odwrotnie.
Zjednoczenie wokół flagi
Kiedy mówimy o rewolucyjnej części społeczeństwa, o ilu osobach mamy na myśli?
Nie ma wiarygodnych danych. Ale jedno jest pewne: na nocnych zgromadzeniach, zwłaszcza w pierwszym lub drugim miesiącu, po ich wyglądzie można było poznać, że na ulice wyszły wszystkie warstwy społeczne. Wiele wywiadów, zdjęć i filmów pokazuje, że byli tam nawet ci, którzy nie przestrzegają islamskiego kodeksu ubioru. Dlaczego? Ponieważ bronią kraju. Wierzą, że Stany Zjednoczone i Izrael są nie tylko wrogami Republiki Islamskiej, ale także wrogami Iranu.
Dzieje się to również poza granicami kraju, w diasporze. Wielu wraca od zakończenia 12-dniowej wojny. Inna część społeczeństwa została, że tak powiem, oświecona atakiem. Wcześniej obwiniali Republikę Islamską z wielu powodów, pod wpływem medialnego imperium opozycji, kanałów takich jak Iran International i BBC Persian [persko-języczne kanały telewizyjne z siedzibą w Londynie], które prowadziły operacje psychologiczne.
Za granicą jest wiele kanałów w języku perskim, prawda?
Od 200 do 400, w zależności od liczby czytelników. To rekord świata, rekord wojenny. Te kanały podawały na przykład, że Najwyższy Przywódca ukrywał się głęboko pod ziemią, 60 lub 100 metrów pod ziemią. Przypisywały mu wszystko, co robił Netanjahu, albo twierdziły, że uciekł. Kiedy zginął śmiercią męczeńską w swoim biurze, wielu ludzi się zmieniło. Ci ludzie mówili przed kamerami: „Słyszeliśmy, że się ukrywa, a teraz jesteśmy wzruszeni, słysząc, że był w swoim biurze i zginął śmiercią męczeńską”. Nazywam to epoką oświecenia.
Wcześniej istniały rozłamy, ale teraz ludzie tolerują luki i gromadzą się pod tą samą flagą. To poszerzyło sferę tych, którzy wierzą. Umęczony Przywódca zawsze mówił: „Nieważne, czy wierzysz w system, czy nie, weź udział w wyborach”. Jego męczeństwo otworzyło tę drogę: wielu pojednało się z systemem. Jednym ze znaków tego są głębokie podziały w opozycji kierowanej przez monarchistów Rezy Pahlawiego [syna ostatniego szacha, który mieszka w USA]. Teraz walczą między sobą, nawet monarchiści między sobą. Znani przeciwnicy, którzy schronili się w Europie i Stanach Zjednoczonych dekady temu, publicznie oświadczyli, że chcą wrócić do kraju. Zrozumieli, że to, co mówili przez pięć dekad, że Republika Islamska wkrótce zniknie, było mitem, który sami wymyślili.
To była moja trzecia wojna. Pierwsza była przeciwko Saddamowi Husajnowi [wojna iracko-irańska, 1980–1988], a wcześniej była rewolucja. Reakcje są wszędzie takie same. Pokolenie sprzed pięciu dekad reagowało w ten sam sposób na rewolucję i wojnę z Saddamem. Dzisiejsza młodzież urodziła się 20–30 lat temu, przeszła modernizację, ale zachowuje się dokładnie tak samo.
Czyli ostatni raz taka jedność panowała w kraju pod koniec lat 80., podczas wojny?
Dokładnie. Spójrzmy na politykę wewnętrzną. W Iranie zawsze istniały dwie główne frakcje: reformiści i rewolucjoniści, a ktokolwiek był bez władzy, posuwał się do skrajności, by obalić tego, kto był u władzy. To była polityka dwubiegunowa. Ale w ciągu ostatniego półtora, dwóch lat tego nie widać. Bardzo często mówię znajomym, że Pezeshkian [Masoud Pezeshkian, prezydent Iranu od 2024 roku] jest najszczęśliwszym prezydentem świata, bo nikt go o nic nie wini. Jest reformistą i kieruje reformistycznym rządem, ale nawet rewolucjoniści go nie krytykują, nawet gdy powinni. Wszyscy, w tym media, mówią: pomóżmy mu w każdy możliwy sposób. To najnowszy efekt wojny i polityki USA.
Za każdym razem, gdy Irańczycy mówią: „Nie przekroczymy naszych granic, Stany Zjednoczone powinny zgodzić się na nasze warunki, ale jesteśmy za negocjacjami”, wielu krytykuje to, twierdząc, że to nie jest właściwy dyskurs. Ale przynosi to coś ważnego: daje Irańczykom z różnych środowisk jasny obraz, że zrobiono wszystko, aby zapobiec wojnie. Nie ma innej drogi niż opór. W przeciwnym razie rozerwą was i wasz kraj.
Bolesne narodziny nowego porządku
I Iran zaskoczył cały świat swoją potęgą militarną, mogąc rzucić wyzwanie USA i Izraelowi w tym samym czasie, prawda?
Nawet my sami siebie zaskoczyliśmy. Śledzę wydarzenia wojskowe i zawsze myślałem, że pewnego dnia USA wypowiedzą wojnę Chinom i że Chińczycy pokażą światu, że USA nie są już tak potężne. Ale nigdy nie wyobrażałem sobie, że to my, Irańczycy, to zrobimy.
Musiałeś przeczytać artykuł Roberta Kagana w „The Atlantic” . Kagan, jeden z czołowych neokonserwatywnych myślicieli, napisał, że Stany Zjednoczone poniosły najgorszą strategiczną porażkę w swojej historii, nazwał to szachem-matem i zapowiedział, że Iran stanie się wiodącą potęgą regionalną. Trzecia runda jeszcze przed nami, ale co najprawdopodobniej się wydarzy? Jak będzie wyglądał Iran jako potęga regionalna, jakie będą jego relacje z krajami arabskimi i przyszłość Stanów Zjednoczonych w regionie? I czy Iran może stać się globalną potęgą?
Świat przechodzi transformację władzy z cywilizacji zachodniej na wschód. Od ponad dekady mówią o tym nawet amerykańscy i europejscy intelektualiści. Dla mnie dekada od 2020 do 2030 roku to czas tych bolesnych narodzin i będzie coraz więcej wojen. Ktokolwiek dzierży władzę, imperium zachodnie pod wodzą USA, nie odda jej tak łatwo. Będą wojny i tarcia, zwłaszcza z wschodzącymi potęgami: Rosją, Chinami i Iranem. Dlatego wierzę, że w 2027 lub 2028 roku będziemy świadkami jakiejś wojny z Chinami.
I Chińczycy już to mówią. Przygotowują się.
To nie będzie takie proste. Jeśli dojdziemy do porozumienia, że Stany Zjednoczone zostaną pokonane przez Iran, nie będą w stanie w ogóle przeciwstawić się Chinom. Poprą bardziej wojnę hybrydową, a ta wojna hybrydowa będzie zupełnie inna. Mamy doświadczenie. Wierzę, że pójdą w kierunku wojny biologicznej, w inne rodzaje wojny, obok militarnej. Nawet nuklearnej. Tak czy inaczej, stawiają opór, podobnie jak Europejczycy przeciwko Rosji.
Po Iranie będą Chiny. Wierzę, że w 2027 roku będziemy świadkami rozprzestrzeniania się wirusów takich jak COVID. Stany Zjednoczone nie oddadzą władzy tak łatwo. Trump może lubić Putina, ale istnieje głębokie państwo, którego nie kontroluje. Nie pozwolą Putinowi i Rosji wygrać wszystkiego tak łatwo. Jeśli nie mogą tego zrobić za pomocą wojska, zrobią to za pomocą broni biologicznej. W Chinach tak samo. W samym Iranie tak samo.
Znam Amerykanów, ich sposób prowadzenia wojny hybrydowej, intencje głębokiego państwa i jego zachowanie. Ten schemat mówi mi, że gdy poczują się beznadziejni i pokonani, uwolnią wojnę asymetryczną, nowe sposoby prowadzenia wojny, w tym ten, a cyberataki zostaną rozszerzone, nie tak jak teraz.
Tak jest nawet w cyberwojnie. Przed rokiem 2010, przed Stuxnetem[wirusem komputerowym przypisywanym Stanom Zjednoczonym i Izraelowi, który sabotował wirówki irańskiego programu nuklearnego], świat znajdował się w środowisku zagrożenia bezpieczeństwa, z kradzieżą informacji przemysłowych itd. Stuxnet przekształcił to w cyberwojnę między państwami. Od tamtej pory wszyscy główni gracze rozwijają tę zdolność i inwestują w nią w nieznany sposób. Sztuczna inteligencja to nowa wersja wszystkiego: cyberwojny, wojny hybrydowej, w różnych aspektach.
Gdyby świat nie przechodził transformacji władzy, z takimi wojnami jak ta, przyszły świat, moim zdaniem, nie byłby już światem ropy naftowej ani paliw kopalnych. Byłby światem sztucznej inteligencji, z dwiema kategoriami: panami i niewolnikami: tymi, którzy posiadają oprogramowanie i sprzęt sztucznej inteligencji, oraz resztą. Jedna z głównych bitew między Zachodem a Wschodem, o to, kto będzie panem sztucznej inteligencji w przyszłości, jest już rozstrzygnięta. Powstają obozy. Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie, spośród krajów Zatoki Perskiej, postanowiły dołączyć do obozu USA.
Katar również inwestuje w to duże pieniądze.
Dużo pieniędzy. A jedną z rzeczy, które te kraje arabskie Zatoki Perskiej już straciły, jest sztuczna inteligencja, ponieważ zbytnio polegały na Stanach Zjednoczonych. Do tej pory mówiliśmy o dwóch wojnach; trzecia jeszcze się nie wydarzyła. Centra danych będą kolejną, w trzeciej. To jedna z rzeczy, które oni i Izrael stracą. To niezwykle ważne.
Gdyby Biden był u władzy, Stany Zjednoczone byłyby wobec Putina bardziej surowe.
Zdecydowanie. Z Donaldem Trumpem jest inaczej, on za bardzo gra na korzyść Putina.
Ale czy to nie mogła być kalkulacja strategiczna? Ludzie z otoczenia Trumpa mówili już przed wyborami, że wojna z Rosją była błędem, bo Rosja nie jest głównym przeciwnikiem. Trump zamierzał przerwać tę wojnę, aby skupić się na Chinach.
Nie da się zaprzeczyć, że Iran jest głównym wrogiem ideologicznym Stanów Zjednoczonych, a Chiny wrogiem gospodarczym. Ale nie da się kontrolować wszystkiego: wojny po prostu wybuchają. Albo Rosja rozumie, na przykład, że nadchodzi bezpośrednie zagrożenie. Może dokonali pewnych obliczeń: jeśli to zrobimy, nie będzie wojny z nami; osłabiajmy ich teraz, zanim będzie za późno. Bo nie wdaliby się w pełnowymiarową wojnę, jak w przypadku Krymu.
Po dekadzie wojen nie będzie już żadnego supermocarstwa: potencjał każdego z nas ulegnie wyczerpaniu. Ale potęga będzie na Wschodzie. Nowy porządek świata, który pojawi się na horyzoncie, prawdopodobnie po 2030 lub 2032 roku, zostanie ustanowiony przez regionalne i międzynarodowe koalicje, takie jak BRICS i Szanghajska Organizacja Współpracy, które są odpowiednikami zachodnich G7, NATO i OECD. Monachijska Konferencja Bezpieczeństwa [doroczne forum bezpieczeństwa międzynarodowego w Niemczech] kiedyś zajmowała centralne miejsce; teraz jej rywalka, konferencja petersburska, zyskuje na znaczeniu i prestiżu. Byłem na ostatniej. Nie będzie żadnych supermocarstw, ale te ugrupowania ustalą nowy porządek świata.
Większość myślicieli uważa, że powstaną cztery wielkie mocarstwa, choć nie supermocarstwa: Chiny, Indie, Rosja i Iran. Jeśli będą ze sobą współpracować, mogą stworzyć coś nowego na świecie. Jeśli będą ze sobą walczyć, na całym świecie zapanuje chaos.
Cztery moce i siedem punktów zapalnych
Ciekawostką jest, że wszystkie cztery państwa są członkami BRICS i Organizacji Szanghajskiej.
Tak. Widać zasadnicze różnice między Chinami a Indiami, ale oba kraje idą do BRICS, ponieważ zdały sobie z tego sprawę. Dlaczego więc Iran miałby być wśród nich? Gospodarczo nie dorównuje pozostałym trzem. Militarnie Chiny, a zwłaszcza Rosja, są daleko w tyle. Powodem jest to, co czyni Iran wyjątkowym: Oś Oporu, zarówno na lądzie, jak i na morzu.
Na lądzie to rynek zbytu liczący od 400 do 500 milionów ludzi w najbardziej strategicznym regionie świata, w samym sercu świata: Azji Zachodniej, z jej złożami energii, minerałami, starymi cywilizacjami i religiami, łączącymi północ z południem i wschód z zachodem. W ciągu najbliższych 10 lub 20 lat, ktokolwiek chce prowadzić interesy lub narzucić nowy porządek światowy lub regionalny, będzie musiał współpracować z Iranem, ze względu na tę Oś Oporu, która przetrwała próbę czasu.
Morze jest jeszcze ważniejsze. Na świecie istnieje siedem strategicznych punktów newralgicznych, wśród nich Kanał Panamski, Kanał Sueski, Malakka, Ormuz i Bab al-Mandab. Mają one znaczenie, ponieważ większość światowego handlu i operacji wojskowych odbywa się drogą morską, a te skróty zmieniają czas, koszty dostaw, ubezpieczenia i ryzyko. Żadne ze Stanów Zjednoczonych, Chin, Rosji, Indii, Niemiec ani Francji nie kontroluje tych siedmiu. Osobiście uważam, że jeśli w Malakce wybuchnie wojna, to nie z powodu Tajwanu, ale z powodu kontroli nad cieśniną. Kto kontroluje Malakkę, będzie kontrolował rynki i gospodarki Azji Południowo-Wschodniej.
Dlatego Stany Zjednoczone działają tak szybko na Filipinach. Mieli pięć baz, teraz mają dziewięć. Jednym z pierwszych dekretów Bongbonga Marcosa [Ferdinanda Marcosa Jr., prezydenta Filipin od 2022 roku] po jego wyborze było przekazanie Amerykanom czterech kolejnych baz.
Dokładnie. Iran kontroluje cieśninę Ormuz, przez którą przepływa jedna trzecia światowych dostaw energii. Nawet gdy nie będzie już supermocarstwa o nazwie Stany Zjednoczone, Chińczycy nadal będą musieli dostarczać tam ropę, więc będą potrzebować Iranu. Drugim jest Bab al-Mandab, kontrolowany przez Ansarullah [ruch Huti rządzący północnym Jemenem] w Jemenie, który jest częścią Osi Oporu. Bab al-Mandab, Morze Czerwone i Kanał Sueski są jak rura: cokolwiek wejdzie jednym końcem, wyjdzie drugim. Po tym, jak Ansarullah zamknął Bab al-Mandab w wojnie, która rozpoczęła się od powodzi Al-Aksa [ofensywy Hamasu przeciwko Izraelowi 7 października 2023 r.], Egipcjanie trzykrotnie w ciągu roku publikowali raporty, w których informowali o stracie 60% dochodów z kanału i ruchu morskiego. Zatem Iran, stojąc na czele Osi Oporu, kontroluje co najmniej dwie i pół strategiczne cieśniny.
To pokazało mi lata temu, że Stany Zjednoczone wypowiedzą wojnę Iranowi, oprócz wszystkich innych powodów, takich jak Izrael. Nie mogą się na to zgodzić, eskalując napięcia z Chinami o Malakkę i z Panamą z powodu chińskich operatorów w kanale. Nigdy was nie wypuszczą; przyjdą walczyć. Iran będzie jednym z wielkich mocarstw, jeśli uda mu się utrzymać kontrolę nad tymi drogami wodnymi, a jak dotąd Iran i Ansarullah udowodniły, że są do tego zdolne. Świat potrzebuje was dzisiaj i będzie potrzebował was jutro. Wszystkie gospodarki ucierpiały z powodu zamknięcia cieśniny Ormuz, a nawet jeśli cieśnina zostanie otwarta dzisiaj, gospodarki na całym świecie liczą na kolejne dwa lata wysokich cen ropy. W nadchodzących miesiącach będziemy świadkami jeszcze gorszych dni gospodarczych.
Przeczytałem list Alego Akbara Velayatiego [irańskiego ministra spraw zagranicznych w latach 1981–1997 i doradcy Najwyższego Przywódcy ds. międzynarodowych od tamtej pory] do nowego Przywódcy [Mojtaby Chameneiego, syna Alego Chameneiego, wybranego w marcu 2026 roku], w którym proponował on utworzenie bieguna islamskiego wokół Iranu, obok strategicznych sojuszników – Rosji i Chin – oraz w towarzystwie państw „autentycznie niezaangażowanych”, takich jak Republika Południowej Afryki, Brazylia i Kuba. W kwietniu nazwał to „trzecim biegunem” świata. Czy podziela Pan tę wizję? Myślę o odbiorcach w Ameryce Łacińskiej, a także w Afryce. Czy jest tam dla nas miejsce?
Nie do końca tak. Moje zdanie jest nieco inne. Wierzę, że w miarę jak Chiny, Rosja, Iran, a nawet Indie będą zdobywać coraz większą władzę w ramach BRICS, dołączą do nich kolejne kraje. Wraz ze spadkiem wartości dolara i jego udziału w globalnym rynku, kolejne kraje, w tym kraje Ameryki Łacińskiej, poczują się swobodnie i będą robić, co zechcą. Będą one budować więzi gospodarcze i polityczne z Rosją, Chinami, Iranem, a nawet Indiami, w zależności od przyszłej polityki Indii, i dołączą do BRICS.
Ale to nie nastąpi w ciągu najbliższych kilku lat. Po dekadzie starć i wojen wszyscy będą słabi, a na świecie zapanuje chaos. Wtedy powstaną koalicje regionalne: Ameryka Łacińska utworzy swoją własną, ponieważ ma wspólne interesy i wspólne zagrożenia. Jednocześnie BRICS i Organizacja Szanghajska zyskają na znaczeniu, ponieważ powstanie próżnia władzy, a część świata uwolni się spod jarzma Zachodu. Świat będzie potrzebował nowego porządku, ale nie zaakceptuje takiego jak porządek powojenny, porządek zachodni, z kategoriami panów i niewolników. Każdy będzie miał większy udział, choć nadal będą chorążowie: te cztery wielkie mocarstwa.
Ormuz, silniejszy niż bomba atomowa
A jak wyglądają stosunki z krajami arabskimi?
Iran bardzo chciałby promować jedność wśród muzułmanów i pragnie przyjaźni z tymi narodami, ponieważ priorytetem Iranu jest pokonanie głównego wroga, Izraela i Stanów Zjednoczonych. Nie chce tarć. Wierzymy, że zasada „dziel i rządź” zawsze była polityką brytyjską. Podzielili nas, rozbili Ummę [ wspólnotę narodu islamskiego, ponad granicami państwowymi].
Ale to nie dzieje się z dnia na dzień; są fazy. Jeśli chodzi o kraje arabskie Zatoki Perskiej, fazą pierwszą jest wygranie tej wojny i utrzymanie kontroli nad Cieśniną Ormuz, którą Iran zawsze posiadał. Będzie to narzędzie do redefinicji stosunków geopolitycznych, strategicznych i sąsiedzkich, ponieważ jest to broń miliony razy silniejsza niż bomba atomowa. Bombą atomową można raz uderzyć w dany kraj. Cieśniną Ormuz można wielokrotnie wpłynąć na całą planetę. Od czasów II wojny światowej nikt nie był w stanie wywrzeć tak dużego wpływu na rentowność amerykańskich obligacji, ceny ropy naftowej i inflację w USA.
Iran nie użyje tej broni do kolonizacji tych krajów, lecz do zacieśnienia relacji z nimi. Co to oznacza? Stany Zjednoczone są wrogiem, który zaatakował Iran, wykorzystując terytorium tych krajów jako bazę wypadową. Nie powinno tam więc być żadnych baz amerykańskich. Izrael ściśle współpracuje z ZEA i niektórymi innymi krajami, nawet z Arabią Saudyjską. Iran chce się ich pozbyć. Gdy tylko pokażą, że są nieszkodliwi, stosunki między nami będą na równych zasadach, zdrowe i zdrowe, ponieważ mamy wspólne zagrożenia i wrogów.
Skąd wiemy, że tak będzie? Za prezydentury Raisiego [Ebrahim Raisi, prezydent w latach 2021–2024] minister spraw zagranicznych Amir-Abdollahian [Hossein Amir-Abdollahian, zginął wraz z Raisim w katastrofie helikoptera w maju 2024 r.] rozpoczął dwa lub trzy lata temu plan regionalnego dialogu i forum bezpieczeństwa z krajami arabskimi: szóstką z Zatoki Perskiej, plus Iran i Irak, tzw. „sześć plus dwa”. Chodziło o to, aby zagwarantować sobie nawzajem bezpieczeństwo bez udziału krajów trans-regionalnych. Iran podjął już te wstępne kroki przed wojną. Chodzi o naprawę więzi z krajami arabskimi, ale dopiero po tym, jak zrzekną się Izraela i Stanów Zjednoczonych oraz przestaną pozwalać Mosadowi, CIA i innym na ataki na Iran. Nie można walczyć ze wszystkimi bez końca. Mamy jasny cel i jasny plan na przyszłość.
Przygotowywałeś się do tego przez dziesięciolecia, prawda?
