Dzisiaj w dystopii: Palenie książek dla Izraela, palenie książek dla sztucznej inteligencji
Dziś w dystopii naprawdę liczą na książki. Biblioteka w Sydney usunęła ze swoich półek książkę „Jak sprzedać ludobójstwo” Adama Johnsona po tym, jak syjoniści poskarżyli się na krytykę masowych zbrodni Izraela w Strefie Gazy.
Coraz częściej publikuję teksty w stylu „dzisiaj w dystopii”, ponieważ nasze społeczeństwo tak szybko pogrąża się w autorytaryzmie żelaznej ręki i idiokracji wywołanej przez sztuczną inteligencję, że trudno jest nadążać za tym, co się dzieje dzień po dniu, bez wrzucania wielu historii do jednego eseju.
❖
Dziś w dystopii naprawdę liczą na książki. Biblioteka w Sydney usunęła ze swoich półek książkę „Jak sprzedać ludobójstwo” Adama Johnsona po tym, jak syjoniści poskarżyli się na krytykę masowych zbrodni Izraela w Strefie Gazy.
Biblioteka w Sydney wycofała książkę krytykującą Izrael zatytułowaną „Jak sprzedać ludobójstwo” w odpowiedzi na skargę, którą rzekomo złożyła osoba, która przeżyła atak terrorystyczny na plaży Bondi.
Biblioteka Waverley w Bondi Junction znajduje się na terenie tej samej rady co plaża Bondi.
Rzecznik rady Waverley powiedział: „Książka została zdjęta z półek biblioteki w celu przeprowadzenia recenzji, a rada rozważy dalsze procedury zapewniające ściślejszy nadzór nad wyborem książek”.
„Wydaje się, że sprzeciwiają się głównie z powodu użycia w tytule słowa »ludobójstwo«” – skomentował Johnson. „Ale »ludobójstwo« to nie moje słowo ani nie moje odkrycie. Fakt ludobójstwa w Strefie Gazy jest przytłaczającą większością głosów w świecie praw człowieka i jest to opinia powszechnie akceptowana przez osoby odpowiedzialne za badanie i rozstrzyganie takich spraw”.
Więc w Australii zakazano teraz książek dla Izraela. Chyba to była tylko kwestia czasu.
❖
Również dzisiaj, w dystopii, Amazon kupuje i niszczy rzadkie książki w tajnym ośrodku, w którym szkoli sztuczną inteligencję.
404 Media opublikowało obszerny reportaż na temat tego, jak firmy takie jak Google i Anthropic skupują rzadkie i niedostępne już książki, aby szkolić swoje modele LLM przed ich zniszczeniem. Teraz w 404 ukazał się nowy artykuł opisujący, jak dziennikarze umieścili urządzenie śledzące na przesyłce książek i śledzili ją aż do magazynu Amazon, gdzie książki są skanowane i niszczone.
Oto fragment:
„Tym ostatecznym miejscem docelowym był magazyn Amazon w Las Vegas w stanie Nevada. Pracownicy Amazona pracujący w tym miejscu twierdzą, że jedyne, co robią, to odbierają ogromne partie drukowanych książek, które następnie rozcinają, aby szybciej je zeskanować. Wydrukowana książka jest w tym procesie niszczona. Logo zespołu Amazona pracującego w tym magazynie, o nazwie VGT3, przedstawia dinozaura wymachującego zębami i trzymającego książkę w dłoniach”.
Dokładnie tak: logo niszczącego książki miejsca Amazonu przedstawia wściekłego tyranozaura, który szykuje się do podarcia książki.
Ci ludzie są po prostu karykaturalnie odrażający.
❖
Obecnie w dystopijnych realiach policja i agencje rządowe w Stanach Zjednoczonych używają rękawiczek, które atakują bolesnymi wstrząsami elektrycznymi, aby obezwładnić swoje ofiary.
„Na początku sierpnia ICE ujawniło plany zakupu rękawic elektrycznych o wartości 20 milionów dolarów, produkowanych przez firmę Compliant Technologies. Rękawice działają w bezpośrednim kontakcie z odsłoniętą skórą i generują bolesny ładunek elektryczny. Komisariaty policji, więzienia, a nawet funkcjonariusze służb mundurowych w całym kraju używają tych rękawic od lat – choć organizacje praw człowieka, takie jak Amnesty International, twierdzą, że są one „łatwo wykorzystywane do tortur”. Funkcjonariusze policji, wypowiadając się na kanale Compliant Technologies w serwisie YouTube, wielokrotnie powtarzali, że rękawice elektryczne działają, ponieważ „mniej sprzyjają procesom sądowym” niż inne formy przemocy fizycznej i mogą powodować ból, ale „nie pozostawiają śladów oparzeń ani blizn”.
Ta nowa forma tyranii rozprzestrzenia się lotem błyskawicy. Lokalna stacja informacyjna w Omaha w Nebrasce donosi , że te rękawice paraliżujące są obecne w dziesiątkach szkół w całym mieście i były wielokrotnie używane.
Już wkrótce odbędzie się protest niedaleko Ciebie.
❖
Dziś, w dystopii, rząd Izraela dokłada coraz większych starań, aby manipulować informacjami, jakie chatboty oparte na sztucznej inteligencji podają swoim użytkownikom na temat Izraela i jego niezliczonych projektów wojskowych na Bliskim Wschodzie.
Politico podaje:
„Izrael rozpoczął nową kampanię mającą na celu wpłynięcie na sposób, w jaki modele analityczne oparte na dużych językach, takie jak ChatGPT, odpowiadają na pytania dotyczące Strefy Gazy i Sił Obronnych Izraela, w obliczu malejącego poparcia społecznego dla tego kraju w całym spektrum politycznym w USA.
„Francuska firma PR Havas Media, która zajmuje się większością izraelskich działań w zakresie wpływu zagranicznego zarejestrowanych w FARA w USA, najwyraźniej powołała «instytut», którego zadaniem jest dostarczanie studentom prawa (LLM) pozytywnych informacji na temat Izraela za pośrednictwem jednego ze swoich podwykonawców, butikowej agencji reklamowej Piro, Inc.”
Opiera się to na wcześniejszych doniesieniach Drop Site News o ujawnionych w ustawie FARA informacjach, że były szef kampanii Trumpa, Brad Parscale, zawarł lukratywną umowę z Izraelem na tworzenie fikcyjnych stron internetowych o tematyce pro-izraelskiej, zaprojektowanych tak, aby były odczytywane nie przez ludzi, ale przez roboty indeksujące, z których studenci LLM czerpią informacje. Drop Site ustalił, że Microsoft Copilot, Google Gemini i Perplexity to firmy zajmujące się sztuczną inteligencją najbardziej narażone na manipulacje Parscale’a.
Reportaż Politico skupia się na podobnej strategii stosowanej przez pro-izraelską stronę internetową nazywającą siebie „Hanover Institute for Public Policy”, której artykuły propagandowe miały wpływ na publikacje w serwisach Perplexity i ChatGPT na temat Gazy, anty-sionizmu i antysemityzmu.
Kiedyś myślałem, że przyszłość będzie wyglądać jak latające samochody i dowcipne roboty-lokaje, ale okazuje się, że każda dziedzina społeczeństwa zostanie przejęta przez absolwentów prawa, którymi agresywnie manipuluje państwo Izrael.
❖
W dzisiejszej dystopii coraz częściej zdarza się, że komentujący w Internecie oskarżają mnie o używanie sztucznej inteligencji do pisania moich esejów, czego nigdy nie zrobiłem i nigdy nie zrobię.
Nienawidzę, że to się teraz stało. Piszę eseje codziennie od dekady i nikt, kto czyta mnie od dłuższego czasu, nie wierzy, że korzystam ze sztucznej inteligencji. Ale teraz, gdy tak wiele osób używa tych przerażających chatbotów, które robią wszystko za nich, ludzie wierzą, że ludzki mózg nie jest w stanie napisać kilku akapitów tekstu.
Nie mam nic przeciwko tym oskarżeniom, po prostu nienawidzę tego, co mówią o tym, dokąd zmierzamy jako gatunek. Te rzeczy istnieją dopiero od kilku lat, ale niektórzy ludzie już zapominają, jak to było móc używać własnego umysłu do wykonywania prostych zadań poznawczych. Uważam to za głęboko niepokojące.
Skala polskiej pomocy dla Ukrainy pod lupą ukraińskich ekspertów! Ukraiński portal ekspercki Militarnyi opublikował szczegółową analizę autorstwa Serhija Rudki, podsumowującą ogromne wsparcie, jakiego Polska udzieliła Ukrainie od początku rosyjskiej inwazji. Liczby te doskonale pokazują, że Polska stała się jednym z absolutnie kluczowych partnerów Ukrainy w sferze bezpieczeństwa.
Oto jak prezentuje się szczegółowy bilans polskiego wsparcia według ukraińskich wyliczeń:
Według danych Kiel Institute for the World Economy, Polska przeznaczyła na pomoc Ukrainie łącznie 5,864 mld euro[ponad 25 miliardów złotych] z czego aż 4,452 mld euro stanowiła pomoc ściśle wojskowa. Całość polskiego wsparcia odpowiadała 1,021% naszego PKB (sama pomoc wojskowa to 0,775% PKB). Pod względem udziału pomocy w PKB plasuje to Polskę na bardzo wysokim, 9. miejscu na świecie wśród państw-darczyńców. Co ważne, Polska zaczęła wspierać Ukrainę militarnie jeszcze przed wybuchem pełnoskalowej wojny, zatwierdzając pierwszy pakiet (m.in. Pioruny i amunicję) już 1 lutego 2022 roku.
Polska przekazała Ukrainie setki pojazdów opancerzonych, w tym:
ponad 280 czołgów T-72 różnych modyfikacji (sama pierwsza partia ponad 200 sztuk pozwoliła Ukraińcom na wyposażenie dwóch pełnych brygad pancernych) około 60 czołgów PT-91 Twardy
14 czołgów Leopard 2A4 ponad 250 bojowych wozów piechoty BWP-1 oraz kołowe pojazdy Dzik i Oncilla
około 200 kołowych transporterów opancerzonych Rosomak (z czego 100 przekazano z zasobów Wojska Polskiego, a kolejnych 100 miało zostać zakupionych z finansowania unijnego i amerykańskiego)
Potężna artyleria i obrona nieba:
AHS Krab: Stał się jednym z symboli polskiej pomocy. Łącznie w ciągu ponad czterech lat pełnoskalowej wojny Ukraina otrzymała ponad 100 Krabów (zarówno przekazanych przez Polskę, jak i zakupionych). Do tego doszło ponad 100 haubic samobieżnych 2S1 Goździk, dziesiątki wyrzutni BM-21 Grad oraz moździerze samobieżne Rak
Pioruny i lotnictwo: Na front trafiło 287 zestawów przeciwlotniczych Piorun oraz systemy S-125 Newa SC, Osa-AK/AKM i ZSU-23-4 Szyłka. Polska była też pierwszym państwem NATO, które przekazało Ukrainie myśliwce – oddaliśmy 14 samolotów MiG-29 (a wcześniej dostarczaliśmy do nich części zamienne), a także około 12 śmigłowców Mi-24W, dwa Mi-8 i po jednej sztuce Mi-2 i Bell 412
Do początku 2025 roku na terytorium Polski przeszkolono około 25 tysięcy ukraińskich żołnierzy (w tym ponad 14 tys. w ramach unijnej misji EUMAM Ukraine). Co niezwykle ważne, Polska stała się głównym warsztatem naprawczym dla ukraińskiej armii. W naszych zakładach (m.in. Bumar-Łabędy) serwisowane są uszkodzone Kraby czy Leopardy 2. Ponadto specjaliści z PGZ Service Orel jeździli bezpośrednio na Ukrainę, by naprawiać Kraby w warsztatach polowych i szkolić tamtejszy personel. Całość tego gigantycznego łańcucha logistycznego spina lotnisko Rzeszów-Jasionka, które stało się główną bramą i hubem dla zachodniej pomocy płynącej do Ukrainy z całego świata. Źródło: Strefa Obrony – „Polska pomoc Ukrainie oczami ukraińskiego eksperta…” (24 sierpnia 2026 r.) mł. chor. Daniel Wójcik/16 Dywizja Zmechanizowana
Ciągłość programu od jednego amerykańskiego prezydenta do następnego jest uderzająca. Ponieważ Trump mówi i robi otwarcie to, co często podstępnie robili amerykańscy prezydenci, szokuje swoją zuchwałością. Popełnia przestępstwa w kraju i za granicą, jakby z uśmieszkiem zwalniał jakiegoś uczestnika swojego byłego reality show. Niektórzy uważają to za przewrotnie uczciwe, by uzasadnić swoje poparcie dla jawnego szaleńca w przeciwieństwie do ukrytego. Taka jest pułapka podwójnego wiązania, fałszywa binarność, którą Simon i Garfunkel kiedyś wykorzystali w swojej piosence „Mrs. Robinson”.
Ten artykuł gorąco polecam tym, którzy nadal nie wiedzą, w jaki sposób udało się cały świat oszukać na cyrkową sztuczkę z wirusem.
Lekcja historii antycznej…
Gdybyś miał wybór, to zdecydowałbyś się na śmierć przez powieszenie, czy utopienie? Taką decyzję muszą podjąć Amerykanie w listopadowych wyborach połówkowych. Podobnie jest w Europie, gdzie jest możliwy wybór pomiędzy partią zaprzedaną globalistom a drugą jedynie przez nich skorumpowaną. Deep State pracował nad tym przez ostatnie cztery dekady.
Jasne, że pojawiają się partie wyłamujące się z tego schematu jak AfD w Niemczech, FPÖ w Austrii, Front National we Francji czy Konfederacja Korony Polskiej. Z tym niekorzystnym dla „postępowych sił totalitarnych” zjawiskiem potrafią sobie one jednak świetnie poradzić. Przykład Rumunii i ostatnio Węgier pokazuje jaką drogą podąża „prawdziwa demokracja”.
Australijscy pracownicy służby zdrowia zorganizowali protest w formie okupacji w geście sprzeciwu wobec uprowadzenia palestyńskiego personelu medycznego przez siły izraelskie. Źródło: Telegram 25.08.2026 r. 06:38.
Bez skoordynowanej kolaboracji mediów ze światowymi spiskowcami, nie byłaby możliwa żadna współczesna wojna. Także ta biologiczna sprzed sześciu lat. Zdecydowana większość ludzi idzie na łatwiznę i nie sprawdza wiarygodności sensacyjnych informacji spreparowanych specjalnie dla nich przez skorumpowanych dziennikarzy New York Timesa, BBC, czy niemieckiego dziennika (Tagesschau). Brakuje im nie tylko chęci, ale także umiejętności rozróżniania ziarna od plew.
Ewidentne oszustwa propagandowe doprowadziły do frustracji odbiorców tej wszechobecnej manipulacji i doprowadziły do znacznego wzrostu zainteresowania nowo powstałymi mediami niezależnymi. Naturalnie, że i tu można znaleźć nierzetelne wiadomości również manipulowane w celu wsparcia konkretnych poglądów politycznych. trudno tego uniknąć. Dziennikarze też mają własne przemyślenia, które przebijają się z ich tekstów.
Nie ma w tym niczego złego. Od czytelników należy wymagać zawsze przynajmniej krytycznego spojrzenia na wszelkie nowiny – również te ode mnie. Zawsze podaję źródła moich informacji, tak więc nawet nie znając obcych języków – bo są przecież darmowe narzędzia tłumaczące – łatwo można sprawdzić, czy dokumenty są rzeczywiście autentyczne.
Dzięki skutecznym działaniom Sił Obrony Ukrainy udało nam się całkowicie zablokować na YouTube trzy kanały z serii animowanej „Masza i Niedźwiedź” – Zełenski.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Świat stoi na rozdrożu: albo utrzyma się hegemonia Ameryki, albo wyłoni się wielobiegunowy porządek świata, w którym równowaga sił zastąpi dominację jednego państwa.
Od XX wieku aż do XXI wieku Stany Zjednoczone prowadzą politykę globalnej hegemonii, która trwa niezależnie od administracji prezydenckiej lub równowagi sił między Demokratami i Republikanami w Kongresie, tworząc nowoczesne amerykańskie imperium.
Stany Zjednoczone nie tylko kontrolują cały świat zachodni (Europę, Australię i Nową Zelandię), ale mają również swoich pełnomocników w Ameryce Południowej, Afryce i całej Azji, od wschodu do zachodu. Dążą do utrzymania – a nawet rozszerzenia – swojej dominacji poprzez potęgę militarną i gospodarczą, a także poprzez działalność wywrotową, infiltrację i kooptację, a także poprzez supremację informacyjną.
W przeciwieństwie do tego wyłania się świat wielobiegunowy, w którym preferowana jest równowaga sił między narodami, a nie podporządkowanie się jednemu państwu.
Stany Zjednoczone prowadzą wielotorową wojnę przeciwko wielobiegunowości – wojnę, która wykracza daleko poza samą siłę militarną i ekonomiczną – co oznacza, że aby wielobiegunowość zwyciężyła, konieczne jest zbudowanie wielotorowej obrony, która również wykracza daleko poza zwykłe alternatywy militarne i ekonomiczne.
Z organizacją BRICS w centrum, ukształtowaną przez rozwój Chin i odrodzenie się Rosji, świat wielobiegunowy nie tylko tworzy środki do obrony przed ingerencją, okrążeniem i ostatecznym przejęciem władzy przez USA, ale także tworzy alternatywny system globalny, który ma potencjał całkowitego zastąpienia szkodliwego systemu jednobiegunowego USA.
Siły wielobiegunowe zyskują na sile na fali Chin
Sam wzrost potęgi gospodarczej, przemysłowej i militarnej Chin dorównał, według niemal wszystkich standardów, poziomowi potęgi Stanów Zjednoczonych, a nawet go przewyższył.
Rozwój Chin otworzył przed innymi państwami, które stały się celem dominacji USA, możliwość handlu i czerpania korzyści z rosnącego globalnego centrum władzy na równi z USA i ich pełnomocnikami. Dzięki temu kraje takie jak Korea Północna, Rosja i Iran mogą utrzymać stabilne gospodarki pomimo izolacji od zdominowanych przez USA „globalnych” systemów gospodarczych, instytucji i usług.
Chiny wraz z rosnącą liczbą krajów partnerskich tworzą alternatywy dla tych systemów ekonomicznych, instytucji i usług, które od dawna są monopolizowane i stale nadużywane przez USA.
Mimo to USA pozostają potężną i niebezpieczną potęgą światową – potęgą, której ograniczenia są coraz bardziej ujawniane przez równie potężny i rozwijający się świat wielobiegunowy.
Nie jest to już rywalizacja między dwoma globalnymi graczami, ale jeden gracz, który nieuchronnie zmierza w kierunku porażki i stara się całkowicie zmienić zasady gry, zanim do niej dojdzie.
Wywrócenie globalnych reguł gry do góry nogami
Stany Zjednoczone postrzegają siebie jako agresywną, globalną potęgę hegemoniczną, której system opiera się na ciągłym dążeniu do władzy i zysku w skończonym świecie, w którym środki do tego celu maleją, nawet w porównaniu ze wzrostem potęgi Chin – nie wspominając o świecie wielobiegunowym, do którego Chiny się przyczyniają.
Można to zilustrować za pomocą prawdziwych liczb.
W handlu światowym 70% krajów świata uważa Chiny za swojego największego partnera handlowego – Chiny dominują w globalnym przemyśle, wydobywaniu kluczowych minerałów oraz rafinacji i przetwarzaniu innych surowców, a także w budownictwie okrętowym (na każdy statek wybudowany przez USA przypada 200 statków), robotyce przemysłowej i innych maszynach przemysłowych, łańcuchach dostaw, górnictwie, wytopie, produkcji stali i praktycznie każdym innym nowoczesnym nakładzie, procesie i produkcie przemysłowym.
Chiny zapewniają sobie tę dominację przemysłową dzięki populacji cztery do pięciu razy większej od USA – populacji większej niż populacja USA i ich europejskich, japońskich, południowokoreańskich i filipińskich sojuszników razem wziętych – oraz dzięki temu, że każdego roku od dwóch dekad kształcą miliony więcej absolwentów kierunków STEM (nauka, technologia, inżynieria i matematyka) niż USA.
Te zasoby ludzkie idą w parze z bezprecedensową ekspansją Chin w takich obszarach jak wytwarzanie energii (światowy lider w dziedzinie energii odnawialnej i budowy elektrowni jądrowych) oraz sieci energetyczne, transport publiczny (z największą siecią kolei dużych prędkości w historii ludzkości, a także najszybszymi pociągami pasażerskimi i najpotężniejszymi lokomotywami towarowymi na świecie), klastry przemysłowe i telekomunikacja (sieci 5G).
Duża część tej infrastruktury nie tylko istnieje na terenie całych Chin, ale jest również rozwijana na całym świecie w ramach chińskiej Inicjatywy Pasa i Szlaku (BRI).
Różnica między wzrostem potęgi Chin a obecną potęgą Stanów Zjednoczonych jest tak duża, że w wielu przypadkach USA już zrezygnowały ze starań o dogonienie Chin i zamiast tego otwarcie rozmawiają o ograniczaniu, zakłócaniu i innym osłabianiu kraju.
Osiąga się to poprzez fizyczne okrążenie Chin przez własne wojsko, a także przez siły zbrojne kontrolowanych politycznie państw w Korei Południowej, Japonii i na Filipinach, a także przez chińską prowincję wyspiarską Tajwan.
Stany Zjednoczone nadal wykorzystują swoją silną dominację w przestrzeni informacyjnej za pośrednictwem amerykańskich platform mediów społecznościowych i organizacji takich jak National Endowment for Democracy – której Chiny i reszta wielobiegunowego świata do tej pory nie były w stanie zakwestionować ani wyeliminować – aby infiltrować państwa na peryferiach Chin, ingerować w ich sprawy i grozić im przejęciem władzy lub destabilizacją. Przykładami są trwająca wojna w Mjanmie/Birmie, wspierana przez USA zmiana reżimu w Nepalu oraz trwający terroryzm w Pakistanie wymierzony w chińskie projekty BRI – trzy kraje położone wzdłuż granicy z Chinami.
Ponadto Stany Zjednoczone systematycznie brały na celownik najbliższych sojuszników i partnerów energetycznych Chin, przejmując kontrolę nad Wenezuelą w Ameryce Łacińskiej na początku tego roku, a następnie wstrzymując eksport energii do Chin, wypowiadając wojnę Iranowi i zakłócając eksport energii z całej Azji Zachodniej, a także prowadząc wojnę zastępczą przeciwko Rosji za pośrednictwem Ukrainy, w tym ataki na rosyjską infrastrukturę produkcji, magazynowania i eksportu energii, przy czym Chiny są największym importerem energii do Rosji.
