MEM nie Pobieralny
Archiwum autora: Mirosław Dakowski
Gwiazda i Krzyż
Wyd. „WEKTORY”, MOŻNA KUPIĆ OD 21 ZŁ w sieci. md
Ukraińcy w wieku poborowym
Ukraińcy w wieku poborowym
Marucha w dniu 2026-08-06 marucha/ukraincy-w-wieku-poborowym
Polska powinna bezwzględnie wzorem Czech wprowadzić obostrzenia dla Ukraińców w wieku poborowym, którzy mają nieuregulowany stosunek do służby wojskowej. Nie jest w polskim interesie obecność dużej ilości młodych mężczyzn z Ukrainy.
Minister koordynator służb specjalnych Tomasz Siemoniak stwierdził wprost, że „nie będzie w Polsce obostrzeń dla Ukraińców w wieku poborowym”. Takie słowa są zachętą do osiedlania się w Polsce nie tylko pacyfistów ale różnorakich kombinatorów a czasem przestępców.
Ja rozumiem, że młodzi Ukraińcy w znacznej części nie chcą walczyć za państwo rządzone przez Wołodymyra Zełenskiego. Rozumiem, że są również tacy, którzy nie chcą walczyć z różnych powodów przeciwko Rosji. To nie powinna być nigdy nasza wojna. To nie powinny być nasze dylematy.
Oczywiście Polska nie powinna zmuszać nikogo by walczył za rząd swojego kraju, a nawet własną ojczyznę. Idzie o coś zupełnie innego.
Należałoby z miesięcznym wyprzedzeniem zapowiedzieć wprowadzenie takich przepisów. Zaś ze względów humanitarnych umożliwić tym osobom wyjazd z Polski do innych krajów Unii Europejskiej. Jestem głęboko przekonany, że przepełnione humanizmem kraje Europy przyjmą młodych mężczyzn z otwartymi ramionami.
Osoby z Ukrainy łamiące prawo w Polce powinny być bezwzględnie deportowane. Dotyczyć powinno to również Ukraińców, którzy w jakikolwiek sposób promują na terenie Polski banderyzm lub próbują negować zbrodniczość ukraińskich formacji kolaboranckich i szowinistycznych.
Uważam, poza tym za niezwykle za szkodliwą ustawę z dnia 13 marca 2026 roku o niekaraniu obywateli Rzeczypospolitej Polskiej biorących udział po stronie Ukrainy w konflikcie Rosji. Polacy nie powinni walczyć w obcych wojnach po żadnej stronie. Kuriozalną sytuacją jest to, że młodzi Ukraińcy siedzą w Polsce, zaś polscy najemnicy walczą na Ukrainie.
Przestały działać prymitywne i emocjonalne szantaże typu: „jakby nie Ukraina to Rosja stoi u naszych granic” i „Ukraińcy walczą za Polskę”, tak przestanie w niedługim czasie działać szantaż mówiący „jak Ukraińcy wyjada, to nie będzie miał kto pracować”. To wyjątkowo łajdackie kłamstwo połączone z brakiem szacunku do polskich pracowników.
Dzisiaj przekaz licznych politykierów – zwłaszcza tych określających sie jako prawica – na temat Ukrainy się zmienił. Nawet politycy, którzy sami nazywali się „sługami narodu ukraińskiego” dzisiaj zauważają oczywiste od początku problemy. To wszystko jednak musztarda po obiedzie. Powinniśmy przynajmniej tym razem wzorem Czechow być mądrymi przed szkodą.
Łukasz Jastrzębski
https://myslpolska.info
Tajny plan Pentagonu ws. użycia taktycznej broni jądrowej
Tajny plan Pentagonu ws. użycia taktycznej broni jądrowej
Opublikowano: 06.08.2026 wolnemedia.net/tajny-plan-pentagonu-ws-uzycia-taktycznej-broni-jadrowej
Historycy wojskowości przypominają, że podobne iluzje dotyczące „humanitarnej” czy „ograniczonej” wojny atomowej pojawiały się już w latach 50. i 60. XX wieku, jednak zawsze były porzucane ze względu na zbyt ogromne ryzyko globalnej anihilacji. Powrót do tych skompromitowanych idei w XXI wieku świadczy o głębokim kryzysie dyplomacji i braku wyobraźni współczesnych elit politycznych. Zamiast gasić pożary trawiące globalny ład, administracja i jej planiści wojskowi podsycają ogień, budując technologiczne podwaliny pod katastrofę, która nie wybiera ofiar i nie zna granic państwowych.
W kuluarach Pentagonu dochodzi do fundamentalnej zmiany w globalnej architekturze bezpieczeństwa, która na zawsze może odmienić losy ludzkości. Podsekretarz wojny ds. polityki Elbridge Colby nadzoruje prace nad nową, tajną strategią nuklearną, która kładzie nacisk na wykorzystanie taktycznej broni jądrowej o mniejszej sile rażenia. Ta radykalna rewizja doktryny wojskowej ma dać prezydentowi USA alternatywne, rzekomo bardziej „użyteczne” opcje militarne w obliczu potencjalnego konfliktu regionalnego z Rosją lub Chinami.
Zamiast tradycyjnego odstraszania, nowa strategia skupia się na tak zwanym „zarządzaniu eskalacją”, co w praktyce oznacza próbę oswojenia opinii publicznej z myślą o lokalnej wojnie atomowej. Zwolennicy tego podejścia twierdzą, że posiadanie mniejszych ładunków nuklearnych pozwoli na chirurgiczne uderzenia, które zademonstrują amerykańską determinację bez konieczności niszczenia całych miast za pomocą rakiet dalekiego zasięgu.
Według planistów wojskowych, takie kontrolowane uderzenie zmusiłoby przeciwnika do natychmiastowego wycofania się i deeskalacji napięcia. Przekształcanie broni ostatecznego zniszczenia w standardowy element taktyki pola bitwy budzi jednak przerażenie ekspertów, ponieważ opiera się na naiwnym założeniu, że przeciwnik zareaguje w sposób przewidywalny i powstrzyma się przed masowym odwetem.
Krytycy nowej doktryny bezlitośnie obnażają słabość tego rozumowania, przypominając pasmo spektakularnych porażek amerykańskich strategów w Iraku, Afganistanie czy Libii. Jeśli Pentagon nie potrafił kontrolować przebiegu wojen konwencjonalnych z asymetrycznym przeciwnikiem, wiara w jego zdolność do precyzyjnego zarządzania wymianą ciosów nuklearnych między supermocarstwami graniczy z szaleństwem.
W momencie, gdy eksploduje pierwszy ładunek taktyczny, wszelkie akademickie teorie teoretyków wojny natychmiast tracą rację bytu, ustępując miejsca chaosowi, skażeniu radioaktywnemu i impulsywnym decyzjom podejmowanym pod presją czasu. Sposób, w jaki wdrażane są te zmiany, również budzi ogromne kontrowersje i uzasadniony niepokój. Zamiast standardowej procedury Przeglądu Postawy Nuklearnej, która podlega debacie między-agencyjnej oraz ścisłemu nadzorowi amerykańskiego Kongresu, administracja zdecydowała się na wewnętrzny, utajniony przegląd strategii.
Pominięcie demokratycznych mechanizmów kontroli i przeniesienie prac do zamkniętego biura Colby’ego oraz Dowództwa Strategicznego USA (STRATCOM) wskazuje, że decyzje o kluczowym znaczeniu dla przetrwania biosfery zapadają w całkowitym cieniu. Wokół tej nagłej i skrytej zmiany doktryny w naturalny sposób wyrosły mroczne teorie, które znajdują coraz więcej zwolenników na całym świecie.
Najpopularniejsza z nich głosi, że taktyczna broń jądrowa nie ma służyć obronie, lecz jest narzędziem celowo zaplanowanego „Wielkiego Resetu” geopolitycznego, kontrolowanego przez zakulisowe elity finansowe. Według tej narracji, ograniczona wojna nuklearna w Europie Wschodniej lub na Morzu Południowochińskim miałaby doprowadzić do załamania globalnych rynków, co pozwoliłoby na wprowadzenie rygorystycznego cyfrowego pieniądza banku centralnego (CBDC) i totalnej kontroli nad zdziesiątkowaną populacją.
Z kolei inny nurt łączy te działania z tajnymi programami kosmicznymi oraz rzekomym zagrożeniem z zewnątrz. Według zwolenników UFO i ufologii wojskowej, nagła potrzeba posiadania „użytecznych” i mobilnych ładunków nuklearnych o mniejszej mocy nie jest wymierzona w ziemskie mocarstwa, lecz stanowi element przygotowań do odparcia niewyjaśnionych anomalii lub ochrony tajnych baz orbitalnych. Teoria ta zakłada, że rządy celowo maskują przygotowania do konfliktu kosmicznego jako standardową rywalizację z Chinami i Rosją, aby nie wywołać powszechnej paniki – jednakże to jest po prostu kolejny akt w teatrze dla mas.
Nie bez powodu wypuścili teraz film Stevena Spielberga pt. „Dzień Objawienia”.
Nie brakuje również głosów łączących te doniesienia z technologią sztucznej inteligencji, która rzekomo przejęła już kontrolę nad systemami planowania STRATCOM. Niektórzy sugerują, że autonomiczne algorytmy kwantowe, analizując scenariusze geopolityczne, doszły do wniosku, iż konwencjonalna dominacja USA dobiega końca. W efekcie sztuczna inteligencja miała zasugerować ludzkim decydentom obniżenie progu nuklearnego jako jedyną matematyczną szansę na utrzymanie globalnej hegemonii, manipulując raportami dostarczanymi do biura Elbridge’a Colby’ego.
Warto zauważyć, że modernizacja arsenału odbywa się w czasie, gdy na świecie nasilają się głosy o bliskim spełnieniu proroctw eschatologicznych. Dla wielu środowisk o charakterze religijnym i tradycjonalistycznym, działania Pentagonu są namacalnym dowodem na to, że zbliżamy się do biblijnego Armagedonu. Teksty nowotestamentowe i starotestamentowe przepowiednie o „odebraniu pokoju ziemi” oraz narodach zbrojących się na ostateczną batalię są dziś przez wielu odczytywane nie jako metafory, lecz jako precyzyjny scenariusz, który realizuje się na naszych oczach w zaciszach gabinetów Departamentu Wojny.
Historycy wojskowości przypominają, że podobne iluzje dotyczące „humanitarnej” czy „ograniczonej” wojny atomowej pojawiały się już w latach 50. i 60. XX wieku, jednak zawsze były porzucane ze względu na zbyt ogromne ryzyko globalnej anihilacji. Powrót do tych skompromitowanych idei w XXI wieku świadczy o głębokim kryzysie dyplomacji i braku wyobraźni współczesnych elit politycznych. Zamiast gasić pożary trawiące globalny ład, administracja i jej planiści wojskowi podsycają ogień, budując technologiczne podwaliny pod katastrofę, która nie wybiera ofiar i nie zna granic państwowych.
Ostatecznie, niezależnie od tego, czy nowa strategia Pentagonu to cyniczna gra geopolityczna, realizacja apokaliptycznego scenariusza, czy wynik nacisków ze strony kompleksu militarno-przemysłowego, ludzkość znalazła się w najbardziej niebezpiecznym punkcie od czasów kryzysu kubańskiego. Przekonanie, że wojną nuklearną można sterować niczym partią szachów, jest największym błędem współczesnej myśli strategicznej. Jeśli proces ten nie zostanie zatrzymany przez opór opinii publicznej lub otrzeźwienie samych decydentów, zegar zagłady może nieubłaganie wybić północ, pozostawiając po nas jedynie radioaktywny popiół.
Źródło: Estachologia.pl
UE i żelazne prawo oligarchii
UE i żelazne prawo oligarchii
Autorstwa Tylera Durdena
Napisane przez Stephena Soukupa za pośrednictwem American Greatness,
Dawno, dawno temu – a dokładnie 27 lat temu – mój szef (niezrównany Mark Melcher) i ja przewidzieliśmy, że europejska unia walutowa będzie oznaczać koniec UE. Euro, jak pisaliśmy dla naszych klientów z nieistniejącej już dużej firmy maklerskiej, miało być katastrofą i zniszczyć wszystko, co powojenni Europejczycy zbudowali w ciągu ostatnich dekad. Konkretnie, pisaliśmy:
Psst! Chcesz poznać sekret? Euro i chaos, który ze sobą niesie, doprowadzą do katastrofy społecznej, gospodarczej i politycznej. Uważamy wręcz za prawdopodobne, że wprowadzenie euro będzie dla Europy XXI wieku tym, czym dla Europy XX wieku było zabójstwo arcyksięcia Franciszka Ferdynanda – mianowicie momentem, w którym historia zarejestruje prawdziwy początek rozpadu.
Przesada? Hiperbola? Cóż, być może. Ale być może nie. Widzicie, problem nie polega, jak twierdzi większość krytyków, na tym, że „decydenci” z różnych „regionów” będą się spierać o politykę gospodarczą i monetarną, a ekonomiczni filistrzy mogą zyskać przewagę. Problem polega na tym, że ekonomiczni filistrzy prawdopodobnie będą jedynymi, którzy zasiądą do negocjacji.
Od około 2010 roku i przez całą następną dekadę powtarzałem tę prognozę każdego stycznia w mojej corocznej prognozie polityki zagranicznej. Upadek euro, pisałem, był nieunikniony. Nie miało znaczenia, czy nastąpi to w tym roku, w przyszłym, czy za dekadę. Ostatecznie wszystko się zawali, głównie dlatego, że ignoranci po prostu nie potrafili się kontrolować i nie przestali robić rzeczy bezsensownych z ekonomicznego punktu widzenia.
W ostatnich latach, z kilku powodów, przestałem powtarzać tę prognozę co roku. Po pierwsze, przestałem pisać prognozy roczne, ponieważ mój model biznesowy i cele uległy zmianie. Po drugie, i to jest kluczowa kwestia, nie było to już konieczne. UE już dawno straciła na znaczeniu gospodarczym. Pomiędzy napędzanym zazdrością oburzeniem na amerykańskie firmy technologiczne, obsesją na punkcie emisji CO₂ i świadomym wyborem zdławienia rynków kapitałowych poprzez narzucanie jawnie politycznych celów inwestycyjnych, UE zadbała o to, by stać się pierwszą nowoczesną cywilizacją w historii, która popadła w regres. Świadomie wybrała de-industrializację i budowę przyszłości gospodarczej znacznie bardziej ponurej niż nawet jej odległa przeszłość. Doszedłem do wniosku, że euro nie ma sensu.
Nie oznacza to, że przestałem wierzyć w nieuchronny upadek UE. Po prostu przestałem marnować czas moich czytelników na narzekanie na ten stan rzeczy.
Patrząc na to wszystko z perspektywy czasu, możliwe, że się myliłem. Nie, nie myliłem się w kwestiach ekonomicznych. Nie dość, że rządzą ignoranci, to jeszcze nikt inny nie jest zaangażowany w dyskusję. Na przykład Giorgia Meloni z Włoch jest jedyną polityczką w strefie euro, która kwestionuje politykę klimatyczną Unii i słusznie ostrzega, że doprowadzi ona do „przemysłowego pustkowia”. A jednak nawet ona oficjalnie popiera stanowisko UE w sprawie zmian klimatu i emisji CO₂ w ogóle, a także jej poparcie dla Porozumienia Paryskiego. To kompletni ignoranci.
Niemniej jednak prawdopodobnie myliłem się, zakładając, że to właśnie ignoranci ekonomiczni doprowadzą do oficjalnego końca UE. A dokładniej, prawdopodobnie myliłem się, sądząc, że ich polityka pozbawiona kwalifikacji ekonomicznych będzie bezpośrednią przyczyną upadku UE. To ci sami ignoranci, tylko z inną polityką.
Jak zapewne wiecie, dziesiątki tysięcy migrantów z Maroka napłynęło w zeszłym tygodniu do hiszpańskiego miasta Ceuta, położonego na północnoafrykańskim wybrzeżu. Obrazy z enklawy były ponure: tłumy ludzi, głównie młodych mężczyzn, pchających się, biegających i walczących o przedostanie się z Afryki do Europy (pomińmy tu szczegóły geograficzne).
Sytuacja na miejscu była jeszcze bardziej ponura: do wczoraj potwierdzono ponad 70 zgonów, a ponad tysiąc osób wymagało pomocy medycznej. Cała sytuacja była szokująca – a przynajmniej byłaby, gdyby nie była całkowicie przewidywalna.
Przez ostatnie czterdzieści lat Hiszpania była w dużej mierze ośrodkiem imigracji do Europy, głównie z Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu.
Od lat 80. XX wieku Hiszpania wdrożyła sześć głównych, nadzwyczajnych programów legalizacji dla imigrantów. Choć różnią się one nazwą i szczegółami, te „nadzwyczajne programy legalizacji” to w istocie szeroko zakrojone, ogólne amnestie, które przyznawały status prawny osobom, które wjechały do kraju nielegalnie. W 2005 roku, za rządów byłego premiera José Luisa Rodrígueza Zapatero (socjalisty), Hiszpania udzieliła amnestii ponad pół milionowi nielegalnych imigrantów. Na początku tego roku, za rządów obecnego premiera Pedro Sáncheza (również socjalisty… lub nawet gorszego), kraj rozpoczął proces kolejnego programu legalizacji, którego całkowity zakres jest obecnie nieznany, ale szacuje się go na od 500 000 do ponad 800 000.
Co więcej, na początku tego lata hiszpański Sąd Najwyższy wydał orzeczenie ograniczające możliwość deportacji przez rząd imigrantów, którzy dotarli do Ceuty i jej miasta partnerskiego Melilli drogą morską, a nie lądową (przez techniczną „granicę”).
Podsumowując, Hiszpania zrobiła wszystko, co w jej mocy, aby zachęcić do imigracji jak najwięcej, a jej rząd otwarcie przyznał ten fakt, argumentując, że warunki demograficzne i na rynku pracy sprawiają, że masowa imigracja jest absolutną koniecznością. Biorąc to wszystko pod uwagę, nie dziwi fakt, że odsetek osób urodzonych za granicą w kraju znacząco wzrósł w ciągu niecałych dwóch lat , z około 18,2% ogółu ludności w 2024 roku do 20,3% obecnie.
W świetle polityki imigracyjnej Hiszpanii i w następstwie tragedii w Ceucie, kilka państw członkowskich UE zaapelowało w weekend o zawieszenie przywilejów Hiszpanii wynikających z układu z Schengen, który umożliwia podróżowanie bez granic w obrębie strefy Schengen: brak kontroli paszportowych, jednolite przepisy itd.
Zgodnie z oczekiwaniami, Włochy, pod przewodnictwem premiera Meloniego, jako pierwsze zabrały głos. Wicepremierzy Antonio Tajani i Matteo Salvini ogłosili formalne zawieszenie stosunków z Hiszpanią w ramach Schengen na miesiąc, zamknęli włoskie przejścia graniczne z Hiszpanią drogą morską i powietrzną oraz wprowadzili „ukierunkowane i selektywne” kontrole podróżnych spoza UE wjeżdżających z Hiszpanii. Francja poszła w ich ślady, przywracając kontrole na swoich lądowych przejściach granicznych z Hiszpanią. Finlandia rozpoczęła przygotowania do przywrócenia kontroli granicznych na swoich granicach strefy Schengen, a jej minister spraw wewnętrznych Mari Rantanen wydała najmocniejsze jak dotąd publiczne oświadczenie przedstawiciela rządu: „Granica zewnętrzna Hiszpanii jest również naszą granicą zewnętrzną i… nie udało im się zapobiec temu wtargnięciu, tej inwazji”. Dania i Czechy domagały się wykluczenia Hiszpanii ze strefy Schengen, lecz żadna ze stron nie podjęła jednostronnych działań.
W odpowiedzi Pedro Sánchez poskarżył się, że wszyscy wszędzie reagują przesadnie i oświadczył, że reszta Europy zachowuje się „samolubnie, spolaryzowanie i bezprawnie”.
Patrząc całościowo, cały ten epizod – począwszy od otwarcie przyznanego przez Hiszpanię pragnienia przyjęcia jak największej liczby imigrantów, aż po wezwania do wykluczenia Hiszpanii ze strefy Schengen w ten weekend – pomaga uwypuklić niektóre z ogólnych problemów UE.