Od dziesięcioleci przygotowywaliśmy się do tej wojny i do Cieśniny Ormuz, bo wiedzieliśmy, że to się kiedyś wydarzy, prędzej czy później. Jeśli nie teraz, to za dwie dekady.
Budżet Pentagonu jest sto razy większy niż budżet wojskowy Iranu. Myśląc globalnie, militarnie i ekonomicznie, powinni byli pokonać Iran w ciągu pierwszych kilku dni. Dlaczego nie mogli? Wszyscy są zaskoczeni, i to nie tylko z powodu asymetrycznej wojny, którą prowadzimy. Siła nie zawsze ma rację.
Szariat i pochodnia Karbali
Na zakończenie: Ali Shariati (1933–1977) jest postacią mało znaną poza Iranem. Irański socjolog i myśliciel, był żarliwym czytelnikiem Karola Marksa, tłumaczem i rozmówcą Frantza Fanona oraz przyjacielem Jeana-Paula Sartre’a, z którym prowadził długie debaty. Jaki był jego wpływ na islamski ruch rewolucyjny i na całą tę mistykę wokół Husajna i oporu?
Odegrał ważną rolę, ale proces ten trwał 14 wieków. Od męczeństwa imama Husajna jest to jak pochodnia, którą każdy przekazuje drugiemu, niezależnie od tego, czy jest myślicielem, czy zwykłym obywatelem. Kiedy pochodnia została przekazana Aliemu Szariatiemu, obudził on rewolucyjnego ducha imama Husajna w całym pokoleniu, które pozostawało pod wpływem dwóch interpretacji islamu: tradycyjnej i rewolucyjnej – szariatu i imama Chomeiniego [przywódcy rewolucji islamskiej z 1979 roku i pierwszego Najwyższego Przywódcy Iranu (1902–1989)].
Między szariatem a duchowieństwem rewolucyjnym istniały różnice, ale nie były one duże. Szariat uważał, że rewolucyjny islam nie potrzebuje silnego przywództwa religijnego ze strony duchowieństwa; duchowieństwo rewolucyjne wierzyło w hierarchię duchownych. Działali jednak dla tej samej sprawy, co oddzielało ich od tradycyjnego systemu religijnego. Wielu młodych ludzi zmieniło swoje spojrzenie na islam z tradycyjnej religii obyczajów na rewolucyjny.
Szach [Mohammad Reza Pahlawi, panujący w latach 1941–1979] mówił o czerwonym i czarnym zagrożeniu: komunistach i rewolucyjnym szyickim islamie. Navvab Safavi [duchowny, założyciel zbrojnej grupy Fadaian-e Islam, stracony w 1956 roku] chwycił za broń przeciwko reżimowi i dla szacha stanowił bezpośrednie zagrożenie. Szariati stanowił zagrożenie bardziej zakorzenione, ponieważ nigdy nie chwycił za broń, chwycił za pióro. Obawiali się jego książek, a zwłaszcza jego przemówień w Hosseiniyeh Ershad [ośrodku religijnym i kulturalnym zamkniętym przez reżim szacha w 1972 roku], tutaj, w północnym Teheranie.
Ktokolwiek bada Husajna poza ziemskimi znaczeniami, pragnieniem, dekapitacją, odnajdzie w nim sens wszędzie. Nawet komunista [Khosrow Golsorkhi, poeta i dziennikarz, stracony przez pluton egzekucyjny w 1974 roku], sądzony przez jeden z sądów wojskowych szacha podczas posiedzenia transmitowanego w telewizji, by zastraszyć ludzi, powiedział, że jest pod wpływem męczeństwa imama Husajna i sprawiedliwości imama Alego [kuzyna i zięcia proroka Mahometa, pierwszego imama szyickiego]. Jego slogan utkwił w pamięci: Wolę wybrać czerwoną śmierć niż żyć w upokorzeniu.
Karbala to nie tylko żałoba i rytuały, to styl życia. Spójrzmy na listy naszych męczenników: prawie wszystkie poruszają temat Karbali. Reza Szach [ojciec Mohammada Rezy i założyciel dynastii Pahlawi, panującej w latach 1925–1941] zakazał rytuałów muharram; za jego syna SAVAK [policja polityczna szacha] tolerowała rytuały, ale sprzeciwiała się wszelkim przemówieniom poruszającym rewolucyjny islam. W takiej atmosferze mówienie o rewolucyjnym imamie Husajnie, tak jak czynił to szariat, wymagało odwagi. Odwagi samego imama Husajna.
Poniższe informacje źródłowe: oficjalna strona Chabad Lubawicz
Sześciu ostatnich prezydentów USA wykonało instrukcje żydowskiej sekty Chabad Lubawicz
Jimmy Carter, Bush Senior, Bush Junior, Ronald Reagan, Barack Obama, Donald Trump ============================================
Jimmy Carter, 1978 Początek Dnia Edukacji U.S.A.
„Długoterminowy wpływ i zaangażowanie Rebe w politykę USA polegało przede wszystkim na służeniu interesom edukacji. Rebe, rabin Menachem Mendel Schneerson, o sprawiedliwej pamięci, stale zwracał się do prezydentów, ustawodawców i członków gabinetu, przypominając o ich obowiązku kształcenia dzieci, aby były etycznymi i sprawiedliwymi obywatelami.
Prezydent Jimmy Carter wyznaczył 18 kwietnia 1978 roku, świecką datę, w której żydowskie urodziny Rebbe, 11. dnia Nissana, wypadły w tym roku, jako „Dzień Edukacji USA”. Od tego czasu co roku pełniący obowiązki prezydenta wyznacza rocznicę urodzin Rebbe jako dzień poświęcony świadomości edukacyjnej”.
Ronald Reagan, 1982 „Kiedy prezydent Ronald Reagan objął urząd w 1981 roku, kontynuował tę tradycję. 4 kwietnia 1982 roku pierwsza proklamacja Reagana z okazji Dnia Edukacji w USA brzmiała:
… Wśród rozproszenia i trosk naszej codziennej egzystencji, należy, aby Amerykanie zatrzymali się, aby zastanowić się nad starożytnymi zasadami etycznymi i wartościami moralnymi, które są podstawą naszego charakteru jako narodu.
Szukamy i niezłomnie dążymy do korzyści płynących z edukacji. Ale edukacja musi być czymś więcej niż faktycznym oświeceniem – musi wzbogacać zarówno charakter, jak i umysł. Jednym z jaskrawych przykładów dla ludzi wszystkich wyznań tego, czym powinna być edukacja, jest ta, którą zapewnia ruch Lubavitch, kierowany przez rabina Menachema Schneersona, światowego przywódcę duchowego, który będzie obchodził swoje 80. urodziny 4 kwietnia 1982 roku. Praca Lubavitcher Rebbe przypomina, że wiedza jest niegodnym celem, chyba że towarzyszy jej moralna i duchowa mądrość i zrozumienie. Dostarczył żywego przykładu wiecznej ważności Siedmiu Praw Noego, kodeksu moralnego dla nas wszystkich, niezależnie od wiary religijnej. Niech idzie od siły do siły”.
George H. W. Bush (Senior), 1991 Sto Drugi Kongres Stanów Zjednoczonych Ameryki
NA PIERWSZEJ SESJI Rozpoczętej i przeprowadzonej w City of Washington w czwartek, trzeci dzień stycznia, tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden
Wspólna uchwała rezolucja: Oznaczyć 26 marca 1991 r. jako „Dzień Edukacji, U.S.A”.
„Zważywszy, że Kongres uznaje historyczną tradycję wartości i zasad etycznych, które są podstawą cywilizowanego społeczeństwa i na których opiera się nasz wielki Naród;
Zważywszy, że te wartości i zasady etyczne były podstawą społeczeństwa od zarania cywilizacji, kiedy były znane jako Siedem Praw Noego;
Zważywszy, że bez tych etycznych wartości i zasad gmach cywilizacji stoi w poważnym niebezpieniu powrotu do chaosu;
Zważywszy, że społeczeństwo jest głęboko zaniepokojone niedawnym osłabieniem tych zasad, co spowodowało kryzysy, które oblegają i zagrażają strukturze cywilizowanego społeczeństwa;
Zważywszy, że uzasadnione zaabsorbowanie tymi kryzysami nie może pozwolić obywatelom tego Narodu stracić z oczu ich odpowiedzialności za przekazywanie tych historycznych wartości etycznych z naszej wybitnej przeszłości na pokolenia przyszłości;
Zważywszy, że ruch Lubavitch wspiera i promuje te wartości i zasady etyczne na całym świecie;
Podczas gdy rabin Menachem Mendel Schneerson, przywódca ruchu Lubavitch, jest powszechnie szanowany i czczony, a jego osiemdziesiąte dziewiąte urodziny przypadają 26 marca 1991 roku;
Zważywszy, że w hołdzie dla tego wielkiego duchowego przywódcy, „rebbe”, jego dziewięćdziesiąta rocznica urodzin będzie postrzegany jako „edukacja i dawanie”, rok, w którym zwracamy się do edukacji i dobroczynności, aby przywrócić światu wartości moralne i etyczne zawarte w Siedmiu Prawach Noego; i Zważywszy, że znajdzie to odzwierciedlenie w międzynarodowym zwoju honorowym podpisanym przez prezydenta Stanów Zjednoczonych i innych szefów państw: Teraz więc niech tak będzie.
Uchwała przez Senat i Izbę Reprezentantów Stanów Zjednoczonych Ameryki w Kongresie zgromadzonym, że 26 marca 1991 roku, początek dziewięćdziesiątego roku rabina Menachema Schneersona, lidera światowego ruchu Lubavitch, jest oznaczony jako „Dzień Edukacji, USA”. Prezydent jest proszony o wydanie proklamacji wzywającej mieszkańców Stanów Zjednoczonych do obchodzenia takiego dnia odpowiednimi ceremoniami i działaniami”.
George W. Bush (Junior), 2008 „Prezydent George W. Bush podpisał proklamację ogłaszającą 16 kwietnia 2008 r. – 106. rocznicę urodzin rabina, rabina Menachema Mendela Schneersona, słusznej pamięci – Dzień Edukacji i Dzielenia się, USA.
Podczas ceremonii w Gabinecie Owalnym we wtorek rano, w której uczestniczyło dziewięciu emisariuszy Chabad-Lubavitch z całego świata oraz Chasid Chabad-Lubavitch, który pełni funkcję dyrektora gimnazjum w Nowym Jorku, Bush wpisał również Haggadę Paschalną, która zostanie wysłana do żydowskich żołnierzy stacjonujących w Iraku.
Prezydent George W. Bush podpisał proklamację ogłaszającą 16 kwietnia 2008 r. – 106. rocznicę urodzin rabina, rabina Menachema Mendela Schneersona, słusznej pamięci – Dzień Edukacji i Dzielenia się, USA.
Podczas ceremonii w Gabinecie Owalnym we wtorek rano, w której uczestniczyło dziewięciu emisariuszy Chabad-Lubavitch z całego świata oraz Chasid Chabad-Lubavitch, który pełni funkcję dyrektora gimnazjum w Nowym Jorku, Bush wpisał również Haggadę Paschalną, która zostanie wysłana do żydowskich żołnierzy stacjonujących w Iraku”.
Barack Obama, 2015 „Prezydent Barack Obama przyjął dziś delegację przywódców Chabad-Lubavitch w Gabinecie Owalnym Białego Domu w związku z „Dniem Edukacji i Dzielenia się, USA”, ogłoszonym 31 marca, odpowiadającym 11. dniu hebrajskiego miesiąca Nisan, na cześć daty urodzenia Lubavitcher Rebbe-Rabbi Menachem M. Schneerson, o sprawiedliwej pamięci.
Prezydent omówił swoją umowę z grupą o odpowiedzialności za edukację i skupieniu się na budowaniu istotnego charakteru, a nie tylko na przekazywaniu wiedzy – podstawowej nauce Rebe. Podkreślił również swoje wysiłki w walce z antysemityzmem i nienawiścią, wyrażając swoje zaniepokojenie tą kwestią, szczególnie w Europie. Zauważył, że porusza tę kwestię za każdym razem, gdy spotyka światowych przywódców”.
Donald Trump, 2020 „Przygotowanie następnego pokolenia do prowadzenia życia z celem i znaczeniem jest jednym z naszych najważniejszych obowiązków.
Edukacja jest niezbędna do kultywowania ducha ciekawości i uczenia się, rozwijania charakteru i świadomości oraz wzmacniania woli współpracy. W Dniu Edukacji i Dzielenia się składamy hołd członkom rodzin, wychowawcom, mentorom, członkom duchowieństwa i innym liderom społeczności, którzy inwestują w życie młodzieży naszego Narodu poprzez edukację i pielęgnowanie życzliwości i troskę o siebie nawzajem.
Dziś świętujemy rabina Menachema Mendela Schneersona, Lubavitcher Rebbe, współczującego i wizjonerskiego przywódcę, którego wpływ trwa i nie słabnie od jego śmierci ponad ćwierć wieku temu. W tym roku mija 70 lat odkąd rabin Schneerson objął przywództwo w międzynarodowym ruchu Chabad-Lubavitch, budując sieć opartą na wierze w dynamiczną siłę dobra, która obejmuje milionów ludzi na całym świecie. Chociaż był świadkiem niewyobrażalnych tragedii, które nękały świat podczas II wojny światowej, Holokaustu oraz ucisku i przemocy zimnej wojny, Lubavitcher Rebbe zachował swoją podstawową wiarę w potencjał wszystkich ludzi i wyzwalający charakter edukacji. Zaangażowany w ideę, że edukacja musi „zwracać większą uwagę, a nawet główną intencją, na budowanie charakteru, z naciskiem na wartości moralne i etyczne”, założył szkoły i centra edukacji, służby i rozwoju duchowego na kampusach uniwersyteckich i w społecznościach w całym naszym kraju i na całym świecie. Jego spuścizna i trwałe zaangażowanie w młodych ludzi są nadal przykładami bezinteresownej służby i oddania dla wszystkich, którzy znają historię jego życia mającego cel”.
Demokraci zdobyli większość w obu izbach Kongresu w wyborach 3 listopada. Proizraelskie lobby AIPAC opublikowało gratulacje dla zwycięskiej partii, podczas gdy Republikanie uznali, że przegrali przez wojnę z Iranem, w którą Izrael wmanewrował USA w lutym 2026 roku.
We wtorek Amerykanie przyznali Demokratom większość w obu izbach Kongresu. W środę AIPAC opublikowało na platformie X wpis, w którym pogratulowało zwycięstwa setkom proizraelskich Demokratów i Republikanów oraz liderom obu izb, Schumerowi i Jeffriesowi. Przedstawiciele Republikanów uznali, że porażka wynika z konfliktu prowadzonego przez USA od lutego.
Washington Post i Reuters opisały, jak Beniamin Netanjahu przez miesiące przekonywał Donalda Trumpa do wspólnego ataku. Argumentował, że Izrael uderzy z udziałem Amerykanów lub bez niego, ale potrzebuje zgody prezydenta. 11 lutego premier wygłosił godzinną prezentację w Situation Room, proponując operację, która według Reutersa miała objąć wspólne zabójstwo Alego Chamenei. Trump wyraził zgodę, mimo otwartych protestów wiceprezydenta JD Vance’a i szefa sztabu generalnego. Washington Post ujawnił, że CIA miała niskie zaufanie do tezy o natychmiastowym zagrożeniu ze strony Iranu.
Analitycy z Arab Center nazwali ten konflikt wojną wyboru przedstawioną jako prewencyjna samoobrona. Według nich rozmowy w Genewie z mediacją Omanu, które mogły zamknąć program nuklearny Iranu, były bliskie finalizacji. Brown University szacuje straty amerykańskich konsumentów na ponad 40 miliardów dolarów, co daje ponad 300 dolarów na gospodarstwo domowe. Diesel na rynku USA podrożał o 94 procent względem cen przedwojennych, w Kalifornii galon benzyny kosztował ponad 5 dolarów, a wydatki Pentagonu Forbes wycenia na 38–42 miliardy.
Ceny paliw zadecydowały o wyniku wyborów 3 listopada. Donald Trump w rozmowie z Wall Street Journal przyznał, że Iran był częścią przyczyny porażki, a w wywiadzie dla Deutsche Welle stwierdził, że wojna w dużej mierze doprowadziła do utraty obu izb. JD Vance oświadczył: Przegraliśmy przez tę wojnę. Współpracownicy prezydenta cytowani przez New York Post chcieli, aby Schumer podziękował Netanjahu za zwycięstwo. Trump broni swojej decyzji, twierdząc, że sprawa Iranu była konieczna.
AIPAC ogłosiło, że ponad 234 wspieranych przez nich kandydatów wygrało. Newsweek pisał jednak o porażce lobby. Abdul El-Sayed został pierwszym muzułmaninem w Senacie mimo 30,6 miliona dolarów, które super PAC AIPAC wydało na jego wyeliminowanie w prawyborach w Michigan. Troy Jackson pokonał długoletnią senator Susan Collins w Maine. Ośrodek Who Funds My Rep liczy 169 zwycięzców spośród 185 śledzonych kandydatów proizraelskich, przy czym nie istnieje oficjalna lista pozwalająca rozliczyć tezę o zwycięstwie.
Netanjahu przegrał wybory w październiku i stracił większość w Knessecie. Według Associated Press namawia on Trumpa do uderzeń na Iran, by uratować swój rząd, a we wrześniu podczas Zgromadzenia Ogólnego ONZ stwierdził, że decyzja o ataku na ten kraj była jedną z najłatwiejszych w jego życiu.
23 października „The Atlantic” opublikował profil szefa CIA Johna Ratcliffe’a. Podtytuł zawiera najistotniejszą informację z artykułu: „Dyrektor CIA John Ratcliffe kieruje agencją, która toczy wojnę z Rosją, nawet gdy Trump umawia się z Putinem”.
Artykuł w „Atlantic” nie ukrywa swojego ostatecznego celu. Ma on przedstawić Ratcliffe’a jako bezstronnego profesjonalistę, który opanował zawiłości wojny na Ukrainie i mówi prezydentowi „jak jest”, pozostawiając mu wybór.
Jednakże ten panegiryk na cześć Ratcliffe’a ukrywa istotne kwestie dotyczące rzetelności analiz wywiadowczych CIA, ich wpływu na politykę oraz tego, w jakim stopniu czyste podekscytowanie zmilitaryzowanymi działaniami tajnymi nieuchronnie ogranicza agencje wywiadowcze i raportowanie analityczne.
Wywiad nigdy nie jest w pełni obiektywny. A jego profesjonalizm w dużej mierze zależy od kultury obsługi, która może się zmieniać – i zmienia się.
Przykładowo, były szef wydziału badań i analiz wywiadu wojskowego Sił Obronnych Izraela, generał Itai Brun, ostrzegł , że niezdolność Izraela do rozpoznania planów Hamasu na 7 października wynika nie z braku informacji, ale z braku kultury i podejścia. Według relacji „ Times of Israel ” z jego komentarzy:
Nawet po masakrze wywiad nie zdał sobie sprawy, że Hamas wierzył w swój sukces… Cała sieć wywiadu wojskowego „nie słuchała, bo była przekonana, że wie… Nie mogła zaakceptować możliwości, że się myliła.
Zatem, jeśli chodzi o „kulturę”, w tym sensie, dwa punkty w artykule „The Atlantic” wyróżniają się: po pierwsze, artykuł sugeruje, że Ratcliffe jest postrzegany przez swoich współpracowników jako osoba „trzeźwo myśląca o zagrożeniu, jakie Rosja stanowi nie tylko dla Ukrainy, ale także dla Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników”. Sugeruje to, że Radcliffe postrzega Rosję jako odwiecznego wroga Zachodu, a przynajmniej obecnego wroga o nikczemnych zamiarach. Po drugie, artykuł podkreśla, że CIA „przewodzi” w sprawie Ukrainy, a jej paramilitarne skrzydło – Covert Action – jest zachwycone, że jest tak zajęte.
Jak zauważa Larry Johnson, były funkcjonariusz CIA :
CIA pomaga Ukrainie w likwidacji rosyjskich mocy rafineryjnych. Ceny oleju napędowego gwałtownie rosną. Nagle… w trakcie rozmów pokojowych w Miami… prezydent [Trump] ogłasza umowę z Rosją na sprzedaż oleju napędowego na rynku światowym… Stany Zjednoczone jednocześnie płacą za zniszczenie rosyjskiej produkcji oleju napędowego i błagają Rosję o sprzedaż większej ilości tego paliwa. Nie dałoby się zaprojektować bardziej niespójnej polityki, nawet gdyby się próbowało.
Artykuł w „The Atlantic” potwierdza od dawna panujące przypuszczenia, że próby Trumpa mające na celu zawarcie „umowy” z Rosją (ostatnio poprzez import rosyjskiego oleju napędowego do Ameryki w celu obniżenia cen przed wyborami uzupełniającymi) to oszustwo mające na celu nakłonienie Moskwy do zawarcia umowy (niekorzystnej z punktu widzenia Kremla) z Trumpem.
Byłoby to oszustwem, ponieważ CIA prowadzi własną (zmilitaryzowaną) tajną wojnę z Rosją. „The Atlantic” , powołując się na oficera CIA, donosi:
Uzbrojone w informacje dostarczane przez USA, ukraińskie wojsko przeprowadziło ataki głęboko w Rosji. Amerykańskie satelity szpiegowskie zapewniają wczesne ostrzeganie przed nadlatującymi pociskami i dronami. Wśród personelu amerykańskiego na miejscu, „CIA jest na czele” – powiedział mi emerytowany oficer, który często podróżuje na Ukrainę.
