Archiwa tagu: NWO

Wzrost entropii. Im większy bajzel, tym wyższa entropia.

Opublikowany przez

Wzrost entropii

Wzrost entropii

Pecuniaolet

Wspominałem już, że bardzo cenię portal Forum Geopolitica. Artykuły są na przyzwoitym poziomie intelektualnym, co dzisiaj jest niestety rzadkością. Akurat znów ukazał się bardzo ciekawy artykuł, który doskonale podsumowuje sytuację na świecie. Jedyne, co mnie w nim denerwuje, to niezrozumienie przez autora terminu entropia. Najwyraźniej słyszał, że gdzieś dzwonią, ale nie wie w jakim kościele. Prawidłowo pisze, że entropia jest terminem wziętym z termodynamiki, który przeniesiono do życia codziennego jako miarę bałaganu. Krótko mówiąc: im większy bajzel, tym wyższa entropia. Nie mogłem się powstrzymać i naniosłem poprawki w odpowiednich miejscach.

Ze względu na długość artykułu, zdecydowałem się na komentarze wewnątrz tekstu. Zaznaczone są inną trzcionką i kolorem.

====================================

Globalne punkty zwrotne prowadzą świat w stan [wzrostu] entropii.

Doświadczamy nie jednego, ale wielu punktów zwrotnych w historii świata jednocześnie. Świat znajduje się w stanie [wzrostu] entropii. Analiza sytuacji, w której przewidywania nie są już możliwe.

Peter Hänseler Sobota 26 września 2026

Punkty zwrotne w historii

Historia miała wiele punktów zwrotnych. Aby wymienić tylko kilka przykładów:

Pokój westfalski z 1648 r.

Rewolucja francuska 1789 roku

Kongres Wiedeński 1815

I wojna światowa 1918

II wojna światowa 1945

Wiele z tych punktów zwrotnych doprowadziło do zmian władzy w Europie. Były to po prostu zmiany przywództwa w świecie, który dziś nazywamy „zbiorowym” Zachodem. Przykładami są upadek Cesarstwa Niemieckiego, Austro-Węgier, Imperium Osmańskiego i Imperium Rosyjskiego pod koniec I wojny światowej.

Te zmiany władzy były znaczące; niemniej jednak to, co dzieje się obecnie, jest nieporównywalne z poprzednimi punktami zwrotnymi, ponieważ obejmuje cały glob. Ster władzy nie jest przekazywany w obrębie Zachodu, lecz raczej nastąpi przesunięcie władzy na wschód, w stronę „globalnego Południa”.

Od punktów zwrotnych do [wzrostu] entropii

Skala, liczba zaangażowanych państw, zasięg geograficzny i szybkość, z jaką rozwijają się obecne kryzysy geopolityczne, są zdumiewające.

Ukraina jako platforma wojenna dla USA, NATO, UE i Rosji

Rosja odniesie zwycięstwo militarne.

Patrząc na raporty wojskowe z frontu, dla każdego obserwatora staje się jasne, że Rosja osiągnie swoje cele militarne. O ile pomyślne zawarcie porozumienia pokojowego wiosną 2022 roku mogłoby oznaczać zrzeczenie się przez Rosję kontroli nad Donbasem, Chersoniem i Zaporożem, o tyle w obecnych okolicznościach takie porozumienie jest nierealne, ponieważ Donieck, Ługańsk, Zaporoże i Cherson są częścią Federacji Rosyjskiej od września 2022 roku. Obecnie nie da się przewidzieć skali rosyjskich postępów militarnych. Poruszyłem ten temat w artykule „Letni pokój umarł”, do którego odsyłam. Aby uzyskać informacje o sytuacji na froncie, ponownie odsyłam do Military Summary; śledzę ten kanał od prawie pięciu lat i relacjonuje on wydarzenia obiektywnie.

Katastrofalna sytuacja mobilizacyjna na Ukrainie

Tysiące filmów pokazują, jak młodzi mężczyźni są ścigani jak zwierzęta na ulicach całej Ukrainy, przymusowo rekrutowani. Ostatnio jednak pojawiły się również filmy pokazujące, jak tych poborowych transportowano na linię frontu, czasami bez mundurów, a nawet w kajdankach, niczym przestępców – aby uniemożliwić im ucieczkę. Pozostawiam czytelnikom refleksję nad skutecznością bojową tych mężczyzn w starciu z zaprawionymi w boju i zmotywowanymi żołnierzami rosyjskimi.

Najnowszym posunięciem ukraińskiego dowództwa wojskowego jest przymusowa rekrutacja kobiet. Biorąc pod uwagę tę sytuację, nic dziwnego, że Scott Ritter twierdzi, że Ukraińcy tracą 30 razy więcej żołnierzy niż Rosja. To nieludzkie traktowanie własnych żołnierzy na Ukrainie nie zostało odnotowane na Zachodzie.

Ukraińscy ochotnicy, którzy później zniknęli bez śladu, podobno użyli dronów i sztucznej inteligencji do zliczenia grobów żołnierzy na Ukrainie. Naliczyli 2 000 054 groby. Dodając do tego zmarłych pochowanych przez własnych obywateli w mogiłach zbiorowych i rannych – straty ukraińskie wydają się naprawdę astronomiczne. A jednak Zełenski twierdzi, że zginęło tylko 50 000 ukraińskich żołnierzy. Kilka tygodni temu byłem na pogrzebie w Rosji. Groby żołnierzy łatwo rozpoznać po fladze rosyjskiej i fladze poległego oddziału. Były groby żołnierzy, ale nie było morza flag jak na Ukrainie.

Zwycięstwo militarne nie rozwiąże geopolitycznego problemu Rosji.

Niezależnie od tego, jakie działania militarne będą konieczne, Rosja osiągnie je, ale nie rozwiąże to geopolitycznego problemu Rosji na jej zachodniej granicy, ponieważ celem nie są nowe terytoria, lecz pokój na Zachodzie. To cel, do którego Rosja dążyła od wieków i nigdy nie udało jej się go zrealizować. Rosja wielokrotnie była atakowana z Zachodu i regularnie płaciła wysoką cenę krwią, pieniędzmi i mocami przemysłowymi, które są wykorzystywane na zbrojenia zamiast na cele cywilne. To wielokrotnie hamowało rozwój społeczny Rosji.

Jeśli Rosja chce utrzymać konkurencyjność w gospodarce cywilnej w porównaniu z głównymi państwami, niezawodne zabezpieczenie jej zachodniej granicy jest warunkiem koniecznym. Chociaż Rosja jest jedynym krajem uprzemysłowionym na świecie, który jest samowystarczalny, a zatem zdolny do prowadzenia wojny trwającej dziesięciolecia, taka konfrontacja poważnie utrudniłaby jej osiągnięcie rzeczywistych celów rozwojowych.

[Mój komentarz: autor ma rację! Dlatego Rosja mówi, że w razie wojny nie będzie walczyć z Europą, tylko ją zniszczy i raz na zawsze rozwiąże problem zagrożenia z jej strony. Musimy wreszcie uświadomić sobie w co jesteśmy pakowani!!!]

Brak wiarygodności USA w negocjacjach z Rosją

Brak wiarygodności USA wobec Rosji ma wiele aspektów. 15 września minister spraw zagranicznych Ławrow powiedział dosłownie:

„Gdyby Amerykanie nie wycofali się z Porozumień z Anchorage, gdyby Europa nie wycofała ich z tych porozumień, żylibyśmy już od roku bez wojny”.

Siergiej Ławrow, 15 września 2026 r

Rosja poszłaby na poważne kompromisy w ramach tego porozumienia. Rosja zachowałaby Donbas, zamroziłaby konflikt w Zaporożu i Chersoniu oraz zrzekła się dalszych roszczeń terytorialnych. Obiektywnie rzecz biorąc, byłby to niekorzystny układ dla Rosji, ale świadczący o bardzo wysokiej gotowości Rosjan do kompromisu. Rosjanie uznali, że to ustne porozumienie ma moc dżentelmeńską. Jednakże dżentelmeńskie porozumienia powinny być zawierane tylko z dżentelmenami. Amerykanie dali Rosjanom nauczkę. Rosjanie są nie tylko zirytowani tym incydentem i musieli przyznać, że żadne porozumienie z rządem amerykańskim nie jest możliwe. Jestem osobiście zaskoczony tym spostrzeżeniem, biorąc pod uwagę, jak późno ono nastąpiło. Nawet pisemne porozumienia z rządem amerykańskim są bezwartościowe. Świadczy o tym złamanie Memorandum of Understanding, które Amerykanie zawarli z Iranem w czerwcu. Należy zatem stwierdzić, że ten konflikt, podobnie jak każdy inny konflikt, w którym USA są bezpośrednio lub pośrednio zaangażowane, musi być prowadzony do końca. Gorzka lekcja dla każdego partnera USA w traktatach.

Ryzyko eskalacji jest znaczne.

Ukraina desperacko próbuje oficjalnie wciągnąć NATO w ten konflikt zbrojny. Zdumiewające jest, że kraje europejskie – przede wszystkim Niemcy i Wielka Brytania – nie tylko sygnalizują gotowość, ale wręcz robią wszystko, co w ich mocy, aby przygotować swoje społeczeństwa do wojny z Rosją.

Jako przykład podajemy tu sir Jacoba Reesa-Mogga, byłego ministra i członka parlamentu z północno-wschodniego Somerset, który w tym fragmencie porównuje sytuację w Rosji – nie wymieniając jej z nazwy – do sytuacji z czasów I i II wojny światowej.

„Możliwe, że w ciągu najbliższych kilku lat staniemy w obliczu wojny i jeśli do niej dojdzie, będziemy potrzebować ludzi, którzy wstąpią do sił zbrojnych i wyruszą, by wypełnić swój obowiązek. Może się nawet zdarzyć, że ludzie będą musieli zginąć, by ratować swój kraj, jak to miało miejsce podczas I i II wojny światowej oraz wielu innych wojen przed i po niej. To właśnie podtrzymuje kraj przy życiu.

Jeśli ludzie nie będą chcieli wypełnić swojego obowiązku, kraj zostanie przejęty przez inne państwo. Ostatecznie, w taki czy inny sposób, jest to jeden z powodów upadku starożytnego Rzymu. Ludzie nie chcieli już walczyć o to, w co wierzyli, o system, który mieli. Płacili innym, żeby to zrobili. Mieli najemników, którzy walczyli za nich, i ostatecznie najemnicy postanowili, że sami mogą przejąć stery”.

Sir Jacob Rees-Mogg, 21 września 2026 r.

Młodzi ludzie są więc wzywani do wojska, aby przygotować się do wojny z Rosją. W Niemczech takie próby zakończyły się żałosną porażką. Z ponad 300 000 ankietowanych młodych Niemców, tylko 0,17% zgłosiło się na ochotnika do służby w Bundeswehrze (niemieckich siłach zbrojnych). Co więcej, kilka dni temu wyszło na jaw, że sama Bundeswehra nie była w stanie znaleźć nawet 5000 ochotników do jednego batalionu na Łotwie.

Niezrozumiałe jest, co te europejskie kraje robią poza propagandą. Wspólnie nie dysponują siłami zbrojnymi, które dałyby im choćby najmniejszą szansę w starciu z rosyjskimi siłami zbrojnymi. Rosjanie nie są w żaden sposób pod wrażeniem tego marionetkowego przedstawienia w Europie; wręcz przeciwnie, są nim zniesmaczeni. Zakładam, że ta wojenna propaganda w Europie służy jedynie utrwalaniu antyrosyjskiej narracji.

Zarówno prezydent Putin, jak i minister spraw zagranicznych Ławrow wielokrotnie podkreślali, że nie mają żadnego interesu w atakowaniu celów NATO poza Ukrainą. Jeśli jednak państwa europejskie okażą się na tyle nierozsądne, by wysłać na Ukrainę nawet niewielkie kontyngenty wojsk europejskich, sytuacja może się diametralnie zmienić.

Największe obecne ryzyko eskalacji leży w możliwości, że Europejczycy, wspólnie z Amerykanami, planują tzw. atak pod fałszywą flagą w Europie, aby w jakiś sposób powołać się na artykuł 5 Karty NATO. Według analityka geopolitycznego Warrena Thorntona, przygotowania do ataków pod fałszywą flagą idą pełną parą.

Pisze on na X:

„Oto cele: lotnisko na Majorce w Hiszpanii. Hotel Sorrento Continental we Włoszech. Promenada Anglików w Nicei. Obszar na zachód od Sardynii, z którego ma zostać przeprowadzony atak. W atak zaangażowane są CIA, francuski wywiad marynarki wojennej i ukraińska Służba Bezpieczeństwa (SBU). Zastosowana metoda to trzy drony „Gerbera” odzyskane po rosyjskich atakach. Celem jest zabicie cywilów i doprowadzenie do przystąpienia Europy do wojny. Więcej szczegółów podamy w naszym serwisie informacyjnym. Mamy pięć niezależnych źródeł: dwóch pracowników francuskiego wywiadu marynarki wojennej, dwóch pracowników ambasady hiszpańskiej i jednego funkcjonariusza ukraińskiej SBU. Podtrzymujemy nasze doniesienia w 100%.”

Warren Thornton, 24 września 2026

Nie mogę ocenić, czy teoria ta jest słuszna, ale pomysł, że Europejczycy podejmą się czegoś tak perwersyjnego, nie jest wcale nieprawdopodobny.

[Mój komentarz: europejscy podżegacze wojenni są już tak zdesperowani, że wszystko jest możliwe. Gdy klęska Ukrainy stanie się wyraźnie widoczna, to sytuacja może wymknąć się z pod kontroli]

Amerykańskie kampanie wojskowe na Bliskim Wschodzie od 2001 r.

Patrząc wstecz na ostatnie 25 lat, Stany Zjednoczone, począwszy od 2001 roku, próbowały przekształcić Bliski Wschód zgodnie z doktryną Wolfowitza. Żadna z wojen wszczętych przez USA w tym okresie (w Afganistanie, Iraku, Libii, Syrii, Jemenie, Somalii itd.) nie zakończyła się sukcesem. Stało się wręcz jasne, że hegemonowi brakowało zasobów, strategii militarnej, siły i wiarygodności, by działać skutecznie. Jeśli jednak wierzyć, że prawdziwym celem była destabilizacja i chaos, to wojny te były niezwykle skuteczne. Niemniej jednak Stany Zjednoczone powróciły na scenę, wraz z Izraelem, najwyraźniej po tym, jak Izraelowi udało się całkowicie przejąć kontrolę nad amerykańską polityką.

Izrael: Ludobójstwo i Wielki Izrael

Bezpośrednim punktem wyjścia dla ludobójstwa i projektów Wielkiego Izraela był 7 października 2023 roku, kiedy to akcja militarna Hamasu została zorganizowana jako atak pod fałszywą flagą, aby usprawiedliwić ludobójstwo kobiet, dzieci i innych cywilów w Strefie Gazy, a później na Zachodnim Brzegu i w Libanie. To z kolei zapoczątkowało kontynuację projektu Wielkiego Izraela; początkowo zaatakowano Syrię i Liban. Chociaż prasa zachodnia nie tylko bagatelizuje ludobójcze i imperialistyczne działania Izraela, ale wręcz je popiera i podsyca – w tym media „neutralnej” Szwajcarii – Izrael jest postrzegany z coraz większym sceptycyzmem przez społeczeństwa świata zachodniego. Według Pew Research , 60% Amerykanów ma negatywny pogląd na Izrael. Zachodnie media przekazują zatem obraz, który nie znajduje poparcia wśród ogółu społeczeństwa.

Gdy w czwartek premier Izraela Benjamin Netanjahu stanął na podium, aby przemówić na sesji plenarnej, delegaci Zgromadzenia Ogólnego ONZ masowo opuścili salę obrad.

Netanjahu nazwał te delegacje „moralnymi tchórzami” – innymi słowy, ludobójstwo wymaga odwagi – brak mi słów.

[Mój komentarz: delegacja Polin pozostała na Sali i biła brawo! Nic dziwnego, że nasz (czy faktycznie jeszcze nasz?) kraj jest znów celem imigracji narodu wybranego. Zachodnie media informują o tym

https://youtube.com/watch?v=i816ukjcCoQ%3Fversion%3D3%26rel%3D1%26showsearch%3D0%26showinfo%3D1%26iv_load_policy%3D1%26fs%3D1%26hl%3Dpl%26autohide%3D2%26wmode%3Dtransparent

„nasze” jakoś milczą…]

Ciekawe zdjęcie przedstawia salę plenarną w trakcie przemówień Netanjahu i Perseszkiana.

https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=true&embedId=twitter-widget-4&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2103484673053839577&lang=pl&origin=https%3A%2F%2Fpecuniaolet.wordpress.com%2F2026%2F09%2F28%2Fwzrost-entropii%2F&sessionId=920b02a0ff1173349325989d48788d5986ec0890&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px

Dla mnie ważne jest ciągłe przypominanie moim zachodnim czytelnikom, co naprawdę dzieje się w Strefie Gazy na naszych oczach – których wielu woli nie dostrzegać.

Duża eskalacja na Bliskim Wschodzie – utrata kontroli

Świat doświadczył dalszego przyspieszenia wydarzeń, począwszy od lutego 2026 roku. Od tego czasu na Bliskim Wschodzie wszystko poszło nie tak zarówno dla Zachodu, jak i Izraela. Globalne Południe już odebrało inicjatywę Zachodowi. Podczas gdy Iran początkowo ograniczył się do reagowania na agresję amerykańsko-izraelską, to teraz tempo nadają Irańczycy i jemeński ruch Ansar Allah.

Ansar Allah zdołał w bardzo krótkim czasie przejąć kontrolę nad całym zachodnim wybrzeżem Jemenu, kontrolując nie tylko cieśninę Bab al-Mandab, ale także wyspę Perim Mayyun, położoną tuż przy wybrzeżu. Zachodnie media nie informują o postępach, a Aden wkrótce zostanie zdobyty.

Co więcej, rurociąg saudyjski Wschód-Zachód został sparaliżowany, a cele w pobliżu Rijadu zostały zaatakowane. Jak dotąd Saudyjczycy wydają się niezdolni do przeprowadzenia poważnego kontrataku militarnego przeciwko tej poważnej ofensywie, ponieważ sami wydają się niezdolni do tego, a wielokrotne apele o pomoc kierowane do Trumpa i innych okazały się bezowocne. Sojusz Mekka, jednoczący Pakistan, Arabię ​​Saudyjską i Turcję w koalicji wojskowej, również wydaje się być nieistniejący, ponieważ ci „przyjaciele” również odmówili pomocy.

Wielkie oświadczenie prezydenta Macrona o wysłaniu wojsk do Arabii Saudyjskiej niczego nie zmieni. Arabia nazywana jest Arabią Saudyjską, ponieważ krajem tym rządzi jedna rodzina – jedno plemię – Saudowie. Plemię chronione przez Amerykanów. Jednak na terytorium Arabii Saudyjskiej żyje około 100 innych plemion. Jest całkiem możliwe, że połączą one siły z Ansar Allah i obalą dynastię Saudów. Rodzina Saudów nie ma już żadnych dochodów i wydaje się, że nie jest w stanie dalej uciszać tych, którzy mogą stanowić zagrożenie, płacąc im pensje, tak jak robili to w przeszłości. Możliwe, że domek z kart Saudów zawali się, a wtedy nie przejmowałbym się losem pozostałych państw Zatoki Perskiej.

Alastair Crooke wielokrotnie podkreślał, że ta dynamika może rozprzestrzenić się na Irak, inną starożytną cywilizację obok Iranu. Jeśli tak się stanie, Kuwejt prawdopodobnie również upadnie. Kolejny tlący się konflikt jest również widoczny w Jordanii. Jest zatem całkiem możliwe, że cała architektura wzniesiona przez Brytyjczyków na Bliskim Wschodzie ponad 100 lat temu może się zawalić w ciągu kilku miesięcy, bez możliwości powstrzymania tego tsunami przez Amerykanów. Arabia dla Arabów, Persja dla Persów, a Amerykanie won. Jeśli tak się stanie, Izrael ze sprawcy stanie się celem; z pewnością nie można mówić w tym kontekście o ofiarach. To, jak rodzące się mocarstwa Bliskiego Wschodu poradzą sobie z ludobójczymi syjonistami, powinno zostać pozostawione tym, którzy ponieśli największe ofiary, ponieważ Palestyńczycy są Arabami.

[Mój komentarz: pytałem kilku Palestyńczyków, czy są Arabami, odpowiedzieli, że są wśród nich różne opinie na ten temat]

Europa

Europa pogrążona jest w odmętach ponownego chaosu. Niemcy są pierwszym krajem – niegdyś największym eksporterem na świecie i największą potęgą UE – któremu grozi utrata politycznej rządzenia. Alternatywa dla Niemiec (AfD), którą dotychczas dominujące partie określały mianem skrajnie prawicowej i nazistowskiej oraz wykluczały z udziału w rządzie tzw. ścianą ogniową, nie tylko odniosła miażdżące zwycięstwo w dwóch wyborach do landów Niemiec Wschodnich, ale także wyraźnie prowadzi w sondażach krajowych z CDU (30% do 20%). Wskaźnik poparcia dla kanclerza Merza wynosi 10%, co świadczy o niezadowoleniu opinii publicznej i skłoniłoby każdego prawdziwie demokratycznego kanclerza do rezygnacji. Nie jest pewne, czy niemieckie społeczeństwo, jak to już miało miejsce w przeszłości, pozostanie bierne w obliczu tej sytuacji politycznej. Upadek kanclerza byłby korzystny dla Niemiec. AfD jest jedyną dużą partią dążącą do dialogu i pokoju z Rosją, co jest nie tylko rozpaczliwie potrzebne temu niegdyś prosperującemu krajowi uprzemysłowionemu, ale także warunkiem jego przetrwania gospodarczego. Alternatywą dla rzeczywistych i fundamentalnych zmian politycznych w Niemczech jest wojna z Rosją, prowadzona przez kanclerza Merza i rządzące elity polityczne. Ostatnim razem, gdy w 1941 roku Niemcy wypowiedziały wojnę Rosji, Adolf Hitler wysłał 3,7 miliona żołnierzy na wschód i poniósł porażkę pomimo ludobójczych działań Niemców, które pochłonęły życie około 17 milionów cywilów. Jak wspomniano powyżej, Republika Federalna Niemiec nie jest obecnie w stanie zmobilizować 5000 ochotników do służby w krajach bałtyckich. Wydaje się, że kanclerzowi to nie przeszkadza, co jest wyraźnym dowodem na szaleństwo, które go ogarnęło. To mocny dowód na to, że działa w interesie mocarstwa spoza Niemiec. Cynik mógłby pomyśleć, że ma to coś wspólnego z jego przeszłością w BlackRock. Ci, którym udało się go mianować kanclerzem, mogą poklepać się po plecach, że zgarnęli marionetkę za symboliczną kwotę kilku milionów.

