Unia Europejska w 2026 roku

to tonący okręt,

który wypowiedział wojnę

całemu światu

i własnym mieszkańcom

21/01/2026 – unia-europejska-w-2026-roku-tonacy-okret-ktory-wypowiedzial-wojne-calemu-swiatu

Rok 2026 przejdzie do historii jako moment, w którym wszelkie maski opadły, a europejski projekt integracyjny zderzył się z brutalną rzeczywistością. Bruksela, zamiast budować dobrobyt, stała się centrum generowania konfliktów, które rozlewają się na każdą możliwą płaszczyznę: od dyplomacji, przez handel, aż po ideologiczną wojnę z własnym społeczeństwem.

Zgodnie z tezą Carla von Clausewitza, że wojna jest jedynie przedłużeniem polityki innymi środkami, Unia Europejska znajduje się obecnie w stanie permanentnej konfrontacji. Nie potrzeba do tego dywizji pancernych na przedmieściach Paryża czy Berlina, choć analitycy z Eurasia Group określają ten okres mianem czasu maksymalnego zagrożenia. Obecna sytuacja to suma błędnych decyzji, pychy urzędników i całkowitego oderwania od realiów geopolitycznych, co czyni z Europy gracza nie tylko nieistotnego, ale wręcz toksycznego.

Na wschodzie relacje z Rosją osiągnęły punkt krytyczny, którego nie da się już zatuszować dyplomatycznymi komunikatami. Choć formalnie nikt nie podpisał deklaracji wojny, działania hybrydowe trwają w najlepsze i dotykają każdego aspektu życia. Wydarzenia z 2025 roku, takie jak zmasowane ataki hakerskie na polskie systemy bankowe i niemieckie placówki medyczne, były jedynie wstępem do nowej rzeczywistości. Bruksela, zamrażając rosyjskie aktywa i pompując miliardy w sprzęt wojskowy, w tym myśliwce F-16 czy rakiety dalekiego zasięgu, stała się w oczach Kremla bezpośrednią stroną konfliktu. 

Moskwa nie ukrywa, że prowadzi z Zachodem wojnę zastępczą, a eksperci ostrzegają, że państwa bałtyckie mogą stać się celem agresji przed 2028 rokiem. Unia Europejska, nie posiadając własnej, silnej armii i będąc uzależnioną od coraz bardziej niechętnych Amerykanów, prowadzi politykę eskalacji bez odpowiedniego zaplecza przemysłowego. To klasyczny przykład dyplomatycznego samobójstwa, gdzie ideologiczne hasła o wartościach zastępują trzeźwą ocenę własnych możliwości.

Równocześnie front transatlantycki stał się polem bitwy, co dla wielu zwolenników wiecznego sojuszu jest szokiem. Administracja Donalda Trumpa wdrożyła tak zwaną doktrynę Donroe [odrodzenie Doktryny Monroe] , która traktuje Europę nie jako partnera, lecz jako agresywnego konkurenta handlowego. Nałożenie ceł na produkty z 8 kluczowych krajów europejskich to tylko wierzchołek góry lodowej w relacjach, które legły w gruzach. 

Żądania dotyczące surowców z Arktyki i powracający temat Grenlandii pokazują, że Waszyngton przestał pełnić rolę ochroniarza europejskich interesów. Unia odpowiada próbami blokad technologicznych i politycznych narzędzi nacisku, co jedynie zaognia konflikt. Relacje transatlantyckie są najgorsze od dekad, a groźba wycofania się USA z roli globalnego gwaranta bezpieczeństwa pozostawia Europę w próżni. Bruksela udaje niezależną potęgę, ale bez amerykańskiego parasola atomowego i technologii pozostaje bezbronnym skansenem.

Największa tragedia rozgrywa się jednak wewnątrz wspólnoty, gdzie Bruksela stała się wrogiem własnych obywateli. Forsowanie radykalnej agendy niszczy tkankę społeczną i fundamenty ekonomiczne państw członkowskich. Zielony Ład okazał się gospodarczym harakiri, a nie drogą do nowoczesności. Drastyczna dekarbonizacja i podatki węglowe doprowadziły do wzrostu cen energii o 30 do 50% w krajach takich jak Polska czy Niemcy. 