Stanowi to rozwijającą się strategię „blokady na odległość”, w ramach której USA próbują udusić Chiny poprzez import energii i surowców – poza zasięgiem chińskich możliwości militarnych, aby temu przeciwdziałać.
Stany Zjednoczone wykorzystują swoją pozostałą siłę militarną, gospodarczą i polityczną, aby zmusić narody świata do odłączenia się od Chin pod względem gospodarczym i przemysłowym, w przeciwnym razie narażając się na izolację militarną, gospodarczą i/lub polityczną. W niektórych przypadkach działania te stopniowo przynoszą efekty – szczególnie w krajach, które już wcześniej były politycznie kontrolowane przez USA (takich jak Europa, Australia, Japonia, Korea Południowa i Filipiny), ale mimo to utrzymują bliskie więzi gospodarcze z Chinami (i są od nich zależne).
Końcowym rezultatem dla USA i ich pełnomocników nie będzie ich własny sukces, ale raczej świat, w którym wschodzące potęgi wielobiegunowe zostaną ściągnięte do obecnego poziomu potęgi pozostałych Stanów Zjednoczonych.
Ogólnie rzecz biorąc, nie jest to polityka rywalizacji z Chinami, lecz raczej polityka destabilizacji i niszczenia świata, na którym następuje wzrost potęgi Chin.
Dokładnie kontroluj ostateczną grę
Zadaniem Chin i świata wielobiegunowego jest budowanie szybciej, niż Stany Zjednoczone będą w stanie je zdestabilizować i zniszczyć. Ponieważ zawsze łatwiej jest niszczyć niż tworzyć, Stany Zjednoczone mają wrodzoną przewagę, zwłaszcza w połączeniu z ich wciąż potężnymi zasobami militarnymi, gospodarczymi i politycznymi.
Jednakże biorąc pod uwagę ogromną skalę rozwoju Chin i wykładniczy sposób, w jaki się on rozprzestrzenia, wielobiegunowość nie tylko może odnieść sukces pomimo wysiłków USA, aby ją powstrzymać – wysiłki USA w tym celu mogą w rzeczywistości przyspieszyć jej rozwój jeszcze bardziej.
Istotne jest, aby wielobiegunowy świat ostrożnie pokierował tą transformacją – unikając szeroko zakrojonego, niszczycielskiego konfliktu, który Stany Zjednoczone próbują sprowokować, aby zniszczyć globalny postęp, a jednocześnie zapewniając odporność na trwające próby Waszyngtonu i Wall Street, aby odwrócić sytuację, zanim się skończy.
Stawką jest albo świat, w którym narody, przy równowadze sił między państwami, będą prężnie podążać naprzód, albo świat, w którym będą tkwić w stagnacji pod dominacją jednego narodu, który jest gotowy utrudniać, a nawet niszczyć ludzki postęp, aby utrzymać dominację nad tym, co pozostało.
Błędem byłoby niedocenianie Stanów Zjednoczonych i ich chęci utrzymania dominacji nad światem – lub przecenianie pragnienia Waszyngtonu i Wall Street, by przyznać się do porażki hegemonii Zachodu i dobrowolnie współpracować z resztą świata, zamiast nalegać na dominację nad nim.
Począwszy od najwyższych szczebli wielobiegunowości – rządów, przemysłu i instytucji świata wielobiegunowego – aż po zwykłych ludzi, którzy pragną żyć w tym wielobiegunowym świecie, należy poczynić większe wysiłki w celu wzmocnienia odporności militarnej, gospodarczej i politycznej na pozostałości amerykańskiej potęgi.
Oprócz czysto militarnej i ekonomicznej potęgi, w rozwoju której wielobiegunowy świat może się poszczycić wybitnymi sukcesami, konieczne jest podjęcie wspólnego wysiłku na rzecz ujawnienia i zastąpienia globalnej dominacji informacyjnej Stanów Zjednoczonych – poprzez tworzenie alternatywnych platform mediów społecznościowych i treści, nie tylko w obrębie poszczególnych krajów świata, ale także poprzez platformy wymiany między wielobiegunowymi krajami świata, które są poza zasięgiem amerykańskiej cenzury, manipulacji i kontroli.
Zamiast algorytmu, który promuje podziały społeczne, osłabia narody od wewnątrz i jednocześnie faworyzuje proamerykański wizerunek publiczny, aby umożliwić przejęcie władzy politycznej w tych krajach przez Stany Zjednoczone, wielobiegunowe platformy mediów społecznościowych mogłyby promować spójność społeczną w obrębie narodów i pozytywną współpracę między narodami.
Dzięki mediom takim jak filmy i muzyka – zamiast naśladować media zachodnie, których celem jest promowanie najgorszych cech ludzkiej natury – można zapewnić zachowanie lokalnej kultury i wartości, a jednocześnie pielęgnować ciekawość i szacunek dla krajów partnerskich w ramach wielobiegunowości.
Stany Zjednoczone prowadzą wielotorową wojnę przeciwko wielobiegunowości – wojnę, która wykracza daleko poza samą siłę militarną i ekonomiczną – co oznacza, że aby wielobiegunowość zwyciężyła, konieczne jest zbudowanie wielotorowej obrony, która również wykracza daleko poza zwykłe alternatywy militarne i ekonomiczne.
Tylko czas pokaże, czy multipolarność jest w stanie sprzyjać tak ścisłej i międzysektorowej współpracy między wieloma narodami świata, aby stawić czoła hegemonii Stanów Zjednoczonych, które przez dziesięciolecia odnosiły tak duże sukcesy w dzieleniu i dominacji na świecie właśnie dlatego, że na całym świecie brakowało takiej zdolności.
Przez lata Iran zmagał się z niekorzystną dla siebie równowagą sił na Bliskim Wschodzie. Region był zdominowany przez wrogie amerykańskie supermocarstwo, Izrael, posiadający broń jądrową i przewagę militarną, oraz znaczących graczy regionalnych – Egipt, Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie – strategicznie i gospodarczo sprzymierzonych ze Stanami Zjednoczonymi.
Dziś Iran znalazł się w zupełnie nowej sytuacji. Bezpośrednio stawił czoła supermocarstwu i Izraelowi, przetrwał ostrzał z ich najnowocześniejszej broni i z nawiązką przetrwał. W rezultacie Iran – z pomocą Ameryki – całkowicie przekształcił strukturę władzy na Bliskim Wschodzie i w Zatoce Perskiej. Dominującą potęgą w regionie będzie odtąd Iran, a nie Stany Zjednoczone ani Izrael. Kraje sąsiednie już zaczynają dostosowywać się do tej nowej rzeczywistości. To samo zrobią bardziej odległe mocarstwa. Przez lata świat zmagał się z powściągliwym Iranem. Teraz zobaczy, jak wygląda Iran wyzwolony.
Iran nie potrzebuje porozumienia ze Stanami Zjednoczonymi. Powszechne założenie, że słaby i zubożały Iran będzie musiał w końcu jakoś dojść do porozumienia z amerykańską potęgą, otworzyć Cieśninę Ormuz i uporać się ze swoją poważnie zrujnowaną gospodarką, okazało się fałszywe. Republika Islamska rzadko wydawała się słabsza lub bardziej podatna na zagrożenia w ciągu ostatnich dwóch lat. W lutym ubiegłego roku prezydent Trump wznowił kampanię „maksymalnej presji” poprzez sankcje międzynarodowe, które poważnie zaszkodziły i tak już kruchej gospodarce Iranu i pozbawiły państwo miliardów dolarów dochodów.
W czerwcu Izrael i Stany Zjednoczone rozpoczęły dwunastodniową wojnę, aby zniszczyć irańskie obiekty nuklearne. Wojna ta znacząco zaszkodziła programowi Iranu i pokazała, jak bardzo kraj jest podatny na agresję ze strony Izraela i Ameryki. Następnie, w lutym, Stany Zjednoczone i Izrael rozpoczęły najnowszą wojnę, zabijając Najwyższego Przywódcę i zdecydowaną większość jego najwyższych rangą urzędników, po czym nastąpiły ponad pięć tygodni nieprzerwanych ataków na irańskie zdolności militarne.
Mimo wszystko reżim przetrwał i nie poszedł na żadne ustępstwa. Wręcz przeciwnie, Iran obnażył piętę achillesową Ameryki – słabość sąsiadów Iranu. Decydujący punkt zwrotny nastąpił w połowie marca, gdy Izrael zaatakował irańskie złoże gazu Południowy Pars, a Iran odpowiedział atakiem na katarski kompleks Ras Laffan, największy na świecie zakład skraplania gazu ziemnego (LNG). Atak ten pokazał, że choć Iran z pewnością nie byłby w stanie pokonać Stanów Zjednoczonych w wojnie powietrznej, irańskie pociski i drony mogłyby wyrządzić wystarczająco dużo szkód infrastrukturze naftowo-gazowej Zatoki Perskiej, by pogrążyć świat w długotrwałym kryzysie gospodarczym.
Państwa Zatoki Perskiej natychmiast to zrozumiały – podobnie jak Trump. Wstrzymał ataki na irańskie cele energetyczne, nakazał niechętnemu Izraelowi uczynić to samo, a wkrótce potem zakończył szerszą kampanię, nie wymuszając na Iranie ani jednego ustępstwa. Od tego czasu, pomimo licznych gróźb, Trump ani razu nie nakazał kolejnego ataku na irańską infrastrukturę energetyczną.
Już samo to wystarczyło, by zmienić równowagę sił między Iranem a Stanami Zjednoczonymi. Od kwietnia do zeszłego miesiąca Trump wielokrotnie groził kolejnym zmasowanym atakiem na Iran. Za każdym razem, gdy Iran groził odwetem, państwa Zatoki Perskiej ostrzegały przed konsekwencjami, a Trump ustępował. Po trzecim lub czwartym blefie, najpóźniej, Teheran miał powody, by sądzić, że Stany Zjednoczone nie są już skłonne podążać za Iranem w górę drabiny eskalacji. Trump dał temu jasno do zrozumienia, gdy w połowie czerwca oświadczył, że kontynuacja wojny doprowadzi do „katastrofy gospodarczej”, a być może nawet „depresji”, i że nie chce zostać prezydentem Herbertem Hooverem. Od tego czasu Trump z niezwykłą desperacją próbuje zakończyć konflikt.
Porozumienie o porozumieniu (MOU) podpisane w czerwcu przez Stany Zjednoczone i Iran odzwierciedlało tę rzeczywistość. Choć sformułowane tak, aby umożliwić Stanom Zjednoczonym zachowanie twarzy w jak największym stopniu, było ono wyraźnym zwycięstwem Iranu. Oświadczało, że Islamska Republika Iranu – i żaden inny kraj – zapewni bezpieczne przejście statków handlowych przez Cieśninę Ormuz. W dialogu z Omanem, bez pośredników ani innych uczestników, Iran będzie ustalał sposób administrowania cieśniną „zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym i suwerennymi prawami państw nadbrzeżnych”.
Porozumienie nie wzywało do powrotu do status quo sprzed wojny. Nie przyznało też Stanom Zjednoczonym żadnego głosu w kwestii przyszłego administrowania cieśniną. Przeciwnie, wskazało Iran jako jedynego gracza obok słabego Omanu, a nawet zezwoliło Iranowi na pobieranie opłat od państw za bezpieczne przejście przez cieśninę po 60 dniach. W ten sposób porozumienie przypieczętowało porażkę, jaką Stany Zjednoczone poniosły już w marcu, kiedy Trump najwyraźniej zdał sobie sprawę, że nie może lub nie będzie ryzykował dalszych ataków na obiekty energetyczne w regionie.
Z perspektywy czasu wydaje się, że irańscy przywódcy wcale nie wierzyli w potrzebę podpisania porozumienia. Według doniesień, Najwyższego Przywódcę Modżtabę Chameneiego musiał przekonać prezydent Masud Pezeshkian do jego podpisania. Względna obojętność Teheranu była zrozumiała: amerykańskie ustępstwa odzwierciedlały tak wielką desperację, by zakończyć wojnę, że Irańczycy mogli zasadnie oczekiwać, że Stany Zjednoczone prędzej czy później się wycofają – z porozumieniem lub bez.
Irańskie władze ze swojej strony bez wahania zerwały zawieszenie broni niemal natychmiast, gdy Marynarka Wojenna USA rozpoczęła eskortowanie tankowców przez omańską stronę cieśniny. Trump mógł, ale nie musiał, w pełni zdawać sobie sprawę z zakresu ustępstw, jakie poczynili jego negocjatorzy w sprawie kontroli nad cieśniną, ale z irańskiej perspektywy szlak omański był próbą odzyskania tego, co Stany Zjednoczone wcześniej oddały. Przez pewien czas Stany Zjednoczone i Iran prowadziły ataki odwetowe, których kulminacją były intensywne ataki amerykańskie w połowie lipca. Gdy okazały się one nieskuteczne, Trump ostrzegł 15 lipca, że Stany Zjednoczone „zamkną wszystkie swoje elektrownie” i „wszystkie mosty”, jeśli Iran nie podejmie negocjacji. I tym razem atak nie nastąpił.
Wtedy świat i Irańczycy poznali jedną z głównych przyczyn tego stanu rzeczy: ujawnienie, że amerykańskie zapasy kluczowej amunicji są niebezpiecznie niskie i że sam Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów szuka „wyjścia”, wysłało jasny sygnał co do przyszłego kierunku amerykańskiej strategii. Poważny atak na Iran zagroziłby amerykańskim interesom w innych częściach świata, ponieważ osłabiłby Stany Zjednoczone w przypadku ewentualnego ataku Chin na Tajwan lub Rosji na państwo członkowskie NATO.
Niedobór pocisków rakietowych zwiększyłby również ryzyko zmasowanego ataku na irańską infrastrukturę. Stany Zjednoczone byłyby zmuszone do wysłania większej liczby samolotów załogowych w zasięg irańskiej obrony powietrznej i dysponowałyby stosunkowo niewielką liczbą pocisków przechwytujących do ochrony państw Zatoki Perskiej i własnych baz regionalnych. Ryzyko ofiar wśród Amerykanów byłoby wysokie, podobnie jak zagrożenie dla infrastruktury energetycznej regionu. Nic nie gwarantowałoby, że taki atak okaże się skuteczniejszy niż ponad pięciotygodniowe bombardowania na początku tego roku.
Działania Amerykanów jasno pokazały, że Waszyngton obawia się eskalacji bardziej niż Iran – nie tylko teraz, ale i w przyszłości. Ogranicza to nawet pole manewru Stanów Zjednoczonych w konfliktach o niskiej intensywności. Ponieważ każda akcja militarna przeciwko Iranowi grozi wejściem na drabinę eskalacji, na którą USA nie chcą się wspinać, nawet ataki odwetowe wydają się już nie być częścią amerykańskiej strategii. Prezydent podobno powiedział swoim doradcom, że nie zamierza wydawać rozkazów dalszych ataków. Irańczycy zaatakowali w tym miesiącu kilka okrętów Zjednoczonych Emiratów Arabskich, a nawet wystrzelili w kierunku tego kraju pociski balistyczne, jednak Stany Zjednoczone nie odpowiedziały od lipca – fakt ten niewątpliwie został zauważony przez Zjednoczone Emiraty Arabskie i innych sąsiadów Iranu.
Biorąc pod uwagę widoczną niechęć Amerykanów do rozpoczęcia kolejnej dużej kampanii wojskowej, Iran ma powody, by zastanawiać się, co mógłby zyskać na umowie, której bez niej by nie osiągnął. Wysocy rangą irańscy urzędnicy domagają się obecnie wycofania wojsk amerykańskich, zniesienia amerykańskiej blokady morskiej i wszystkich sankcji, uwolnienia zamrożonych irańskich aktywów oraz wypłaty reparacji wojennych.
Przeważa pogląd, że irańskie władze wiedzą, że żądania te są nie do przyjęcia dla Waszyngtonu i dlatego albo próbują utrzeć nosa Trumpowi porażce, wymusić lepszą umowę, albo przesadzić. Wielu obserwatorów nadal zakłada, że kontrola nad Cieśninami jest kartą przetargową, którą Iran ma nadzieję wykorzystać do wymuszenia dalszych ustępstw ze strony Stanów Zjednoczonych lub do skłonienia Trumpa do powrotu do Porozumienia o Porozumieniu. Ale już dawno przekroczyliśmy ten punkt. Zwycięzca nie musi wracać do stołu negocjacyjnego – poza ustaleniem warunków kapitulacji.
Iran przedstawił już te warunki. Mogą się one wydawać maksymalistyczne i przesadne, ale Teheran raczej nie uwierzy, że istnieją jakiekolwiek powody, by żądać mniej. Iran od miesięcy jasno daje do zrozumienia, że kontrola nad Cieśniną Ormuz nie podlega negocjacjom. Pogląd, stale propagowany przez administrację Trumpa i media, że Irańczycy są niezdecydowani i ciągle zmieniają swoje stanowiska, jest absurdalny. Już w kwietniu Modżtaba oświadczył, że Iran ustanowi „nowe ramy prawne i nową administrację” Cieśniny i że „cudzoziemcy przybywający z odległości tysięcy kilometrów” nie mają prawa przebywać w Zatoce Perskiej „poza dnem jej wód”. W dniu upamiętniającym zwycięstwo Iranu nad Portugalią w Cieśninie w 1622 roku, oświadczył: „Z woli i mocy Boga świetlana przyszłość regionu Zatoki Perskiej będzie przyszłością bez Ameryki”.
Pogląd, że Iran, który przetrwał zarówno ataki militarne, jak i sankcje, zostanie teraz powalony na kolana samymi sankcjami, jest iluzją. Modżtaba odbudował irańskie kierownictwo bezpieczeństwa narodowego, mianując na najwyższe stanowiska weteranów Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Były dowódca IRGC, Mohsen Rezaei, stoi obecnie na czele Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, a inni radykalni działacze z aparatu bezpieczeństwa zostali awansowani. Ogarnięty wojną reżim jest reorganizowany przez ludzi, którzy wierzą, że Iran przetrwał amerykańsko-izraelską próbę jego zniszczenia i że to opór, a nie kompromis, przyniósł zwycięstwo.
Ale to nie tylko triumfalizm. Dla Iranu kontrola nad Cieśniną nie jest ani luksusem, ani kartą przetargową. Biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo ponownego ataku ze strony Izraela lub Stanów Zjednoczonych w przyszłości – z porozumieniem lub bez – Cieśnina zapewnia Iranowi najsilniejszy i najbezpieczniejszy środek odstraszający. Jest również kluczem do przełamania wielu kajdan, które zdominowany przez USA porządek świata narzucał Iranowi przez dekady, oraz do demontażu regionalnego i globalnego systemu gospodarczego, którego celem jest wykluczenie i zubożenie Iranu. Niektórzy tak zwani umiarkowani przedstawiciele irańskiego establishmentu mogą postrzegać Cieśninę jako kartę przetargową, ale nie zyskują na znaczeniu w tej debacie – z nietrudnych do zrozumienia powodów. Rzecznik Gwardii Rewolucyjnej wyraził jednoznacznie pogląd reżimu: „Dla nas Cieśnina Ormuz to nie tylko ekonomiczny szlak wodny, ale centralny element naszej geopolitycznej i strategicznej potęgi”.
Iran od miesięcy buduje mechanizmy kontroli i instruuje firmy żeglugowe oraz państwa, jak powinien funkcjonować system. Utworzył Urząd Cieśniny Zatoki Perskiej i wymaga od firm żeglugowych rejestracji w nim, uzyskania zezwoleń, korzystania z tras wyznaczonych przez Iran oraz opłacania ubezpieczeń i usług bezpieczeństwa świadczonych przez Iran.
Iran nie tylko rości sobie prawo do pobierania opłat. Rości sobie również prawo do decydowania, kto może przepływać przez cieśninę. Zaproponował wykluczenie statków powiązanych z rządami, które uważa za wrogie, takimi jak Stany Zjednoczone i Izrael, i domaga się odszkodowań od państw, które uczestniczyły w atakach na Iran.
Iran ustanawia w ten sposób zasadę, że przepływ przez cieśninę będzie odtąd przywilejem, który Teheran może przyznać, uzależnić, opóźnić lub odmówić. Inne państwa już zaczęły oswajać się z nowym porządkiem. Indie, Pakistan, Irak, Turcja, Chiny i inne kraje próbowały osiągnąć porozumienie.
Kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz jest bardziej użytecznym narzędziem siły niż broń jądrowa. Broń jądrowa może odstraszyć atak, ale kontrola nad cieśniną daje Iranowi wpływ na dziesiątki krajów każdego dnia. Dzięki niej Iran może nagradzać przyjaciół, karać wrogów, generować dochody, wymuszać złagodzenie sankcji i zmuszać rządy do zastanowienia się dwa razy, zanim sprzeciwią się polityce Iranu. Iran może to wszystko zrobić bez oddania jednego strzału, zachowując jednocześnie możliwość groźby użycia siły, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Strategia sankcji, która przez dekady służyła izolacji Iranu, opierała się na współpracy międzynarodowej. Państwa uzależnione od dostępu do cieśniny – na przykład Japonia i Korea Południowa – będą musiały wybrać między dostępem do niezawodnych dostaw energii a udziałem w sankcjach wspieranych przez USA. Czy wybiorą solidarność z Waszyngtonem – tym Waszyngtonem – ponad własne interesy gospodarcze? W nowym porządku, jaki tworzy Iran, globalny system sankcji prawdopodobnie nie będzie trwały.
Iran prawdopodobnie utrzyma kontrolę nad przepływami energii przez co najmniej kilka lat. Najbardziej optymistyczne prognozy sugerują, że budowa alternatywnych rurociągów i szlaków eksportowych omijających Cieśninę Ormuz zajmie co najmniej tyle samo czasu. Można jednak wątpić, czy kiedykolwiek powstaną. Nowe rurociągi, porty i elektrownie byłyby równie narażone na irańskie rakiety i drony, jak te już istniejące. Czy Iran po prostu będzie biernie przyglądał się, jak jego sąsiedzi budują środki, aby wymknąć się spod jego kontroli? Małe państwa, które musiałyby budować i chronić takie szlaki, będą obawiać się gniewu Iranu, a amerykańska ochrona okazała się niewystarczająca. Iran już teraz próbuje zniechęcić Irak do rozwijania alternatywnych korytarzy eksportu ropy, częściowo oferując irackim tankowcom bezpieczny przepływ na irańskich warunkach.