Ostatnie zamieszanie wokół Starlinka — czy jego wojskowa sieć łączności została wyłączona, czy spowolniona, czy wystąpiły jakieś błędy? — tylko dobitniej uwypukla dysfunkcję inherentną instytucjonalnym sprzecznościom USA, o czym świadczy podtytuł artykułu w czasopiśmie „The Atlantic” .
Najwyraźniej – z jakiegokolwiek ukrytego powodu – Trump nie chce (lub nie może chcieć) sprawować kontroli nad CIA. (Chociaż mógłby unieważnić wszystkie poprzednie „Ustalenia Prezydenckie”, które prawnie regulują, co CIA może, a czego nie może robić, i zastąpić je własnymi Ustaleniami).
Najwyraźniej jedyne, co Trump mógł zrobić w tym przypadku, aby przyspieszyć realizację swojego domniemanego „porozumienia pokojowego”, to wstrzymać tymczasowo komunikację i wymianę danych wywiadowczych za pośrednictwem Starlinka, dopóki Zełenski nie zgodzi się zaprzestać ataków na rosyjskie rafinerie paliw. Burza minęła w ciągu kilku dni; Starlink został reaktywowany.
Jak powinniśmy interpretować te wydarzenia? Najwyraźniej państwo głębokie nie popiera „przyjemnych” działań Trumpa wobec Rosji i Trump nie zamierza ich w to wciągać.
Czy rosyjskie władze rozumieją, co się dzieje z pozornie łagodnym oszustwem Trumpa, mającym na celu uspokojenie wyborców MAGA w kraju, podczas gdy CIA, jak podaje artykuł w „The Atlantic” , nadal „staje się zbyt dobra w szkodzeniu Rosji, jak na gust Trumpa”?
Prezydent Władimir Putin oczywiście doskonale to rozumie. Właśnie dlatego polityka rosyjska skupiła się na strategii operacyjnej, mającej na celu zniszczenie militarnie użytecznej infrastruktury Ukrainy, oddalając w ten sposób widmo potencjalnego ataku z „kosmosu” na zachód od Rosji na co najmniej pokolenie, a może i dłużej. Jak zauważa Dmitrij Trenin :
Armia rosyjska rozpoczęła własną [kampanię]… porzucając część narzuconej sobie samodyscypliny… atakując cele, których do tej pory unikała… [jako] sposób „na eskalację w celu deeskalacji” — sześć do dziewięciu miesięcy intensywnej wojny powietrznej w połączeniu z postępami na ziemi, które mogłyby zakończyć konflikt.
Sprawdzona odporność Rosji w tej wojnie jest większa od odporności Ukrainy pod względem materialnym i od odporności Europy pod względem niematerialnym, co najprawdopodobniej zadecyduje o tym, co wydarzy się w przyszłości.
Pytanie zatem, czy CIA „rozumie”? Czy też, zgodnie ze schematem przedstawionym przez Bruna, wspomnianego izraelskiego generała, CIA „wie”, że Rosja – w rzeczywistości – ponosi porażkę? W takim razie CIA, jak to ujął Brun, „ nie słuchała, bo była przekonana, że wie ” . „The Atlantic ”jeszcze raz: „Nikt nie zna stanu wojny i stawek lepiej niż oficerowie CIA pracujący na Ukrainie i monitorujący walkę z centrali”.
Czy Europejczycy słuchają? Nie w tej chwili. Zaprzeczanie ze strony części klasy politycznej może pękać, ale w dużej mierze pozostaje nienaruszone – głównie dlatego, że żaden europejski przywódca nie ma realnego planu, aby zakończyć uwikłanie Ukrainy w jakikolwiek przekonujący sposób. Jednocześnie żaden europejski przywódca nie wie, jak UE może finansować Ukrainę i jej wojnę, nie rujnując samej architektury finansowej, na której opiera się „liberalna” Europa.
Jednak wkrótce to zrozumieją, ponieważ Europa jest politycznie i finansowo rozbita – dług publiczny strefy euro wzrósł do prawie 89% PKB w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Dług Francji wzrósł do 119% PKB, a Włoch zbliża się do 140%. Wzrost gospodarczy zwalnia, bezrobocie nieznacznie wzrosło, zaufanie konsumentów spada, a EBC już zaczął ponownie podnosić stopy procentowe.
Europa z pewnością nie może sobie pozwolić na dodatkowe 155 miliardów euro , które według Zełenskiego powinna przekazać Ukrainie — zwłaszcza że UE już teraz spłaca raty pożyczki w wysokości 90 miliardów euro dla Ukrainy, która miała „pomóc pokryć koszty do końca 2027 roku”.
Rosja doskonale zdaje sobie sprawę z rozpadu Europy. Jak dobitnie zauważa Timofiej Bordaczew z Klubu Wałdajskiego , „Europa Zachodnia się rozpada”.
Bordaczew pisze:
Niepokoje ogarniające kilka krajów europejskich… oznaczają nową fazę systemowego kryzysu kontynentu… [odzwierciedlając] zbieżność dwóch długotrwałych problemów, których znaczna część europejskiego establishmentu politycznego okazała się niezdolna rozwiązać. Pierwszym z nich jest wyczerpanie modelu społeczno-ekonomicznego, który podtrzymywał dobrobyt Europy Zachodniej… Drugim jest długotrwały brak prawdziwej suwerenności w Europie Zachodniej… Praktyczną [funkcją] sojuszu [NATO pod przewodnictwem Ameryki] było utrzymanie istniejącego porządku politycznego… Przekształcenie tego porządku wymagałoby ponownej oceny relacji z Waszyngtonem, a taka niezależność jest czymś, czego rządy europejskie od dawna nie chcą lub nie są w stanie rozważyć.
Można się zastanawiać, czy CIA, która rzekomo wie tak wiele, również wie o tym wszystkim.
The US midterms elections turned out to be an utter disaster for Donald Trump and Republicans. This disaster had many factors, but by far and away the biggest factor started on February 28th when Donald Trump launched his foolish war against Iran for Israel.
Wybory w USA okazały się całkowitą katastrofą dla Donalda Trumpa i Republikanów. Ta katastrofa miała wiele czynników, ale zdecydowanie największy miał miejsce 28 lutego, kiedy Donald Trump rozpoczął dla Izraela swoją głupią wojnę z Iranem.
Po kampanii pod hasłem „prezydent pokoju” Donald Trump zdradził nadzieje narodu amerykańskiego i stał się drugim przyjściem George’a W. Busha. Po pokonaniu szaleństwa i złudzeń neokonserwatystycznej polityki zagranicznej wyznaczył tych samych proizraelskich neokonów na najwyższe stanowiska w swojej administracji, którzy przekonali go, że wojna z Iranem będzie dobrym pomysłem.
Darowizny na kampanię i potęga izraelskiego lobby nad amerykańską polityką zagraniczną przekonały go do wyrzucenia z okna swojego krajowego programu amerykańskiego odrodzenia i prowadzenia zagranicznej wojny tak ewidentnie katastrofalnej, że nawet jego poprzednicy, również zbrodniarze wojenni nie mogliby zostać przekonani przez Izrael do jej uruchomienia.
Pycha i katastrofa zaczęły się pierwszego dnia. Zabijając Alego Chameneiego i przywódców Iranu, którzy nieustannie zachowywali powściągliwość i unikali poważnej wojny, pozwoliły bardziej twardemu i zdeterminowanemu irańskiemu przywództwu przejąć władzę i nałożyć ogromne koszty na USA i całą globalną gospodarkę.
Fantazja o zmianie reżimu rozpłynęła się w powietrzu, gdy ludność Iranu zebrała się wokół flagi, a jedyną zmianą reżimu okazało się zastąpienie ajatollaha Chameneiego Ajatollahem Chameneim.
Wojna, która miała trwać „kilka tygodni”, trwała 250 dni. Ludobójcze groźby zniszczenia całej cywilizacji nic nie osiągnęły w negocjacjach, Cieśnina Ormuz wciąż nie wróciła do przedwojennych warunków, a globalne ceny energii pozostają gwałtownie podwyższone.
Pomimo obrzydliwego kultu sekretarza wojny Pete Hegsetha, amerykańskich samolotów bojowych przynoszących „śmierć i zniszczenie przez cały dzień”, żaden z celów wojennych USA nie został osiągnięty.
Z każdym dniem gospodarka USA i gospodarka światowa są zbliżane do poważnego kryzysu. Już zmagający się z klasą robotniczą Amerykanie stoją w obliczu finansowej nędzy, ponieważ duszą ich rosnące koszty życia z powodu wojny Trumpa.
Co zdumiewające, Donald Trump nie zdał sobie sprawy ze swojego katastrofalnego błędu i rozważa wznowienie wojny z Iranem pomimo wyczerpania dostępu do światowych rezerw ropy, pozostawiając USA i światową gospodarkę bez bufora na konsekwencje wznowionej wojny.
Niepokojąca krótkowzroczność amerykańskiego prezydenta, globalna katastrofa, którą spowodował, i oszałamiająca obojętność zahipnotyzowanej lojalności wobec ludobójczego zbrodniarza wojennego Benjamina Netanjahu, który spełnił swoje marzenie o skłonieniu USA do walki z Izraelem przeciwko Iranowi za niego, rozwścieczyły miliony Amerykanów, a wyniki śródokresowe to odzwierciedlają.
America First zostało ujawnione jako słowo kodowe dla Israel First, a naród amerykański zapłacił za to cenę. Trump sprzedał wizję ożywienia amerykańskiego snu dla marzenia Netanjahu o izraelskiej hegemonii i większym Izraelu.
Imperium Waszyngtonu znajduje się teraz w sparaliżowanym stanie dysfunkcji: utknęło w bagnie za granicą, jego gospodarka skrzypi pod ciężarem bagna, a polityczny impas jest zablokowany niebieską falą Demokratów.
W Stanach Zjednoczonych nic się zasadniczo nie zmieni, ponieważ Demokraci i Republikanie po prostu reprezentują różne części tej samej klasy kapitalistów, które gwałtownie koncentrują więcej bogactwa w swoich rękach, podczas gdy reszta coraz bardziej nic nie posiada.
Cokolwiek zostało z miękkiej siły USA, wyparowuje w powietrze, ich twarda siła jest coraz bardziej kwestionowana, ponieważ podobno najpotężniejsze wojsko świata nie może pokonać regionalnej potęgi, którą utrzymuje w nędzy gospodarczej przez ponad 4 dekady sankcjami, a większość świata postrzega USA jako niebezpieczne państwo zbójeckie, które przynosi tylko wojnę i zniszczenie, zakłócając koncentrację reszty świata na rozwoju gospodarczym.
The US midterms elections turned out to be an utter disaster for Donald Trump and Republicans. This disaster had many factors, but by far and away the biggest factor started on February 28th when Donald Trump launched his foolish war against Iran for Israel.
Wiele napisano o wynikach izraelskich wyborów parlamentarnych. Jeden wynik powinien wszystkich zaszokować – ale tak się nie dzieje: izraelski elektorat głosuje za ludobójstwem – demokratycznie.
Wybory parlamentarne w Izraelu zostały przedstawione jako walka o przetrwanie Netanjahu. Ten skrajnie skorumpowany przywódca syjonistów jest nie tylko ludobójczym psychopatą, ale także wykorzystuje bogatych syjonistów na całym świecie; jest skorumpowany do szpiku kości. To nie zarzut, ale fakt publiczny. Netanjahu jest sądzony w Izraelu od 2020 roku pod trzema odrębnymi zarzutami korupcyjnymi. Zarzuty, w zależności od przypadku, obejmują oszustwo, defraudację/nadużycie zaufania i przekupstwo. Netanjahu spędzi resztę życia w więzieniu, jeśli urząd nie przyzna mu już immunitetu.
Netanjahu doskonale zdaje sobie sprawę z zagrożenia. Kilka dni temu po raz kolejny próbował przekonać Amerykanów do ataku na Iran – przed wyborami. Trump odmówił. Najwyraźniej widział katastrofę na horyzoncie, gdyby miał przeprowadzić trzeci atak u boku Izraelczyków.
Jednak działania Netanjahu pokazują również, że przedkłada on swój los osobisty nad interesy kraju. Taka postawa wśród polityków zdaje się stawać normą w całym świecie zachodnim. Kanclerz Merz, którego notowania utrzymują się na poziomie około 10%, wydaje się nie przejmować poglądami własnego narodu – przedkłada zagrożenie ze strony Rosji nad interesy gospodarcze: „Możemy upaść, ale jesteśmy przeciwko Rosji”. Netanjahu i Merz podzielają pogląd, że zachodnie demokracje są jedynie środkiem do celu i, w razie potrzeby, mogą być nawet rządzone przez dyktatorów. A pod tym względem obaj politycy są co najwyżej wierzchołkiem góry lodowej.
Jednakże w jednej kwestii zdecydowana większość Izraelczyków jest zgodna: należy dokonać ludobójczej eksterminacji narodu palestyńskiego.
Wszyscy kandydaci są zwolennikami ludobójstwa
Wszyscy główni kandydaci – Gadi Eisenkot, Naftali Bennett i Benjamin Netanjahu – zgadzają się co do sposobu postępowania z Gazą: twardego stanowiska. Żaden z nich nie podziela poglądu, że Izrael dopuszcza się ludobójstwa – masowych mordów organizowanych przez państwo – w Gazie, na Zachodnim Brzegu i w Libanie; na przykład szwajcarska partia Weltwoche również podziela to stanowisko.
Zaprzeczanie ludobójstwu automatycznie prowadzi do jego kontynuacji, ponieważ działania Izraelczyków nie są w ten sposób kwestionowane ani przez Izrael, ani przez Zachód jako całość. Z wyjątkiem partii arabskich, wszystkie ugrupowania polityczne startujące w wyborach zajmowały stanowiska proludobójcze. Naród izraelski oddał zatem głosy na szereg partii, które zdecydowaną większością głosów popierają ludobójstwo. 101 ze 120 członków nowo wybranego Knesetu popiera je.
W Niemczech bezwarunkowe poparcie dla Izraela jest uznawane za kwestię interesu narodowego. Imigranci w Niemczech otrzymują niemiecki paszport tylko po zdaniu testu obywatelskiego, składającego się z pytań, których odpowiedzi dowodzą, że przyszli obywatele Niemiec bezsprzecznie popierają Państwo Izrael.
Wniosek
Nigdy dotąd w historii ludzkości ludobójstwo nie zostało dokonane w tak otwarty sposób i z tak całkowitym lekceważeniem wszelkich ograniczeń – na oczach wszystkich, którzy chcą zobaczyć, co Izrael robi narodowi palestyńskiemu.
Naziści dokonywali masowych mordów za pośrednictwem jednostek specjalnych i obozów zagłady, które powstały z dala od opinii publicznej, m.in. we wschodniej Polsce. Była to tajna operacja, ponieważ nazistowskie kierownictwo doskonale zdawało sobie sprawę, że nigdy nie zdoła przekonać własnego narodu o tej zbrodni. Wymordowanie znacznej części ludności było plotką, która dla większości Niemców okazała się prawdą dopiero po wojnie. Poczucie winy narodu niemieckiego od zakończenia II wojny światowej 80 lat temu jest legendarne i najwyraźniej nie przyniosło trwałego efektu.
Chociaż trwające ludobójstwo w Strefie Gazy, na Zachodnim Brzegu i w Libanie odbywa się na oczach opinii publicznej, nikt w zbiorowości Zachodu nie staje w obronie ofiar. Nieliczni, którzy się wypowiadają, są piętnowani jako antysemici: innymi słowy, każdy, kto sprzeciwia się ludobójstwu, jest nazywany antysemitą. A robią to przede wszystkim potomkowie samych ofiar Holokaustu, w zmowie z potomkami ówczesnych sprawców. Stanowiska oficjalnych Niemiec w roku 2026 – a także znacznej części ich społeczeństwa – wobec codziennej rzezi na Bliskim Wschodzie nie da się ani wyjaśnić, ani zrozumieć, ani w żaden sposób usprawiedliwić.
Frekwencja wyborcza wyniosła 77,9 procent, co stanowi wzrost o 7,3 procent w porównaniu z ostatnimi wyborami. Naród izraelski pokazał swoim głosem, że około 84 procent z niego popiera eksterminację innego narodu przez własne wojsko.
W jakim świecie żyjemy? – Czy wolno kwestionować samo istnienie kraju – a w razie wątpliwości – podważać jego istnienie – skoro 84 na 100 obywateli nie tylko milcząco akceptuje śmierć innych, ale także demonstracyjnie i demokratycznie, poprzez głosowanie, domaga się ich unicestwienia?
Nie tylko politycy na Zachodzie wykopali sobie własny społeczno-polityczny grób, ale także intelektualiści i ci, którzy nie potrafią wypełnić swojej roli „czwartej władzy”. Ochrona godności ludzkiej została zniesiona. Klauzula ochronna, którą Niemcy, całkiem słusznie, umieścili na samym początku swojej Ustawy Zasadniczej po Holokauście – Artykuł 1, Paragraf 1: „Godność człowieka jest nienaruszalna” – już nie obowiązuje. Całe Oświecenie, kolebka zachodniej cywilizacji, już nie obowiązuje. Kant nie żyje. W Izraelu. W Niemczech. I gdzie indziej.
Iran dokonuje ogromnej dywersyfikacji i nie polega wyłącznie na lądowych korytarzach do Pakistanu, które podlegają wtórnym sankcjom ze strony USA.
SZANGHAJ – Zaledwie kilka godzin po tym, jak rynki wyceniły potencjalną umowę między USA a Iranem, CENTCOM rozpoczął „ograniczony i defensywny” atak na irańską wyspę Keszm. Położona nieco ponad 20 km od wybrzeża Bandar-Abbas, Keszm jest kluczowym miejscem dla irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz.
Oficjalnie mogło to mieć charakter obronny; faktem jest jednak, że CENTCOM walczy wewnątrz Iranu (podkreślenie moje), podczas gdy Katar „mediuje” w Teheranie.
Atak na Keszm mógł być odpowiedzią na irański ostrzał amerykańskiego myśliwca. Co jednak najważniejsze, marynarka wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) twierdzi, że zestrzeliła dwa drony rozpoznawcze MQM-170 na południe od Keszm – oprócz jednego drona MQ-9 nad wschodnim brzegiem Cieśniny Ormuz (Iran zniszczył 55 dronów MQ-9 w ostatnich miesiącach).
Źródła w Teheranie potwierdzają, że CENTCOM wysyła drony rozpoznawcze MQM-170 jako wabiki, aby sprowokować irańską odpowiedź i w ten sposób ujawnić rozmieszczenie taktycznych systemów obrony powietrznej. Dzieje się to od tygodni. Uzasadnienie CENTCOM: obrona przed atakami na statki nielegalnie przepływające przez Cieśninę Ormuz.
Największe zagrożenie: Rząd socjopaty u jego sterów negocjuje i strzela jednocześnie. Wszyscy balansujemy na granicy ryzyka. Teheran może zinterpretować atak na Keszm jako początek masowej ofensywy, a nie ostrzeżenie.
Atak na Qeshm nastąpił tego samego dnia, w którym J.D. Vance mówił o „pewnym postępie”, a Trump głośno oświadczył, że nie wznowi ataków po wyborach parlamentarnych. Mechanizm kompleksowej, wspólnej kampanii amerykańsko-izraelskiej jest już gotowy; pozostaje tylko decyzja.
Krótkie podsumowanie: Admirał Cooper poinformował Trumpa o możliwościach ataku w zeszły czwartek. Obecni byli zarówno błazeński Sekretarz Niekończących się Wojen, Hegseth, jak i Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, Dan „Razin” Caine. Szejkowie naftowi z Zatoki Perskiej zostali poinformowani, że ataki mogą nastąpić natychmiast po wyborach uzupełniających.
Tymczasem Teheran kontynuuje negocjacje, pozostając w pełni przygotowanym do działań wojennych. Minister spraw zagranicznych Araghchi określił trwające rozmowy pośrednie jako „niezwykle intensywne”. Jednocześnie dowódca irańskiej armii poruszył kwestię możliwości ataku wyprzedzającego, a irański parlament rozważa co najmniej dziesięć propozycji wycofania się z Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT).
Kompleksowe negocjacje zostaną wznowione dopiero po spełnieniu warunków Iranu dotyczących Cieśniny Ormuz. Rezaee nie odpowiedział formalnie na list Vance’a, ale teraz twierdzi, że „ton USA uległ całkowitej zmianie”.
Irański plan z września zakładał ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz szóstego dnia; teraz Iran proponuje dwa dni, a Araghchi powiedział, że Katar zaproponował pięć. Ramowy plan Kataru zakłada wstrzymanie ataków na cieśninę Ormuz w zamian za zniesienie blokady morskiej.
Oczywiście, Iran nadal stosuje system opłat drogowych: nowa Agencja Dróg Zatoki Perskiej (PGSA) pobiera opłaty tranzytowe w rialach i prowadzi listy statków, które nie przestrzegają przepisów.
Rzeczywista sytuacja na lądzie – a raczej na morzu – jest taka, że Teheran przekształcił zakaz w system zezwoleń. I po prostu nie zamierza oddać tej przewagi.
Chiny stają się coraz bardziej widoczne
Wygląda na to, że Pakistan odzyskał przewagę w negocjacjach. Araghchi powtórzył, że zarówno katarskie, jak i pakistańskie kanały były „bardzo aktywne”.
Kluczowa różnica polega na tym, że Teheran chce teraz, aby Pakistan – mediator Porozumienia o Porozumieniu (MoU), które kilkakrotnie zawiodło w czerwcu ubiegłego roku – reprezentował jego interesy, bez względu na związane z tym ryzyko.