Przemysł, nie mogąc wytrzymać kosztów, masowo ucieka do Chin i Indii, a europejskie rolnictwo dogorywa pod butem biurokratycznych regulacji ograniczających użycie azotu. Protesty rolników, które paraliżują europejskie stolice, są ignorowane przez eurokratów żyjących w bańce szklanych biurowców. Do tego dochodzi zakaz sprzedaży samochodów spalinowych, co w 2026 roku czyni mobilność dobrem luksusowym, dostępnym tylko dla najbogatszych warstw społeczeństwa.

Równolegle trwa ideologiczna ofensywa, która budzi coraz większy opór. Promocja ideologii gender w szkołach i próby siłowego redefiniowania pojęć biologicznych prowadzą do głębokiej dezorientacji młodych ludzi. Raporty z krajów takich jak Holandia czy Szwecja wskazują na drastyczny wzrost stanów depresyjnych wśród młodzieży poddanej agresywnej indoktrynacji. Z kolei akt o usługach cyfrowych, znany jako DSA, stał się narzędziem brutalnej cenzury. 

Każda krytyka polityki klimatycznej czy migracyjnej jest etykietowana jako dezinformacja i usuwana z przestrzeni publicznej. Bruksela stworzyła mechanizm, w którym wolność słowa kończy się tam, gdzie zaczynają się interesy Komisji Europejskiej. Platformy internetowe są szantażowane gigantycznymi karami, co prowadzi do cyfrowego totalitaryzmu, o jakim wcześniej mogli marzyć jedynie dyktatorzy.

Uzależnienie od Chin to kolejny gwóźdź do trumny europejskiej suwerenności. Udawane działania mające na celu zmniejszenie ryzyka to czysta fikcja literacka. Deficyt handlowy przekracza 300 miliardów euro, a 90% komponentów do tak zwanej zielonej transformacji, od paneli słonecznych po baterie, pochodzi z Państwa Środka. Europa, chcąc być ekologicznym liderem, oddała klucze do swojego bezpieczeństwa Pekinowi, który ściśle współpracuje z Moskwą. To geopolityczny absurd: Bruksela prowadzi wojnę retoryczną z Rosją, kupując jednocześnie chińską technologię wytworzoną dzięki taniemu rosyjskiemu gazowi i węglowi.

Obecna Komisja Europejska zachowuje się jak dawne biuro polityczne w Moskwie, stosując centralne planowanie i kary za nieposłuszeństwo. Dyrektywy narzucane z góry, uderzanie w suwerenność sądów i ignorowanie wyników referendów to metody totalitarne ubrane w eleganckie słowa o praworządności. Obywatele są traktowani jak podmioty do reedukacji, a narody mają rozpłynąć się w bezkształtnej masie zarządzanej przez nieomylnych urzędników. 

Unia Europejska w 2026 roku nie jest supermocarstwem, lecz papierowym tygrysem, który rozpada się pod ciężarem własnych absurdów. Jeśli ten kurs nie zostanie natychmiast przerwany, Europa upadnie pod ciężarem wewnętrznego rozkładu, pozostawiając po sobie ruinę gospodarczą i społeczną pustkę. Koniec ery europejskiej nie następuje w wyniku podboju przez obcą armię, lecz z powodu walki, jaką Bruksela wypowiedziała własnym fundamentom.

Źródła:

https://www.eurasiagroup.net/issues/top-risks-2026

https://time.com/7195729/top-10-global-risks-2026

https://europeanbusinessmagazine.com/global-risks-report-…

https://icds.ee/en/europe-enters-a-period-of-maximum-danger

https://www.argusmedia.com/en/news/2633000-imf-warns-of-m…

bodakowski/historia-integracji-europejskiej-wedlug-profesora-modzelewskiego

20.01.2026 

Benito Mussolini w swoim manifeście ideowym (Doktryna faszyzmu) stwierdził, że program faszystowski polega na tym, by wszelkie dziedziny życia podporządkować biurokracji państwowej. Dziś taki model podporządkowywania wszystkich dziedzin życia biurokracji państwowej realizuje Unia Europejska.

==============================================

Jan Bodakowski

Historia integracji europejskiej według profesora Modzelewskiego

Benito Mussolini w swoim manifeście ideowym (Doktryna faszyzmu) stwierdził, że program faszystowski polega na tym, by wszelkie dziedziny życia podporządkować biurokracji państwowej. Dziś taki model podporządkowywania wszystkich dziedzin życia biurokracji państwowej realizuje Unia Europejska.