Po pierwsze, w dobie masowej imigracji, Schengen wyraźnie pokazuje, że sama Unia Europejska była niedojrzałą ideą. Co ciekawe, Schengen nie narodziło się jako projekt UE. Powstało jako umowa poboczna między garstką państw członkowskich: Belgią, Francją, Niemcami, Luksemburgiem i Holandią. Dopiero w 1999 roku „dorobek Schengen” (całość przepisów i porozumień Schengen) został formalnie włączony do prawa UE poprzez Protokół z Schengen do Traktatu Amsterdamskiego. W 2004 roku UE – w przeciwieństwie do swoich państw członkowskich, co jest istotną różnicą – podjęła próbę narzucenia swoim członkom konstytucji europejskiej. Konstytucja ta formalnie nakazywałaby przestrzeganie przepisów Schengen i uczyniłaby UE „obszarem bez granic wewnętrznych, w którym zagwarantowany jest swobodny przepływ osób…”. W następnym roku francuscy i holenderscy wyborcy jednoznacznie odrzucili konstytucję w referendach, co powinno de facto położyć kres całemu projektowi. Ponieważ UE jest UE, postanowiła nie zaakceptować odpowiedzi „nie”, nieznacznie osłabiła konstytucję i ponownie przedłożyła ją jako Traktat Lizboński, który – obok wielu innych niedorzecznych punktów – sformalizował i uczynił obowiązkowym udział w polityce migracyjnej Schengen.
Po drugie, euro, chaos imigracyjny i niechęć UE do uznania woli ludu za ostateczną potwierdzają „Żelazne Prawo Oligarchii” Roberta Michelsa i dowodzą, że „demokratyczne” żądania UE są raczej absurdalne.
Michels był uczniem Maxa Webera, twórcy nowoczesnej socjologii, który dążył do pogłębienia swojej wiedzy o socjalizmie, studiując Socjaldemokratyczną Partię Niemiec (SPD) – wówczas rzekomo najbardziej demokratyczną i masową organizację polityczną w Europie. Zakładał, że znajdzie funkcjonującą, egalitarną organizację, która potwierdzi wszystkie jego fantazyjne uprzedzenia. Zamiast tego odkrył coś wręcz przeciwnego. Na podstawie swoich badań doszedł do wniosku, że nawet organizacje wyraźnie oparte na zasadach demokratycznych – powszechnym uczestnictwie, wybieralnym przywództwie, odpowiedzialności wobec członków – nieuchronnie przekształcają się w oligarchie rządzone przez małą, samonapędzającą się klasę rządzącą. Taka jest po prostu natura dużych organizacji. Oto zatem „Żelazne Prawo Oligarchii” Michelsa: „To organizacja tworzy władzę wybranych nad wyborcami, agentów nad agentami, delegatów nad delegatami. Ktokolwiek mówi o organizacji, mówi o oligarchii”.
Zdaniem Michela, UE jest oligarchią. Rządzi nią niewielka, samonapędzająca się klasa rządząca, która postrzega „lud” jako przeszkodę w realizacji swojego technokratycznego programu i zrobi wszystko, co w jej mocy, aby zrealizować swój plan, niezależnie od woli ludu.
Ostatecznie UE się rozpadnie. To prawda ze wszystkimi utopijnymi przedsięwzięciami. Musi tak być. Nic na to nie poradzą. I nawet jeśli to nie unia walutowa ją zniszczy, to stanie się coś innego. Być może będzie to Schengen i imigracja. A może coś zupełnie innego. Kto wie? Tak czy inaczej, w końcu się rozpadnie. Prawdziwym, bolesnym aspektem „Żelaznego Prawa” Michela jest niezdolność oligarchii do samo-reformowania. Są do tego niezdolne. Sugeruje to, że reakcją UE na incydent w Ceucie, a szerzej na jednostronną politykę imigracyjną Hiszpanii, będzie dodanie kolejnych warstw centralistycznych regulacji do i tak już oligarchicznego systemu, co zaostrzy i tak już poważny problem.
Unia Europejska nie zreformuje się sama, bo nie jest w stanie się zreformować . I dlatego upadnie.
Oto twarze dzieci z Donbasu: książka, której mało kto na Zachodzie zna
Oto twarze dzieci z Donbasu: książka, której mało kto na Zachodzie zna.
- uncut-news.ch uncutnews-ch/das-sind-die-gesichter-der-kinder-des-donbass-ein-buch-das-im-westen-kaum-jemand-kennt
We wschodniej Ukrainie całe pokolenie dzieci dorastało pośród ostrzału artyleryjskiego, syren alarmowych oraz utraty przyjaciół i bliskich. Książka dokumentuje ich losy – i ujawnia obrazy i historie, które w zachodnich mediach są pomijane.
Książka, która na Zachodzie pozostaje w dużej mierze niezauważona
Niemiecka dziennikarka Alina Lipp, która od lat relacjonuje wydarzenia w Donbasie, rozmawiała z Anną Soroką, byłą wiceminister spraw zagranicznych samozwańczej Ługańskiej Republiki Ludowej. Soroka wręczyła jej książkę dokumentującą losy dzieci, które, według jej relacji, zginęły w Donbasie w wyniku wojny.
Lipp opublikował fragment rozmowy w mediach społecznościowych i napisał, że to właśnie te dzieci były powodem rozpoczęcia przez Rosję operacji wojskowej.
Książka składa się z dwóch rozdziałów. Pierwszy upamiętnia dzieci, które zginęły w wyniku tego, co Soroka nazywa „straszliwą, niewypowiedzianą wojną”. Drugi koncentruje się na dzieciach, które przez ostatnie dwanaście lat żyły bezpośrednio na linii frontu. Przeżyły, ale ich dzieciństwo naznaczone było wojną.
Nie potrzeba rakiet, żeby zniszczyć pokolenie.
Soroka zwraca uwagę na aspekt, który jej zdaniem jest często pomijany w debacie na temat wojny i ludobójstwa. Ludobójstwa nie należy oceniać wyłącznie na podstawie liczby ofiar. Odwołuje się do definicji, które obejmują również poważne szkody psychiczne, a także warunki życia, które mogą zniszczyć lub zdemoralizować daną grupę populacyjną w dłuższej perspektywie.
Pogląd ten stoi w jaskrawej sprzeczności z dominującym wizerunkiem w wielu zachodnich mediach, które przedstawiają Rosję jako jedynego agresora. Według rozmówców, wydarzenia w Donbasie między 2014 rokiem a rozpoczęciem rosyjskiej operacji wojskowej w 2022 roku były w dużej mierze ignorowane lub jedynie poruszane.
Soroka obrazowo opisuje losy dziewczynki urodzonej w 2014 roku – roku wybuchu konfliktu w Donbasie. Dla niej wojna nie jest wyjątkiem, ale codziennością. Jej zabawkami były zużyte naboje i odłamki. Potrafiła rozpoznać ostrzał po odgłosie uderzeń, wiedziała, z której strony padają strzały i jak zachowywać się podczas ataków w szkole.
Niezależnie od klasyfikacji politycznej, takie raporty pokazują głębokie konsekwencje wieloletnich konfliktów zbrojnych dla dzieci, które musiały spędzić całe dzieciństwo w warunkach wojennych.
https://twitter.com/Alina_Lipp_X/status/2084736572155679199/video/1
Władze i media odwracają wzrok
Dziennikarze tacy jak Alina Lipp, którzy relacjonują wydarzenia w strefach konfliktu i udzielają głosu postaciom takim jak Anna Soroka, są przez krytyków określani mianem prorosyjskich lub propagandzistów. Jej treści są czasami ograniczane na niektórych platformach, znajduje się na listach sankcji, a według jej własnych oświadczeń, jej metody płatności zostały zablokowane.
Losy udokumentowane w książce pozostają jednak niezmienione. Jednocześnie jednak nasuwa się pytanie: dlaczego cierpienie ludności cywilnej, a zwłaszcza dzieci, w Donbasie przez wiele lat było stosunkowo mało dyskutowane na arenie międzynarodowej, podczas gdy wojna od 2022 roku cieszy się ogromnym zainteresowaniem na całym świecie?
Pamięć jako obowiązek
Alina Lipp apeluje, aby historie tych dzieci nie poszły w zapomnienie. W czasach, gdy debaty publiczne są coraz częściej kształtowane przez algorytmy, platformy i duże firmy medialne, jest to ważniejsze niż kiedykolwiek.
Książka przedstawia dzieci Donbasu: imiona, twarze i biografie. Niezależnie od politycznej oceny konfliktu, przypomina, że wojny zawsze dotykają tych, którzy mają najmniejszy wpływ na ich przebieg.
Otwartym pytaniem pozostaje, czy międzynarodowa opinia publiczna jest gotowa zapoznać się z tymi historiami.
Nowa strategia Rosji może drogo kosztować Europę
W centrum uwagi znajdują się porty Morza Czarnego – przede wszystkim Odessa. Według ukraińskich źródeł, alternatywne szlaki eksportowe koleją, drogą lądową i Dunajem mogą obecnie zastąpić jedynie około połowę dotychczasowego transportu morskiego. Jednocześnie żniwa idą pełną parą. Miliony ton zbóż i roślin oleistych nie trafiają już na rynek światowy regularnymi kanałami.
Ma to wpływ nie tylko na rolnictwo, ale także na ukraiński budżet państwa. Produkty rolne należą do najważniejszych źródeł dewiz w kraju. Jeśli eksport wyschnie, państwo i gospodarka stracą miliardy. Agencja Reuters już donosi o załamaniu cen na ukraińskim rynku krajowym i miliardowych stratach w rolnictwie.
Na szczególną uwagę zasługuje oświadczenie samego Kijowa. Wiceminister rolnictwa przyznaje, że tylko niezawodnie działający port w Odessie może sprawić, że Ukraina ponownie stanie się znaczącym eksporterem zboża. Jednak ten właśnie port od tygodni znajduje się pod ogromną presją. Może to oznaczać rozwój sytuacji, której konsekwencje wykraczają daleko poza Ukrainę.
Im dłużej porty Morza Czarnego pozostaną nieczynne, tym bardziej Ukraina będzie zależna finansowo od Zachodu. Europa będzie musiała nie tylko dostarczać broń, ale także w coraz większym stopniu rekompensować straty gospodarcze. Miliardy dolarów pomocy mogłyby stać się stałym elementem. Jednocześnie europejskie szlaki transportowe znajdują się pod presją. Linie kolejowe, drogi i porty nad Dunajem nie są w stanie zastąpić przepustowości portów Morza Czarnego. Koszty logistyki rosną, a łańcuchy dostaw stają się wolniejsze i droższe.
Rumuński port Galati nad Dunajem – Ukraina chce usprawnić eksport zboża tym szlakiem
Istnieje również inne ryzyko: trwałe wstrzymanie znacznej części ukraińskiego eksportu zboża prawdopodobnie szczególnie mocno uderzyłoby w Afrykę Północną i Bliski Wschód. Rosnące ceny żywności mogłyby wywołać nowe fale migracji do Europy – scenariusz obserwowany już podczas poprzednich kryzysów zaopatrzeniowych.
Strategicznie rzecz biorąc, Rosja wydaje się realizować długoterminową strategię wyniszczania. Zamiast skupiać się wyłącznie na celach militarnych, wywiera coraz większą presję na fundamenty gospodarcze Ukrainy. Kraj, który nie będzie w stanie sprzedać swoich najważniejszych produktów eksportowych, ostatecznie straci zdolność do samodzielnego finansowania.
Dla Europy stanowi to niewygodną rzeczywistość: nawet jeśli sytuacja na froncie militarnym pozostanie w dużej mierze niezmieniona, obciążenie finansowe UE będzie nadal rosnąć. Więcej pakietów pomocowych, wyższe koszty logistyki, rosnąca presja na rynki rolne i potencjalne nowe fale migracji nie byłyby bezpośrednimi konsekwencjami poszczególnych konfliktów, a raczej stopniową erozją gospodarczą.
Jeśli taka sytuacja będzie się utrzymywać i Rosja na stałe przerwie szlaki eksportowe przez Morze Czarne, wojna może przekształcić się z militarnej w ekonomiczną wojnę na wyniszczenie – a rachunek za nią ostatecznie będzie musiała zapłacić nie tylko Ukraina, ale cała Europa.
IV Młodzieżowa Pielgrzymka Tradycji Katolickiej na Jasną Górę
IV Młodzieżowa Pielgrzymka Tradycji Katolickiej na Jasną Górę
Młodzieżowa Pielgrzymka Tradycji Katolickiej z Krakowa na Jasną Górę to już stały element apostolatu Bractwa św. Piusa X w Polsce; w tym roku z Krakowa do Częstochowy pielgrzymowano już po raz czwarty. W drogę wyruszyło ok. 80 młodych osób, które przyjechały z różnych stron Polski, byli także Polacy mieszkający za granicą. Duchowym opiekunem pątników był tradycyjnie ks. Antoni Myśliński FSSPX.
Pielgrzymka rozpoczęła się 20 lipca poranną Mszą św. odprawioną w jednej z krakowskich szkół. Następnie pielgrzymi wyruszyli w drogę, wiodącą głównie przez malownicze (i niekiedy dość wymagające!) szlaki Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Po drodze nawiedzili kilka kościołów, w większości z nich spotykając się z przychylnością proboszczów. Podczas pielgrzymki codziennie była odprawiana Msza św., odmawiano wspólnie różaniec i inne modlitwy, śpiewano Godzinki ku czci Niepokalanego Poczęcia NMPanny oraz liczne pieśni. Każdego dnia jeden z odcinków trasy przebywano w ciszy, przeznaczając ją na indywidualną modlitwę. Ks. Myśliński głosił kazania poświęcone takim tematom, jak: modlitwa różańcowa, nabożeństwo do św. Józefa czy ofiara Mszy św., a podczas wieczornych wykładów omówił m.in. jeden z najjaskrawszych przejawów kryzysu współczesnego Kościoła, jakim jest praktyka udzielania Komunii św. na rękę. W kolejnych konferencjach ks. Myśliński, opierając się na dziele o. Marmiona pt. Chrystus wzorem zakonnika, przedstawił rolę przełożonego we wspólnocie oraz wskazał na konieczność pogłębiania wiary.
Pielgrzymi dotarli do celu 25 lipca. W częstochowskiej kaplicy Bractwa św. Piusa X pięć osób wstąpiło w szeregi Rycerstwa Niepokalanej, a jedna przyjęła szkaplerz karmelitański. Następnie ks. Myśliński odprawił Mszę św., a kazanie poświęcił królewskiej godności Matki Bożej i konieczności oddawania Jej czci. Po Mszy św. pątnicy wraz z osobami, które w tym dniu dołączyły do pielgrzymki, wyruszyli w kierunku Jasnej Góry, gdzie dotarli po godzinie 12. W kaplicy Cudownego Obrazu odśpiewali Bogurodzicę i Salve Regina, a w bazylice Ave Maris Stella, po czym ks. Myśliński udzielił wszystkim błogosławieństwa.
Czy Biblia każe przyjmować migrantów?
Czy Biblia każe przyjmować migrantów?
Autor: AlterCabrio, 6 sierpnia 2026
Obydwoma tymi sytuacjami ktoś gra. Pierwszym gra się tak: popatrz na to dziecko. Chcesz kontroli granic? To musisz mieć świadomość, że ty je zabiłeś. A drugim gra się w ten sposób: patrz na ten dworzec. Chcesz, żeby ich wpuszczać, to każdy z nich jest taki jak ty. Pierwsza zagrywka ma wyłączyć ci rozum, a druga ma wyłączyć serce. A człowiek bez rozumu, człowiek bez serca, to są kaleki, bo jest nam potrzebny i rozum, i serce. A pośrodku stoisz ty, katolik. Właściwie pośrodku, w sensie wokół tego wszystkiego. Słyszysz z jednej strony ‘Chrystus był uchodźcą, granice to grzech’. Ewangelia każe nam otwierać się na wszystko, a z drugiej strony ‘Chcesz być frajerem? Wiara jest ważna, ale chodzi tu o twoją rodzinę. Musisz jej bronić!’ Obie strony mówią ci coś, co jest ważne. Obie strony powołują się nawet na Pismo Święte, tylko innymi słowami. I musisz wybrać. Trochę stoisz pomiędzy dwoma elementami. Między sercem a rozumem.
Otóż nie musisz. To jest fałszywa alternatywa i dziś ją rozbiorę na części.
◊
Czy Biblia każe przyjmować migrantów?
[Ogromny postęp w WordPress: nie potrafię już skasować drugiego egzemplarza filmiku… md]
◊
Warto porównać:
Biblią szantażują katolików – ks. Daniel Wachowiak [18 czerwca 2024]
Sam szatan potrafił Panu Jezusowi cytować różne zdania z Pisma Świętego, ale przedstawiał je w takim kontekście, w którym ta interpretacja była bardzo fałszywa. Podobnie robią ci, którzy na co […]
Fabryka wojny
Fabryka wojny
Autor: Sabine Jahn apolut/die-fabrik-des-krieges
Prawdziwa rewolucja w tej wojnie nie dokonuje się w okopach. Pojawia się w platformach danych, oprogramowaniu i cyfrowych sieciach zaopatrzenia. Tam rozwija się ekosystem wojskowo-przemysłowy, który fundamentalnie zmienia europejski porządek bezpieczeństwa – w dużej mierze niezauważony w debacie publicznej.
Punkt widzenia Sabiene Jahn .
Ci, którzy dziś mówią o wojnie na Ukrainie, zazwyczaj myślą o liniach frontu, kolumnach czołgów lub dziennej liczbie zniszczonych dronów. Percepcja społeczna koncentruje się na widocznych wydarzeniach. Siła militarna nadal jest postrzegana jako suma uzbrojenia, żołnierzy i zdolności produkcyjnych. Głębsze zmiany zachodzą w przepływie danych między polem bitwy, rozwojem oprogramowania, przemysłem i zaopatrzeniem.
Każdy zniszczony dron, każdy zagłuszony kanał radiowy i każda nowa taktyka generują informacje. Informacje te decydują o tym, która broń zostanie ulepszona, która firma otrzyma kolejny kontrakt i która technologia zostanie rozwinięta w ciągu kilku tygodni. Wojna generuje zatem ciągły strumień użytecznych danych.
Przez dziesięciolecia innowacje wojskowe przebiegały w oddzielnych fazach – badań, rozwoju, testów, zaopatrzenia, produkcji i wdrożenia. Od pomysłu do jego wdrożenia często mijało dziesięć lub piętnaście lat. Na Ukrainie rozwój, wdrożenie, ocena i udoskonalenie następują niemal jednocześnie. Nowe produkty trafiają bezpośrednio na linię frontu, żołnierze testują je w warunkach rzeczywistych, a wnioski z tych badań spływają z powrotem niemal natychmiast. W ciągu kilku tygodni wdrażane są modyfikacje techniczne, które następnie są wykorzystywane w kolejnej bitwie. Sama wojna staje się środowiskiem rozwoju.