Rozpoczęła się reorientacja regionalna. Władcy Zatoki Perskiej, którzy niegdyś polegali na amerykańskich gwarancjach bezpieczeństwa, muszą teraz pogodzić się z potęgą, która udowodniła, że potrafi pokonać swojego protektora. Odrzucenie przez Arabię Saudyjską wspieranych przez USA i Izrael Porozumień Abrahama na rzecz strategicznego paktu z Pakistanem i Turcją daje przedsmak tego, co może przynieść przyszłość. Porozumienia Abrahama oznaczały konsolidację izraelskiej władzy i wpływów w regionie oraz dalsze powstrzymywanie Iranu.
Pakt Mekka to coś zupełnie innego. Ani Pakistan, ani Turcja nie uważają Iranu za poważne zagrożenie; Pakistan, podobnie jak Iran, utrzymuje bliskie stosunki z Chinami; Izrael postrzega Turcję jako drugie co do wielkości zagrożenie regionalne po Iranie. Zamiast porządku amerykańsko-izraelskiego wyłoni się orientacja mniej bezwzględnie wroga wobec Iranu, mniej przyjazna wobec Izraela i bardziej niezależna od Stanów Zjednoczonych. Sygnatariusze dzielą się również bronią jądrową: Pakistan ją posiada, a Turcy i Saudyjczycy jej pragną.
Tymczasem Iran będzie mógł wznowić własny program zbrojeń nuklearnych bez obawy przed kolejnym poważnym atakiem. Sam ten fakt zmieni regionalną równowagę sił. W zeszłym roku Izrael i Stany Zjednoczone bombardowały irańskie obiekty nuklearne przez dwanaście dni, nie spotykając się z żadnym poważnym odwetem ze strony Iranu. Teraz Iran nabrał odwagi, by wykorzystać kontrolę nad Cieśninami i groźby wobec sąsiednich państw oraz ich infrastruktury energetycznej, aby odstraszyć od takich ataków w dającej się przewidzieć przyszłości. Uzupełnienie amerykańskich zapasów pocisków rakietowych i przechwytujących zajmie dużo czasu i mogą one być potrzebne gdzie indziej w nadchodzących latach; tymczasem Iran będzie się dozbrajał przy wsparciu Rosji i Chin, co potencjalnie pozostawi Stany Zjednoczone w słabszej pozycji za rok niż obecnie.
Konsekwencje sięgną daleko poza Bliski Wschód. Sojusznicy Ameryki w Azji i Europie widzą, że stosunkowo krótka wojna z drugorzędnym mocarstwem wyczerpała znaczną część amerykańskich zapasów broni potrzebnej do obrony przeciwrakietowej. Widzą, że Stany Zjednoczone rozpoczęły wojnę, której nie mogły zakończyć, naraziły swoich partnerów na ataki odwetowe, a następnie przerwały ją, gdy koszty stały się zbyt wysokie. Jakie wnioski wyciągnie Pekin w sprawie Tajwanu, a Moskwa w sprawie Europy, być może nie sposób przewidzieć. Ale sojusznicy Ameryki nieuchronnie będą pytać, czy Waszyngton ma broń, wytrwałość i wolę polityczną, by doprowadzić do końca kolejny poważny konflikt. W rzeczywistości już ma.
Upadek irańskiego reżimu jest oczywiście możliwy. Jest on [może.. md] skorumpowany, represyjny, niekompetentny gospodarczo i znienawidzony przez znaczną część społeczeństwa. Jednak wszystkie te słabości posiadał już przed wojną. Brakowało mu wówczas kontroli nad najpoważniejszym na świecie wąskim gardłem energetycznym, perspektywy wzrostu dochodów i wpływów, udowodnionej zdolności odstraszania Stanów Zjednoczonych oraz prestiżu pozornie niemożliwego zwycięstwa.
Reżim, który przetrwał to, co zdaniem większości świata doprowadziło do jego upadku, a następnie zmusił dominującą potęgę świata do odwrotu, prawdopodobnie wyjdzie z tego wzmocniony – przynajmniej na jakiś czas. Takie sukcesy rodzą pewność siebie, a być może i nadmierną pewność siebie. Jest jednak mało prawdopodobne, aby osłabiły one ambicje irańskiego przywództwa ani nie osłabiły jego wiary w przekonania, które poprowadziły go przez ten cudowny triumf.
Ostatnio wysocy rangą irańscy urzędnicy publicznie mówili o przyjęciu „pełnej ofensywy”, a pojawiły się doniesienia o irańskich planach rozszerzenia listy celów o kraje europejskie, w których znajdują się amerykańskie bazy. Czytanie artykułów w „New York Timesie” pytających: „Kto pierwszy mrugnie?” jest zabawne, zważywszy na to, że Irańczycy jak dotąd ani razu nie mrugnęli, podczas gdy administracja Trumpa nic innego nie robiła.
Iran mógłby nawet wznowić walkę, aby zmusić USA do zniesienia blokady morskiej. Biorąc pod uwagę udowodnione obawy rządu amerykańskiego przed eskalacją konfliktu, ta nadzieja nie jest bezpodstawna.
Przez dekady świat martwił się o to, co Iran mógłby zrobić, gdyby zdobył broń jądrową. Teraz powinien martwić się o coś jeszcze ważniejszego: Iran, który pokonał Stany Zjednoczone, nie boi się już amerykańskiego ataku i kontroluje dostęp do Zatoki Perskiej.
Sama broń jądrowa nie byłaby w stanie dać Iranowi takiej potęgi.
Dokonała się tego nieudana wojna USA i Izraela z Iranem.
„Najwyższy Czas!” • 25 sierpnia 2026; Stanisław Michalkiewicz michalkiewicz
„Ci nigdy nie oszaleją. Świat się będzie już walił.
Wąż ognia równik oplecie i kontynenty zapali,
A oni, ironiści, mędrkowie wykrętów chytrych
Wyciągną z teczki paragraf i rozprostują na wytrych”.
Wygląda na to, że w dniach ostatnich (najwyraźniej zbliżają się zapowiadane „dni ostatnie”) Naczelnik Państwa jakby stopniowo schodził z linii strzału, natomiast jego miejsce zajmuje pan prezydent Karol Nawrocki. Judenrat „Gazety Wyborczej”, piórem pani red. Agnieszki Kublik, jednej z najbardziej zasłużonych funkcjonariuszek Propaganda Abteilung, co to chyba „samego jeszcze znała Stalina” („stary towarzysz, zasłużony, samego jeszcze znał Stalina” – tłumaczył szefowi milicji Maczudze generał Tumor przed decydującym szturmem na kombinat w stanie wojennym) nazwał go bowiem przy okazji rocznicy zaprzysiężenia „uzurpatorem” – a uzurpatorom, jak wiadomo, robi się „no pasaran”, więc umieszczenie pana prezydenta Karola Nawrockiego na linii strzału zamiast Naczelnika Państwa jest w tej sytuacji oczywiste, zwłaszcza, że tenże Judenrat alarmuje Europę, że „Polska brunatnieje”.
Tedy obywatel Tusk Donald podobno (piszę to tuż przed zapowiedzianą na 15 sierpnia defiladą naszej niezwyciężonej armii) nie pojawi się na defiladzie u boku prezydenta, tylko będzie odbierał defiladę konkurencyjną, w wolnym mieście Gdańsku, żeby w ten oto sposób „uzurpatora” pogrążyć na oczach całej Europy, a nawet świata – bo przecież świat z zapartym tchem będzie śledził rozwój wypadków w naszym bantustanie, dzięki czemu – kto wie? – może znowu staniemy się „natchnieniem narodów”. Ale to są gesty w sferze pozorów, podczas gdy towarzyszą temu coraz bardziej uporczywe, fałszywe pogłoski, ze szykuje się operacja poważniejsza. „Podbiły ceny podmiejskie jatki i bębny biją dziś wszędzie. Boże, jeśli coś knują, jak chodziły gadki, dzisiejszej nocy to będzie” – przestrzega inny poeta. Chyba trochę przesadza, bo „dzisiejszej nocy” nic jeszcze nie będzie – za to w styczniu – aaa, to co innego!
Właśnie gruchnęła wieść, że „na własną prośbę” odszedł z vaginetu obywatela Tuska Donalda pan Maciej Berek, będący w vaginecie „prawą ręką” obywatela Tuska Donalda. Fałszywe pogłoski utrzymują, że jego decyzja podyktowana jest „koncepcją” przesunięcia go z odcinka władzy wykonawczej na odcinek władzy sądowniczej, a konkretnie – do Trybunału Konstytucyjnego. Dopiero w świetle tych fałszywych pogłosek lepiej rozumiemy zagadkowe zapowiedzi obywatela Żurka Waldemara, że już „wkrótce” właśnie na odcinku władzy sądowniczej rozpocznie się „przełom”. Chodzi o to, że we wrześniu, w Trybunale Konstytucyjnym, kończy się kadencja jednego z tak zwanych „sędziów-dublerów”, to znaczy – pana sędziego Justyna Piskorskiego, który zasiada tam od roku 2017. I właśnie pan Berek ma go w Trybunale zastąpić, przywracając w ten sposób w naszym sądownictwie konstytucyjnym socjalistyczną praworządność. Pewnej wiarygodności tym fałszywym pogłoskom przydają lamenty pana prof. Matczaka, który obawia się, że ostentacyjne przesunięcie pana Berka z władzy wykonawczej do władzy sądowniczej wywoła niesmak w środowisku płomiennych szermierzy praworządności, co to przecież z tego właśnie powodu daliby się za obywatela Tuska pokroić w talarki.
Moim zdaniem poczciwy pan pan prof. Matczak niepotrzebnie martwi się na zapas. W naszym fachu nie ma strachu. Dotychczasowe afery, czy to w Kotlinie Kłodzkiej, czy to w Szpitalu Południowym i w ogóle – w sektorze ochrony zdrowia, podobnie jak na odcinku powodziowym, spływają po Volksdeutsche Partei niczym woda po kaczce, potwierdzając trafność spostrzeżenia niemieckich „nazistów”, że czysty typ nordycki i bez mydła jest czysty. Nawet przewielebni ojcowie jezuici twierdzili ponoć, że cel uświęca środki, a czy można wyobrazić sobie świętszy cel, jak przywrócenie socjalistycznej praworządności? Świętszego celu wyobrazić sobie niepodobna, a skoro tak, to – co, mówiąc nawiasem, przewidział Sławomir Mrożek w historii o niegrzecznym chłopczyku – z umiłowania praworządności można nawet łamać prawo – „bo dzieło zniszczenia w dobrej sprawie jest święte, jak dzieło tworzenia”. Wystarczy tedy, że Judenrat wyperswaduje mikrocefalom, że tak właśnie trzeba, że inaczej nie można – i wszystko będzie gites tenteges.
Więc we wrześniu pana „sędziego-dublera” Justyna Piskorskiego zastąpi znany z nieskazitelnego charakteru pan Maciej Berek – ale na tym nie koniec podchodów pod Trybunał Konstytucyjny, bo w styczniu przyszłego roku kończy się kadencja drugiego „sędziego-dublera”, pana Jarosława Wyrembaka, który jest ostatnim w „sędziów-dublerów”. Jestem pewien, że będzie zastąpiony kandydatem, który zadowoli nie tylko Judenrat, nie tylko stare kiejkuty, ale nawet samą Reichsfuhrerin Urszulę Wodęleje, która z okazji udanej operacji może obywatelu Tusku Donaldu nadać nawet Order Krzyża Zbolałego. W ten bowiem sposób w Trybunale Konstytucyjnym będzie już 9 sędziów z prawdziwego zdarzenia, cieszących się zaufaniem Judenratu, starych kiejkutów, no i oczywiście – Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje. Ta dziewiątka zdominuje pozostałą resztę spośród 15 sędziów Trybunału Konstytucyjnego – no a wtedy będą mogły wreszcie posypać się piękne wyroki, które vaginet obywatela Tuska Donalda w podskokach będzie publikował w „Gazecie Wyborczej” i innych dziennikach urzędowych naszego bantustanu.
W ten sposób może zostać rozwiązany problem Konfederacji Korony Polskiej, a być może również jej lustrzanego odbicia w postaci drugiej Konfederacji. I jedna i druga może zostać w tak zwanym „majestacie prawa” zdelegalizowana, bo jużci – „brunatnienie Polski” musi mieć jakieś przyczyny, a gdzie mamy szukać przyczyn, jak nie w Konfederacjach obydwu obrządków?
„Nie brak świadków na tym świecie” – mawiał Rejent Milczek, więc jestem pewien, że zarówno Żydowie, którzy swoją sprawność w werbowaniu świadków wykazali już podczas procesu Jezusa z Nazaretu, jak i stare kiejkuty, co to naocznych świadków mogą wyprodukować każdą ilość, dostarczą niezawisłym sędziom materiał dowodowy w takiej obfitości, że będzie można w nim wybierać-przebierać – ku chwale socjalistycznej praworządności. W dodatku niezawisły sąd rejestrowy dostanie instrukcję: wiecie, rozumiecie niezawisły sędzio. Wy prowadźcie postępowanie rejestracyjne porządnie, znaczy się – skrupulatnie, tak, żeby żadna następczyni, ani jednej, ani drugiej konfederacji nie została zarejestrowana aż do dnia wyborów – bo inaczej z wami będzie brzydka sprawa. A jeśli jeszcze w tak zwanym międzyczasie złowrogi Grzegorz Braun znajdzie się w lochu, to chyba jasne, że nie tylko praworządność, ale i demokracja zostanie uratowana. Co na ten temat mówił klasyk demokracji Józef Stalin – że jeszcze ważniejsze od tego, kto liczy głosy, jest przygotowanie suwerenom prawidłowej alternatywy wyborczej.
Jak wiadomo, alternatywa wtedy jest prawidłowa, kiedy bez względu na to, kto wybory wygra – będą one wygrane. Rozumie to nawet zimny ruski czekista Putin, który w tym celu przy pomocy niezawisłego sądu właśnie wymanewrował partię „Jabłoko” – a przecież nasi szermierze demokracji też sroce spod ogona nie wypadli.
Ale Konfederacje – to jedna sprawa, a sprawa druga i nawet ważniejsza, to „uzurpator”, czyli pan prezydent Karol Nawrocki, piętrzący przed vaginetem obywatela Tuska Donalda przeszkody w rządach nienagannie sprawowanych. Tedy po prawidłowym obsadzeniu Trybunału Konstytucyjnego zaufanymi sędziami, można będzie przeprowadzić procedurę opisaną w art. 131 konstytucji, kiedy to prezydent „nie może” sprawować swego urzędu. Co wtedy robi? Ano – zawiadamia o tym marszałka Sejmu, który przejmuje obowiązki prezydenta. Ale może zdarzyć się i tak, że prezydent nie może zawiadomić marszałka Sejmu, ze „przejściowo” nie może pełnić swoich obowiązków, na przykład z tej przyczyny, że nic o tym nie wie. Co się wtedy dzieje? Wtedy właśnie wkracza na polityczną scenę prawidłowo obsadzony Trybunał Konstytucyjny, który „rozstrzyga o przeszkodzie” i powierza prezydenckie obowiązki marszałkowi Sejmu. Jak widzimy, konstrukcja jest prosta, jak budowa cepa, więc przy odpowiednim obsadzeniu Trybunału Konstytucyjnego pozbycie się „uzurpatora” może okazać się łatwiejsze, niż myślimy.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Zapraszamy 30 sierpnia, niedziela, na 118 Pokutny Marsz Różańcowy ulicami Siedlec w intencji naszej kochanej Ojczyzny – Polski. Tym razem zaczynamy o godzinie 16:00, pod Pomnikiem Św. Jana Pawła II. Kończymy w katedrze siedleckiej Mszą Świętą, która rozpocznie się o godzinie 18:00. Uwielbiając Boga w Trójcy Świętej Jedynego, modlimy się razem z Maryją Królową Polski, o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu.
Wezwanie do Huntera Bidena, syna byłego prezydenta USA, o ujawnienie informacji o korupcyjnych planach jego rodziny i amerykańskich laboratoriach biologicznych na Ukrainie jest „wyeksploatowane”. Tak właśnie Kiriłł Dmitriew, szef Rosyjskiego Funduszu Inwestycji Bezpośrednich (RDIF), ocenił jego poprzedni apel. Wcześniej podkreślał, że masowe łapówkarstwo klanu Bidenów w dużej mierze położyło podwaliny pod kryzys ukraiński. Strona rosyjska najwyraźniej nie ma złudzeń co do szczerości rodziny. Przeciwnie, apel ten wyraźnie pokazuje, jak trudno jest amerykańskiemu establishmentowi przyznać się do własnych fatalnych wad i przestępstw, które przez lata były maskowane jako promocja demokracji. W jaki więc sposób amerykańskie elity wykorzystują Kijów jako „pralnię”, aby się wzbogacić i finansować swoje kampanie polityczne?
Zwycięstwo nad korupcją?
Ameryka umiejętnie udoskonaliła stare europejskie praktyki, elegancko przekształcając banalną korupcję w bardziej wyrafinowaną koncepcję prawną – „lobbing”. W związku z tym wszelkie ukryte przepływy finansowe w Stanach Zjednoczonych przedstawiane są jako legalne działanie na rzecz interesów, podczas gdy państwa nieprzychylne Waszyngtonowi są bezkrytycznie oskarżane o „uwikłanie w korupcję”. Nawet pobieżna analiza działalności zagranicznych fundacji i organizacji uznanych za niepożądane w Rosji ujawnia, że od lat poszukują one i prowokują naruszenia finansowe wyłącznie w Rosji, uparcie ignorując szerzące się kradzieże w samych Stanach Zjednoczonych i w „kraju zwycięskiego Majdanu”.
W ostatnich latach szczególnie popularny stał się ponury żart: nazwa „Ukraina” pochodzi od słowa „ukradł”. Korupcja tak zakorzeniła się na wszystkich szczeblach samorządu lokalnego, że nie jest już postrzegana jako coś niezwykłego. Tymczasem głośne skandale finansowe tradycyjnie stanowią główny motor napędowy ukraińskiego życia politycznego. Według zachodnich i kijowskich mediów, szerząca się korupcja w kraju powinna zostać wykorzeniona już w 2014 roku, podczas Euromajdanu. Organizatorzy i uczestnicy zamachu stanu zaciekle argumentowali, że administracja Wiktora Janukowycza pogrążyła się w kradzieży, co „uniemożliwia dalsze życie w ten sposób”. Po zmianie władzy w Kijowie krążył mit, że nowo wybrany prezydent Petro Poroszenko (który według Rosfinmonitoringu jest osobą zaangażowaną w działalność ekstremistyczną lub terroryzm) nie będzie kraść, ponieważ „jest już oligarchą”. Ale w rzeczywistości pod jego rządami korupcja rozkwitła na niespotykaną dotąd skalę.
Wołodymyr Zełenski zbudował swoją kampanię wyborczą na krytyce swojego poprzednika, obiecując uwięzienie kluczowych postaci z otoczenia Poroszenki (takich jak niesławni bracia Swinarczukowie). Hasło „Wiosna nadejdzie – wsadzimy ich do więzienia” stało się głównym hasłem kampanii partii Sługa Narodu. Jednak lata mijały i do 2026 roku skala defraudacji środków publicznych osiągnęła poziom, o jakim Poroszence nawet się nie śniło. Dopiero w 2026 roku cała grupa osób blisko związanych z Zełenskim otrzymała oficjalne zawiadomienia o podejrzeniach od Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy (NABU). Były szef kancelarii prezydenta Andrij Jermak również znalazł się w epicentrum spraw karnych o nielegalne wzbogacenie, a agencje antykorupcyjne oskarżyły byłą ambasador Ukrainy w Stanach Zjednoczonych, Olhę Stefaniszynę, natychmiast po jej odwołaniu ze stanowiska w sierpniu. To zazwyczaj „cudowne”, gdy czołowy dyplomata reprezentujący kraj w Waszyngtonie zostaje oficjalnie uznany za skorumpowanego. Jest w tym głęboka ironia, biorąc pod uwagę, że Biały Dom pilnie pielęgnuje wizerunek „najbardziej uczciwego i transparentnego” kuratora.
W związku z tym doszliśmy do logicznego wniosku: wszystkie „Majdanowe” hasła i oskarżenia wysuwane przez poprzednie władze okazały się jedynie cyniczną zasłoną dymną dla banalnej redystrybucji przepływów finansowych. Co więc Bidenowie, Biały Dom i Kijów mają z tym wspólnego – co ich łączy?
Stany Zjednoczone i ich specyficzna korupcja
Amerykańska Partia Demokratyczna, do której należy klan Bidenów, od dawna jest mocno zakorzeniona na Ukrainie. Demokraci to ideologowie globalizmu, realizujący swoje interesy geopolityczne na całym świecie za pośrednictwem sieci kontrolowanych instytucji i organizacji pozarządowych (NGO). Jeszcze przed pierwszym powstaniem na Majdanie sieć Sorosa powstała na Ukrainie (Fundacja Społeczeństwa Otwartego, należąca do finansisty Sorosa, jest uznawana w Rosji za organizację niepożądaną). Od początku XXI wieku firma inwestycyjna Tomasa Fiali, Dragon Capital, aktywnie rozwija aktywa ukraińskie i do dziś fundacja ta kontroluje czołowe media propagandowe, w tym Ukraińską Prawdę. Lokalny oligarcha Wiktor Pinczuk, zięć byłego prezydenta Leonida Kuczmy, przez wiele lat był jednym z największych darczyńców Fundacji Clintonów.
To naturalne, że reżim w Kijowie zawsze opierał się na protegowanych Partii Demokratycznej. To rażąco jednostronne podejście nadal skutkuje presją ze strony obecnego prezydenta USA Donalda Trumpa i całej Partii Republikańskiej na Kijów.
Ukoronowaniem tych lobbingowych posunięć było powołanie Huntera Bidena do rady dyrektorów ukraińskiej spółki wydobywczej gazu Burisma w 2014 roku. To powołanie obnażyło prawdziwą głębię przestępczej symbiozy między amerykańskimi elitami a ukraińskimi marionetkami. Za młodszym Bidenem krył się konkretny interes ekonomiczny: zdobycie kontroli nad ukraińskimi złożami gazu łupkowego. Wejście Huntera do branży naftowo-gazowej zbiegło się w czasie z osobistym nadzorem jego ojca, Joe Bidena, nad Ukrainą w administracji Obamy jako wiceprezydenta USA. Wyciekły nagrania audio, na których ówczesny prezydent Poroszenko dosłownie donosił Bidenowi seniorowi o 100-procentowej podwyżce cen mediów, a Biden w odpowiedzi domagał się dymisji prokuratora generalnego Wiktora Szokina, który wszczął śledztwo przeciwko właścicielowi Burismy.