Unia Europejska jest instrumentem zniszczenia Europy. UE niszczy gospodarkę polityką klimatyczną (czyli sztucznym zawyżaniem cen energii by produkcja była nieopłacalna, zbankrutowały firmy i nie było komu płacić podatków, co doprowadzi do katastrofy humanitarnej) i swoimi anty rynkowymi regulacjami. By zniszczyć Europę, jak źródło zachodniej cywilizacji, Unia Europejska niszczy demokrację, prawa i wolności obywatelskie, wolność słowa (pod fałszywą banderą walki z fake newsami czy rzekomą mową nienawiści). Destruktywna działalność UE realizowana jest poprzez dokonywanie zmiany etnicznej, czyli ściąganie do Europy imigrantów z Azji i Afryki, którzy nie podzielają wartości zachodniej cywilizacji.

Wielu zwolenników UE albo popiera tę destrukcję (nienawidząc cywilizacji zachodniej), albo nie dostrzega owej destrukcji (zapewne będąc otumanionym przez lewicowe i pseudo liberalne media). Unijczycy (nowa sztucznie stworzona nacja uznająca UE za swoją ukochaną ojczyznę) naprawdę o świecie reagują agresją i histerią.

Europejczycy, by przetrwać, by zachować Europę jako bastion zachodniej cywilizacji, muszą walczyć z patologią zwaną Unią Europejską. By walczyć skutecznie, trzeba wroga poznać, w tym poznać historię, której finałem jest obecna patologia zwana Unią Europejską.

W poznaniu historii integracji europejskich pomóc może wydany pod marką Zona Zero 304-stronicowy wywiad rzeka przeprowadzony przez Krzysztofa Ziemca z profesorem Witoldem Modzelewskim „Po co nam Unia? Świat na kursie kolizyjnym”.

Jak można się dowiedzieć z zapowiedzi wydawcy pracy „wywiad – rzeka profesora Witolda Modzelewskiego [został] przeprowadzony przez znanego dziennikarza Krzysztofa Ziemca. [Na kartach publikacji] profesor Modzelewski opowiada o historii i współczesności […]. Unia Europejska, do której wstępowaliśmy, na naszych oczach przestaje być strefą zjednoczonego wolnego rynku, służąc wyłącznie interesom starych członków, zwłaszcza Republice Federalnej Niemiec. Stany Zjednoczone, które do tej pory twierdziły, że stoją na straży globalnego wolnego handlu, rozpoczęły wojnę z resztą świata za pomocą protekcjonistycznych ceł, by wzmocnić swoją słabnącą hegemonię. Chiny konsekwentnie uzależniają od siebie dawnych światowych liderów gospodarki, umiejętnie operując łańcuchami dostaw. Profesor Modzelewski proponuje zapomnieć o poprawnych politycznie tezach i chłodno przyjrzeć się zastanej sytuacji. Musimy rozważyć, co jest korzystne dla naszego kraju i naszej społeczności i poza wszelką cenę znaleźć się po stronie zwycięzców. Na końcu i tak zadecyduje ekonomia”.

W wywiadzie z profesorem Modzelewskim czytelnicy mogą szukać odpowiedzi na pytania: Czy w światowej polityce nachodzi era turbulencji? Czy sojusze są dla nas, czy my dla sojuszy? Po co nam Unia Europejska? Jaką rolę pełniły w historii Polski unie zrzeszające państwa Europy? Czy średniej wielkości państwu opłaca się grać powyżej swoich możliwości? Po co komu wojna na Ukrainie? Czy pomysły Donalda Trumpa są odkrywcze i nowe? Czy wojna celna mniej boli od tej gorącej, w której strzelają armaty i spadają bomby? Dlaczego na wojnie nie ma wygranych – poza tymi najbogatszymi, którzy wytrzymają każdą klęskę?”.

Wydawca informuje, że „Witold Stanisław Modzelewski [to] profesor nauk prawnych Uniwersytetu Warszawskiego, doradca podatkowy, radca prawny, prezes Instytutu Studiów Podatkowych, ekonomista, plastyk, publicysta historyczny oraz wiceminister finansów w latach 1992–1996. W 2010 został powołany przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego w skład Narodowej Rady Rozwoju, do tego gremium został powołany także przez prezydenta Andrzeja Dudę w 2015. Współpracował jako ekspert z Prawem i Sprawiedliwością i Ruchem Palikota. W 2014 był członkiem rady programowej PiS. W wyborach prezydenckich w 2025 został członkiem komitetu poparcia Artura Bartoszewicza”.