Jednocześnie, co stanowi dodatkowy zwrot akcji, Pekin w końcu wychodzi poza puste deklaracje i działa za kulisami, angażując się w aktywną dyplomację wahadłową. Specjalny wysłannik Chin odwiedzi Iran, Oman i Arabię Saudyjską pod koniec tego miesiąca. To pierwszy raz, kiedy Chiny głęboko zaangażowały się w rozmowy na temat trasy omańskiej.
Prezydent Xi powiedział sułtanowi Omanu, że Zatoka Perska „nie powinna stać się areną rywalizacji wielkich mocarstw”. Interesy Chin są dość jasne: ropa naftowa powinna bez przeszkód przepływać przez Cieśninę Ormuz; interesy partnerów Chin w Zatoce Perskiej powinny być chronione; Pekin jest zdeterminowany, aby uniknąć wtórnych sankcji ze strony USA.
Nie można dość podkreślić, jak kluczowe dla wyjaśnienia stanowiska Rosji były niedawne rozmowy prowadzone przez ministra spraw zagranicznych Rosji Ławrowa w Teheranie: Azja Zachodnia potrzebuje nowej architektury bezpieczeństwa – lub „niepodzielności bezpieczeństwa” – obejmującej wszystkich kluczowych aktorów.
Ma to związek z ideą trójstronnego APEC – pochodzi ona od głównego doradcy Putina, Uszakowa, a nie Ławrowa: Rosja, Chiny i USA mają szczegółowo omówić kwestię Iranu na spotkaniu wzorowanym na Jałcie 2.0, które odbędzie się na marginesie szczytu APEC w Shenzhen za dwa tygodnie.
Cała ta farsa wokół potencjalnego ataku nuklearnego na Górę Kilofa, rzekomo z użyciem bomby atomowej B61-11 zdolnej do przebicia gruntu, w rzeczywistości nie prowadzi do niczego – i została zażegnana przez wysoko postawione źródło w Teheranie: miejsce to jest już opuszczone...
W odniesieniu do propozycji złożonych w irańskim parlamencie w sprawie wycofania się z Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej – z których żadna nie została jeszcze poddana pod głosowanie – Mohrsen Rezaee, zastępca dowódcy irańskiego rządu, potwierdził, że rozważana jest zmiana doktryny nuklearnej. Ostateczna decyzja należy oczywiście do Najwyższego Przywódcy Mudżtaby Chameneiego, którego Rezaee jest osobistym przedstawicielem.
Nawet jeśli porywczy socjopata na szczycie postanowił zbombardować Pickaxe’a, nie wyjaśniałoby to, czego według USA dotyczy wojna: zdolności Iranu do wzbogacania uranu.
Następnie mamy Dimonę, położoną na obszarze kultu śmierci. Rozkaz Mojtaby wydany w zeszłą sobotę wszystkim dowódcom wojskowym, aby reagowali „geograficznie bez ograniczeń” w przypadku ataku amerykańsko-izraelskiego, naturalnie uwzględnia Dimonę jako główny cel.
————————–
[To śmieszne. Dimona to ośrodek badawczy, jakby uczelnia dla młodych fizyków. Pracowałem z kilkoma w Saclay, Orsay i Darmstadt. Naukowo – średni poziom, ale buta i pycha spore. Mam kilka publikacji z nimi. Znają rosyjski i polski. Jeden objawił furiacką nienawiść do Polski i Polaków.
Ale przecież ośrodek myśli, wojskowy, jest gdzie indziej. Także wyrzutnie rakiet z bombami jądrowymi, czy odpowiednie lotniska, są gdzie indziej. Zapewne poza Izraelem. Czy Iran wie, gdzie??
————————————-
Irańskie pociski uderzyły w miasto Dimonę 21 marca; Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA) nie wykryła wówczas uszkodzeń reaktora ani nietypowego promieniowania. Reaktor jest niewielki: to nie Czarnobyl. Skutki dla regionu Negewu mogą być poważne, ale bezpośrednie trafienie nie sprawi, że cały Izrael stanie się niezdatny do zamieszkania.
Każda witryna stosuje własną logikę bezpieczeństwa.
Sojusz Obronny Mekki nadal budzi niepokój. W dosłownym rozumieniu jest to traktat o wspólnej obronie między trzema państwami. Komisja Spraw Zagranicznych Turcji zatwierdziła go; głosowanie na sesji plenarnej wciąż trwa. Jak dotąd nie zgłoszono „żadnych sprzeciwów” wobec przyjęcia nowych członków.
BADR jest z kolei deklaracją woli współpracy w dziedzinie przemysłu obronnego pomiędzy czterema krajami (Pakistanem, Katarem, Turcją, Indonezją), bez żadnych zobowiązań pomocowych i pieniędzy.
Ostatecznie każdy z aktorów chroni swoje priorytety: Pakistan swoje zaopatrzenie w energię, granicę i saudyjskie złoża o wartości 8 miliardów dolarów; Rijad zakończenie ostrzału przez Ansarallah (ale w tym celu musi usiąść przy stole negocjacyjnym); Ankara pakt obronny bez zobowiązań bojowych; a Doha swoją rolę mediatora i skroplony gaz ziemny.
Jednak inna interpretacja jest również szeroko dyskutowana. Załóżmy, że sojusz przybył na szczyt w Teheranie z przynajmniej ukrytym zamiarem zastraszenia Persów. Aby tak było, kluczowe byłoby zignorowanie pozytywnego wizerunku Mohsena Rezaee.
Według tej interpretacji, trzy państwa znajdują się pod wpływem osi anglo-syjonistycznej; nie są gotowe bronić Gazy, lecz łączy je pragnienie „ostrzeżenia” Persów.
Turcja jest ośrodkiem wywiadu, zintegrowana z NATO i zafascynowana Wielkim Turanem oraz powrotem Imperium Osmańskiego do Arabii.
Arabia Saudyjska to kraj, w którym ludzie podążają za pieniędzmi i który charakteryzuje się nienawiścią do szyitów.
Pakistan reprezentuje bardziej złożony aspekt: utrzymuje nierozerwalne więzi zarówno z anglosaskimi elitami, jak i bogactwem Arabii Saudyjskiej. Jednocześnie jest pełen aktorów, którzy wierzą, że mogą wysłać beludżystańskich najemników i wszelkiego rodzaju salafickich dżihadystów do Iranu i uniknąć przy tym kary.
================================================
Tymczasem Iran dywersyfikuje swoją działalność na szeroką skalę – i nie polega wyłącznie na lądowych korytarzach do Pakistanu, które podlegają wtórnym sankcjom USA. Kraj buduje linie kolejowe do Afganistanu; Araghchi przebywa obecnie w Turkmenistanie, aby wzmocnić połączenia; Bagheri-Kani, wysoce kompetentny numer dwa w Najwyższej Radzie Bezpieczeństwa Narodowego, przebywa w Pekinie; a Mohsen Rezaee wezwał prezydenta Putina do przyspieszenia rozwoju korytarza Morza Kaspijskiego.
Krótko mówiąc: W miarę jak zbliża się dzień wyborów w USA, dyplomacja trwa na szczycie, podczas gdy pod ziemią już słychać strzały. Waszyngton odpowiada za dnia hasłami o „postępie”, a nocą atakami na Keszm – podczas gdy flota tankowców jest gotowa na coś znacznie większego na Negewie.
Każda ze stron działa zgodnie z własną logiką bezpieczeństwa. Iran chce zniesienia blokady morskiej i uznania swojego systemu licencjonowania żeglugi w Cieśninie Ormuz. USA domagają się weryfikowalnych ograniczeń dotyczących swojego programu nuklearnego. Kult śmierci desperacko pragnie kampanii bombardowań.
Jeśli Iran odpowie na atak na Qeshm na morzu, a JD Vance będzie kontynuował reakcję za pośrednictwem Pakistanu w tym tygodniu, szansa pozostaje otwarta.
Jeśli reakcja Iranu będzie skierowana przeciwko infrastrukturze energetycznej Zatoki Perskiej lub amerykańskim samolotom, data 4 listopada zakomunikowana petro-monarchiom Zatoki Perskiej stanie się istotna, a Shenzhen stanie się za dwa tygodnie miejscem, gdzie Rosja, Chiny i USA będą spierać się o ustawę.
Umowa Trumpa i Putina na olej napędowy: Kiedy świat fizyczny odzyska swoją tożsamość
Administracja Trumpa podejmuje decyzje, które wydają się krótkowzroczne, sprzeczne, a nawet absurdalne. Niektóre jednak są podyktowane realiami świata fizycznego.
W najbliższych dniach do portów USA mają dotrzeć trzy tankowce z rosyjskim olejem napędowym. Przewożą one łącznie około 140 000 ton produktów rafinowanych i stanowią pierwsze rosyjskie dostawy zwolnione z amerykańskich sankcji.
To porozumienie, osiągnięte 9 października między Donaldem Trumpem a Władimirem Putinem, jest często interpretowane jako symboliczny gest. Prezydent USA robi wszystko, aby powstrzymać rosnące ceny energii, które uderzają w jego elektorat przed wyborami uzupełniającymi.
Na razie ta „umowa” nie wydaje się mieć wpływu na ceny oleju napędowego, wywołuje jednak szereg efektów ubocznych, w większości negatywnych.
Konsekwencje umowy
Z prawnego punktu widzenia, dwupartyjna grupa senatorów wezwała Donalda Trumpa do anulowania umowy, argumentując, że narusza ona przepisy dotyczące sankcji. Przybycie do portów amerykańskich tankowców objętych sankcjami UE, Wielkiej Brytanii i Kanady stwarza również liczne komplikacje dla amerykańskich operatorów morskich i portowych.
Na froncie transatlantyckim umowa stawia Europejczyków w niezręcznej sytuacji i pogłębia rozdźwięk między Brukselą a Waszyngtonem. Kaja Kallas podkreśla, że Stany Zjednoczone pozostają głównym sojusznikiem Europy. Nikt nie zapomniał o nieustannej presji, jaką Donald Trump wywierał na Brukselę, aby wstrzymała wszelki import rosyjskiej ropy .
Kijów znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Musi albo kontynuować ataki na rosyjskie rafinerie – ryzykując trwałą alienację Waszyngtonu – albo utrzymać relacje z Białym Domem i biernie znosić ataki na swoją infrastrukturę energetyczną.
Między Waszyngtonem a Moskwą kilka innych porozumień wydaje się obecnie w zasięgu ręki. Mówi się o zniesieniu amerykańskich sankcji wobec rosyjskiego państwowego funduszu majątkowego RDIF , przyznaniu licencji generalnych dużym rosyjskim firmom energetycznym oraz wywarciu presji na Europę, aby odmroziła rosyjskie aktywa i wznowiła import gazu.
Jak można wytłumaczyć takie porozumienie, skoro stwarza ono tak wiele problemów wewnętrznych w Stanach Zjednoczonych i podważa relacje Waszyngtonu z jego historycznymi sojusznikami?
Twarde rozwidlenie
Craig Tindale oferuje prawdopodobnie najbardziej spójną odpowiedź w książce „The Hard Bifurcation” . Australijski eseista i inwestor rozróżnia dwa światy, każdy z własną logiką i tempem. Istnieje świat finansowy, składający się z cen, kredytu i płynności, oraz świat materialny, składający się z atomów i energii – innymi słowy, z zapasów, fabryk, wykwalifikowanej siły roboczej i logistyki.
Wyjaśnia, że gospodarki zachodnie przez ostatnie czterdzieści lat żyły w złudzeniu, że te dwa światy rozwijają się w idealnej harmonii. W pokojowym, bezproblemowym świecie kapitał mógł swobodnie płynąć do najtańszego producenta, a pieniądze zawsze można było wymienić na to, co było potrzebne.
Według niego żyjemy w okresie, w którym rzeczywistość finansowa i fizyczna rozchodzą się, co nazywa „twardym bifurkacją”, a ta druga wkrótce zyska przewagę nad tą pierwszą. Płynności wtłaczanej przez banki centralne w ciągu kilku sekund nie da się już natychmiast przekształcić w fabryki, metale, amunicję czy energię. Świat fizyczny porusza się swoim własnym, nieredukowalnym tempem. W Stanach Zjednoczonych od odkrycia złoża miedzi do rozpoczęcia produkcji mija średnio 29 lat.
Paradoks polega na tym, że Stany Zjednoczone nigdy nie dysponowały tak dużym kapitałem, a jednocześnie nigdy nie miały tak małej kontroli nad materiałami potrzebnymi do przekształcenia tego kapitału w energię. Według Tindale’a, 70% produkcji strategicznych minerałów i 90% rafinacji pierwiastków ziem rzadkich znajduje się poza strefą wpływów USA. A jednak materiały te są niezbędne dla sektora lotnictwa i kosmonautyki, energetyki i sztucznej inteligencji. „Kraj ma pieniądze, żeby kupić miecz. Stracił zapał, żeby go wykuć” – podsumowuje.
W coraz bardziej podzielonym świecie prawa fizyki ponownie się umacniają. Kontrola nad materiałami staje się decydująca. A nową bronią są strategiczne punkty newralgiczne, kontrola eksportu i skuteczność polityki przemysłowej.
Napięcia na rynku oleju napędowego
Olej napędowy odgrywa ważną rolę w światowej gospodarce. Oprócz transportu drogowego, napędza on sektory rolnictwa, budownictwa i górnictwa, a także transport morski, urządzenia przemysłowe i systemy grzewcze.
W 2026 r. szereg czynników doprowadził do niedoboru na rynku oleju napędowego: zakłócenia w pracy rafinerii, konflikty geopolityczne, niski poziom zapasów i spadek eksportu od głównych dostawców.
Według amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA), średnia cena oleju napędowego w Stanach Zjednoczonych na dzień 12 października wynosiła 6,18 dolara za galon, w porównaniu z 3,48 dolara na początku roku. Ponieważ olej napędowy napędza ciężarówki, maszyny rolnicze i budowlane, jego rosnący koszt przekłada się bezpośrednio na ceny dla konsumentów.
„Martwię się dodatkowo o produkty rafinowane, ponieważ wkraczamy w… sezon zimowy. W niektórych częściach świata, gdzie popyt na olej napędowy jest zazwyczaj wysoki, a wiele rafinerii przechodzi okresy konserwacyjne”, powiedział Fatih Birol , dyrektor wykonawczy Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA).
Rafinerie stanowią strategiczne ogniwo w łańcuchu dostaw. Przetwarzają ropę naftową na gotowe do użycia paliwa. Zakłócenie w rafinacji może zatem spowodować niedobór produktów gotowych, nawet jeśli ropa naftowa pozostanie dostępna.
Tradycyjnie Rosja była jednym z czołowych eksporterów oleju napędowego na świecie. Jednak od lipca jej producenci nie mogą go eksportować. Moskwa przedłużyła ten zakaz do 31 października. Oficjalnie celem jest stabilizacja rynku krajowego po ukraińskich strajkach w rafineriach.
Za same dolary nie można już kupić oleju napędowego
Porozumienie w sprawie rosyjskiego oleju napędowego wyraźnie ilustruje logikę opisaną przez Tindale’a. Stanom Zjednoczonym nie brakuje dolarów na zakup oleju napędowego. Brakuje im jednak oleju napędowego dostępnego we właściwym miejscu i czasie, na bardzo ograniczonym rynku globalnym. W tym kontekście, oleju napędowego nie da się już nabyć po prostu płacąc cenę rynkową. Teraz odbywa się to kosztem znaczących ustępstw geopolitycznych.
Dlatego analitycy, którzy podkreślają niewielkie wolumeny handlu między Moskwą a Waszyngtonem, nie rozumieją istoty sprawy. Prawdą jest, że 140 000 ton oleju napędowego, które mają zostać dostarczone, stanowi zaledwie kilka godzin zużycia w USA. Ważne jest jednak to, że Stany Zjednoczone dążą do otwarcia nowego fizycznego kanału dostaw z jednym z największych eksporterów produktów rafinowanych na świecie.
Waszyngton najwyraźniej jest gotowy zapłacić za to wysoką cenę polityczną, nawet jeśli oznacza to zirytowanie europejskich sojuszników, postawienie Kijowa w niemożliwej sytuacji i zignorowanie decyzji części własnego Kongresu.
To najwyraźniejszy znak, że świat materialny odzyskuje przewagę nad światem finansów.
Prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenka wierzy, że konflikt na Ukrainie wkrótce się zakończy, o czym poinformował na IV Międzynarodowej Konferencji Bezpieczeństwa Euroazjatyckiego.
W IV Międzynarodowej Konferencji Bezpieczeństwa Euroazjatyckiego uczestniczy ok. 600 delegatów z ponad 40 krajów. o czym poinformował wiceminister MSZ Białorusi Igor Sekreta. Mińska Konferencja stała się już regularną platformą dyskusyjną dla omawiania kwestii globalnego bezpieczeństwa. Zdaniem ministra Sekreta Konferencja daje szansę na zrobienie kroku w stronę realnego pokoju.
W IV Konferencji Bezpieczeństwa Euroazjatyckiego uczestniczą również Polacy – w tym znany z łamów „Myśli Polskiej” nestor polskiej prawicy Janusz Korwin-Mikke, były wiceminister skarbu Krzysztof Tołwinski czy były poseł Samoobrony Wacław Klukowski.
Prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenka wzywa kraje Unii Europejskiej do poszukiwania dróg współpracy i osiągania porozumienia. Prezydent Białorusi stwierdził: „Czas zrozumieć bezsprzeczną, niepodważalną prawdę: bezpieczeństwo i gospodarka to dwie strony tego samego medalu. Nie mogą istnieć bez siebie. Czas przestać łudzić się, że można kogoś zmienić. Trzeba uzgodnić zasady współistnienia i otworzyć drogę do dobrosąsiedzkich stosunków (…) Narody nie proszą o ustępstwa ani o jakieś szczególne traktowanie. Chcą po prostu uczciwie pracować i żyć pod pokojowym niebem. Jak nigdy dotąd narody nie domagają się niczego nadnaturalnego. Bardziej niż my, politycy, wyczuwają, co może się (co może się wydarzyć – red.) oraz niebezpieczeństwo tego, do czego możemy dojść. I dlatego stawiają swoje żądania”
Prezydent Aleksander Łukaszenka podkreślił, że: „Mińska konferencja – to forum jednoczące. Czy ktoś myśli, że Zachód ma swoją Eurazję, a Wschód – swoją? Eurazja – to superkontynent, kolebka wielkich cywilizacji i religii światowych z tysiącletnim doświadczeniem współdziałania różnych kultur i narodów. Dziś w Eurazji skupione są największe zasoby planety i mieszka większość jej ludności – powiedział głowa państwa. – Właśnie tu bije serce współczesnego świata. I od tego, jak będzie się rozwijać Eurazja, zależy świat, który bez strachu i wątpliwości przekażemy naszym dzieciom„.
Dodał również, że „Jesteśmy za wspólną Eurazją. I bezpieczeństwo eurazjatyckie jest wspólne i niepodzielne. Odpowiedzialność za nie też jest wspólna, ponieważ w pojedynkę w pełni go nie zapewni nikt. Ani Zachód, ani Wschód. Tu nie ma alternatywy!”
Prezydent Białorusi szczególnie dużo miejsca poświecił w swoim przemówieniu kwestii ukraińskiej. Powiedział miedzy innymi: „Krwawy opór, w który zostały wciągnięte dwa bratnie nam narody, odbywa się prosto przy naszej granicy. I, muszę powiedzieć, nie przy granicy, ale już – nie będę wymieniać faktów – na terytorium Białorusi. Komuś chce się wciągnąć Białoruś w tę wojnę i rozpętać eskalację. Ale wciągnięcie Białorusi w wojnę – to nie po prostu eskalacja, lecz straszny nowy poziom tej wojny. Robimy wszystko, żeby nie wleźć w tę wojnę (…) Prezydent Rosji zajmuje takie samo stanowisko. On to rozumie. Jak mi powiedział: „Nie mam żadnego celu, żeby jutro Białoruś została wciągnięta w tę wojnę”.
Rządzący Białorusią od 32 lat Aleksander Łukaszenka zaznaczył, że to nie jest potrzebne ani Rosji, a tym bardziej Białorusi. Stwierdził: „Rozumiemy, że to będzie straszna eskalacja, bardzo niebezpieczna i skrajnie niekorzystna dla nas. Więc po co włazić w to, co jutro nie żadnego pozytywnego rezultatu? I potem, rozumiemy przecież, że jeśli wchodzimy w wojnę, to cały blok NATO pod tym pretekstem też zacznie przeciwko nam walczyć. A to Polska, Litwa, Łotwa i dalej – jeszcze 2 000 kilometrów granic. Komu to potrzebne?”
Prezydent Białorusi podkreślał: „Jesteśmy gotowi nadal wnosić realny wkład w uregulowanie konfliktu i minimalizację jego następstw. Alternatywy dla pokojowego rozwiązania i tak nie ma! Jeśli chcecie się dogadać – zwracam się do tych, którzy chcą się dogadać – to proszę, przyjeżdżajcie. Przyjeżdżajcie do Mińska. W dowolnym miejscu. W Prezydent-Hotelu, w Pałacu Niepodległości – wszystko oddaję. Przychodźcie, jak to kiedyś było, będziemy się dogadywać (…) Żaden Zachód Ukrainy odbudowywać nie będzie. Ukraińcy powinni rozumieć, że my (Białorusini – red.), Rosjanie i oni (Ukraińcy – red.) będziemy zmuszeni odbudować Ukrainę i zrobimy wszystko, żeby narody o tym zapomniały”.