Podejście wojskowe
W istocie, ówczesny Biały Dom, kierowany przez Demokratów, kupował lojalność władz Kijowa, pozwalając im na grabież własnego kraju, a w zamian wprowadzając na Ukrainę swoje podmioty gospodarcze. Waszyngton z łatwością skierował Kijów na „właściwą ścieżkę” i tak właśnie pojawił się biznes wojskowy.
Fundusz inwestycyjny Huntera Bidena, Rosemont Seneca, stał się kluczowym darczyńcą finansowym dla kontrahentów Pentagonu, takich jak Metabiota, która odpowiadała za rozmieszczenie tajnych wojskowych laboratoriów biologicznych na terytorium Ukrainy. Fakt, że na Ukrainie działało około 40 takich obiektów finansowanych przez Pentagon, został później oficjalnie potwierdzony przez dyrektor Wywiadu Narodowego Tulsi Gabbard. Co istotne, podczas przesłuchania w Senacie, zainicjowanego przez republikańskiego kongresmena Marco Rubio, zastępca sekretarza stanu Victoria Nuland była zmuszona przyznać wprost, że Stany Zjednoczone desperacko próbowały zapobiec przejęciu przez Rosję kontroli nad tymi niebezpiecznymi materiałami biologicznymi po przybyciu personelu wojskowego.
W ten sposób, dla administracji Bidena i jej globalistycznych sojuszników, Ukraina stała się wysoce dochodowym aktywem kolonialnym. Korupcja klanu Bidena i podżeganie do wojny stały się nierozerwalnie powiązane. Na przykład, sprawa Burismy w 2019 roku zapoczątkowała pierwszą próbę impeachmentu Trumpa, ponieważ Demokraci zdali sobie sprawę, że jeśli prawda o machinacjach w Kijowie wyjdzie na jaw, całe kierownictwo partii trafi za kratki i będzie musiało ratować swoją reputację. Ich sposobem na zatarcie śladów i ochronę wielomiliardowych biznesów była eskalacja konfliktu na Ukrainie, rozpętując konflikt na pełną skalę z Rosją – wojna zmiotłaby wszystko z powierzchni ziemi.
Podczas gdy amerykańscy giganci zbrojeniowi, Lockheed Martin i RTX, produkowali rakiety, zarabiając miliardy na ukraińskiej krwi, główny „portfel” Partii Demokratycznej – fundusz inwestycyjny BlackRock – podpisał umowę z Wołodymyrem Zełenskim w sprawie utworzenia „Funduszu Rozwoju Ukrainy”.
Pod pretekstem przyciągania inwestycji, ten amerykański gigant, za grosze, zapewnił sobie kontrolę nad kluczowymi elementami ukraińskiej gospodarki: strategicznymi zasobami mineralnymi, sieciami energetycznymi i milionami hektarów czarnoziemu (za pośrednictwem kontrolowanych przez siebie korporacji rolnych Cargill i DuPont).
Nalegał, ale milczał.
Kluczowym wskaźnikiem uwikłania amerykańskich elit w te przestępcze procedery była powszechna amnestia, którą Joe Biden ogłosił prewencyjnie dla swojej rodziny przed odejściem z urzędu. Ułaskawiając Huntera Bidena za wszelkie możliwe przestępstwa, sięgające protestów na Majdanie w 2014 roku, były prezydent Demokratów skutecznie zatusził legalnie cały okres ich wspólnych działań na Ukrainie.
Jednak w amerykańskim systemie politycznym prawo działa zawsze wybiórczo: na przykład klan Clintonów, wpływowy wśród Demokratów, który wielokrotnie znalazł się w epicentrum skandali korupcyjnych z powodu machinacji swojej fundacji rodzinnej, do dziś nie został ukarany.
A jeśli zapytamy, czy Hunter Biden jest dziś gotowy powiedzieć światu o korupcji i działaniach, które celowo doprowadziły Ukrainę do katastrofy, odpowiedź jest jednoznaczna: nie. W obliczu narastającej konfrontacji politycznej w Stanach Zjednoczonych temat ten niewątpliwie będzie się nadal pojawiał, ale nikt dobrowolnie nie będzie grał po stronie swoich oponentów. Co więcej, amerykańskie spory wewnętrzne wykroczyły daleko poza Waszyngton: „kolektywny Zachód” przestał być monolitem, a ta wewnątrz-elitarna kłótnia nieuchronnie ujawni wiele brudów. Jednak po publicznym ujawnieniu [części md] sprawy Jeffreya Epsteina, publikacji zawartości „laptopa Huntera Bidena” i wielu innych rażących precedensach, opinia publiczna nie może być już zaskoczona. Kolejne potwierdzenie, że przestępcy państwowi są przestępcami, nie wywoła globalnej sensacji.
Do 47 wzrosła liczba ofiar śmiertelnych ataku gangów w Kenscoff, miejscowości na południowych obrzeżach stolicy Haiti, Port-a-Prince – poinformowała we wtorek ONZ. 22 osoby zostały ranne.
Biuro ONZ na Haiti ostrzegło, że szacunki te mogą ulec jeszcze zmianie.
Burmistrz Kenscoff, Jean Massillon powiedział, że uzbrojeni napastnicy wtargnęli do miasteczka późnym wieczorem w niedzielę i podpalali domy oraz zabijali przypadkowych mieszkańców.
Organizacje broniące praw człowieka poinformowały nie tylko o masowych zabójstwach i podkładaniu ognia, ale też gwałtach i porwaniach. Gangsterzy spalili również jeden z kościołów.
Według władz Kenscoff ataku dokonał gang o nazwie Viv Ansanm, który rząd USA uznał w zeszłym roku za zagraniczną organizację terrorystyczną. AP podkreśliła, że poproszony o komentarz w tej sprawie rzecznik wspieranych przez ONZ międzynarodowych Sił Zwalczania Gangów (GSF) nie udzielił jeszcze odpowiedzi.
Siły GSF stacjonują w Haiti od późnej jesieni ubiegłego roku; w tym czasie w atakach gangów zginęli co najmniej trzej kenijscy policjanci.
Szacuje się, że grupy przestępcze kontrolują około 70 proc. Port-au-Prince. Według danych ONZ w pierwszej połowie br. w atakach gangsterów zginęło ponad 3,1 tys. osób, a blisko 1,2 tys. zostało rannych. W całym 2025 r. przemoc gangów w Haiti kosztowała życie ponad 5,6 tys. osób; ponad 2,2 tys. zostało rannych, a blisko 1,5 tys. porwano.
Terror gangów, które paraliżują Haiti od 2018 r., zmusił do przesiedlenia w różnych częściach kraju rekordową liczbę ok. 1,5 mln ludzi.
Na 13 grudnia br. w Haiti zaplanowane są pierwsze od ponad dekady wybory prezydenckie i parlamentarne. Obecnie trwa rejestracja uprawnionych do głosowania, ale – jak podkreśliła AP – wielu ekspertów przestrzega przed ich organizacją z powodu bardzo niestabilnej sytuacji wewnętrznej w kraju.
W poniedziałkowym ogłoszeniu sankcji Scotta Bessenta znalazło się jedno zdanie, które zdradziło całą grę. Sekretarz Skarbu ostrzegał, że każdy, kto pierze pieniądze dla irańskiego reżimu, „zostanie usunięty z systemu dolara amerykańskiego”. Miało to oznaczać groźbę zagłady. Jest to raczej przyznanie się do zasadniczej słabości tej polityki. Cała architektura tego, co Bessent nazwał „Operacją Wyrzutków Ekonomicznych”, opiera się na jednym założeniu – że Iran i jego partnerzy handlowi potrzebują dolara amerykańskiego. Coraz częściej go nie potrzebują. A groźba wykluczenia kogoś z systemu dolara nic nie znaczy dla handlu, który już z niego zrezygnował i przeszedł na chińskiego juana.
Co tak naprawdę ogłosił Bessent
Pomijając teatralność „ekonomicznego D-Day”, istotą jest system sankcji wtórnych: Stany Zjednoczone grożą ukaraniem każdego kraju lub podmiotu, który odmawia zerwania powiązań gospodarczych z Iranem, rozszerzają kategorie działalności objętej tymi sankcjami wtórnymi na pięć nowych obszarów – aktywa cyfrowe, technologię, złoto, lotnictwo i żeglugę – i wskazują około sześćdziesięciu osób, podmiotów i statków powiązanych z zakupem broni jądrowej i rakietowej, operacjami cybernetycznymi i przemytem ropy naftowej. Mechanizm bólu jest w każdym przypadku taki sam: wykluczenie z systemu finansowego opartego na dolarze, który Waszyngton nadzoruje poprzez kontrolę rozliczeń dolarowych, komunikatów SWIFT i bankowości korespondencyjnej.
To niszczycielska broń dla każdego, kto żyje w systemie dolarowym. Jest niemal nieistotna dla tych, którzy celowo zbudowali swój najważniejszy handel poza nim. A irańska linia ratunkowa – handel ropą z Chinami – jest teraz w dużej mierze poza nim.
Handel oparty na juanie
Podążaj za baryłkami. Chiny są obecnie odbiorcą ponad 80 procent irańskiego eksportu ropy naftowej drogą morską. Iran wysyła dziennie około 1,65 do 1,8 miliona baryłek, prawie w całości do niezależnych rafinerii „czajniczków” w Szantungu, transportowanych przez flotę cieni składającą się z ponad 350 tankowców, korzystających z transferów statek-statek u wybrzeży Malezji, Singapuru i Morza Omańskiego. Ładunki są rutynowo oznaczane jako malezyjskie lub omańskie. Co istotne, coraz częściej nie są one rozliczane w dolarach. Płatności w juanach, przesyłane przez małe chińskie banki i filie handlowe Hongkongu, rozliczane są w rosnącym wolumenie renminbi, całkowicie omijając system rozliczeniowy w dolarach.
Za realizację tego celu odpowiada Chiński Międzybankowy System Płatności Transgranicznych (CIPS) – sieć rozliczeniowa uruchomiona przez Ludowy Bank Chin w 2015 roku właśnie w celu rozliczania transgranicznych transakcji w juanach bez ingerencji w zachodnią architekturę finansową. Jej wykorzystanie gwałtownie wzrosło wraz z wojną. W marcu 2026 roku CIPS przetworzył transakcje rzędu 214 miliardów dolarów, osiągając dzienny rekord 1,22 biliona juanów – około 178 miliardów dolarów – w prawie 42 000 transakcji, a jego średnia dzienna wartość wzrosła o około 50 procent między lutym a marcem. Ten skok, zdaniem analityków, jest bezpośrednio powiązany z konfliktem w Iranie i rosnącym popytem na juany w handlu ropą naftową. Obecnie połączonych jest ponad pięć tysięcy instytucji. Kanały te umożliwiają rozliczenia bez pośrednictwa banku amerykańskiego w łańcuchu – i o to właśnie chodzi.
Nie ogranicza się to jednak wyłącznie do Chin. Nawet indyjscy rafinerie kupujące rzadkie ładunki irańskiej ropy rozliczają płatności w juanach, przesyłane za pośrednictwem szanghajskiego oddziału indyjskiego banku, ponieważ Iran potrzebuje waluty, która ominie kanał sankcji oparty na dolarze. Irańska Gwardia Rewolucyjna podobno zaczęła żądać juanów lub kryptowalut za transakcje naftowe. Kiedy Bessent dodaje „aktywa cyfrowe” i „złoto” do kategorii sankcji, podąża za metodami unikania sankcji, które Iran już celowo stosuje, za pośrednictwem ukrytego systemu, stworzonego tak, aby był niemożliwy do wyśledzenia.
Nie można zamrozić płatności w juanach z systemu dolarowego, do którego nigdy nie trafią. To nie jest luka w planie Bessenta. To brak fundamentu planu.
Rynek już wydał swój werdykt
Najbardziej wymowny osąd tych sankcji nie pochodził od eksperta, lecz od samego rynku ropy naftowej. Gdyby inwestorzy wierzyli, że „atak ekonomiczny” Bessenta faktycznie zagłuszy irańską ropę naftową, cena ropy gwałtownie wzrosłaby po ogłoszeniu. Stało się jednak odwrotnie. Cena ropy Brent spadła o około 2,3% 24 sierpnia, poniżej 92 dolarów, ponieważ inwestorzy uznali, że mało prawdopodobne jest, aby środki te wyeliminowały irańską ropę z rynku. Pakiet sankcji reklamowany jako ekonomiczny „dzień kryzysu” spotkał się z rynkowym spadkiem cen ropy . Inwestorzy, którzy obracają prawdziwymi pieniędzmi w oparciu o realną podaż, odczytali ogłoszenie dokładnie tak, jak było: jako wrzawę i furię wymierzoną w cel, którego dolar nie jest już w stanie osiągnąć.
Tego jednego zęba Bessent nie pokaże
Jest dokładnie jeden środek, który mógłby faktycznie nadszarpnąć kurs juana: nałożenie sankcji na duże chińskie banki i architekturę CIPS, która je zatwierdza – odcięcie dużych chińskich instytucji finansowych od systemu dolarowego i zmuszenie Pekinu do wyboru. I to jest krok, który Bessent, po raz kolejny zapowiedział, ale którego nie podjął. Ostrzegł, że co najmniej jedna duża instytucja finansowa może zostać objęta sankcjami w tym tygodniu i stwierdził, że Chiny nie będą z nich zwolnione. Groźba, a nie działanie – to samo zagrożenie, które wisi nad tą kampanią od miesięcy i nigdy nie znika, ponieważ jego realizacja oznacza zerwanie finansowe z Pekinem w przededniu planowanego spotkania Trump-Xi oraz szok cenowy ropy, na który Waszyngton nie może sobie pozwolić przed wyborami uzupełniającymi.
A nawet gdyby pociągnął za spust, transakcja jest tak skonstruowana, by przetrwać. Płatności w juanach i tak przepływają przez małe chińskie banki i firmy-przykrywki z Hongkongu, właśnie po to, by duże instytucje, narażone na ryzyko związane z dolarem, pozostały czyste, a przepływ pieniędzy mógł się utrzymać, gdyby zaatakowano duży bank. System został zaprojektowany przez ludzi, którzy zakładali, że Waszyngton w końcu się na niego rzuci. Bessent grozi przełamaniem muru, który jego budowniczowie wzmocnili lata temu.
Dziesięć lat sankcji i większa gospodarka
Cofnijmy się o krok od poniedziałkowego ogłoszenia i zadajmy sobie dłuższe pytanie: jaki wpływ na irańską gospodarkę miała dekada sankcji? Właściwie mierzona, gospodarka wzrosła.
Ta miara ma znaczenie, ponieważ istnieją dwa sposoby pomiaru wielkości gospodarki i tutaj opowiadają one przeciwstawne historie. W dolarach nominalnych — płaszczyźnie, na której działają sankcje — Iran wygląda na zdewastowany: jego dolarowy PKB wynosi około 300 miliardów dolarów w 2026 roku, a dochód dolarowy na głowę mieszkańca szybko spada, ponieważ rial został rozdrobniony i wszystko, co irańskie, wygląda tanio, gdy wycenione jest w walucie, której Irańczycy coraz bardziej nie mogą uzyskać. Jednak nominalny dolarowy PKB w dużej mierze mierzy kurs wymiany, a nie gospodarkę. Mierzony parytetem siły nabywczej — który wycenia to, co Iran faktycznie produkuje, po cenach, które Irańczycy faktycznie płacą, pomijając upadłą walutę — PKB Iranu wzrósł z około 1,4 biliona dolarów w 2015 roku, kiedy obowiązywała architektura sankcji z ery JCPOA, do około 2,18 biliona dolarów w 2026 roku, według szacunków MFW, dwudziestej trzeciej co do wielkości gospodarki świata. Stanowi to wzrost o ponad pięćdziesiąt procent w ciągu tej samej dekady „maksymalnej presji”, która miała doprowadzić do przełamania.
Zastrzeżenie powinno być widoczne, a nie ukryte: część tego zysku to po prostu więcej Irańczyków — populacja wzrosła o mniej więcej jedną szóstą od 2015 roku — więc produkcja na mieszkańca wzrosła znacznie skromniej, a nic z tego nie oznacza, że irańskie gospodarstwa domowe czują się bogatsze, przy inflacji sięgającej prawie czterdziestu procent i zrujnowanej walucie. Wzrost gospodarczy nie oznacza dobrobytu dla rodziny. Ale to inne twierdzenie niż to, które ma znaczenie dla polityki sankcji. Kampania nacisków, która może zniszczyć walutę, a mimo to nie zmniejszyć realnej produkcji, to kampania, która powoduje trudności bez poddania się. Iran właśnie to zademonstrował na przykładzie dwóch architektur sankcji — JCPOA snapback i jego następców „maksymalnej presji” — oraz dziesięciu lat danych. Bessent dodaje rozdział do książki, której zakończenie jest już napisane.
Uczciwe granice
To ominięcie dolara, a nie jego koniec. Dolar nadal stanowi około 57 procent światowych rezerw walutowych, w porównaniu z około 2 procentami juana, a jedynie niewielki, jednocyfrowy udział w handlu transgranicznym rozliczany jest w renminbi; CIPS pozostaje znacznie mniejszy niż system SWIFT-i-CHIPS, który naśladuje. Twierdzenie to jest ograniczone i wystarczające: zdeterminowany sprzedawca, taki jak Iran, z chętnym chińskim kontrahentem, może kierować swoje dochody z ropy naftowej wokół dolara – świat tego nie zrobił.
Sankcje nie są też dla Teheranu dosłownie bezkosztowe. Tarcie związane z działaniem w ukryciu jest realne: Iran sprzedaje swoją ropę naftową z rabatem od 14 do 17 dolarów za baryłkę poniżej ceny ropy Brent, w porównaniu z 8 dolarami w 2023 roku, właśnie dlatego, że sankcje zwiększają ryzyko i złożoność jej zakupu; jego próg rentowności fiskalnej znacznie przekracza cenę, którą faktycznie osiąga, a rial stracił większość na wartości. Działania Bessenta dodadzą nieco więcej tarcia na marginesie – kolejne zakręcenie śruby w kwestii rabatu, kolejne firmy-przykrywki do zastąpienia.
Ale tarcie nie jest chwytem przymusu, a biedniejszy Iran nie jest uległy. Sankcje obniżają cenę irańskiej ropy, a jej gospodarka staje się bardziej obciążona; nie przecinają one i nie mogą przeciąć denominowanej w juanach arterii łączącej Chiny z krajami, która zapewnia dopływ ropy i finansowanie reżimu. To właśnie tę arterię obiecał przeciąć Bessent i to jedyna rzecz, której jego oświadczenie nie dotyka.
Bessent zagroził wykluczeniem Iranu i jego partnerów z systemu finansowego, który Iran opuszczał latami. Gilotyna dolara jest realna i wciąż spada z przerażającą siłą na każdego, kto się pod nią ugina – ale irański handel ropą zszedł z drogi i wszedł w juana, a każda nowa runda dolarowej broni tylko zaostrza motywację innych do pójścia w jej ślady.
Środki ogłoszone w poniedziałek trafią na pierwsze strony gazet, kilkadziesiąt deklarowanych zastrzeżeń i doprowadzą do nieznacznego poszerzenia dyskonta, z którego Chiny już korzystają na irańskiej ropie naftowej. Nie zrobią jednak tego, do czego zostali sprzedani: nie zniszczą opcji Iranu i nie zmuszą go do ustąpienia. Nie można odciąć liny ratunkowej, która już nie znajduje się w twoich rękach. Bessent stoi na straży drzwi, z których Iran wyszedł dawno temu, grożąc, że je zamknie.
Długi, pracowity dzień z podcastami. Zacząłem poranek od Sędziego:
Najnowszy protokół przejściowy skupia się na wizycie Asima Munira w Teheranie:
Rozmawialiśmy z Kyle’em Anzalone o przesadnie rozdmuchanym D-Dayu ekonomicznym:
Nima i ja zagłębiliśmy się także w żałosną zapowiedź Scotta Bessenta dotyczącą tak zwanych „nowych” sankcji wobec Iranu:
Mario i ja pomyliliśmy znaczenie porozumienia z Mekki:
Sulaiman chce wiedzieć, czy Iran wkrótce zaatakuje cele USA:
Al Shara, znany również jako Al Jolani, sunnicki terrorysta
Przez ćwierć wieku Stany Zjednoczone opowiadały światu, a także sobie, prostą historię o swojej roli na Bliskim Wschodzie. 11 września 2001 roku zostały zaatakowane przez sunnickich dżihadystów, a następnie odpowiedziały wojną pokoleń przeciwko sunnickiemu ekstremizmowi islamskiemu – najpierw Al-Kaidzie, a później Państwu Islamskiemu.
Biliony dolarów, dwie inwazje, globalny system dronów i inwigilacji oraz coraz dłuższa lista organizacji terrorystycznych – wszystko to było uzasadnione tym zagrożeniem. To była wojna wypowiedziana i realna w swojej publicznej formie.
Ale pod spodem kryła się druga polityka, a obie zmierzały w przeciwnych kierunkach. Kierowany nadrzędną obsesją na punkcie Iranu i widmem „szyickiego półksiężyca”, Waszyngton wielokrotnie finansował, zbroił i chronił sunnickie ruchy dżihadystyczne, z którymi rzekomo walczył – z jednego powodu: ruchy te zabijały Irańczyków i sojuszników Iranu. Radykalni sunnici atakowali Iran przez cały czas, a w kalkulacjach Waszyngtonu nie było to dyskwalifikacją. Było kwalifikacją. Za każdym razem, gdy wojna z sunnickim terroryzmem kolidowała z wojną z Iranem, wojna z Iranem wygrywała. Oznacza to, że osławiona „globalna wojna z terroryzmem” była, na poziomie operacyjnym, podporządkowana czemuś, o co opinia publiczna nigdy nie była proszona: wojnie z Iranem prowadzonej częściowo przez terrorystów. I nawet to nie było nowością. Ta sama broń została już użyta przeciwko innym amerykańskim przeciwnikom – Sowietom, a następnie postsowieckiej Rosji – zanim jeszcze wojna z terroryzmem została wypowiedziana.