Decyzje zakupowe coraz częściej opierają się na stale gromadzonych danych operacyjnych. Decydującym czynnikiem jest udokumentowana wydajność w warunkach bojowych, a nie tylko teoretyczna zdolność. Prawdziwym surowcem są dane dotyczące zasięgu, wskaźników awaryjności, dokładności, czasu dostawy i rzeczywistych korzyści. Kto posiada te informacje, ma przewagę w wiedzy, która przekłada się na udoskonalenia techniczne i korzyści ekonomiczne. (12)
Podczas gdy rządy debatowały nad pakietami zbrojeniowymi i miliardami dolarów pomocy, wyłoniła się cyfrowa infrastruktura, zaprojektowana w celu trwałego połączenia rozwoju, produkcji, rozmieszczenia i zaopatrzenia. Walerij Załuszny znalazł programowy wyraz tego zjawiska. Kiedy były dowódca naczelny ukraińskich sił zbrojnych przemawiał na Międzynarodowych Targach Lotniczych i Kosmicznych w Farnborough w lipcu 2026 roku, określił wojnę jako początek nowej ery militarnej. Ukraina stała się laboratorium nowoczesnej sztuki wojennej. W przyszłości liczebność armii nie będzie już jedynym czynnikiem decydującym. Decydująca będzie jej zdolność do przekształcania doświadczeń w innowacje technologiczne niemal w czasie rzeczywistym. (1)(2)
Nowością jest połączenie dotychczas odrębnych sektorów. Żołnierze pierwszej linii frontu, deweloperzy, startupy, firmy zbrojeniowe, agencje zamówień publicznych, inwestorzy i decydenci polityczni stają się częścią wspólnego cyklu innowacji. W ten sposób tworzy się ekosystem wojskowo-przemysłowy, który znacząco różni się od tradycyjnego przemysłu obronnego. Jego elementy składowe noszą nazwy takie jak DELTA, Mission Control, Brave1, ePoints, DOT-Chain Defence i Manufacturer Dashboard. Razem mają one cyfrowo połączyć praktycznie każdy etap między potrzebami wojskowymi a produkcją przemysłową. Europa wspiera obecnie tę architekturę nie tylko finansowo, ale także zaczyna stopniowo wdrażać kluczowe elementy. W tym właśnie tkwi jej prawdziwe znaczenie: w Europie wyłania się nowy porządek bezpieczeństwa i gospodarki, na długo zanim zostanie ustalony jego ostateczny kształt polityczny. (14)
System uczenia się
Ukraina dąży do zintegrowania potrzeb wojskowych, rozwoju technologicznego i zamówień w jednym cyklu. Doświadczenie bojowe ma być jak najszybciej wdrożone w nowych produktach, zmodyfikowanym oprogramowaniu i innych zamówieniach. (12)
„DELTA” zapewnia cyfrowy obraz świadomości sytuacyjnej. (6) „Kontrola misji” rejestruje i ocenia wdrożenie systemów bezzałogowych. (9) „Brave1” łączy jednostki z deweloperami, startupami, inwestorami i agencjami rządowymi. (5) Zatwierdzone produkty można wybrać za pośrednictwem „Rynku Brave1”. (15) „ePoints” przekłada potwierdzone wyniki na dodatkowe możliwości zamówień. (16) „Obrona łańcucha dostaw” organizuje zawieranie umów, płatności i dostawy. (17) „Panel producenta” zapewnia producentom informacje zwrotne na temat popytu i wdrożenia. (12)
Bitwa generuje dane dotyczące zasięgu, podatności na zakłócenia, awarii i skutków. Deweloperzy modyfikują projekt lub oprogramowanie. Producenci dostosowują produkcję. Ulepszona wersja wraca na linię frontu. Zamówienia liniowe stają się systemem uczącym się. Skraca to czas reakcji. Jednak jednocześnie zmienia układ sił. (12)
Ten, kto decyduje, jakie dane są gromadzone i jak są oceniane, wpływa na popyt. Ten, kto zatwierdza producenta, przyznaje mu dostęp do rynku. Ten, kto decyduje o standardach technicznych i interfejsach, może faworyzować lub wykluczać całe grupy produktów. Platformy pomagają określić, które technologie stają się widoczne, które firmy się rozwijają i które systemy są zamawiane w większych ilościach. Nowy rynek obronny jest w coraz większym stopniu napędzany przez dane, zasady dostępu i oceny cyfrowe. (14)
Przyspieszone w warunkach wojennych
Choć ta architektura wydaje się nowa, jej podstawowa idea sięga czasów sprzed wojny na Ukrainie. Już pod koniec lat 90. XX wieku amerykańscy stratedzy wojskowi, skupieni wokół Arthura K. Cebrowskiego i Johna J. Garstki, opracowali koncepcję „wojny sieciocentrycznej”. Zgodnie z nią, przewaga militarna miała wynikać przede wszystkim z przyspieszonego przepływu informacji. Czujniki, rozpoznanie, dowodzenie i kontrola, przemysł oraz siły operacyjne miały być połączone we wspólną sieć cyfrową. Decydującym czynnikiem nie była zatem wyłącznie wydajność pojedynczego systemu uzbrojenia. Kluczowa stała się szybkość, z jaką informacje mogły być przetwarzane i przekładane na działania militarne. (21)
Ta szkoła myślenia dała początek licznym programom Departamentu Obrony USA w kolejnych dekadach. Terminy takie jak „Joint All-Domain Command and Control” (JADC2), „Mosaic Warfare”, „Software-defined Warfare” i „Acquisition Agility” opierały się na tej samej podstawowej idei: radykalnego skrócenia cykli rozwoju, ułatwienia dostępu innowacji cywilnych do użytku wojskowego oraz zastąpienia sztywnych procesów zamówień systemami edukacyjnymi. Instytucje badawcze Pentagonu, Jednostka Innowacji Obronnych, DARPA oraz think tanki, takie jak RAND, CSIS i Centrum Nowego Bezpieczeństwa Amerykańskiego, pracowały nad tymi koncepcjami na długo przed wojną na Ukrainie. (24)(25)(26)(28)
Ukraina nie wymyśliła tych idei. Wdrożyła je w warunkach wojny egzystencjalnej z szybkością, która wcześniej była niemal niewyobrażalna. Modele teoretyczne stały się platformami cyfrowymi. Właśnie dlatego zachodnie siły zbrojne kierują teraz wzrok ku Ukrainie, ponieważ pokazuje ona, jak koncepcje rozwijane przez dekady można zorganizować w rzeczywistych warunkach bojowych. (29)
Rosja również realizuje szybki cykl innowacji, choć według innej logiki. Jej przemysł obronny jest w większym stopniu kontrolowany przez państwo, zintegrowany pionowo i nastawiony na niższe koszty jednostkowe swoich systemów. Adaptacje są często wprowadzane bezpośrednio w siłach zbrojnych, a następnie wdrażane centralnie. Również w tym przypadku droga od doświadczenia do zmian technologicznych jest znacznie skrócona. (32)(33)
Europa przejmuje zachodnią ideę, której praktyczną skuteczność Ukraina udowodniła w warunkach wojny. Programy takie jak „Brave Germany”, „EDIP” oraz nowa niemiecka strategia rozwoju startupów i scaleupów są wyrazem tego rozwoju. Stopniowo przenoszą one cykle innowacji przyspieszone w warunkach wojny do europejskiego przemysłu obronnego. (49)(62)(69)
Żołnierze jako część procesu rozwoju
Drony, roboty naziemne i systemy zautomatyzowane mają przejąć niebezpieczne zadania i chronić żołnierzy. Nie eliminuje to jednak ryzyka związanego z człowiekiem. Systemy bezzałogowe muszą być przygotowane, kontrolowane, konserwowane i odbudowywane. Operatorów można śledzić, łącza radiowe mogą ulec awarii, a sprzęt może działać nieprawidłowo. Terytorium pozostaje w rękach człowieka, a decyzja o ataku również pozostaje w gestii człowieka.
Model ukraiński skraca czas między opracowaniem a wdrożeniem. Jest to zarówno jego zaleta, jak i etyczna granica. Produkt, który wcześniej przechodził długotrwałe testy na poligonie, teraz szybciej trafia do walki. Jego słabości ujawniają się, gdy awarie mają natychmiastowe konsekwencje. Żołnierz jest zatem czymś więcej niż tylko użytkownikiem gotowej technologii; staje się częścią procesu jej rozwoju. Producenci mogą wprowadzać ulepszenia, inwestorzy – realokować kapitał, a ministrowie – wymieniać. Żołnierz jednak może zapłacić za błąd życiem.
System ePoints jest szczególnie wrażliwy. Nagradza mierzalny wpływ. Potwierdzone trafienie jest łatwo rejestrowane. Uniknięty atak lub oszczędzenie wyczerpanych żołnierzy trudniej przełożyć na system punktowy. System tworzy zachęty, które należy monitorować. (16) Międzynarodowe prawo humanitarne wymaga zróżnicowania, proporcjonalności i środków ostrożności. Atak nie jest usprawiedliwiony tylko dlatego, że zapewnia jednostce lepszy sprzęt. (37)(38) Cyfrowy system oceny nigdy w pełni nie odzwierciedla rzeczywistości. Uwidacznia pewne osiągnięcia, a inne są ledwo mierzalne. W ten sposób może wpływać na zachowanie, nie wydając rozkazów. Co najważniejsze, decyduje, kto potwierdza trafienia, które cele mogą być oceniane i czy zapobieganie krzywdzie ludności cywilnej jest traktowane tak samo poważnie, jak liczba „udanych” ataków. Innowacje wojskowe mogą ratować życie. Mogą również umożliwić przedłużenie wojny w coraz trudniejszych warunkach. Ich wartość zależy od tego, czy ochrona ludności ma pierwszeństwo przed potrzebami systemu.
Rosnąca cyfryzacja wojskowych procesów decyzyjnych rodzi również pytanie, jakie cele są preferowane przez takie systemy. Pod koniec czerwca 2026 roku prezydent Wołodymyr Zełenski zainicjował strategię „sankcji dalekiego zasięgu” poprzez zintensyfikowanie ataków na cele w głębi Rosji. Według jego własnych oświadczeń, celem było zwiększenie presji militarnej i gospodarczej na Moskwę do takiego stopnia, że Rosja byłaby zmuszona negocjować na warunkach ukraińskich. (39)(40) Podczas gdy Kijów rozumiał te ataki jako presję militarną i ekonomiczną, Moskwa określiła je mianem terroryzmu wymierzonego w cele cywilne. Kampania ta pokazała na początku sierpnia, że nawet zaawansowane technologicznie systemy niekoniecznie osiągają cele polityczne. Rosyjska wojna nie zmieniła zasadniczo swojego kursu. Jednocześnie Moskwa zintensyfikowała ataki na ukraińskie zakłady produkujące drony i pociski rakietowe. Zatem wojna oparta na danych nie zastępuje strategii politycznej. (41)
Architekci tej zmiany
Za platformami cyfrowymi stoją decyzje polityczne i ludzie, którzy zmieniają ugruntowane struktury. Mychajło Fiodorow był jednym z głównych architektów tej transformacji. Na arenie międzynarodowej zyskał sławę ministra ds. transformacji cyfrowej. Pod jego kierownictwem stworzono infrastrukturę wykraczającą daleko poza modernizację administracyjną. Wraz z przedłużaniem się wojny, uwaga skupiła się na przemyśle zbrojeniowym. (44)
Fiodorow nie chciał po prostu kupować szybciej. Jego celem był system zaopatrzenia, który stale uczył się na podstawie rzeczywistych potrzeb. Dane miały być punktem wyjścia. Producenci tworzyli produkty dla jednostek, których opinie były bezpośrednio uwzględniane w kolejnym etapie rozwoju. Małe firmy miały możliwość testowania produktów w warunkach rzeczywistych. Nowe technologie mogły być wprowadzane znacznie szybciej. (12)
Ministerstwo Obrony przekształciło się w ten sposób z roli zwykłego komisarza w operatora ekosystemu innowacji. Ustanawiało zasady, zapewniało platformy i organizowało przepływ informacji między linią frontu, przemysłem a badaniami. To zmieniło równowagę sił w obszarze zamówień publicznych i rozwoju. Decydującym czynnikiem stało się teraz to, kto definiował potrzeby, oceniał efektywność, zapewniał dostęp do rynku i kontrolował uzyskane dane. (14)
Kiedy Fiodorow zastosował te zasady do zamówień wojskowych, ekonomiczny rdzeń reformy stał się jasny. Innowacji cyfrowych nie dało się oddzielić od interesów przemysłu. Zamówienia decydowały o rozwoju firm, wykorzystaniu linii produkcyjnych i przepływie miliardów dolarów z funduszy publicznych. (43)(44)
Konflikt między potrzebami wojskowymi a planowaniem gospodarczym
Opór pojawia się tam, gdzie przesuwają się obowiązki, decyzje stają się przejrzyste lub gdy zagrożone są interesy ekonomiczne. Zamówienia nigdy nie są czysto techniczne. Za każdym kontraktem stoją moce produkcyjne, inwestycje i łańcuchy dostaw. Ci, którzy inwestują miliony w maszyny, personel i materiały, potrzebują perspektywy długoterminowych kontraktów. To bezpieczeństwo planowania jest warunkiem koniecznym dla produkcji przemysłowej.
Reformy Fiodorowa częściowo podważyły tę logikę. Jeśli wymagania zmieniają się gwałtownie w wyniku nowych doświadczeń na froncie, produkt może stracić na znaczeniu, nawet jeśli zdolności produkcyjne zostały już ugruntowane. System cyfrowy reaguje szybciej – w tym tkwi jego siła. Jednocześnie pojawia się konflikt między potrzebami wojskowymi a planowaniem ekonomicznym. (44)
Po zwolnieniu Fiodorow otwarcie opisał ten konflikt. Decyzje dotyczące amunicji i innych materiałów mogły kosztować poszczególne firmy znaczne sumy, gdyby popyt się zmienił. Jako przykład podał potencjalną stratę około stu milionów dolarów amerykańskich dla producenta, którego przygotowana produkcja nie spełniała już obecnych wymagań. Potrzeby wojskowe są zmienne. Przemysł jest zmienny tylko w ograniczonym zakresie. (45)
W przetargach na amunicję artyleryjską zwiększona konkurencja doprowadziła do znacznych obniżek cen. Dla państwa oznaczało to niższe wydatki, a dla producentów straty. „Model ukraiński” lepiej dostosowuje popyt do rzeczywistego wykorzystania. Oczekuje się, że produkty sprawdzą się w praktyce, a nie wyłącznie dzięki obietnicom politycznym czy wcześniejszym kontraktom. (42)(43)
Dymisja Fiodorowa poruszyła zatem kwestię tego, kto w przyszłości będzie decydował o rynku, na który jednocześnie napływają ukraińskie środki budżetowe, pomoc międzynarodowa, europejskie programy finansowania i inwestycje prywatne. Mówił o ośrodkach władzy, które sprzeciwiały się jego kursowi – przedsiębiorstwach, podmiotach powiązanych politycznie, oporze w ministerstwie i organach ścigania. Wszystkie te obszary zbiegają się na skrzyżowaniu miliardów dolarów w kontraktach publicznych, interesów przemysłowych i państwowej władzy decyzyjnej. (45)(46)
Chociaż obecnie nie ma jednoznacznych dowodów na to, że za tym zwolnieniem stała jakaś konkretna niemiecka lub europejska firma, cyfryzacja zamówień publicznych zmienia rynek, którego znaczenie gospodarcze wykracza daleko poza Ukrainę: kto dostarcza broń i kto ustala zasady regulujące jej rozwój, ocenę i zakup?
Ciśnienie strukturalne
Reformy Fiodorowa zmieniły mechanizmy zamówień publicznych. Do tego czasu decyzje te podejmowały głównie ministerstwa, sztaby generalne i agencje zamówień publicznych. Między rozmieszczeniem sił a decyzją o zamówieniu mogły upłynąć miesiące, a nawet lata. (46)
Jednostki powinny móc zgłaszać swoje potrzeby w sposób bardziej bezpośredni. Dane operacyjne powinny być w większym stopniu uwzględniane. Przetargi powinny tworzyć konkurencję. Oznaczało to utratę władzy dla uznanych producentów, którzy polegali na długoterminowych zobowiązaniach, dla części administracji ministerialnej, której nieformalna swoboda działania uległa zmniejszeniu, oraz dla Sztabu Generalnego, który delegował część wyboru produktów do doświadczenia jednostek bojowych. (44)(46)
W każdym kraju zakupy broni są powiązane z polityką przemysłową. Linie produkcyjne zapewniają miejsca pracy. Nowe fabryki często powstają dopiero po długoterminowych zobowiązaniach zakupowych. System cyfrowy ocenia bieżące potrzeby. Zakład przemysłowy planuje z wieloletnim wyprzedzeniem. Te dwa aspekty nie zawsze idą ze sobą w parze.
Kiedy państwa inwestują miliardy w moce produkcyjne, nie mogą ich po prostu zamykać na żądanie. Fabryki muszą być wykorzystywane. To stwarza presję strukturalną na utrzymanie linii produkcyjnych, które już powstały – nawet jeśli potrzeby militarne uległy zmianie. W tym momencie linie frontu i przemysł bezpośrednio się przecinają.