Prezydent Łukaszenka jest przekonany, że pojednanie narodów jest całkowicie realne. Przypomniał, że w połowie ubiegłego wieku w latach II Wojny Światowej Białoruś straciła co trzeciego swojego mieszkańca, a ogółem w wojnę zginęło około 30 000 000 ludzi z terenu byłego ZSRR. Prezydent Białorusi stwierdził: „Minęło mniej niż wiek, i my z Niemcami jakoś nawiązaliśmy stosunki, jakoś z nimi współpracowaliśmy i całkiem nieźle, zwłaszcza Rosja, gdy rozpadł się Związek Radziecki. Czego jeszcze brakowało? No nic, niedługo zostało cierpieć, żeby Niemcy wreszcie absolutnie wszystko zrozumieli, co stracili”
Prezydent Białorusi dodał: „Po pierwsze, trzeba przestać pobrzękiwać bronią we wspólnym eurazjatyckim domu (…) Różnie patrzymy na szereg problemów, poszczególne zjawiska i momenty. Tak było, jest i tak zawsze będzie. Pytanie w tym, czy zdołamy wyjść na dialog i na kompromisy (…) Teraz – moment Wojna na Ukrainie wkrótce się skończy (…) Wszyscy są zmęczeni wojną. Nawet w Europie zaczynają rozumieć, kto zainicjował tę eskalację”. Według niego „Brytyjscy przyjaciele Kijowa domagali się walki do ostatniego Ukraińca, zaopatrując naszego południowego sąsiada w broń”.
Przywódca Białorusi dodał: „Kraje zachodnie nie ustają straszyć swojej ludności, zwłaszcza teraz, wymyślonym zagrożeniem ze wschodu. Przygotowując się rzekomo do wojny z Rosją w 2030 roku, Zachód raczej nie uświadamia sobie poważnie, jakie to będzie starcie wojskowe – powiedział głowa państwa. – Jeszcze raz podkreślę: my, Rosjanie i Białorusini, nie zamierzamy na nikogo napadać ani z nikim walczyć. Nasze zasadnicze podejście – to dialog i współpraca”.
Cytowany z kolei przez Belta członek Stałej Komisji ds. Międzynarodowych Izby Przedstawicieli Aleksander Szpakowski stwierdził, że „Białoruś zawsze zajmowała stanowisko, że konflikt ukraiński nie ma rozwiązania wojskowego (…) On musi być rozwiązany przez rozsądny kompromis z bezwarunkowym uwzględnieniem interesów Federacji Rosyjskiej i jej sojuszników, w szczególności naszego kraju. Im szybciej uświadomią to sobie ludzie Zachodu, tym szybciej skończy się rozlew krwi”.
Wyobraźcie sobie, że przemierzacie alpejską dolinę w Piemoncie. Na znaku drogowym widnieje napis „Varallo Sesia”, a nieco dalej pojawia się napis, który przykuwa uwagę: „Nowa Jerozolima”. Znajdujecie się w prowincji Vercelli, na wysokości 800 metrów, wśród lasów i górskich chat z kamienia. Jedziecie dalej. Spotykacie kobietę, która prowadzi dzieci do szkoły. Pytacie ją, gdzie się znajdujecie. Odpowiada w języku hebrajskim.
Teraz wyobraźcie sobie inną dolinę. Ta znajduje się w Rafah. Kobieta prowadzi dzieci do namiotu, przechodząc przez pole, na którym panuje tylko zniszczenie i stoją zawalone budynki.
Pierwsza dolina nazywa się Valsesia. Druga nazywa się Gaza.
W Valsesii mieszka ponad 80 izraelskich rodzin, czyli około 250 osób, w miejscowościach Borgosesia, Varallo, Cravagliana, Civiasco, Balmuccia, Scopello i Rimasco. Ponad 70 dzieci uczęszcza do szkoły, a trzech lekarzy jest już włączonych do piemonckiego systemu opieki zdrowotnej. Liczba ta z pewnością wzrośnie: szacuje się, że około 11 000 Izraelczyków poważnie rozważa przeprowadzkę.
Prasa nazywa ich „uchodźcami”. Włoski mainstreamowy dziennik „La Stampa” napisał: „czterdzieści rodzin uciekających z Izraela przyjętych w Valsesia”. Mosaico CEM (organ Żydów mediolańskich): „nowy dom dla Izraelczyków uciekających przed konfliktem”. Serwis „Il Politico Web”: „osiemdziesiąt rodzin uciekających przed niekończącym się konfliktem”.
„Ucieczka” to słowo, które przywołuje poczucie pilności u tych, którzy uciekają, i zamyka wszelką możliwą dyskusję. Tylko że jak można nazwać ucieczką zakup wygodnego domu w górach, pracę zdalną oraz możliwość powrotu w dowolnym momencie do kraju pochodzenia?
Projekt Baita
Wszystko to stało się możliwe dzięki Projektowi Baita, który powstał jako stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej, a jego celem jest towarzyszenie krok po kroku rodzinom pragnącym przenieść się do Valsesii. Nazwa ta łączy hebrajskie słowo „bàyit” — dom — oraz „Ita” — Włochy. Dom we Włoszech.
Założycielem jest Ugo Luzzati, 64-latek urodzony w Genui, który dorastał we Włoszech i tam studiował. Następnie wyemigrował do Izraela, gdzie mieszkał przez 38 lat, ożenił się z Izraelką i miał pięcioro dzieci. Prowadzi firmę w Izraelu. Przez lata wracał z rodziną na wakacje do Valsesii. Następnie osiadł we Włoszech, ponieważ, jak sam twierdzi: „Mój kraj się zmienił, coś się zepsuło. Reforma sądownictwa z 2023 roku podzieliła Izrael”. (Nie chodziło o inwazję na Palestynę).
Pomysł zrodził się podczas rozmowy z lokalną nauczycielką, zaniepokojoną pustymi klasami. „W tym momencie olśniło mnie: sprowadźmy izraelskie rodziny do Valsesii” – opowiada Luzzati. Pomysł narodził się jesienią 2022 roku. 16 maja 2023 r. powstała grupa na Facebooku „Vita in Valsesia”, prowadzona w języku włoskim i hebrajskim. 16 sierpnia 2023 r. stowarzyszenie APS (Associazione di Promozione Sociale – Stowarzyszenie na rzecz Promocji Społecznej) zostało wpisane do rejestru RUNTS (Krajowy Rejestr Trzeciego Sektora), z siedzibą w Vocca, przy via Sassiglioni. W listopadzie 2023 r. (tuż po 7 października) projekt ruszył pełną parą.
Tempo działań przyspiesza po październiku 2023 roku. Do końca 2024 roku przeniosło się ponad 80 rodzin. Wiceprezesem jest Gianni Tognotti, były burmistrz Rimasco. Rola projektu Baita w słowach Tognotti: „Po prostu połączyliśmy dwie potrzeby: zagraniczną społeczność poszukującą spokojnego miejsca oraz potrzebę odrodzenia się regionu Valsesia”. Jest jeden szczegół, na który warto zwrócić uwagę. Data wpisu do rejestru RUNTS — 16 sierpnia 2023 r. — poprzedza 7 października: projekt istniał już zanim zaczęła się wojna.
Wojna to przyspiesza, ale nie powoduje.
Jednak siedziba znajduje się w Vocca, a nie w Varallo, a strona internetowa stowarzyszenia – https://baita.kdo.co.il/doku.php?id=private:start – ma izraelską domenę, jest hostowana w Izraelu i napisana w języku hebrajskim. Mieszkańcy Valsesii, którzy chcieliby sprawdzić działalność tej organizacji, zapoznać się ze statutem lub przejrzeć sprawozdanie finansowe, trafiają na stronę w języku, którego nie znają, umieszczoną na serwerze poza Włochami.
Przejrzystość istnieje tylko na papierze: stowarzyszenie APS figuruje w rejestrze RUNTS, a statut został zdeponowany. Jednak w praktyce dla mieszkańca Cravagliany lub Rimasco stowarzyszenie to podmiot odległy: siedziba w Vocca, strona internetowa w języku hebrajskim, domena izraelska oraz napływ 80 rodzin do jego doliny. Dystans między rejestrem a doliną to dystans między formalną przejrzystością a rzeczywistością.
Jest jeszcze jeden szczegół. Stowarzyszenie APS, zgodnie z prawem, nie podlega opodatkowaniu w zakresie działalności na rzecz członków, ponieważ jest zwolnione z podatku IRES i VAT. Usługi, które Progetto Baita oferuje członkom – doradztwo w sprawach urzędowych, poszukiwanie mieszkania, uznawanie dyplomów, szkoła języka włoskiego – są zwolnione z podatku, podczas gdy prywatna agencja nieruchomości, która zajmuje się tym samym, płaci 22% VAT i 24% podatku IRES. Siedziba operacyjna APS jest w rzeczywistości agencją nieruchomości, która niegdyś należała do żony pana Gianniego Tognotti, wiceprezesa Progetto Baita, a którą przejęła Izraelka, której zadaniem jest towarzyszenie i pomoc izraelskim rodzinom.
Pytanie jest proste: czy stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej (APS), które pomaga rodzinom w przeprowadzce, ma siedzibę w agencji nieruchomości przejętej następnie przez jedną ze swoich członkiń i prowadzi sprzedaż na rzecz swoich członków, jest stowarzyszeniem na rzecz promocji społecznej, czy też jest to działalność na rynku nieruchomości przybierająca formę prawną APS?
Różnica leży w kwestii podatków.
„Uciekający”? – Zależy, przed czym uciekają
Palestyński uchodźca z Gazy ma namiot i zamkniętą granicę. Słowo „uchodźcy” odnosi się właśnie do niego.
W maju 2026 roku społeczność Varallo i górnej Valsesii zmobilizowała się, by udzielić schronienia palestyńskiej rodzinie uciekającej przed wojną w Strefie Gazy: ojcu, matce i pięciorgu nastoletnich dzieci, które od ponad roku mieszkają w namiocie po zniszczeniu ich domu i rodzinnej apteki. Plany przyjęcia były już gotowe: dostępne mieszkanie, pokrycie kosztów, natychmiastowe przyjęcie pięciorga dzieci do lokalnych szkół wraz z kursami języka włoskiego, opieka medyczna i psychologiczna w celu radzenia sobie z traumami wojennymi. Ferruccio Baravelli, jeden z inicjatorów tej akcji, podkreślił, że jest to „prawdziwe, zgodne z prawem i trwałe” przyjęcie, wzywając system do przełamania biurokratycznych opóźnień w celu ułatwienia integracji.
Przeszkodą nie jest wola społeczności, która oferuje ciepłe przyjęcie i zapewnia wszelkie niezbędne wsparcie: zakwaterowanie, programy integracyjne. Przeszkodą jest wiza humanitarna, której Ministerstwo Spraw Zagranicznych nigdy nie wydało; w lipcu 2026 roku tej rodzinie odmówiono wydania wizy wjazdowej do Włoch. Problem ma charakter strukturalny: z Gazy nie można wyjechać bez specjalnych zezwoleń, a system wizowy traktuje Palestyńczyków jako odrębną kategorię, pozbawioną jakichkolwiek praw, być może celowo wydłużając czas rozpatrywania wniosków. Obecnie ta rodzina utknęła w Gazie, pod bombardowaniami. infoaut.org/conflitti-globali/la-valsesia-e-i-nuovi-insediamenti-israeliani
Serwis NotiziaOggi nazwał ich „siedmioma uchodźcami uciekającymi przed wojną”. Uchodźcami. Posiadającymi status prawny, z zamkniętymi za plecami drzwiami. Uchodźcami, którzy zostali tam, pod bombardowaniami, ponieważ nie otrzymali wizy – dla nich „ucieczka przed wojną” nie jest możliwa.
Natomiast rodziny izraelskie, o których mowa posiadają izraelski paszport, zachowują obywatelstwo i mogą wrócić do Tel Awiwu, kiedy tylko zechcą, ale nie jest to jedyny paszport, jaki posiadają. Wielu z nich jest również obywatelami europejskimi, co odziedziczyli po jakimś rumuńskim, polskim, litewskim, austriackim lub niemieckim dziadku. To właśnie ten drugi paszport umożliwia funkcjonowanie całego mechanizmu. Dzięki niemu przenoszą się do Włoch jednym lotem, kupują nieruchomość, zapisują dzieci do szkoły, korzystają z programu „Residenzialità in Montagna” regionu Piemontu, z programu Sismabonus oraz z premii remontowej. Paszport europejski jest kluczem, który otwiera drzwi. Paszport izraelski jest kluczem, który pozwala na powrót.
A co z tymi, którzy nie mają drugiego paszportu? Rozwiązanie istnieje. Jak donosi „La Voce della Montagna” (grudzień 2025 r.): „Są też rodziny, które, posiadając jedynie paszport izraelski, uzyskały pomocniczą ochronę międzynarodową jako uchodźcy po wybuchu wojny, która nastąpiła po tragedii z 7 października”.
W tym miejscu absurd staje się oczywisty. Ochrona uzupełniająca, przewidziana w art. 14 dekretu ustawodawczego nr 251/2007, przysługuje osobom, które w kraju pochodzenia są narażone na „rzeczywiste ryzyko poniesienia poważnej szkody”, w tym na „zagrożenie śmiercią w wyniku trwającego konfliktu zbrojnego”. Obywatel Izraela, obywatel państwa posiadającego trzecią co do wielkości armię na świecie, sojusznika NATO, dysponującego jedną z najpotężniejszych flot powietrznych na świecie, zostaje uznany za uchodźcę we Włoszech. Palestyńczyk z Gazy, który dosłownie żyje w warunkach trwającego konfliktu zbrojnego, bombardowany codziennie przez armię, uwięziony na swoim terytorium okupowanym przez Izraelczyków, nie ma żadnej drogi ucieczki ani możliwości skorzystania z międzynarodowej ochrony jako uchodźca.
Dwa klucze, dwa kierunki, zero ograniczeń dla osób posiadających podwójne obywatelstwo – a jeśli ma się tylko izraelskie: kluczem jest zezwolenie na pobyt w ramach ochrony uzupełniającej, które uprawnia do pracy, nauki, a po 10 latach do uzyskania włoskiego obywatelstwa.
To właśnie w tym momencie pojęcie „ucieczki” całkowicie traci sens. Ten, kto ucieka, ma jeden kierunek: bezpowrotny. Ten, kto posiada dwa paszporty lub paszport i zezwolenie na pobyt dla uchodźców, ma dwa kierunki: wyjazd i powrót. A kiedy przebywa „za granicą”, korzysta z systemu zachęt kraju, który go przyjmuje, pracuje na rzecz gospodarki kraju, z którego rzekomo ucieka, i zachowuje obywatelstwo obu tych krajów. Jest to obywatel o podwójnym statusie, który wybrał najkorzystniejsze położenie geograficzne, aby zmaksymalizować swoje korzyści.
Palestyński uchodźca ma zamkniętą granicę i nie posiada paszportu, który by ją otwierał. Różnica nie polega na woli, lecz na narzędziu. Jeden ma dwa klucze. Drugi nie ma nawet zamka.
A sprzeczność tę wyraźnie podkreśla sam Ugo Luzzati, założyciel Projektu Baita: jak donosi L’Indipendente (20 czerwca 2026 r.), „wielu nadal pracuje w Izraelu (i na rzecz jego gospodarki wojennej) z domu, w górach Piemontu, w trybie pracy zdalnej”.
Luzzati idzie jeszcze dalej: „Pomyślmy o ośrodku akademickim zajmującym się cyberbezpieczeństwem i sztuczną inteligencją – dziedzinami, w których my, Izraelczycy, jesteśmy naprawdę silni”.
Sektor bezpieczeństwa i obrony technologicznej, dzięki swojej wiedzy specjalistycznej i kapitałowi, wraz z najbardziej prestiżowymi uniwersytetami w kraju tworzy jednolity system z państwem. Jest to mechanizm opisywany jako apartheid i czystki etniczne, a obecnie mechanizm ten ma swoje biuro w Valsesii, z widokiem na Alpy.
„Ucieczka” opisuje działanie. „Uchodźca” opisuje status. Status uchodźcy oznacza, że znajduje się w stanie trwałego wyjazdu. Izraelczycy mają możliwość wyjazdu i powrotu. Palestyńczycy nie mają żadnej możliwości wyjazdu.
Ucieczka, o której mówią, jest ucieczką wybiórczą: uciekają przed rakietami, a nie przed demokracją, która je wystrzeliwuje. Są na stałych wakacjach z pensją.
Dlaczego prasa nazywa ich „uciekającymi”? Ponieważ wywołuje to u czytelnika poczucie solidarności z trudną sytuacją, a tym samym zamyka wszelką możliwą dyskusję. „Uciekli przed wojną” to sformułowanie, które nie pozostawia miejsca na kontrargumenty. „Przesiedleńcy pracujący na rzecz gospodarki wojennej z domku letniskowego w Piemoncie” to sformułowanie, które otwiera dyskusję. Tych, którzy „uciekają”, należy przyjmować. Tych, którzy się przesiedlili, należy poddać regulacjom.
Dlaczego Włosi opuścili tę okolicę
Valsesia wyludnia się już od dwóch stuleci. 29 gmin, 857 km², 52 300 mieszkańców w 2020 roku. W górnej części doliny, według spisu powszechnego z 2021 roku, ponad 80% mieszkań pozostaje trwale niezamieszkałych. W całym regionie odsetek ten wynosi 46%. Skrajnym przypadkiem jest Campello, przysiółek Rimasco: 29 mieszkańców w 1959 r., 7 w 1969 r., a od 1972 r. miejscowość jest całkowicie opuszczona.
Przyczyny? Przede wszystkim brak wykwalifikowanej pracy, niedostateczna oferta usług, niewystarczająca infrastruktura transportowa oraz brak środków finansowych na zakup domku letniskowego i pracę z domu.
Izraelskie rodziny omijają te przeszkody. Mają pieniądze, kompetencje i sieć kontaktów.
Należy zadać sobie pytanie: czy państwo włoskie płaci tym rodzinom za przyjazd? Odpowiedź brzmi: pośrednio – tak. Zakres ulg, z których mogą skorzystać, jest szeroki i zasługuje na dokładne przedstawienie.
Ogłoszenie „Residenzialità in Montagna” regionu Piemont przewiduje dotację bezzwrotną pokrywającą do 50% kosztów kwalifikowalnych związanych z zakupem lub renowacją nieruchomości przeznaczonej na główne miejsce zamieszkania w górskiej gminie w Piemoncie liczącej poniżej 5 000 mieszkańców.
Ustawa nr 131/2025 — tzw. „ustawa górska” — opublikowana w Dzienniku Urzędowym 19 września 2025 r., przewiduje pakiet zachęt: zwolnienie ze składek dla przedsiębiorstw zatrudniających w trybie pracy zdalnej pracowników poniżej 41. roku życia, którzy przenoszą miejsce zamieszkania do gminy górskiej liczącej mniej niż 5 000 mieszkańców, dodatek na dziecko za każde urodzone lub adoptowane dziecko w gminach górskich liczących mniej niż 5 000 mieszkańców oraz zachęty dla szkół górskich. Najbardziej uderzający jest limit wieku 41 lat: najbardziej zainteresowane są właśnie najmłodsze rodziny, czyli właśnie te, które przybywają do Valsesii.
Do tego dochodzą: dodatek remontowy, zapewniający 50-procentową ulgę od kosztów, oraz Sismabonus, sięgający 110% w przypadku prac związanych z zabezpieczeniem sejsmicznym. W dolinie pełnej domów walserskich z XVIII i XIX wieku te premie mają decydujące znaczenie.
W czerwcu 2026 roku region Piemont przeznaczył środki finansowe na nowe obszary wewnętrzne w Valsesii i Terre del Giarolo: opiekę zdrowotną, szkolnictwo, transport, turystykę, opiekę społeczną oraz gospodarstwa rolne. Fakt, że Valsesia została sklasyfikowana jako „obszar wewnętrzny” – jeden z obszarów kraju, gdzie dostęp do usług jest najtrudniejszy – oznacza, że każde euro wydane w tym regionie ma efekt mnożnikowy zarówno pod względem politycznym, jak i społecznym.
Wreszcie uznanie dyplomów: uproszczone dzięki aktom notarialnym i wsparciu ambasad.
A dla tych, którzy nie posiadają europejskiego paszportu: ochrona uzupełniająca, która uprawnia do pracy, nauki, opieki zdrowotnej, a po 10 latach – do uzyskania włoskiego obywatelstwa.
Te zachęty zostały stworzone z myślą o każdym, kto przenosi się w góry, ale fakt, że korzysta z nich w sposób skoncentrowany jednolita grupa – stabilna finansowo i o wyraźnej tożsamości kulturowej – zmienia charakter tego zjawiska. Jest to model osiedlania się, który wykorzystuje ogólną politykę publiczną, a fakt, że tym „każdym” jest w praktyce obywatel europejski posiadający drugi paszport izraelski i wynagrodzenie wypłacane z Tel Awiwu albo obywatel izraelski z zezwoleniem na pobyt dla uchodźców, przekształca tę operację w arbitraż geograficzny: wykorzystuje się system zachęt jednego kraju, by obniżyć koszty życia, zachowując jednocześnie nienaruszone więzi gospodarcze z innym. Kontrast jest brutalny: palestyński uchodźca nie ma żadnych praw, nawet prawa do istnienia…
80 rodzin sprowadziło ponad 70 dzieci w wieku szkolnym, zapobiegając zamknięciu oddziałów i łączeniu placówek. Dla doliny liczącej 52 000 mieszkańców, których liczba maleje, jest to liczba zmieniająca trajektorię.
Zakupione i odrestaurowane kamienne domy ożywiają lokalny sektor budowlany, rzemiosło i usługi. Każda odnowiona chata oznacza pracę dla lokalnych murarzy, hydraulików i stolarzy.