[Mój komentarz: nie przeceniałbym AfD! Moim zdaniem po dojściu do władzy nie będzie się wiele różnić od obecnych partii. No, może za wyjątkiem poniższego przykładu!]

Poniższy klip przedstawia prezentację nowego kierownictwa w Berlinie – Partia Lewicy przejęła władzę. Komentarz zbędny:

https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=true&embedId=twitter-widget-5&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2102057255772315769&lang=pl&origin=https%3A%2F%2Fpecuniaolet.wordpress.com%2F2026%2F09%2F28%2Fwzrost-entropii%2F&sessionId=920b02a0ff1173349325989d48788d5986ec0890&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px

Sytuacja w pozostałej części Europy nie napawa optymizmem. Wybory prezydenckie we Francji odbędą się w kwietniu 2027 roku. Macron nie ma już prawa kandydować, a Marine Le Pen ma znaczną przewagę nad pozostałymi kandydatami. Sytuacja jest zatem podobna do tej w Niemczech: partii, którą obecnie rządzące partie określają mianem skrajnie prawicowej, a która cieszy się największą popularnością wśród obywateli. Stanowisko Le Pen w sprawie pokoju z Rosją jest niejasne – zdaje się mówić dwuznacznym językiem: z jednej strony chce pokoju w drodze negocjacji, ale jednocześnie popiera szkolenie ukraińskich żołnierzy. Jako polityk wytrawny, pozycjonuje się, by zdobyć jak najwięcej głosów. Sytuacja finansowa Francji jest fatalna, ale daleka od przyjemnej. Wzrost oprocentowania 10-letnich obligacji francuskich w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy był jeszcze większy niż w jakimkolwiek innym kraju europejskim.

Trump

Polityka prezydenta Trumpa tylko na pierwszy rzut oka wydaje się trudna do zrozumienia. Jego ciągłe wahania dotyczące Ukrainy, Iranu i Izraela są kontraproduktywne i szkodzą reputacji USA na arenie międzynarodowej. Powodem obecnych działań Trumpa są listopadowe wybory parlamentarne. Trump walczy z wysokimi cenami ropy, które sam stworzył, a które może jednak uchronić przed całkowitym załamaniem, manipulując rynkami kontraktów terminowych. Rzeczywiste ceny rynkowe są jednak od 30% do 50% wyższe niż zmanipulowane, fikcyjne ceny kontraktów terminowych. O tym, że ceny kontraktów terminowych są rzeczywiście manipulowane, świadczą na przykład ceny oleju napędowego na stacjach benzynowych, które podążają tylko w jednym kierunku i na całym świecie osiągnęły bezprecedensowy poziom. Olej napędowy jest siłą napędową amerykańskiej gospodarki, a wysokie ceny są jednym z głównych czynników napędzających inflację, ponieważ praktycznie wszystkie towary są transportowane ciężarówkami, rolnictwo jest od niego uzależnione, a znaczna część przemysłu opiera się na oleju napędowym. Najnowszy slapstick Trumpa: obwinia Zełenskiego za wysokie ceny oleju napędowego, ponieważ Ukraina atakuje rosyjskie rafinerie. Robi to wyłącznie po to, by odwrócić uwagę od największych czynników wpływających na ceny, czyli blokady wybrzeży Ormuz i Bab-al-Mandab.

Trump wciąż próbuje odwrócić sytuację, ale wygląda na to, że przegra wybory uzupełniające za około sześć tygodni. Według Polymarket, amerykańskiego internetowego rynku prognoz, gdzie użytkownicy obstawiają wyniki przyszłych wydarzeń, a ceny rynkowe odzwierciedlają zbiorcze szacunki prawdopodobieństwa, istnieje 66% prawdopodobieństwo, że Republikanie stracą większość zarówno w Izbie Reprezentantów, jak i w Senacie . Jeśli tak się stanie, Trump prawdopodobnie stanie przed procedurą impeachmentu. Ryzykuje wtedy, że z „kulawej kaczki” stanie się „ dead duck” i zostanie zastąpiony przez swojego oportunistycznego wiceprezydenta, Vance’a – co nie jest dobrą perspektywą dla Stanów Zjednoczonych.

Ostatnie wystąpienie Trumpa w tym tygodniu przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ było dowodem jego psychopatycznego charakteru: ogłosił – notabene po wyborach – że albo uczyni Iran bogatym krajem, albo całkowicie go zniszczy.

https://youtube.com/watch?v=_vKUO7A8UoU%3Fversion%3D3%26rel%3D1%26showsearch%3D0%26showinfo%3D1%26iv_load_policy%3D1%26fs%3D1%26hl%3Dpl%26autohide%3D2%26wmode%3Dtransparent

Trump niczym nie różni się od Adolfa Hitlera. W swoim przemówieniu w berlińskim Sportpalast 4 września 1940 roku, Hitler powiedział: „Zniszczymy ich miasta”. Trump chce unicestwić 5000-letnią cywilizację, oczywiście bez żadnych podstaw prawnych, zachowując się jak bóg. W ten sposób Trump publicznie wzywa do ludobójstwa całej cywilizacji. Można się zastanawiać, czy jego miejsce jest w więzieniu, czy w szpitalu psychiatrycznym, ale fakt, że może bezkarnie wygłaszać takie oświadczenia światu, pokazuje, jak nisko upadła zachodnia cywilizacja. Mam na myśli przemówienie, które wygłosiłem w Szwajcarii 3 września.

Rynki finansowe

Wielokrotnie pisałem o niestabilności rynków finansowych. Teraz moje pesymistyczne przewidywania zdają się spełniać. Oprócz przewartościowań na rynkach akcji, wielokrotnie wskazywałem na niezrównoważoną sytuację na rynkach obligacji. Wśród bardziej spostrzegawczych uczestników rynku zaczyna pojawiać się strach. Pan Bessent stracił kontrolę nad stopami procentowymi. 28 sierpnia 2026 roku sprawdziłem średnie oprocentowanie długu, jakie Stany Zjednoczone muszą płacić; wówczas wynosiło ono 3,35% (maj), co skutkowało obciążeniem odsetkowym w wysokości 1,34 biliona dolarów rocznie. Obecnie to średnie oprocentowanie wynosi 3,49% (sierpień); góra długu wynosi obecnie 40,07 biliona dolarów, a wzrosła już o 70 miliardów dolarów. Roczne płatności odsetkowe wzrosły zatem o 56 miliardów dolarów w tym krótkim okresie, osiągając 1,396 biliona dolarów rocznie.

W ciągu ostatnich 28 dni rentowność 10-letnich amerykańskich obligacji skarbowych wzrosła z 4,722% do 5,185%, co stanowi wzrost o 0,46%. Ten trend nie wykazuje oznak wyhamowania. Jeśli to tempo się utrzyma, nie tylko rynek obligacji rządowych ulegnie załamaniu, ale także góry długu zgromadzone w sektorze sztucznej inteligencji. Ten sam obraz wyłania się w Europie i Japonii. Pytanie nie brzmi, czy załamanie nastąpi, ale kiedy i komu Stany Zjednoczone dadzą pierwszeństwo – Japończykom czy Europejczykom. To moja osobista opinia. Regularnie mylę się co do czasu, co nauczyło mnie trzymać się z dala od tych rynków. Mam wielki zaszczyt regularnie spotykać się z jednym z najbardziej utytułowanych inwestorów na świecie. Na naszym ostatnim spotkaniu zasadniczo się ze mną zgodził, ale stwierdził, że nie wyobrażam sobie, jakimi sztuczkami i środkami dysponują jeszcze Amerykanie, aby odwlec nieuniknione.

Skala tego kryzysu przyćmi wszystko, co ludzkość kiedykolwiek widziała. W porównaniu z dzisiejszym kryzysem, kryzys z 2008 roku był niczym spacer po słonecznym parku z pysznym piknikiem. Takie załamanie na Zachodzie wpłynie również na geopolityczną swobodę działania zaangażowanych krajów; nagle będą one bardzo zajęte sobą. Czy doprowadzi to do eskalacji na arenie geopolitycznej, nikt nie wie. Jednak „eksperci”, którzy wciąż napędzają rynki swoimi okrzykami radości, z pewnością wyjaśnią z powagą, że tego po prostu nie dało się przewidzieć – jak zawsze.

Entropia

Wszystkie te pojedyncze ruchy tektoniczne prowadzą do prawdziwej entropii [prawdziwego wzrostu entropii], terminu z termodynamiki. Przekładając to na geopolitykę, opisuję tę sytuację jako ogromny, nieodwracalny chaos i niepewność w obrębie różnych systemów międzynarodowych. Istniejące struktury władzy, zasady, instytucje i hierarchie tracą swoją moc wiążącą, a nowego porządku, który obiecywałby stabilność, nie da się przewidzieć.

Ponieważ Zachód, który do niedawna mocno trzymał stery w swoich rękach, nie jest skłonny do pójścia na kompromis, aby nie narazić swojej pozycji hegemona.

Zaskoczone szybkością wydarzeń, Globalne Południe wciąż nie wypracowało spójnej, wspólnej i skutecznej polityki, która pozwoliłaby odebrać kontrolę Zachodowi.

Wygląda na to, że Globalne Południe, pod militarną dominacją Rosji, Chin i – obecnie czwartej potęgi militarnej – Iranu, jest w trakcie dostosowywania się i koordynowania nowej sytuacji, co ostatecznie doprowadzi do jego zwycięstwa.

Jak długo to potrwa i czy Zachód użyje broni jądrowej, aby utrzymać swoją hegemonię, pozostaje kwestią otwartą, a ja mam co do tego wątpliwości. Do tej pory tylko Adolf Hitler wierzył, że Niemcy powinny zginąć razem z nim. Miejmy nadzieję, że teraz bardziej rozsądni ludzie będą podejmować apokaliptyczne decyzje.

Nie traćmy całkowicie wiary w ludzkość.

[Mój komentarz: nadzieja umiera jako ostatnia…]

Broń, która sama tworzy popyt

Opublikowany przez

Broń, która sama tworzy popyt

Dirk Ellerbrock apolut/die-waffe-die-sich-ihre-eigene-nachfrage-schreibt

Broń, która sama tworzy popyt | Autor: Dirk Ellerbrock

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Były szef sztabu Departamentu Stanu USA, pułkownik Lawrence Wilkerson, niedawno stwierdził w publicznej dyskusji, że amerykańscy producenci broni bezpośrednio finansują kampanie społeczeństwa obywatelskiego w kilku krajach postsowieckich i północnoeuropejskich – od Norwegii, Gruzji i Mołdawii po Armenię i Azerbejdżan – w celu promowania orientacji pronatowskiej. Tego konkretnego twierdzenia nie można potwierdzić w publicznie dostępnej literaturze.

Można jednak łatwo wykazać ściśle powiązany, udokumentowany mechanizm, który wzmacnia to samo podejrzenie za pośrednictwem innego, weryfikowalnego kanału – nie poprzez bezpośrednie wpłaty na rzecz lokalnych inicjatyw obywatelskich, ale poprzez finansowanie tych instytucji w Waszyngtonie, które przedstawiają rekomendacje polityczne ostatecznie prowadzące do takich powiązań.

Kiedy Atlantic Council w Waszyngtonie w 2015 roku przedstawiła swoją propozycję wyposażenia Ukrainy w przeciwpancerne pociski rakietowe Javelin, początkowo brzmiała ona jak trzeźwa rekomendacja polityki bezpieczeństwa jednego z najbardziej szanowanych amerykańskich think tanków zajmujących się polityką zagraniczną. Należy pamiętać, że think tank nie jest agencją rządową, lecz prywatnie finansowaną organizacją badawczą, która opracowuje badania i rekomendacje polityczne, a następnie przekazuje je członkom Kongresu, departamentom rządowym i dziennikarzom – jego rekomendacje są często postrzegane w Waszyngtonie jako pozornie neutralne ekspertyzy, ponieważ nie pochodzą bezpośrednio od rządu ani firmy.

Właśnie to czyni poniższe odkrycie tak odkrywczym. W ówczesnych doniesieniach na temat propozycji Javelin ledwie wspomniano, że ten przeciwpancerny pocisk rakietowy jest produkowany przez dokładnie dwie firmy, Raytheon i Lockheed Martin, a obie należą do firm, które same zapewniają Atlantic Council znaczne finansowanie.

Według badań przeprowadzonych przez specjalistyczną agencję Responsible Statecraft, Rada otrzymuje co najmniej 2,69 miliona dolarów rocznie od samych 22 wykonawców sektora obronnego, w tym Raytheon, Lockheed Martin, Boeing i General Dynamics. Rada nie jest zatem neutralnym obserwatorem, który przypadkiem formułuje rekomendację korzystną dla swoich fundatorów. To miejsce, w którym rekomendacja i korzyść nie mogą być już wyraźnie oddzielone, ponieważ oba są finansowane przez te same podmioty.

To coś więcej niż typowy konflikt interesów, taki jak ten, z którym spotyka się ekspert pracujący dla ocenianej firmy. Warto dokładnie przeanalizować ten mechanizm, ponieważ całkowicie odwraca on ogólnie przyjętą sekwencję. Zwykle zakłada się, że najpierw pojawia się zagrożenie – na przykład zbrojenie sąsiedniego kraju – następnie następuje debata publiczna, w której eksperci niezależnie dokonują ocen, a dopiero na końcu, jako logiczna konsekwencja tej debaty, zostaje przyznany kontrakt przemysłowi. Zagrożenie, debata, kontrakt – w tej kolejności.

Atlantic Council pokazuje jednak odwróconą, zamkniętą pętlę: przemysł finansuje instytucję, która następnie dostarcza analizę zagrożenia, ta analiza z kolei wpływa na decyzję polityczną, a ta decyzja ostatecznie prowadzi do przyznania kontraktu właśnie temu przemysłowi, który współfinansował cały proces od samego początku. Legalność i zysk nie są już tutaj dwoma oddzielnymi poziomami, z których jeden retrospektywnie uzasadnia drugi, co jest częste w klasycznej krytyce lobby zbrojeniowego. To jeden i ten sam proces, rozpatrywany tylko w różnych punktach jego przebiegu.

Jak sprawnie ten cykl może funkcjonować nawet bez pomocy think tanku, pokazuje drugi, jeszcze bardziej bezpośredni przykład: Norwegia. Kraj ten niedawno zamówił całą flotę 52 myśliwców F-35, wyprodukowanych przez tę samą korporację, Lockheed Martin, która również posiada udziały w Atlantic Council. Przez lata norweski rząd uzasadniał to wielomiliardowe zamówienie powtarzającą się formułką: rosnącą rosyjską aktywnością militarną w Arktyce, zwiększoną potrzebą odstraszania na tzw. Dalekiej Północy, tym północnym regionie strategicznie ważnym dla NATO ze względu na bliskość rosyjskiej Floty Północnej. Norweski budżet obronny był kilkakrotnie zwiększany właśnie w związku z tym programem zamówień, ostatnio z prognozą z 7,6 miliarda dolarów do 9,2 miliarda dolarów do 2028 roku. W tym przypadku nie ma nawet instytucji pośredniczącej, takiej jak think tank, stojącej między narracją o zagrożeniu a listą zamówień. Narracja o rosyjskim zagrożeniu Arktyki i lista dostaw producenta stały się praktycznie identyczne – można by wręcz powiedzieć, że jedna jest jedynie politycznym odpowiednikiem drugiej.

Mechanizm ten staje się jeszcze bardziej wymowny, gdy nie dotyczy członka NATO, takiego jak Norwegia, istniejącego od dziesięcioleci, lecz kraju dopiero wyłaniającego się z innej strefy wpływów, co pozwala nam obserwować, niemal w czasie rzeczywistym, kształtowanie się nowych relacji. Po militarnej porażce z Azerbejdżanem w 2023 roku Armenia zerwała ze swoim tradycyjnym patronem, Rosją, ponieważ gwarancje bezpieczeństwa udzielone przez Moskwę nie zmaterializowały się w kluczowym momencie – nadużycie zaufania, które pozostawiło kraj praktycznie w politycznym dryfie.

Już w styczniu 2025 roku, a więc stosunkowo niedługo potem, USA i Armenia podpisały tzw. Komisję Partnerstwa Strategicznego, wspólną komisję ds. pogłębiania współpracy gospodarczej i wojskowej. Umowa ta przewidywała konkretną kwotę: około 18 milionów dolarów z amerykańskiego programu finansowania zagranicznych sił zbrojnych, przeznaczonych między innymi na opancerzone karetki pogotowia i nowe centrum cyberobrony. Moment, w którym kraj wyrywa się ze starej strefy wpływów, nie jest zatem momentem, w którym jest pozostawiony sam sobie i może swobodnie decydować o dalszych losach. Raczej jest to właśnie moment, w którym otwierana jest nowa linia finansowania, która następnie zabezpiecza, pogłębia i ukierunkowuje to wyrwanie się w określonym kierunku.

Ostatecznie najbardziej odkrywcze pytanie nie brzmi nawet, kto kogo finansuje, jakkolwiek ważne by ono samo w sobie nie było. Bardziej odkrywcze jest to, co dzieje się z samą narracją, gdy ujrzała światło dzienne i została oderwana od pierwotnego kontekstu.

W Gruzji toczy się obecnie proces ośmiu polityków opozycji, w tym byłego prezydenta Micheila Saakaszwilego, oskarżonych o przekazywanie informacji istotnych dla bezpieczeństwa rządom innych państw, a tym samym szkodzenie gruzińskim interesom narodowym. W lipcu 2026 roku świadkowie bliscy rządowi zeznali przed sądem, że protesty przeciwko gruzińskiemu rządowi w listopadzie i grudniu 2024 roku były finansowane przez amerykańską agencję wywiadu zagranicznego CIA i amerykańską agencję rozwoju USAID i stanowiły próbę zamachu stanu. Oskarżeni stanowczo temu zaprzeczają, podobnie jak międzynarodowi obserwatorzy, tacy jak Transparency International, która krytykuje proces jako motywowane politycznie ściganie i obecnie mówi o dziewięćdziesięciu więźniach politycznych w Gruzji.

To, co się tu dzieje, zasługuje na szczególną uwagę właśnie dlatego, że wywraca do góry nogami prostą wersję tej tezy. To nie Zachód rozpowszechnia narrację o złowrogim finansowaniu CIA, aby odwrócić uwagę od własnej ingerencji lub ją usprawiedliwić – jak można by się spodziewać po poprzednich przykładach. Wręcz przeciwnie, to rząd, uważany za sympatyzującego z Rosją i tradycyjnie opisywany jako przeciwnik Zachodu, wykorzystuje tę narrację o amerykańskiej ingerencji do ścigania i uciszania własnej opozycji w kraju.

To zamyka krąg, który wykracza daleko poza przykłady z poszczególnych krajów. Twierdzenie, że amerykańskie instytucje finansują protesty i przewroty polityczne za granicą, samo w sobie stało się powszechnie dostępną walutą legitymizacji – rodzajem uniwersalnej waluty, którą może posługiwać się praktycznie każda strona potrzebująca uzasadnienia dla swoich działań. Służy zachodnim think tankom, które opowiadają się za zbrojeniami, a także promoskiewskiemu rządowi prowadzącemu kampanię prawną przeciwko własnej opozycji.

To, co zaczyna się w Waszyngtonie jako pętla finansowania między producentami broni a konsultantami politycznymi, kończy się w Tbilisi jako sprawa sądowa, w której ta sama formuła zostaje wywrócona do góry nogami. Materialne pytanie o to, kto faktycznie czerpie zyski z zbrojeń, można jasno i weryfikowalnie prześledzić w każdym z czterech przedstawionych tu przypadków – propozycji Javelina, norweskiej floty F-35, reorganizacji Armenii i gruzińskiej sprawy sądowej. Narracja moralna służąca uzasadnieniu tej rozbudowy zbrojeń stała się jednak tak oderwana od jej materialnych źródeł, że stała się bronią dla praktycznie każdego, kto się na nią zdecyduje – niezależnie od tego, po której stronie się opowiada.

+++

Źródło obrazu: Atlantic Council

+++

Źródła

  • Danny Haiphong (transmisja na żywo, 26 września 2026 r.), rozmowa z pułkownikiem Lawrence’em Wilkersonem i Patrickiem Henningsonem – Geneza niepotwierdzonego twierdzenia o bezpośrednim finansowaniu kampanii społeczeństwa obywatelskiego przez firmy zbrojeniowe w Norwegii, Gruzji, Mołdawii, Armenii i Azerbejdżanie
  • Odpowiedzialne zarządzanie państwem, „Pracownik think tanku zaskoczony pytaniem o finansowanie przemysłu zbrojeniowego” – Atlantic Council otrzymuje co najmniej 2,69 mln dolarów rocznie od 22 firm zbrojeniowych, w tym RTX, General Atomics i SAAB
  • World Beyond War / MintPress News (Alan Macleod), „Selling War: How Raytheon and Boeing Fund the Push for NATO’s Nuclear Expansion” – Ranking think tanków otrzymujących największe dofinansowanie od przemysłu zbrojeniowego; dowody na poparcie propozycji Javelin Rady Atlantyckiej z 2015 r.
  • Conservapedia, wpis „RTX Corporation” – potwierdzenie, że propozycja Javelina z 2015 r. obejmowała systemy uzbrojenia wyprodukowane przez Raytheon i Lockheed Martin
  • Gamereactor / Army Technology, Raporty o norweskiej flocie F-35 – Zakończenie budowy 52 samolotów F-35 (Lockheed Martin), Uzasadnienie rosyjskiej aktywności w Arktyce
  • Rząd Norwegii (regjeringen.no) i Army Technology, „Rynek obronny Norwegii 2023–2028” – wielokrotne zwiększenie norweskiego budżetu obronnego w związku z programem F-35, prognozowane z 7,6 mld USD do 9,2 mld USD do 2028 r.
  • Kyiv Post, „USA i Armenia podpisują umowę o strategicznym partnerstwie” – Podpisanie przez Komisję ds. Partnerstwa Strategicznego w styczniu 2025 r. około 18 mln dolarów zagranicznego finansowania wojskowego dla Armenii
  • Jam-News, „Proces w sprawie «sabotażu» w Gruzji: USA, USAID i CIA uznane za «wrogie siły»” – zeznania świadków w gruzińskim procesie przeciwko ośmiu politykom opozycji, w tym Micheilowi ​​Saakaszwilemu; Transparency International klasyfikuje postępowanie jako motywowane politycznie

+++

Przemówienie Ławrowa w ONZ

Opublikowany przez

Przemówienie Ławrowa w ONZ

Thomas Röper apolut/die-lawrow-rede-in-der-uno

Według Ławrowa wartości europejskie stanowią „naruszenie wolności słowa, informacji i religii”.