Jan Bodakowski

Süddeutsche Zeitung: „Na uratowanie UE zostało niespełna dwa lata”

12.01.2026 tysol/s-ddeutsche-zeitung-na-uratowanie-ue-zostalo-niespelna-dwa-lata

Unia Europejska może nie przetrwać w obecnym kształcie – ostrzega niemiecki dziennik Süddeutsche Zeitung. Według autora felietonu red. Josefa Kelnbergera kluczowe będą najbliższe dwa lata, a szczególnie wybory we Francji i w Polsce w 2027 roku. Jeśli wygra w nich prawica, liberalny projekt UE może się rozpaść.

„Piąty jeździec apokalipsy” i wizja upadku UE

W tekście opublikowanym 12 stycznia 2026 roku Josef Kelnberger pisze, że niemiecką debatę publiczną straszą dziś „czterej jeźdźcy apokalipsy” – wzrost poparcia dla „skrajnej prawicy”, kryzys gospodarczy, wojna światowa i katastrofa klimatyczna. Każdy z nich ma, jak ironicznie zauważa autor, twarz Donalda Trumpa.

Jednocześnie – jak podkreśla – ignorowany jest „piąty jeździec apokalipsy”: upadek Unii Europejskiej, który może się wydarzyć już za dwa lata. 

UE jako sojusz liberalnych państw demokratycznych umrze, jeśli w wyborach we Francji i Polsce w 2027 roku wygra prawica – alarmuje Kelnberger.

Kluczowa Francja i Polska

Zdaniem publicysty, zwycięstwo prawicy w tych dwóch krajach uruchomiłoby efekt domina. Twierdzi, że Władimir Putin, Trump i Xi Jinping „będą walczyć o łupy”, a Europie grozi utrata politycznej spójności.

Autor ostrzega też przed konsekwencjami dla Niemiec. Według niego w takim scenariuszu do władzy może dojść AfD, kierując państwem dysponującym „najsilniejszą armią na rozpadającym się kontynencie”.

Strach w Brukseli

Kelnberger zaznacza, że wizja rozpadu UE nie jest jedynie publicystyczną fantazją. Jak pisze, podobne obawy coraz częściej pojawiają się w rozmowach „wpływowych osób w Brukseli”. Utyskuje jednak, że „nigdzie w Europie nikt nie wydaje się poważnie martwić o UE”. 

A przecież są powody do paniki. Tylko dzięki sprawnie funkcjonującej UE można bronić liberalnego europejskiego modelu życia.

„Epigon Kaczyńskiego zamiast Tuska”

Felietonista przypomina popularne w Brukseli powiedzenie, że „Europa powstaje w czasach kryzysów”. Tak było przy tworzeniu strefy euro czy wspólnych długach w czasie pandemii. Tym razem jednak sytuacja może być inna.

Istnieją jednak poważne powody, by sądzić, że obecny kryzys jest tym wielkim kryzysem, który nie przyczyni się do rozwoju Europy, ale doprowadzi do jej rozłamu (…) Węgry pod rządami Viktora Orbana już dawno odeszły od podstawowego konsensusu UE w zakresie zasad państwa prawa, ochrony klimatu i w miarę humanitarnej polityki migracyjnej. Słowacja wydaje się podążać podobną drogą. Jeśli jako miarę potraktować wsparcie dla Ukrainy, to Czechy również już się odłączyły. Włoszka Giorgia Meloni nadal pozostaje w konserwatywnym mainstreamie, ale to się prawdopodobnie zmieni, jeśli we Francji rządzić będzie Jordan Bardella zamiast Emmanuela Macrona, a w Polsce epigon Kaczyńskiego zamiast Donalda Tuska. Wtedy UE przechyliłaby się w prawo. A Europa stałaby się w dłuższej perspektywie zbiorem państw kierowanych głównie przez prawicowe siły nacjonalistyczne, bez wspólnego projektu.

Zostały dwa lata

Według autora Unia Europejska ma „niespełna dwa lata”, by udowodnić obywatelom, że działa i daje realną ochronę. Wskazuje, że pojedyncze państwa byłyby wobec wyzwań dzisiejszych czasów bezradne. Jako pozytywny akcent wskazuje umowę UE-Mercosur podkreślając jednak, że „jest to jednak tylko pierwszy, niewielki krok”. 

Do 2027 r. gospodarka europejska powinna znacznie wzrosnąć, nowy budżet w wysokości dwóch bilionów euro powinien być gotowy, a wspólny system azylowy powinien funkcjonować. Dodaje także, iż „UE potrzebuje wspólnej polityki”, wskazując na „europejską armię, która byłaby ostatecznym spoiwem sojuszu”. 