Trzech izraelskich lekarzy zajmuje już wolne stanowiska w szpitalu w Borgosesii, który od lat czekał na personel. W dolinie, gdzie lekarz rodzinny to prawdziwy luksus.
Dzieci chodzą do szkoły razem z innymi. Burmistrzowie zaangażowanych gmin przyjmują ich z otwartymi ramionami. Sam Luzzati zaznacza: „W większości przypadków osoby te nie są praktykującymi wiernymi”. Jakby to stwierdzenie miało działać na ich korzyść, podczas gdy doskonale znane są przyczyny agresji, które wynikają z czynników geopolitycznych, a na pewno nie z kwestii związanych z religią.
Asymetria jest radykalna. Ten sam konflikt powoduje z jednej strony uprzywilejowaną relokację w kierunku piemonckich Alp, a z drugiej – oblężenie bez wyjścia. Palestyński uchodźca ma szczęście, jeśli ma choćby namiot.
Najbardziej drażliwym punktem jest praca zdalna dla gospodarki wojennej. Jest to przeniesienie. Oni zachowują nienaruszone więzi gospodarcze z krajem znajdującym się w stanie wojny. Valsesia jest zagrożona tym, że stanie się górskim biurem zdalnym Izraela.
Tak zwana retoryka „kolonii”: ulotka z 18 lipca 2026 r. głosi: „Nie chcemy stać się jak Gaza”. Czy pod względem treści jest to błąd logiczny? Być może. Jednak sam fakt, że taka ulotka istnieje i znajduje odbiorców, wiele mówi o nastrojach politycznych. Jest też element, który sprawia, że nie wydaje się to tak absurdalne, jak mogłoby się wydawać: chodzi o selektywną relokację klasy średniej i wyższej. Przybyli ci najlepiej wykształceni, najbogatsi, posiadający najlepsze kontakty. Zostali ci najsłabsi, a protestujący są karani i uznawani za zdrajców.
Wreszcie przemoc antysemicka. 18 czerwca 2026 roku burmistrz Pietro Bondetti otrzymał żółtą kopertę zawierającą nabój kalibru 40 Smith & Wesson oraz list napisany na maszynie do pisania: „Fuck Israel. Nie pozwolimy na przesiedlenie kolejnych rodzin nazistowskich rzeźników syjonistycznych. To jest nasze jedyne ostrzeżenie, zanim zaczniemy strzelać”. Podpisano: „Ruch Antysyjonistyczny”. 9 lipca nadeszła druga wiadomość e-mail z groźbami, napisana w języku angielskim, zawierająca wyraźne odniesienie do kuli. Prokuratura w Vercelli wszczęła postępowanie, które następnie przekazano do Prokuratury Antymafijnej w Turynie.
Krytyka polityczna projektu „Baita” jest uzasadniona. Groźba śmierci skierowana do burmistrza za przyjmowanie rodzin stanowi przestępstwo. Jednak to właśnie trafia na pierwsze strony mediów i wpływa na opinię publiczną.
Czy podbija ten, kto ma pieniądze?
Kusi, by sprowadzić to do prostej formuły: ten, kto ma pieniądze, podbija, a ten, kto ich nie ma, zostaje zmarginalizowany i opuszcza swoją ziemię. Jest w tym ziarno prawdy, ale być może zbytnio to upraszcza.
„Podbój” oznacza wyparcie. Tutaj pojawia się pustka, która zostaje wypełniona. Kamienne domy w Cravagliana stały puste od dwudziestu lat. Ale co, jeśli ta pustka zostanie wypełniona i stanie się nie do zniesienia?
Jeśli weźmiemy pod uwagę, że 11 000 Izraelczyków rozważa przeprowadzkę, a nawet gdyby w ciągu dekady było ich tylko 3 000, to stanowi to 5,7% ludności tej kurczącej się doliny. Jest to fakt, który można zignorować na własne ryzyko.
Pytanie, które musimy sobie zadać, brzmi: czy Valsesia pozostanie doliną włoską, czy też stanie się doliną zamieszkaną przez społeczność izraelską?
Historia uczy nas, że diaspory nie pozostają diasporami: pozostają nimi tak długo, jak długo są małe, tak długo, jak długo są niewidoczne, tak długo, jak długo terytorium je pomieści. Potem się rozrastają. A kiedy się rozrastają, terytorium już ich nie zatrzyma.
Model przeznaczony do eksportu
I tu właśnie tkwi sedno sprawy. Valsesia stała się wzorem do naśladowania.
Od momentu powstania prywatnej grupy na Facebooku „Vita in Valsesia”, do której dołączyło ponad 11 000 członków posługujących się językiem włoskim i hebrajskim, stała się ona motorem napędowym projektu: spotykają się tam ci, którzy chcą się tu przeprowadzić, ci, którzy rozważają tę możliwość, oraz ci, którzy już tu przybyli. Dwujęzyczna, prywatna grupa o nazwie brzmiącej jak przewodnik turystyczny. „Vita in Valsesia”. Tak jak „Vita a Milano”. Tak jak „Vita a Roma”. Z tą różnicą, że życie, o którym mowa, to życie społeczności funkcjonującej w dwóch językach, w dolinie zamieszkanej przez 52 000 osób.
Luzzati mówi to otwarcie: „W miejscowości niedaleko Berlina są bardzo zainteresowani poznaniem metod przyciągania ludności: to mała miejscowość, która wyludnia się, i sądzą, że mogą czerpać z naszego doświadczenia w Piemoncie”. „Model Varallo” został już ochrzczony i zaprezentowany.
Model ten się rozprzestrzenia. Jak donosi Contropiano (wrzesień 2026 r.): „Od alpejskich szczytów Piemontu po nasłonecznione równiny Salento, przez wzgórza regionu Vercelli, Basilicaty i Sardynii – kapitały, przedsiębiorstwa i obywatele Izraela przejmują coraz większe połacie ziemi i zasobów”.
W regionie Salento, izraelska przedsiębiorczyni Orit Lev Marom założyła w Lecce w lutym 2024 r. firmę deweloperską Coral 37, której deklarowanym celem — o czym pisała również gazeta „Repubblica” (wrzesień 2025 r.) — było „stworzenie samowystarczalnej społeczności, w której mogłyby osiedlić się izraelskie rodziny”. W Lecce, Villa Indraccolo, budynek z końca XIX wieku, została nabyta w 2024 roku przez młodego izraelskiego przedsiębiorcę z branży finansowej z zamiarem przekształcenia jej w hotel butikowy.
Civico20 (październik 2026 r.) stwierdza to bez owijania w bawełnę: „Tak jak miało to miejsce w Palestynie w 1948 roku i na Cyprze w 2021 roku, również we Włoszech grupy izraelskich rodzin nabyły nieruchomości i grunty na terytoriach, na które się przeniosły, tworząc zamknięte społeczności – prawdziwe enklawy mieszkalne wyposażone w domy, szkoły i placówki służby zdrowia”.
Liczba Izraelczyków we Włoszech ogromnie wzrosła po 7 października 2023 roku. Valsesia jest najbardziej widocznym przykładem, ale jednocześnie najmniejszym. Schemat jest wszędzie ten sam: kupuje się zabytkowy budynek, remontuje go, zapisuje dzieci do szkoły. I tak w kółko. W Apulii, w Basilicacie, na Sardynii, w Piemoncie, w Toskanii.
Model ten eksportuje się również za granicę: według Luzzatiego, Berlin chce „uczyć się na podstawie naszych doświadczeń w Piemoncie”.
„Gdy tylko ją zobaczyli, zakochali się w niej”
W opowieściach izraelskich rodzin, które przybyły do Valsesii, często powtarza się jedno zdanie: „Gdy tylko zobaczyliśmy dolinę, zakochaliśmy się w niej”. Dolina, która od dwóch stuleci pustoszeje, w której 80% domów stoi pustych, którą opuścili jej mieszkańcy – z konieczności, oczywiście, a nie dlatego, że nie kochają swojej ziemi – w jednej chwili staje się miejscem miłości. Miejscem, które ktoś odkrył, pokochał i postanowił przejąć.
Tę samą frazę użyła Ivanka Trump w odniesieniu do Albanii. W 2021 roku, płynąc jachtem znajomego, zatrzymała się na kąpiel u wybrzeży Adriatyku. Popłynęła do wyspy Sazan, wspięła się boso na jej szczyt i powiedziała: „We were just captivated”. Zakochała się.
Potem wydarzyło się to samo, co w Valsesii, ale na skalę 1,4 miliarda euro: rząd albański przyznał status „inwestora strategicznego”, zatwierdził projekt i rozpoczął budowę. Flamingi ze Zvernec, miejscowi mieszkańcy, dokumenty własnościowe albańskich rodzin sięgające 1933 roku: wszystko stało się tylko szczegółem. W czerwcu 2026 roku wybuchła „rewolucja flamingów”: największe protesty w Albanii od czasu upadku komunizmu.
Schemat jest identyczny. Zamożna klasa społeczna z potężnego kraju „zakochuje się” w peryferyjnym, podupadającym terenie, zamieszkanym przez ludzi, którzy stamtąd odchodzą. Lokalne władze, spragnione inwestycji, otwierają drzwi. A obszar, który nie prosił o miłość, staje się projektem.
Różnica między Valsesią a Sazanem polega na skali, a nie na strukturze. W Valsesii kupuje się domy za 57 000 euro. W Sazanie kupuje się wyspę za 1,4 miliarda. Mechanizm jest jednak ten sam: miłość tych, którzy mają pieniądze, otwiera wszystkie drzwi, a terytorium staje się przedmiotem do przejęcia.
A gdyby to byli Rosjanie?
Pytanie końcowe jest najprostsze i najbardziej niewygodne.
Gdyby zamiast 80 izraelskich rodzin uciekających przed wojną w Strefie Gazy było 80 rosyjskich rodzin uciekających przed wojną na Ukrainie – rodzin zamożnych, z wyższym wykształceniem, posiadających europejski paszport odziedziczony po dziadku oraz otrzymujących wynagrodzenie z Moskwy w ramach pracy zdalnej – czy zostałyby przyjęte w ten sam sposób?
Czy burmistrzowie Varallo i Borgosesii przyjęliby je w ratuszu? Czy region Piemont uruchomiłby dla nich program „Mieszkanie w górach”? Czy prasa napisałaby: „czterdzieści rodzin uciekających z Rosji przyjętych w Valsesia”? Czy grupa na Facebooku nosiłaby nazwę „Życie w Valsesia” po rosyjsku i po włosku? Czy agencja Ansa opublikowałaby nagłówek: „Protest przeciwko Rosjanom w Valsesia: »nie chcemy stać się jak Ukraina«”?
Odpowiedź jest oczywista. A fakt, że jest oczywista, mówi wszystko.
Różnica nie polega na tym, czy chodzi o „uchodźców wojennych”, czy o „osoby przesiedlające się”. Różnica polega na tym, przed jaką wojną się ucieka i z jakiego kraju się pochodzi. Ucieczka z Gazy oznacza zamkniętą granicę i brak wizy. Ucieczka z Tel Awiwu oznacza posiadanie europejskiego paszportu, kapitału i zachęt ekonomicznych. Ucieczka z Moskwy oznaczałaby sankcje i wrogość polityczną.
Państwo włoskie nie przyjmuje uchodźców. Przyjmuje sojuszników. A różnica między uchodźcą a sojusznikiem mierzy się zainwestowanym kapitałem.
Valsesia jest dowodem na to, że państwo włoskie ustępuje tym, którzy mają większą władzę. Uciekający Izraelczyk to inwestycja. Palestyński uchodźca to problem. Hipokryzja leży po stronie tych, którzy przyjmują. Leży po stronie państwa, które zbudowało mechanizm nagradzania tych, którzy już są bogaci, i nazywa to „solidarnością”.
Dolina, w której mówi się po hebrajsku, nie jest schronieniem. To niekończące się wakacje z pensją, które stają się modelem do eksportu.
Szerszy kontekst: izraelskie inwestycje we Włoszech
Kapitał izraelski we Włoszech jest obecnie szeroko rozpowszechniony w strategicznych sektorach, które rzadko są przedmiotem zainteresowania. Poniższa lista została sporządzona na podstawie informacji prasowych i rejestrów publicznych i nie jest wyczerpująca.
Nieruchomości luksusowe / hotelarstwo (grupa Omnam – David Zisser)
Four Seasons Costa Merlata — Ostuni (BR) — ośrodek 5★, ~100 mln €
Hotel Bauer — Wenecja — hotel luksusowy
Hotel — Jezioro Como — hotel luksusowy
Baccarat Hotel — Florencja — hotel luksusowy
W Hotel — Rzym — hotel luksusowy
Nieruchomości mieszkaniowe
Projekt Baita — Valsesia (VC) — renowacja domów, ponad 80 przeniesionych rodzin
Zakupy na szeroką skalę — Sycylia, Kalabria, Sardynia, Marche, Umbria — domy i wioski
Branża farmaceutyczna
Teva Italia — Assago (MI) i cały kraj — leki generyczne, leki biopodobne
Agrochemia
Adama Italia (dawniej Makhteshim Agan) — Mediolan i okolice — produkty dla rolnictwa
Obrona / lotnictwo i kosmonautyka (partnerstwo Leonardo–Elbit Systems)
Heli-ClearVision — śmigłowce Leonardo — systemy wizyjne
Torpedy dla bezzałogowych statków wodnych (USV) Seagull — wspólne opracowanie lekkich torped
Urządzenia celownicze dla armii amerykańskiej — spółka joint venture Leonardo DRS–Elbit of America
Energetyka / gaz
EastMed-Poseidon — gazociąg Izrael–Cypir–Grecja–Włochy (punkt wyjścia w Kalabrii/Apulii)
LNG ze złóż Leviathan/Tamar — włoskie terminale regazyfikacyjne
Energia odnawialna
Econergy Renewable Energy — Piemont, Sardynia, Sycylia — energia fotowoltaiczna, energia wiatrowa, systemy magazynowania energii, portfel ~2 500 MW; finansowanie UniCredit w wysokości 58 mln euro na 12 elektrowni (64,3 MW);
projekt „Solar Park 3” w Bielli odrzucony we wrześniu 2025 r.; Enlight Renewable Energy — Apulia (Nardò: instalacja agrivoltaiczna o mocy 97–104 MW + system magazynowania energii BESS o pojemności 1 254 MWh; Gravina: instalacja agrowoltaiczna o mocy 60 MW) oraz Basilicata (Montemilone: 20 MW); pięć spółek zarejestrowanych w Izbie Handlowo-Przemysłowej w Mediolanie; spółka joint venture z Astrea Energia; elektrownia „Livia” (3,5 MW) w Lombardii, która rozpocznie produkcję w czerwcu 2026 r.; portfel ~647 MW
Shikun & Binui Energy — Toskania (Roccastrada, GR: 36 000 paneli na powierzchni 25–30 ha, 20–22,5 MW; pięć spółek celowych SPV Energy 2/3/4/E32/E33) — projekty na Sycylii umorzone
Ellomay Capital — środkowo-południowe Włochy — portfel projektów fotowoltaicznych ~198 MW; wieloletnie umowy PPA ze Statkraft (lipiec 2025 r.) dotyczące trzech działających elektrowni; zbycie 49% części portfela na rzecz Clal Sunprime — włoska fotowoltaika (mniejszy operator)
Hi-tech / startupy
Akcelerator Intesa Sanpaolo–Ambasada Włoch — Tel Awiw (Eilat Tech Center) — włoskie startupy w Izraelu
Leonardo – partnerstwo z Izraelem — cyberbezpieczeństwo, obrona, sztuczna inteligencja
Digitouch hub — Mediolan — izraelskie startupy z branży handlu detalicznego/e-commerce
Centrum cyberbezpieczeństwa i sztucznej inteligencji — Valsesia — projekt ogłoszony przez Progetto Baita
Finanse
ETF/fundusze — Włochy — Invesco Solar Energy, Global X Cybersecurity, L&G Cyber Security (pośrednia ekspozycja na aktywa izraelskie)
To, co się tu wyłania, nie jest zjawiskiem dotyczącym imigracji, lecz systemem. Leki, pestycydy, systemy uzbrojenia, gaz, start-upy, luksusowe hotele, alpejskie wioski. Nie dotyczy to jednej branży: jest to strukturalna obecność w każdej warstwie włoskiej gospodarki. Valsesia jest najbardziej widoczną częścią tego zjawiska, ponieważ jest prawdopodobnie najbardziej ludzka – rodziny, dzieci, szkoły – ale pod powierzchnią doliny kryje się infrastruktura ekonomiczna, która istnieje już od dziesięcioleci, a wynikające z tego zagrożenie nie polega tylko na tym, że dolina staje się „izraelska”, ale na tym, że cały Kraj związał się z innym krajem w każdym strategicznym sektorze.
Donald Trump zaakceptował wyniki wyborów. Prezydent USA liczy na współpracę z Demokratami/PAP/EPA
Donald Trump zapowiedział, że zaakceptuje wyniki wyborów do Kongresu i pogratulował zwycięstwa Demokratom. Prezydent USA przyznał, że wojna z Iranem częściowo przyczyniła się do przegranej Republikanów. Oznajmił jednak, że nie żałuje zaatakowania Iranu i zrobiłby to ponownie.
Trump powiedział, że jego zdaniem to wzrost cen ropy naftowej – a nie sama wojna – stanowi największy polityczny balast dla jego administracji. W wyniku konfliktu z Iranem wzrosły ceny benzyny i oleju napędowego, co wywołało niezadowolenie amerykańskich wyborców.
Trump liczy na współpracę, ale straszy wetem
Prezydent USA nie zakwestionował wyborów do Kongresu i powiedział, że liczy na współpracę z Demokratami, ale w razie potrzeby zamierza korzystać ze swojego „prawa weta”. Myślę, że będziemy współpracować z Demokratami i bardzo dobrze się z nimi dogadywać. Jeśli tak się nie stanie, będziemy wobec nich bardzo twardzi, a oni będą bardzo twardzi wobec nas – dodał przywódca Stanów Zjednoczonych. Trump nie odpowiedział na pytanie, z którymi konkretnie Demokratami byłoby mu łatwo współpracować.
Trump nie czuje się winny porażki
Prezydent USA na antenie Fox News pogratulował Demokratom i przyznał, że wykonali dobrą robotę i pracowali nad tym ciężko i długo. Zapowiedział, że zaakceptuje wyniki głosowania.
Trump przekazał, że nie zamierza przeprowadzać zmian personalnych w swojej administracji. Wyraził przekonanie, że wyniki wyborów do Kongresu nie świadczą o niezadowoleniu Amerykanów z jego prezydentury. Nie odbieram tego jako ciosu wymierzonego we mnie – powiedział Trump. Mamy najlepsze dwa lata w historii prezydentury, jeśli chodzi o gospodarkę i wszystkie działania, które podjęliśmy – dodał.
Miał to być dzień jak każdy inny, a jednak 28 października stał się dniem hekatomby kolejowej w Hiszpanii. Na trasie kolei dużych prędkości łączącej Madryt z Sewillą nic nie zapowiadało tego, co miało się wydarzyć za kilka chwil.
Pociąg prywatnej firmy Iryo wyruszył jako pierwszy i zmierzał na południe Hiszpanii, aż nagle system go zablokował.
W ostatnich dniach różne media powtarzają jak mantrę wyrażenie „błąd ludzki”, nie udostępniając jednak szerokiej opinii publicznej nagrania głosowego maszynistki prowadzącej ten pociąg, która skarżyła się, że elektroniczny system LZB nie pozwala jej ruszyć dalej. https://t.me/cesaresacchetti/19791
Istnieje więc już pewność, że przebieg zdarzenia jest znacznie bardziej złożony, niż próbuje to przedstawić prasa, zwłaszcza że pociąg AVE, który wyruszył po pociągu Iryo i w niego uderzył, powinien był zostać zatrzymany przez automatyczny system elektroniczny, ponieważ zmierzał prosto w kierunku drugiego pociągu stojącego na torach.
W ten sposób jeden pociąg uderzył w drugi od tyłu, powodując przerażającą kolizję, do której doszło przy szalonej prędkości 220 km/h.
Skutek jest taki sam, a może nawet gorszy, jak w przypadku wybuchu bomby.
Na miejscu zdarzenia odnotowano co najmniej 69 ofiar śmiertelnych i 100 rannych, z których wielu jest w stanie krytycznym.
Hiszpania budzi się z ogromnymi stratami w ludziach w wyniku wypadku, który można określić co najmniej jako nietypowy.
Minister transportu Oscar Puente stwierdził, że wypadek tego typu, w którym jeden pociąg uderza w tył drugiego, jest co najmniej „mało prawdopodobny”, zwłaszcza że aby do tego doszło, oprócz całkowitej awarii systemu elektronicznego musiałoby dojść do niewytłumaczalnego polecenia ze strony centrum kontroli, aby pociąg ruszył, mimo że przed nim stał inny pociąg, który czekał z powodu blokady informatycznej, której przyczyny wciąż nie są jasne. https://t.me/cesaresacchetti/19785
Jeszcze bardziej niewiarygodny wydaje się fakt, że na tej samej linii Madryt–Sewilla w styczniu tego roku doszło do jeszcze jednego poważnego wypadku kolejowego, który jednak tym razem był spowodowany wykolejeniem się innego pociągu Iryo, który uderzył w pociąg jadący z przeciwnej strony.
Wówczas podano, że przyczyną katastrofy było wadliwe spawanie, choć nie ustalono z całą pewnością, czy ta wada wynikała z zaniedbania ze strony ADIF, czyli Administrador de Infraestructuras Ferroviarias, czy też była wynikiem jakiegoś rodzaju sabotażu na torach.