Minister spraw zagranicznych Rosji Ławrow wygłosił przemówienie w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, w którym ostro skrytykował politykę Zachodu, stwierdzając na przykład, że polityka UE pokazuje, iż wartości europejskie stanowią „naruszenie wolności słowa, informacji i religii” .

W zeszłym tygodniu odbyło się doroczne Zgromadzenie Ogólne ONZ, na którym każde państwo wygłasza krótkie przemówienie wprowadzające, przedstawiające główne poglądy na politykę zagraniczną. W tym roku w imieniu Rosji przemawiał minister spraw zagranicznych Rosji Ławrow, ostro krytykując politykę Zachodu. Przetłumaczyłem jego przemówienie , ponieważ w Niemczech nie ma wielu możliwości, aby osobiście poznać zasady rosyjskiej polityki zagranicznej i stanowisko rosyjskiego rządu.

=================================

Szanowny Panie Prezydencie,

Ekscelencje,

Panie i Panowie,

W ostatnich dniach z tego podium, a także na marginesie Zgromadzenia Ogólnego, wielokrotnie wyrażano pogląd, że w polityce światowej zachodzą tektoniczne przesunięcia i że na naszych oczach wyłania się bardziej sprawiedliwy, wielobiegunowy porządek świata. Kraje Globalnego Południa i Wschodu stają się suwerennymi ośrodkami rozwoju i biorą na siebie odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa w swoich regionach. Demonstrują swoje przywiązanie do prawa międzynarodowego, odrzucenie presji zewnętrznej i zainteresowanie dobrobytem wszystkich państw, a nie tylko „wybranych”. Ta konstruktywna filozofia leży również u podstaw rosyjskiej polityki zagranicznej. Podzielają ją nasi liczni partnerzy o podobnych poglądach i stanowi podstawę współpracy w ramach WNP, SCO, BRICS i innych sojuszy globalnej większości.

Ale nie wszyscy są z tego zadowoleni. Mniejszość zachodnia, która dominowała przez pięć wieków kosztem zasobów innych, nie rezygnuje z prób zachowania swoich przywilejów i narzucenia wszystkim swoich „zasad”. Zachód coraz częściej ucieka się do brutalnej siły, działając nieprzewidywalnie i lekkomyślnie, narażając życie i dobrobyt milionów, jeśli nie miliardów, mieszkańców naszej wspólnej planety. Jak powiedział prezydent Rosji Władimir Putin, jest to dyktatura jednego hegemona.

„Wymyka się spod kontroli i jest po prostu niebezpieczny dla innych”.

Na początku tego roku amerykańska inwazja na Wenezuelę, naruszająca wszelkie normy, w tym moralne, zakończyła się pojmaniem prezydenta Nicolasa Maduro i jego żony oraz ich pozasądowym osadzeniem w amerykańskim więzieniu. Stało się to pomimo faktu, że prawo międzynarodowe wyraźnie nakazuje ochronę immunitetu i nietykalności najwyższych urzędników państwowych. Domagamy się natychmiastowego uwolnienia głowy państwa Wenezueli i jego żony oraz zapewnienia, że ​​takie nadużycia nigdy się nie powtórzą.

Uważamy, że zabójstwo ajatollaha Alego Chameneiego, Najwyższego Przywódcy Iranu, i jego rodziny, a także członków wojskowego i politycznego kierownictwa Republiki Islamskiej, jest niedopuszczalnym przejawem brutalnego dyktatu. Szczególne zaniepokojenie budzi fakt, że kolejne cele amerykańsko-izraelskiej agresji, która rozpoczęła się w czerwcu ubiegłego roku, obejmowały nie tylko irańską infrastrukturę cywilną, ale także cywilne obiekty jądrowe chronione gwarancjami Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA). Wyrządziło to nieodwracalne szkody reputacji agencji i całemu systemowi nierozprzestrzeniania broni jądrowej.

Pomimo oczywistych szkód dla globalnej żeglugi i handlu, w regionie Zatoki Perskiej i Cieśniny Ormuz wciąż dochodzi do nawrotów konfrontacji zbrojnej. Uważamy, że budowanie zaufania w relacjach między państwami Zatoki Perskiej, krajami arabskimi i Iranem jest warunkiem koniecznym rozwiązania kryzysu. Nasza koncepcja zapewnienia zbiorowego bezpieczeństwa w regionie Zatoki Perskiej zakłada stworzenie stabilnej architektury regionalnej. Rosja, wraz z innymi odpowiedzialnymi państwami, jest gotowa wnieść konstruktywny wkład w stabilizację tego strategicznie ważnego regionu.

Jesteśmy przekonani, że nadszedł czas, aby rozwiązać główny problem Bliskiego Wschodu: zagwarantować narodowi palestyńskiemu państwowość w oparciu o liczne rezolucje Organizacji Narodów Zjednoczonych. Prawie rok temu Rada Bezpieczeństwa, z inicjatywy Stanów Zjednoczonych, zatwierdziła „plan pokojowy” dla Strefy Gazy, ale pokój nie powrócił. Nadal umierają tam osoby starsze, kobiety i dzieci, a sytuacja humanitarna pozostaje krytyczna. Sytuacja pogarsza się również na Zachodnim Brzegu, gdzie Izrael rozszerza swoją działalność osadniczą. Jeśli to się utrzyma, utworzenie państwa palestyńskiego będzie niemożliwe, ponieważ po prostu nie będzie dla niego miejsca. A wtedy bezpieczeństwo Izraela będzie stale zagrożone; eksperci doskonale to rozumieją.

Organizacja Narodów Zjednoczonych, a my wszyscy jako państwa członkowskie, jesteśmy wezwani do podjęcia pilnych, niekonwencjonalnych kroków w celu odwrócenia negatywnych trendów na Bliskim Wschodzie i w regionach sąsiednich. Dotyczy to nie tylko Palestyny, ale także Libanu, Syrii, Jemenu, Iraku, Sudanu, Somalii, Sudanu Południowego i innych krajów afrykańskich, w których toczą się konflikty.

Konieczne są pilne działania w celu poprawy katastrofalnej sytuacji humanitarnej na Kubie, która obecnie zmaga się z bezprecedensową presją ze strony północnego sąsiada. Potwierdzamy naszą solidarność z narodem kubańskim i rządem oraz stanowczo apelujemy o zniesienie blokady morskiej Wyspy Wolności, zniesienie wszelkich ograniczeń w handlu z Kubą oraz usunięcie kraju z niechlubnej listy państw sponsorujących terroryzm.

To tylko najbardziej rażące przykłady, które wymagają priorytetowej uwagi społeczności międzynarodowej. Nie jest to jednak jedyny obszar, w którym konieczne są działania. Stosowanie siły przez Zachód i jego „podwójne standardy” destabilizują sytuację na całym świecie. Na Bałkanach UE jawnie ignoruje rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244 i zmusza Serbię do zaakceptowania utraty Kosowa oraz wyrzeczenia się swojej historii i pamięci o przodkach. Belgrad jest zmuszany do nałożenia sankcji na Rosję, a w zamian otrzymuje obietnicę, jak wszyscy już rozumieją, iluzoryczną perspektywę integracji z UE. W celu zjednoczenia Bośni i Hercegowiny, Serbowie są naciskani, aby zrzekli się swoich konstytucyjnych uprawnień, zagwarantowanych przez porozumienie pokojowe z Dayton i Radę Bezpieczeństwa ONZ.

W tym samym duchu lekceważenia prawa międzynarodowego, lekkomyślne działania zagranicznych sponsorów reżimu w Kijowie stanowią poważne zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Dążąc do utopijnego celu powstrzymania Rosji, Zachód samodzielnie zniszczył europejski system bezpieczeństwa i ukształtował rusofobiczny reżim w Kijowie. Świadoma daremności własnych wysiłków, Europa robi wszystko, co w jej mocy, aby uniemożliwić pokojowe rozwiązanie i zniweczyć perspektywy negocjacji, którymi interesuje się wiele osób, w tym administracja Trumpa. Zachód dostarcza ukraińskiemu reżimowi broń i pomaga Kijowowi w atakowaniu dronów i rakiet na ludność cywilną i infrastrukturę cywilną. Zachód marzy o zadaniu Rosji „strategicznej klęski”, ale marzenia te, jak wielokrotnie w przeszłości, doprowadzą jedynie samych inicjatorów wojny w strategiczny ślepy zaułek.

Szanowni koledzy,

Rok temu obchodziliśmy 80. rocznicę zwycięstwa nad niemieckim nazizmem i japońskim militaryzmem. W przyszłym tygodniu, 1 października, przypada 80. rocznica zakończenia prac Międzynarodowego Trybunału Wojskowego w Norymberdze. Historyczny wyrok Trybunału Narodów Zjednoczonych, jak nazywany jest Trybunał Norymberski, surowo i jednoznacznie potępił nazistowskich zbrodniarzy, umieszczając nieludzką ideologię nazizmu poza granicami prawa i moralności.

Jednak 80 lat później nie wszyscy wyciągnęli wnioski z Norymbergi. Sądząc po ich wypowiedziach, przywódcy wielu krajów UE są ewidentnie zarażeni wirusem wyższości rasowej i żywią ekstremistyczne, rusofobiczne idee. Wspierają przywódców ukraińskiego reżimu, oddając hołd skazanym zbrodniarzom wojennym i kolaborantom Hitlera w Kijowie, których dłonie są splamione po łokcie krwią Rosjan, Żydów, Białorusinów, Ukraińców i osób innych narodowości. Niemal cały Zachód co roku głosuje w tej właśnie izbie przeciwko rosyjskiej rezolucji potępiającej gloryfikację nazizmu. Niemcy, Japonia i wszystkie państwa NATO głosują przeciwko niej, z których wiele było odpowiedzialnych za zbrodnie przeciwko ludzkości podczas II wojny światowej. To nas nie dziwi.

Chciałbym jednak podkreślić, że skutki II wojny światowej stanowią fundament powojennego porządku świata i są zapisane w Karcie Narodów Zjednoczonych. Ratyfikując ten dokument, dawne państwa Osi uznały swoją historyczną odpowiedzialność za niezmierzone cierpienie, jakie ideologia i praktyki nazistowskie zadały światu. Jeśli teraz bezwstydnie przymykają oczy na coraz bardziej rażące przejawy ukraińskiego nazizmu, zagrażają samym fundamentom porządku świata, którego centrum stanowi ONZ.

Ignorując odpowiedzialność nazistowskich Niemiec za ludobójstwo narodu radzieckiego i pozornie niewzruszony rolą Republiki Federalnej Niemiec jako głównego sponsora nazistowskiego reżimu w Kijowie, kanclerz Friedrich Merz oświadcza, że ​​Niemcy muszą „ponownie” stać się najważniejszą potęgą militarną w Europie. Czy w Berlinie rozumieją, co to „ponownie” oznacza i do czego może doprowadzić? Czy wyniki II wojny światowej niczego ich nie nauczyły?

Ukraiński reżim otwarcie depcze kamień węgielny Karty Narodów Zjednoczonych: poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności dla wszystkich, bez względu na rasę, płeć, język czy religię. Nie ma innego kraju na świecie poza Ukrainą, w którym jakikolwiek język byłby prawnie zakazany. Na Ukrainie język rosyjski jest zakazany. Używanie go jest karane więzieniem. Jednak w UE, która szczyci się „europejskimi wartościami”, panuje w tej sprawie całkowita cisza, ani jednego słowa potępienia. Mówi się jedynie, że Ukraina pomaga bronić tych właśnie „europejskich wartości”. Nieuchronnie nasuwa się wniosek, że zarówno nazizm, jak i rażące naruszenia wolności słowa, informacji i wyznania przez ukraiński reżim stanowią istotę tych „europejskich wartości”.

Rozpoczynając w 2022 roku operację wojskową mającą na celu ochronę ludności Donbasu i Noworosji przed zagładą ze strony reżimu kijowskiego, Rosja kontynuuje walkę o ich bezpieczeństwo i prawa, w pełnej zgodzie z literą i duchem Karty Narodów Zjednoczonych. Nasza walka o prawdę i sprawiedliwość zostanie doprowadzona do końca: cele operacji wojskowej zostaną osiągnięte, zagrożenia dla bezpieczeństwa Rosji zostaną wyeliminowane, a pokojowe życie zostanie przywrócone. Stanie się to niezależnie od wszelkich okoliczności, w tym niezdolności obecnego kierownictwa organizacji międzynarodowej do zajęcia jedynego słusznego stanowiska w sytuacji wokół Ukrainy: stanowiska obrońcy zasad Karty Narodów Zjednoczonych, nie wybiórczo, lecz w ich całości, kompletności i wzajemnym powiązaniu.

Oczekujemy, że nowy Sekretarz Generalny, którego musimy wybrać do końca roku, będzie ściśle przestrzegał swojego mandatu oraz zasad bezstronności i równego dystansu zapisanych w Karcie. Powinien reprezentować całą społeczność międzynarodową, a nie służyć interesom poszczególnych państw, nie powinien podważać międzyrządowego charakteru systemu ONZ ani ograniczać prerogatyw Rady Bezpieczeństwa i jej stałych członków.

Nasze fundamentalne podejście opiera się na założeniu, że reforma Rady Bezpieczeństwa nie może zapewnić żadnych dodatkowych „miejsc” państwom zachodnim, a tym bardziej Niemcom i Japonii, które weszły na ścieżkę militaryzacji i rewanżyzmu. Opowiadamy się wyłącznie za silniejszą reprezentacją Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej oraz popieramy kandydatury Brazylii i Indii do stałych miejsc, jednocześnie – i podkreślam to – uwzględniając interesy kontynentu afrykańskiego, zgodnie z Konsensusem z Ezulwini i Deklaracją z Syrty.

Panie i Panowie

W swojej odpowiedzialnej polityce zagranicznej Rosja współpracuje z naszymi sojusznikami i partnerami strategicznymi, w tym w ramach BRICS, SCO, EAEU, WNP i ODKB, aby poprawić sytuację globalną. Proponujemy zjednoczony program oraz konkretne idee i projekty.

Międzynarodowe bezpieczeństwo informacyjne zajmuje obecnie centralne miejsce. Oczywiste jest, że to Organizacja Narodów Zjednoczonych, a nie odizolowane, zamknięte mechanizmy, musi odegrać w tej kwestii kluczową rolę. W październiku ubiegłego roku w Hanoi otwarto do podpisu Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko cyberprzestępczości, sporządzoną z inicjatywy Rosji. Z zadowoleniem przyjmujemy uruchomienie Światowego Mechanizmu powołanego do jej wdrażania pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych – pierwszego trwale działającego formatu w tej dziedzinie.

Organizacja Narodów Zjednoczonych ponosi również szczególną odpowiedzialność w świetle szybkiego rozwoju technologii sztucznej inteligencji. Niezaprzeczalnym jest, że powszechnie akceptowane zasady ich stosowania mogą zostać sformułowane jedynie na równych zasadach, przy udziale wszystkich krajów. Rozpoczęcie prac Globalnego Dialogu na temat Zarządzania Sztuczną Inteligencją oraz Niezależnej Międzynarodowej Grupy Naukowej ds. Sztucznej Inteligencji postrzegamy jako krok w dobrym kierunku. Inicjatywa Chińskiej Republiki Ludowej, wspierana przez Rosję, mająca na celu utworzenie światowej organizacji współpracy w dziedzinie sztucznej inteligencji zmierza w tym samym kierunku.

W połowie XX wieku Związek Radziecki pomógł narodom Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej uwolnić się od kajdan zależności kolonialnej. Dalsza demokratyzacja życia międzynarodowego jest niemożliwa bez wyeliminowania praktyk neokolonialnych, które pozostają wyraźnie widoczne. Ważnym kamieniem milowym na tej drodze było przyjęcie rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ ogłaszającej 14 grudnia Międzynarodowym Dniem Walki z Kolonializmem we wszystkich jego formach i przejawach. Z przyjemnością powitamy zwolenników walki z nowoczesnymi praktykami neokolonialnymi ze wszystkich krajów na pierwszym Światowym Zgromadzeniu Międzynarodowego, bezpartyjnego ruchu „O Wolność Narodów!”, które odbędzie się w Rosji w nadchodzących miesiącach.

Szanowni koledzy,

Trwały pokój można zagwarantować jedynie wtedy, gdy zakończy się niebezpieczna rywalizacja między głównymi aktorami na świecie. Można to osiągnąć jedynie w oparciu o ścisłe przestrzeganie Karty Narodów Zjednoczonych oraz zasady równego i niepodzielnego bezpieczeństwa. Zasada ta, pragnę powtórzyć, oznacza rezygnację z bezpieczeństwa jednego państwa kosztem bezpieczeństwa innych i zakazanie jakiemukolwiek państwu, grupie państw lub organizacji ubiegania się o hegemonię w dziedzinie bezpieczeństwa. Dotyczy to w szczególności NATO, które dąży do rozszerzenia swoich destrukcyjnych wpływów daleko poza granice geograficzne swojego obszaru odpowiedzialności, obejmujące Azję Południowo-Wschodnią i Północno-Wschodnią.

Wartości wszechstronnej, sprawiedliwej współpracy leżą u podstaw inicjatyw prezydenta Rosji Władimira Putina, mających na celu stworzenie Wielkiego Partnerstwa Eurazjatyckiego i architektury bezpieczeństwa na całym kontynencie euroazjatyckim. Wczoraj, tutaj, w Nowym Jorku, Rosja, Białoruś i nasi partnerzy o podobnych poglądach przyjęli deklarację o rozpoczęciu prac nad „Eurazjatycką Kartą Różnorodności i Wielobiegunowości XXI wieku”. Wzywamy wszystkich chętnych do włączenia się w nową, pan-kontynentalną architekturę pokoju i rozwoju, do wniesienia wkładu w sukces tego ważnego przedsięwzięcia, którego celem jest uzupełnienie i harmonizacja działań istniejących mechanizmów w świetle geopolitycznych realiów rodzącego się świata wielobiegunowego.

Dziękuję za uwagę.

Gaza – cierpienie spowodowane zamknięciem

Opublikowany przez

Gaza – cierpienie spowodowane zamknięciem

Dirk C. Fleck apolut/gaza-das-ausgesperrte-leid

Gaza – cierpienie spowodowane zamknięciem | Autor: Dirk C. Fleck

Artykuł opiniotwórczy autorstwa Dirka C. Flecka .

Od Anchorage po Azerbejdżan, od Sztokholmu po St. Louis, od Tokio po Toronto, od Wembley po Princes’ Park, od Madison Square Garden po areny O2, od masowych demonstracji po ciche nabożeństwa żałobne – ludzie na całym świecie podnoszą głos przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy. Ich liczba rośnie z dnia na dzień, desperacko poszukując ukojenia. Fala oburzenia i współczucia zalewa cały świat. Prawda o izraelskiej kampanii zagłady wychodzi na jaw, zwłaszcza w internecie. Ujawniane są zbrodnie tak ohydne, że aż dziw bierze, dlaczego samo cierpienie Palestyńczyków zdaje się mieć tak niewielki wpływ na światowych polityków.

Powstrzymam się na razie od sugerowania, że ​​może to mieć coś wspólnego z ogromnym wpływem Izraela na międzynarodowe rynki finansowe. W każdym razie supermocarstwo USA nie jest w stanie uwolnić się od knebla, który uniemożliwia jakiekolwiek polityczne pole manewru w kwestii Palestyny. Przynajmniej niektóre kraje wyłamały się z sojuszu tych, którzy tolerują ludobójstwo, zwłaszcza Hiszpanii i Szwecji. Niech Bóg ma ich w swojej opiece…

Podczas gdy świat przeżywa bezprecedensową falę solidarności, na świecie istnieje mała „galijska wioska”, która próbuje stłumić wszelkie wyrazy współczucia dla zamordowanego narodu palestyńskiego. Ta wioska nazywa się Niemcy, gdzie media i politycy, w doskonałej harmonii, przypinają etykietkę antysemityzmu każdemu, kto ośmiela się krytykować ludobójczą manię Izraela. Fakt, że krytyka syjonistycznego szaleństwa narasta wśród samych Żydów, nie ma znaczenia. W Niemczech, kraju, który nadal pilnie dostarcza Izraelowi broń, noszenie palestyńskiej flagi nieuchronnie identyfikuje kogoś jako terrorystę. Nawet autor tych słów nie może być pewien, że o piątej rano nie rozlegnie się głośne walenie do jego drzwi. Szeregi przeciwko krytykom Netanjahu („daru Bożego”), którzy odmawiają podporządkowania się niemieckiemu kompleksowi winy w obliczu masowych mordów w Strefie Gazy, są stanowczo zamknięte. Nie zapominajmy, że AfD również jest w to zaangażowana.

WOLNA PALESTINA!

To krzyk, który rozbrzmiewa po ziemi niczym akustyczny huragan. Wydobywa się z serc milionów ludzi, którzy wiedzą, że są w dobrym towarzystwie w swoim bólu, bezsilności i współczuciu. Tu, w Niemczech, gdzie można mówić wszystko, ale oczywiście trzeba być świadomym konsekwencji, jak ujęła to Dunja Hayali, propagandowa tuba ZDF, 29 stycznia 2021 roku w „Morgenmagazin” (porannym magazynie), Gaza jest wykluczona z publicznej dyskusji i percepcji, pominięta.

Gaza jest tabu. Tak samo tabu, jak kiedyś w Niemczech był Holokaust.