Tak wygląda obraz Unii Europejskiej, która wydaje się przestarzała. Pilnie potrzebuje ona sygnału do zmian – podsumowuje Josef Kelnberger.

Eurobawełna. O logice systemu

Republikaniec

salon24.pl/eurobawelna-o-logice-systemu

W ciągu 1918 roku podbite przez Rosję w XIX wieku narody Azji Środkowej odzyskały niepodległość. Wchodząc w lokalne sojusze ze słabym na tym terenie reprezentacjami Białych, usiłowały zbudować zręby własnych państwowości. Ponowny podbój przez Rosję Czerwoną był długotrwały i krwawy, walki z narodową, antybolszewicką partyzantką trwały jeszcze pod koniec lat 20. Sowieci utrwalając swoje porządki rozumieli, że by przyciągnąć i podporządkować miejscowych nie wystarczy sam kij. Marchewką i projektem przebudowy społecznej i gospodarczej stał się program nawodnienia suchych połaci późniejszego Kazachstanu, Uzbekistanu i Turkmenii wodami rzek Amu-darii i Syr-darii, w celu uprawiania tam na gigantyczną skalę bawełny. Podstawa ekonomii i nowej organizacji społecznej, z przesiedleniami i przemieszaniem ludności tych republik w tle. 

Wielkie budowy kanałów rozpoczęte w latach 30. efekt dały, pola bawełny, zwłaszcza w Uzbekistanie powstały. Jednak dyletancka hydrostrojka, wykorzystująca zaledwie kilka procent przekierowywanej wody (reszta wsiąka do dziś w piach, albo zasila nieistniejące wcześniej słone jezioro Sarykamyskie) dała efekt przez fachowców oczekiwany, ale dla polityków nieznaczący. Po 30 latach od rozpoczęcia programu zaczęło zanikać jedno z największych śródlądowych jezior świata, Aralskie. Z prawie 70 tys km² pozostało 10 tys. km². [Chyba już go nie ma wcale. md]

O nadciąganiu gigantycznej katastrofy ekologicznej wiadomo było od lat 60. XX wieku, ale skoro linia Władzy Radzieckiej musiała być zawsze słuszna, uznano że powstanie i istnienie jeziora Aralskiego jest „oczywistą pomyłką natury”, a bieżące potrzeby społeczeństwa sowieckiego Uzbekistanu są ważniejsze od opinii jakichś tam naukowców. I wuj tam z tymi wszystkimi rybkami, ptaszkami, oraz rybakami i całą reszta mieszkańców wybrzeża. Z jego okolic trzeba było przesiedlić 100 tys. ludzi, niemal wszystkie organizmy zamieszkujące wody Jeziora Aralskiego wymarły (zasolenie), a wśród mieszkańców regionu znacząco wzrosła częstość występowania takich chorób jak gruźlica, tyfus, niedokrwistość, a u noworodków także upośledzenia umysłowe. Jednak do rozpadu Związku Sowieckiego w 1991 polityki nie zmieniono. Jako dziedzictwo pozostała pustynia Aral-kum, 50 tys. km² powierzchni piachu krytycznie zanieczyszczonego pestycydami i pozostałością nawozów sztucznych.

========================================================

Dlaczego zaczynam Anno 2026 od tej odległej czasowo i przestrzenie sprawy? Bo znakomicie ilustruje logikę (a raczej jakiś byt będący odwrotnością logiki) działania niedemokratycznych, lekceważących opinię rządzonych, opartych na ideologii systemów. By istnieć, muszą one wymyślać dla siebie ideologiczne wielkie projekty, które angażując i dając zatrudnienie wielu, ukrywają rzeczywiste intencje Władzy i osłaniają  rozciągającą się za nimi pustkę nieuctwa i głupoty.

Osuwająca się od dawna w euro-marksizm Unia Europejska wymyśliła jako swój motyw przewodni „walkę z klimatem”, przedstawiając zmiany klimatyczne jako efekt antropogeniczny. „Zielona rewolucja” niosąc nowe technologie (a w marzeniach najbardziej chorych ideolo i nowe społeczeństwo, wymieszane migracjami, uwięzione w miastach 15-minutowych), miała w założeniach budować przewagę ekonomiczną rewolucjonistów łaskawie udostępniających za grube money światu swoje „zielone” wynalazki.