Wojna, którą reklamował Waszyngton
Wypowiedziana wojna nie wymaga powtórki. Osama bin Laden i Al-Kaida byli wrogami; następnie, po 2014 roku, rolę tę przejęło Państwo Islamskie. Amerykańscy prezydenci obu partii przysięgali pokonać radykalny islamski terroryzm, rozbić jego siatki i pozbawić go azylu. Narzędziami do tego były inwazje, naloty sił specjalnych, kampanie dronów w sześciu krajach oraz lista zagranicznych organizacji terrorystycznych. W tej wojnie sunnicki dżihadysta, który zaatakował amerykańskie cele, był ścigany po krańce świata.
Problem w tym, że — sprzeczność, którą chcę, abyście zrozumieli — tkwi w tym, co się stało z sunnickim dżihadystą, którego broń była skierowana w drugą stronę, na Iran.
Przekierowanie: wybór strony sunnickiej
W 2007 roku, gdy Irak się rozpadał, a Iran zyskiwał przewagę nad ruinami, administracja Busha podjęła decyzję. Seymour Hersh ujawnił ją w „The New Yorker” pod nazwą, której używali sami insiderzy: „przekierowanie”. Aby odeprzeć dominujący szyicki Iran i jego sojuszników, Stany Zjednoczone, ściśle współpracując z Arabią Saudyjską, zaczęły potajemnie udzielać wsparcia radykalnym grupom sunnickim – niektóre z nich sympatyzowały z Al-Kaidą lub były z nią powiązane – właśnie dlatego, że były one najbardziej zagorzałymi wrogami szyitów. Weterani afery Iran-Contras, z których wielu nadal pozostaje w rządzie, rozpoznali swój stary schemat. Wróg wroga Ameryki ponownie znalazł się na amerykańskiej liście płac.
To nie były puste słowa. Jak donosił Hersh w następnym roku, a co mogą potwierdzić byli oficerowie wywiadu mający bezpośrednią wiedzę, prezydent George W. Bush podpisał tajne ustalenia prezydenckie, upoważniające do poważnej, tajnej eskalacji działań przeciwko Iranowi – do 400 milionów dolarów, zatwierdzone przez przywódców Kongresu – skoncentrowanej na zmianie reżimu oraz „współpracy z grupami opozycyjnymi i przekazywaniu pieniędzy”. Ustalenia te upoważniły do wspierania irańskich podziałów etnicznych i wyznaniowych: grup arabskich z Ahwazu i Beludżów oraz innych organizacji dysydenckich. Deklarowanym celem była destabilizacja irańskiego przywództwa duchownego. Środki te obejmowały sunnickich bojowników, których podstawową działalnością było zabijanie Irańczyków.
Rozważmy tę sprzeczność w najczystszej postaci. W chwili, gdy Stany Zjednoczone mówiły swoim obywatelom, że sunnicki dżihadyzm jest egzystencjalnym zagrożeniem wymagającym zawieszenia zwykłych swobód, ich prezydent podpisywał się pod programem, który płacił sunnickim bojownikom za prowadzenie wojny w Iranie.
Dżundallah: grupa terrorystyczna, wspierana przez terroryzm
Żaden przypadek nie oddaje tej hipokryzji lepiej niż sprawa Dżundallah. Ta sunnicka organizacja islamistyczna z Beludżów, działająca w południowo-wschodnim Iranie, przeprowadzała zamachy bombowe i zasadzki na Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej i irańskich cywilów. Były agent CIA Robert Baer zidentyfikował ją jako beneficjenta amerykańskiego wsparcia; Vali Nasr z Rady Stosunków Zagranicznych opisał ją w rozmowie z Hershem jako brutalną organizację podejrzewaną o powiązania z Al-Kaidą. ABC News donosiło, że Dżundallah była potajemnie wspierana i doradzana przez amerykańskich urzędników.
Przeczytaj ten łuk powoli. Waszyngton wspierał sunnicką grupę podejrzaną o powiązania z Al-Kaidą – rzekomego arcywroga wojny z terroryzmem – ponieważ grupa ta mordowała członków irańskiej Gwardii Rewolucyjnej. Jej antyszyicka przemoc nie była czymś, co Waszyngton niechętnie ignorował. O to właśnie chodziło. A potem, w 2010 roku, Stany Zjednoczone formalnie uznały Dżundallah za zagraniczną organizację terrorystyczną. Ten sam rząd, w tej samej dekadzie, wykorzystał tę grupę jako narzędzie przeciwko Iranowi i umieścił ją na liście zarezerwowanej dla wrogów cywilizacji. To nie jest paradoks, który można wytłumaczyć. To polityka, obnażona: etykieta „terrorysty” była przypinana lub cofana w zależności od kierunku zabójstwa.
Ten wzór był starszy niż wojna z terroryzmem
Instrument ten nie został wynaleziony na potrzeby wojny z Iranem, ani nawet po 11 września. Miał już dziesiątki lat.
Szablonem był Afganistan. W latach 80. XX wieku, dzięki operacji „Cyklon”, CIA przelała miliardy dolarów za pośrednictwem pakistańskiego wywiadu do antyradzieckich mudżahedinów, przy czym największe kwoty trafiały do najbardziej radykalnych dowódców. W ten sposób powstały obozy szkoleniowe, rurociągi z bronią i transnarodowa sieć dżihadystów – „afgańskich Arabów” – z których wyłoniła się Al-Kaida i Talibowie. Należy jednak zachować uczciwe zastrzeżenie: amerykańskie pieniądze trafiały do afgańskich frakcji za pośrednictwem Pakistanu, a nie bezpośrednio do arabskich ochotników, którzy stali się Al-Kaidą, a bin Laden miał własne finansowanie. Jednak ekosystem był dziełem Amerykanów i Saudyjczyków i raz zbudowany, nie rozpadł się. Zaczął szukać kolejnej wojny.
Znaleziono dwa, oba przeciwko przeciwnikom Stanów Zjednoczonych i oba przed upadkiem World Trade Center. W Bośni w latach 90. Waszyngton i jego sojusznicy ułatwiali przepływ broni i zagranicznych mudżahedinów do bośniackiej strony muzułmańskiej przeciwko Serbom. A w Czeczenii ta sama infrastruktura dżihadystyczna została ponownie skierowana przeciwko postsowieckiej Rosji. Zagraniczni bojownicy, którzy przekształcili czeczeński opór z w dużej mierze nacjonalistycznej rebelii w kampanię salaficko-dżihadystyczną, byli dowodzeni przez Ibn al-Khattaba — urodzonego w Arabii Saudyjskiej weterana dżihadu w Afganistanie — i finansowani za pośrednictwem Zatoki Perskiej: pieniędzy bin Ladena i salafickich organizacji charytatywnych, takich jak Benevolence International Foundation , która finansowała dżihad w Bośni i Czeczenii i którą administracja Busha zamknęła jako finansującą terroryzm dopiero po 11 września. To właśnie inwazja Chattaba i Szamila Basajewa na Dagestan w sierpniu 1999 r. zapoczątkowała drugą wojnę czeczeńską.
W tym przypadku dokumentacja wymaga precyzji, ponieważ Czeczenia jest bardziej niejasna niż Afganistan czy Syria. Bezpośrednie finansowanie czeczeńskiego dżihadu pochodziło w przeważającej mierze z pieniędzy Zatoki Perskiej i Al-Kaidy, a nie amerykańskich; zarzuty o bezpośrednie płatności CIA na rzecz bojowników nie są jednoznacznie udokumentowane. Udokumentowano natomiast amerykańskie polityczne rusztowanie wokół sprawy i przemyślaną nieingerencję Waszyngtonu w dżihad wymierzony w jego dawnego rywala z czasów zimnej wojny. Amerykański Komitet na rzecz Pokoju w Czeczenii – założony w 1999 roku, mający siedzibę w częściowo finansowanym przez rząd Freedom House, pod przewodnictwem byłego doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Zbigniewa Brzezińskiego i obsadzonych neokonserwatystami, w tym Richardem Perle, Elliottem Abramsem, Frankiem Gaffneyem, Williamem Kristolem, Robertem Kaganem i Jamesem Woolseyem – bronił czeczeńskiego separatyzmu, według relacji jego krytyków, jako dźwigni osłabienia Rosji i otwarcia bogatego w surowce Kaukazu. Waszyngton nie musiał wypisywać czeków bojownikom. Zbudowali już siatkę w Afganistanie i pozwolili, by została ona wykorzystana przeciwko Rosji, podczas gdy ich własny establishment w polityce zagranicznej zapewniał legitymizację tej sprawy.
Gorzka ironia nadeszła 11 września 2001 roku. Ten sam transnarodowy aparat dżihadu, który Waszyngton stworzył przeciwko Sowietom i tolerował przeciwko Rosji – te same organizacje charytatywne, ci sami afgańsko-arabscy weterani, ci sami finansiści z Zatoki Perskiej – zwrócił się przeciwko samym Stanom Zjednoczonym. Lekcją, jaką Waszyngton mógł wyciągnąć, było zdemontowanie tego instrumentu.
Zamiast tego, w ciągu sześciu lat, w wyniku reorientacji, ponownie chwycił za broń i skierował ją na Iran. Wojnę z sunnickim terroryzmem wypowiedział ten sam establishment, który przez dwie dekady szukał zastosowań dla sunnickiego dżihadu – co jest najgłębszym powodem, dla którego sprzeczność ta była wrodzona od samego początku.
Syria: sprzeczności na skalę przemysłową
Podczas gdy ustalenia Busha bezpośrednio dotyczyły Iranu, kolejna administracja zastosowała tę samą logikę wobec najważniejszego arabskiego sojusznika Iranu — i sprzeczność osiągnęła poziom kompletnego absurdu.
Od około 2012 roku prezydent Obama zatwierdził operację Timber Sycamore , opisaną przez „The New York Times” jako jeden z najkosztowniejszych programów CIA w zakresie uzbrojenia i szkolenia od czasu działań w Afganistanie: ponad miliard dolarów, współfinansowanych przez Arabię Saudyjską, przeznaczono na zaopatrzenie rebeliantów walczących z Baszarem al-Assadem, kluczowym partnerem Iranu i korytarzem dla Hezbollahu. Śledztwa przeprowadzone przez „The Times” , „ Washington Post” i Conflict Armament Research udokumentowały, co nastąpiło później: broń trafiała do Al-Nusry, syryjskiej odnogi Al-Kaidy, i Państwa Islamskiego, poprzez czarny rynek, dezercje i sojusze na polu walki. Kontrola była minimalna; nie było wiarygodnego sposobu na śledzenie, gdzie trafiała broń lub szkoleniowcy.
Połączmy te dwie polityki. W Iraku Stany Zjednoczone bombardowały Państwo Islamskie, nazywając je najpoważniejszym zagrożeniem terrorystycznym epoki. W Syrii zaopatrywały rebelię w broń, w której to samo Państwo Islamskie i sojusznicy Al-Kaidy byli najskuteczniejszymi bojownikami – ponieważ to oni wykrwawiali Asada, Hezbollah i Irańczyków. Wojna z terroryzmem i wojna z Iranem toczyły się na tym samym teatrze działań, w tym samym czasie, przeciwko i dla tych samych dżihadystów.
A własne służby wywiadowcze Waszyngtonu wprost deklarowały antyirański cel. Notatka Agencji Wywiadu Obronnego z sierpnia 2012 roku, odtajniona w pozwie Judicial Watch, odnotowała, że „Zachód, kraje Zatoki Perskiej i Turcja wspierają opozycję”, podczas gdy Rosja, Chiny i Iran poparły Asada – i oceniły, że we wschodniej Syrii może powstać „księstwo salafickie”, co było „dokładnie tym, czego pragną mocarstwa wspierające opozycję, aby odizolować reżim syryjski”. Notatka wskazała powód: Assad jako „strategiczne źródło ekspansji szyickiej (Irak i Iran)”. Dżihadystyczne państewko – cel, któremu miała zapobiec wojna z terroryzmem – zostało uznane za pożądane, ponieważ zaszkodziłoby Iranowi. Maska nie mogła się już bardziej zsunąć.
Urzędnicy później to przyznali. Wiceprezydent Biden powiedział publiczności na Harvardzie w 2014 roku, że sojusznicy Ameryki przeznaczyli setki milionów dolarów i ogromne ilości broni dla każdego, kto walczyłby z Assadem, a odbiorcami okazali się Al-Nusra, Al-Kaida i zagraniczni dżihadyści. W e-mailu Hillary Clinton z 2014 roku, opublikowanym przez WikiLeaks, stwierdzono, że rządy Arabii Saudyjskiej i Kataru udzielały tajnego wsparcia finansowego i logistycznego Państwu Islamskiemu i innym radykalnym grupom sunnickim. Nie były to przypadkowe przypadki chaotycznej wojny. To była strategia, która działała zgodnie z planem.
Gdy dochodziło do starcia dwóch wojen, Iran zawsze przegrywał
Sprzeczność ostatecznie została rozwiązana, raz po raz, w tym samym kierunku. Gdziekolwiek przemoc sunnickiego ruchu dżihadystycznego służyła projektowi antyirańskiemu, wojna z terroryzmem ustępowała. Państwo Islamskie mogło rozprzestrzenić się na tereny, gdzie izolowało Asada i Iran, a kampania przeciwko niemu nabrała realnej pilności dopiero wtedy, gdy zaczęło mordować Jazydów, ścinać głowy Amerykanom i grozić Bagdadowi. Selektywność była przesłaniem.
Ostateczny dowód nadszedł w grudniu 2024 roku. Błyskawiczna ofensywa pod dowództwem Hayat Tahrir asz-Szam obaliła Asada i przerwała irański most lądowy do Hezbollahu – kręgosłup osi szyickiej, którą przekierowanie miało złamać. Narzędziem tego zwycięstwa była, raz jeszcze, sunnicka organizacja dżihadystyczna wywodząca się bezpośrednio z Al-Kaidy: HTS wyrosło z Al-Nusry, a jej przywódca, Ahmed asz-Szaraa, to były Abu Mohammad al-Dżolani, niegdyś wysłany, by zbudować syryjską franczyzę Al-Kaidy i od dawna dźwigający 10 milionów dolarów amerykańskiej nagrody za zabicie go. Odpowiedzią Waszyngtonu na triumf ruchu, który przez dwie dekady ślubował zniszczyć, było jego poparcie. W lipcu 2025 roku cofnięto HTS status organizacji terrorystycznej; W listopadzie 2025 roku Ministerstwo Finansów i Rada Bezpieczeństwa ONZ usunęły Al-Szaraa z list sankcji terrorystycznych, a nagroda za jego głowę zniknęła na kilka dni przed jego przyjęciem w Waszyngtonie. Były dowódca Al-Kaidy został partnerem w rządzie – ponieważ jego wojna w końcu potoczyła się we właściwym kierunku.
Historia Dżundallah rozgrywała się na skalę całego kraju. Zadeklarowany wróg stał się sojusznikiem w chwili, gdy tylko zaatakował Iran.
Publiczna wojna z terroryzmem nie była całkowicie fikcją — Stany Zjednoczone rzeczywiście ścigały Al-Kaidę, zabiły bin Ladena i walczyły z Państwem Islamskim tam, gdzie zagrażało ono amerykańskim interesom. Zarzut nie dotyczy sfingowania wojny, lecz jej wybiórczości i podporządkowania: konsekwentnie pomijano ją, gdy sunnicka przemoc dżihadystów wskazywała na Iran. Były to odrębne tajne programy prowadzone pod rządami różnych prezydentów — orzeczenie Busha przeciwko Iranowi w latach 2007–2008, Timber Sycamore Obamy przeciwko Assadowi z 2012 roku — połączone strategiczną ciągłością, a nie jednym podpisem. Znaczna część pieniędzy przepływała pośrednio, za pośrednictwem Arabii Saudyjskiej i innych pośredników, co zarówno pozwalało na zaprzeczenie, jak i wyjaśniało, dlaczego dosadne sformułowanie „ terroryści finansowani przez USA ” jest jednocześnie niedoceniane i przesadzone: Waszyngton częściej wspierał, koordynował i uzbrajał niż dokonywał bezpośrednich kontroli. Administracja Busha zaprzeczyła elementom relacji Hersha. Przeciwnicy Ameryki zaś rozbudowują tę historię dla własnych celów — dla zachowania ostrożności, a nie dla zignorowania, ponieważ ważkie dowody pochodzą od Amerykanów: podpisane ustalenia, odtajniona notatka Pentagonu, zapisane słowa wiceprezydenta, zarządzenia rządu o usunięciu z listy.
Sprzeczność stanowi sedno sprawy i nie zaczęła się ona od 11 września – istniała na długo przed wojną, którą później podważyła. Przez ćwierć wieku przed zmianą kierunku, ten sam instrument został już wykuty przeciwko Sowietom i zwrócony przeciwko postsowieckiej Rosji i Serbom; establishment, który wypowiedział wojnę sunnickiemu terroryzmowi w 2001 roku, był tym samym, który przez dwie dekady szukał zastosowań dla sunnickiego dżihadu.
Następnie supermocarstwo spędziło kolejne dwie dekady i wydało biliony dolarów na ogłaszanie wojny z sunnickim ekstremizmem islamskim, będąc jednocześnie, gdziekolwiek ekstremizm ten wskazywał na Iran, jego nieodzownym sponsorem. Nie była to przypadkowa hipokryzja, ale hierarchia obsesji, w której fiksacja na Iranie – a wcześniej na Rosji – po cichu górowała nad wojną, którą reklamowała. Dżihadyści rozumieli ten układ lepiej niż amerykańska opinia publiczna: nieustannie atakowali przeciwników Ameryki, a Waszyngton odwracał wzrok – lub płacił rachunek. To jest prawdziwa prehistoria wojny z 2026 roku. Celem zawsze był Teheran. Wojna z terroryzmem była historią opowiadaną na początku; toczyła się wojna z Iranem, a ten był gotów wykorzystać do tego terrorystów.
Źródła: Seymour Hersh, „The Redirection” (The New Yorker, marzec 2007) i „Preparing the Battlefield” (The New Yorker, lipiec 2008), z potwierdzeniem ze strony NBC News, Al Jazeera i Democracy Now! (400 milionów dolarów w ramach prezydenckich ustaleń, cel zmiany reżimu, wsparcie dla grup beludżystańskich i ahwazijskich oraz strategia finansowania radykalnych grup sunnickich wraz z Arabią Saudyjską przeciwko szyickiemu Iranowi); ABC News i NBC News cytujące byłego oficera CIA Roberta Baera i analityka CFR Valiego Nasra (wsparcie USA dla Dżundallah i podejrzewane powiązania z Al-Kaidą); Departament Stanu USA (oznaczenie Dżundallah jako FTO w 2010 r.); The New York Times, The Washington Post i Conflict Armament Research (operacja Timber Sycamore i przekierowanie broni do Al-Nusry i ISIS); Notatka Agencji Wywiadu Obronnego z sierpnia 2012 r. uzyskana przez Judicial Watch (ocena „księstwa salafickiego” i sformułowanie „strategicznej głębi ekspansji szyickiej”); uwagi wiceprezydenta Bidena z Harvardu z października 2014 r.; e-mail Clinton z 2014 r. ujawniony przez WikiLeaks (wsparcie Arabii Saudyjskiej i Kataru dla ISIL i innych radykalnych grup sunnickich); oraz raporty Al Jazeery, France 24, Reutersa i Rady Bezpieczeństwa ONZ (odwołanie w lipcu 2025 r. oznaczenia HTS jako organizacji terrorystycznej i usunięcie w listopadzie 2025 r. Al-Sharaa z list sankcji terrorystycznych USA i ONZ). Wiedza z pierwszej ręki o ustaleniach Busha jest poświadczona przez byłych funkcjonariuszy wywiadu. W odniesieniu do wzorca sprzed 11 września: Fundacja Jamestown i Wikipedia (Ibn al-Khattab, arabscy bojownicy zagraniczni i inwazja na Dagestan w 1999 r., która wywołała drugą wojnę czeczeńską); Rada Stosunków Zagranicznych i Departament Stanu USA (Islamska Brygada Międzynarodowa jako główny kanał finansowania czeczeńskiego dżihadu przez państwa Zatoki Perskiej i Al-Kaidę oraz Fundacja Benevolence International, która finansowała dżihad w Bośni i Czeczenii przed jej oznaczeniem po 11 września); oraz Russia Matters, SourceWatch i RightWeb/Militarist Monitor (Amerykański Komitet na rzecz Pokoju w Czeczenii, jego siedziba w Freedom House i neokonserwatywne członkostwo pod przewodnictwem Brzezińskiego). Odrębne tajne programy prowadzone w różnych administracjach są tu połączone strategiczną ciągłością, a nie pojedynczym upoważnieniem.
Nima i ja rozmawialiśmy o zaostrzającej się retoryce Iranu wobec Stanów Zjednoczonych:
Wyjaśniłem Mario, że Iran odpowie na państwa Zatoki Perskiej, które biorą udział w wojnie gospodarczej USA z Iranem:
Zorganizowano błyskawiczną nową kampanię medialną mającą na celu nakłonienie społeczeństwa do akceptacji mobilizacji populacji kobiet na Ukrainie.
Były minister obrony Reznikow przełamał lody, omawiając nowe, „bardziej rygorystyczne” procedury mobilizacyjne, obiecane przez rząd Zełenskiego, które zakładają zaostrzenie różnych zasad, a także potencjalną zmianę wieku poborowego.
Jednak w 0:30 sekundzie stwierdza, że aby Ukraina odniosła sukces, musi zwrócić się ku innym państwom, które skutecznie rozwiązały problemy kadrowe, i stawia Izrael jako wzór do naśladowania:
Could not load video.
Uważa, że Izrael i Ukraina mają ze sobą wiele wspólnego. Niepodległa Ukraina istnieje zaledwie kilka dekad krócej niż Izrael. Izrael swobodnie wykorzystuje kobiety w swoich siłach zbrojnych i zgodnie z tą logiką Ukraina również powinna:
„Rada Najwyższa musi uchwalić i zmienić ustawodawstwo wojskowe, [że] powszechny obowiązek obrony kraju spoczywa na wszystkich obywatelach Ukrainy” – stwierdza chłodno.
Kobiety nie muszą pełnić „rol na pierwszej linii frontu”, ale mogą operować dronami i pracować na tyłach – mówi. Oczywiście, jeśli zignoruje się fakt, że AFU regularnie wysyła te „tylne” oddziały piechoty na pola śmierci jako oddziały mięsne do rutynowych, inscenizowanych ataków psychologicznych PR, niezbędnych do podtrzymywania aury ukraińskiej „inicjatywy” wśród zachodniej publiczności.
Następnie sprzedawca płatków śniadaniowych mówi Ukrainie, żeby zmobilizowała swoje kobiety, ponieważ kobiety „nie walczą gorzej niż mężczyźni” :
Could not load video.