28 i 30 września: Terminy Iranu upływają – Escobar spodziewa się nowej fazy wojny

Opublikowany przez

\

28 i 30 września: Terminy Iranu upływają – Escobar spodziewa się nowej fazy wojny – oto jego analiza

Cieśnina Ormuz mogła być dopiero początkiem. Analityk geopolityczny Pepe Escobar ostrzega przed kluczowym tygodniem w wojnie z Iranem: Po fiasku inicjatywy dyplomatycznej w Nowym Jorku, nadchodzące dni mogą zapoczątkować nowy etap eskalacji.

Według jego informacji, Teheran rozważa rozszerzenie presji militarnej poza Zatokę Perską na Ocean Indyjski. Jednocześnie zbliżają się dwa irańskie terminy – 28 i 30 września.

Pepe Escobar na początku swojej analizy jasno zaznacza, że ​​nie zamierza formułować prognoz. Mówi raczej o trendach i „sygnałach ostrzegawczych”, które wywnioskował z własnych rozmów i kontaktów. Zaledwie kilka dni wcześniej był w Rosji; wspomina również o rozmowach z irańskimi, jemeńskimi i amerykańskimi kontaktami.

https://youtube.com/watch?v=cUdexnJCmzc%3Ffeature%3Doembed

A na podstawie tych informacji uważa, że ​​sytuacja jest wyjątkowo niebezpieczna.

Dwa terminy – a 30 września jako data kluczowa.

Escobar początkowo wspomina o dwóch irańskich datach: 28 września i 30 września .

30 września jest szczególnie ważny. Według niego, irański termin rozpoczął się 16 sierpnia. Jeśli środek, który Teheran określa jako amerykańską blokadę morską, nie zostanie zniesiony do tego czasu, Iran może „przejść do ofensywy”.

Escobar odwołuje się również do oświadczenia Mohsena Rezaei, z którego wywodzi kolejny termin, upływający 28 września.

Ten tydzień może okazać się punktem zwrotnym.

Escobar ujmuje to drastycznie:

„To jest próba generalna. To jest to. Coś wielkiego się wydarzy”.(„To jest kluczowa faza. Teraz się zaczyna. Coś wielkiego się wydarzy”).

Jego zdaniem Iran może najpóźniej do 30 września wysłać jasny sygnał Waszyngtonowi, że obecna strategia amerykańska w Zatoce Perskiej nie może być kontynuowana bez natychmiastowych kosztów.

Iran zaproponował wyjście z sytuacji – Waszyngton je odrzucił.

Jednak analiza Escobara początkowo skupia się na dyplomacji.

Według Escobara, podczas Tygodnia ONZ w Nowym Jorku minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi zaproponował możliwość otwarcia Cieśniny Ormuz w ciągu siedmiu dni.

Warunek: Waszyngton musiał powrócić do kluczowych punktów wcześniej wynegocjowanego Memorandum of Understanding. Według Escobara obejmowały one w szczególności ustępstwa finansowe i częściowe złagodzenie sankcji.

W tych warunkach Cieśninę Ormuz można by w pełni otworzyć w ciągu tygodnia.

Jednak Waszyngton odrzucił tę ofertę.

Dla Escobara było to właśnie dyplomatyczne zwycięstwo Teheranu: Iran mógł teraz przekonywać kraje Globalnego Południa, że ​​zaproponował kompromis, podczas gdy Waszyngton odrzucił proponowaną drogę wyjścia z eskalacji.

Jego podsumowanie brzmi:

„Iran otworzył drzwi, a Waszyngton je zamknął”.

Iran otworzył drzwi – Waszyngton je zamknął.

Mówi się, że Chiny osobiście naciskały na Trumpa, żeby ustąpił.

Jeszcze bardziej wybuchowy jest sposób, w jaki Escobar przedstawił rolę Chińczyka.

Według jego informacji, prezydent Chin Xi Jinping osobiście wskazał Donaldowi Trumpowi, że możliwe rozwiązanie zostało już omówione w ramach Memorandum of Understanding.

Xi zasadniczo powiedział Trumpowi: Wróć do memorandum, a Chiny poprą tę drogę.

Escobar interpretuje to jako wspólne chińsko-irańskie stanowisko. Kwestia ta była wcześniej kilkakrotnie omawiana między Pekinem a Teheranem – zarówno przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, jak i w bezpośrednich rozmowach między Araghchim a Wang Yi.

Trump jednak odrzucił tę propozycję.

Według Escobara, dla Pekinu było to coś więcej niż tylko spór dyplomatyczny. Mówi on o „utracie twarzy” przez Azję i dlatego oczekuje, że wsparcie Chin dla Iranu stanie się jeszcze bardziej wyraźne i znaczące.

Tę ocenę podziela drugi uczestnik rozmowy. Powołując się na własne kontakty w Pakistanie i Iranie, twierdzi on również, że Pekin był skrajnie zirytowany przebiegiem spotkania i w przyszłości udzieli Iranowi silniejszego wsparcia. Są to jednak wyraźne oświadczenia pochodzące z prywatnych sieci uczestników, a nie publicznie udokumentowane stanowiska chińskiego rządu.

Cieśnina Ormuz: Escobar mówi o ataku na 19 tankowców.

Mówi się, że równolegle z nieudaną dyplomacją pogorszyła się sytuacja na morzu.

Escobar twierdzi, że Irańska Straż Rewolucyjna zaatakowała lub podpaliła 19 tankowców w ciągu zaledwie 48 godzin , które próbowały przepłynąć przez Cieśninę Ormuz, nie stosując się do procedur i nie uiszczając opłat wymaganych przez Iran.

Powołuje się na kanały monitoringu, które obserwował i mówi o wyjątkowej intensywności użytych materiałów wybuchowych.

Jednakże ta konkretna liczba to jedynie twierdzenie Escobara w obecnej rozmowie i nie jest poparta żadnymi weryfikowalnymi źródłami.

Jednakże jego główny przekaz jest jasny: irańskie władze chcą pokazać, że Waszyngton nie jest w stanie dowolnie kontrolować Cieśniny Ormuz.

Prawdziwa niespodzianka: Ocean Indyjski

Następnie Escobar przechodzi do prawdopodobnie najważniejszej części swojej analizy.

W jego ocenie kolejnym miejscem konfliktu nie będzie Zatoka Perska .

Mówi:

„Następną granicą pola bitwy nie będzie Zatoka Perska. Będzie nią Ocean Indyjski”.

Już w tym tygodniu istnieje poważne prawdopodobieństwo, że Iran „zaostrzy grę” i przeniesie uwagę z Zatoki Perskiej na Ocean Indyjski .

Oznaczałoby to znaczące rozszerzenie geograficzne konfliktu.

Warto zauważyć, że drugi uczestnik rozmowy wyraźnie potwierdza tę ocenę. Twierdzi, że rozmawiał z co najmniej trzema osobami w Iranie zaangażowanymi w procesy decyzyjne. Według nich, jeśli napięte stosunki nie poprawią się do końca tygodnia, Iran jest w pełni gotowy do rozszerzenia konfliktu poza cieśninę Ormuz na Ocean Indyjski.

Opisuje nastrój panujący w Teheranie jednym określeniem:

„Niezłomna determinacja” – stanowcza wytrzymałość.

Chociaż oświadczenia te nadal pochodzą od anonimowych kontaktów i nie zostały niezależnie zweryfikowane, w ramach rozmowy są przedstawiane przez dwie różne sieci kontaktów jako kluczowy rozwój sytuacji.

Konflikt o Iran nabiera więc coraz bardziej globalnego charakteru.

Przeniesienie konfliktu na Ocean Indyjski miałoby zupełnie inny wymiar niż obecny konflikt o Ormuz.

Cieśnina Ormuz to wąskie, ograniczone geograficznie przejście. Z kolei Ocean Indyjski łączy Zatokę Perską z najważniejszymi szlakami morskimi do Indii, Azji Południowo-Wschodniej i dalej.

Teza Escobara w zasadzie sprowadza się do tego: Iran mógłby spróbować zmusić Waszyngton do wyboru między renegocjacjami a stawieniem czoła znacznie większej strefie konfliktu morskiego.

Jego analiza nie opisuje zatem wycofania się Teheranu po odrzuceniu oferty, ale wręcz przeciwnie: najpierw dyplomacja, a potem eskalacja.

W tym samym czasie w Jemenie grozi otwarcie kolejnego frontu.

Ale Hormus i Ocean Indyjski to tylko część obrazu.

Escobar opisuje sytuację w Jemenie jako kolejną „gorącą” strefę kryzysową. Według niego niedawne ataki na cele cywilne jeszcze bardziej zaostrzyły sytuację.

W związku z tym spodziewa się dalszych kontrataków ze strony Ansarallah i jemeńskich sił zbrojnych, wyraźnie wspominając o możliwych atakach na strategiczną infrastrukturę Arabii Saudyjskiej, a także o dłuższych operacjach wojskowych w południowych regionach przygranicznych Arabii Saudyjskiej.

Później wspomina nawet o możliwej ofensywie mającej na celu odzyskanie trzech południowych prowincji, które określa jako historycznie jemeńskie terytorium. To również ocena Escobara, a nie oficjalne ogłoszenie operacyjne udokumentowane w transkrypcji.

Może to postawić Waszyngton w obliczu kilku powiązanych ze sobą kryzysów jednocześnie: Ormuz, Ocean Indyjski, Jemen i Arabia Saudyjska.

Pakistan najwyraźniej nie chce iść na wojnę z Ansarallah.

Kolejna ważna część rozmowy dotyczy Pakistanu.

Escobar pyta konkretnie, czy Pakistan i Turcja mogłyby podjąć działania militarne przeciwko Ansarallah w ramach sojuszu pod przywództwem Arabii Saudyjskiej.

Odpowiedź jego rozmówcy była niezwykle jasna jak na Pakistan.

Po rozmowach z osobami, które według niego są zaangażowane w podejmowanie decyzji w Islamabadzie, Pakistan nie poprze ofensywnej akcji militarnej przeciwko Ansarallah .

Może okazać solidarność polityczną z Rijadem, lecz według jego szacunków nie zaatakuje ani Ansarallah, ani sił sojuszniczych.

Jako kluczowe powody podaje dużą populację szyitów w Pakistanie i wcześniejszą rolę Islamabadu jako mediatora w stosunkach z Iranem. Przystąpienie Arabii Saudyjskiej do wojny zniweczyłoby tę pozycję.

Sytuacja mogłaby być jednak inna, gdyby doszło do bezpośredniej inwazji lądowej na terytorium Arabii Saudyjskiej, uznane przez społeczność międzynarodową. W takim przypadku pakistańscy decydenci jedynie oświadczyli, że ponownie ocenią swoje stanowisko – a nie, że automatycznie podejmą interwencję militarną.

Drugi teatr wojny: sankcje i dolar

Escobar przewiduje również konflikt ekonomiczny, którego długoterminowe konsekwencje mogą okazać się jeszcze poważniejsze.

Wskazuje na kraje, które jego zdaniem coraz częściej ignorują amerykańskie sankcje wtórne wobec irańskich linii lotniczych. Wymienia między innymi Turcję, Malezję, Wietnam, Uzbekistan, Tadżykistan, Kazachstan, a zwłaszcza Chiny.

Jako przykład podaje lot linii Mahan Air do Kantonu, który sam zaobserwował podczas pobytu w Chinach.

Dla Escobara chodzi o coś więcej niż tylko o połączenia lotnicze.

Jeśli kraje Globalnego Południa zaczną coraz bardziej ignorować amerykańskie sankcje wtórne, uznają to za możliwy początek długotrwałego osłabienia dominacji dolara w handlu międzynarodowym.

Z jego punktu widzenia Chiny dysponują również znaczną siłą ekonomiczną: gdyby Stany Zjednoczone nałożyły sankcje na chińskie lotniska lub dostawców usług z powodu irańskich połączeń lotniczych, Pekin mógłby zareagować np. w kwestii strategicznych surowców.

Według analizy Escobara oznacza to, że równolegle toczą się dwa konflikty: militarny spór o szlaki morskie i ekonomiczny o egzekwowanie amerykańskich sankcji.

Tydzień, który może zadecydować o kolejnym etapie eskalacji

Głównym przesłaniem Escobara nie jest zatem to, że podjęto już decyzję o konkretnym ataku.

Wyraźnie stwierdza, że ​​nie posiada szklanej kuli i nie zamierza formułować żadnych klasycznych przewidywań. Zamiast tego identyfikuje trendy, terminy i sygnały ostrzegawcze.

Jednak jego wniosek jest jednoznaczny:

Po fiasku inicjatywy dyplomatycznej w Nowym Jorku, uważa on sytuację za bardziej niebezpieczną niż zaledwie kilka dni wcześniej. Nie widać żadnej nowej struktury mediacyjnej. Jego zdaniem Pakistan jest osłabiony jako mediator, Katar nie jest wystarczająco silny, a Turcja nie nadaje się do mediacji ze względu na członkostwo w NATO.

W tym samym czasie terminy obowiązujące w Iranie dobiegają końca.

28 września.

30 września.

A za tym kryje się kluczowe pytanie: Czy konflikt będzie koncentrował się w Cieśninie Ormuz, czy też Iran faktycznie zacznie rozszerzać presję militarną na Ocean Indyjski?

Jeśli informacje Escobara okażą się prawdziwe, nie będzie to po prostu kontynuacja trwającej konfrontacji.

Oznaczałoby to przejście do nowej, morskiej fazy wojny – ze znacznie większym obszarem operacyjnym i odpowiednio większym ryzykiem dla międzynarodowej żeglugi, dostaw energii i całej architektury bezpieczeństwa między Bliskim Wschodem a Azją.

Escobar podsumowuje zatem swoje oczekiwania na nadchodzące dni drastyczną formułą:

„To jest tygiel. To jest to.” Rozpoczęła się decydująca faza.

Dugin o upadku moralnym i rozpadzie Wielkiej Brytanii

Opublikowany przez

– Aleksander Dugin o upadku moralnym i rozpadzie Wielkiej Brytanii

27.09.2026. – Aleksander Dugin o upadku moralnym i rozpadzie Wielkiej Brytanii

Moderator: Chciałbym poruszyć tu pewien konkretny aspekt, ponieważ dzisiaj będziemy również omawiać problemy egzystencjalne, z którymi boryka się Wielka Brytania. Ale zanim do tego przejdziemy: wspomniał pan o rosnącym podziale między różnymi ośrodkami władzy w świecie zachodnim.

To nasunęło mi następującą myśl: ostatnio dużo słyszałem i widziałem o Charliem Kirku, a to wyraźnie pokazuje ogromną erozję moralną w społeczeństwie zachodnim – niezależnie od poziomu, o którym pan mówi. Czy to może być decydujący czynnik dzisiejszego upadku i słabości Zachodu? Być może nie chodzi nawet o gospodarkę, ale o sam fakt, że nie ma już na czym się oprzeć. Gorzkie spory, których byliśmy świadkami między Charliem Kirkiem a zwolennikami globalizmu na całym świecie, świadczą nie tylko o braku konsensusu, ale także o zbliżającej się wojnie wewnętrznej.

Aleksander Dugin: To bardzo głębokie pytanie filozoficzne, a jednocześnie przerażające. Z jednej strony wydaje się oczywiste, że upadek wartości moralnych, degeneracja, rażący nadmiar i patologie panujące w społeczeństwie zachodnim muszą nieuchronnie prowadzić do jego upadku. I niestety, nawet zwolennicy Trumpa, którzy doszli do władzy w Stanach Zjednoczonych, nie stworzyli autentycznej alternatywy moralnej. W dużej mierze zdradzili dziedzictwo, o które walczył Charlie Kirk.

Zachód rzeczywiście znajduje się dziś w przerażającym stanie. Ludzie tam utracili godność ludzką i stali się zdegenerowanymi, chciwymi, agresywnymi i indywidualistycznymi potworami. Idiokracja tam triumfuje – pamięta pan film, w którym prezydent w społeczeństwie przyszłości po prostu przekupuje wyborców pieniędzmi? Ta sama idiokracja rośnie dziś na Zachodzie, na wszystkich poziomach.

Charlie Kirk, jako prominentny zwolennik ruchu „Make America Great Again”, był bardzo wpływową, szczerą i dobrą osobą. Opowiadał się za autentycznym, wielobiegunowym światem i przywróceniem normalnych stosunków z Rosją. Pod wieloma względami był przywódcą moralnym. Ale gdy tylko został zamordowany, wszystko wokół niego zaczęło się rozpadać, a nawet jego najbliższe otoczenie i sojusznicy ujawnili zupełnie nieoczekiwane strony samych siebie. Ma pan rację: to fundamentalna kwestia.

Ale tu kryje się straszny paradoks, na który ciągle zwracam uwagę. Ktoś trafnie zauważył, że cnota, moralność, czystość i miłosierdzie same w sobie nie generują surowej, ziemskiej mocy. Jeśli przypomnimy sobie „Miasteczko Twin Peaks”  Davida Lyncha: z Czarnej Loży czerpie się ogromną energię. Im bardziej przewrotne, wypaczone i skorumpowane są dusze tych, którzy dochodzą do władzy – pomyślcie tylko o tej potwornej ‚cywilizacji Epsteina’ – tym większą mroczną i destrukcyjną moc dzierżą.

Szatan jest potężny, a im bliżej ludzie się do niego zbliżają, tym większa staje się jego ziemska władza. Ci, którzy zwracają się do Boga, podlegają jednak ogromnym ograniczeniom moralnym: to jest zakazane, bo niemoralne; tamto jest niedopuszczalne, bo wyrządziłoby komuś krzywdę lub doprowadziło do grzechu. Wynika z tego, że moralny upadek i wszechobecny idiotyzm na Zachodzie nie oznaczają automatycznie jego słabości. Wystarczy przypomnieć sobie niedawną demonstrację Zielonych i lewicy w Niemczech przeciwko AfD: dosłownie opętane istoty, pół-ludzie, pół-zwierzęta, osoby z tetraplegią i zboczeńcy wszelkiej maści wyszli na ulice, krzycząc, że nie potrzebują normalnych Niemiec. To tak, jakby otworzyły się wrota piekła.

Aleksander Dugin

Błędem byłoby jednak uważać ich za słabych. Nasz paradoksalny wniosek jest taki, że zło posiada ogromną energię. Nie wolno nam jednak walczyć z nim jego własnymi metodami. Nie wolno nam ich naśladować, stosując ich nikczemne i szatańskie sztuczki, ich korupcję i manipulacje. Jesteśmy zobowiązani do trwania w prawdzie, pobożności i czystości ducha, ponieważ toczymy świętą wojnę w imię Boga i tradycyjnych wartości. Jeśli porzucimy naszą etykę wojowników światła i ugniemy się pod ich metodami, przegramy całkowicie, nawet jeśli odniesiemy pozorne zwycięstwo. Nasze moralne ograniczenia w tej globalnej wojnie o świat wielobiegunowy są naszą najważniejszą tarczą. Moralnego upadku Zachodu nie wolno ani lekceważyć, ani po prostu odrzucać jako przejawu słabości.

Moderator: Omówmy teraz szczegóły wydarzeń w Wielkiej Brytanii. Z jednej strony z pewnością odczuwa się pewną dozę schadenfreude. Z drugiej strony wiemy, że Szkocja – a także Irlandia Północna, czyli Ulster – historycznie żywiła te odśrodkowe tendencje i pragnienia oderwania się od Anglii i Korony Brytyjskiej. Jak realistyczne wydają się aspiracje przywódców politycznych Szkocji, Walii i Irlandii Północnej, zwłaszcza teraz, gdy łączy ich wspólna idea, a nawet odbywają wspólne konferencje prasowe? Z tej perspektywy, czego Zjednoczone Królestwo jako państwo oczekuje w najbliższej przyszłości?

Alexander Dugin: Kiedy mówimy o Anglii, Wielkiej Brytanii lub Zjednoczonym Królestwie, często zapominamy, że to zupełnie różne rzeczy. Anglia to tylko część terytorium głównej wyspy brytyjskiej. Na północy leży Szkocja, na zachodzie Walia. Zarówno w Szkocji, jak i Walii dominują Celtowie – bezpośredni potomkowie starożytnych Brytów, którzy zamieszkiwali te tereny przed przybyciem germańskich plemion Anglów, Sasów i Jutów.

Wielka Brytania łączy trzy historyczne bloki i narody o zupełnie różnych językach i tożsamościach. Ale to nie wszystko. Do tego dochodzi Ulster – okupowana przez Anglosasów północna część Irlandii – który jest w istocie sąsiednią kolonią. Niepodległa Irlandia nie jest już częścią Zjednoczonego Królestwa. Mamy zatem do czynienia z czterema terytoriami politycznymi, spajanymi przemocą i historyczną bezwładnością.

Obecnie wzdłuż wszystkich tych linii podziału zachodzą silne procesy odśrodkowe. Anglia, która przez wieki rządziła Szkocją, Walią i Ulsterem za pomocą przebiegłości i przemocy, gwałtownie słabnie. Jej globalistyczne przywództwo dosłownie przybiera bestialskie cechy: zalewa kraj niekontrolowaną liczbą nielegalnych imigrantów, wspiera ruchy ekstremistyczne, w praktyce niszczy samą siebie i nienawidzi własnego narodu. Miliony Anglików wychodzą na ulice przeciwko tej elicie, ale nic się nie zmienia.

Kiedy Szkoci i Walijczycy widzą, co dzieje się w Londynie, przypominają sobie o swoim celtyckim dziedzictwie i zadają sobie pytanie: dlaczego mielibyśmy tolerować tę zdegenerowaną, agresywną i rusofobiczną elitę globalistów, która całkowicie zatraciła człowieczeństwo w sieci Epsteina? Irlandia również pamięta o wszystkich cierpieniach zadanych jej przez Anglię i dąży do wyeliminowania tych kolonialnych resztek na północy wyspy i zjednoczenia kraju.

W ciągu roku liczba lud­no­ści Londynu zmniej­szy­ła się o 26 737 osób

W miarę jak Londyn traci prestiż, potęgę finansową i wpływy, jego centralne instytucje ulegają rozpadowi. Peryferie rosną w siłę, a centrum słabnie. Dzisiejszym celem nie jest ‚kolonizacja Rosji’, o której fantazjuje się na Zachodzie, lecz dekolonizacja samych Wysp Brytyjskich. Istnieje wiele planów takiej dezintegracji: Wielka Brytania mogłaby zostać zredukowana do trzech pierwotnych państw – Anglii, Szkocji i Walii – Irlandia Północna mogłaby zostać wyzwolona, a proces ten mógłby posunąć się jeszcze dalej.