Ale świat jakoś nie kupuje „wartości”, zielona energia niestabilnością i gigantycznymi kosztami zabija europejski przemysł. Wyniesienie „nieczystej” produkcji do Chin, w idiotycznym założeniu że Chińczycy są tak głupi, że wiecznie za miskę ryżu będą robić śrubki i inne komponenty dla Białych Bwana, właśnie się skończyło. Azjaci  przejęli technologie, i to oni zarabiają na panelach fotowoltaicznych, wiatrakach, samochodach elektrycznych. I nie tylko.

Rewolucyjna Władza nie może się przyznać do porażki. Trzeba uciec do przodu, więcej zieleni, zaostrzone „cele klimatyczne do 2040”, więcej integracji. Ale za co?

Jednym z sektorów gospodarki europejskiej ,którego wspólną przebudowę można uznać za w miarę udaną, jest rolnictwo. Dziesiątki lat wspólnej polityki rolnej ukształtowały rynek dość drogiej, ale o bardzo wysokiej jakości żywności. Z produkcją poddaną licznym, kosztownym restrykcjom, zwłaszcza co do stosowanych chemicznych środków ochrony i nawożenia.

Teraz Władza Europejska wobec upadku konkurencyjności europejskiego przemysłu kolanem przepycha umowę handlową z krajami Ameryki Południowej, która w zamian za otwarcie ich rynku na artykuły przemysłowe, otwiera rynek europejski na ich artykuły rolne.

Jaki będzie przewidywalny skutek? Rolnictwo południowoamerykańskie nie poddane „eko-restrykcjom” jest tanie, ale co z jakością? Zapomniane u nas i od dawna zakazane pestycydy oraz produkty roślinne GMO popłyną do Europy szeroką strugą. Prawo Kopernika-Greshama ma zastosowanie nie tylko do pieniądza. Tani towar gorszej jakości wyprze droższy, europejski. Rolnicy europejscy będą bankrutować, a produkcji rolnej raz zlikwidowanej tak łatwo się nie odtworzy.

Ale cóż to obchodzi eurokratów? Powiedzą, że postęp wymaga ofiar. A co z bezpieczeństwem żywnościowym, wszak łańcuch dostaw przez Atlantyk nie jest krótki, ani w 100% bezpieczny, zwłaszcza w czasach zagrożeń? Ojtam ojtam, Komisja Europejska się jakoś wyżywi.

Efekty kilkudziesięciu lat pracy rolników i setki miliardów euro wydane na dostosowanie do coraz bardziej wyśrubowanych standardów produkcyjnych zostają wyrzucone arbitralną decyzją polityczną do kosza.

I jakoś nikogo w Brukseli nie wzrusza oczywista nieekologiczność południowoamerykańskiego rolinictwa, niszczenie tamtejszego środowiska naturalnego, wycinanie tlenodajnej dżungli, ani nawet Złe Mzimu ślad węglowy spodziewanego transportu tysiecy ton towarów przez Atlantyk.

Tylko czy efekt popytu dla europejskiego przemysłu jest pewny? Czy Chińczycy są w rzeczy samej tak tępi, że będą nie tylko nadal dostarczać do Europy produkowane u siebie części i komponenty, ale i powiększą ich dostawy na rzecz euro-produkcji na rynek amerykański? Kraje MERCOSUR z całą pewnością nie zamkną swoich rynków dla Chin, ich współpraca ma długą tradycję.

Czy Południowi Amerykanie będą radośnie kupować niemieckie i francuskie samochody, które mimo zniesienia barier celnych i tak będą droższe od chińskich, a jakością także ich już nie biją?

Koszty przekierowywania w ideologicznym szale europejskich rzek i hodowli europejskiej bawełny rysują się coraz wyraźniej. 

Francis Fukuyama, ten od wieszczenia końca historii trzydzieści lat temu wydał w 2024 swoje nowe dzieło, zatytułowane „Zamieszanie z liberalizmem” (przy czym ten jego liberalizm jest dziś zupełnie w znaczeniu anglosaskim, u nas to się nazywa „socjalizm„). Z rozbrajającą szczerością konkluduje, że może i ten liberalizm to się nie całkiem sprawdził, ale przecież tyle już nasza zachodnia cywilizacja zainwestowała w jego rozwój, że za późno jest, by się wycofywać. 

Jakbym znowu słyszał wczesnego Michaiła Gorbaczowa, i opowieści o różnych tam socjalizmach z ludzką twarzą oraz bez błędów tudzież wypaczeń.