granica między pomocą, polityką przemysłową i zamówieniami publicznymi
Niemcy są jednym z najważniejszych partnerów Ukrainy. Nie chodzi już tylko o dostawy broni. Niemcy uczestniczą we wspólnym rozwoju, produkcji, testowaniu i budowie infrastruktury cyfrowej, która łączy potrzeby wojskowe, innowacje i zamówienia. (49)
Inicjatywa „Brave Germany” ma na celu połączenie firm z obu krajów, przyspieszenie testowania technologii i przeniesienie osiągnięć ukraińskich doświadczeń z frontu do produkcji przemysłowej. Według ukraińskich źródeł, obejmuje to dostęp do ekosystemu DELTA oraz współpracę nad modelami sztucznej inteligencji opartymi na rzeczywistych danych operacyjnych. Niemieckie firmy i agencje rządowe mogą uczestniczyć w procesie rozwoju, którego najważniejszym zasobem jest doświadczenie zdobyte podczas trwającej wojny. (49)
„Quantum Systems” dostarcza drony rozpoznawcze i łączy ukraińskie osiągnięcia z możliwościami produkcyjnymi w Niemczech. Wspólnie nawiązali współpracę w zakresie dronów, systemów przechwytujących i bezzałogowych statków naziemnych. Ukraina wnosi doświadczenie operacyjne i krótkie cykle rozwoju, podczas gdy Niemcy zapewniają kapitał, skalowalność i dostęp do rynku europejskiego. (50)(51)
Rheinmetall rozszerza swoją obecność. Przedsięwzięcia joint venture, zakłady naprawcze i produkcyjne, moce produkcyjne amunicji i innych towarów. Takie projekty wymagają długoterminowych kontraktów i znacznych inwestycji. To właśnie tutaj napięcie staje się oczywiste. System cyfrowy ma szybko reagować na zmieniające się potrzeby. Fabryka amunicji działa latami. Co się stanie, jeśli państwo wesprze utworzenie linii produkcyjnej, a produkt później nie będzie już potrzebny w oczekiwanych ilościach? Możliwe są umowy ramowe, minimalne zamówienia, zaliczki lub wykorzystanie przez inne siły zbrojne. W nowych niemiecko-ukraińskich wspólnych projektach opinia publiczna często nie do końca wie, kto ponosi ryzyko inwestycyjne, kto jest właścicielem technologii, jakie istnieją prawa do danych operacyjnych i na jakich warunkach produkty mogą być później sprzedawane. (55)(56)(57)
Transformacja jest jeszcze bardziej widoczna w firmach takich jak Helsing. Ich wartość ekonomiczna tkwi przede wszystkim w oprogramowaniu, sztucznej inteligencji i przetwarzaniu dużych zbiorów danych. Rzeczywiste dane operacyjne usprawniają algorytmy i przyspieszają rozwój systemów autonomicznych. Wojna na Ukrainie służy zatem zarówno jako rynek zbytu, jak i środowisko rozwoju – w warunkach, które trudno byłoby stworzyć w czasie pokoju. Doświadczenia bojowe generują ekonomicznie opłacalne towary, wiedzę techniczną, wytrenowane modele, procesy produkcyjne, patenty i dostęp do nowych rynków. Dlatego kluczowe jest ustalenie, kto jest właścicielem tych aktywów i kto finansuje ich tworzenie. (58)(59)(60)
Niemieckie Siły Zbrojne również zmieniają swoje praktyki zakupowe. Rosną naciski na drastyczne skrócenie czasu rozwoju i przetargów. Doświadczenia z Ukrainy stają się punktem odniesienia. Firma, której technologia jest tam wdrażana, zdobywa doświadczenie, którego nie może posiąść konkurent bez dostępu do pola walki. Finansowana przez państwo dostawa na Ukrainę może jednocześnie służyć jako pomoc rozwojowa dla przyszłego rynku europejskiego. Granica między pomocą, polityką przemysłową a zamówieniami publicznymi zaczyna się zacierać. (54)
Na poziomie europejskim rozwój ten wzmacniają Europejski Fundusz Obronny i Europejski Program Przemysłu Obronnego (EDIP). Ukraiński przemysł zbrojeniowy jest coraz ściślej zintegrowany z europejską bazą. Część miliardów jest bezpośrednio przeznaczana na finansowanie ukraińskiej obronności. Pozostała część wraca poprzez kontrakty z europejskimi firmami. Dalsze środki tworzą wspólne moce produkcyjne. Część transferów jest wykorzystywana na politykę inwestycyjną. (67)(68)(69)(70)
Liczy się przepływ pieniędzy i to, kto nabywa prawa do technologii. Istnieją dwie logiki obok siebie. Jedna obiecuje konkurencję i selekcję opartą na rzeczywistym wpływie, druga zaś kieruje się polityką przemysłową, decyzjami sojuszniczymi i długoterminowymi kontraktami produkcyjnymi. Im bardziej te dwa systemy się ze sobą przeplatają, tym trudniej określić, która logika ma pierwszeństwo w przypadku konfliktu. To powiązanie jest bardziej zaawansowane, niż sugerowałaby debata na temat potencjalnego członkostwa w UE lub NATO. (70)(71)(72)(73)(74)(75)
Integracja sektorowa
Ukraina nie jest członkiem Unii Europejskiej ani NATO. Niemniej jednak w sferze wojskowo-przemysłowej jest głęboko zintegrowana z obiema strukturami – poprzez szkolenia, logistykę, wspólny rozwój, standardy techniczne, programy finansowania i współpracę przemysłową. (76)
NATO koordynuje znaczną część swojego wsparcia za pośrednictwem NSATU w Wiesbaden. Ukraińscy żołnierze są szkoleni, dostawy koordynowane, a zdolności wojskowe są technicznie dostosowane do systemów sojuszniczych. W polskim ośrodku analiz i szkoleń JATEC (Joint Analysis and Training Centre) doświadczenia wojenne są analizowane i udostępniane na potrzeby dalszego rozwoju ukraińskich i zachodnich sił zbrojnych. System DELTA został przetestowany pod kątem interoperacyjności z systemami NATO. Kompatybilność techniczna jest jednak warunkiem wstępnym wspólnych operacji wojskowych. (77)(79)(82)
Unia Europejska już dawno rozszerzyła swoje finansowanie poza dostawy broni. Wspiera szkolenia, produkcję broni, badania i wspólne zamówienia. Ukraińskie firmy są zintegrowane z europejskimi programami finansowania i łańcuchami dostaw. Europejski Program Przemysłu Obronnego zapewnia dedykowane finansowanie dla ukraińskiego przemysłu obronnego. Europejski Fundusz Obronny ułatwia wspólne projekty rozwojowe. Projekty związane z obronnością i podwójnego zastosowania mogą być również finansowane za pośrednictwem Instrumentu na rzecz Ukrainy. (67)(68)(75)
Ponadto istnieje współpraca między organami zamówień publicznych. Międzynarodowa koalicja „CORPUS” zajmuje się kwestiami należytej staranności dostawców, zgodności, digitalizacji łańcuchów dostaw i odporności zamówień publicznych. Ukraińskie platformy, takie jak „DOT-Chain Defence”, są nie tylko postrzegane jako krajowe rozwiązania w sytuacjach wojennych; ich możliwość przeniesienia do struktur europejskich jest wyraźnie badana. (83)
Integracja nie przebiega już zatem wyłącznie w jednym kierunku. Ukraina przyjmuje zachodnie standardy, a jednocześnie zmienia sposób organizacji, wyposażenia i zaopatrzenia współczesnych sił zbrojnych. (29)
Debata polityczna koncentruje się na praworządności, rynku wewnętrznym, konsekwencjach budżetowych i potencjalnych zobowiązaniach do wzajemnej pomocy. W obszarach bezpieczeństwa i polityki przemysłowej fakty są już ustalane. Wspólne fabryki, linie kredytowe, umowy o danych i programy rozwoju zwiększają koszty ewentualnej przyszłej zmiany polityki. (70)(75)(84)
Ukraina nie otrzymuje jednak gwarancji bezpieczeństwa należnych członkowi NATO. Artykuł 5 nie ma do niej zastosowania. Jednocześnie jej siły zbrojne, przemysł zbrojeniowy i infrastruktura cyfrowa są integrowane ze strukturami, które wcześniej służyły głównie członkom sojuszu. Tworzy to „państwo przejściowe”. Zapytanie parlamentarne w sprawie przystąpienia Ukrainy do UE, złożone w niemieckim Bundestagu w 2026 roku, jedynie marginalnie dotyka tego procesu integracji wojskowo-technicznej. Proces ten jest w rzeczywistości bardziej zaawansowany niż wiele obszarów formalnie negocjowanych. (84)(86)
Integracja instytucjonalna nie jest bynajmniej pozbawiona sprzeczności. Walerij Sałuszny, ambasador Ukrainy w Londynie, publicznie zakwestionował dotychczasową logikę przystąpienia do NATO w sierpniu 2026 roku. Ukraina przez dwanaście lat przyjmowała standardy NATO, słysząc rok po roku, że akcesja jest nieuchronna. „Niestety, nigdy nie dołączymy do NATO” – oświadczył. Jednocześnie potwierdził poważne braki militarne sojuszu. Sojusz nadal przestrzega doktryn z czasów II wojny światowej, mimo że sposób prowadzenia wojny uległ zasadniczej zmianie. Według Sałusznego, NATO „prawdopodobnie będzie potrzebowało kolejnych dwunastu lat, aby osiągnąć standardy niezbędne do osiągnięcia co najmniej połowy poziomu Federacji Rosyjskiej”. Dlatego też dostrzega realną perspektywę w przyszłym europejskim bloku bezpieczeństwa. (87)(88)
Ta ocena jest niezwykła. Pochodzi ona od tego samego wojska, którego armia jest obecnie uważana za wzór dla zachodniej modernizacji. Ukraina coraz częściej postrzega siebie jako współtwórcę nowej europejskiej architektury wojskowej, której doświadczenia mają obecnie wzajemny wpływ na państwa NATO i Unię Europejską. To zmienia perspektywę i prowadzi do niezwykłej zmiany ról. Przez dekady NATO było uważane za punkt odniesienia, do którego Ukraina musiała się dostosować. (80)(87)
Klasyczny dylemat bezpieczeństwa
Uzasadnienie Zachodu jest jasne. Zaatakowane państwo musi zachować zdolność do samoobrony. Produkcja broni w Europie powinna wzrosnąć, zależność od Stanów Zjednoczonych powinna się zmniejszyć, a dalsze postępy Rosji powinny zostać powstrzymane. Z rosyjskiej perspektywy te same środki wydają się trwałym przesunięciem militarnym zachodniej przestrzeni bezpieczeństwa na wschód. Ukraina nie zostanie członkiem NATO, ale jej siły zbrojne zostaną przestawione na systemy zachodnie, jej logistyką zajmą się państwa NATO, jej przemysł zostanie zintegrowany z europejskimi łańcuchami dostaw, a jej oprogramowanie dowodzenia i kontroli zostanie technicznie kompatybilne. (76)(82)(98)
Polityka bezpieczeństwa nie jest jednak mierzona wyłącznie deklarowanymi intencjami. Jej skutki dla drugiej strony są równie istotne. To rodzi klasyczny dylemat bezpieczeństwa. Jedna strona opisuje zbrojenia jako ochronę, podczas gdy druga postrzega je jako rosnące zagrożenie i odpowiada własnym zbrojeniem. (93)
Po zakończeniu zimnej wojny istniała krótkotrwała możliwość paneuropejskiego porządku, w którym Rosja i państwa Europy Środkowej i Wschodniej nie byłyby trwale zorganizowane przeciwko sobie. Ta możliwość nie została zrealizowana. Układ „dwa plus cztery” nie zawiera w istocie zakazu przyszłego rozszerzenia NATO. Jednakże zgoda Związku Radzieckiego na zjednoczenie Niemiec zrodziła się w atmosferze współpracy w zakresie bezpieczeństwa i pokoju. Późniejsze wydarzenia znacznie odbiegały od tego stanu rzeczy. (90)(91)(92)
NATO rozszerzyło się na wschód. W 2008 roku sojusz ogłosił, że Ukraina i Gruzja staną się kiedyś jego członkami. Od 2014 roku współpraca wojskowa zacieśniła się, a po 2022 roku została rozszerzona o kompleksową współpracę w zakresie szkoleń, logistyki, uzbrojenia i danych. Z prawnego punktu widzenia Rosja nie ma prawa weta. Z politycznego punktu widzenia pojawia się pytanie, czy porządek może pozostać trwale stabilny, jeśli interesy bezpieczeństwa mocarstwa są traktowane jako fundamentalnie nieuprawnione. (85)(98)
Dla Moskwy ten przejściowy stan rzeczy na Ukrainie może wydawać się de facto zbliżeniem z NATO bez formalnego przystąpienia. Dla Kijowa pozostaje on niewystarczający, ponieważ wsparcie nie jest powiązane z automatyczną pomocą. Formalna neutralność byłaby teoretycznie możliwa, ale jej praktyczna treść staje się coraz bardziej niejasna, im więcej sił zbrojnych, platform oprogramowania, zakładów produkcyjnych i łańcuchów dostaw jest zaangażowanych. (76)(86)
Zachodnie stanowisko przeciwne głosi, że właśnie te więzi są konieczne. Tylko silna militarnie Ukraina może zapobiec ponownym atakom. To założenie pozostaje jednak niepotwierdzone. Podobnie nie dowiedziono, że stale rosnące zbrojenia prowadzą do stabilniejszego porządku. Istnieją programy i budżety na produkcję dronów, fabryki amunicji, modele sztucznej inteligencji i wspólne zamówienia. Brakuje również konkretnych struktur dla nowego paneuropejskiego porządku bezpieczeństwa. (67)(70)
To zmienia znaczenie europejskiego pojęcia pokoju. Pokój coraz częściej jawi się jako wynik przewagi militarnej, a nie jako porządek wzajemnie ograniczonej władzy. Europa przygotowuje się organizacyjnie, przemysłowo i finansowo do długotrwałego konfliktu. Nie zdecydowała jeszcze z taką samą determinacją, jaki porządek polityczny powinien kiedyś położyć kres temu konfliktowi.
Innowacje wojskowe stają się częścią polityki gospodarczej
Debata na temat wojny zazwyczaj koncentruje się na indywidualnych decyzjach: nowym pakiecie uzbrojenia, dodatkowej linii kredytowej, kolejnym zakładzie produkcyjnym. Dopiero patrząc na całość, staje się jasne, że tworzy to nowy porządek militarno-przemysłowy.
Ukraina nie rozwija już swojej obrony w izolacji. Europejskie firmy inwestują w ukraińskie moce produkcyjne. Ukraińscy producenci są integrowani z zachodnimi łańcuchami dostaw. Powstają wspólne programy badawcze. Platformy danych stają się technicznie kompatybilne. Start-upy otrzymują finansowanie rządowe. Procesy zamówień publicznych są przyspieszane i ściślej powiązane z danymi operacyjnymi. (67)
Strategia Niemiec dotycząca startupów i scaleupów szczególnie wyraźnie ilustruje tę zmianę. Bezpieczeństwo i obronność są wyraźnie uwzględnione w rządowym finansowaniu innowacji. Młode firmy mają łatwiej pozyskiwać kapitał, ściślej współpracować z uznanymi korporacjami i uzyskać szybszy dostęp do użytkowników rządowych i kanałów zamówień publicznych. Innowacje wojskowe stają się zatem częścią ogólnej polityki gospodarczej. (62)
Pieniądze na obronność nie finansują już wyłącznie gotowych produktów. Są one przeznaczane na badania, inwestycje, zakłady produkcyjne, infrastrukturę danych i rozwój przemysłu. To tworzy więzi wykraczające poza pojedynczy budżet i wykraczające poza zakończenie obecnej wojny. (70)
Z każdą nową fabryką rośnie presja polityczna, by działać z pełną wydajnością. Z każdym wspólnym przedsięwzięciem rosną koszty późniejszego wycofania produkcji. Z każdym zastrzeżonym systemem danych rośnie zależność technologiczna. To, co zaczyna się jako tymczasowa reakcja na ostry kryzys, może stać się trwałą strukturą.
Władza decyzyjna w coraz większym stopniu należy do podmiotów kontrolujących dostęp, standardy i dane. Procesy cyfrowe nie eliminują tradycyjnej władzy, lecz ją przesuwają. Warunki umów, prawa do danych, struktury własności i gwarancje rządowe są często znacznie mniej przejrzyste. To właśnie w tych momentach zapadają decyzje o tym, kto czerpie korzyści ekonomiczne, a kto ponosi ryzyko.
Debata publiczna musi uchwycić szerszy obraz: jaką strukturę przemysłową buduje Europa, jakie zobowiązania z niej wynikają i jak można później wprowadzić korekty polityczne. Prawdziwa zmiana dokonuje się w budżetach, programach finansowania, platformach oprogramowania, kontraktach i decyzjach produkcyjnych. To właśnie tutaj powstaje architektura, która przetrwa wojnę.
Nowe zamówienie
Wojna nie rozpoczęła się w 2022 roku. Walki w Donbasie trwały już od 2014 roku, a Ukraina zacieśniała więzi polityczne, militarne i gospodarcze z USA, Wielką Brytanią, NATO, a później z UE. (94)(98) Porozumienia mińskie miały na celu zakończenie konfliktu. (95) Późniejsze oświadczenia Merkel i Hollande’a, że dali Ukrainie również czas na wzmocnienie sił zbrojnych, ujawniły, że proces dyplomatyczny był również wykorzystywany strategicznie. (96)(97)
Waszyngton i Londyn wcześnie posunęły się naprzód w zakresie szkoleń, zbrojeń, współpracy wywiadowczej i dostosowania wojskowego. Europa przyjęła to podejście i po 2022 roku przekształciła je w kompleksową architekturę przemysłową, zaopatrzeniową i danych. Ta strategia, która dopuszczała eskalację, stopniowo usuwała Ukrainę ze strefy wpływów Rosji. Stworzono programy i porozumienia dotyczące zbrojeń, produkcji, interoperacyjności i długoterminowego zaangażowania. Nie wyłonił się jednak żaden równoważny element wspólnego porządku bezpieczeństwa z Rosją. (76)(98)
Ukraina prawnie nie jest członkiem UE ani NATO. Jednak pod względem militarnym, technologicznym i przemysłowym jest głęboko zintegrowana ze sferą zachodnią. Europejski przemysł zbrojeniowy uległ rozbudowie, Rosja została trwale wykluczona, a podział polityczny kontynentu pogłębił się. W 2022 roku Rosja odpowiedziała militarnie na konflikt, który Moskwa postrzegała jako zagrożenie i którego celem była ochrona ludności rosyjskojęzycznej i rosyjskiej. To obala narrację o wojnie, która rozpoczęła się bez warunków wstępnych. (94)(95)
Strategiczny „zysk” Zachodu jest już zapewniony, niezależnie od wyniku militarnego. Ukraina została trwale zintegrowana ze strukturami zachodnimi, Europa nastawiona jest na długoterminową remilitaryzację, a jej dawne powiązania z Rosją zostały w dużej mierze zniszczone. Cenę płacą przede wszystkim mieszkańcy Ukrainy i społeczeństwa europejskie, których budżety i priorytety polityczne są od dziesięcioleci ograniczone, a systemy zabezpieczeń społecznych i infrastruktura publiczna są coraz bardziej zaniedbywane i niszczone.
O tym, w jakim stopniu ta reorganizacja przenika już codzienne życie, świadczą „przygotowania zapobiegawcze” do ewentualnej nowej służby cywilnej. Federalne Ministerstwo Spraw Rodzinnych przeprowadziło ankietę wśród 23 dużych stowarzyszeń, aby ustalić, czy mogłyby one zapewnić miejsca dla osób odmawiających służby wojskowej z powodów sumienia w przypadku reaktywacji poboru. 22 z nich zasygnalizowało swoją gotowość. Jednocześnie organizacje pomocy społecznej ostrzegają przed wykorzystywaniem obowiązkowej służby zastępczej do maskowania niedoborów kadrowych w opiece pielęgniarskiej, służbach ratunkowych i instytucjach społecznych, co dodatkowo osłabiałoby wolontariat. W ten sposób gromadzenie broni nie tylko blokuje pieniądze i przemysł, ale także zaczyna włączać państwo opiekuńcze, siłę roboczą i służby cywilne w logikę mobilizacji polityki bezpieczeństwa. (99)(100)(101)
Fabryka wojny produkuje zatem coś więcej niż broń. Produkuje nowy porządek. A porządek ten był ewidentnie o wiele lepiej przygotowany niż pokój. Im więcej fabryk powstanie, przestrzenie danych zostaną połączone, a standardy ujednolicone, tym silniejszy stanie się interes w dalszym istnieniu tej architektury. Decydującym czynnikiem nie jest deklarowana intencja poszczególnych rządów. Decydująca jest dynamika architektury bezpieczeństwa, która w perspektywie długoterminowej wiąże instytucje, przemysły i budżety publiczne z konfrontacją. Polityka pokojowa będzie musiała pewnego dnia odwrócić ten rozwój sytuacji. Jak dotąd nie ma programów ani instytucji, które mogłyby temu służyć.
Nie oznacza to, że wojna staje się celem politycznym. Stanowi jednak instytucjonalny punkt odniesienia, z którego legitymizuje się nowy porządek.
Źródła i notatki
[ze setka odnośników – w oryginale. md]
Prawo i strategia torują drogę globalnym operacjom wojskowym
Prawo i strategia torują drogę globalnym operacjom wojskowym
Wolfgang Effenberger apolut/recht-und-strategie-ebnen-den-weg-zu-globalen-militareinsatzen
[chyba dobre, choć rozwlekłe (Niemcy w ogóle lubią krążyć wokół ronda, bo brak im jaj by przejść do sedna) ]
1994: Karlsruhe i Force XXI (TRADOC 525-5)
Opinia Wolfganga Effenbergera .
Obowiązująca obecnie niemiecka Ustawa Zasadnicza nie zawiera ogólnego zakazu misji zagranicznych , lecz ustanawia ścisłe ograniczenia konstytucyjne. Odpowiednie przepisy to przede wszystkim artykuły 24, 26, 87a i 115a Ustawy Zasadniczej, a także orzecznictwo Federalnego Trybunału Konstytucyjnego.
Ustawa zasadnicza z 1949 r. zawierała już artykuł 24, ale konkretna formuła pokoju i bezpieczeństwa zbiorowego zawarta w ustępie 2 została wprowadzona w „Ustawie uzupełniającej Ustawę zasadniczą” w kontekście przystąpienia do NATO, którą przyjęto 19 marca 1956 r. (1)
Prawie rok wcześniej, 6 maja 1955 r., przystąpienie Republiki Federalnej Niemiec do NATO stało się prawnie skuteczne na mocy prawa międzynarodowego wraz ze złożeniem dokumentu przystąpienia w Waszyngtonie – Niemcy stały się w ten sposób oficjalnie 15. członkiem sojuszu. (2)
Artykuł 24 ust. 2 Ustawy Zasadniczej stanowi podstawę dzisiejszych działań zagranicznych. Artykuł ten został ostatnio zmieniony w kontekście integracji europejskiej 22 grudnia 1992 r. Nowelizacja ta stworzyła podstawę konstytucyjną dla udziału Republiki Federalnej Niemiec w systemach bezpieczeństwa zbiorowego (później ONZ, NATO itd.) i ograniczenia jej suwerennych praw w tym celu – wyraźnie „dla zachowania pokoju”. (3)
Decydujący moment zwrotny nastąpił wraz z tzw. orzeczeniem o nieistnieniu kraju z 12 lipca 1994 r .
Zgodnie z tą zasadą, rozmieszczenie niemieckich sił zbrojnych poza granicami Niemiec jest generalnie dopuszczalne, jeżeli odbywa się w ramach i zgodnie z zasadami systemu bezpieczeństwa zbiorowego oraz za uprzednią zgodą Bundestagu. Dało to początek obowiązkowi rezerwacji parlamentarnej .
Każde zbrojne użycie siły za granicą wymaga zazwyczaj zgody Bundestagu (niemieckiego parlamentu federalnego). Zostało to później uregulowane bardziej szczegółowo w ustawie o udziale w parlamencie (2005). Użycie siły w kontekście „bezpieczeństwa zbiorowego”
Otwarcie konstytucji na „systemy bezpieczeństwa zbiorowego” dotyka również przeciwnego bieguna w Ustawie Zasadniczej: podczas gdy artykuł 24 ust. 2 Ustawy Zasadniczej wyraźnie zezwala na integrację Republiki Federalnej z ONZ i NATO „dla zachowania pokoju”, artykuł 26 Ustawy Zasadniczej wyznacza czerwoną linię, po przekroczeniu której taka integracja staje się użyciem siły z naruszeniem prawa międzynarodowego – mianowicie gdy działania zakłócają „pokojowe współistnienie narodów” i „w szczególności przygotowują do prowadzenia wojny agresywnej”.
Niesprowokowane bombardowanie pozostałej części Jugosławii, przeprowadzone bez mandatu ONZ przez 78 dni i nocy, niewątpliwie stanowiło zwykłą wojnę agresywną, według Willy’ego Wimmera, ówczesnego wiceprzewodniczącego Zgromadzenia Ogólnego OBWE. Oświadczenie Wimmera popiera większość ekspertów prawa międzynarodowego, którzy uważają, że atak nie jest objęty obowiązującym prawem międzynarodowym. (4)
Ponieważ wojny agresywne są w Niemczech przestępstwami karalnymi, między innymi, emerytowany admirał Friedrich R. Schmäling złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Prokuratura Federalna nie wniosła jednak oskarżenia, argumentując, że zdaniem prokuratury nie było wystarczającego podejrzenia popełnienia przestępstwa „przygotowania wojny agresywnej” w rozumieniu obowiązującego wówczas artykułu 80 niemieckiego Kodeksu karnego. Niemcy nie brały udziału w „przygotowaniach wojny agresywnej” lub uczestniczyły w nich „tylko” w ramach operacji sojuszniczej. To skutecznie otworzyło drogę do dopuszczenia udziału, o ile przygotowania formalnie odbywały się gdzie indziej. (5)
Niemcy aktywnie uczestniczyły w tym przedsięwzięciu, m.in. poprzez użycie myśliwców Tornado, które wykonały setki lotów bojowych i wystrzeliły ponad 200 pocisków na terytorium Jugosławii. (6)
W 1999 roku Jugosławia wniosła do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości sprawę przeciwko dziesięciu państwom NATO – w tym Niemcom – za naruszenie zakazu użycia siły zawartego w artykule 2, ust. 4 Karty Narodów Zjednoczonych (atak bez uprzedniej agresji ze strony Republiki Federalnej Jugosławii). (7)
Liczne niezależne raporty ekspertów oraz „Trybunał Międzynarodowy” (bez formalnego upoważnienia ONZ) jednoznacznie zakwalifikowały to rozmieszczenie jako nielegalną wojnę agresywną w świetle prawa międzynarodowego, również w odniesieniu do udziału Niemiec. (8)
Podjęta przez Jugosławię próba prawnego zakwestionowania ataku NATO z 1999 r. przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości (MTS) okazała się nieskuteczna, jednak politycznie operacja ta nadal stanowi ważny dowód na to, że naruszała ona zakaz użycia siły zawarty w Karcie Narodów Zjednoczonych.