Wyspy Brytyjskie są dziś niezwykle wrażliwe. Nie mają już żadnej tożsamości narodowej, poza ślepą wiarą w niekończącą się migrację. W wielu brytyjskich miastach i na uniwersytetach rdzenna ludność jest wypierana przez masy przybyszów, którzy nienawidzą tych, którzy ją tam sprowadzili. To potworne samobójstwo brytyjskiej cywilizacji. Gdybyśmy byli cyniczni, moglibyśmy powiedzieć: Zasłużyli na to. To większa kara historyczna, również za ich kolonialną przeszłość w Indiach i innych częściach świata.

Muszą zapłacić za swoją perwersyjną dominację nad światem. W rzeczywistości Imperium Brytyjskie przyniosło ludzkości jedynie zło. Historia brytyjskiego imperializmu jest przerażająca, pełna ludobójstwa, przemocy, niesprawiedliwości, zepsucia i kłamstw. Znaczna część ludzkości żywi naturalne pragnienie, by po prostu przestał on istnieć.

My, Rosjanie, jesteśmy jednak humanistami. Kiedy pomyślimy o tej dobrej, starej Anglii, która istniała dawno temu – w czasach Chaucera, króla Artura i legend – lub o romantycznej Anglii z dzieł Waltera Scotta… Oczywiście, i tam były problemy, ale posiadała ona swój własny, charakterystyczny styl, własnego ducha i głęboko zakorzenioną kulturę. Ten niewielki obszar geograficzny był kiedyś wzorem dla wielu. Ostatecznie jednak Anglia straciła swój klimat i urok, przekształcając się w fałszywą i odpychającą globalistyczną iluzję, która napełnia nas wszystkich niepokojem.

Myślę, że mądrze byłoby zachować Anglię w swoistym muzealnym otoczeniu, uwolnić ją od jej ekscesów i nadużyć, a nawet ustanowić zewnętrzną administrację. W przeciwnym razie po prostu wybiorą znowu jakiegoś złoczyńcę, który zaleje wyspę kolejnymi falami imigrantów. Mam tam dobrych znajomych, przyjaciół Charliego Kirka – na przykład Johna Mappina, właściciela słynnego zamku Tintagel, kojarzonego z legendami o królu Arturze i przedstawiciela brytyjskiej arystokracji. W Anglii są też inni wspaniali ludzie. Widząc, co stało się z ich krajem, mówią: Trzeba go zniszczyć. Sami nienawidzą współczesnej Anglii bardziej niż kogokolwiek innego na świecie.

A jednak kochają inną Anglię: Anglię Chestertona, Tolkiena, Conana Doyle’a i Dickensa. Anglię tradycji, gdy była jeszcze czymś ludzkim, a nie globalistyczną, bezkulturową pustką. Dlatego uważam, że świat byłby uboższy, gdybyśmy po prostu zmietli ją z powierzchni ziemi. Zachowanie go w spokojnej, niemal muzealnej formie byłoby prawdopodobnie najsprawiedliwszym i najwłaściwszym rozwiązaniem.

Moderator: Ale British Museum powinno zwrócić przedmioty, które ukradło z całego świata. W przeciwnym razie muzeum może pozostać tam, gdzie jest.

Aleksander Dugin: Bardzo dobrze. Najważniejsze jest ustanowienie zewnętrznego nadzoru, ponieważ nie są już w stanie rządzić sobą, a co dopiero światem. Widzimy, że ich imperialny projekt całkowicie się nie powiódł, a ich uniwersalistyczne roszczenia są nie do utrzymania: ani nauka, ani kultura, ani polityka liberalnej demokracji już nie funkcjonują. Wszystko to okazało się głęboko prowincjonalne i ślepą uliczką.

Można by pozwolić Anglii istnieć jako swoiste muzeum historyczne demokracji – na przykład przywracając ją do XIX wieku, do czasów jej świetności. To byłoby wspaniałe. Można by je przekształcić w rodzaj ‚Euromuzeum’, które nawet my, Rosjanie, moglibyśmy zwiedzać bez wiz, po prostu po to, by sprawdzić, czy wszystko tam jest w porządku i czy Anglicy znów nie ulegli jakiejś zwyrodniałej herezji.

geopolitika.ru/die-zukunft-der-britischen-inseln-moralischer-verfall-und-staatlicher-zerfall

Opracował: Zygmunt Białas

Gdzie się podziała wolność słowa?

Opublikowany przez

Gdzie się podziała wolność słowa?

27.09.2026 wolnemedia/gdzie-sie-podziala-wolnosc-slowa

To nie chodzi o mowę nienawiści, kiedy ktoś kogoś wściekle atakuje, wyzywając np. od nieokrzesanych, głupich, ciemnych i nieczytatych/niepisatych Wschodnioeuropejczyków. Ach, przepraszam, tych wolno, bo oni się nie liczą, i nigdy się nie liczyliśmy.

Kiedyś się nie liczyliśmy, bo nie byliśmy WASP (White Anglo-Saxon Protestant – biały anglosaski protestant), bo niby byliśmy biali, ale tak nie całkiem, bo katolicy to taki inny odcień białego. Pierwszym prezydentem Stanów Zjednoczonych, który nie był protestantem, był John F. Kennedy. I wiecie, co się z nim stało? A drugim katolickim prezydentem był Joe Biden – i co się z nim stało? Hmm, a ilu katolickich prezydentów było w Polsce, wybranych przez katolickie lobby? I co się z nimi stało? Więc mowa nienawiści nie odnosi się do wszystkich, tylko do wybranych – nie takich jak my. A my się z tym godzimy. Schodzimy do naszych katakumb – jak pierwsi chrześcijanie – i tam się ze sobą bratamy.

Opowiadamy sobie na przykład, jaka to jest okropna (wydumana) książka niejakiego uzurpatora pisarza Jerzego Kosińskiego, „Malowany ptak”. Ale opowiadamy to sobie i dla siebie. Nawet nie dla naszych dzieci. I nie robimy nic. Nie protestujemy, że to obraża, że to książka-kłamstwo o nienawiści do Polaków. Nie protestujemy, że księgarnia Empik ma tę książkę na składzie w kilku językach, nie żądamy jej wycofania, podobnie jak nie żądamy jej wycofania z kanonu lektur w szkołach w Izraelu. Nie żądamy wznowienia nakładu prostującej, dokumentalnej książki Joanny Siedleckiej „Czarny ptasior”, weryfikującej kłamstwa Kosińskiego i jego życiorys – przeżył wojnę dzięki księdzu, który wystawił mu metrykę chrztu, i życzliwości wioski. Mowa nienawiści nie jest zbalansowana. Może dotyczyć tylko niektórych grup.

Podobnie jak wolność słowa.

Kiedy w latach 1980. przyjechałam do Kanady, nie mogłam uwierzyć własnym uszom, jak otwarcie krytykuje się premiera mojego nowego kraju osiedlenia. No cóż, przyjechałam z kraju, w którym prawda była niebezpieczna. Mój ojciec słuchał Radia Wolna Europa nad miską, z ręcznikiem na głowie, na wszelki wypadek, gdyby ktoś niespodziewanie wpadł albo jakiś wścibski sąsiad zajrzał – to oficjalnie robił sobie parówkę na zatoki. To nas wszystkich nauczyło, że o pewnych rzeczach się nie mówi.

A jeżeli już, to tylko do zaufanych i tylko ściszonym głosem. Do dzisiaj pewne słowa, szczególnie to na „ż”, wypowiadam ściszonym głosem – na wszelki wypadek, żeby mnie moja komórka nie nakryła. Teraz to i za to można być pociągniętym do odpowiedzialności prawnej. Najlepiej nic na „ż” nie mówić. Tak czasy się zmieniły, nie tylko elektronicznie.

A tu proszę – w wielkim świecie, na estradzie nowych pokoleń, w czasie trasy Eda Sheerana doszło do wykluczenia rapera Macklemore’a. Za co? Bo w czasie swojego występu zapowiadającego (tzw. opening singer) wypowiedział się za Palestyną. Co dokładnie powiedział? „Free Palestine”. Za to został usunięty z objazdu Sheerana po całej Ameryce. Usunięty został przez „promotorów” objazdu.

Należy tutaj dodać, że Ed Sheeran jest bardzo popularnym Brytyjczykiem, którego utwory muzyczne sprzedały się w liczbie ponad 200 milionów na świecie. Na początku Sheeran stał na stanowisku, że się nie wtrąca w politykę. No cóż, głodzone palestyńskie dzieci w Strefie Gazy widać jego zdaniem są polityczne. No ale zmienił zdanie, kiedy ceny biletów na jego koncert nie tylko się nie wyprzedały, ale były zwracane, i dodatkowo ich koszt poleciał w dół o ponad połowę. Wtedy coś bąknął o Palestynie i przestał być apolityczny.

Widać promotorzy (zgadnijcie, kim oni są?) policzyli kasę i straty, i przymusili apolitycznego artystę do poparcia Palestyńczyków.

A Macklemore? Bardzo podobała mi się jego wypowiedź po tym, jak został skasowany z dalszego objazdu, że są rzeczy ważniejsze i że wcale nie czuje się ofiarą, bo ofiarą są Palestyńczycy. Oczywiście jego odważna postawa zjednała mu wielu fanów. A Palestyńczycy ze Strefy Gazy stworzyli mural dla Macklemore’a. Czy to pomoże wielkim tego świata w decyzji o ludzkim traktowaniu Palestyńczyków w Strefie Gazy? Może?

To tyle o wolności słowa. Więc uważajcie, bo obecnie nie tylko ściany mają uszy, a prawda w liberalnej demokracji jest też liberalna, czyli można ją przegłosować. A co za tym idzie, zmanipulować głosowanie tak, żeby wyszło na swoje. Ale to, że mamy uważać, nie znaczy, że mamy się bać. A na pewno znaczy, że mamy być przygotowani na obronę – nie w katakumbach, tylko dla siebie.

Autorstwo: Alicja Farmus z Kanady
Źródło: Goniec.net

Dla kogo „wojna jest święta”?

Opublikowany przez

Dla kogo wojna jest święta?

27.09.2026 wolnemedia/dla-kogo-wojna-jest-swieta

„Każdy przywódca, który w konfliktach międzynarodowych sugeruje legalizację wyprzedzającego uderzenia atomowego, powinien natychmiast być zwolniony z urzędu” – tak radykalny wniosek odważył się opublikować Tucker Carlson jako własny, wynikający z doświadczenia i przebiegu rozmów z dwiema osobami. Pierwszą z nich był Mike Huckabee, drugą, dla weryfikacji stanowiska, był Donald Trump.

Należy zaznaczyć przy tematyce broni jądrowej, że młodzi Amerykanie uczeni są w ramach historii II wojny światowej, iż zasługą armii amerykańskiej było zakończenie tamtej wojny światowej przez użycie broni atomowej przeciwko Japonii jako państwu sojuszniczemu z Niemcami. Dociekliwi dziennikarze, badacze historii, podważyli tę ocenę faktów, czyniąc zarzuty z dotychczas wątpliwej zasługi Amerykanów w rozwiązywaniu konfliktów.

Prezydent Trump wielokrotnie powtórzył zapowiedź gotowości zniszczenia choćby całej ludzkości, o ile Iran nie zrezygnuje z prac nad uranem, co wywołało każdorazowo reakcję oburzenia.

Dziennikarz publicznej stacji NBP zapytał Tuckera Carlsona, czy istotnie popiera pozbawienie prezydentury Donalda Trumpa drogą impeachmentu. Odpowiedź zaskoczyła prowadzącego rozmowę, gdy Carlson powiedział wprost: „Pozbawienie Trumpa władzy powinno nastąpić jeszcze dziś”. Opinia publiczna rozgorzała. Wcześniej Tucker Carlson udzielał szczerego poparcia kandydatowi na prezydenta, takim, jaki w kampanii był Trump. Co wpłynęło na zmianę oceny, zostało przez niego skrupulatnie zweryfikowane.

Znając doskonale ramy funkcjonowania dyplomacji z życia rodzinnego (ojciec Carlsona był ambasadorem), Tucker postanowił złożyć wizytę amerykańskiemu ambasadorowi w Izraelu. Od dłuższego czasu opinia publiczna USA nie mogła pogodzić się z jawnie głoszonym syjonizmem pastora Mike’a Huckabee, promującego niszczycielską politykę Izraela na Bliskim Wschodzie. Jego stwierdzenie, że w Jerozolimie czuje się bezpieczniej niż na ulicach „wariackiego” Waszyngtonu czy Nowego Jorku, zabolało. Carlson poprosił ambasadora o wyjaśnienie celu przyświecającego Izraelowi w prowadzeniu nieustannej wojny. Nawiązanie w rozmowie przez pastora do biblijnego przekazu o ziemi obiecanej wyznawcom judaizmu ma uzasadniać, że dopóki Izrael nie podbije siedmiu państw Półwyspu Arabskiego i Egiptu, o pokoju nie może być mowy, bo tego chce ich wyznanie, co ma potwierdzenie w ich Biblii. Miałoby to usprawiedliwiać dopuszczalność wszelkich metod prowadzenia wojny w imię wyznaniowego narzędzia. Kolejnym krokiem podboju byłaby likwidacja baz amerykańskich jako zbędnych dla suwerennego Izraela.

Nie zniósł tej argumentacji dziennikarz Carlson i udał się do prezydenta Trumpa, wszak Huckabee to jego nominat. Co usłyszał, przekazał w rozmowie publicznego nadawcy: „Obie partie grają razem. Prezydent zapytany o możliwość użycia broni atomowej przeciwko Iranowi potwierdził tę możliwość, a kiedy mu powiedziałem, że to zagraża nam, naszym dzieciom, wnukom, bo nie zostanie bez odpowiedzi, usłyszałem jedynie lekceważące parsknięcie w rodzaju: »No i co z tego?«, z dodatkiem: »Przecież każdy kiedyś umrze«”.

Prezydent Trump przekonuje o walorach wojny swoich zwolenników jako handlowiec: „Kiedy Europejczycy będą wojować z Rosją, a my będziemy im sprzedawać uzbrojenie, to my odczujemy korzyści”. Kto przy tak formułowanej mentalności chciałby podtrzymywać relacje? Profesor Glenn Diesen, analityk norweski, przytacza tę wypowiedź, wyjaśniając bezwzględnie wyrachowane podejście Amerykanów, liczących znów na uzyskanie osłabienia Rosji przez zachwyconych i bezwolnych Europejczyków. Odstąpienie wojny, która znajdzie gorliwych wykonawców miary polskich polityków w osobach ministra Sikorskiego, Kosiniaka, Tuska, ma stworzyć wrażenie trwającej przyjaźni Ameryki z Rosją. Te machinacje stały się już tak widoczne jak powtarzane oficjalnie, zanegowane uczestnictwo Ukrainy w NATO. Sam Zełenski, gdy ludność kraju znajduje się dzień w dzień pod intensywnym ostrzałem pocisków rosyjskich, on – przywódca – jest obecny na forum obrad ONZ, w gabinetach politycznych państw europejskich, obściskuje się z Markiem Rutte – sekretarzem generalnym NATO.

https://youtube.com/watch?v=OCRwrQFvigg%3Frel%3D0

Brytyjscy protestanci (gdzie głową państwa i Kościoła jest król) zastanawiają się głośno, czemu ma służyć antyrosyjska kampania, skoro ich odchudzona armia, bez sprawnych okrętów i czołgów, generalnie z poważnymi deficytami wyposażenia, zaczęła właśnie nabór do wojska. Nie widzą najmniejszego sensu w wojnie z Rosją zapowiadanej przez nowego premiera. Mają dylemat, pod jaką flagą pójdą 16–18-latkowie na wojnę, skoro brytyjski „Union Jack” jest zabroniony jako symbol nazistowski. Z czego będą strzelać, gdy nie mają broni? Czyżby mieli najpierw zdobyć kałacha na dronowym polu bitwy, by wykazać się męstwem?

Dążenie do celu, jakim jest wojna dla samej wojny, po milionach trupów (tylko taki los sądzony młodym rekrutom bez broni i wyszkolenia), jest wysoce sprzeczne z założeniami religii katolika, prawosławnego i muzułmanina – jedynie wojna w obronie własnej wymaga sięgnięcia po oręż. Zgodnie z tekstem Koranu: „Muzułmanin nie może zabijać niewinnych ludzi”, co potwierdzili oficjalnymi wypowiedziami i taktyką przywódcy Iranu.

Kultywowany latami syjonizm wykreował wśród swoich zwolenników głoszoną postawę wiecznej ofiary. Zrzuca więc z sympatyka nowej wiary, zwanej też nową ewangelizacją, podejrzenie o własną agresję, by kamuflować własne wojenne cele wdrażane pod szyldem świętej (w pełni uzasadnionej) wojny. Siejąc bezwzględny terror, jego sprawstwo przerzucane jest na faktyczne ofiary, które nazywa państwami, grupami albo jednostkami terrorystycznymi.

W Polsce wyznawcami syjonistycznego zapętlenia są przedstawiciele grup sprawujących rządy, uległe im w większości samorządy i hierarchia kościelna. Poznać ich łatwo – po ustawicznej kłótliwości i zawsze złagodzonej ocenie najgroźniejszych przestępstw cudzoziemców przeciwko życiu Polaka, których liczba narasta. Amerykański mechanizm podporządkowania i zniszczenia Europy przybrał formę narzuconego sztucznie tworu Unii Europejskiej, gdzie bezwzględną władzę pełnią komisarze z Komisji Europejskiej – ludzie niepodlegający procedurze wyborczej obywateli 27 państw członkowskich. Wprawdzie mieszkańcy tych państw są przeciw wojnie, to decyzje podejmuje polityczny miał sympatyków zespawanych interesem Ukrainy, Izraela i USA.

Opracowanie: Jola
Na podstawie: YouTube.com [1] [2]
Źródło: WolneMedia.net

Błyskawiczna wizyta Netanjahu w Nowym Jorku: strach przed Mamdaniem, panika w podziemiu – i prawdziwy rozłam w domu

Opublikowany przez

Błyskawiczna wizyta Netanjahu w Nowym Jorku: strach przed Mamdaniem, panika w podziemiu – i prawdziwy rozłam w domu

25 września 2026 r. tkp-at/netanjahus-blitzbesuch-in-new-york-angst-vor-mamdani-panik-im-untergrund-und-der-eigentliche-bruch-zu-hause

Gwizdy i buczenie pod adresem ONZ, zakaz kontaktowania się religijnych Żydów z rządem, a skupienie się na Netanjahu nie rozwiązuje problemu.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiał przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ w Nowym Jorku w czwartek, 24 września 2026 roku – według izraelskich mediów, była to jedna z najkrótszych i najbardziej wymagających pod względem bezpieczeństwa wizyt USA w czasie jego prezydentury. Podczas gdy międzynarodowe doniesienia koncentrowały się głównie na protestach, konflikcie opinii publicznej z burmistrzem Nowego Jorku Zohraneim i dziwacznym incydencie w kanalizacji w pobliżu jego hotelu, konflikt, który był kluczowy dla politycznego przetrwania Netanjahu, rozgrywał się w samym Izraelu: otwarte zerwanie z najbardziej wpływowym rabinem w litewsko-charedimskim świecie, Dovem Landauem.

Według i24NEWS, Netanjahu udał się do Nowego Jorku dopiero po długim wahaniu. Jego biuro najwyraźniej rozważało całkowite odwołanie wizyty w ONZ. Doniesienia izraelskich mediów, streszczone przez ynetnews , wskazywały, że jego rządowy samolot, „ Skrzydło Syjonu ”, po raz pierwszy od dziesięcioleci nie miał lądować na lotnisku im. Johna F. Kennedy’ego – przywilej, który wcześniej przyznawano jedynie głowom państw Izraela i Iranu. Podano powód, jakim była obawa, że ​​burmistrz Mamdani mógłby nakazać samolotowi natychmiastowe opuszczenie lotniska podczas wizyty Netanjahu, zamiast pozostania tam na parkingu. Alternatywne miejsca lądowania obejmowały lotnisko wojskowe w New Jersey lub lotnisko Newark, jak donosił między innymi Middle East Monitor .

Sam Mamdani, który wcześniej otwarcie groził Netanjahu aresztowaniem, zdystansował się od własnych wezwań do protestów na krótko przed wizytą, jak donosi Religion News Service , ale wyraźnie bronił prawa do protestu.

W związku z tym Netanjahu spędził w mieście tylko kilka godzin, nie nocował i wrócił do Izraela tego samego wieczoru po swoim przemówieniu – niezwykle krótkim jak na wystąpienie w ONZ, co zauważył również „Jerusalem Post” , który dodatkowo zauważył, że planowana podróż do Teksasu w celu odwiedzenia SpaceX i ewentualnego spotkania z Elonem Muskiem zostały odwołane bez zapewnienia zastępstwa.

Zagrożenie z podziemia?

Niepokój potęgował incydent, który miał miejsce zaledwie jedną przecznicę od hotelu Netanjahu, Loews Regency przy Park Avenue: Według JNS kamery monitoringu uchwyciły trzech niezidentyfikowanych mężczyzn wychodzących z włazu studzienkowego na skrzyżowaniu Park Avenue/61st Street około 4:30 rano w środę i jadących na północ dwoma czekającymi samochodami. Nowojorska policja, jak donosi między innymi NBC News , uważa, że ​​są to ci sami „miejscy eksploratorzy”, którzy wielokrotnie przeszukiwali nowojorski system kanalizacyjny w poszukiwaniu złomu i kosztowności; nie ustalono jeszcze związku z wizytą Netanjahu ani Zgromadzeniem Ogólnym ONZ. Policja przyznała jednak, że wdrożyła dodatkowe środki bezpieczeństwa ze względu na „wrażliwość miejsca”.

Przedstawiciele ONZ demonstracyjnie opuszczają przemówienie Netanjahu

Podczas tegorocznej debaty Zgromadzenia Ogólnego ONZ, która odbyła się 24 września 2026 r., po raz kolejny doszło do masowego, demonstracyjnego exodusu licznych delegatów, gdy na podium stanął premier Izraela Beniamin Netanjahu.

Protest powtórzył sceny z poprzedniego roku (wrzesień 2025). Gdy tylko Netanjahu został wezwany do zabrania głosu, dziesiątki misji dyplomatycznych – według doniesień izraelskich mediów, łącznie 77 delegacji, w tym większość państw arabskich i muzułmańskich, a także wiele państw afrykańskich i niektóre państwa europejskie – masowo opuściły salę obrad.