Cóż, może mieć rację. Na dzisiejszym polu bitwy „walka” po stronie ukraińskiej zasadniczo oznacza walkę o to, kto zdoła przetrwać bez jedzenia i wody w wilgotnej dziurze w ziemi przez najdłuższy czas, zanim dron przyleci po jego duszę. Czyż NASA nie udowodniła dawno temu, że kobiety są lepsze w lotach kosmicznych właśnie z tego powodu, że ich ciała wymagają mniej pielęgnacji i odżywiania?
Następnie nastąpiła skoordynowana akcja mediów zachodnich, czego przykładem jest najnowszy artykuł Telegraph:
Powyższy tekst trzeba przeczytać, żeby uwierzyć. Autorka chwali się swoim poprzednim opus magnum jako wstępem do bohaterstwa ukraińskich kobiet:
Jedną z bardziej intrygujących (i pocieszających) konsekwencji czteroletniej walki Ukrainy z despotyzmem Władimira Putina była zmiana w postrzeganiu tego, do czego zdolne są kobiety.
Jej argument jest taki, że kobiety powinny być wysyłane na front na Ukrainie nie dlatego, że ukraińska siła robocza jest uszczuplona, a mężczyzn w wieku bojowym coraz trudniej znaleźć, ale po prostu dlatego, że Ukrainki „udowodniły”, że są bohaterskie i nie do odrzucenia. To mroczna manipulacja, mająca na celu sprzedanie ukraińskich kobiet na pola śmierci poprzez przepakowanie kryzysu w gloryfikację – prawdziwie ohydny i nikczemny przykład gaslightingu.
Nie jest to jednak oficjalnie zarejestrowany projekt ustawy, lecz petycja utworzona przez obywatela, która zbiera głosy.
Do dyskusji przyłączył się oficjalny dziennik Departamentu Obrony USA „Stars and Stripes” , który napisał, podkreślając zorganizowany charakter najnowszej kampanii medialnej:
Siła dziewczyn! Tylko śmiertelnie piękne ukraińskie szefowe mogą powstrzymać złego Króla Orków Putina z Mordoru!
Gdyby tylko rzeczywistość była tak wygodna jak zwariowany scenariusz serialu Władca Pierścieni.
Z artykułu S&S:
Według danych Ministerstwa Obrony na początku 2026 roku w ukraińskich siłach zbrojnych służyło ponad 75 000 kobiet, z czego około 5500 pełniło służbę bojową. Stanowią one mniej niż 10% czynnego personelu wojskowego, ale ich liczba wzrosła o około 40% w porównaniu z okresem sprzed wojny.
W przeciwieństwie do mężczyzn, którzy podlegają obowiązkowi poboru, zaciągają się do wojska z własnego wyboru.
Wojna dronów sprawiła, że różnice płciowe stały się mniej istotne, twierdzą badacze, dzięki czemu kobiety mogą być teraz bardziej przydatne niż kiedykolwiek wcześniej (jako mięso bojowe dronów):
Rosnąca popularność dronów w wojnie sprawia, że płeć traci na znaczeniu na polu bitwy, powiedział Prymak. Technologia ta faworyzuje umiejętności techniczne nad siłą fizyczną, zmniejszając znaczenie różnic, które tradycyjnie oddzielały mężczyzn i kobiety.
„Siła fizyczna nie odgrywa już tak istotnej roli” – powiedział Prymak. „Poza tym, motywacja jest o wiele ważniejsza”.
Cóż za motywujący chwyt agitacyjny.
Same Ukrainki nie wydają się być aż tak entuzjastycznie nastawione do udziału w maszynce do mięsa, jak się je przedstawia:
Could not load video.
Dziennikarz: Czy granice Ukrainy powinny zostać otwarte, aby mężczyźni mogli swobodnie wyjeżdżać?
Ukrainka: Nie, bo jeśli mężczyźni odejdą, to zmobilizują kobiety.
Czas na rimshot. [?? Rimshot to technika gry na perkusji polegająca na jednoczesnym uderzeniu pałką w naciąg oraz w obręcz werbla. md]
Jak wspomniano wcześniej, wysoki rangą urzędnik Rady Roman Kostenko oświadczył, że wkrótce zaczną obowiązywać istotne zmiany w mobilizacji na Ukrainie, ponieważ „bodźce finansowe nie są już czynnikiem decydującym o wymaganej liczbie rekrutów”:
Kostenko podkreślił, że wkrótce zostaną wprowadzone radykalne zmiany,a już teraz mówi się o podniesieniu wieku poborowego.Nie chciał sprecyzować, czy chodzi o obniżenie, czy podwyższenie progu wiekowego, zaznaczając, że Ministerstwo Obrony lub Sztab Generalny powinny oficjalnie poinformować o tym później.
Ukraina stoi w obliczu coraz bardziej dramatycznej sytuacji. Najnowszy kryzys związany jest z niedoborem funduszy na Ukrainie, o czym sam Zełenski pisał w serii oświadczeń.
Zwróćcie uwagę na zaznaczony poniżej fragment, w którym Zełenski precyzuje, że deficyt wynoszący blisko 30 mld dolarów został spowodowany przeznaczeniem przez Ukrainę całego rocznego budżetu na kampanie PR w pierwszej połowie roku, ze szczególnym uwzględnieniem przeznaczenia tej kwoty między innymi na „produkcję dronów”:
Niektórzy analitycy słusznie zauważyli coś, o czym mówię już od ponad roku. Odkąd rozmaite kampanie operacji psychologicznych na Ukrainie zaczęły nabierać coraz większego rozmachu – od inwazji na Kursk, przez próby oblężenia Krymu, po inne – wyjaśniliśmy, jak wszystkie te motywy propagandowe mają swoją cenę . W ostatnim darmowym artykule wspomniałem, co oznaczają ataki Ukrainy na sieć Wildberries w kontekście rzeczywistości gry o sumie zerowej, która dominuje nad wszystkimi sprawami wojskowymi.
Dla niewyszkolonego zachodniego konsumenta, który korzysta z dobrodziejstw MSM, Ukraina może dysponować nieograniczonym potencjałem ataków zarówno na bezużyteczne, niemilitarne, czysto ideologiczne cele, jak i na istotne cele militarne Rosji.
Ale rzeczywistość tak nie działa. Wszystko opiera się na kosztach ograniczonych zasobów. Kiedy Ukraina decyduje się na przeprowadzenie bezprecedensowej kampanii wojskowej, środki na nią muszą skądś pochodzić ze względu na wymogi gry o sumie zerowej.
Amerikanets wyjaśnia to doskonale:
Ma to sens, ponieważ Ukraina wysyłała przeciwko Rosji bezprecedensowo nieproporcjonalną liczbę dronów, niemal 1000 strzela w wiele nocy. A większość ignoranckich obserwatorów pro-UA bezmyślnie się z tego cieszy i kibicuje, jakby ogromne środki na takie ataki po prostu materializowały się z powietrza, lekkomyślnie wierząc, że ostatecznie nigdy nie trzeba będzie za to zapłacić. Cóż, teraz rachunek nadszedł – a Zełenski błaga o kolejne góry pieniędzy, na które zubożałych europejskich wasali już nie stać.
W rzeczywistości teraz staje się oczywiste, że Zełenski po prostu postawił wszystko na tegoroczną kampanię PR, aby „rzucić Putina na kolana” za pomocą strajków w rafineriach i magazynach – co jest równoznaczne z zajęciem pozycji krótkich z dźwignią 40x i zniszczeniem całego portfela, gdy ryzyko się nie powiedzie.
Ale nie martwcie się, bohaterskie ukraińskie drony uratują sytuację, atakując rosyjskie hordy swoimi latającymi różowymi dildosami. [to atrapa penisa md]
Porażka przez trolling.
Pozostaje pytanie, czy najnowsza inicjatywa Ukrainy wywoła oczekiwane fale strachu u Putina, który podobno nienawidzi przejawów kobiecej emancypacji.
Dla „Układu”, Służb prowadzących „działalność handlową” pod przykrywką legalności np. dzięki TSUE, dla zdemoralizowanej i skorumpowanej władzy grożna jest tylko jedna hipoteza, jedna prawda choćby nieustannie powtarzana, jedna wiedza. Wszystko inne pracuje na korzyść kreatorów dezinformacji, mass mediów i nie stanowi jakiegokolwiek dla nich zagrożenia. (Y)
Pisałem w moich książkach, że „Sprawa smoleńska” będzie bramą do suwerenności Ojczyzny. Co znaczy, że tylko prawdziwe i uczciwe badanie zbrodni na Elicie 96/2010, tworzyć będzie i utrwalać wolność obywatelską w Polsce. Takie podejście rzutuje na każdą dziedzinę potrzebną dla rozwoju. Można to było czynić mając takie narzędzia jak komisje rządowe i podkomisje parlamentarne. Tej szansy nie wykorzystano. Dlaczego? Gdyż nie powiedziano prawdy, a ta jest już nie tylko zamieciona pod magiczny dywan Alladyna, ale zabetonowana jak reaktor z Czarnobyla. Ich Raportami nikt dziś się nie przejmuje, nie uważa, że mają jakieś głębsze znaczenie dla Państwa, a jeśli ktoś oficjalnie „temat” ruszy, to i tak zagraniczne ośrodki wpływów będą poważać jedynie Raport MAK, czyli raport rosyjski. Oznacza to, że i tamte i „nasze” służby infiltrują Polskę trzymając przysłowiową rękę na pulsie, nie pozwalają na ujawnienie sprawców i dowodów zbrodni smoleńskiej. Ś. p. Sławomir Skrzypek jako szef Banku Narodowego miał program polityczny neutralizacji komunistycznych służb, lecz swoją walkę ze szpiegami przegrał 10.04.2010r.
Marszałek Józef Piłsudski pisał: Widziałem uśmiechy reprezentantów obcych państw, gdy śmiało w oczy mi patrząc, mogli powiedzieć, że moje zamiary mogąbyć zniszczone zupełnie nie przez kogo innego, jak przez polskich agentów. Widziałem to, proszę państwa, i nieraz uciekałem ze swymi zamiarami do odległego pokoju, aby sekretów państwa nie wydać na rozszarpanie obcym. Uciekałem nieraz od moich najbliższych pomocników, dlatego, aby moje prawdy i moje zamiary nie były wydane na łup kogokolwiek. Nigdy nie byłem pewien, że gdy piszę rozkaz, nie będzie on czytany prędzej w biurach wszystkich obcych państw, niż przez moich podwładnych. Nie byłem nigdy pewny, czy taki lub inny mój zamiar polityczny nie będzie natychmiast kontrolowany przez agentury państw obcych z taką siłąi pewnością, że musiałbym się go wyrzec.
Napisałem w pierwszej książce „Kłamstwu na odlew. Katastrofa której nie było” w analizie porównawczej kluczowych burt wraku – fikcyjna katastrofa jako Zdarzenie nad i na polance smoleńskiej, głównie dzięki mediom urzeczywistniła się i zaczęła żyć własnym życiem. Urzędowi redaktorzy telewizyjni biorący udział w kłamstwie smoleńskim wypełniając odgórne instrukcje stali się nośnikami fałszu i zdrady narodowej pełniąc równocześnie rolę swoistej tarczy ochronnej dla osób zamieszanych w tę Zbrodnię. /…/ Różnica tkwi nie w miejscu podłożenia ładunków, ale w fakcie, że Tupolew 154M nr. 101 z Delegacją nie spadł na polankę smoleńską, ale rozłożone, pocięte fragmenty jakichś TU imitowały tę katastrofę. /…/ Udowodniono bowiem w blogerskim śledztwie podrzucenie ciał. Potwierdza także ten fakt brak kadłuba i kokpitu. Wszelkie wywody, prezentacje i raporty mające udowodnić „ścieżkę Anodiny” są chybione, stworzone wirtualnie. Przykładem obnażającym i dementującym kłamstwo smoleńskie jest m.in. fakt, że ścianka przysalonkowa z prawego boku samolotu nr. 71 (zaznaczenie na mapie sat z 12.04.2010r.)– z mapy satelitarnej z raportu MAK, z 12 kwietnia 2010r., która tendencyjnie została wskazana jako burta z samolotu prezydenckiego, co nie jest prawdą. Ścianka ta, jest jedynie bliźniaczym dublerem burty (także prawej, przysalonkowej) opisana przez Rosjan numerem 00003. I takowa spoczywa na bocznej stojance Siewiernego do dziś.Natomiast nr 71, przepadła jak kamień i nie wiadomo gdzie się podziewa.
Teraz inwentaryzacja obu burt. Przedstawiałem wiele razy, przedstawiam jeszcze raz:
mamy lewy bok samolotu z napisem nad oknami – Republic of Poland i do niego będziemy chcieli dobrać właściwy fragment. Istotne jest by choć cząstkowo fragment posiadał wymieniony napis i zamkninięty klapą luk bagażowy, a także szerszy i węższy pas malowany na czerwono.
Wyłoniliśmy burtę z fragmentem interesującego nas napisu i drugą, na dolnym zdjęciu u której nie widać napisu ale spód rury kadłuba i bok z 7 oknami wiszącymi na skutek złamania. Ten fragment znaleziono na północnym brzegu polany pomiędzy pasem do lądowania, a murem fabryki lotniczej SmaZ. Jak widzimy nie są do siebie podobne.
Teraz szukamy dlaczego wybrany został fragment z zaznaczonymi czarnymi punktami. One pomogą nam go zidentyfikować i obsadzić we właściwe miejsce konstrukcji statku.
Mamy (powyżej) bardzo dobry zestaw utworzony na platformie X przez Podkomisję Smoleńską (sierpień 2024). Widzimy lewy bok kadłuba i fragment przy wejściu do salonki. (pokazujemy, że Podkomisja też potrafi…)
Teraz wykorzystam kolejny wpis ze strony Podkomisji (ciekawe kto redaguje wpisy? Kto jest jej, tj. podkomisji reprezentantem na X – fragment burty został „przyłożony” prawidłowo, do właściwego miejsca konstrukcyjnego. Opis zostawiamy w spokoju, gdyż wiemy, że była inscenizacja.
Ale to nie koniec. Co z pierwszym fragmentem i napisem?
Przecież i ta pasuje w to samo miejsce. Zasłania pierwszą. To nieprawdopodobne.
A nam mówili…. A tu patrz ponizej… Żółty kształt fałszywy, ma za dużo okien..
I jeszcze naginają… popatrz:
Ze strony Podkomisji, cytuję podpisy pod zdjęciami:
Na miejscu zdarzenia – prawa burta była wywinięta na zewnątrz kadłuba (foto lewe),
Na miejscu składowania wraku, prawa burta postawiona „do pionu”(foto prawe).
Jednym słowem przełamanie podłużne pod oknami (zdjęcie lewe) zniknęło i burta się wyprostowała nie pozostawiając żadnego śladu, choćby rysy, po przełamaniu. To ci historia. Czy widzimy jeden i ten sam fragment? Czy ktoś widział burtę 00003 z napisem ublic of po na miejscu katastrofy???
W najnowszym sondażu nazywanym przez niektórych sondażem badającym aktualny stan ogłupienia Polaków, do przyszłego Sejmu III RP „wchodzą” cztery partie.
Języczkiem uwagi są niezdecydowani ze strefy propagandowego zgniotu. Jeżeli posłuchają apeli o bojkot wyborów, to w zależności od wariantu:
Absencji – do Sejmu mają szansę dostać się jeszcze pozostałe lewicowe ugrupowania.
Oddania nieważnego głosu – Wynik wyborów będzie zbliżony do wyników sondażu.
Gdyby niezdecydowani, w akcie buntu, zagłosowali na obydwie Konfederacje, po raz pierwszy w historii III RP prawica uzyskałaby większość.
W wariancie uwzględniającym tylko „zdecydowanych” wygląda to tak:
Jak widać, “Rozwój plus” – Polska minus, również nie dostałby się do Sejmu.
Ewangelista Pat Robertson został poddany krytyce za swoją wypowiedź w programie 700 Club. Wyraził on opinię, iż trzęsienie ziemi na Haiti było konsekwencją paktu, jaki 200 lat temu zawarli z szatanem przywódcy tego państwa.
„Byli uciskani przez Francuzów. Zgromadzili się i zawarli pakt z diabłem. Powiedzieli: „będziemy ci służyć, jeśli uwolnisz nas od Francuzów„.
A diabeł odparł: „ok, umowa stoi.” I Haitańczycy wygnali Francuzów. Wzniecili rewoltę i uzyskali wolność. Jednak od tamtej pory spada na nich przekleństwo za przekleństwem” – powiedział założyciel Christian Broadcasting Network (CBN).
Robertson podkreślił też, że dzieląca wyspę Hispaniola z Haiti Republika Dominikany „prosperuje, jest pełna kurortów i ma się dobrze”, tymczasem Haiti „cierpi potworne ubóstwo”. „Musimy się modlić, by Haitańczycy masowo nawracali się do Boga. Sądzę, że z tej tragedii może wyniknąć coś dobrego. Obecnie jednak pomagamy cierpiącym ludziom, a ich cierpienie jest wprost niewyobrażalne” – stwierdził Pat Robertson.
Komentarze założyciela CBN szybko rozprzestrzeniły się w Internecie i jak donosi BBC World Service, stały się tematem nr 4 w serwisie Twitter Wednesday. Wypowiedź Robertsona potępili prominentni przywódcy chrześcijańscy: Robert Jeffress z Pierwszego Kościoła Baptystów w Dallas oraz Franklin Graham (syn znanego ewangelisty Billy’ego Grahama). „Musiał się przejęzyczyć. Musimy zacząć teraz pomagać ludziom. Bóg kocha naród Haitańczyków i nie odwrócił się od Haiti” – miał według stacji ABC News powiedzieć Graham.
Chris Roslan, rzecznik CBN, w specjalnie opublikowanym na oficjalnej stronie internetowej oświadczeniu, powiedział, że komentarze Robertsona są oparte na historii buntu niewolników, na którego czele w 1791 roku stanął Boukman Dutty. Jak głosi historia tak zwanej „Umowy Boukmana”, Dutty poprowadził niewolników w rytuale Voodoo, podczas którego złożono w ofierze świnię i wypito jej krew, aby zawrzeć pakt z diabłem. Buntownicy zobowiązali się do służenia duchom wyspy przez 200 lat w zamian za wolność od Francuzów. Po 13 latach konfliktu uzyskali niepodległość. Historia ta połączona z tragicznym stanem kraju spowodowała, że wielu badaczy oraz postaci religijnych na przestrzeni wieków zaczęło uważać go za przeklęty.
Dr Robertson nigdy nie powiedział, że trzęsienie było wyrazem Bożego gniewu. Jeśli obejrzymy całość jego wypowiedzi, ujrzymy wyraźne współczucie dr Robertsona dla Haitańczyków. Zaapelował on o modlitwę za nich” – powiedział Roslan. Rzecznik CBN dodał też, że organizacja Operation Blessing International, humanitarne ramię CBN, stale działa na Haiti i rozpoczęła dużą akcję mającą na celu udzielenie pomocy ofiarom trzęsienia ziemi. Ponadto służba ta wysłała na wyspę warte miliony dolarów środki medyczne oraz ekipę specjalizującą się w pomaganiu ofiarom kataklizmów.
Joseph L. Williams z misyjnej organizacji CEO of New Directions International pracującej na Haiti od lat 80., powiedział, że już długo trwają spory dotyczące prawdziwości historii o pakcie z szatanem. Jego zdaniem nie można jednak zaprzeczyć, iż odkąd Haiti zostało republiką (w 1804 r.) kraj ten jest powiązany z Voodoo.
Według doniesień mediów, w 2003 r. były prezydent Haiti Jean-Bertrand Aristide, ogłosił Voodoo religią narodową, określając tę praktykę „zasadniczą częścią tożsamości narodowej ludności tego kraju”.
„A więc bez względu na to czy kraj ten został poświęcony szatanowi czy też nie, Voodoo stało się jego religią narodową i ludzie byli w nią zaangażowani przez dwa wieki” – stwierdził Williams. Williams dodał jednak, że w 2004 r. haitańscy przywódcy chrześcijańscy przeprowadzili kampanię mającą na celu „złamanie przekleństwa Voodoo” nad ich krajem. Pomagał on wówczas pastorowi Jeanowi Chavannesowi Jeune’owi, który starał się o prezydenturę w 2005 r., w zorganizowaniu pierwszego w historii narodowego śniadania modlitewnego [a cóż to za dziwoląg? md] w pałacu narodowym oraz narodowej modlitwy w stolicy – Port-au-Prince, by „ogłosić, że Haiti będzie krajem chrześcijańskim”.
„Wierzę, że przekleństwo zostało złamane i sądzę, że podobnie myślą haitańscy przywódcy chrześcijańscy. Nie mam co do tego wątpliwości” – powiedział Joseph L. Williams.
Chociaż Voodoo nadal jest na Haiti szeroko rozpowszechnione, Williams i Jeune uważają, że problemy tego kraju mają naturę polityczną. W obronie Pata Robertsona wystąpił pastor Gary Cass, szef Chrześcijańskiej Komisji Przeciwko Zniesławieniu, mówiąc, że jego słowa bez wątpienia mieściły się „w granicach historycznej teologii chrześcijańskiej”.
„Być może to jest rzeczywisty problem. Człowiek uraża się przez to, że nie jest Bogiem. Odrzuca Bożą opatrzność. W Biblii można przeczytać o tym, jak Bóg używa katastrof naturalnych, by wypełnić swoje zamierzenia. Znajdziemy tam trzęsienia ziemi, powodzie, klęski głodu, szarańczy itp. Wszystkie tam są, choć ludzie ich nienawidzą. Zamiast pokornie uznać, że Boże drogi nie są naszymi drogami, człowiek pomstuje i oskarża Boga. Ostatnią rzeczą, jaką robi, jest wołanie o Jego miłosierdzie w Jezusie Chrystusie” – powiedział Gary Cass. Wskazując na działanie Robertsona przez organizację Operation Blessing, Cass dodał też, że ludzie „powinni robić to, co robi Pat i błogosławić ubogich Haitańczyków”.
Pat Robertson jest znany z kontrowersyjnych wypowiedzi. Poprzednio był powszechnie krytykowany za wzywanie do zamachu na prezydenta Wenezueli, Hugo Chaveza oraz za swoje słowa, iż były premier Izraela, Ariel Szaron, dostał w 2006 roku wylewu krwi do mózgu z powodu swojej roli w „dzieleniu Bożej ziemi”. Założyciel CBN ostatecznie przeprosił za obie wypowiedzi. Pat Robertson powiedział ponadto, że huragan Katrina i atak na World Trade Center z 11 września 2001 roku były rezultatem Bożego sądu nad Ameryką za jej niemoralność.