Co dokładnie zrobiła Jugosławia w 1999 roku?
29 kwietnia 1999 r. Republika Federalna Jugosławii wniosła do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze pozew przeciwko dziesięciu państwom NATO: Belgii, Niemcom, Francji, Wielkiej Brytanii, Włochom, Kanadzie, Holandii, Portugalii, Hiszpanii i Stanom Zjednoczonym. (9)
Jugosławia oskarżyła te państwa o naruszenie zakazu użycia siły zawartego w artykule 2 ust. 4 Karty Narodów Zjednoczonych (atak militarny bez uprzedniej agresji ze strony Jugosławii i bez mandatu ONZ), a także o naruszenie zakazu interwencji, zasady suwerenności i norm międzynarodowego prawa humanitarnego (ataki na cele cywilne, oskarżenia o ludobójstwo). (10)
Wynik w MTS
MTS rozpatrywał równolegle dziesięć odrębnych spraw – co było pierwszym tego typu przypadkiem w historii – i miał rozstrzygnąć o legalności użycia siły.
Jednakże w swoim wyroku z dnia 15 grudnia 2004 r. MTS uznał się za niewłaściwy:
Uzasadnienie: W momencie interwencji NATO Jugosławia nie była członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych i nie uznała skutecznie jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości; w związku z tym nie miała podstaw prawnych do wniesienia pozwu.
W rezultacie nie zapadł żaden wyrok merytoryczny – to znaczy nie wydano żadnego oficjalnego orzeczenia Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie tego, czy operacja NATO była sprzeczna z prawem międzynarodowym, czy też nie. (11)
Ocena w świetle prawa międzynarodowego pomimo braku orzeczenia MTS
Niezależnie od MTS wielu ekspertów prawa międzynarodowego (Simma, Cassese, Hilpold i inni) uważa, że rozmieszczenie sił stanowiło naruszenie artykułu 2(4) Karty Narodów Zjednoczonych, ponieważ nie było ono samoobroną ani nie opierało się na rezolucji Rady Bezpieczeństwa. (12)
Grupy badawcze zajmujące się pokojem, Unia Humanistyczna i Trybunał Berliński jednoznacznie określiły tę wojnę jako nielegalną wojnę agresywną w świetle prawa międzynarodowego, naruszającą bezwzględny zakaz użycia siły. (13)
MTS oddalił sprawę z przyczyn formalnych (brak jurysdykcji), a nie dlatego, że uznał atak za zgodny z prawem.
Eksperci nadal powszechnie uważają, że użycie tej broni stanowi naruszenie prawa międzynarodowego, mimo że w samej sprawie nie zapadł żaden wyrok Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. (14)
Równolegle w jurysprudencji niemieckiej można zaobserwować następującą linię:
W 2006 roku niemiecki Federalny Trybunał Sprawiedliwości (BGH) wydał orzeczenie w sprawie ataku NATO na most, stwierdzając, że niemieckie samoloty nie brały bezpośredniego udziału w tym konkretnym ataku; naruszenia prawa międzynarodowego przez inne państwa NATO można było przypisać Niemcom tylko wtedy, gdyby niemieckie władze zostały poinformowane o szczegółach operacji. (15)
Linia polityczna rządu federalnego
Rząd niemiecki do dziś oficjalnie utrzymuje stanowisko, że operacja ta nie była sprzeczna z prawem międzynarodowym, lecz stanowiła raczej rodzaj „interwencji humanitarnej” mającej na celu ochronę Albańczyków z Kosowa; wyraźnie zaprzecza, że stanowiła ona wojnę agresywną w rozumieniu artykułu 26 Ustawy Zasadniczej. (16)
Uniemożliwia to państwu i władzy sądowniczej zakwalifikowanie tej operacji jako wojny agresywnej – a tym samym stwarza podstawę do odstąpienia od wszczęcia postępowania karnego przeciwko odpowiedzialnym.
Konsekwencja: „Udział jest dozwolony”
Zgodnie z prawem międzynarodowym użycie siły jest powszechnie uznawane za naruszenie zakazu stosowania siły.
Zgodnie z prawem karnym i konstytucyjnym odpowiedzialność Niemiec interpretuje się w ten sposób, że nie były one „organizatorami” wojny agresywnej, lecz uczestnikami operacji sojuszniczej, która jest politycznie uzasadniona jako akcja humanitarna.
Praktyczną konsekwencją tego jest to, że dopóki inicjatywa, planowanie i „przygotowanie” operacji wojskowej naruszającej prawo międzynarodowe leży po stronie partnerów sojuszu, a Niemcy mogą powoływać się na udział w ramach systemu bezpieczeństwa zbiorowego (art. 24 ust. 2 GG), udział ten nie będzie ścigany jako wojna napastnicza.
Zgodnie z artykułem 87a ust. 1 Ustawy Zasadniczej Rząd Federalny tworzy siły zbrojne w celu obrony.
Pierwotna zasada przewodnia Ustawy Zasadniczej z 1949 r. miała wyraźnie charakter defensywny: dlatego też Bundeswehrę po jej utworzeniu w 1955 r. można było postrzegać jedynie jako armię obronną.
Pierwotne stwierdzenie konstytucyjne, iż „Siły zbrojne mogą być użyte w celach obronnych jedynie w zakresie wyraźnie dozwolonym przez niniejszą Ustawę Zasadniczą”, nie dopuszczało, aby użycie sił zagranicznych zostało objęte wyjątkiem do czasu zjednoczenia.
Termin „wyraźnie” jest tu kluczowy. Ustawa Zasadnicza rzeczywiście zawiera wyraźne upoważnienia do rozmieszczania Bundeswehry na terenie Niemiec, na przykład:
- Artykuł 35 Ustawy Zasadniczej (Pomoc administracyjna w przypadku klęsk żywiołowych i szczególnie poważnych awarii),
- Artykuł 87a ust. 3 i 4 Ustawy Zasadniczej (ochrona obiektów cywilnych),
- Artykuł 91 Ustawy Zasadniczej (stan wyjątkowy).
W przeciwieństwie do tego, żaden przepis Ustawy Zasadniczej nie stanowi wprost, że Bundeswehra może prowadzić misje zbrojne poza granicami kraju.
Z tej obserwacji liczni prawnicy konstytucyjni i krytycy dochodzą do wniosku, że artykuł 87a ust. 2 Ustawy Zasadniczej pierwotnie miał obejmować jedynie wyjątkowe przypadki wyraźnie uregulowane w Ustawie Zasadniczej – zwłaszcza te dotyczące spraw wewnętrznych.
Przeciwny pogląd Federalnego Trybunału Konstytucyjnego
Federalny Trybunał Konstytucyjny w tzw. orzeczeniu Out-of-Area z 1994 r. przedstawił odmienne stanowisko.
Otworzyło to drogę do rozmieszczania sił zbrojnych za granicą na mocy artykułu 24 ust. 2 Ustawy Zasadniczej.
„Federacja może, w celu
zachowania pokoju,przystąpić do systemu wzajemnego
bezpieczeństwa zbiorowego…”
Zdaniem sądu, taka klasyfikacja obejmuje również gotowość do wypełniania zobowiązań wojskowych w ramach tego systemu. Z tego wynika konstytucyjna podstawa do zbrojnego rozmieszczania sił poza granicami kraju w ramach tych systemów.
Krytycy twierdzą jednak:
- Artykuł 24 Ustawy Zasadniczej nie wspomina o siłach zbrojnych ani operacjach militarnych .
- Mówi tylko o zintegrowaniu się z systemem bezpieczeństwa zbiorowego.
- Gdyby twórcy konstytucji zamierzali zezwolić na zbrojne rozmieszczanie sił poza granicami kraju, wyraźnie by to uregulowali – zgodnie z brzmieniem artykułu 87a, ustęp 2 .
- Odnosiło się to wyraźnie do działań krajowych, takich jak reagowanie na wszelkiego rodzaju katastrofy: powodzie, pożary, śnieżyce. Działania policyjne zostały włączone dopiero później.
Tło historyczne
Wojny agresywne przeciwko Polsce (1939) i Związkowi Radzieckiemu (1941) doprowadziły do powstania Bundeswehry w 1955 roku, która stała się siłą obronną. Podczas rozważań nad konstytucją wojskową priorytetem była obrona narodu i sojuszu; interwencje militarne na całym świecie nie były wówczas brane pod uwagę.
Kilku ekspertów prawa konstytucyjnego i międzynarodowego – w tym Norman Paech, Dieter Deiseroth, Erhard Denninger i Martin Kutscha – argumentuje, że możliwość zbrojnego rozmieszczenia Bundeswehry poza granicami kraju nie wynika bezpośrednio z brzmienia Ustawy Zasadniczej, lecz została dopuszczona konstytucyjnie dopiero poprzez daleko idącą interpretację artykułu 24 ust. 2 Ustawy Zasadniczej w wyroku Federalnego Trybunału Konstytucyjnego z 12 lipca 1994 r. w sprawie „poza obszarem działania”. Inni eksperci prawa konstytucyjnego nie zgadzają się z tą interpretacją i postrzegają orzeczenie jako doprecyzowanie uprawnienia już zapisanego w Ustawie Zasadniczej.
Ważne jest zatem rozróżnienie dwóch poziomów:
- Brzmienie Ustawy Zasadniczej stanowi istotną część krytyki konstytucyjnej działań zagranicznych.
- Jednakże obecny stan prawny jest determinowany przez orzecznictwo Federalnego Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z tym orzecznictwem, zbrojne rozmieszczenie wojsk za granicą jest zgodne z konstytucją w warunkach ustalonych przez Trybunał.
Argument przedstawiony przez Normana Paecha i in. jest interpretacją konstytucyjną, którą można obronić , ale nie odpowiada ona obecnie dominującej interpretacji Federalnego Trybunału Konstytucyjnego. Właśnie z tego powodu pozostaje przedmiotem debaty konstytucyjnej.
W tym momencie należy krytycznie ocenić rezultaty dotychczasowych działań zagranicznych podjętych na podstawie artykułu 24 ust. 2 Ustawy Zasadniczej (GG) – „Federacja może w celu utrzymania pokoju przystąpić do systemu wzajemnego bezpieczeństwa zbiorowego …”.
Zagraniczne rozmieszczenie niemieckich sił zbrojnych po wydaniu decyzji o wyłączeniu ich z obszaru działań wojennych
Po orzeczeniu Federalnego Trybunału Konstytucyjnego z 12 lipca 1994 r. Bundestag zatwierdził pierwsze zbrojne rozmieszczenie wojsk za granicą 22 lipca 1994 r. Od tego czasu Bundeswehra brała udział w licznych misjach ONZ, NATO, UE lub koalicji międzynarodowych. (17)
Do najważniejszych misji należą:
Ponadto prowadzono liczne mniejsze misje, na przykład w Sudanie, Sudanie Południowym, Saharze Zachodniej, Gruzji, na Rogu Afryki i na Morzu Śródziemnym. (18)
Niezależnie od dopuszczalności prawnej ustanowionej w artykule 24 ust. 2 Ustawy Zasadniczej, w niniejszym rozdziale dokonano krytycznej analizy politycznej i praktycznej oceny rozmieszczeń :
Po ponad trzech dekadach niemieckiej obecności za granicą, rezultaty są otrzeźwiające. Ani w byłej Jugosławii, ani w Afganistanie, ani w Mali, nie da się zaprowadzić trwałego pokoju. Zamiast tego, spuścizną są rozległe zniszczenia infrastruktury, szkody w środowisku, wysokie ofiary wśród ludności cywilnej i niestabilna sytuacja polityczna. Ta ocena nasuwa fundamentalne pytanie, czy zbrojne rozmieszczenie wojsk za granicą jest rzeczywiście odpowiednim sposobem na zapewnienie pokoju, czy też często staje się elementem eskalacji napięcia.
Czy operacje te służyły pokojowi na świecie?
Pogląd ten podzielają Rząd Federalny Niemiec, NATO i Organizacja Narodów Zjednoczonych. (19)
- Siły KFOR odegrały znaczącą rolę w zapobieżeniu nawrotowi szeroko zakrojonej przemocy po wojnie w Kosowie.
- UNIFIL przyczynił się do stabilizacji granicy między Izraelem a Libanem.
- Operacje antypirackie u wybrzeży Somalii chronią międzynarodową żeglugę.
- Misje szkoleniowe wzmocniły struktury bezpieczeństwa państwa.
Krytycy twierdzą:
Wiele operacji nie osiągnęło zamierzonych celów politycznych, a nawet wywołało nowe konflikty.
- Afganistan (2001–2021): Po dwudziestu latach wojny talibowie ponownie przejęli władzę.
- Mali: Mimo wieloletniej obecności sił międzynarodowych sytuacja bezpieczeństwa uległa znacznemu pogorszeniu; niemieckie siły zbrojne się wycofały.
- Somalia: Misja ONZ nie była w stanie zapobiec upadkowi państwa.
- Kosowo: Mimo że przemoc została osłabiona, konflikt polityczny między Serbią a Kosowem trwa do dziś.
Z tej perspektywy wiele misji zagranicznych postrzega się raczej jako działania mające na celu zarządzanie konfliktami , a nie trwałe budowanie pokoju .
- Kosowo (od 1999 r.): Zwolennicy argumentowali, że interwencja zapobiegła dalszym przesiedleniom. Krytycy wskazują, że interwencja odbyła się bez mandatu Rady Bezpieczeństwa ONZ, ustanawiając tym samym precedens dla interwencji wojskowych poza systemem bezpieczeństwa zbiorowego. Co więcej, konsekwencje dla środowiska i zdrowia – takie jak użycie amunicji ze zubożonym uranem przez państwa NATO – są nadal przedmiotem debaty.
- Afganistan (2001–2021): Pierwotnym celem była walka z Al-Kaidą i stabilizacja kraju. Po dwudziestu latach misja zakończyła się dojściem talibów do władzy. Nawet wielu ich byłych zwolenników mówi teraz o otrzeźwiającym lub nieudanym wyniku. Zbudowano infrastrukturę, ale jednocześnie wojna spowodowała ogromne straty ludzkie i środowiskowe.
- Mali (2013–2024): Niemcy uczestniczyły w misjach MINUSMA i EUTM Mali. Pomimo wieloletniej obecności, sytuacja bezpieczeństwa uległa pogorszeniu, krajem wstrząsnęło kilka wojskowych zamachów stanu, a misje międzynarodowe zostały ostatecznie przerwane. Wielu obserwatorów uważa, że pożądanej stabilizacji nie udało się osiągnąć.
W tym kontekście krytycy stawiają zasadnicze pytanie, czy tego typu operacje rzeczywiście służyły „zachowaniu pokoju”, o którym mowa w artykule 24 Ustawy Zasadniczej, czy też były prowadzone w celu realizacji geopolitycznych celów USA i dążenia do jednobiegunowego porządku światowego.
Nie ulega wątpliwości, że:
- Broszura TRADOC 525-3-1 Zwycięstwo w złożonym świecie 2020–2040 (2014) skupia się na złożonym środowisku bezpieczeństwa, w którym ściśle ze sobą powiązane są instrumenty wojskowe, ekonomiczne, informacyjne, cybernetyczne i polityczne;
- Stany Zjednoczone i inne państwa w ostatnich dekadach kilkakrotnie popierały lub zabiegały o zmianę reżimu (na przykład w Iraku w 2003 r. lub w Libii w 2011 r.; inne przypadki budzą kontrowersje w badaniach);
- Tak zwane „kolorowe rewolucje” są oceniane w kręgach akademickich bardzo różnie. Podczas gdy niektórzy postrzegają je przede wszystkim jako wewnętrznie napędzane ruchy demokratyczne, inni podkreślają rolę wsparcia Zachodu za pośrednictwem organizacji państwowych i niepaństwowych. Nie ma jednolitej oceny w tej kwestii.
Z tej perspektywy zagraniczne działania Bundeswehry nie powinny być rozpatrywane w oderwaniu od reszty, ale raczej w kontekście szerszej zachodniej strategii bezpieczeństwa i interwencji.
Historia niemieckich działań zagranicznych staje się jeszcze bardziej krytyczna, gdy rozpatruje się ją nie w oderwaniu od kontekstu, lecz w strategicznym kontekście zachodnich doktryn bezpieczeństwa. Koncepcje takie jak broszura TRADOC 525-3-1 „Zwycięstwo w złożonym świecie 2020–2040” opisują krajobraz konfliktu, w którym środki wojskowe, ekonomiczne, informacyjne i polityczne są ściśle ze sobą powiązane. W tym kontekście interwencje, zmiany reżimów i wspieranie przewrotów politycznych w różnych państwach nie wydają się być niezależnymi zdarzeniami, lecz można je interpretować jako elementy szerszej strategii geopolitycznej. To, czy strategia ta promowała pokój w perspektywie długoterminowej, wydaje się wątpliwe w świetle wydarzeń w Afganistanie, Iraku, Libii, Mali i niektórych częściach byłej Jugosławii.
Sekcje 2-4 („Zwiastuny przyszłych konfliktów”) pierwotnej Koncepcji Operacyjnej Armii (2020–2040) oraz późniejszych dokumentów dotyczących operacji wielodomenowych wyraźnie określają Chiny i Rosję jako „konkurujące mocarstwa”, a Iran i Koreę Północną jako „mocarstwa regionalne”, przeciwko którym armia amerykańska ma się przygotować. Dokument opisuje te państwa jako centralne wyzwania polityki bezpieczeństwa, do których siły zbrojne muszą dostosować swoje zdolności.
Patrząc na wydarzenia, które nastąpiły po wydaniu tych dyrektyw – zwłaszcza wojnę na Ukrainie, konfrontację z Chinami i eskalację działań wojennych przeciwko Iranowi – można odnieść wrażenie, że strategiczne założenia tego dokumentu znajdują odzwierciedlenie w amerykańskim bezpieczeństwie i polityce zagranicznej. To, czy stanowi to jedynie przygotowanie do przewidywanych konfliktów, czy też aktywny udział w ich kształtowaniu, jest kwestią kluczową i budzącą kontrowersje.
Od zakończenia zimnej wojny można zaobserwować ciągłą linię strategicznej polityki hegemonicznej Ameryki.
- 11 września 1990: W swoim przemówieniu przed Kongresem George H.W. Bush podkreśla kierunek polityki „ ku nowemu porządkowi świata ”. Kilka tygodni później rozpoczyna się rozmieszczenie sił w ramach operacji Pustynna Tarcza przeciwko Irakowi.
- 1992: W projekcie doktryny Wolfowitza (Wytyczne planowania obrony) sformułowano cel trwałego zapobiegania pojawieniu się równorzędnego konkurenta dla USA.
- 10 marca 1993 roku republikański senator USA William S. Cohen przedstawił Senatowi rezolucję S.Res. 78. Rezolucja wzywała prezydenta do zachęcenia rządu federalnego do stworzenia warunków konstytucyjnych umożliwiających wszechstronny udział niemieckich sił zbrojnych w misjach pokojowych, egzekwowania pokoju i wymuszania pokoju. Rezolucja nie została jednak przyjęta przez Senat, lecz pozostała w Komisji Spraw Zagranicznych.
- 12 lipca 1994 r. Orzeczenie Federalnego Trybunału Konstytucyjnego dotyczące sytuacji poza obszarem
- 1 sierpnia 1994: Broszura TRADOC 525-5 – Operacje Sił XXI rozwija koncepcję Operacji Innych Niż Wojna (OOTW) i przejście między poziomami eskalacji Pokój – Konflikt – Wojna i Niepokoje – Kryzys – Konflikt – Wojna . To wyraźnie rozszerza myślenie wojskowe poza klasyczną wojnę obronną.