Podczas gdy pozostali zwolennicy i delegacja izraelska witali Netanjahu brawami, z sali dobiegały głośne gwizdy i buczenie. Przewodniczący sesji musiał wielokrotnie wzywać do porządku. Z powodu skoordynowanego protestu Netanjahu, podobnie jak w poprzednim roku, przemawiał do niemal pustej sali plenarnej. Protest był skierowany przede wszystkim przeciwko działaniom militarnym Izraela w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, a także przeciwko stanowczemu sprzeciwowi Netanjahu wobec rozwiązania dwupaństwowego. Przed jego przemówieniem delegacja palestyńska wyraźnie wezwała członków ONZ do opuszczenia sali podczas jego wystąpienia.

Niebezpieczeństwo na froncie wewnętrznym

Znacznie poważniejszy konflikt rozgrywa się jednak w samym Izraelu. Rabin Dov Landau, duchowy przywódca litewsko-charedickiej partii Degel HaTorah i przewodniczący jesziwy Slabodka w Bene Berak, nakazał już latem rozwiązanie Knesetu. „ Nie mamy zaufania ” do premiera Netanjahu – ogłosił Landau, według JNS , po tym jak Netanjahu poinformował partie charedi, że przed wyborami nie ma już większości w parlamencie dla ustawy zwalniającej uczniów jesziw ze służby wojskowej. Koalicja następnie upadła, a Izrael wybierze nowy parlament 27 października 2026 roku.

Landau znany jest ze swojej bezkompromisowej postawy: według Ynetnews kategorycznie odrzuca jakikolwiek bezpośredni dialog z Netanjahu lub wysoko postawionymi wojskowymi – odmawiając nie tylko indywidualnych rozmów, ale także jakiegokolwiek kontaktu z przedstawicielami władzy państwowej jako takiej. Według tego samego źródła syjonizmowi towarzyszyło twierdzenie, że uratuje naród żydowski, ale w rzeczywistości przyniósł „ katastrofy – duchowe i fizyczne ”. W liście opublikowanym w 2025 roku i udokumentowanym przez Calcalist , dosłownie nazwał izraelską armię „ armią nieczystą ” (zava tame), do której nie należy wysyłać uczniów jesziw Haredi.

Czy Netanjahu stanie się nietykalny?

Międzynarodowe relacje medialne z podróży Netanjahu do Nowego Jorku opowiadają przede wszystkim o protestach, histerii w kwestii bezpieczeństwa i izolacji dyplomatycznej – podsycanej nakazem aresztowania wydanym przez Międzynarodowy Trybunał Karny w listopadzie 2024 roku za domniemane zbrodnie wojenne popełnione w wojnie w Strefie Gazy. W narracji tej pomija się fakt, że – według cytowanych powyżej doniesień – liczba zaplanowanych spotkań z innymi głowami państw na marginesie Zgromadzenia Ogólnego ONZ była wyjątkowo niska – co wskazuje na to, że pole manewru Netanjahu na arenie międzynarodowej znacznie się zmniejszyło przed tą podróżą, i to nie tylko w wyniku działań Mamdaniego.

Związek między polityką zagraniczną a wewnętrzną również nie jest jasny: zerwanie z Landauem przypada na ten sam tydzień, w którym Netanjahu staje przed społecznością międzynarodową – i dotyczy właśnie elektoratu Haredi, bloku, bez którego, po dekadach praktyki politycznej w Izraelu, żaden prawicowy rząd nie mógłby utworzyć koalicji. Zerwanie Landaua nie jest zatem drobnym konfliktem między teologami religijnymi, lecz raczej wpływa na strukturalne podstawy władzy Netanjahu.

Co pozostaje otwarte

Po pierwsze: czy narracja o „Netanjahu odizolowanym w Nowym Jorku” jest w ogóle bardziej istotna – czy też odwraca ona uwagę od pytania, czy Netanjahu zachowa zdolność polityczną do działania do dnia wyborów 27 października 2026 r.?

Po drugie: jakie będą konsekwencje, jeśli najbardziej wpływowy rabin kluczowego partnera koalicyjnego zasadniczo odrzuci jakikolwiek instytucjonalny dialog z rządem – czy należy to nadal rozumieć jako wewnętrzny spór religijny, czy już jako de facto rezygnację z udziału w procesie demokratycznym?

Po trzecie: O czym świadczy atmosfera bezpieczeństwa towarzysząca wizycie, skoro pozornie błahy incydent w kanalizacji – według nowojorskiej policji, będący częścią długotrwałego procederu poszukiwaczy złomu – trafił na pierwsze strony gazet w całym kraju ze względu na swoje bliskie położenie od hotelu Netanjahu?

O czym nasze media nie dyskutują

Prawdziwym ślepym punktem w doniesieniach jest fakt, że bardziej spektakularne elementy – trasa lotu, incydent w kanalizacji, retoryka Mamdaniego – przesłaniają poważniejszy, strukturalny rozdźwięk: międzynarodowy nakaz aresztowania ogranicza swobodę przemieszczania się Netanjahu, ale publicznie deklarowana nieufność rabina Landaua i jego odmowa rozmowy z rządem zagrażają jego faktycznemu zapleczu władzy w kraju.

Tak więc, podczas gdy Nowy Jork spiera się o politykę symboliczną, kwestia, czy Netanjahu nadal będzie premierem po 27 października, jest rozstrzygana w Bene Berak i Knesecie.

Jednak problemem, który został zmarginalizowany w ONZ, nie jest Netanjahu, lecz mentalność społeczeństwa izraelskiego. Opozycja nie krytykuje jego działań wobec Palestyńczyków, Libańczyków ani Irańczyków, ale w niektórych przypadkach wręcz wzywa do bardziej zdecydowanego podejścia.

Ostatni „mędrzec” z Syjonu

Opublikowany przez

Ostatni „mędrzec” z Syjonu

27. września 2026 Marek Wojcik world-scam/ostatni-medrzec-z-syjonu

Przed wojną – tą z Iranem – nie do pomyślenia! Protesty przeciwko polityce syjonistycznego apartheidu odbywały się już dawno na całym świecie. Jednak skala ostatnich demonstracji w Nowym Jorku przerosła oczekiwania nawet samych organizatorów. Do tego fakt, że prezydent USA również wspiera ten ruch, jest czymś zupełnie nowym. Nie przybył on co prawda w swojej czerwonej czapeczce MAGA na tę demonstrację, ale pokazał wsparcie w inny, dyplomatyczny sposób.

Na kilka dni przed przybyciem Netanjahu do USA na sesję Zgromadzenia Ogólnego ONZ, Donald Trump – republikanin, spotkał się z zagorzałym wrogiem Netajahu, burmistrzem Nowego Jorku Zohranem Mamdanim – demokratą. A do spotkania Trump – Netanjahu tym razem nie doszło.

Burmistrz NY zapowiedział, że przy pierwszej nadarzającej się okazji, aresztuje Netanjahu za zbrodnie wojenne na Palestyńczykach. Nawet gdyby tak się stało, to premier Izraela szybko odzyskałby wolność i zostałby oficjalne przeproszony. Wpadłem na pomysł, żeby wsadzić Netanjahu do jednej celi z przebywającym tam przecież już wenezuelskim prezydentem Maduro. Ich dyskusja mogłaby być naprawdę interesująca. Nie tylko dla CIA. Maduro, pomimo że sam żartobliwie określił swoją angielszczyznę „językiem Tarzana”, potrafi się jednak dogadać w tym języku.

Spojrzenie zbitego psa powinno wzbudzać litość, ale tego nie robi.

Kiedy pod koniec września izraelski premier Benjamin Netanjahu wystąpił przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, ponad stu dyplomatów demonstracyjnie opuściło salę, zanim jeszcze zaczął przemawiać. Wśród nich byli delegaci z Palestyny, Brazylii, Hiszpanii, Turcji, Tunezji, Arabii Saudyjskiej i RPA.

Netanjahu, wobec którego Międzynarodowy Trybunał Karny – ten trybunał w Hadze, który może oskarżać osoby fizyczne o zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwo – wydał nakaz aresztowania w związku z domniemanymi zbrodniami wojennymi w Strefie Gazy, nazwał tych, którzy opuścili salę, „moralnymi tchórzami”. Źródło. Moim zdaniem adekwatną odpowiedzią na jego postawę, byłoby nazwanie premiera Izraela niemoralnym „bohaterem”.

Interesujący artykuł o tej klęsce premiera najbardziej terrorystycznego kraju na świecie ukazał się w piątek na tkp.at: Błyskawiczna wizyta Netanjahu w Nowym Jorku: strach przed Mamdanim, panika w podziemiu – i prawdziwy rozłam w kraju. Źródło.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiał przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ w Nowym Jorku w czwartek, 24 września 2026 roku – według izraelskich mediów, była to jedna z najkrótszych i najbardziej wymagających pod względem bezpieczeństwa wizyt USA w czasie jego prezydentury. Podczas gdy międzynarodowe doniesienia koncentrowały się głównie na protestach, konflikcie opinii publicznej z burmistrzem Nowego Jorku Zohranem Mamdanim i dziwacznym incydencie w kanalizacji w pobliżu jego hotelu, konflikt, który był kluczowy dla politycznego przetrwania Netanjahu, rozgrywał się w samym Izraelu: otwarte zerwanie z najbardziej wpływowym rabinem w litewsko-charedimskim świecie, Dovem Landauem.

Kraje, których przedstawiciele opuścili salę plenarną ONZ przed wystąpieniem Netanjahu.
Źródło.

Jak wynika z tej mapy wszyscy dotychczasowi sprzymierzeńcy Izraela z Zatoki Perskiej i wszystkie kraje na Bliskim Wschodzie naturalnie poza samym Izraelem, zbojkotowały wystąpienie terrorysty na forum ONZ.

Nie jest to jedynie moda, by przypodobać się wyborcom. Daje to nam nadzieję, że przynajmniej resztki człowieczeństwa odzywają się coraz liczniej także wśród polityków. Z pewnością obserwujemy koniec haniebnej ery premiera Netanjahu. Kto zajmie jego miejsce? Biorąc pod uwagę 70% wsparcia w Izraelu dla rasistowskiej polityki rządu, obawiam się, że będzie to wcale nie lepszy drań.

Francuski sędzia Nicolas Gouyou, który wydał w Międzynarodowym Trybunale Karnym nakaz aresztowania Netanjahu, twierdzi, że firmy Visa i Mastercard zablokowały wszystkie jego karty, przez co nie może już dokonywać zakupów.
Twierdzi on, że sędziowie, prawnicy i politycy są zastraszani i traktowani jak przestępcy.
Źródło: Telegram 24.09.2026 r. 14:32.

Przy negatywnych emocjach związanych ze zbrodniami Izraela, nie jest łatwo zachować pełen obiektywizm. Przecież każde państwo ma prawo do obrony nawet wtedy, gdy korzystając z sił specjalnych, samo organizuje napaść na własny kraj, żeby potem mieć pretekst do tej „obrony”. Nigdy tak nie jest, że cały naród ponosi zbiorową odpowiedzialność za zbrodnie polityków. To syjonistyczny rząd organizując napaść na własne państwo, wykorzystuje naturalny strach, by skonsolidować naród przeciwko wymyślonemu wrogowi.

Nie usprawiedliwia to izraelskich radykalnych wyborców. Jednak spójrzmy na siebie – jakie kreatury dopuszczamy do władzy we własnym kraju?

Co prawda również Beni-to przecież nie Mussolini.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Strategia Trumpa

Opublikowany przez

Strategia Trumpa

26. września 2026 Marek Wojcik world-scam./strategia-trumpa

Jak walczyć z systemem, w którym tkwisz po same uszy? To jest tak, jak gdybyś tonął w bagnie i jednocześnie niszczył brzytwę, którą podają ci „życzliwi”. Bez obawy, nie będę usprawiedliwiał zbrodni popełnionych przez Trumpa, żeby wesprzeć ideę walki z Deep State. W dzisiejszym wpisie nie będzie jak w większości dotychczasowych tłumaczenia publikacji z niezależnych mediów. Chcę dzisiaj przedstawić wam, jak ja widzę fenomen Trumpa.

Kiedy podczas wyborów sześć i dwa lata temu stałem po stronie Trumpa, w których nie brałem udziału, bo nie mieszkam w USA, wiedziałem, że nie jest on szlachetnym bohaterem, jakich znamy z westernów „Rio Bravo”, czy „W samo południe”. W styczniu 2020 roku pokazał światu swoją „prawość”, wydając wyrok śmierci na irańskiego generała Kasema Solejmaniego.

Delegacja irańska, która w czwartek zgromadziła się w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, pozostawiła po sobie portret legendarnego męczennika, generała Kasema Sulejmaniego, podczas gdy premier reżimu syjonistycznego Beniamin Netanjahu stanął na podium przed niemal pustą salą.
Źródło.

Dlaczego więc wspierałem i nadal wspieram Trumpa? Nie z tęsknoty za sprawiedliwym rycerzem, tylko dlatego, że w naszej – nie Trumpa – walce z globalizmem nie mamy lepszych sprzymierzeńców. Powiecie, że Trump przecież nadal wspiera cyfrowe niewolnictwo sprzymierzone z farmacją w celu depopulacji ludzkości. I tu zgodzę się ze wspieraniem, ale nie z celem. Celem Trumpa jest dogadana już z Rosją i Chinami władza USA nad zachodnią połową świata. Europa wyswobodzi się po ponad 80 latach spod tej dominacji. Kto ją przejmie? To sprawa otwarta. Na chwilę obecną rządzą tu zdecydowanie globaliści.

Przecież właśnie dogadujemy się z USA w sprawie stacjonowania 15 tysięcy amerykańskich żołnierzy w Polsce! Źródło. Owszem, jednak Trump już od dawna dogadał się z Putinem i Xi w sprawie wycofania wszystkich amerykańskich baz wojskowych z rejonu Zatoki Perskiej i Europy. Jak myślicie, które decyzje będą dla niego ważniejsze? Poza tym widzieliśmy skuteczność amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa w Arabii Saudyjskiej i sąsiednich krajach.

Księżyc Ameryki.

Zastanówmy się, jakie są pozytywne w sensie walki z globalizmem efekty prezydentury Trumpa? Ludzie wrogo do Trumpa nastawieni, a tych jest większość, powiedzą, że żadne. A jednak:

  • Wystąpienie z WHO;
  • Odejście od histerii klimatycznej;
  • Koniec genderyzmu – kretyńskiej polityki antyrodzinnej;
  • Powstrzymanie najazdu emigrantów;
  • Wstrzymanie marszu globalistów na drodze do opanowania całego świata.

Bez wątpienia wszystkie te punkty byłyby odwrócone o 180 stopni, gdyby wybory w USA wygrała Kamala Harris – marionetka globalistów.

Są jeszcze argumenty popierające teorię, że wojna z Iranem miała na celu wsparcie samozagłady Izraela. Wiele osób nie popiera tej teorii, ale nie jest ona pozbawiona sensu, szczególnie gdy wziąć pod uwagę epsteinowy szantaż wobec Trumpa. Po raz pierwszy w powojennej historii USA polityka Izraela stoi pod pręgierzem publicznej krytyki w USA.

Wszystkie karty Trumpa.

Nadzieje zwolenników MAGA zostały szybko zweryfikowane przez skorumpowany lobbing – masło maślane, bo inaczej być nie mogło. Skoro prezydent musi się liczyć z głosem karteli zbrojeniowych, farmaceutycznych oraz technologicznych, nie może równocześnie prowadzić z nimi otwartej walki. Musi się z nimi liczyć, ponieważ przekupują oni legalnie (lobbing) senatorów i kongresmenów, których głos jest ważny także dla Trumpa. To samo dotyczy izraelskiego lobby – AIPAC.

Cóż byłoby prostszego dla prezydenta USA, który chce pokoju na Ukrainie, powstrzymać pomoc logistyczną amerykańskiego wywiadu dla Ukrainy? Europejskie drony wysyłane z Ukrainy na Rosję pozbawione by zostały współrzędnych celu ataku. Spowodowałoby to natychmiastową porażkę Ukrainy i jednocześnie podniosłyby się głosy, że ta przegrana to wina Trumpa i ruszyłaby ponownie kampania Russiagate.

A co potem? J.D. Vance (czytaj Thiel) i Rubio (czytaj Netanjahu)?

Rozpowszechnia się wiadomości o psychicznej chorobie Trumpa. Zgodziłbym się z nimi o ile wszystkich – a jest ich większość – narcyzów w polityce uznać, za wariatów. Nieprzewidywalność, konfabulacja, mania własnej wielkości, to nie są objawy dla psychiatry – to strategia i to całkiem niezła w polityce światowej.

I proszę nie mylić pozytywnego myślenia z trumpowską propagandą wiecznego „sukcesu”. W porównaniu do europejskich narcyzów, a w rzeczywistości globalistów, których Trump przyparł do muru szantażem braku diesla, świadczy o zdrowym rozsądku tego skazanego przez media na aberrację psychiczną prezydenta.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

„Moralni tchórze” – architektura selektywnej percepcji

Opublikowany przez

„Moralni tchórze” – architektura selektywnej percepcji

Autor: Dirk Ellerbrock apolut/moralische-feiglinge-die-architektur-der-selektiven-wahrnehmung

„Moralni tchórze” – architektura selektywnej percepcji | Autor: Dirk Ellerbrock

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Kiedy premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiał pod koniec września przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, ponad stu dyplomatów demonstracyjnie opuściło salę obrad, zanim zaczął przemawiać. Byli wśród nich delegaci z Palestyny, Brazylii, Hiszpanii, Turcji, Tunezji, Arabii Saudyjskiej i Republiki Południowej Afryki.

Netanjahu, przeciwko któremu Międzynarodowy Trybunał Karny – trybunał w Hadze, który może ścigać osoby za zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwo – wydał nakaz aresztowania za domniemane zbrodnie wojenne w Strefie Gazy, nazwał tych, którzy chcieli wyjechać, „moralnymi tchórzami”.

Można by odrzucić tę scenę jako zwykłą prowokację, typowy teatralny gest polityka, który uważa atak za najlepszą formę obrony. Bardziej interesujące od samego odejścia jest jednak to, kto pozostał. Delegacja amerykańska była w pełni reprezentowana na sali. Delegacje europejskie natomiast były słabo zaludnione, a ich oklaski były demonstracyjnie stłumione – nie nieobecne, ale też nie entuzjastyczne. Nie był to głos moralny, lecz raczej geometria bliskości z dominującą potęgą: każdy ustawił się jak najdalej od hegemona, nie ponosząc realnych konsekwencji dla własnej przynależności sojuszniczej.

Ta scena stanowi wprowadzenie do szerszego problemu, który charakteryzuje dziennikarstwo polityczne jako całość: selektywnej percepcji. Nie oznacza to, że poszczególni dziennikarze kłamią lub celowo manipulują. Odnosi się to do czegoś bardziej fundamentalnego: zinstytucjonalizowanego systemu filtrowania, który na długo przed jakąkolwiek oceną decyduje, które fakty w ogóle przekraczają próg wartości informacyjnej. Osoby mające dostęp do akredytacji, oficjalnych briefingów i źródeł uważanych za „wiarygodne” w dużej mierze decydują o tym, co istnieje jako informacja – a co ginie w szumie informacyjnym. Ta sama kategoria faktów nie jest zatem traktowana według jej wagi, ale według podmiotu, któremu jest przypisywana.

Ten schemat można zaobserwować w wielu klasycznych porównaniach. Aleksiej Nawalny zmarł w rosyjskim areszcie w 2024 roku i w ciągu kilku godzin stał się globalnym symbolem odważnego oporu wobec autorytarnego reżimu, co wywołało żałobę narodową wśród zachodnich polityków i tygodniami artykułów na pierwszych stronach gazet. Julian Assange, założyciel WikiLeaks, który udokumentował prawdziwe zbrodnie wojenne – takie jak nagranie tzw. „Collateral Murder” pokazujące atak amerykańskiego helikoptera na cywilów w Iraku – spędził ponad pięć lat w odosobnieniu w brytyjskim więzieniu o zaostrzonym rygorze Belmarsh, a jego sprawa nie zyskała nawet zbliżonego zainteresowania mediów. Obie sprawy należą do tej samej kategorii: państwo karze niewygodnego sygnalistę. Uwaga opinii publicznej skupiała się jednak niemal wyłącznie na tym, czy państwo karzące było postrzegane jako przeciwnik, czy sojusznik.

Podobny schemat pojawia się przy porównaniu Buczy i Jemenu. Po wycofaniu wojsk rosyjskich z miasta Bucza pod Kijowem w kwietniu 2022 roku, odkryto ciała cywilów, a relacje medialne w ciągu kilku dni uczyniły z tego faktu potwierdzony fakt i moralny punkt zaczepienia dla całej narracji ukraińskiej. Podczas wojny w Jemenie, prowadzonej przez Arabię ​​Saudyjską, wspieranej bronią i wywiadem przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię, organy Organizacji Narodów Zjednoczonych udokumentowały dziesiątki tysięcy ofiar śmiertelnych wśród cywilów na przestrzeni lat w wyniku nalotów na targowiska, wesela i autobusy szkolne – nie wywołując przy tym porównywalnego, długotrwałego oburzenia mediów ani nawet debaty na temat sankcji wobec zaangażowanych w to zachodnich dostawców broni. Ta sama kategoria, radykalnie różny okres w świadomości społecznej.

Sprawa Skripala również należy do tej kategorii. Po otruciu byłego rosyjskiego podwójnego agenta Siergieja Skripala w Salisbury w 2018 roku, Zachód zbiorowo nałożył sankcje na Rosję, opierając się na ocenach wywiadowczych, które nigdy nie zostały w pełni publicznie uzasadnione. Z kolei kilku zwolenników i zaufanych osób Juliana Assange’a w krajach zachodnich, którzy zmarli w niejasnych okolicznościach, praktycznie nie spotkało się z zainteresowaniem mediów – ich sprawy albo w ogóle nie były przedstawiane jako politycznie istotne, albo szybko zbywane jako godne ubolewania, odosobnione incydenty. Różnica nie leży w dowodach, ale w tym, które państwo mogłoby w ogóle mieć interes w tym akcie.