Kwestia aktów sabotażu kolejowego nie została dotąd dogłębnie zbadana, mimo że w ostatnim czasie miały miejsce nietypowe zdarzenia.
Włoska sieć kolejowa stała się areną serii aktów sabotażu na liniach kolejowych, polegających na przecinaniu kabli i podpalaniu kabin kolejowych, co spowodowało liczne opóźnienia. Już wtedy panowało przekonanie, że ta seria zdarzeń może wykraczać daleko poza „zwykłe” zaniedbania lub niedostateczną konserwację, zwłaszcza że element umyślności był w tych przypadkach co najmniej niepodważalny. https://tg24.sky.it/cronaca/2026/02/12/sabotaggio-treni-attacchi-italia-mappa
Ćwiczenia spółek powiązanych z NATO i Izraelem
Wydaje się, że w Hiszpanii można dostrzec więcej nietypowych aspektów tych incydentów, na które media w ogóle nie zwróciły uwagi.
Szczególne znaczenie w tej sprawie ma oświadczenie profesora Miguela Angela Villarroya wygłoszone przed kamerami hiszpańskiej stacji telewizyjnej TVE.
Profesor Villarroya jest „nietypową” postacią hiszpańskiej lewicy.
Definiuje się jako marksista, ale dystansuje się od obecnego rządu Pedro Sancheza, który jego zdaniem jest zbyt uległy wobec interesów „wielkiego” globalistycznego kapitału, a co za tym idzie – wrogi wobec hiszpańskiej klasy robotniczej.
Villarroya ujawnił pewne kulisy, które – jeśli się potwierdzą – rzuciłyby zupełnie inne światło na katastrofę kolejową w Toledo.
Według hiszpańskiego naukowca w dniach bezpośrednio poprzedzających zderzenie dwóch pociągów Iryo i AVE, w Urda (miejsce katastrofy) odbyły się specjalne ćwiczenia dotyczące systemu informatycznego zarządzającego bezpieczeństwem kolejowym na tym odcinku, przeprowadzone przez francuską firmę Ouigo España, w której udziałowcem jest SNCF Voyageurs.
SNCF Voyageurs jest podmiotem szczególnie interesującym.
Francuska spółka zarządza bowiem transportem oficerów NATO na całym terytorium państw Paktu Atlantyckiego, a także prowadzi ścisłą współpracę z izraelskimi kolejami (Israel Railways), rozpoczętą w 2000 roku.
O charakterze „ćwiczeń” w Urda praktycznie nic nie powiedziano, a jeszcze mniej wiadomo na temat tego, czy mogły one być bezpośrednią lub pośrednią przyczyną późniejszego zablokowania systemu elektronicznego linii kolejowej łączącej Madryt z Sewillą.
Profesor Villaroya wyraźnie sugeruje możliwość celowego sabotażu, będącego konsekwencją gróźb, jakie kręgi państwa żydowskiego kierowały od pewnego czasu pod adresem Hiszpanii.
Sanchez, fałszywy wróg Izraela
Oficjalnie doszło do tarć między rządem Sancheza a państwem Izrael w związku z wojną w Strefie Gazy, jednak polityka zagraniczna hiszpańskiego premiera stoi w sprzeczności z jego słowami potępienia pod adresem Tel Awiwu.
Na przykład Hiszpania w żadnym momencie nie wstrzymała dostaw broni do Izraela.
Pomimo głośnych oświadczeń przeciwko Izraelowi i ludobójstwu Palestyńczyków hiszpański rząd podpisał co najmniej 46 umów na dostawę broni do państwa żydowskiego o łącznej wartości 1,2 miliarda dolarów.
Innymi słowy, Sanchez uzbroił Izraelskie Siły Obronne, które – jak to mają w zwyczaju – nie wahały się użyć tej broni przeciwko ludności cywilnej w Strefie Gazy.
Pozorna „sprzeczność” między postępową stroną globalizmu a ruchem syjonistycznym jest zjawiskiem o długiej historii, a spośród licznych przykładów, które można by w tym kontekście przytoczyć, szczególnie wyróżnia się polityka Baracka Obamy.
Obama potępiał wojny Busha na Bliskim Wschodzie, ale po objęciu urzędu w Białym Domu kontynuował okupację Iraku i Afganistanu, a nawet udzielił pełnego poparcia dla destabilizacji wszystkich tych rządów arabskich, które Tel Awiw uważał za absolutne zagrożenie, począwszy od rządów Muammara Kaddafiego i Baszara al-Assada.
Sancheza można uznać za przedstawiciela tego samego nurtu politycznego, który ukształtował karierę polityczną Obamy.
Jest on socjalistą popierającym imigrację, bardzo blisko związanym z George’em Sorosem – do tego stopnia, że jego żona, Begoña Gómez, była pracownicą tegoż niesławnego amerykańskiego magnata pochodzenia żydowskiego, który nieustannie znajduje się w centrum intryg mających na celu destabilizację wszystkich rządów uważanych za przeszkodę w globalnym sprawowaniu władzy.
FOTO: Sanchez i Gómez
Jeśli globalizm i syjonizm wymierzają Hiszpanii jakąś karę, to nie wynika to z tego, że Sanchez stanowi zagrożenie dla jednej czy drugiej strony, ale z tego, że w obecnym momencie historycznym cały kontynent europejski przechodzi przez niezwykle poważny okres niepokojów i chaosu, wywołany przez aparaty europejskich służb specjalnych, jak zapowiadano już kilka miesięcy temu w raporcie wywiadowczym opublikowanym na wyłączność na tej stronie internetowej. lacrunadellago.net/il-piano-dei-servizi-francesi-e-inglesi-per-destabilizzare-leuropa-attraverso-una-nuova-gladio
Ćwiczenia jako metoda sabotażu
Profesor Villarroya wspomina o mrocznych siłach i być może właśnie od tego należałoby zacząć, aby zidentyfikować ewentualnych sprawców masakry w Toledo.
Należy zatem przede wszystkim ustalić, czy to właśnie rząd Sancheza zezwolił na przeprowadzenie takich ćwiczeń na trasie Madryt–Sewilla oraz jakie scenariusze były odgrywane podczas tej symulacji.
Ćwiczenia przeprowadzane w trakcie ataków terrorystycznych mają długą historię, sięgającą co najmniej 11 września 2001 roku.
Tego dnia, zgodnie z oficjalną wersją wydarzeń, samoloty zostały porwane przez garstkę terrorystów wyposażonych w plastikowe nożyki, którzy – nie posiadając nawet licencji pilota – zdołali przejąć kontrolę nad kilkoma Boeingami i rozbić je o Wieże Bliźniacze, przy czym obrona powietrzna USA nie podjęła żadnych działań.
W takich sytuacjach istnieją przetestowane protokoły – procedury, które uruchamiają się błyskawicznie i automatycznie, tak jak na przykład w 2023 roku, kiedy myśliwce natychmiast wzbiły się w powietrze, by przechwycić podejrzany samolot zmierzający w kierunku Waszyngtonu.
Owego dnia jednak protokoły przestały funkcjonować i podczas gdy samoloty swobodnie przemierzały niebo, w tym samym czasie odbywały się ćwiczenia o nazwie „Vigilant Guardian”, w ramach których część amerykańskiej obrony powietrznej z północno-zachodniego sektora została przeniesiona na Alaskę, aby stawić czoła wyimaginowanej i nieistniejącej inwazji rosyjskiej. globalresearch.ca/the-military-drills-of-september-11th-why-a-new-investigation-is-needed
Wygląda na to, że dla służb specjalnych, ćwiczenia symulujące konkretne ataki terrorystyczne są czymś w rodzaju konieczności – niezbędnym scenariuszem mającym na celu zmylić lub zneutralizować reakcję obronną, jaką mogłyby podjąć inne jednostki służb specjalnych lub siły zbrojne w ogóle.
Ten sam scenariusz powtórzył się w Londynie podczas ataków w metrze w 2005 roku.
To zbieżność wprowadziła w błąd osoby, które miały interweniować, ponieważ nie wiedziały, czy mają do czynienia z symulacją, czy z prawdziwym atakiem terrorystycznym.
Terroryzm, jak widać, wykazuje zatem okresowo charakter daleki od spontaniczności, lecz jest zaplanowany, przeanalizowany i realizowany przez określone aparaty wywiadowcze, które od czasów powojennych wykorzystują tę metodę rządzenia do realizacji programu globalnej centralizacji i imperialistycznej ekspansji Sojuszu Północnoatlantyckiego.
Izrael i ukryte kontrakty kolejowe
Na drugim planie, tym, kto kieruje tymi organizacjami, pojawia się nieodmiennie państwo Izrael, które jawi się jako prawdziwy „deus ex machina” samego NATO i niekwestionowany władca amerykańskiej polityki zagranicznej od co najmniej 70 lat.
Oprócz ćwiczeń, o których wspomniał Villarroya, istnieją inne elementy warte uwzględnienia, w tym te dotyczące Isabel Pardo de Vera en.wikipedia.org/wiki/Isabel_Pardo_de_Vera(foto poniżej).
Następnie pełniła funkcję sekretarza stanu ds. transportu do 2023 roku, po czym objęła ważne stanowisko w firmie Cylus, zajmującej się bezpieczeństwem izraelskiej sieci kolejowej.
Amir Levintal, dyrektor generalny Cylus, oświadczył, że współpraca z Pardo de Vera zapewnia „wyjątkową perspektywę”, choć być może hiszpański wymiar sprawiedliwości nie do końca zgodziłby się z tą opinią.
Sanchez, opisywany przez pewne samozwańcze „alternatywne źródła informacji” jako przeciwnik syjonizmu, jest zatem tym samym człowiekiem, który powierzył bezpieczeństwo hiszpańskich pociągów i ich pasażerów członkom służb izraelskich.
Oprócz I-SEC na szczególną uwagę zasługuje właśnie wspomniana firma Cylus, dla której obecnie pracuje Pardo de Vera.
Rząd Sancheza przyznał firmie Thales niezwykle lukratywny kontrakt o wartości 93 milionów euro na przetestowanie bezpieczeństwa na tym odcinku, jednak decydujący był wkład firmy Cylus, która udostępniła swoje oprogramowanie.
Zgodnie z oficjalnymi informacjami przekazanymi przez obie firmy, oprogramowanie opracowane przez te dwie firmy jest nadal wykorzystywane przez jedną z europejskich sieci kolejowych, choć nazwa klienta nie została ujawniona.
Czy tym klientem przypadkiem nie jest rząd Sancheza?
Emerytowany pułkownik USA Douglas Macgregor wysuwa daleko idące oskarżenie: jego zdaniem prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski utrzymuje się u władzy nie dzięki własnej sile politycznej, lecz jest w znacznym stopniu chroniony i wspierany przez siły brytyjskie. Macgregor wyraźnie odnosi się do osób powiązanych z brytyjską Służbą Lotnictwa Specjalnego (SAS) i zagranicznym wywiadem MI6.
„Zełenskiego u władzy utrzymują w zasadzie najemnicy – przede wszystkim brytyjski SAS i MI6” – stwierdził Macgregor w niedawnym wystąpieniu. Siły te chronią Zełenskiego i utrzymują wokół niego swego rodzaju osłonę, tworząc na zewnątrz wrażenie sprawnego i suwerennego rządu w Kijowie. Jednocześnie Macgregor opisuje Ukrainę jako kraj poważnie zdewastowany gospodarczo, militarnie i społecznie.
To oświadczenie jest szokujące, ale nie wzięło się znikąd. We wrześniu Macgregor wyjaśnił w rozmowie z norweskim profesorem Glennem Diesenem, że brytyjski wywiad MI6, przy wsparciu USA, odegrał kluczową rolę w stabilizacji ukraińskiego przywództwa. Stwierdził wówczas, że MI6 odegrało „kluczową rolę w utrzymaniu spójności tego rządu” – gdyby Londyn i MI6 zostały usunięte z równania, rząd w Kijowie mógłby, jego zdaniem, bardzo szybko się załamać.
Ocena Macgregora zasługuje na uwagę, ponieważ nie jest on zewnętrznym komentatorem bez wojskowego doświadczenia. Służył 28 lat w armii amerykańskiej, był pułkownikiem, walczył w wojnie w Zatoce Perskiej, pracował w kwaterze głównej NATO SHAPE i był starszym doradcą Sekretarza Obrony USA w pierwszej administracji Trumpa. Departament Stanu USA, nominując go wcześniej na ambasadora w Niemczech, określił go jako sprawdzonego eksperta w dziedzinie strategii wojskowej i struktur sił zbrojnych.
Jego wcześniejsza praca na wysokim szczeblu w Pentagonie i NATO sprawia, że jego oświadczenia mają znaczenie polityczne. Nie dowodzi to jednak automatycznie, że jego relacja z SAS i MI6 jest prawdziwa. Do tej pory nie ma publicznie dostępnych dowodów na to, że brytyjskie siły specjalne osobiście chronią Zełenskiego lub, dosłownie, „utrzymują go u władzy”.
Głębokie zaangażowanie Wielkiej Brytanii w wojnę na Ukrainie jest niepodważalne. Od początku wojny Londyn był jednym z najważniejszych sponsorów wojskowych Kijowa, dostarczając broń, szkoląc ukraińskich żołnierzy i ściśle współpracując z ukraińskimi siłami bezpieczeństwa. Teza Macgregora idzie jednak znacznie dalej: twierdzi on, że rola Wielkiej Brytanii to nie tylko wsparcie militarne, ale kluczowy czynnik politycznego przetrwania obecnych władz w Kijowie.
Warto również zauważyć, że Macgregor wielokrotnie formułował tę ocenę, a nie tylko spontanicznie. Kilka tygodni przed swoim obecnym oświadczeniem oświadczył, że Waszyngton najwyraźniej ma mniejszą kontrolę nad ukraińskim kierownictwem niż Londyn. Wyraźnie poruszył kwestię, czy Wielka Brytania może już szukać alternatywy dla Zełenskiego, gdy ten przestanie być politycznie potrzebny.
Macgregor porusza w ten sposób jedną z najwrażliwszych kwestii wojny na Ukrainie: Jak suwerenny jest faktycznie rząd w Kijowie – i jaki wpływ mają państwa zachodnie i służby wywiadowcze, od których broni, pieniędzy, wywiadu i wsparcia politycznego zależy Ukraina?
Dla Macgregora odpowiedź jest oczywista. Jego zdaniem brytyjskie wpływy są tak rozległe, że obecna struktura władzy w Kijowie praktycznie nie mogłaby istnieć bez wsparcia Londynu.
Ten konkretny wniosek nie został jeszcze potwierdzony. Pochodzi on jednak od byłego wysokiego rangą urzędnika wojskowego USA i doradcy Pentagonu, który od lat ma dostęp do zachodnich kręgów wojskowych i bezpieczeństwa i wielokrotnie publicznie wyrażał tę samą ocenę.
Gdyby relacja Macgregora okazała się choć częściowo poprawna, rzuciłoby to zupełnie inne światło na swobodę wyboru polityki Kijowa i na rolę Wielkiej Brytanii w wojnie na Ukrainie.
Wcześniejsze, wyraźnie udokumentowane oświadczenie z 16 września 2026 r.: W rozmowie z Glennem Diesenem Macgregor stwierdza dosłownie, że MI6, wspólnie z CIA/USA, „odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu spójności tego rządu” i że bez Londynu rząd w Kijowie „dość szybko by upadł”.
Co kryje się za 90-dniowym programem zagłady Pentagonu
Ci, którzy kontrolują system, nie przygotowują się na tę samą przyszłość, którą sprzedają nam wszystkim. W tym tygodniu ta prawda przestała być jedynie teorią. Jak donosi Fox News, Pentagon poinformował amerykańskie bazy wojskowe, że muszą być w stanie działać całkowicie niezależnie od publicznej sieci energetycznej przez 90 dni. [1] Jednocześnie kampania brytyjskiego rządu „Bądź gotowy” wzywa gospodarstwa domowe w Wielkiej Brytanii do przygotowania się na około trzy dni przerw w dostawie prądu. [2] Dziewięćdziesiąt dni dla wojska. Trzy dni dla ciebie.
Ten kontrast to historia, nad którą warto się zastanowić, ponieważ ujawnia ona więcej o tym, w co naprawdę wierzą osoby sprawujące władzę, niż jakakolwiek konferencja prasowa. Kiedy władze, które nadzorują satelity, tajne briefingi i plany awaryjne, dochodzą do wniosku, że muszą być samowystarczalne pod względem paliwa, energii elektrycznej i zaopatrzenia przez 90 dni, to nie są ćwiczenia. To ocena najbliższej przyszłości. A kiedy ta sama grupa urzędników wręcza społeczeństwu listę zakupów, która ma nam zapewnić przetrwanie weekendu, nie informuje nas – manipuluje nami.
Nie piszę tego, żeby sparaliżować Cię strachem. Piszę to, żebyś zrozumiał, że rozdźwięk między tym, co wiedzą, a tym, co Ci mówią, jest obecnie najważniejszy w Twoim życiu. Ci, którzy przygotowują się na 90-dniową przerwę w dostawie prądu, nie robią tego z powodu weekendu złej pogody.
Co tak naprawdę mówi nam program twierdzy
Według doniesień medialnych, rzecznik Pentagonu Sean Parnell opisał program w ostrych słowach, stwierdzając, że poleganie na cywilnej infrastrukturze miejskiej w celu zapewnienia obrony narodowej stanowi niedopuszczalne ryzyko. [1] To niezwykłe przyznanie. Oznacza ono, że Departament Obrony doszedł do wniosku, że w obliczu kryzysu nie może polegać na dalszym funkcjonowaniu sieci energetycznej, wodociągowej, paliwowej i komunikacyjnej, od których zależą wszyscy Amerykanie.
Program podobno obejmuje gromadzenie paliwa, generatorów, materiałów medycznych, części zamiennych, niezbędnych minerałów i podzespołów elektronicznych. [1] Zastanów się, co ta lista oznacza. Nie chodzi o przygotowanie się na huragan czy pożar lasu. Chodzi o możliwość przetrwania przez trzy miesiące bez żadnej pomocy ze strony cywilizacji otaczającej bazę. To nie jest przygotowanie na burzę; to przygotowanie na oblężenie. I pamiętaj: bazy wojskowe w Wirginii i w całym kraju czerpią energię z tych samych regionalnych sieci energetycznych, co my wszyscy. Operatorzy sieci PJM już ostrzegali przed malejącymi rezerwami niezawodności, [3] co oznacza, że nawet zasilanie wojska nie jest gwarantowane.
Kiedy ci, którzy mają dostęp do wszystkich ocen zagrożeń na świecie, decydują, że ich własne obiekty muszą przetrwać 90 dni bez pomocy z zewnątrz, nie uważam tego za rutynowe zakupy. Uważam to za przyznanie się do winy. Planują poważne zakłócenia w dostawach, przeznaczają na nie fundusze i gromadzą zapasy. Pytanie tylko, czy społeczeństwo jest informowane o tym, co te zakłócenia mogą oznaczać. Z tego, co widziałem, odpowiedź brzmi: nie – a brytyjski rząd nakazuje ludziom kupować chusteczki nawilżane i fasolę w puszkach. To po prostu absurdalne.
Brytyjska kampania „Be Ready” jest obrazą par excellence.
Kampania brytyjskiego rządu „Be Ready” jest reklamowana jako edukacja na temat gotowości, ale lista kontrolna ujawnia, o co tak naprawdę chodzi. Gospodarstwom domowym zaleca się zaopatrzenie się w konserwy, chusteczki nawilżane, latarkę i trochę gotówki, aby przetrwać kilka trudnych dni. [2] Chusteczki nawilżane. To właśnie rząd zaleca społeczeństwu, gdy nie chce, aby ludzie przeżyli coś poważnego.
To nie jest przygotowanie, to łagodzenie sytuacji. Prawdziwa kampania na rzecz gotowości uczyłaby ludzi, jak przechowywać i oczyszczać wodę przez tygodnie, uprawiać i konserwować żywność, wytwarzać energię elektryczną poza siecią, leczyć powszechne infekcje prawdziwymi lekami oraz bronić siebie i swoje rodziny w razie awarii systemów. Zamiast tego rozdają listę rzeczy do przedszkola i nazywają to gotowością. To traktuje dorosłych jak dzieci, które potrzebują wsparcia, a nie jak obywateli, którzy potrzebują odpowiedniego wyposażenia.
Nierówności są niezaprzeczalne. Te same rządy, które nakazują obywatelom przygotowanie się na 72 godziny, po cichu odbudowują własne instalacje wojskowe, aby działać przez 90 dni bez prądu. Gdyby kryzys rzeczywiście był jedynie krótkotrwałym zakłóceniem, dlaczego Pentagon miałby wydawać ogromne sumy na zabezpieczenie baz na całe trzy miesiące? Jedynym rozsądnym wytłumaczeniem jest to, że osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo przewidują coś dłuższego i poważniejszego, niż się przyznają – i zamierzają przeczekać, zanim populacja się wyczerpie, zamiast pozwolić nam radzić sobie samodzielnie.
Wybuch w Quaker Oats wpisuje się w szerszy problem dotyczący zaopatrzenia w żywność.
W tym kontekście należy rozpatrywać eksplozję w młynie Quaker Oats w Cedar Rapids w stanie Iowa. Według doniesień Natural News, zakład ten jest określany jako największy młyn na świecie, przetwarzający ponad dwa miliony funtów owsa dziennie. [4] [5] Kiedy jeden zakład, który jest kluczowy dla zaopatrzenia kraju w podstawowy produkt żywnościowy, zostaje wyłączony z eksploatacji, konsekwencje są niemal natychmiast widoczne na półkach sklepów spożywczych i w łańcuchach dostaw.