Podczas gdy niemiecki Federalny Trybunał Konstytucyjny nie zdefiniował nowej strategii wojskowej , ale raczej ramy konstytucyjne , w których Niemcy mogą rozmieszczać siły zbrojne poza terytorium NATO (20), TRADOC 525-5 opisuje przyszłe amerykańskie postępowanie operacyjne. Uderzające jest to, że Operacje Inne Niż Wojna nie są już traktowane jako wyjątek, ale jako regularny element działań wojskowych. Należą do nich między innymi: utrzymanie pokoju, egzekwowanie pokoju, interwencje humanitarne, reagowanie kryzysowe i operacje stabilizacyjne.
Tego typu operacje odpowiadały dokładnie misjom, których liczba wzrosła na początku lat 90. (Somalia, Bośnia, Haiti itp.). (21)
Po zakończeniu zimnej wojny Stany Zjednoczone opracowały doktrynę wojskową, która przewidywała globalne operacje wykraczające poza tradycyjną obronę narodową.
Niemal jednocześnie Niemcy, poprzez orzeczenie Federalnego Trybunału Konstytucyjnego, stworzyły konstytucyjną możliwość udziału w takich operacjach międzynarodowych. Stany Zjednoczone opracowały doktrynę operacyjną dla interwencji globalnych.
Niemcy stworzyły mechanizm konstytucyjny umożliwiający udział w odpowiednich misjach NATO i ONZ. - 1997: „Projekt Nowego Amerykańskiego Stulecia” w kilku dokumentach politycznych postuluje zapewnienie amerykańskiej hegemonii globalnej.
- 2000: Raport PNAC „Odbudowa obronności Ameryki” opisuje wymogi militarne niezbędne do odgrywania przez USA długoterminowej roli światowego lidera.
- 2002: „ Strategia bezpieczeństwa narodowego” administracji George’a W. Busha ustanawia doktrynę zapobiegawczych i wyprzedzających ataków militarnych.
- Od 2001 r.: Afganistan, następnie Irak, później Libia i Syria stanowią dłuższą fazę interwencji wojskowych, których rezultaty do dziś budzą kontrowersje.
- 20/21 lutego 2014 r. Zachód zorganizował zamach stanu na Ukrainie
- Wrzesień 2014: TRADOC 525-3-1 – Zwycięstwo w złożonym świecie 2020–2040 przygotowuje armię USA do długoterminowej rywalizacji strategicznej z Rosją, Chinami i regionalnymi potęgami, takimi jak Iran i Korea Północna.
- 2025/2026: Wraz z restrukturyzacją organizacyjną TRADOC w T2COM, ten kierunek strategiczny będzie kontynuowany instytucjonalnie.
Od zapowiedzi Busha o „Nowym Porządku Świata”, poprzez doktrynę Wolfowitza, koncepcje TRADOC z lat 90., aż po „Zwycięstwo w złożonym świecie”, można zaobserwować niezwykłą ciągłość myślenia strategicznego. Dokumenty różnią się językiem i tematyką, ale z tej perspektywy dążą do wspólnego celu: zapewnienia Stanom Zjednoczonym globalnej roli lidera w zmieniającym się porządku międzynarodowym, dążąc do utrzymania jednobiegunowego porządku świata.
Celem nie jest krytyka poszczególnych wojen w oderwaniu od kontekstu, lecz pokazanie ciągłości myślenia strategicznego na przestrzeni kilku dekad, za pomocą oficjalnych dokumentów. Ta ciągłość w istotny sposób kształtuje obecną politykę.
Orzeczenie o wyjściu poza obszar traktatowy z 12 lipca 1994 r. ustanowiło, z niemieckiej perspektywy, konstytucyjne podstawy udziału Bundeswehry w szerszym spektrum międzynarodowych operacji bezpieczeństwa. Kilka miesięcy później, z perspektywy armii amerykańskiej, TRADOC 525-5 opisał strategiczną koncepcję operacyjną, która przewidywała operacje wojskowe w kontinuum od operacji pokojowych i kryzysowych po wojnę.
Orzeczenie w sprawie Karlsruhe z 1994 roku uchyliło istniejące wcześniej przeszkody konstytucyjne dla zbrojnego rozmieszczania Bundeswehry za granicą w ramach systemów bezpieczeństwa zbiorowego. Od tego czasu Niemcy uczestniczyły w licznych międzynarodowych operacjach wojskowych. Nasuwa się zatem pytanie, kto przede wszystkim odniósł korzyści polityczne i strategiczne z tej nowej swobody działania. Krytycy postrzegają ją nie jako wkład w trwalszy i bardziej pokojowy porządek świata, lecz jako silniejszą integrację Niemiec z architekturą bezpieczeństwa kształtowaną przez Stany Zjednoczone i ich interesy geopolityczne.
Z tej perspektywy orzeczenie to jawi się jako element procesu, w którym Niemcy coraz bardziej integrują się z zachodnią strategią bezpieczeństwa. Z pewnością można dostrzec analogie do geopolitycznych tradycji myślowych, takich jak te sformułowane przez Halforda Mackindera w jego Teorii Heartlandu, które później, na różne sposoby, rozwijali różni stratedzy. Z tej perspektywy liczne interwencje wojskowe ostatnich dekad wydają się raczej zabezpieczać strategiczne strefy wpływów i eksponować siłę niż być krokami w kierunku stabilnego porządku pokojowego.
Ostatecznie to od nas, jako społeczeństw demokratycznych, zależy nie tylko akceptowanie decyzji dotyczących polityki bezpieczeństwa, ale także ich krytyczna analiza i ciągłe podkreślanie, że siła militarna nie staje się celem samym w sobie, ale służy ustanowieniu bardziej pokojowego i humanitarnego porządku.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich oddziałach saperskich. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i edukację średnią (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w uczelni technicznej budownictwa. Od tego czasu publikował prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki USA. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).
+++
1) https://www.files.ethz.ch/isn/25492/hb143-.pdf
2) https://www.bpb.de/kurz-knapp/hintergrund-aktuell/206006/1955-die-bundesrepublik-wird-nato-mitglied/
4) https://www.bundestag.de/resource/blob/1022978/WD-2-041-24-pdf.pdf
6) https://www.bundestag.de/dokumente/textarchiv/1998-10-16-kriegseinsatz-kosovo-970602
8) https://taz.de/Zehn-Jahre-Kosovokrieg/!5165840/
9) https://www.welt.de/print-welt/article575404/Zehn-Staaten-stehen-am-Pranger.html
10) https://www.spiegel.de/politik/jenseits-der-roten-linie-a-5717ea46-0002-0001-0000-000013436416
12) https://www.parlament.gv.at/dokument/BR/A-BR/352/fname_1461539.pdf
16) https://www.nachdenkseiten.de/?p=130632
17) https://www.bundeswehr.de/de/auftrag/einsaetze?utm_source=chatgpt.com
18) https://www.bundeswehr.de/de/auftrag/einsaetze?utm_source=chatgpt.com
19) https://www.bundeswehr.de/de/auftrag/einsaetze?utm_source=chatgpt.com
+++
Powstanie Imperium Ellisona [Czy tylko medialne?]
Powstanie Imperium Ellisona
- Martin Armstrong przez Lee Rockwella uncutnews-ch/der-aufstieg-des-ellison-imperiums
Przez Martina Armstronga
Kiedyś amerykańscy giganci przemysłowi budowali koleje, huty i firmy naftowe. Dziś miarą wpływu są dane, sztuczna inteligencja, chmura obliczeniowa, media i informacje. Niewiele rodzin ilustruje tę zmianę lepiej niż Ellisonowie.
Larry Ellison zbudował Oracle z małej firmy programistycznej w jedną z największych korporacji technologicznych na świecie. Jego ścieżka kariery i historia „od pucybuta do milionera” są niezwykle interesujące. Dziś Oracle jest wiodącym dostawcą korporacyjnych baz danych i infrastruktury chmurowej, obsługującym rządy, instytucje finansowe, placówki opieki zdrowotnej, wykonawców zamówień obronnych i wiele największych korporacji na świecie. Oprogramowanie Oracle przenika ogromne obszary globalnej gospodarki. Gdy rządy pobierają podatki, szpitale zarządzają dokumentacją pacjentów, banki przetwarzają transakcje, a firmy analizują dane, systemy Oracle często działają za kulisami.
Majątek Larry’ego Ellisona od dziesięcioleci plasuje go wśród najbogatszych ludzi świata. Jego wpływy wykraczają daleko poza sektor technologiczny. Zainwestował miliardy w nieruchomości, jest właścicielem niemal całej hawajskiej wyspy Lanai, finansował badania medyczne, inwestował w sztuczną inteligencję i utrzymuje relacje z politykami i liderami biznesu z obu stron sceny politycznej. Tegoroczna afera z TikTokiem została rozwiązana, gdy kontrolę nad nim przejął konglomerat Ellisona. Ogromna ilość danych, do których ma dostęp ta rodzina, jest oszałamiająca. Bogactwo na tym poziomie naturalnie zapewnia dostęp do decydentów w rządzie i przemyśle.
Następnie przechodzimy do jego syna, Davida Ellisona, który w 2010 roku założył Skydance Media. Firma produkowała lub współprodukowała takie ważne serie filmowe, jak „Mission: Impossible”, „Top Gun: Maverick” i „Star Trek”, zanim rozszerzyła swoją działalność na telewizję, animację, gry i streaming. Nigdy nie był to tylko syn bogacza grający hollywoodzkiego producenta. Skydance stał się wehikułem, dzięki któremu rodzina Ellisonów wkroczyła w machinę amerykańskiej kultury.
Przejęcie Paramount przez Skydance za 8 miliardów dolarów wprowadziło CBS, CBS News, Paramount Pictures, Paramount+, Nickelodeon, MTV, Comedy Central, BET, Showtime oraz dekady praw filmowych i telewizyjnych do sfery wpływów Ellisona. Ojciec zbudował imperium wokół przechowywania i przetwarzania informacji. Syn zajął się selekcją, przygotowywaniem i dystrybucją informacji do opinii publicznej. Ta kombinacja powinna niepokoić wszystkich, niezależnie od ich poglądów politycznych. Oracle zajmuje kluczową pozycję w infrastrukturze technologicznej wykorzystywanej przez rządy i korporacje, podczas gdy Paramount dociera do milionów ludzi za pośrednictwem wiadomości, rozrywki, sportu, programów dla dzieci i streamingu. Jedna strona rodzinnego imperium pomaga zarządzać danymi. Druga może kształtować narrację.
W ten sposób we współczesnym świecie powstają oligarchie. Nie muszą one znosić wyborów ani otwarcie przejmować kontroli nad rządem. Przejmują infrastrukturę, platformy, studia, bazy danych i kanały komunikacji społecznej. Następnie pojawiają się politycy i błagają o dostęp, korzystne relacje, wsparcie w kampanii lub pomoc techniczną.
Pisałem obszernie o rozwijającym się państwie inwigilacji, ponieważ dane stały się nowym narzędziem kontroli politycznej. Oracle nie tylko sprzedaje oprogramowanie biurowe; jego bazy danych i systemy chmurowe stanowią podstawę działania rządów, banków, szpitali, korporacji i agencji obronnych, przetwarzając informacje o niezliczonej liczbie osób. Nie oznacza to, że Larry Ellison osobiście przeszukuje czyjeś prywatne dane, ale oznacza to, że jego imperium zajmuje potężną pozycję w infrastrukturze, w której te informacje są przechowywane i zarządzane. Rządy nie muszą już wyważać wszystkich drzwi, skoro mogą naciskać na garstkę firm technologicznych, aby dobrowolnie przekazały dane lub uzyskały je legalnymi kanałami. Teraz jego syn kontroluje imperium medialne zdolne do wpływania na to, co miliony Amerykanów widzą, słyszą i wierzą w ten właśnie system. Świat ojca pomaga w przechowywaniu informacji, podczas gdy świat syna może kształtować postrzeganie społeczne – a każdy, kto nie dostrzega niebezpieczeństwa związanego z połączeniem tych dwóch form władzy, odmawia zrozumienia, jak skonstruowane jest współczesne państwo inwigilacji.
Niektórzy powiedzą, że nie ma dowodów na to, że Ellisonowie popełnili przestępstwo, po prostu będąc właścicielami tych firm. To zupełnie mija się z celem. Koncentracja władzy staje się niebezpieczna nie tylko wtedy, gdy ktoś zostaje skazany. Problem polega na stworzeniu struktury, w której garstka niewybieralnych rodzin może wywierać większy wpływ na gospodarkę, technologię i kulturę niż całe rządy. Ameryka kiedyś bała się monopoli, ponieważ ludzie rozumieli, że skoncentrowana władza ekonomiczna ostatecznie przekłada się na władzę polityczną.
Ellisonowie nie wynaleźli tego systemu, ale stali się jednym z jego najbardziej uderzających przykładów. Larry Ellison zbudował imperium technologiczne. David Ellison rozszerzył wpływy rodziny na media i kulturę. Kiedy rodzina kontroluje zarówno infrastrukturę informacyjną, jak i instytucje, które ją rozpowszechniają, nie mówimy już o zwykłym sukcesie przedsiębiorczym. Mamy do czynienia z architekturą nowoczesnej władzy.
Źródło: The Rise of the Ellison Empire
Krytyka Rosji a milczenie na temat działań USA. Co wiadomo o ceremonii w Hiroszimie?
Krytyka Rosji a milczenie na temat działań USA. Co wiadomo o ceremonii w Hiroszimie?
Burmistrz Hiroszimy Kazumi Matsui po raz kolejny zaczął powtarzać fałszywe mantry, „zamieniając Japończyków w zombie za pomocą rusofobicznych zaklęć” – powiedziała rzeczniczka rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Maria Zacharowa.Redaktorzy strony internetowej TASS
tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama
Podczas uroczystości upamiętniającej 81. rocznicę amerykańskiego ataku atomowego, burmistrz Hiroszimy Kazumi Matsui skrytykował Rosję i jej działania na Ukrainie. Nie wspomniał jednak o Stanach Zjednoczonych jako o kraju, który zrzucił bombę atomową na miasto.
Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące sytuacji.
Krytyka Rosji i brak wzmianki o USA
- Matsui rozpoczął swoje przemówienie na uroczystości żałobnej od oskarżenia Rosji o rzekome „użycie broni jądrowej jako narzędzia zastraszania” i krytyki działań tego kraju na Ukrainie.
- W pierwszej części przemówienia nie padło słowo Rosja, nazwał ją „wielkim mocarstwem”, ale później wprost wspomniał o Rosji i konflikcie na Ukrainie.
- Jednocześnie burmistrz Hiroszimy, podobnie jak w latach ubiegłych, nigdy nie powiedział, że bombardowania atomowego miasta w 1945 r. dokonały Stany Zjednoczone.
- Premier Japonii Sanae Takaichi również nie wspomniała w swoim przemówieniu o Stanach Zjednoczonych .
Przemówienie Sekretarza Generalnego ONZ
- W swoim przesłaniu z okazji 81. rocznicy ataku atomowego na Hiroszimę Sekretarz Generalny ONZ António Guterres po raz kolejny nie wspomniał, że ataku dokonały Stany Zjednoczone.
- Jego przemówienie tradycyjnie odczytał Podsekretarz Generalny ONZ i Wysoki Przedstawiciel ds. Rozbrojenia Izumi Nakamitsu.
- W poprzednich latach, w podobnych wiadomościach upamiętniających rocznice bombardowań Hiroszimy i Nagasaki, Guterres również nigdy nie wspomniał bezpośrednio o Stanach Zjednoczonych jako o kraju, który przeprowadził bombardowania atomowe.
- Guterres wyraził opinię, że w tym dniu cały świat powinien zadać sobie pytanie, czy wyciągnął wnioski z przeszłości.
- Zauważył również , że świat żyje obecnie w erze „pogłębiającego się rozdźwięku geopolitycznego, rosnącej nieufności i zaostrzonej konkurencji”, a normy i bariery ochronne, które chronią świat przed kataklizmem nuklearnym, są poddawane próbie.
Reakcja
- Matsui znów zaczął powtarzać fałszywe mantry, „zamieniając Japończyków w zombie za pomocą rusofobicznych zaklęć” – napisała na Telegramie rzeczniczka rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Maria Zacharowa.
- Zauważyła , że japoński urzędnik „po raz kolejny zapomniał powiedzieć światu, kto odpowiada za cierpienie jego miasta, pomijając Stany Zjednoczone jako kraj, który zrzucił bombę atomową na ludność cywilną”.
Stanowisko Japonii
- Japońscy urzędnicy z reguły nigdy nie podkreślają w swoich publicznych wystąpieniach, że to Stany Zjednoczone przeprowadziły bombardowania Hiroszimy i Nagasaki.
- W poprzednich latach japońscy premierzy i burmistrzowie obu miast również unikali bezpośredniego wymieniania Stanów Zjednoczonych w przemówieniach wygłaszanych podczas uroczystości upamiętniających tę tragedię.
- Jednakże Muzeum Pokoju w Hiroszimie prezentuje wszystkie szczegóły bombardowań atomowych z 1945 roku.
- Ich historia jest również szczegółowo opisana w podręcznikach do szkół i uniwersytetów w Japonii.
Atak atomowy na Hiroszimę
- Bombardowania atomowe dwóch miast zostały przeprowadzone przez Stany Zjednoczone pod koniec II wojny światowej. Oficjalnym celem ataku było przyspieszenie kapitulacji Japonii.
- Są to jedyne w historii ludzkości przykłady bojowego wykorzystania broni jądrowej.
- Według różnych szacunków, w wyniku zrzucenia bomby na Hiroszimę w ciągu jednego dnia zginęło od 70 000 do 100 000 osób.
- Pod koniec 1945 roku liczba ofiar śmiertelnych wzrosła do 140 000, gdyż większość osób zmarła w szpitalach na skutek odniesionych ran i narażenia na promieniowanie.
- Łączna liczba ofiar bombardowań przekracza obecnie 350 tysięcy.
- Lista ofiar tej tragedii wydłuża się z każdym rokiem, gdy ginie któryś z Japończyków, którzy przeżyli amerykańskie bombardowania atomowe.
- Stany Zjednoczone nadal nie uznają swojej moralnej odpowiedzialności za bombardowania atomowe, uzasadniając swoje działania „koniecznością militarną”.
Unia Europejska korumpuje lokalne władze. Kulisy absurdalnych dotacji. „Wielu darmozjadów”
Unia Europejska korumpuje lokalne władze. Ekspert ujawnia kulisy absurdalnych dotacji. „Wielu darmozjadów”
Cała polityka Unii Europejskiej jest nastawiona na korupcję lokalnych elit i społeczeństwa – mówi w rozmowie z Tomaszem Cukiernikiem Maciej Odorkiewicz, który przez lata zajmował się pisaniem wniosków o dotacje unijne.
Tomasz Cukiernik: – Proszę mi opowiedzieć o absurdach związanych z dotacjami unijnymi.
Maciej Odorkiewicz: Nie mamy tyle czasu. Przed naszym spotkaniem rozmawiałem z paroma osobami, które nadal piszą wnioski o dotacje i odmówili spotkania z panem.
Dlaczego?
Mogę dyplomatycznie powiedzieć, że nie wiem.
Wiele razy spotkałem się z opinią, że przez to, że się dotuje jakąś rzecz, to ta rzecz jest dużo droższa i to powoduje, że nawet jak dostaje się dotację, to i tak się zapłaci tę samą cenę albo nawet wyższą, niż było przed dotacjami.
Swego czasu ceny pomp ciepła były pięcio-, sześciokrotne wyższe, bo wszyscy korzystali z dopłat do nich. Jednym z podstawowych warunków pomocy publicznej jest to, że muszą być przestrzegane warunki takie jak przy zamówieniach publicznych. Jeśli cena przekracza pułap, jaki przy zamówieniach publicznych byłby wymagany przetarg, to musi być przetarg albo konkurs ofert. Standardowo nowa inwestycja dostaje 80 proc. refinansowania, a 20 proc. musi być wkładu własnego. Natomiast w przypadku sprzętu używanego jak finansowanie będzie na poziomie 50 proc., to będzie góra, a z reguły mniej niż 40 proc. A trzeba kupić nowy sprzęt, który będzie spełniał pewne wymagania, co powoduje, że ten sprzęt jest droższy. I niejednokrotnie nie jest w Polsce produkowany. Inny przykład – szkoła dla kelnerek. Trzeba kupić stół, który kosztuje tysiąc złotych, ale za dotacje musi być stół z atestem, który kosztuje pięć tysięcy złotych. Podobny przykład: był program, z którego można było dostać 20 mln złotych. Czy polska firma ma na nie szansę? Tak, ale szanse zdecydowanie się zwiększają, jeśliby dokooptowała do projektu zachodniego kooperanta.
Dlaczego?