Innym przykładem jest domniemany atak bronią chemiczną w Dumie w Syrii w 2018 roku. Wersja ataku reżimu Asada, twierdząca, że ​​był to atak gazem bojowym, szybko stała się oficjalną podstawą zachodnich nalotów. Jednak gdy inżynierowie z Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) – agencji odpowiedzialnej za międzynarodowe monitorowanie przestrzegania zakazu – wyrazili wątpliwości co do oficjalnej oceny zawartej w wyciekłych raportach wewnętrznych, na przykład w odniesieniu do pochodzenia znalezionych butli z gazem, wątpliwości te ledwo przedostały się do mediów głównego nurtu. Pierwotna wersja pozostała przyjętą narracją, mimo że sama agencja była wewnętrznie podzielona.

Wreszcie, schemat ten jest również widoczny w prostym sposobie przedstawiania danych o ofiarach. Dane z ministerstwa zdrowia w Strefie Gazy, zarządzanego przez Hamas, są regularnie zawężane lub bagatelizowane w sprawozdaniach z zastrzeżeniem, że „nie da się ich niezależnie zweryfikować”. Z drugiej strony, dane o ofiarach cywilnych z innych konfliktów są często przyjmowane bez porównywalnych zastrzeżeń, pod warunkiem, że są zgodne z dominującą narracją. Standard sceptycyzmu co do źródła zmienia się zatem nie ze względu na jakość źródła, ale ze względu na polityczną użyteczność jego oświadczenia.

Dziennikarz rzadko działa w tym wszystkim ze złej woli. Pełni on funkcję, której sam nie zaprojektował – rolę, która dawno temu oderwała się od indywidualnych przekonań osoby ją pełniącej. W tym systemie uwaga skupia się na dostępie do zasobów i strukturalnej bliskości władzy, a nie na moralnej wadze wydarzenia.

To prowadzi nas do sceny w Nowym Jorku. Niewielka obecność Europejczyków i powściągliwy aplauz same w sobie były produktem tej struktury – prewencyjnej kalibracji tego, co można było jeszcze powiedzieć, nie narażając na szwank własnego sojuszu. Selektywna percepcja nie jest odstępstwem od dziennikarskiego mandatu, lecz jego systemem operacyjnym. A ci, którzy ubolewają nad nią jako nad indywidualną porażką, mylą oprogramowanie z programistą.

+++

Źródło obrazu: noamgalai / shutterstock

+++

Źródła

  • Przemówienie Netanjahu w ONZ i odejście delegatów (25 września 2026 r.): RT DE, „Moralni tchórze” – Masowy protest: delegat ONZ oburza Netanjahu
  • Jemen, ofiary cywilne w wyniku nalotów przeprowadzonych przez koalicję pod przywództwem Arabii Saudyjskiej: raport Rady Praw Człowieka ONZ przedstawiony przez Kamela Jendoubiego (Grupa Międzynarodowych i Regionalnych Wybitnych Ekspertów ds. Jemenu), sierpień 2018 r. – dokumentuje tysiące ofiar cywilnych w wyniku nalotów na obszary mieszkalne, targowiska, wesela, pogrzeby i placówki medyczne; późniejsze badanie ONZ (wrzesień 2021 r.) oszacowało liczbę ofiar cywilnych na co najmniej 18 000 od 2015 r. (źródła obejmują: Radę Praw Człowieka ONZ, Yemen Data Project)
  • Wyciek z OPCW Duma: wyciek wewnętrznej „Oceny Technicznej” Iana Hendersona (OPCW) z 2019 r., sugerującej ręczne rozmieszczanie butli z gazem, a nie zrzuty z powietrza; publiczne oświadczenie byłego dyrektora generalnego OPCW José Bustaniego dotyczące „nieprawidłowości” w śledztwie; zeznania Hendersona przed Radą Bezpieczeństwa ONZ (spotkanie Arria Formula, 20 stycznia 2020 r.)
  • Sprawy Nawalnego/Assange’a i Skripala: publicznie dostępne, chronologicznie udokumentowane doniesienia prasowe na temat warunków przetrzymywania, reakcji rządów zachodnich i decyzji w sprawie sankcji; nie pojedyncze źródło, ale porównanie publicznie weryfikowalnego rozkładu uwagi mediów.
  • Liczby ofiar w Strefie Gazy i sceptycyzm co do źródeł: powtarzający się schemat w międzynarodowych relacjach, widoczny w sposobie traktowania danych pochodzących z Ministerstwa Zdrowia Strefy Gazy w porównaniu z danymi z innych źródeł konfliktu.

Xi nie zabiera ze sobą prezesów firm – amerykańska elita ekonomiczna przychodzi do niego

Opublikowany przez

uncutnews-ch/xi-bringt-keine-konzernchefs-mit-amerikas-wirtschaftselite-kommt-zu-ihm

Xi nie zabiera ze sobą prezesów firm – amerykańska elita ekonomiczna przychodzi do niego.

Xi nie zabiera ze sobą prezesów firm – amerykańska elita ekonomiczna przychodzi do niego.

Lista gości na państwowym bankiecie Xi Jinpinga w Białym Domu była imponująca: podczas gdy chiński prezydent przybył do Waszyngtonu bez delegacji chińskich liderów biznesu, po stronie amerykańskiej zebrała się prawdziwa czołówka świata technologii i finansów.

Według analityka geopolitycznego z Hongkongu, Angelo Giuliano, jest to właśnie symbol zmienionej równowagi sił gospodarczych.

„Xi nie przyprowadził chińskiej delegacji gospodarczej, bo jej nie potrzebował. Przyjechali do niego amerykańscy przedstawiciele sektora technologicznego i finansowego” – wyjaśnił Giuliano agencji Sputnik.

Przy głównym stole z Trumpem i Xi zasiedli między innymi Elon Musk, prezes Nvidii Jensen Huang, prezes AMD Lisa Su oraz prezes Apple Tim Cook. W sali obecnych było również wielu innych potentatów amerykańskiego biznesu.

Elita ekonomiczna, która jadła obiad z Xi

Technologia i AI:
Elon Musk – Tesla/SpaceX
; Jensen Huang – Nvidia;
Tim Cook – Apple;
Lisa Su – AMD;
Mark Zuckerberg – Meta;
Sam Altman – OpenAI
; Greg Brockman – OpenAI
; Satya Nadella – Microsoft;
Sundar Pichai – Google;
Sergey Brin – współzałożyciel Google;
Jeff Bezos – Amazon
; Michael Dell – Dell Technologies
; Cristiano Amon – Qualcomm;
Sanjay Mehrotra – Micron;
Eric Yuan – Zoom

Finanse i Wall Street:
Larry Fink – BlackRock
Jamie Dimon – JPMorgan Chase
David Solomon – Goldman Sachs
Jane Fraser – Citigroup
Stephen Schwarzman – Blackstone
Lynn Martin – New York Stock Exchange
Jeff Yass – Susquehanna International Group
Ryan McInerney – Visa
Michael Miebach – Mastercard

Przemysł i energetyka:
Mary Barra – General Motors
Kelly Ortberg – Boeing
Jim Taiclet – Lockheed Martin
Larry Culp – GE Aerospace
Darren Woods – ExxonMobil

W spotkaniu uczestniczyli również inni wpływowi przedsiębiorcy i menedżerowie, w tym dyrektor generalny LVMH Bernard Arnault i dyrektor generalny Pfizer Albert Bourla.

Po stronie chińskiej nie było jednak porównywalnej grupy dyrektorów korporacyjnych. Xi towarzyszyli wysoko postawieni urzędnicy państwowi, w tym wicepremier He Lifeng, minister handlu Wang Wentao, minister finansów Lan Fo’an oraz Zheng Shanjie, szef wpływowej Narodowej Komisji Rozwoju i Reform.

Giuliano interpretuje tę asymetrię jako sygnał, że role się zmieniły. Wcześniej chińska delegacja biznesowa w Waszyngtonie mogłaby sprawiać wrażenie, że Pekin zabiega o amerykański kapitał, technologie i dostęp do rynku. Tym razem szefowie najpotężniejszych amerykańskich korporacji przybyli do Xi.

Ma to solidne podstawy ekonomiczne: Chiny pozostają miejscem produkcji i dostawcą ważnych komponentów dla wielu amerykańskich firm, a jednocześnie jednym z najważniejszych rynków zbytu na świecie. Jednocześnie Pekin zajmuje kluczową pozycję w sektorze pierwiastków ziem rzadkich, baterii, przemysłu solarnego, pojazdów elektrycznych i przemysłu stoczniowego.

Stany Zjednoczone nadal posiadają ogromną władzę finansową, technologiczną i geopolityczną – szczególnie dzięki dolarowi jako wiodącej na świecie międzynarodowej walucie rezerwowej oraz wiodącym firmom z branży półprzewodników i sztucznej inteligencji. Jednak bankiet państwowy ujawnił, jak ściśle nawet najpotężniejsze amerykańskie korporacje pozostają powiązane z Chinami.

I to właśnie stanowiło prawdziwą symbolikę tego wieczoru: Xi nie musiał sprowadzać prezesów chińskich firm do Waszyngtonu – prezesi amerykańskich firm byli u niego już wcześniej.

Oficjalna lista gości obejmowała ponad 130 osób; Reuters i Washington Post potwierdzają nazwiska najważniejszych dyrektorów.

Waszyngton może drukować pieniądze, ale nie rakiety

Opublikowany przez

Waszyngton może drukować pieniądze, ale nie rakiety

Autor: Rainer Rupp apolut/washington-kann-geld-drucken-aber-keine-raketen

Komentarz  Rainera Ruppa

https://tube4.apolut.net/w/64mYn1Nn1XStU5mZQuUtJj?start=6m26s

Irańskie ataki rakietowe wyczerpują amerykańskie arsenały obronne szybciej, niż amerykański przemysł jest w stanie je zastąpić. Waszyngton chce rozwiązać problem dziesiątkami miliardów dolarów, ale brakujących fabryk, wykwalifikowanych pracowników i pierwiastków ziem rzadkich nie da się zastąpić rozwiązaniem budżetowym.

Irański atak na amerykańską bazę Muwaffaq Salti w Azraq w Jordanii na początku września po raz kolejny obnażył narastający problem nękający amerykańską wojnę: nie pieniądze, ale pociski, fabryki i surowce. Według przedstawicieli rządu USA, 8 września Iran wystrzelił około 20 pocisków balistycznych w kierunku bazy. Chociaż nie było ofiar śmiertelnych, myśliwce i inny sprzęt wojskowy, maszyny i obiekty zostały uszkodzone lub zniszczone.

Aby odeprzeć atak, siły amerykańskie wystrzeliły od 60 do 70 pocisków przechwytujących Patriot i ponad tuzin pocisków THAAD, jak wynika z raportu Wall Street Journal. Obrona jednego celu w ciągu jednego dnia kosztowała prawdopodobnie ponad pół miliarda dolarów.

Cena wyjaśnia tylko część problemu.

Pocisk przechwytujący Patriot kosztuje Pentagon około czterech milionów dolarów, a pocisk przechwytujący THAAD – od dwunastu do piętnastu milionów, w zależności od typu. Zazwyczaj potrzeba kilku amerykańskich pocisków przechwytujących, aby mieć szansę na zestrzelenie jednego z nowych irańskich pocisków balistycznych. Ale nawet to nie gwarantuje już stuprocentowej skuteczności.

Niezwykle drogi amerykański system obrony przeciwrakietowej jest zatem przeciwstawiany irańskiej broni ofensywnej, produkowanej za ułamek kosztów amerykańskich. Co jednak kluczowe dla USA, to nie koszty w dolarach są decydującym czynnikiem, ale fakt, że wyczerpanych zapasów pocisków nie da się uzupełnić środkami budżetowymi. Pentagon może bowiem przeznaczyć dowolną kwotę na wypełnienie luki potrzebnej do budowy nowych pocisków przechwytujących, ale dopóki nie zabraknie niezbędnych środków pozafinansowych, nic się nie wydarzy.

Te niefinansowe wąskie gardła zaczynają się od braku wysoko wykwalifikowanych pracowników i linii produkcyjnych, ponieważ wiele komponentów rakietowych jest wytwarzanych ręcznie. Znaczne zwiększenie mocy produkcyjnych, na przykład, specjalistycznych silników rakietowych lub elektroniki naprowadzającej, zajmie nie tygodnie czy miesiące, ale lata.

Pół-monopol Chin na metale ziem rzadkich

Do tego dochodzi nierozwiązany problem dostępu do specjalnych pierwiastków ziem rzadkich. Bez nich, na przykład, maleńkie magnesy, kluczowe w elektronice sterującej i wielu innych komponentach, po prostu nie działałyby. Chiny mają praktycznie monopol na te pierwiastki, ponieważ jako jedyny kraj nauczyły się w ostatnich dekadach, jak wytwarzać te niezbędne elementy zaawansowanej technologicznie broni, wykorzystując złożone i skomplikowane procesy. Chiny odpowiedziały na wojnę handlową z USA, między innymi, całkowitym zakazem eksportu tych pierwiastków do Stanów Zjednoczonych i amerykańskich firm poza USA.

Powagę sytuacji podkreśla THAAD, czyli Terminal High Altitude Area Defense System. System ten został zaprojektowany do przechwytywania pocisków balistycznych w fazie końcowej, gdy ich głowice wchodzą w atmosferę z kosmosu i opadają w kierunku celu. Jego opracowanie zajęło dekady i, według amerykańskiego Biura Odpowiedzialności Rządu (GAO), kosztowało około 12,5 miliarda dolarów. Po licznych niepowodzeniach w latach 90. system przeszedł kilka modernizacji. Pomimo tych inwestycji, armia amerykańska zakupiła zaledwie osiem baterii. THAAD posiada specjalne zdolności, ale nie jest ani liczny, ani nie stanowi panaceum na pociski balistyczne, które są manewrowalne w fazie końcowej, jak ma to miejsce w przypadku najnowszych pocisków irańskich.

Obrona przeciwrakietowa Ameryki osiągnęła swój limit

Luka w systemie ujawniła się podczas dwunastodniowej wojny w czerwcu 2025 roku. Analitycy początkowo szacowali globalny stan zapasów pocisków THAAD na około 534. Uważa się, że w ciągu dwunastu dni czerwca ubiegłego roku odpalono ich około 134 – mniej więcej jedną czwartą całkowitego stanu zapasów, a przy koszcie 13 milionów dolarów za sztukę, stanowi to wydatek przekraczający 1,7 miliarda dolarów. Ponieważ armia USA utrzymuje swoje rzeczywiste zapasy w tajemnicy, liczby te pozostają szacunkowe. Jedno jest jednak pewne: według ostatnich doniesień, nowe pociski THAAD zostaną dostarczone najwcześniej w 2027 roku; obecnie deklarowana zdolność produkcyjna wynosi zaledwie osiem sztuk miesięcznie.

Od czasu ponownych ataków USA na Iran w lutym 2026 roku, zużycie pocisków THAAD stale rośnie. Atak na Azraq w Jordanii 8 września nie był zatem odosobnionym incydentem, lecz kolejnym znaczącym uszczupleniem i tak już wyczerpanych zapasów. Jednocześnie Iran modyfikuje swoje metody ataku. Niektóre z pocisków użytych 8 września są podobno zdolne do przenoszenia pocisków MIRV, co oznacza, że ​​wystrzeliwują wiele głowic na dużej wysokości, zanim w ogóle mogą do nich dotrzeć pociski THAAD. Głowice te następnie indywidualnie namierzają swoje cele i są praktycznie niemożliwe do przechwycenia.

Co więcej, irańskie głowice bojowe stają się coraz bardziej zwrotne; niektóre z nich potrafią nawet gwałtownie przyspieszyć przed uderzeniem. Fabian Hinz z Conflict Armament Research powiedział w wywiadzie dla „Wall Street Journal”, że nowa taktyka dowodzi ciągłego uczenia się, eksperymentowania i udoskonalania skutecznych metod przez Iran. W szczególności manewrowanie bronią hipersoniczną jeszcze bardziej utrudnia wykrycie i atak.

Wojna na wyniszczenie Iranu uderza w amerykańską piętę achillesową w przemyśle

Nawet infrastruktura fizyczna nie jest bezpieczna. Według dostępnych raportów Iran zademonstrował swoją zdolność do precyzyjnego atakowania amerykańskich systemów obrony powietrznej, radarów i baz na Bliskim Wschodzie za pomocą pocisków rakietowych i dronów. Rakiety przechwytujące nie tylko ulegają zatem wyczerpaniu; systemy, od których zależy ich celność, również padły ofiarą irańskiego ostrzału i zostały w dużej mierze zniszczone. Obliczenia Biura Budżetowego Kongresu USA (CBO) tylko częściowo uwzględniają te straty. W związku z tym CBO oszacowało koszty wojny amerykańskiej do 1 sierpnia 2026 roku na zaledwie 38 miliardów dolarów i przewiduje dodatkowe 2 do 3 miliardów dolarów miesięcznie, jeśli walki będą kontynuowane. Koszty odbudowy uszkodzonych lub opuszczonych baz nie są w pełni uwzględnione w tej kwocie.

CBO oszacowało, że uzupełnienie amunicji wystrzelonej do początku sierpnia będzie wymagało dodatkowych 22 miliardów dolarów. Z tego 7 miliardów dolarów przeznaczono na pociski manewrujące, a 13 miliardów dolarów na pociski przeciwlotnicze. Jednocześnie agencja ostrzegła, że ​​niedobór stanie się szczególnie niebezpieczny w przypadku wybuchu kolejnego konfliktu z przeciwnikiem posiadającym duże zapasy pocisków balistycznych i manewrujących, odnosząc się, bez wyraźnego wymienienia, do Rosji i Chin.

Te szacunki kosztów CBO obarczone są jednak pewnymi zastrzeżeniami: Departament Obrony nie odpowiedział na prośby CBO o udzielenie informacji. Tym bardziej uderzający jest kontrast z publicznymi zapewnieniami administracji Trumpa. Rzecznik Pentagonu, Sean Parnell, oświadczył, że twierdzenia o niedoborach amunicji są fałszywe; Stany Zjednoczone posiadały wszystko, co niezbędne do przeprowadzenia ataków po wyborze prezydenta. Z drugiej strony, raport Generalnego Inspektora Pentagonu mówił o „strategicznych lukach w zapasach” i wąskich gardłach w bazie przemysłowej.

Za tymi wąskimi gardłami kryje się głębszy problem polityki przemysłowej. Nowoczesne systemy obronne wymagają wysokowydajnych magnesów, czujników, siłowników, elektroniki sterującej i licznych specjalistycznych materiałów. Zawierają one pierwiastki ziem rzadkich i inne kluczowe minerały, takie jak neodym, dysproz i terb. Ich wartość stanowi jedynie ułamek wielomilionowego systemu uzbrojenia. Jednak bez nich gotowy system to kosztowny zbiór bezużytecznych komponentów. W ten sposób ten niewielki rynek surowców wspiera wielokrotnie większy przemysł wojskowy i high-tech.

Chiny kontrolują znaczną część tego łańcucha dostaw. Przez ponad trzy dekady kraj ten budował kopalnie, zakłady separacji i rafinacji, fabryki magnesów, specjalistyczne maszyny i dysponował wiedzą techniczną. Tymczasem Stany Zjednoczone i Europa opierały się na tanim imporcie; przepisy środowiskowe, ograniczenia prawne, koszty i opór społeczny utrudniały rozwój ich własnych mocy produkcyjnych. Sama nowa kopalnia nie wyeliminuje tej zależności. Potrzebne są również zakłady do separacji pierwiastków, produkcji metali i stopów oraz produkcji wysokowydajnych magnesów trwałych – a także inżynierowie, chemicy, metalurdzy i doświadczeni pracownicy.

Waszyngton próbuje teraz temu przeciwdziałać. Pentagon finansuje krajowe projekty dotyczące kluczowych minerałów i wzywa wykonawców zbrojeniowych do usunięcia chińskich komponentów ze swoich łańcuchów dostaw. Jednak 30 lat doświadczenia przemysłowego nie da się osiągnąć dekretem prezydenckim ani dodatkowym, wielomiliardowym pakietem. Chiny zaostrzyły już kontrolę eksportu kluczowych minerałów i materiałów przetworzonych, demonstrując swoją strategiczną siłę nacisku.

Wniosek

Wojna USA z Iranem ujawnia zatem granicę amerykańskiej potęgi, której nie da się pokonać poprzez zwiększanie wydatków. Iran nadal posiada liczne drony dalekiego zasięgu i pociski balistyczne i najwyraźniej może zastąpić wiele z nich szybciej, niż Stany Zjednoczone są w stanie wyprodukować niezbędne pociski przechwytujące. Każda kolejna fala ataków zmusza Waszyngton do niekorzystnej kalkulacji: użycia kosztownej broni precyzyjnej, redukcji zapasów w innych strefach kryzysowych lub zaakceptowania większych zniszczeń. Ameryka może drukować dolary. Ale nie może po prostu wyczarować pierwiastków ziem rzadkich, fabryk pocisków, wykwalifikowanych pracowników ani gotowych do działania pocisków przechwytujących z drukarni. W tym tkwi strategiczny dynamit tej wojny na wyniszczenie.

+++

Dziękujemy autorowi za udzielenie zgody na publikację tego artykułu.

+++

Zdjęcie: Wystrzelenie rakiety nocą podczas konfliktu na Bliskim Wschodzie.

Polityczni topielcy. Stare i nowe poligony.

Opublikowany przez

Polityczni topielcy

24.09.2026 wolnemedia/polityczni-topielcy

Stare i nowe poligony

Donald Trump, Władimir Putin i Wołodymir Zełenski, choć każdy z innych przyczyn, utknęli w wojnie spreparowanej przez jej zwolenników zza biurek. Co najmniej pół roku wcześniej, kiedy Donald Trump zaczął się czuć jak posiadacz czarodziejskiej różdżki, a jej dotknięcie miejsca na mapie miało oznaczać „to moje”, pułkownik Douglas Macgregor zauważył, że na Grenlandii bazy USA już są, reszta zaś była zbędna. Chyba że chodziło o wzniecenie konfliktu dla odwrócenia uwagi od już trwającego. Zdaniem australijskiego dziennikarza Johna Helmera, najświeższe doniesienia z Grenlandii wskazują, że staje się ona nowym poligonem. Dania, jedno z najzacieklej krytykujących Rosję państw NATO, zgodziła się na istnienie baz amerykańskich, co aprobował Donald Trump w zamian za odstąpienie od aneksji całej Grenlandii. Przy kilku bazach i nowych możliwościach prowadzenia wojny z Rosją, do których należałoby wzmocnienie wszelkich zakazów zawijania do portów jednostek rosyjskich, chińskich oraz innego wykorzystywania Grenlandii przez Rosję, otwarta została nowa strefa potencjalnego zaognienia stosunków międzynarodowych.