To właśnie ta centralizacja sprawia, że system żywnościowy jest tak wrażliwy. Jedna fabryka, jedna linia kolejowa, jedno źródło zasilania, jedna sieć dystrybucji just-in-time – a przerwa w jednym punkcie może w ciągu kilku dni opróżnić półki w regionie obejmującym kilka stanów. Wojsko odpowiada gromadzeniem własnych zapasów żywności i paliwa. Od ludności cywilnej oczekuje się, że będzie miała pod ręką chusteczki nawilżane. Ta dysproporcja wiele mówi o tym, jak odmiennie traktowane są różne grupy społeczne.
Nie zgadzam się z twierdzeniem, że wszystkie te zakłócenia są przypadkowe. Rynki energii są pod presją, trwa walka o kluczowe minerały, łańcuchy dostaw są celowo nadwyrężane, a infrastruktura przetwórstwa żywności jest eksploatowana do granic możliwości. Punkty nacisku pojawiają się zbyt regularnie, by można je było uznać za zbieg okoliczności. Kiedy scentralizowany łańcuch dostaw żywności napotyka niestabilną sieć energetyczną, a rząd po cichu zabezpiecza swoje bazy, nie potrzeba oficjalnego ogłoszenia, aby przewidzieć, dokąd to zmierza. Wystarczy obserwować, co kupują – a potem, co zalecają kupić.
Co robię, aby się przygotować – i co możesz zrobić teraz
Nie czekam na rządowe ogłoszenie, kiedy mam się przygotować. Buduję odporność już teraz, na własnych warunkach. Obejmuje to długoterminowe przechowywanie żywności – zbóż, roślin strączkowych, liofilizowanych posiłków i konserw – które są regularnie wykorzystywane i uzupełniane, aby zapobiegać marnotrawstwu. Obejmuje to nasiona ogrodowe, praktyczną wiedzę na temat domowej produkcji żywności oraz wystarczającą wydajność filtracji wody, aby oczyszczać ją z niebezpiecznych źródeł. Obejmuje to również awaryjne źródło zasilania: panele słoneczne, generator z zapasem paliwa i części zamienne, aby wszystko działało.
Gromadzę również zapasy środków medycznych i ziołowych oraz zdobywam praktyczną wiedzę, jak je stosować. Mam pod ręką sprzęt do komunikacji satelitarnej, ponieważ w przypadku awarii wież telefonii komórkowej i internetu, zwykłe łącza radiowe i satelitarne będą jedynym środkiem komunikacji. Tam, gdzie pozwala na to prawo, ćwiczę samoobronę i buduję relacje z członkami społeczności, którzy również się przygotowują. Przygotowanie społeczności jest ważne, ponieważ żadna jednostka nie przybędzie wystarczająco szybko w przypadku awarii sieci energetycznej, a osoby najbliższe są twoimi pierwszymi ratownikami. [6]
Moje badania dotyczące zdrowia konsekwentnie pokazują, że najlepsza domowa apteczka to taka, która powstaje przed wystąpieniem sytuacji kryzysowej. Ta sama zasada dotyczy wszystkiego innego. Panika niczego nie zdziała; przygotowanie daje czas, opcje i autonomię. Zdecentralizowane przygotowanie – własne jedzenie, woda, prąd, własna społeczność – jest o wiele bardziej wiarygodne niż jakakolwiek scentralizowana obietnica pomocy, która może nigdy nie nadejść. Pisałem obszernie o samowystarczalności i umiejętnościach przetrwania, a przesłanie jest zawsze to samo: możliwość samodzielnego zaspokojenia potrzeb to najuczciwsza forma bezpieczeństwa.
Wszystkie odcinki mojego popularnego programu z wywiadami na poziomie ekspertów i poradami na temat zrównoważonego życia można znaleźć na Decentralize.TV
Wniosek: Wiesz coś. Działaj odpowiednio.
Pentagon przygotowuje swoje bazy na 90 dni bez prądu. Wielka Brytania rozdaje swoim obywatelom 72-godzinne listy kontrolne. Właśnie wybuchła duża fabryka przetwórstwa spożywczego. Te trzy fakty razem tworzą spójną historię tego, czego spodziewają się osoby sprawujące władzę. Uważam, że rozsądnym wnioskiem jest to, że elity przygotowują się na zakłócenia, o których nie informują w pełni opinii publicznej – i że już zdecydowały się kontrolować społeczeństwo podczas tych zakłóceń, zamiast przygotowywać je na nie.
Nie musisz przewidywać konkretnego kryzysu, aby się na niego przygotować. Potrzebujesz jedzenia, wody, leków, prądu, środków komunikacji i społeczności. Musisz zacząć teraz, a nie wtedy, gdy wiadomości podpowiedzą, że można panikować. Ludzie zarządzający systemem gromadzą zapasy na 90 dni. Najmniej, co możesz zrobić, to uniknąć sytuacji, w której zostanie ci tylko trzydniowy zapas konserw i chusteczek.
Miej nadzieję na najlepsze, ale przygotowuj się jak ci, którzy już wiedzą, że coś nadchodzi.
Rząd Zjednoczonego Królestwa. Bądź przygotowany na sytuacje awaryjne. Oficjalna, trzydniowa lista kontrolna gospodarstwa domowego, obejmująca wodę, żywność o długim terminie przydatności, chusteczki nawilżane, latarkę, gotówkę, leki i urządzenia komunikacyjne. https://beready.campaign.gov.uk/be-ready-for-emergencies/
Fox Business. Eksplozja i pożar niszczą fabrykę Quaker Oats w stanie Iowa. 25 października 2026 r. Dodatkowe informacje na temat pożaru, reakcji służb ratunkowych i mocy przerobowych; nie wskazują one na celowy sabotaż ani ogólnokrajowe zakłócenia w dostawach. https://www.foxbusiness.com/economy/explosion-fire-blast-through-iowa-quaker-oats-plant
Ale działanie zwykle ma szczególne „natężenie” w konkretnych okresach roku, zgodnie z kalendarzem satanistycznym/okultystycznym.
Zwróć uwagę na to, że dotknęło to w jednym czasie Uczty i Ciebie, ale także były ataki na życie nienarodzonych, na porządek społeczny etc., bo przełom października i listopada to jeden z najbardziej złowrogich okresów w kalendarzu okultystycznym.
Szczególne znaczenie mają dwie następujące po sobie noce: z 30 na 31 października oraz z 31 października na 1 listopada. Jest to czas symbolicznego panowania śmierci, rozpadu i destrukcji, czas, w którym ciemność występuje przeciwko światłu, a siły zniszczenia zwracają się przeciwko wszystkiemu, co dobre, szlachetne, czyste i wartościowe.
W demonologicznym obrazie świata nie ma przypadkowości. Zło nie działa bez celu. Jego istotą jest nieustanne przeciwstawianie się dobru, niszczenie tego, co zostało stworzone, rozbijanie tego, co połączone, i unicestwianie tego, co mogłoby przynieść człowiekowi duchowy, moralny lub materialny pożytek. Szatan nie jest twórcą. Jest przeciwnikiem stworzenia, burzycielem ładu, siewcą niezgody i ojcem kłamstwa. Nie potrafiąc stworzyć niczego prawdziwie dobrego, dąży do zniszczenia dobra już istniejącego albo do udaremnienia jego narodzin. Właśnie dlatego przełom października i listopada zajmuje tak szczególne miejsce w mrocznej symbolice okultystycznej. Samhain, dawne celtyckie święto końca jasnej połowy roku, wyznacza granicę między czasem życia i wzrostu a czasem obumierania i ciemności.
W tradycji magicznej jest to okres, w którym zasłona oddzielająca świat widzialny od niewidzialnego staje się najcieńsza, a moce związane ze śmiercią, podziemiem i rozpadem zbliżają się do świata żywych. Noc z 30 na 31 października otwiera ten złowrogi okres. Jest progiem, na którym dotychczasowy porządek zaczyna ustępować miejsca chaosowi. To czas przygotowania, wyznaczania celów, skupiania niszczycielskiej woli i kierowania jej przeciwko temu, co ma zostać obalone. W symbolice magii destrukcyjnej właśnie wtedy rozpoczyna się proces odcinania, rozdzielania i osłabiania więzi podtrzymujących istnienie rzeczy, spraw i ludzkich przedsięwzięć. I stąd w tym okresie najcięższe ataki na wszystko co prawdziwie dobre. Noc z 31 października na 1 listopada stanowi kulminację tego mrocznego cyklu.
Samhain jest świętem granicy, śmierci i przejścia, a w jego okultystycznej symbolice koniec jednego porządku otwiera drogę następnym przemianom. To, co ma odejść, zostaje symbolicznie skazane na śmierć. To, co ma przestać istnieć, zostaje odcięte od źródeł swojej trwałości. W magii destrukcyjnej szczególnego znaczenia nabiera zasada zgodności rytuału z charakterem czasu. Obrzędy mające prowadzić do rozpadu, zerwania więzi, zakończenia działalności, zniszczenia planów i przekreślenia przyszłości zostają wpisane w okres, którego podstawowym znakiem jest śmierć starego porządku. Niszczycielska intencja zostaje w ten sposób zespolona z symboliką obumierającej przyrody, ciemności i przemijania. W perspektywie demonologicznej nie chodzi przy tym jedynie o niszczenie rzeczy materialnych. Przedmiotem ataku staje się przede wszystkim samo dobro. Może nim być rodzina, miłość, przyjaźń, pojednanie, dzieło religijne, przedsięwzięcie artystyczne, książka, praca naukowa, działalność charytatywna czy każde inne zamierzenie, którego urzeczywistnienie przyniosłoby ludziom pożytek. Im większe dobro mogłoby wyniknąć z danego przedsięwzięcia, tym bardziej wymowny staje się wymierzony przeciwko niemu akt destrukcji. Zniszczenie rzeczy pozbawionej znaczenia jest bowiem czymś innym niż świadome udaremnienie dzieła, które mogłoby przynieść światło, prawdę, nadzieję lub duchowe ocalenie. Zło uderza więc nie tylko w to, co istnieje, ale także w to, co dopiero ma zaistnieć. Usiłuje zniszczyć przyszłość, zanim ta stanie się teraźniejszością. Pragnie zgasić światło, zanim rozbłyśnie, odebrać owoc, zanim dojrzeje, i unicestwić dzieło, zanim zostanie ukończone. W tym właśnie objawia się szczególne okrucieństwo destrukcji duchowej.
Człowiek może utracić nie tylko to, co posiada, lecz również to, co mógłby stworzyć. Może zostać pozbawiony nie tylko owoców własnego wysiłku, ale także możliwości ich wydania. Zło osiąga wówczas swój cel, nie pozostawiając nawet widocznych ruin, ponieważ niszczy coś, co nie zdążyło jeszcze przybrać ostatecznego kształtu. W tradycji chrześcijańskiej ten niszczycielski charakter działania szatana został wyrażony z niezwykłą mocą w słowach Pana Jezusa: „Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć” (J 10,10). Werset ten, odnoszący się w swoim bezpośrednim kontekście do fałszywych pasterzy, odsłania zarazem obraz działania przeciwnego życiu, które Chrystus przynosi w obfitości. Kraść, zabijać i niszczyć — oto trzy stopnie destrukcji. Najpierw odebrać człowiekowi to, co posiada. Następnie pozbawić życia to, co w nim wzrasta. Wreszcie doprowadzić do całkowitego unicestwienia dzieła, więzi lub zamierzenia, aby nie pozostał po nim żaden owoc. W takim rozumieniu zło nie zadowala się częściowym zwycięstwem. Jego ostatecznym pragnieniem jest całkowite przekreślenie dobra. Nie wystarcza mu osłabienie miłości — dąży do nienawiści. Nie wystarcza mu zachwianie zaufania — pragnie zdrady. Nie wystarcza mu opóźnienie szlachetnego przedsięwzięcia — zmierza do jego ostatecznego upadku. Szczególnie złowroga staje się ta logika wówczas, gdy zostaje związana z obrzędami magicznymi, których celem jest świadome skierowanie niszczycielskiej woli przeciwko drugiemu człowiekowi. Rytuał przestaje być wówczas symbolicznym pożegnaniem przeszłości, a staje się wyrazem pragnienia, aby cudze dobro obróciło się w nicość.
Dokąd zmierza ludzkość? Otóż nie „zmierza” donikąd. Postęp rozumiany w kategoriach technologiczno-materialnych jest bez większego znaczenia. W życiu człowieka ważny jest wyłącznie postęp moralny. „Nasza” cywilizacja jest jednak tak silnie ateistyczna, że kompletnie o tym zapomniała – i za postęp bierze to, co jest często tylko konsekwencją grzechu pierworodnego.
————————————
[nasza cywilizacją jest Cywilizacja Łacińska. To sługi Szatana gwałtem wciskają anty-cywilizację globalną. MD]
===================================
Jesteśmy przekonani, że świat idzie naprzód; że zmierzamy do coraz lepszego życia. To bardzo głupia idea, a w dodatku – co najgorsze – dosyć nowa. Przez większość naszych dziejów uważaliśmy, że się staczamy. Dziś rzeczywiście się staczamy, ale uważamy odwrotnie. Jak to możliwe?
Przekonanie, że świat idzie naprzód, jest czysto ateistyczne. Wierzyć w postęp mogą jedynie ci, którzy skupiają się na materialnym dobrobycie. Pewnie, że posiadamy dziś więcej, niż w przeszłości. Czy to oznacza, że dokonaliśmy jakiegoś rozwoju? Niekoniecznie.
Upadek albo centrum w Chrystusie
Na przykład starożytni Hellenowie uważali, że jest coraz gorzej. Wielki poeta Hezjod, ojciec naszej literackiej cywilizacji, uważał własną epokę za podły czas żelaza, naznaczony bólem, trudem i nieznośnym cierpieniem. Wcześniej, uważał autor „Pracy i dni”, było lepiej – im dalej w przeszłość, tym bliżej doskonałości, aż po szczęśliwy wiek złoty.
Ten schemat postępującego upadku jest obecny również w Księdze Rodzaju. Pan Bóg zamyśla człowieczeństwo jako szczęśliwe, ale ludzie grzeszą i tracą raj. Kolejne pokolenia są coraz lichsze. Ludzie pogrążają się w niemoralności i żyją coraz krócej. Noe żył prawie tysiąc lat, Abraham już niespełna 200, a my zwykle nie dożywamy nawet setki. To konsekwencja upadku.
Chrześcijaństwo zrelatywizowało ten opis upadku. Ostatecznie Bóg stał się człowiekiem. Jezus Chrystus żył w określonym momencie historycznym. Trudno byłoby zatem mówić o nieustannym pogorszeniu. Zmienia się spojrzenie: chrześcijaństwo przestaje myśleć linearnie. Życie Jezusa Chrystusa staje się centrum. Jest słońcem, które wszystko oświetla. W pewnym sensie nie ma już czasu, bo czas się wypełnił. Chrystus jest ideałem. Odtąd w życiu ludzkim to jest postępem, co zbliża do Chrystusa, a to regresem, co od niego oddala. Rozwój materialny jest sam w sobie irrelewantny. Historia ludzkości ma wprawdzie cel, ale ten cel jest transcendentny. Traktowanie historii w kategoriach postępu materialnego to swoista herezja immanentyzmu. Z perspektywy chrześcijańskiej, postęp technologiczno-materialny jest raczej zmianą – zmienia się sposób praktycznego odniesienia człowieka do świata, ale żadnej zmianie nie ulega natura rzeczy.
Chrześcijańskie myślenie zostało niemal całkowicie wyparte – także z naszej umysłowości. Wprawdzie każdemu zdarz się powiedzieć, że „kiedyś było lepiej”, ale nie mamy na myśli ani Hezjodowego „złotego wieku”, ani też doskonałości moralnej skupionej w Chrystusie; narzekamy raczej na trudność odnalezienia się w zmieniającym się świecie. Docelowo jednak uważamy, że jest lepiej – bo jest lepiej materialnie. Wierzymy w postęp; uważamy, że człowiek do czegoś zmierza; że cywilizacja ma jakiś określony bieg.
Powtarzam, to perspektywa ateistyczna. W dodatku nieprawdziwa.
Postęp? Ale dla kogo?
W XV wieku wynaleziono na Zachodzie druk. Wspaniała sprawa, pozwoliła na upowszechnienie wiedzy. A jednak druk pozwolił zarazem na upowszechnienie kłamstw na wielką. Nie byłoby rewolucji protestanckiej, gdyby nie druk – fałszywe idee mogły szerzyć się z niezwykłą szybkością. Gdyby nie było rewolucji protestanckiej, nie byłoby na tę skalę straszliwych wojen, zwłaszcza wojny trzydziestoletniej. Co zniszczenie Europy w czasie tej rzezi miało wspólnego z postępem? Mimo to Kościół katolicki od samego początku wykorzystywał druk. Co miałby zrobić? Narzędzie jest narzędziem, służy dobremu i złemu. Jeżeli nie wykorzysta się go dla dobra, zostanie wykorzystane tylko dla zła i zło zatriumfuje. Korzystanie z narzędzia nie jest jednak w ścisłym sensie postępem. Jest raczej koniecznością.
Podobnie jest z medycyną. Pozwala ratować ludzkie życia, to świetnie. Z drugiej strony, właśnie dzięki nowoczesnej medycynie, możliwa jest też aborcja na masową skalę. Obecnie każdego roku abortowanych jest ponad 70 mln dzieci – a do tego dochodzą kolejne miliony aborcji nieraportowanych, na przykład poprzez przyjęcie pigułek wczesnoporonnych. Czy z perspektywy całej ludzkości to dobrze, że mamy nowoczesną medycynę? Można uniknąć zarazy, ale można też skuteczniej zabijać. Dla jednych nowoczesna medycyna jest zatem błogosławieństwem, a dla innych przekleństwem. Trudno w tym świetle uznać rozwój tej medycyny za „postęp” w czystym sensie.
Dziś żyjemy w cywilizacji technologicznej, w której internet zastąpił druk, a wiele diagnoz medycznych zamiast lekarzy może postawić program AI. Ludzkość spędza długie godziny dziennie w sieci, często konsumując idiotyczne treści. Z badań wynika jednoznacznie, że aktualnie po prostu i zupełnie dosłownie głupiejemy. Tak zwane „pokolenie Z” jest mierzalnie głupsze, niż wcześniejsze pokolenia. Z badań wynika, że ludzie, którzy dorastali z internetem w ręku, notują gorsze wyniki w testach inteligencji i zdolności poznawczych. Nie ma jeszcze pełnych wyników dotyczących ludzi dorastających ze smartfonami i AI. Nie trzeba jednak być geniuszem, żeby przewidzieć rozwój wypadków: osobnik, który godzinami scrolluje Tik-Toka, a nawet najprostsze zadania intelektualne ceduje na ChatGPT, będzie statystycznie jeszcze głupszy, niż „zetka”, która w swoim procesie edukacyjnym mimo wszystko musiała czasem pomyśleć, a Tik-Toka uruchomiła dopiero w wieku kilkunastu, a nie kilku lat.
Obojętność rozwoju
Z postępem technologicznym jest jak z bronią. Służy do obrony, ale służy też do zabijania. Dobrze jest skutecznie zastrzelić napastnika. Trudno jednak uznać, że wynalezienie karabinu maszynowego jest „postępem ludzkości”. Nie możemy zarazem zrezygnować z karabinów maszynowych – bo inni przecież też je mają. Postęp materialno-technologiczny nie jest tylko drogą rozumowego wzrastania w panowaniu nad ziemią. Postęp jest w znacznej części niewolą – jesteśmy zmuszeni do zmiany, bo inni się zmieniają i mogą nas dzięki temu zdominować albo zabić. W tym sensie konieczność postępu to raczej konsekwencja grzechu pierworodnego.
Postęp nie jest wewnętrznie dobry. Jest irrelewantny. Bywa tak, że może być po prostu szkodliwy – pojawiają się rzeczy, które obiektywnie szkodzą, ale musimy ich używać, bo inni to robią. Tak jest dziś z AI. Wielu ekspertów wskazuje, że należałoby spowolnić rozwój AI – ale nie da się tego zrobić, bo jeżeli Amerykanie i Europejczycy zwolnią, to Chińczycy nas prześcigną, a w domyśle – dzięki temu nas zdominują. Robimy więc coś, co nam szkodzi – bo chcemy dotrzymać kroku przeciwnikom, a docelowo ich po prostu zdominować. Pułapka bez wyjścia.
Dlatego jest ważne, by uświadomić sobie, iż nasze przekonanie o postępie jest po prostu próbą racjonalizacji własnego modelu życia. Hezjod mógł się mylić, kiedy widział dzieje ludzkości w ciągłym upadku od mitycznego wieku złotego. Augustyn i św. Tomasz mieli jednak rację, kiedy wskazywali na jedyną doskonałość – Jezusa Chrystusa. To jest miara człowieczeństwa. Dzięki postępowi raczej nie jesteśmy lepsi od naszych przodków. Być może jesteśmy nawet gorsi. Na pewno jesteśmy jednak dokładnie tacy sami wobec jedynego faktu, który ma w życiu człowieka i w historii ludzkości jakiekolwiek znaczenie – wobec daru życia wiecznego. Wychowując dzieci w dobie gwałtownego rozwoju technologiczno-materialnego, musimy im (i sobie) wciąż o tym przypominać: nie ma znaczenia, że żyjesz bogaciej i łatwiej. Znaczenie ma naprawdę tylko to, czy zostaniesz zbawiony. Łatwo o tym zapomnieć. Niepamięć o zbawieniu – to nie jest postęp; to jest prawdziwy regres.