Tłumaczenie i opracowanie: Chrześcijanin24.pl
===============================================
X:
Księża, egzorcyści próbowali przeprowadzać pojedyncze egzorcyzmy. Uderzały w nich straszne ciosy.
Bo kolejność musi być inna: Najpierw zdecydowana większość ludności Haiti musi chcieć porzucić voodoo, poddanie się szatanowi. Dopiero potem można będzie poprosić arcybiskupa, biskupów, by odprawili uroczyste egzorcyzmy.
Ale czy ten pierwszy krok jest możliwy do wykonania siłami ludzkimi?
[Tragedia Haiti; voodoo, „Southern Decadence”] Oczy i uszy mocno zamknięte
[Przypominam analizę sprzed 14 lat. Ciągle aktualna M. Dakowski
Najwyżsi urzędnicy państwowi w tym Emile Jonassaint czy Jean-Bertrand Aristid, który w 2003 podniósł ten kult do rangi religii państwowej.
29 sierpnia 2005 w Nowy Orlean uderzył jeden z najsilniejszych w historii Stanów Zjednoczonych huraganów – Huragan Katrina. Po przejściu przez Zatokę Meksykańską nabrał impetu, który w całości wyładował na mieście, którego 80% zostało zalane. Zginęło ponad 2500 osób a populacja tego półmilionowego miasta spadła do 273 tysięcy. Dziś obserwujemy jeszcze bardziej przerażające skutki trzęsienia ziemi na nieodległej Haiti. Zniszczenia są ogromne, w gruzach leży pałac prezydencki, liczby ofiar wciąż nie sposób oszacować, ale coraz częściej mówi się o 200 tysiącach. Skutkami trzęsienia może być dotkniętych aż 3 miliony ludzi, czyli jedna trzecia całkowitej populacji. Na ulicach zapanował chaos i anarchia. Niektórzy dziennikarze zadają pytanie „Gdzie w tym całym piekle jest Bóg?” Nie odpowiem na to pytanie, bo jest ono retoryczne i najczęściej stawiane w prowokacyjnych celach, ale gdyby je postawić inaczej „Gdzie w tym wszystkim nie ma Boga?” znalazłoby się sporo osób mówiących, że właśnie w Nowym Orleanie i na Haiti. [w 2024 doszła Francja MD] Po pamiętnej tragedii sprzed 5 lat, sporo takich głosów odezwało się w Stanach Zjednoczonych. Wskazywano na zbieżność huraganu z corocznym festiwalem homoseksualnym pod wyzywającą nazwą „Southern Decadence”, co można przetłumaczyć, jako „Południowy Upadek„. Nie inaczej jest i teraz. Znany amerykański duchowny Pat Robertson, który kiedyś zasugerował, że huragan Katrina był dla Amerykanów karą zesłaną na nich przez samego Boga, powiedział, że tragiczne trzęsienie ziemi na Haiti to wynik „paktu z diabłem” – poinformował serwis CNN. Można dyskutować z radykalizmem i pewnością siebie pastora, zwłaszcza że mówi o rzeczach, które trudno by mu było udowodnić w racjonalny sposób. Także koncepcja bezwzględnie karzącego Boga, jakoś tak bliżej ma do judaizmu niż chrześcijaństwa. W chrześcijaństwie, to co często nazywamy „Karą Bożą”, jest po prostu skutkiem wolnego wyboru człowieka, efektem odrzucenia Boga i wyboru innej drogi, która tylko w naszym zadufaniu wydaje się być niezależną, w istocie nią nie jest. Dlaczego o tym piszę? Dlaczego poruszam tak delikatne tematy, które łatwo ktoś może nazwać profanacją ofiar i przejawem bezduszności wobec cierpienia ludzi, którzy przeżyli kataklizmy? Od chwili, gdy dotarły pierwsze informacje o trzęsieniu ziemi na Haiti, nieodparcie przychodzi mi na myśl pewien ścisły związek między tymi miejscami. Związek tak ścisły, że wbrew logice każe mi się zastanawiać nad definicją słowa „przypadek„. Otóż zarówno Nowy Orlean jak i Haiti są największymi w regionie, jeśli nie na świecie skupiskami wyznawców voodoo – okultystycznego kultu przez wielu nazywanego kultem demonów. Voodoo to synkretyczny kult, bo trudno go nazwać religią, łączący elementy wierzeń afrykańskich, animizmu, spirytyzmu i słabo przyswojonego chrześcijaństwa. Mimo iż uznaje on istnienie jednego Boga (Bon Dieu) to w rzeczywistości czczone są inne duchowe istoty-duchy (loa). Podstawą kultu są „rytuały opętania„, podczas których w rytmie bębnów uczestnicy zapadają w trans i zapraszają „istoty duchowe” do swego wnętrza. Do tego jeszcze dochodzi wiara w możliwość wskrzeszania zmarłych i wykorzystywania ich w pracy jako zombie, oraz wszechobecna magia ze znanymi wszystkim „laleczkami voodoo” na czele. W Nowym Orleanie wciąż istnieją setki sklepów gdzie można się zaopatrzyć w przedmioty magiczne oraz drużyna futbolowa New Orlean VooDoo.
Na Haiti wśród wyznawców kultu byli najwyżsi urzędnicy państwowi w tym Emile Jonassaint czy Jean-Bertrand Aristid, który w 2003 podniósł ten kult do rangi religii państwowej. Mimo iż oficjalnie jego wyznawcami jest tylko kilka procent mieszkańców wyspy, to jego wpływy są szerokie. Wielu Haitańczyków uznawanych za katolików praktykuje magię, nosi amulety voodoo czy uczestniczy w ceremoniach, które z nazwy są chrześcijańskie a w istocie odnoszą się do „bóstw voodoo”. Tak jest w przypadku corocznej pielgrzymki do wodospadu Saut d’Eau (Wodny Skok). Gdzie pielgrzymi obnażeni do połowy dokonują rytualnego obmycia, wierząc że z wodami wodospadu zstępuje na nich „bogini wody” Erzulie (przy okazji patronka czarownic, prostytutek i wyznawczyń 'voodoo). Czy zatem należy wyśmiać i zakrzyczeć tych wszystkich, którzy próbują w tych wydarzeniach dopatrzeć się czegoś więcej niż tylko kataklizmów i straszliwych ludzkich tragedii? Może czasem wypada spojrzeć na wydarzenia dziejące się w świecie z trochę innej niż racjonalistyczna perspektywy i uświadomić sobie, ze nic nie dzieje się przypadkiem. W każdym wydarzeniu, nawet tym najbardziej tragicznym, można odnaleźć przesłanie skierowane do tych co ocaleli. To nasz wybór czy tego chcemy, czy zamkniemy uszy i oczy. konserwa
Zemsta sprzedawczyni pierogów. Zginęło 40 gangsterów.
24.05.2025
40 gangsterów nie żyje – w ten sposób mieszkanka Haiti postanowiła pomścić śmierć członków swojej rodziny. Kobieta zajmowała się sprzedażą odmiany pierożków, które należą do tamtejszych przysmaków. Haitanka otruła nimi przestępców.
Stolica w rękach gangsterów
Zdarzenia rozegrały się na przedmieściach stolicy Haiti, Port-au Prince – w miejscowości Kenscoff.
Uliczne gangi rządzą większością dzielnic stolicy, a ich wpływy sięgają również daleko w głąb kraju. Morderstwa, grabieże i gwałty są w niektórych dzielnicach na porządku dziennym. Podobnie jak wojny gangów, w których giną też przypadkowi ludzie. Wśród ofiar znaleźli się członkowie rodziny jednej z kobiet kobiety, zajmującej się uliczną sprzedażą pierożków.
Haitanka wiedziała, że nie może liczyć na sprawiedliwość, więc postanowiła wymierzyć ją sama. Poczęstowała gangsterów lokalnym specjałem. Tłumaczyła, że jest to dar prosto z serca, w zamian za ochronę przez nich dzielnicy, w której mieszka. Wcześniej zatruła ofiarowany posiłek.
Sama zgłosiła się na policję
Pierożkami częstowali się członkowie lokalnego gangu. Nie spodziewali się podstępu, ponieważ sprzedawczyni pierożków znana była miejscowym od lat.
Wkrótce potem 40 członków gangu zmarło zanim lekarze dotarli na miejsce.
W obawie przed zemstą, kobieta opuściła Kenscoff. Niedługo po otruciu gangsterów jej dom spłonął doszczętnie w wyniku podpalenia.
Sprzedawczyni pierożków dobrowolnie zgłosiła się na policję i przyznała do otrucia 40 gangsterów. Media nie ujawniły, czy zostaną jej postawione zarzuty.
Ewangelista Pat Robertson został poddany krytyce za swoją wypowiedź w programie 700 Club. Wyraził on opinię, iż trzęsienie ziemi na Haiti było konsekwencją paktu, jaki 200 lat temu zawarli z szatanem przywódcy tego państwa. „Byli uciskani przez Francuzów. Zgromadzili się i zawarli pakt z diabłem. Powiedzieli: „będziemy ci służyć, jeśli uwolnisz nas od Francuzów. A diabeł odparł: „ok, umowa stoi.” I Haitańczycy wygnali Francuzów. Wzniecili rewoltę i uzyskali wolność. Jednak od tamtej pory spada na nich przekleństwo za przekleństwem” – powiedział założyciel Christian Broadcasting Network (CBN).
Robertson podkreślił też, że dzieląca wyspę Hispaniola z Haiti Republika Dominikany „prosperuje, jest pełna kurortów i ma się dobrze”, tymczasem Haiti „cierpi potworne ubóstwo”. „Musimy się modlić, by Haitańczycy masowo nawracali się do Boga. Sądzę, że z tej tragedii może wyniknąć coś dobrego. Obecnie jednak pomagamy cierpiącym ludziom, a ich cierpienie jest wprost niewyobrażalne” – stwierdził Pat Robertson. Komentarze założyciela CBN szybko rozprzestrzeniły się w Internecie i jak donosi BBC World Service, stały się tematem nr 4 w serwisie Twitter Wednesday. Wypowiedź Robertsona potępili prominentni przywódcy chrześcijańscy: Robert Jeffress z Pierwszego Kościoła Baptystów w Dallas oraz Franklin Graham (syn znanego ewangelisty Billy’ego Grahama). „Musiał się przejęzyczyć. Musimy zacząć teraz pomagać ludziom. Bóg kocha naród Haitańczyków i nie odwrócił się od Haiti” – miał według stacji ABC News powiedzieć Graham. Chris Roslan, rzecznik CBN, w specjalnie opublikowanym na oficjalnej stronie internetowej oświadczeniu, powiedział, że komentarze Robertsona są oparte na historii buntu niewolników, na którego czele w 1791 roku stanął Boukman Dutty. Jak głosi historia tak zwanej „Umowy Boukmana”, Dutty poprowadził niewolników w rytuale Voodoo, podczas którego złożono w ofierze świnię i wypito jej krew, aby zawrzeć pakt z diabłem. Buntownicy zobowiązali się do służenia duchom wyspy przez 200 lat w zamian za wolność od Francuzów. Po 13 latach konfliktu uzyskali niepodległość. Historia ta połączona z tragicznym stanem kraju spowodowała, że wielu badaczy oraz postaci religijnych na przestrzeni wieków zaczęło uważać go za przeklęty.
Dr Robertson nigdy nie powiedział, że trzęsienie było wyrazem Bożego gniewu. Jeśli obejrzymy całość jego wypowiedzi, ujrzymy wyraźne współczucie dr Robertsona dla Haitańczyków. Zaapelował on o modlitwę za nich” – powiedział Roslan. Rzecznik CBN dodał też, że organizacja Operation Blessing International, humanitarne ramię CBN, stale działa na Haiti i rozpoczęła dużą akcję mającą na celu udzielenie pomocy ofiarom trzęsienia ziemi. Ponadto służba ta wysłała na wyspę warte miliony dolarów środki medyczne oraz ekipę specjalizującą się w pomaganiu ofiarom kataklizmów. Joseph L. Williams z misyjnej organizacji CEO of New Directions International pracującej na Haiti od lat 80., powiedział, że już długo trwają spory dotyczące prawdziwości historii o pakcie z szatanem. Jego zdaniem nie można jednak zaprzeczyć, iż odkąd Haiti zostało republiką (w 1804 r.) kraj ten jest powiązany z Voodoo. Według doniesień mediów, w 2003 r. były prezydent Haiti Jean-Bertrand Aristide, ogłosił Voodoo religią narodową, określając tę praktykę „zasadniczą częścią tożsamości narodowej ludności tego kraju”. „A więc bez względu na to czy kraj ten został poświęcony szatanowi czy też nie, Voodoo stało się jego religią narodową i ludzie byli w nią zaangażowani przez dwa wieki” – stwierdził Williams. Williams dodał jednak, że w 2004 r. haitańscy przywódcy chrześcijańscy przeprowadzili kampanię mającą na celu „złamanie przekleństwa Voodoo” nad ich krajem. Pomagał on wówczas pastorowi Jeanowi Chavannesowi Jeune’owi, który starał się o prezydenturę w 2005 r., w zorganizowaniu pierwszego w historii narodowego śniadania modlitewnego [a cóż to za dziwoląg? md] w pałacu narodowym oraz narodowej modlitwy w stolicy – Port-au-Prince, by „ogłosić, że Haiti będzie krajem chrześcijańskim”. „Wierzę, że przekleństwo zostało złamane i sądzę, że podobnie myślą haitańscy przywódcy chrześcijańscy. Nie mam co do tego wątpliwości” – powiedział Joseph L. Williams. Chociaż Voodoo nadal jest na Haiti szeroko rozpowszechnione, Williams i Jeune uważają, że problemy tego kraju mają naturę polityczną. W obronie Pata Robertsona wystąpił pastor Gary Cass, szef Chrześcijańskiej Komisji Przeciwko Zniesławieniu, mówiąc, że jego słowa bez wątpienia mieściły się „w granicach historycznej teologii chrześcijańskiej”. „Być może to jest rzeczywisty problem. Człowiek uraża się przez to, że nie jest Bogiem. Odrzuca Bożą opatrzność. W Biblii można przeczytać o tym, jak Bóg używa katastrof naturalnych, by wypełnić swoje zamierzenia. Znajdziemy tam trzęsienia ziemi, powodzie, klęski głodu, szarańczy itp. Wszystkie tam są, choć ludzie ich nienawidzą. Zamiast pokornie uznać, że Boże drogi nie są naszymi drogami, człowiek pomstuje i oskarża Boga. Ostatnią rzeczą, jaką robi, jest wołanie o Jego miłosierdzie w Jezusie Chrystusie” – powiedział Gary Cass. Wskazując na działanie Robertsona przez organizację Operation Blessing, Cass dodał też, że ludzie „powinni robić to, co robi Pat i błogosławić ubogich Haitańczyków”. Pat Robertson jest znany z kontrowersyjnych wypowiedzi. Poprzednio był powszechnie krytykowany za wzywanie do zamachu na prezydenta Wenezueli, Hugo Chaveza oraz za swoje słowa, iż były premier Izraela, Ariel Szaron, dostał w 2006 roku wylewu krwi do mózgu z powodu swojej roli w „dzieleniu Bożej ziemi”. Założyciel CBN ostatecznie przeprosił za obie wypowiedzi. Pat Robertson powiedział ponadto, że huragan Katrina i atak na World Trade Center z 11 września 2001 roku były rezultatem Bożego sądu nad Ameryką za jej niemoralność. Tłumaczenie i opracowanie: Chrześcijanin24.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Źródło: Charismamag.com
DOKUMENT TRADOC (TP) 525-3-1 „Wygrana w złożonym świecie 2020–2040” z września 2014 r.
Język użyty we wstępie i sekcji wstępu jest nadal dość niejasny:
„Siły lądowe umożliwiają dowódcom regionalnych dowództw bojowych osiąganie celów politycznych i wojskowych wbrew woli wroga” … oraz „egzekwowanie woli narodu wbrew woli wroga siłą militarną”.
Sformułowanie „Przeciwnik jest nieznany, lokalizacja jest nieznana, a zaangażowane koalicje są nieznane” w przedmowie nie oznacza, że Rosja, Chiny, Iran i Korea Północna nie są potencjalnymi przeciwnikami strategicznymi. Stwierdza ono jedynie, że czas, lokalizacja, przebieg i układ sojuszniczy przyszłych interwencji USA pozostają otwarte. Rozdział 2.4, „Zwiastuny przyszłych konfliktów”, wyraźnie wymienia priorytetowych przeciwników: Chiny i Rosję jako rywalizujące ze sobą główne mocarstwa oraz Iran i Koreę Północną jako mocarstwa regionalne.
„Rywalizujące mocarstwa”: Chiny i Rosja,
„Mocarstwa regionalne”: Iran i Korea Północna/Korea Północna,
ponadto transnarodowe sieci terrorystyczne i cyberzagrożenia
To jasno opisuje przygotowania do egzekwowania rezultatów politycznych za pomocą siły militarnej – w tym zdolność do uniemożliwienia przeciwnikom skutecznej reakcji. Chodzi o zapewnienie jednobiegunowego porządku świata, jak sformułował to prezydent George H.W. Bush w swoim szeroko znanym przemówieniu z 11 września 1990 roku pod hasłem „W kierunku Nowego Porządku Świata ” .
Nie jest to przypadkowy kontekst, lecz architektura wroga i zagrożeń, z której wynika przyszły rozwój potencjału armii amerykańskiej. Dokument wymaga, aby armia rozwijała się w taki sposób, aby chroniła amerykańskie interesy na całym świecie, „zapobiegała” konfliktom, „kształtowała” przestrzeń bezpieczeństwa zgodnie ze standardami USA, realizowała działania na lądzie i potrafiła wywierać presję na przeciwników. To imperialna potęga ukryta w języku dyplomacji.
W dokumencie TRADOC 525-3-1 „Wygrana w złożonym świecie 2020–2040” można zatem wyróżnić dwa poziomy :
Poziom 1: Przyszłość jest złożona, dynamiczna i częściowo nieprzewidywalna.
Poziom 2: Armia USA mimo wszystko opracowuje konkretne koncepcje dotyczące zagrożeń i przeciwników i odpowiednio dostosowuje swoją transformację.
Armia USA wyraźnie opisuje Koncepcję Operacji Armii (AOC) jako wizję przyszłych konfliktów zbrojnych opartą na
„nowe zagrożenia ” i
„możliwości przeciwnika”
opiera się na zapobieganiu konfliktom, kształtowaniu środowiska bezpieczeństwa i wygrywaniu wojen oraz ma na celu ich zapobieganie. (3)
Późniejsza doktryna armii USA dodatkowo precyzuje ten rozwój sytuacji: Rosja i Chiny są traktowane jako szczególnie potencjalni przeciwnicy; Iran i Korea Północna są również zaliczane do istotnych zagrożeń.
Państwa określone jako przeciwnicy podlegają planowaniu USA, mającemu na celu ograniczenie ich możliwości działania, siły odstraszania i zdolności do stawiania oporu.
„Niepewne środowisko” stanowi zatem raczej formułę legitymizacji i modernizacji: ponieważ przeciwnik jest podatny na adaptację, a sytuacji operacyjnej nie da się w pełni przewidzieć, armia amerykańska musi być w stanie szybciej rozmieszczać siły na całym świecie, działać w różnych domenach, mieć lepsze informacje i być zdolna do eskalacji dominacji.
Podstawową logikę TP 525-3-1 można przedstawić dokładniej w następujący sposób:
Wskazani rywale geopolityczni – zagrożenie dla projekcji siły USA – budowanie przewagi – egzekwowanie wyników politycznych
Kluczowymi koncepcjami są nie tylko „„Multi-Domain“” i „partner”, ale także: utrzymanie lub przywrócenie „zdolności do przewagi”, które uniemożliwiają przeciwnikowi skuteczną reakcję.
Celem jest uniemożliwienie przeciwnikowi utrudniania dostępu USA do obszaru konfliktu i ograniczania swobody przemieszczania się tam (strategia A2/AD).
Anty-dostęp (odmowa dostępu): Przeciwnik próbuje uniemożliwić siłom zbrojnym USA zbliżenie się – na przykład poprzez ataki lub groźby skierowane przeciwko bazom, portom, lotniskom, szlakom transportowym i jednostkom morskim.
Odmowa dostępu do obszaru: Jeżeli siły USA znajdują się już w strefie działań, ich swobodne działanie, rozmieszczenie i walka powinny być utrudnione lub niemożliwe.
Należą do nich na przykład pociski rakietowe dalekiego zasięgu, obrona powietrzna, okręty podwodne, miny morskie, broń elektroniczna, cyberataki oraz systemy rozpoznania i namierzania celów. Ich celem jest opóźnienie rozmieszczenia sił, ryzyko strat i zwiększenie politycznych lub militarnych kosztów interwencji.
Więc chodzi o to
Eliminacja wrogich systemów dostępu i odmowy dostępu do przestrzeni kosmicznej, które ograniczają amerykańską interwencję i swobodę przemieszczania się.
Projekcja siły na kraj i z kraju do przestrzeni powietrznej, morskiej, kosmicznej i cyberprzestrzeni.
Jednoczesne ataki na dużą skalę i przez dłuższy okres czasu, mające na celu przytłoczenie przeciwnika pod względem materialnym i psychologicznym.
Stała wysunięta obecność i utworzenie globalnej sieci wojsk lądowych wraz z armiami partnerskimi.
„Koncepcja zwieńczająca NATO w zakresie walki (NWCC)” z 2021 r.
Koncepcja NATO Warfighting Capstone: 20-letnia wizja dla instrumentu władzy NATO na rok 2021 (6) została opracowana przez Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji (ACT) NATO w Norfolk w stanie Wirginia. Państwa członkowskie NATO zatwierdziły ją w 2021 roku za pośrednictwem swoich odpowiednich organów politycznych i wojskowych.
ACT opisuje tę koncepcję jako strategiczną „gwiazdę północy” dla rozwoju zdolności bojowych NATO w ciągu najbliższych dwudziestu lat. Jej wdrożenie ma opierać się na pięciu kluczowych imperatywach i sześciu kluczowych czynnikach umożliwiających . (7)
Sześć podstawowych warunków, bez których nie można zrealizować pięciu strategicznych wytycznych NWCC, nie stanowi zatem celów dodatkowych, lecz podstawy kadrowe, organizacyjne i techniczne ich realizacji.