Oficjalnie dlatego, że jest większa stabilność firmy i jeżeli kooperant zachodni wchodzi z technologią, to jest gwarantem tego, że wszystko się uda, czyli że cele projektu zostaną wykonane.
A nieoficjalnie?
To jest otwarcie drzwi dla zachodnich firm do wejścia tutaj. To jest jedna z potężnych płaszczyzn, bo ta pierwsza to drenowanie kapitałów. Mam wrażenie, że cała polityka Unii Europejskiej jest nastawiona na korupcję lokalnych elit i społeczeństwa. Z tych dotacji, z pisania wniosków, z ich oceniania żyje bardzo dużo osób. Mamy instytucje pośredniczące, na terenie województwa śląskiego było czterech czy pięciu operatorów. To instytucje, które rozdają te pieniądze, sprawdzają wnioski, rozliczają, oceniają. A żeby dobrze napisać wniosek, trzeba posiadać dużą wiedzę. Bariera wejścia na ten rynek jest naprawdę duża.
Ale dlaczego Unii Europejskiej zależy na tym, żeby z tego żyło mnóstwo ludzi?
Bo wtedy będzie zakotwiczona. Przygotowanie wniosku inwestycyjnego: trzeba zatrudnić kosztorysanta, zrobić plan oddziaływania na środowisko, wziąć architekta. Już tyle osób żyje z wniosku, który jeszcze nie wiemy, czy będzie zatwierdzony, czy będzie realizowany. Jeśli wniosek nie przejdzie, to pieniądze na ich wynagrodzenia nie pójdą z dotacji, a z prywatnych pieniędzy. Ale są inne patologie. Co robi osoba, która pisze wnioski? Najbardziej skutecznymi osobami są takie, które kiedyś pracowały w instytucjach pośredniczących albo w urzędzie marszałkowskim. Była afera z żoną wicemarszałka. Zwróciła się o dotację na restaurację i dostała. To była kosmiczna kwota. Tam były te pułapy o cztery rzędy wielkości mniejsze. Osoba, która pisała wnioski, najchętniej brała taką osobę właśnie z danego urzędu, która potem ten wniosek zatwierdzała. Jest to nielegalne, ale był to nagminny proceder. Jeżeli ktoś by kiedyś przetrzepał te wnioski, to jest to stajnia Augiasza. Ci urzędnicy, którzy pisali wnioski po godzinach, biorą je w urzędzie i oceniają. Ile bzdur się wybudowało za pieniądze z dotacji! Ubikacja w lesie, nieużywane ścieżki rowerowe, betonoza…
Kolejkomaty, urzędomaty…
A to jest korupcja. Tak, i znam ludzi, którzy robią te urządzenia. To są akurat wszystko dawne służby. Ci, którzy też operują terminalami płatniczymi. Byłem przerażony tym, jak to zobaczyłem. Ale mają dostęp do wszystkiego, do każdej analityki. Dotacje pozwalają robić najbardziej absurdalne projekty. I to nie ma znaczenia, czy są one potrzebne, czy nie.
Wiele lat temu rozmawiałem z człowiekiem z instytucji pośredniczącej z Katowic. Powiedział, że były takie konkursy, w których łączny koszt przygotowania wszystkich wniosków przez potencjalnych beneficjentów był wyższy niż wartość alokacji w programie. Dlatego, że tylko 5 proc. wniosków przechodziło. Koszt ponieśli wszyscy. A przecież sam koszt przygotowania wniosku o dotację może wynieść 10 proc. wartości dotacji albo i więcej.
Koszt przygotowania wniosków może być jeszcze wyższy. Jest zasada: jeżeli składasz wniosek o dotację, to aplikuj tylko i wyłącznie na takie tematy, które się same obronią. Czyli jakby się tych pieniędzy nie dostało, to ten projekt i tak wypali. To jest żelazna zasada. To jest warunek sine qua non podejścia do dotacji. Natomiast po drodze doszło bardzo dużo warunków, które nie odnoszą się do sedna projektu. Każdego. Czyli na przykład powiem, że warunkiem naszego spotkania jest to, że pan dziesięć razy okrąży ten kwietnik. I tak mniej więcej zaczynają wyglądać dotacje. Bo okrążenia tego kwietnika nic nie wnoszą. A we wszystkich dotacjach od zawsze jest feministyczny warunek inkluzywności, a jeszcze bardziej prymitywny jest warunek otwarcia na LGBTQ.
Czyli de facto brak dotacji oznaczałby brak unijnej indoktrynacji libertyńskiej…
Można tak powiedzieć. Proszę zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt. Był głośny głos w dyskusji nt. dotacji ze strony ówczesnej unijnej komisarz Danuty Hübner. Opublikowała tabelkę, w której z jednej strony były wpływy (dotacje) z UE, a z drugiej nasze składki. Oczywiście, z tego przepływu środków wychodziło, że UE „dała” nam wielokrotnie więcej niż wpłaciliśmy (jako Polska) składek. I powiem tak: liczby były prawdziwe, ale przekaz informacyjny to było wierutne kłamstwo. Każdy kto średnio w tych rzeczach siedzi, poczuł się potwornie urażony. Oczywiście byli fanatycy, którzy w to uwierzyli. Oficjalnie fundusze strukturalne i regionalne miały za zadanie dostosowanie rozwoju Polski do poziomu europejskiego. Natomiast chodziło tak naprawdę o otwarcie polskiego rynku dla zachodnich firm. I w większości mieliśmy do czynienia z wrogimi przejęciami (co kończyło się upadkiem wykupionych zakładów i posłaniem ludzi na bruk). Na początku jak samorządy były mądre, to za dotacje wymieniały infrastrukturę: kanalizacja, ciepłownictwo, wodociągi, drogi. A jak były głupie, to robiły kostkę, betonozę i muzea. A potem zaczęło się dziać to, czego efektem jest na przykład afera w Tramwajach Śląskich.
Jak weszło KPO, to o niektórych postępowaniach nie wiedziały nawet osoby, które się tym zajmują zawodowo. Podobno niektóre ogłoszenia na stronie urzędu czy na portalu funduszy europejskich wisiały 24 godziny. Ludzie potem szukali i nie mogli znaleźć. I to jest przekręt. KPO to była łapówka Unii Europejskiej dla wyborców Platformy. Jeżeli będzie jakaś przyszła władza, to KPO powinno zostać sprawdzone. A tematy dotacyjne coraz bardziej zaczynają być ciemne w znaczeniu życia codziennego. Na przykład to są wnioski na jakieś bzdury, na które normalny człowiek się nie zgodzi, jak afirmacja odmienności, nie akceptacja, afirmacja odmienności seksualnej i działań antyrodzinnych. Ksiądz Michał Olszewski wybudował fantastyczny ośrodek dla prześladowanych samotnych kobiet m.in. z Funduszu Sprawiedliwości, który był wewnętrzną, polską „dotacją”. Przez ekipę Tuska został aresztowany i był przetrzymywany w nieludzkich warunkach. Postawiono mu zarzut, że to było niezgodnie z przeznaczeniem. Zarzuty są nie tylko, że naciągane, ale po prostu bzdurne. Księża nie są święci, ale władzy nie podobał się ten projekt, bo był za bardzo rodzinny, za bardzo opiekuńczy, bo pokazywał, że instytucje katolickie budują kolejny, ale tym razem potężny dom pomocy dla prześladowanych kobiet.
Zna Pan przypadki problemów firm przez dotacje?
Znam historię przedsiębiorcy, do którego przyszedł urząd celny. Był zdziwiony. Okazało się, że za sprzęt, który kupił, sprzedawca nie zapłacił cła. On o tym oczywiście nie wiedział. Fakturę dostał, zapłacił. Ale urzędnik przyszedł zarekwirować ten sprzęt, a to był sprzęt, gdzie faktura wchodziła jako koszt kwalifikowany do wniosku. Przyszła kontrola dotacji, a przedsiębiorca nie miał już tego sprzętu. Musiał zwracać dotację.
I upadł?
Wyszedł z tego, ale uratowało go tylko to, że to była spółka z o.o. Ale ile to faceta kosztowało nerwów! Osiwiał. Nie poznałem go, jak go spotkałem.
Dokładnie przejrzałem przypadek gminy Ostrowice w woj. zachodniopomorskim, która zbankrutowała de facto przez unijne dotacje. Urzędnicy nabrali kredytów na wkład własny do projektów unijnych, potem nie mieli pieniędzy i zaczęli zadłużać się w parabankach. Gmina została zlikwidowana, teren został rozdzielony pomiędzy sąsiednie gminy, a budżet państwa musiał spłacić cały dług. Ale nie mówi się, że tak naprawdę to był efekt bezsensownego wydawania dotacji unijnych.
Zawsze pisałem wniosek w taki sposób, żeby potem było wiadomo co dalej. W biznesplanie obligatoryjnie trzeba podać, co się stanie ze sprzętem, jeżeli inwestycja nie wyjdzie. Miałem klienta, który chciał kupić system do przewiercania pod ziemią. Miał faktycznie dwie duże inwestycje. Do momentu uzyskania dotacji i trwania projektu pod inwestycje wszystko się kalkulowało, ale pół roku po zakończeniu planowanego odstawienia przewiercaczy zrobił się wielki problem. Okazało się, że przedsiębiorca musi je serwisować u producenta, a koszt jest bardzo wysoki. No i na to nie ma dotacji. Dopiero jak on tę analizę zobaczył, to zrezygnował z dotacji.
Znalazł Pan taki przypadek firmy, która po prostu zbankrutowała przez dotacje?
Jest kilka takich przypadków. Był przedsiębiorca, który brał ciężki sprzęt budowlany, wielu pracowników, duża firma z branży inwestycyjnej. I już miał swój sprzęt. Startował do przetargu, ale warunkiem było posiadanie jakiegoś sprzętu. Złożył wniosek o dotację, ale nie wpisywał tego, że startuje w przetargu, bo to nie jest gwarancją otrzymania pieniędzy. Wpisał, że ma plan inwestycyjny i portfel zamówień. Dostał dotację, kupił sprzęt, wystartował w przetargu i go przegrał. Wtedy zaczęły się duże problemy. Został ze sprzętem, który nie był potrzebny, ale trudno powiedzieć, że to z powodu dotacji. Inna historia – w Katowicach firma zajmowała się optoelektroniką i brali dotacje z NCBR-u. To nie są projekty twarde, tylko projekt badawczy, który zakłada, że może coś nie wyjść. Firma wzięła dużą dotację. We wniosku miała opisane, że może nie wyjść. I nie wyszło. Urząd odmówił uznania tego, bo zdaniem urzędników nie tak dokładnie zostało opisane we wniosku. A przecież przy projekcie badawczym trudno podać przyczynę, dlaczego coś konkretnie nie wyjdzie. Nie dostali pieniędzy i firma padła.
A ponieśli koszty?
Tak, koszty ponieśli potężne. Polegały na zakupie urządzeń, wynajęciu specyficznej hali, która musiała być odizolowana od środowiska, tam wchodziło się przez komory itd. Mieli dostać zwrot, tak czy inaczej, czy się uda, czy się nie uda. Nie dostali. Bardzo często ludzie, którzy uzyskali dotację, potem nie potrafią profesjonalnie jej rozliczyć, przygotować dokumentów i często się zdarzało, że na tym polegli. Bardzo dużo osób poległo zwłaszcza na tzw. rozliczeniu płatności cząstkowych. To jest skomplikowany mechanizm, zwłaszcza przy dużych dotacjach albo przy inwestycjach długoterminowych. Naprawdę trzeba umieć to zrobić, bo można zostać wezwanym do zwrotu dotacji.
Zna Pan przypadki marnotrawstwa przy dotacjach?
Może Pan się rozejrzeć wkoło i to zobaczy. Duża część dotacji jest przepalona. Marnotrawstwo środków było na wielu poziomach, ale dotyczyło głównie projektów publicznych.
Szpitale kupowały sprzęt i potem go w ogóle nie używały albo używały go w minimalnym zakresie.
Kupowanie sprzętu w szpitalach i to jest nagminne. Pełno jest takich zakupów z dotacji, które są kompletnie od czapy, na przykład była sprawa z wagonami, które nie mieściły się w peronach. Robiono ścieżki rowerowe z dotacji, po czym wymieniano na tej całej długości rury, bo akurat tak się często zgadzało, że wodociągi szły w tym kierunku. I tu dobrym przykładem będzie gmina Będzin-Grodziec. Takich sytuacji jest multum. Marnotrawstwo przy projektach twardych występuje i jest łatwe do wychwycenia.
Natomiast największy przepał pieniędzy jest na projektach miękkich, jak szkolenia. Ceny są zaburzone kilkakrotnie. Kurs dla dziesięciu osób jest wyceniany na 4-5 tys. złotych od osoby, czyli to jest 40-50 tys. złotych w jeden weekend, a jest jedna osoba prowadząca, góra dwie, plus biuro administracyjne. To są przepalone pieniądze.
I to na skalę masową, a z tego jeszcze żyją instytucje pośredniczące itd. To cały system, który sam się napędza. Jeżeli tych dotacji z Unii by nie było, to kilka tysięcy ludzi nie miałoby pięknych synekur. Ale te synekury nie są za darmo, tylko są właśnie kontakty z urzędami, no i często układy polityczne, tu jest problem. Jak ktoś w tym nie siedzi, to widzi, że to jest przejrzyste. Jak zaczyna się perspektywa finansowa, to jest publikowany plan, kiedy będą ogłaszane terminy wniosków, w jakich działaniach, w jakich postępowaniach. To wszystko stwarza pozory, że jest naprawdę przejrzyste, ale pod tym płaszczykiem jest robione mnóstwo niepotrzebnych rzeczy. Są ludzie, którzy tylko i wyłącznie czerpią profity z tego systemu. Czy to jest złe? No, to jest z pieniędzy publicznych, bo dotacje są pieniędzmi publicznymi. Uważam, że działania publiczne powinny być realizowane nie w ramach unijnych dotacji.
Dlaczego?
To powinna być stricte polityka państwa polskiego, która mówi, że dostaniesz od nas dotację, jak dla nas wykonasz zadanie publiczne. Dotacje unijne niszczą suwerenność państwa, które je otrzymuje. Dotyczy to również grantów z niemieckich fundacji ale to inny temat.
Państwo polskie ma inne cele niż Unia Europejska.
Bingo. Poza tym jest bardzo skrócona ta droga. Tylko, że wielu darmozjadów by wtedy nie mogło sobie żyć spokojnie. Ludzie kompletnie sobie sprawy nie zdają, jak to wygląda. I dla całej grupy ludzi, którzy z tego ciągną, najlepiej by było, jakby była totalna cisza. Nie pisało się o tych rzeczach, nie mówiło, bo po co. Pieniądze lubią ciszę i spokój, a dotacje są w nieuczciwy sposób urobione.
Skutki likwidacji kary śmierci
Skutki likwidacji kary głównej – Jacek Hoga
\
Autor: AlterCabrio, 3 sierpnia 2026
Albo Kościół głosił zawsze prawdę, że kara śmierci jest godziwa moralnie, albo myląc się i że jeżeli ktoś udowodni na poziomie teologii katolickiej, że kara śmierci jest wewnętrznie zła zawsze i wszędzie, to tylko udowodni, że Kościół katolicki jest nieprawdziwy. To tak na marginesie dla tych, którzy się interesują moralnością, etyką i troszeczkę teologią.
Dzisiaj z perspektywy państwowej na temat kary śmierci, bo właśnie prywatnie nieraz mówiłem o tym czy też jako przedstawiciel fundacji Ad Arma, że z perspektywy klasycznej moralności chrześcijańskiej, klasycznej moralności cywilizacji łacińskiej i zdrowego rozsądku, brak kary śmierci doprowadza do utraty sprawiedliwości.
◊
Skutki likwidacji kary śmierci
W dzisiejszym WoS-ie dla dorosłych o karze śmierci od strony moralnej, społecznej i praktycznej
◊
Warto porównać:
Krzysztof Baliński: POLSKĄ I KRAINĄ U RZĄDZĄ …*YDO…*ANDEROWCY?!
Krzysztof Baliński: POLSKĄ I KRAINĄ U RZĄDZĄ …YDO…ANDEROWCY?!
Maksym Boroweć [Taras Bulba] o zbrodniach OUN-Bandery
Maksym Boroweć o zbrodniach OUN-Bandery
Naprawdę nazywał się Maksym Boroweć (1908-1981), ale do historii przeszedł jako Taras Bulba, postać mityczna wzięta z literatury Michała Gogola. Pochodził z Wołynia, marzył o wolnej Ukrainie, w czasie wojny założył Sicz Poleską, z której powstała Ukraińska Powstańcza Armia.
Ale to nie była złowieszcza banderowska UPA. Tę nazwę Bulbie ukradli właśnie banderowcy, a nazwę UPA zhańbili ludobójstwem na Polakach. Dzisiaj, we współczesnej Ukrainie, nikt nie stawia Bulbie pomników, tak jak Banderze, Klaczkiwskiemu czy Szuchewyczowi. O Bulbie nikt nie pamięta, bo OUN Bandery uznał go za zdrajcę i nieudacznika. Zmowa milczenia ma jeszcze jeden zasadniczy powód – Bulba w roku 1943 przeciwstawił się mordercom z OUN (b), nazywając ich wprost zbrodniarzami. Jest więc nie tylko wrogiem banderowców, ale i swoistym wyrzutem sumienia.
Maksym Boroweć był raczej osobowością nieskomplikowaną, związał się w latach 30. z ruchem petlurowskim, ale traktował OUN jako ważny element ukraińskiego obozu niepodległościowego. Nadzieje wiązał z Niemcami, tak jak większość nacjonalistów. Kiedy wybuchła wojna sowiecko-niemiecka włączył się w walkę z maruderami Armii Czerwonej, a potem założył na Polesiu Sicz Poleską, która z czasem kontrolowała cały północny Wołyń. Niemcy nie potrzebowali jednak takiego sojusznika, a gubernator Erich Koch wręcz nienawidził ich, zgodnie z rasową polityką Hitlera.
Owszem, Bulba miał przyjaciół w kołach Abwehry i Wehrmachtu, ale to za mało. Jak się wkrótce okazało, to nie Niemcy i Sowieci byli dla Bulby śmiertelnym zagrożeniem, lecz banderowcy. OUN (b) zapuścił korzenie na Wołyniu dopiero w 1942. Najpierw próbował sobie podporządkować bulbowców, a kiedy napotkał opór – zaczął polowanie na ich szefa, czyli Borowecia. Duża część jego ludzi zwyczajnie przeszła na stronę banderowców, sam Bulba ze sztabem wymykał się banderowcom, aż pewnego dnia wpadł w pułapkę – sam uciekł, ale w ręce wrogów dostała się jego żona, Czeszka z pochodzenia. Nie wyszła z tego żywa.
Mimo tych doświadczeń Bulba nigdy nie przeciwstawił się banderowcom zbrojnie – nie chciał wzniecać walk bratobójczych między Ukraińcami. Zdecydował się jednak ostro zaprotestować przeciwko masowym mordom na Polakach – napisał dwa listy otwarte do przywódców OUN (b). Dzisiaj te listy to ważne świadectwo obciążające UPA i OUN (b).
Tak, Bulba nie był przyjacielem Polaków, chciał ukraińskiego Wołynia, ale zachował coś, czego zabrakło banderowcom – ludzkie uczucia. Wiktor Poliszczuk w swoich książkach wystawia Bulbie jak najlepsze opinie. Edward Prus nie był aż tak entuzjastyczny, ale i on nie potępia poleskiego watażki. Pisał jednak o tym, że byli bulbowcy zostali wcieleni bądź sami z własnej woli zasilili szeregi banerowskiej UPA. W wielu relacjach kresowych powtarza się opinia, że wsie atakowali „bulbowcy”, choć tak naprawdę byli to już banderowcy.
Dzisiaj nie ma jednak takiego znaczenia, ważne jest to, że Taras Bulba został wykreślony z ukraińskiego panteonu bohaterów (może to i dobrze, bo nie pasowałby do Bandery czy Szuchewycza, których potępił), jest bowiem niczym wyrzut sumienia, a jego listy otwarte do kierownictwa OUN-Bandery potwierdzają wszystkie zarzuty jakie strona polska stawiała i stawia UPA i jej przywódcom. Jest to tym bardziej znaczące, że w tym samym czasie, latem 1943, organy prasowe KG AK przekonywały, że to co dzieje się na Wołyniu to „sowiecka prowokacja”.