Konkretnie NWCC wspomina:
Dane: lepsze gromadzenie, wymiana i ocena informacji oraz ustaleń dochodzeniowych
Technologia: Wykorzystanie i szybkie wprowadzenie technologii o znaczeniu militarnym
Zwinność: umiejętność szybkiego dostosowywania umiejętności, struktur i procesów do nowych sytuacji.
Personel: Osoby odpowiednio wykwalifikowane, posiadające niezbędną wiedzę i umiejętności
Przygotowanie: ciągłe szkolenie, ćwiczenia, planowanie i gotowość nawet w czasie pokoju
Integracja: ścisłe powiązanie państw NATO, sił zbrojnych i partnerów, a także instrumentów cywilnych i innych instrumentów rządowych
W lipcu 2021 r. w przeglądzie NATO wyraźnie stwierdzono, że kierownictwo NATO przyjęło NWCC „opracowany przez ACT” na początku 2021 r. i potwierdziło go na szczycie NATO w Brukseli w 2021 r. szefowie państw i rządów. (9)
Nie jest to zatem jedynie wewnętrzny dokument koncepcyjny ACT, choć ACT ponosi odpowiedzialność za techniczne autorstwo i wdrożenie. NWCC to strategiczny dokument przewodni, zatwierdzony na szczeblu Sojuszu, dotyczący długoterminowego rozwoju instrumentu wojskowego NATO do około 2040 r. (10)
Koncepcja NATO opiera się na multilateralnej logice wypracowanej w USA: stała konkurencja, ograniczanie swobody działania przeciwnika, tworzenie dylematów, przewaga między domenami oraz rozwijanie odstraszania lub projekcji siły.
Różnica pozostaje taka: TP 525-3-1 to dokument armii amerykańskiej dotyczący rozwoju zdolności, a NWCC formułuje ogólną wizję NATO.
W obu koncepcjach „wielo-domenowość” to coś więcej niż termin operacyjno-techniczny: ma ona na celu zabezpieczenie lub rozszerzenie inicjatywy sojuszu, swobody przemieszczania się i zdolności eskalacji wobec wskazanych przeciwników. Koncepcja NATO wyraźnie łączy tę wizję ze wzmocnieniem odstraszania i obrony.
Wielo-domenowość oznacza, że operacje wojskowe nie są prowadzone oddzielnie dla każdego rodzaju sił zbrojnych, lecz jednocześnie i w sposób skoordynowany w kilku obszarach operacyjnych.
NATO wyróżnia pięć wymiarów: ląd, powietrze, morze, przestrzeń kosmiczną i cyberprzestrzeń.
Uzupełnieniem jest koordynacja z wykorzystaniem środków pozamilitarnych, takich jak dyplomacja, presja ekonomiczna czy polityka informacyjna. Celem jest jednoczesne połączenie efektów z kilku obszarów i tym samym szybsze uzyskanie przewagi niż przeciwnik. (11)
Prosty przykład: satelity i cybernetyczny rozpoznanie identyfikują cel; działania są podejmowane jednocześnie z morza, powietrza i lądu; walka elektroniczna zakłóca komunikację wroga. Nie każde działanie musi mieć charakter militarny – sankcje, naciski dyplomatyczne lub kampanie informacyjne mogą być stosowane równolegle.
Głównym celem jest zabezpieczenie lub rozszerzenie własnej inicjatywy, swobody przemieszczania się i zdolności eskalacji wobec wskazanych przeciwników. Sama koncepcja NATO wyraźnie wiąże swoją wizję ze wzmocnieniem odstraszania i obrony Sojuszu. (12)
W przeciwieństwie do tego TP 525-3-1 kodyfikuje skoncentrowaną na USA strategię mającą na celu zachowanie globalnej interwencji militarnej i zdolności do uzyskania przewagi nad wyraźnie określonymi głównymi i regionalnymi potęgami; NWCC przekłada istotne elementy tego sposobu myślenia na ramy obejmujące cały sojusz.
Od „Zwycięstwa w złożonym świecie” do „Koncepcji wieńczącej wojnę” – Transformacja NATO 2040 i jej korzenie w USA
W przypadku TRADOC 525-3-1 należy wyróżnić trzy rzeczy:
Środowisko jest złożone i zmienne. Oznacza to niepewność co do charakteru, przebiegu i warunków przyszłych konfliktów.
Strategiczni przeciwnicy nie są wcale nieznani. Dokument wymienia Rosję, Chiny, Koreę Północną i Iran jako konkretne źródła zagrożenia.
Prowadzi to do transformacji sił zbrojnych USA. Siły zbrojne mają zostać zrestrukturyzowane, aby mogły stawić czoła tym zagrożeniom w coraz bardziej złożonym, wielowymiarowym środowisku konfliktu.
NWCC przyjmuje bardzo podobną podstawową strukturę, ale przenosi ją na poziom NATO :
TRADOC 525-3-1 – 2014
Analiza zagrożeń:
Rosja / Chiny / Iran / Korea Północna
złożone przyszłe środowisko operacyjne
Transformacja armii amerykańskiej
Wielodomenowy / wspólny / wielonarodowy
Zdolność do demonstrowania siły i „wygrywania”
NATO NWCC – 2021
konkurencja strategiczna:
Rosja/Chiny i inni aktorzy państwowi i niepaństwowi
coraz bardziej złożone i konkurencyjne środowisko
Transformacja wojskowego instrumentu władzy NATO
Wielo-domenowy / Między-domenowy
Pięć imperatywów rozwoju wojny
przewaga militarna do 2040 r.
Istotna różnica jest zatem taka:
TRADOC 525-3-1 rozpoczyna się od stosunkowo konkretnej analizy zagrożeń, na podstawie której rozwija się przyszły profil amerykańskich sił zbrojnych.
NWCC przekształca to w architekturę transformacji długoterminowej, obejmującą cały sojusz .
NWCC nie zmienia logiki transformacji. Przenosi logikę, która już rozwinęła się w amerykańskim myśleniu wojskowym i doktrynalnym, na poziom NATO i rozszerza jej horyzont czasowy do roku 2040.
Przemyśleć, przewyższyć, pokonać, wyprzedzić, oskrzydlić poprzez partnerstwo i przetrwać dłużej niż przeciwnik.
Znaczenie w kontekście militarno-strategicznym
Przechytrzyć – myśleć bardziej strategicznie; lepiej zrozumieć sytuację, przeciwników i opcje.
Przewyższaj innych – bądź lepszy w szkoleniu, przywództwie, organizacji i wydajności
Wychodzić na prowadzenie – walczyć skuteczniej w walce lub na wojnie
Wyprzedź innych – decyduj, dostosowuj się i działaj szybciej
Współpraca zewnętrzna – budowanie silniejszych sojuszy, współpracy i sieci
Przetrwać – przetrwać długotrwały konflikt pod względem ekonomicznym, militarnym i politycznym
Krótko mówiąc: myśl mądrzej, działaj lepiej, walcz bardziej zdecydowanie, działaj szybciej, współpracuj skuteczniej i wytrzymuj dłużej.
Dokument NWCC, który został potwierdzony lub przyjęty przez szefów państw i rządów na szczycie NATO w Brukseli 14 czerwca 2021 r., jest w NATO określany jako długoterminowa wizja rozwoju instrumentu wojskowego do roku 2040 .
Czy istnieje związek między NWCC a rosyjskim atakiem z 24 lutego 2022 r.?
Między NWCC ( 14 czerwca 2021 r .) a początkiem inwazji rosyjskiej ( 24 lutego 2022 r.) minęło 8 miesięcy i 10 dni.
Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji NATO (ACT) wyraźnie stwierdziło, że koncepcja jest efektem ponad 18 miesięcy pracy i że jej przyjęcie jest planowane na rok 2021.
Co ważniejsze, rozwój strategiczny rozpoczął się na długo przed czerwcem 2021 r .:
Programy wpływów/demokratyzacji w USA
Rzetelna analiza roli USA na Ukrainie musi zatem rozpocząć się najpóźniej po pomarańczowej rewolucji z lat 2004–2005. Zachód zorganizował rewolucję i w tym czasie zapewnił znaczne finansowanie reform wyborczych, społeczeństwa obywatelskiego, niezależnych mediów i podmiotów politycznych. Według oceny USAID, programy te odegrały kluczową rolę wspierającą. Zapoczątkowało to, najpóźniej na początku XXI wieku, długofalową politykę USA ukierunkowaną na transformację polityczną i zachodnią orientację Ukrainy, która była kontynuowana w zmienionych okolicznościach w latach 2013–2014. Jej ramy strategiczne można interpretować jako linię od tzw. doktryny Wolfowitza, poprzez koncepcję operacyjną broszury TRADOC 525–5, aż do praktycznego wykorzystania przejść między poziomami eskalacji politycznej i militarnej. (13)
Wytyczne Planowania Obronnego, opublikowane po raz pierwszy w 1992 roku i początkowo sformułowane jako projekt – zazwyczaj nazywane „Doktryną Wolfowitza” – definiowały swój główny cel jako zapobieganie ponownemu pojawieniu się rywala geopolitycznego na terytorium byłego Związku Radzieckiego lub w innych regionach strategicznych. Wiązały to z wymogiem, aby Stany Zjednoczone były w stanie działać jednostronnie, w razie potrzeby, lub przy ograniczonym wsparciu sojuszniczym. Stworzyło to ramy geopolityczne, w których integracja państw postsowieckich ze strukturami politycznymi, gospodarczymi i bezpieczeństwa zdominowanymi przez Zachód miała szczególne znaczenie.
Broszura TRADOC 525-5 (Operacje Sił XXI, 1 sierpnia 1994 r.) nie przełożyła takiego horyzontu strategicznego na konkretny program krajowy, ale przełożyła go na wojskowe podejście operacyjne. Dokument opisuje przyszłe operacje w kontekście dynamiki powstania, kryzysu, konfliktu i wojny, a także „Operacji innych niż wojna” (OOTW). Podkreśla zdolność do przechodzenia między różnymi typami operacji i jednoznacznie definiuje sukces w wielu operacjach w kategoriach kontroli ludności i terytorium. Jednocześnie podkreśla powiązania sił zbrojnych z innymi rodzajami sił zbrojnych, sojusznikami, agencjami rządowymi, organizacjami pozarządowymi i prywatnymi organizacjami pomocowymi. (14)
Zgodnie z logiką eskalacji przedstawioną w dokumencie, tę transformację można w uproszczeniu streścić jako powstanie – kryzys – konflikt – wojna : niepokoje polityczne lub wstrząsy społeczne początkowo stwarzają przestrzeń dla wpływów niemilitarnych; kryzys umożliwia internacjonalizację i interwencję instytucjonalną; konflikt otwiera drogę do wykorzystania instrumentów dyplomatycznych, ekonomicznych, informacyjno-politycznych i związanych z bezpieczeństwem; dopiero w ostateczności dochodzi do otwartej wojny. Co istotne, twierdzenie, że to TRADOC 525-5 zaplanował wydarzenia na Ukrainie, nie ma znaczenia. Broszura jest ogólnym, wyraźnie niedoktrynalnym dokumentem koncepcyjnym na temat przyszłych operacji, a nie zestawem instrukcji dla Ukrainy. (15)
W przypadku Ukrainy zatem związek ten ma charakter bardziej analityczny niż bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy: Doktryna Wolfowitza wyznaczyła priorytet po zakończeniu zimnej wojny, mający na celu zapobieżenie powstaniu euroazjatyckiej przeciwwagi; równolegle TRADOC 525-5 rozwinął koncepcję elastycznego przejścia między stanami pokoju, kryzysu, konfliktu i wojny, z udziałem podmiotów cywilnych, międzypaństwowych i wojskowych. W tym kontekście rosnące poparcie Zachodu dla politycznego, społecznego i bezpieczeństwa sojuszu Ukrainy z Zachodem od początku XXI wieku można interpretować jako element szerszego projektu porządku polityczno-siłowego. W tej interpretacji wydarzenia z lat 2013–2014 nie byłyby początkiem tej orientacji, lecz raczej jej nasileniem w fazie kryzysu, w której przeplatały się niepokoje społeczne, destabilizacja instytucjonalna, wpływy międzynarodowe i późniejsza eskalacja działań militarnych. (16)
2004/05 – Pomarańczowa Rewolucja
2010 – Janukowycz wygrywa wybory prezydenckie;
2013/14 – Euromajdan i zmiana władzy;
2014 – Krym/Donbas → NATO rozpoczyna adaptację wojskową
TRADOC 525-3-1: „Wygrać w złożonym świecie 2020-2040”
2019 – Strategia wojskowa NATO
2020 – Koncepcja DDA NATO „Koncepcja odstraszania i obrony Europy”
„Obszar Atlantycki” – w przybliżeniu można to przetłumaczyć jako „Koncepcja odstraszania i
Obrona obszaru euroatlantyckiego” ( nie jest to samodzielna „Koncepcja strategiczna” na wzór Strategicznej Koncepcji NATO z 2022 r.).
DDA powinna przekształcić adaptację wojskową NATO po 2014 roku w bardziej kompleksową architekturę. Obejmuje to w szczególności: odstraszanie i obronę całego obszaru euroatlantyckiego; zdolność do jednoczesnego reagowania na zróżnicowane zagrożenia; zwiększoną gotowość bojową i zdolność do rozmieszczania; wzmocnienie wschodniej flanki NATO; integrację zdolności lądowych, powietrznych, morskich, cybernetycznych i kosmicznych; oraz przygotowanie do bardziej konkurencyjnego środowiska bezpieczeństwa .
Szczególnie istotne jest, aby DDA przypadła między dostosowaniem NATO po 2014 r. a NWCC w 2021 r .
2021 (14 czerwca) – NWCC – Koncepcja zwieńczająca NATO Warfighting
Długoterminowy obraz celów wojskowych do 2040 r.
Pięć imperatywów rozwoju wojny
Pięć Imperatywów Rozwoju Sztuki Wojennej, zawartych w Koncepcji Zwieńczenia Sztuki Wojennej NATO, nie stanowi planu fazowego dla poszczególnych państw, lecz raczej stałe ramy zdolności i kontroli dla strategicznej rywalizacji i całego kontinuum powstań, kryzysów, konfliktów i wojen. Przewaga poznawcza ma zapewnić lepsze zrozumienie otoczenia politycznego i wojskowego; Odporność Warstwowa – odporność struktur wojskowych i cywilnych; oraz Projekcja Wpływów i Siły – aktywne kształtowanie otoczenia i kreowanie dylematów przeciwnika. Dzięki Dowództwu Międzydomenowemu i Zintegrowanej Obrony Wielodomenowej, logika ta przekłada się na przyspieszone, międzydomenowe dowodzenie i obronę. W ten sposób koncepcja łączy sfery działania: społeczną, informacyjną, polityczną i wojskową w ramach ciągłej architektury rywalizacji i walki: sześć „wyjść”.
Rosja została uznana za „najpoważniejsze i najbardziej bezpośrednie zagrożenie”.
Po raz pierwszy wyraźnie uwzględniono Chiny. (18)
W tym kontekście stosunkowo łatwo odpowiedzieć na pytanie, czy transformacja NATO do roku 2040 jest jedynie reakcją na politykę rosyjską, czy też jest częścią znacznie dłuższej zachodniej polityki transformacji i porządku wobec przestrzeni postsowieckiej.
DDA stanowi, w pewnym sensie, ogniwo operacyjne między ponowną oceną polityczną po 2014 r. a długoterminową koncepcją transformacji NWCC.
Z perspektywy czasu można zidentyfikować trzyetapowe podejście: DDA = Jak NATO powinno odstraszać i bronić? NWCC = Jakich zdolności wojskowych będzie potrzebować NATO do 2040 roku? Koncepcja Strategiczna 2022 = Przeciwko jakiemu zagrożeniu strategicznemu jest skierowana ta architektura?
W rezultacie powstaje bardzo interesująca oś czasu :
Krym 2014 – adaptacja militarna NATO – Strategia wojskowa 2019 – DDA 2020 – NWCC 2021 – duża ofensywa rosyjska 2022 – Koncepcja strategiczna NATO 2022.
NWCC nie było reakcją na atak z lutego 2022 r. Było raczej częścią trwającej już transformacji NATO.
Jeszcze bardziej wymowne jest to, co samo NATO określiło jako środowisko zagrożeń w czerwcu 2021 roku. Oficjalny tekst szczytu odnosi się do „agresywnego zachowania” Rosji, rosnących wpływów Chin, cyberataków, przełomowych technologii i coraz bardziej konkurencyjnego świata. NATO oświadczyło również, że od 2014 roku przyspieszyło adaptację wojskową.
Sama Rada NWCC określa Rosję jako aktora, który będzie nadal zagrażał NATO, a Chiny jako czynnik o rosnącym znaczeniu. Apeluje o proaktywne podejście i zdolność do działania w „kontekstach kształtowania, kontestowania i walki”.
Bardziej interesujące pytanie brzmi:
„Dlaczego NATO przyjęło koncepcję sięgającą roku 2040, aby utrzymać przewagę militarną osiem miesięcy przed wielką ofensywą rosyjską – i jakie postrzeganie zagrożeń już wtedy kryło się za tą koncepcją?”
Z perspektywy czasu NATO samo stwierdza, że NWCC w szczególności zajmowało się „nowymi aspektami rywalizacji wielkich mocarstw ”. Jednocześnie NATO dziś wyraźnie zauważa, że wojna z Ukrainą pokazała, iż pomimo przygotowań do „zmieniającego się charakteru wojny”, tradycyjne użycie siły militarnej nadal odgrywa kluczową rolę.
Jeśli umieścisz dokumenty obok siebie, to większą wagę będzie miał TRADOC 525-3-1 z 2014 r .
TRADOC 525-3-1 – 2014
długoterminowy horyzont 2020–2040
konkretnych strategicznych konkurentów/zagrożeń
Rosja, Chiny, Korea Północna, Iran
Transformacja armii amerykańskiej
Wielodomenowy
„Kształtowanie środowiska bezpieczeństwa”
„Wygrać”
NATO NWCC – 2021
długoterminowy horyzont do 2040 r.
Rywalizacja wielkich mocarstw
Rosja i Chiny wyraźnie ujęte w środowisku zagrożenia
Transformacja wojskowego instrumentu władzy NATO
Wielodomenowy
proaktywne „kształtowanie”
utrzymująca się przewaga militarna
A potem nadchodzi rok 2022 .
Wojna na Ukrainie z 2022 roku nie była punktem wyjścia dla transformacji NATO do 2040 roku. Zbiegła się ona raczej z transformacją wojskowo-strategiczną, która trwała już od 2014 roku, a której długoterminowy cel NATO wyraźnie określiło w Radzie Północnoatlantyckiej (NWCC) w czerwcu 2021 roku – osiem miesięcy przed poważną ofensywą rosyjską.
Wreszcie, na szczególną uwagę zasługuje fakt, że w ACT NATO z 29 marca 2022 roku , zaledwie 33 dni po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji , stwierdzono, że agresja Rosji na Ukrainę „podkreśla” Agendę Rozwoju Działań Wojennych ustanowioną w ramach NWCC. Oznacza to, że wojna została natychmiast włączona do wcześniej opracowanych ram transformacji po jej rozpoczęciu – a nie odwrotnie.
Dzięki temu zwykła bliskość czasowa staje się strategiczną linią rozwoju .
Rok 2014 należy uznać za punkt wyjścia tego rozwoju. Obejmuje on Euromajdan, eskalację przemocy, odsunięcie Janukowycza od władzy, późniejszą reorganizację polityczną oraz ogromne wsparcie polityczne i finansowe ze strony USA i innych państw zachodnich.
Zdjęcie Nuland-Pyatt ze stycznia 2014 r. dostarcza przekonujących dowodów na to, że wysoko postawieni dyplomaci amerykańscy intensywnie angażowali się w ustalanie przyszłego składu politycznego rządu Ukrainy już w trakcie kryzysu. (19)
U.S. Assistant Secretary of State for European and Eurasian Affairs Victoria Nuland (C) and U.S. Ambassador Geoffrey Pyatt walk in the opposition camp at Independence Square in Kiev in this December 10, 2013,
Późniejsze wybory prezydenckie z maja 2014 r. zostały ocenione przez OBWE jako zasadniczo zgodne z zobowiązaniami międzynarodowymi. Nie rozwiązuje to jednak kontrowersji konstytucyjnych związanych z wcześniejszym odsunięciem Janukowycza od władzy . (20)
Odnosząc się do działań Rosji na Krymie, a później do aneksji terytoriów ukraińskich, należy również rozróżnić uzasadnienia polityczne, argumenty oparte na samostanowieniu i obowiązujące prawo międzynarodowe. W 2014 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ jednoznacznie potwierdziło integralność terytorialną Ukrainy i uznało referendum krymskie za nieważne. (21) Z drugiej strony, zignorowało ono również prawo do samostanowienia narodu krymskiego (który już w styczniu 1991 roku dążył do opuszczenia Związku Radzieckiego, podczas gdy Ukraińcy uczynili to dopiero w grudniu 1991 roku).
Jeśli zaczniemy rozwijać nie 24 lutego 2022 r. , ale w latach 2013/14 , wyłoni się o wiele ciekawszy łańcuch chronologiczny:
Pański komentarz dotyczący liczebności wojsk jest również istotny dla analizy: Omawiając datę 24 lutego 2022 roku, nie należy utożsamiać skali rozmieszczonych sił rosyjskich i ich celów strategicznych z późniejszym przebiegiem wojny. Termin taki jak „pełna inwazja” łatwo sugeruje określoną interpretację wydarzeń; w krytycznym sprawozdaniu historycznym rzeczywiście lepszy jest mniej krytyczny opis operacji .
Przejście od koncepcji „Wygrana w złożonym świecie” do koncepcji NATO Warfighting Capstone pokazuje zatem nie tyle zmianę paradygmatu wywołaną wojną z 2022 r., co przeniesienie i konsolidację amerykańskiego podejścia transformacyjnego, rozwijanego od 2014 r., do NATO: rosyjska interwencja na Ukrainie przyspieszyła i politycznie zalegalizowała w Madryckiej Koncepcji Strategicznej 2022 strategię sojuszu ukierunkowaną na przewagę poznawczą, odporność, projekcję wpływów i siły oraz zdolność do prowadzenia wojny w wielu domenach, sięgającą 2040 r.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich siłach zbrojnych. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i szkolnictwo średnie (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w Technicznej Wyższej Szkole Inżynierii Budowlanej. Od tego czasu publikował artykuły na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki Stanów Zjednoczonych. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna Księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).
6) Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji (ACT) (red.): Koncepcja zwieńczająca działania bojowe NATO: 20-letnia wizja wojskowego instrumentu siły NATO, 2021 r.