W mistyfikacji historycznej, jakiej dokonują obecnie spadkobiercy OUN-UPA często powołują się na wybrane przez siebie dokumenty, które mają przekonać nas o „dobrych intencjach” tej organizacji. Klasycznym przykładem jest książka Romana Drozda pt. „Ukraińska Powstańcza Armia – dokumenty – struktury”. Nie znajdziemy tam dwóch bardzo ważnych dokumentów obciążających OUN. Są nimi dwa listy Tarasa Bulby-Borowcia. W 1943 roku napisał dwa listy do kierownictwa OUN-Bandery. Jeden opublikowano w „Oboronie Ukrajiny” z datą 10 sierpnia 1943 roku, drugi nosi datę 24 września 1943 roku.
Oba listy są druzgocącym oskarżeniem OUN-Bandery, tym ważniejszym, że wydanym przez człowieka, który znał opisywane zdarzenia z autopsji i prowadził z banderowcami bezpośrednie rozmowy. Oba listy, w pełnej wersji, zostały zamieszczone w książce Wiktora Poliszczuka pt. „Nacjonalizm ukraiński w dokumentach” (część II):
Oto najistotniejsze fragmenty obu listów:
„Już w czasie rozmów, zamiast tego, żeby prowadzić działania zgodnie ze wspólnie nakreśloną linią, oddziały wojskowe OUN, pod marką UPA, w dodatku niby z rozkazu Bulby, w haniebny sposób zaczęły wyniszczać polską ludność cywilną i inne mniejszości narodowe (…) W okręgu sarneńskim Wasi ludzie z Bereżnicy podstępem rozbroili nasz oddział, odebrali i spalili całą literaturę, ludzi z oddziału długo agitowali do przejścia na ich stronę, a gdy ci nie zgodzili się, zdecydowali rozstrzelać ich. Tylko przypadkowy atak bolszewików we wsi Berwiatnica i rozsypka Waszego oddziału uratowały życie tym ludziom (…) Wszystko to wyjaśnia się tym, że, powiadają, jakiś poleski chłop Bulba „wyłamał się” spod dyscypliny, ogłosił atamanem i chce być wodzem całej Ukrainy, podczas gdy sama Opatrzność wyznaczyła na to miejsce tylko Stepana Banderę. Towarzysze nacjonaliści! Jak Wam nie wstyd i gdzie Wasza narodowa moralność i godność, że tolerujecie takie zbrodnie i operujecie takimi metodami? (…)
Maksym Boroweć (Taras Bulba) z zamordowaną przez OUN Bandery żoną
Wy na każdym kroku mówicie o niezbędnej potrzebie jedności w narodzie ukraińskim, a w rzeczy samej dążycie do realizacji tej jedności nie drogą łączenia wszystkich sił narodu na podstawie wzajemnego porozumienia i poszanowania przekonań politycznych innych współobywateli, tylko drogą podporządkowania sobie wszystkich i dyktaturą jednej partii (…) Żadna partia nie może mieć monopolu na naród ukraiński. Walka o totalny reżim możliwa jest wtedy, gdy w terenie ma odpowiedni grunt. A gdy tego gruntu nie ma i ona przedłuża się, wówczas ona anarchizuje życie narodu i wszelka taka próba w czasie wojny jest niczym innym, jak zbrodnią narodową, bowiem ma miejsce przewaga osobistych ambicji nad interesami ogółu.
Czy prawdziwy rewolucjonista-państwowiec może podporządkować się przywództwu partii, która budowę państwa rozpoczyna od wyrzynania mniejszości narodowych i obłędnego palenia ich domostw? Ukraina ma bardziej groźnych wrogów, niż Polacy. Każde dziecko wie, że wyniszczenie kilkuset Polaków w niektórych obwodach nie zlikwiduje polskiego niebezpieczeństwa dla Ukrainy. Naród polski tak czy inaczej istnieje, i jak długo będzie on w tej samej niewoli, co i my, tak długo w następstwie okoliczności nie będzie on naszym wrogiem, a sojusznikiem. Jakie zamiary mogą mieć Polacy wobec nas w przyszłości i jak ułożą się nasze stosunki – to inna rzecz. Dziś, zamiast wzajemnego wyrzynania się, musimy montować jeden front rewolucyjny wszystkich narodów zniewolonych przeciwko okupantom, a nie tworzyć sobie zbędne fronty” (z listu opublikowanego 10 sierpnia 1943 r.)
Taras Bulba w 1941 roku
I fragment drugiego listu:
„Na wspólną z Wami pracę, niestety, dziś już nie możemy pójść z następujących przyczyn:
– W swojej „dyplomacji” Wy nie przestrzegacie prawideł etyki rewolucyjnej, mówicie jedno, a robicie co innego. Przyswajacie sobie obce hasła i koncepcje. Cała Wasza propaganda sprowadza się do ogólnego kłamstwa i nie przebiera w najbrudniejszych środkach;
– Uzurpujecie sobie prawo do suwerennej ogólno-ukraińskiej władzy państwowej, do czego, jako jedno z wielu politycznych ugrupowań, nie macie najmniejszych podstaw;
– Swoją „władzę” państwową proklamujecie nieprzemyślanie – kiedy i gdzie popadło, przez co znieważacie i profanujecie majestat państwowości ukraińskiej;
– Wasza „władza” postępuje w terenie nie jak ludowa władza rewolucyjna, a jak zwyczajna banda. Wy, zamiast zwalczać anarchię, sami ją szerzycie przez swoje haniebne postępowanie, które sprowadza się do barbarzyńskiego mordowania bezbronnych kobiet i dzieci spośród mniejszości narodowych, palenia i rabunku mienia, czym ściągacie na cały naród ukraiński wieczną hańbę, Wy potęgujecie tę anarchię;
– Wy już dziś rozpoczęliście rujnującą walkę bratobójczą, bowiem nie chcecie walczyć razem z całym pracującym narodem ukraińskim o jego wyzwolenie, już dziś walczycie tylko o władzę nad nim. Bicie wyciorami i rozstrzeliwania chłopów ukraińskich, palenie i rabunek ich mienia stało się Waszym codziennym zajęciem (…)
– Zamiast włączenia narodu ukraińskiego do wspólnego bloku rewolucyjnego wszystkich zniewolonych zarodów Europy i Azji, Wy swoimi „rewolucyjnymi czynami bohaterskimi” doprowadziliście do tego, że dziś nikt nie chce z Ukraińcami rozmawiać. Przez Was kulturalny świat traktuje Ukraińców nie jak ludzi, którzy w drodze rewolucji walczą o swoje państwo, a jak zwyrodniałych barbarzyńców i zwyczajnych bandytów.
Jasnym więc jest, że w takich okolicznościach Ukraińska Narodowa Rewolucyjna Armia, jako ośrodek uczciwej wojskowo-rewolucyjnej walki o niepodległe demokratyczne państwo ukraińskie, nie może nie tylko podporządkować się takiemu „przywództwu” jak Wasze, ale w ogóle nie ma prawa traktować Was jako partnera politycznego. Kto zajmuje się bandytyzmem, tego traktuje się jako bandytę (…) Krew poległych i rannych z Waszej ręki rewolucjonistów oraz łzy już gnębionej przez Waszą „władzę” ludności, padną wieczną hańba na OUN-Bandery, „Rubana” i Ryszarda Jarego [„Ruban” – pseudonim Stepana Bandery, Riko Jary – Niemiec, członek przywództwa OUN- Bandery – red.]. Rewolucja, Panowie, to nie anarchiczne hulanie z bronią w rękach – jest to rycersko-ascetyczny wysiłek i ofiarność za naród” ( z listu z 24 września 1943 r.)
Jan Engelgard
PS. Nie zgadzam się z tymi głosami, że przypominanie świadectwa Bulby to jakaś jego „rehabilitacja” czy „gloryfikacja”. Nie o to chodzi, chodzi o to, że mamy w ręku miażdżące źródło mówiące jednoczenie o zbrodniczości OUN Bandery, i to źródło nie przyjaciela Polski, tylko Ukraińca, który doskonale znał to, co dzieje się na Wołyniu, i kto dokonuje zbrodni. Na temat Bulby i jego protestu z lata 1943 roku panuje na Ukrainie grobowe milczenie. Chyba nie zależy nam na tym, żeby w Polsce także.
Myśl Polska, nr 31-32 (2-9.08.2026)
Ukraińcy w wieku poborowym
Ukraińcy w wieku poborowym
Łukasz Jastrzębski myslpolska/ukraincy-w-wieku-poborowym
Polska powinna bezwzględnie wzorem Czech wprowadzić obostrzenia dla Ukraińców w wieku poborowym, którzy mają nieuregulowany stosunek do służby wojskowej. Nie jest w polskim interesie obecność dużej ilości młodych mężczyzn z Ukrainy. Minister koordynator służb specjalnych Tomasz Siemoniak stwierdził wprost, że „nie będzie w Polsce obostrzeń dla Ukraińców w wieku poborowym”. Takie słowa są zachętą do osiedlania się w Polsce nie tylko pacyfistów ale różnorakich kombinatorów a czasem przestępców.
Ja rozumiem, że młodzi Ukraińcy w znacznej części nie chcą walczyć za państwo rządzone przez Wołodymyra Zełenskiego. Rozumiem, że są również tacy, którzy nie chcą walczyć z różnych powodów przeciwko Rosji. To nie powinna być nigdy nasza wojna. To nie powinny być nasze dylematy. Oczywiście Polska nie powinna zmuszać nikogo by walczył za rząd swojego kraju, a nawet własną ojczyznę. Idzie o coś zupełnie innego.
Należałoby z miesięcznym wyprzedzeniem zapowiedzieć wprowadzenie takich przepisów. Zaś ze względów humanitarnych umożliwić tym osobom wyjazd z Polski do innych krajów Unii Europejskiej. Jestem głęboko przekonany, że przepełnione humanizmem kraje Europy przyjmą młodych mężczyzn z otwartymi ramionami.
Osoby z Ukrainy łamiące prawo w Polce powinny być bezwzględnie deportowane. Dotyczyć powinno to również Ukraińców, którzy w jakikolwiek sposób promują na terenie Polski banderyzm lub próbują negować zbrodniczość ukraińskich formacji kolaboranckich i szowinistycznych.
Uważam, poza tym za niezwykle za szkodliwą ustawę z dnia 13 marca 2026 roku o niekaraniu obywateli Rzeczypospolitej Polskiej biorących udział po stronie Ukrainy w konflikcie Rosji. Polacy nie powinni walczyć w obcych wojnach po żadnej stronie. Kuriozalną sytuacją jest to, że młodzi Ukraińcy siedzą w Polsce, zaś polscy najemnicy walczą na Ukrainie.
Przestały działać prymitywne i emocjonalne szantaże typu: „jakby nie Ukraina to Rosja stoi u naszych granic” i „Ukraińcy walczą za Polskę”, tak przestanie w niedługim czasie działać szantaż mówiący „jak Ukraińcy wyjada, to nie będzie miał kto pracować”. To wyjątkowo łajdackie kłamstwo połączone z brakiem szacunku do polskich pracowników.
Dzisiaj przekaz licznych politykierów – zwłaszcza tych określających się jako prawica – na temat Ukrainy się zmienił. Nawet politycy, którzy sami nazywali się „sługami narodu ukraińskiego” dzisiaj zauważają oczywiste od początku problemy. To wszystko jednak musztarda po obiedzie. Powinniśmy przynajmniej tym razem wzorem Czechow być mądrymi przed szkodą.
Łukasz Jastrzębski
Już 15 lat nie ma z nami Andrzeja Leppera
Już 15 lat nie ma z nami Andrzeja Leppera
Już 15 lat nie ma z nami przywódcy Samoobrony Andrzeja Leppera. W oficjalną wersję jego śmierci chyba nie wierzy nikt samodzielnie myślący. Dziś Lepper miałby 72 lata.
Polski rolnik, lider Samoobrony, patriota. Wiedział doskonale kto jest Przeciwnikiem. Mnie do Andrzeja Leppera przekonał gen. Stanisław Skalski.
Kilka cytatów …
„Solidarności nie tworzono po to, żeby Polska ekonomicznie miała lepiej. Z pełnym szacunkiem dla ludzi i idei Solidarności, ale jej przywódcy i doradcy od początku grali nie w drużynie Solidarności, ale w drużynie kierowanej z Waszyngtonu i Brukseli”
„Wlewają w nas ten jad nienawiści i ci z lewa, i ci z prawa, tylko po to abyśmy się żarli nawzajem, wyzywali i bili się między sobą. A oni? Oni zawsze się dogadają, będą kraść, bogacić się i będą robili z nami co tylko będą chcieli i powiedzą, że to wszystko w imię demokracji.”
„Jednym z głównych źródeł zagrożenia zarówno dla Kościoła, jak i narodu, są przedstawiciele tzw. lewicy świeckiej lub kosmopolitycznej. Niepomni tego, że stosunkowo niedawno Kościół ich przygarnął i bronił, teraz rozpętują zajadłe, antykościelne i antykatolickie kampanie, częstokroć w masowych mediach takich, jak „Gazeta Wyborcza” czy nawet publiczna TV. Odwdzięczają się oni Kościołowi polskiemu pomówieniami o rzekomy brak tolerancji, ciemnogród, przecenianie czynnika narodowego (…) Stwierdzam z całą stanowczością, że my, z Samoobrony (…) demaskujemy, potępiamy i będziemy potępiać ich autorów. Tu już nie chodzi tylko o przekonania religijne, czy różne wykładnie dogmatów wiary, ale o brutalną napaść na pierwiastki polskiej tożsamości narodowej.”
„Nie dziwi mnie obrona pozycji prezesa Balcerowicza przez Platformę. Przecież to wasz guru, wasz ojciec chrzestny – Platformy, a przedtem Unii Demokratycznej, Unii Wolności, i tak po kolei”
„Tak, proszę państwa, trzeba to wyjaśnić, bo tenże jegomość, Balcerowicz, w PZPR był, na stypendia jeździł na Zachód. Nie Lepper, Lepper był w PZPR i nigdy się tego nie wstydził. 2 lata w swoim życiu był i nie wstydzę się dzisiaj powiedzieć tego, że byłem. Tylko ja nie byłem nigdy nawet nikim w POP, żebyście wiedzieli. Nigdy. A Balcerowicz, proszę państwa, sekretarz, Balcerowicz na stypendia zachodnie wtedy jeździł.”
„Każda wojna jest niesprawiedliwa, nie ma wojen słusznych i niesłusznych, jest nośnikiem zniszczenia i bezmiaru nieszczęścia, pociąga za sobą niepotrzebne ludzkie ofiary. Wojna z Irakiem w szczególności jest moralnie nieusprawiedliwiona, jest stawianiem brutalnej, wulgarnej siły przed sprawiedliwością, jest niezgodna z prawem międzynarodowym. To światowy kryzys ekonomiczny, naciski duszącego się od nadprodukcji światowego kompleksu militarno-przemysłowego, to wpływy i naciski światowego kompleksu paliwowego, to groźne dla świata zjawisko globalizmu wyprowadziły na iracką pustynię setki tysięcy żołnierzy (…) Czy Stany Zjednoczone w ciągu tych prawie 60 lat po wojnie miały na terytorium swoim wojnę kiedykolwiek? A czy Stany Zjednoczone przeżyły po wojnie chociaż jeden dzień bez wojny na terytorium innych suwerennych państw? Nie przeżyły, cały czas są w stanie wojny, zawsze im brakuje krwi ludzkiej – tak trzeba powiedzieć”.
„Kto szkodził, jako funkcjonariusz lub współpracownik komunistycznego aparatu ucisku, powinien być rozliczony, sprawiedliwie osądzony. Dotyczy to zwłaszcza okresu stalinowskiego. Jak to jest, że wciąż jeszcze żyją wśród nas mordercy najlepszych synów naszego narodu i cieszą się bezkarnością? Czy może dlatego, że w wielu przypadkach ich dzieci lub wnuki zajmują eksponowane stanowiska w obecnym postsolidarnościowym i post-KOR-owskim establishmencie? Nie mam zamiaru pociągać do odpowiedzialności dzieci za winy, grzechy lub nawet ciężkie zbrodnie ojców.
Ale nie jest normalne, że liczni obecni prominenci pouczają nas o honorze Polaków, redagują najbardziej „demokratyczne” gazety, sprawują różne funkcje w aparacie gospodarczym i politycznym, a wszyscy wiedzą, że ich najbliżsi – ojcowie lub bracia – prześladowali, skazywali na śmierć najlepszych Polaków i usprawiedliwiali to dyrygując prasą komunistyczną z wyżyn gmachu KC, czy urzędu cenzury przy ul. Mysiej”.
„O generale Stanisławie Skalskim mogę wyrażać się jedynie z najgłębszym szacunkiem. Ten, jak Pan słusznie go określa, bohater z czasów drugiej wojny, miał niezwykle ciężkie życie. Po powrocie z Anglii do kraju siedział bardzo długo w więzieniu i to z wyrokiem śmierci. Kto, jak kto, ale właśnie on powinien z najwyższym uznaniem powitać zmiany, jakie u nas nastąpiły po upadku komunizmu. Jako gorący patriota i wnikliwy, realistyczny obserwator spraw krajowych, generał Skalski szybko się jednak zorientował, że kolejne rządy, poczynając od Rakowskiego, przez Mazowieckiego po Suchocką, narzuciły nam nowy system zniewolenia, zastąpiły jedną zależność inną zależnością. Co z tego, że, być może, prawa jednostki są u nas dziś szersze, niż były za komuny, skoro drastycznie narusza się i ogranicza prawa i wolność narodu, jako całości! Skutki tego wszystkiego są wprost zastraszające i widoczne dla każdego. Generał Skalski to rozumie i jako doświadczony, zahartowany w bojach o Polskę żołnierz stanął w pierwszym szeregu samoobrony, będąc członkiem ogólnokrajowego komitetu noszącego nazwę, o czym już zresztą mówiłem, Komitetu Samoobrony Narodu„.
opr. łj
Zełenski obwinił Zachód za to, że Ukraina nie zestrzeliła ani jednego pocisku
Zełenski obwinił Zachód za to, że Ukraina nie zestrzeliła ani jednego pocisku.
Wołodymyr Zełenski regularnie zwraca się do państw zachodnich z prośbami o nowe dostawy systemów obrony powietrznej i rakiet przechwytujących.Redaktorzy strony internetowej TASS
5 sierpnia, tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama
MOSKWA, 5 sierpnia. /TASS/. Wołodymyr Zełenski po raz kolejny narzekał na niedobór pocisków przechwytujących do systemów obrony powietrznej i oskarżył zachodnich partnerów Kijowa o zaatakowanie wczoraj wieczorem kilku ukraińskich celów z powodu opóźnień w ich dostawach.
Komentując wyniki nocnych wyborów, napisał na swoim kanale Telegram, że było to spowodowane „opóźnieniami w dostawach od (zachodnich partnerów – TASS) lub niechęcią do przekazywania pocisków przeciw-balistycznych”, dodając, że „ważne jest, aby partnerzy to zrozumieli”.
Zełenski regularnie domaga się od Zachodu nowych dostaw systemów obrony powietrznej i pocisków przechwytujących. W niedawnym wywiadzie dla Axios ujawnił, że zwrócił się do prezydenta USA Donalda Trumpa z prośbą o dostarczenie Ukrainie 300 pocisków przechwytujących do systemu obrony powietrznej Patriot do zimy. Tymczasem Kijów wielokrotnie narzekał na ograniczenia dostaw broni od partnerów z powodu konfliktu na Bliskim Wschodzie.
Dziś rano ukraińskie siły powietrzne poinformowały, że nie przechwyciły ani jednego pocisku Cyrkon ani Iskander wystrzelonego w nocy przez rosyjskie siły zbrojne. Tego samego ranka Państwowa Służba Sytuacji Nadzwyczajnych Ukrainy poinformowała o serii eksplozji, które wywołały pożary w magazynach i obiektach logistycznych w trzech rejonach obwodu kijowskiego. Później biuro prasowe Nowej Poczty poinformowało o zniszczeniu centrum sortowania w Kijowie. Władze Kijowa i obwodowe ostrzegły mieszkańców przed dymem i podwyższonym stężeniem szkodliwych substancji w powietrzu. Premier Serhij Korecki z kolei zapowiedział, że rząd pilnie zorganizuje spotkania z przedsiębiorcami w celu szybkiego przywrócenia logistyki w kraju.
Rosyjskie Ministerstwo Obrony poinformowało , że siły rosyjskie przeprowadziły w nocy z rzędu zmasowany atak na cele na Ukrainie. W szczególności zaatakowano centra transportowe, logistyczne i dystrybucyjne w Kijowie i okolicach, zajmujące się dostawami zaopatrzenia wojskowego. Rosyjskie Ministerstwo Obrony wielokrotnie oświadczało, że centra logistyczne Nowej Poczty działają na rzecz ukraińskiego wojska, a konkretnie służą do przechowywania bezzałogowych statków powietrznych.