Takim samym gorącym poligonem jest Ukraina. Radykalizacja działań rosyjskich, wynikająca z niechęci do bezpośredniego sąsiedztwa z państwem spreparowanym na modelu Izraela, doprowadza właśnie do skutku, jakim jest załamanie gospodarki. Zablokowany został eksport ukraińskiego zboża. Równocześnie zablokowany jest import drogą morską do portów Morza Czarnego.

Nasilone ataki na cele przemysłowe sparaliżowały całą moc produkcyjną stali na Ukrainie. Rosnący deficyt energii elektrycznej w tej sytuacji zapowiada całkowite załamanie gospodarki tego państwa.

Ukraiński rząd na uchodźstwie i RCB

Rząd Wołodymyra Zełenskiego, choć krytykowany wewnętrznie, nie upadnie przy wsparciu zachodnich sponsorów, skoro do jego dyspozycji pozostaje armia NATO, gotowa do ciągłej walki za wielkie interesy oligarchów i potężne pieniądze z Europy. Na tym tle powstała właśnie koncepcja stworzenia „rządu na uchodźstwie” z wiosną przyszłego roku. Terenem działania tego rządu pozostanie nadal Ukraina. Odpowiednio dobrany zestaw personalny, przeniesiony z Kijowa do Lwowa, ma za zadanie przygotować kolejną falę uchodźców do Polski, Niemiec i innych części Europy. Strach przed napływem uchodźców ukraińskich, widoczny już w roku 2022, powróci. Zełenskiemu jest to potrzebne.

Ukraińskie sieci rozsianych po Polsce stowarzyszeń, fundacji i biur będą pogłębiać rozsadzanie tkanki ludnościowej, na co nie jesteśmy zupełnie przygotowani, a rządzący, jak zawsze, za priorytet przyjmować będą litość nad uciekającymi od wojny. Grożąca nam relokacja jest szykowana na podobieństwo akcji „Most”. Zwłaszcza realny jest ów plan przy oficjalnych założeniach rządu o potrzebie ewakuacji części ludności z terenów wschodnich, zawartych w Krajowym Planie Ewakuacji opracowanym przez Rządowe Centrum Bezpieczeństwa (RCB) i MSWiA. Bagatelizowane plany uznaje się za plotkę, lecz przypomnijmy, że plotki pandemiczne okazywały się twardą rzeczywistością (Operacja Most).

Schyłkowa prezydentura

Dezaprobata dla Trumpa w USA przechyliła się radykalnie na jego niekorzyść po doświadczeniu seryjnego fiaska konfrontacji sił w Iranie. Nie zostały zrealizowane zasadnicze cele, które majaczyły na początku: obalenie rządu w Teheranie, zbuntowanie ludności przeciwko panującej ekipie, nieudane przejęcie kontroli nad szlakiem handlu ropą, przy kompromitacji zapowiadanej skuteczności sił morskich i powietrznych (i braku lądowych) oraz utracie baz w regionie. W tej sytuacji ekipa współrządząca traci morale i odwraca się w poszukiwaniu nowych miejsc pracy, rozumiejąc, że zwierzchnik nie panuje nad utopijnie obiecanym sukcesem.

W obecnej sytuacji, którą sam stworzył, Donald Trump nie opanuje inflacji i nie odwróci wyniku wojny z Iranem, więc jego notowania polityczne spadają gwałtownie czerwoną kreską, wzorem notowań giełdowych. Nie ma żadnych rozwiązań. Nie potrafi nawet zapanować nad własną nieporadnością, dosłownie kompromitując się wygłoszonym w ONZ przemówieniem, ku zniesmaczeniu odbiorców.

Po wystąpieniu prezydent USA miał spotkanie z Zełenskim, równie tonącym jako przywódca, mimo wcześniejszego instruktażu na lotnisku Shannon przez szefa CIA – Johna Radcliffe’a. Ich samoloty całkiem przypadkowo tankowały paliwo w tym samym miejscu i czasie. Trump z Zełenskim, skazując się na wzajemne wsparcie, są politycznymi topielcami.

Cytowane przez amerykańską prasę telefoniczne apele Trumpa do Zełenskiego, by przestał atakować rosyjskie rafinerie, obnażają jego pełną hipokryzji dywersję, kierowaną do wyborców amerykańskich. Należy podważyć istnienie jakiejkolwiek nitki negocjacyjnej między USA i Ukrainą, z czego Rosjanie w pełni zdają sprawę.

Perspektywa

Interesy USA i Ukrainy łączy wojna i jej nowe odsłony (Grenlandia), a rzekome rozmowy trójstronne są ochłapami rzucanymi wyborcom. Komunikaty o braku postępu w rozmowach jednoznacznie podważają celowość wizyt Kushnera i Witkoffa na Kremlu. Zapętlenie prezydenta USA w jego taktyce znajduje przejaw w zamknięciu dostępu prasy do Białego Domu.

W tym samym czasie Władimir Putin ma za sobą wybory parlamentarne. Zwycięstwo partii Zjednoczona Rosja przy frekwencji 59% potwierdza mocną pozycję partii rządzącej, nawet wbrew sondażom przedwyborczym. Zdobyła ona zwykłą większość w rosyjskiej Dumie, co daje prezydentowi większą swobodę działania.

Partia Komunistyczna z dożywotnim przywódcą Gienadijem Ziuganowem zdobyła 14% dzięki sprzyjającym jej tzw. opozycjonistom. Przykładem był Aleksiej Nawalny.

Uporczywa praca Europejczyków nad zakłóceniem wyborów w Rosji poprzez posłanie około 2000 dronów nad jej obszar w trakcie głosowania odniosła skutek bumerangu. Zamiast spodziewanego strachu, rosyjscy wyborcy zmobilizowali się podobnie jak podczas bombardowania Iranu, a w historii – Niemiec czy Japonii, co zmotywowało ludność do zjednoczenia przy rosnącej niechęci do sprawcy. Efektem zachodnich aktów wojennych, firmowanych jako ukraińskie, wzmogły się apele wielu środowisk o większy radykalizm zmierzający do zakończenia wojny. Między innymi chodzi o udaremnienie dostaw transportów drogowych i kolejowych z Polski przez granicę polsko-ukraińską. Zgoda na silniejszy mandat W. Putina wynika z rosnącego gniewu, dając mu przewagę. Impas Putina wynika z pomysłu potraktowania rządzących Ukrainą jako rządu na uchodźstwie skierowanego przeciwko Rosji na zawsze. Tego nie da się zniszczyć czy zneutralizować w drodze negocjacji.

Jako żywo, Ukraina jest kalką idei Izraela – wiecznie jątrzącego tworu na obszarze Bliskiego Wschodu. Siergiej Ławrow czytelnie zdiagnozował: „Etap negocjacji zakończył się w Anchorage na Alasce”. Oznacza to, że bezpieczeństwa Rosji nie można uzyskać w rozmowach z Ameryką, skoro jej stosunek do Ukrainy sprowadza się do traktowania jej obszaru jako poligonu, na którym trwa wieczna wojna. Stawia to Rosję w obowiązku stawienia czoła eskalującej wojnie z sojuszem europejsko-amerykańskim. Błędem Putina jest – albo już tylko była – nadzieja, że z Zachodem można negocjować. Ostatecznym tego dowodem jest sytuacja na Bliskim Wschodzie, żywo dyskutowana w trwającej od kilku dni 81. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ.

W niezmiennym stylu Donald Trump użył szantażu: „Moją propozycją dla Iranu jest jego zgoda na to, by mógł istnieć jako największe mocarstwo, być może na świecie, albo go całkowicie zniszczę”, wbrew wyborczej obietnicy, że gotów jest do zawarcia umowy. Nie dodał, że wyłącznie na warunkach bezwzględnej subordynacji. Przeczył też toczącej się w marcu 2026 r. wojnie Mike Johnson, nazywając amerykańskie ataki na Iran „misją ograniczoną do operacji na wybrane obiekty, która już jest prawie zakończona”.

Przewodniczący António Guterres, mówiąc o sytuacji bliskowschodniej i Gazie, skwitował: „Dość, już dość eskalacji, apeluję do przywódców o rozmowy”. Emir Kataru – szejk Tamim ibn Hamad Al Sani, poza wezwaniem do zakończenia kryzysu humanitarnego w Gazie i otwartą krytyką Izraela za działania w Gazie, Syrii i Libanie, oczekuje odblokowania Cieśniny Ormuz. Stwierdził też: „Nadszedł czas, by dotychczasowe słowa dotyczące wartości stały się praktyką”.

Najtrafniej w ocenie sytuacji wypada prezydent Iranu Masud Pezeshkian, na którego słowa delegacja amerykańska opuszcza salę obrad. Najradykalniej brzmi wypowiedź prezydenta Turcji Recepa Tayyipa Erdogana, choć on sam ma wyraźne trudności w poruszaniu się – porównał w niej Gazę do największego na świecie cmentarza.

Opracowanie: Jola
Na podstawie: YouTube.com [1] [2] [3] [4]
Źródło: WolneMerdia.net

W tym tygodniu w globalnej wojnie

Opublikowany przez

W tym tygodniu w globalnej wojnie

Autorstwa Jamesa Corbetta uncutnews-ch/diese-woche-im-weltweiten-krieg

Są dekady, w których nic się nie dzieje, i są tygodnie, w których dziesiątki spraw się dzieją.

To był jeden z takich tygodni.

Tak, jeśli śledziłeś geopolityczny dramat, który rozegrał się w zeszłym tygodniu, wiesz już, o czym mówię. A jeśli nie, zapnij pasy i przygotuj się, bo zaraz zostaniesz zasypany informacjami o najnowszych doniesieniach ze świata wojny.

Od wojny piątej generacji przeciwko wszystkim, po serię eskalujących wojen regionalnych, które grożą przekształceniem się w pełnowymiarową, globalną Trzecią Wojnę Światową – najnowsze wiadomości mają coś dla każdego!

XI SZCZYT TRUMPA

Jeśli decydujący konflikt (zainscenizowanej i zmanipulowanej) Trzeciej Wojny Światowej, którą obecnie planują przedstawiciele „Państwa Głębokiego”, rozegra się między USA i Chinami, jak podejrzewam, to spotkanie Trumpa i Xi w przyszłym tygodniu rzeczywiście może mieć ogromne znaczenie.

Jednym z punktów tego programu jest sztuczna inteligencja i wojna poznawcza.

W zeszłym tygodniu chińskie Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego opublikowało swoje pierwsze oświadczenie na temat sztucznej inteligencji. I – co absolutnie nikogo nie zaskoczyło – prowadzona przez Chiny debata na temat „bezpieczeństwa sztucznej inteligencji” nie wydaje się koncentrować na zagrożeniu ze strony „nieuczciwych agentów sztucznej inteligencji”, niebezpieczeństwie wyginięcia ludzkości ani na potrzebie „zabezpieczenia granic”, jak ma to miejsce na Zachodzie. Chodzi raczej o bezpieczeństwo wspaniałego chińskiego rządu.

Różne wrogie siły i ukryte motywy wykorzystują generatywne technologie sztucznej inteligencji, takie jak deepfake audio i wideo, teksty i obrazy generowane przez sztuczną inteligencję oraz inteligentne armie botów, aby tanio i na masową skalę rozpowszechniać plotki polityczne. Rozpowszechniają szkodliwe informacje i podsycają wrogie emocje, prowadzą wojnę opinii publicznej i wojnę poznawczą przeciwko nam, a tym samym bezpośrednio zagrażają naszemu bezpieczeństwu politycznemu, systemowemu i ideologicznemu.

O Boże! Czy nikt nie myśli o bezpieczeństwie ideologicznym państwa chińskiego?!

Biorąc pod uwagę ten kontekst narracyjny i fakt, że wszyscy najwięksi zwolennicy szybkiej ekspansji centrów danych AI na Zachodzie wykorzystali widmo Chin jako pretekst, aby uzasadnić potrzebę jak najszybszej rozbudowy infrastruktury AI przez USA i ich sojuszników, ciekawe będzie, czy i jakie wspólne oświadczenie w tej sprawie wydadzą obaj szefowie państw.

Ale pomijając kontrowersyjny temat sztucznej inteligencji, który dominuje w nagłówkach gazet – co jeszcze jest w programie tego historycznego szczytu? No cóż, „prawie wszystko”, oczywiście! Chociaż typowo niejasne i przesadzone oświadczenie Trumpa dotyczące zakresu rozmów nie wyjaśnia absolutnie niczego, można by się spodziewać, że „prawie wszystko” obejmie wojnę handlową między USA a Chinami, kwestię Tajwanu i wojnę z Iranem.

Czy będziemy teraz w stanie dostrzec pierwsze prawdziwe linie podziału w (inscenizowanej i zmanipulowanej) walce XXI wieku, czyli w bitwie między amerykańskim orłem a chińskim smokiem? Już wkrótce się dowiemy!

Tymczasem na Bliskim Wschodzie szaleje chaos, który jest powodem do niepokoju!

ARABIA SAUDYJSKA W BITWIE

To był katastrofalny tydzień dla Saudyjczyków.

Najpierw pojawiła się wiadomość, że państwo naftowe musi zamknąć swój kluczowy rurociąg naftowy wschód-zachód po tym, jak został poważnie uszkodzony w wyniku ataku dronów.

Następnie ogłoszono, że to „tymczasowe” zamknięcie potrwa kilka tygodni, gdyż uszkodzenia rurociągu okazały się poważniejsze, niż pierwotnie informowano.

Teraz Arabia Saudyjska ubolewa nad „najgorszym scenariuszem”: atakiem ze strony Iranu i Hutich oraz brakiem pomocy ze strony USA.

Według doniesień, saudyjski następca tronu, książę Mohammed bin Salman, spotkał się w tym tygodniu z szefem CENTCOM Bradem Cooperem, ale najwyraźniej nie otrzymał zapewnień i gwarancji bezpieczeństwa, o które zabiegał. W rezultacie ten niegdyś arogancki potentat naftowy musi ponownie ocenić pozycję swojego kraju w regionie i jego ogólną sytuację bezpieczeństwa.

Co to zatem oznacza? Oznacza to:

1) Petrodolar – system, w ramach którego saudyjskie dolary z ropy naftowej wracały do ​​amerykańskich banków i amerykańskich obligacji skarbowych w zamian za wsparcie wojskowe USA – praktycznie dobiegł końca. (Ale co w tym nowego?)

I

2) Saudyjczycy będą musieli w przyszłości szukać bezpieczeństwa gdzie indziej.

Konsekwencji tych wydarzeń dla ogólnej sytuacji bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie nie sposób przecenić. W ostatnich latach byliśmy już świadkami powstania sojuszu między Arabią Saudyjską a Pakistanem, który został przypieczętowany w 2025 roku podpisaniem paktu o wzajemnej obronie, umieszczającego Saudyjczyków pod nuklearnym parasolem Pakistanu.

Teraz, gdy region został całkowicie zdestabilizowany przez wojnę Trumpanyahu z Iranem, ten parasol bezpieczeństwa się rozszerza. Zaledwie w zeszłym miesiącu Turcja (która z jakiegoś powodu w anglojęzycznych publikacjach jest teraz pisana jako „Turkiye”) dołączyła do Saudyjczyków i Pakistańczyków w trójstronnym porozumieniu obronnym znanym jako „Porozumienie o wspólnej obronie z Mekki”. Ponieważ porozumienie zawiera klauzulę o wspólnej obronie, w której trzy państwa członkowskie zgadzają się, że atak na jednego z nich jest uznawany za atak na wszystkich, pakt jest nazywany swego rodzaju „muzułmańskim NATO” i jest postrzegany jako potencjalny zalążek szerszych regionalnych ram bezpieczeństwa, które nie obejmują Wujka Sama.

Ale wzniosła retoryka i obietnice na papierze to jedno. Rzeczywiste rozmieszczenie sił zbrojnych w razie ataku to drugie. Czy więc to porozumienie będzie warte papieru, na którym zostało spisane? Wkrótce się przekonamy! Teraz, gdy Saudyjczycy ponownie aktywnie walczą w Jemenie, a Stany Zjednoczone odmawiają dalszej pomocy wojskowej, pojawia się pytanie: czy Porozumienie z Mekki wejdzie w życie? Arabia Saudyjska zwraca się o pomoc do Pakistanu na mocy postanowień porozumienia, ale Islamabad nie podjął jeszcze decyzji. Oznacza to, że wkrótce dowiemy się, czy „muzułmańskie NATO” jest skazane na porażkę od samego początku, czy też jest instytucją zdolną do redefinicji krajobrazu bezpieczeństwa w regionie.

Tak czy inaczej, w regionie toczą się obecnie liczne dyskusje na temat polityki bezpieczeństwa! A to dlatego, że…

WSTRZĄS NAFTOWY POWRÓCIŁ!

Właśnie wtedy, gdy wszyscy myśleli, że panika naftowa z początku „Operacji Epic Fury” już dawno minęła, nadeszły najnowsze wstrząsy dla infrastruktury naftowej Arabii Saudyjskiej. Dla tych, którzy nie znają zawiłości geopolityki naftowej: to oznacza, że ​​ceny benzyny wkrótce znów wzrosną.

Tak, okazuje się, że wspomniane ataki na saudyjski rurociąg Wschód-Zachód będą miały znaczący wpływ na globalne rynki ropy naftowej. Dzieje się tak, ponieważ rurociąg Wschód-Zachód jest główną „obwodnicą Ormuzu”, którą Saudyjczycy transportują do 4 milionów baryłek ropy naftowej dziennie do terminalu w Janbu nad Morzem Czerwonym. W rezultacie saudyjska produkcja ropy spadła w tym tygodniu do zera po raz pierwszy w historii.

To zła wiadomość.

Dla wszystkich, którzy uczą się wzrokowo, chciałbym wyjaśnić złe wieści za pomocą mapy:

Tymczasem szczyt irańsko-arabski w Cieśninie Ormuz, którego celem było osiągnięcie porozumienia w sprawie wznowienia żeglugi przez tę strategicznie ważną cieśninę naftową, zakończył się katastrofą. Według rzecznika irańskiego ministerstwa, spotkanie ministrów spraw zagranicznych regionu w Omanie, zaplanowane na podpisanie porozumienia, zostało odwołane przez Arabię ​​Saudyjską.

Oznacza to, że Cieśnina Ormuz pozostaje praktycznie zamknięta dla ruchu tankowców – fakt ten potwierdzają trzy tankowce zaatakowane w tym tygodniu przez marynarkę wojenną Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC). Ostatni atak wymierzony był w pływający pod banderą Togo tankowiec „Trend”, który według Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej został podpalony, aby uniemożliwić jego „nielegalny przepływ” przez cieśninę. Ataki te spowodowały już ogromne szkody w środowisku wodnym, a wycieki ropy pokrywają obecnie setki kilometrów kwadratowych cieśniny.

Ale, jak można się spodziewać, to nie wpływ tego chaosu na środowisko trafia na pierwsze strony gazet, lecz konsekwencje ekonomiczne. Oto dane sugerujące reperkusje ekonomiczne, jakie przyniesie przerwanie przepływu ropy:

  • Europejskie kontrakty terminowe na gaz ziemny osiągnęły właśnie najwyższy poziom od grudnia 2022 r.;
  • Ceny oleju napędowego w USA osiągnęły właśnie rekordowo wysoki poziom: galon oleju napędowego kosztuje teraz 6,42 dolara.
  • Ceny ropy naftowej w Chinach również osiągnęły nowe rekordy: w środę cena kontraktów terminowych na ropę na giełdzie w Szanghaju wzrosła do 129 dolarów za baryłkę, znacznie przekraczając poprzedni szczyt na poziomie 121,80 dolarów, który został osiągnięty na początku wojny z Iranem.

Ceny ropy naftowej zaczęły spadać pod koniec tygodnia, gdyż inwestorzy byli coraz bardziej przekonani, że zakłócenia w działaniu saudyjskiego rurociągu nie są tak poważne, jak donoszono. Obecnie jednak wydaje się oczywiste, że przywrócenie infrastruktury w regionie do stanu sprzed wojny z Iranem zajmie miesiące, jeśli nie lata.

Ale nawet gdyby sytuacja na Bliskim Wschodzie unormowała się z dnia na dzień, nie oznaczałoby to pokoju na całym świecie. Bo w Europie Wschodniej wciąż szaleje wojna.

Konflikty między Ukrainą a Rosją rozprzestrzeniają się na cały świat

Tak, na wypadek gdybyście się zastanawiali: Wojna pomiędzy Rosją a Ukrainą trwa.

Ostatnie wydarzenia na tym froncie obejmują spory między obiema stronami dotyczące ich infrastruktury energetycznej: Rosja twierdzi, że Ukraina próbowała zaatakować „jeden z obiektów energetycznych na terytorium Rosji” w zeszły poniedziałek, podczas gdy Ukraina twierdzi, że zaatakowała rafinerię ropy naftowej w Rosji w odpowiedzi na rosyjskie ataki na stacje benzynowe w Kijowie i inne ukraińskie obiekty energetyczne. Wszystko to nastąpiło po tym, jak Trump oświadczył na początku tego tygodnia, że ​​zarówno Rosja, jak i Ukraina zgodziły się zaprzestać ataków na infrastrukturę energetyczną drugiej strony.

Ale być może jeszcze bardziej niepokojące niż niekończące się spory między Ukrainą a Rosją są niedawne sygnały, że konflikt ten przeradza się w szerszą wojnę. Właśnie w tym tygodniu polski minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski zaostrzył wojnę na słowa między Polską a Rosją, chwaląc się, że jego kraj może „dość szybko pokonać Rosję” w walce dzięki przewadze powietrznej NATO.

Przywołanie przez Sikorskiego straszaka NATO stanowi dorozumianą groźbę pełnoskalowego konfliktu supermocarstw, w którym dysponująca bronią jądrową Rosja zmierzyłaby się z blokiem NATO pod przewodnictwem USA, również dysponującym bronią jądrową.

Chwalebna, dziecięca postawa Sikorskiego („Mój międzystanowy sojusz wojskowy mógłby cię zniszczyć!”) nie jest jedynie pustą retoryką. W rzeczywistości, ZeroHedge donosi:

Rozszerzenie wojny na Ukrainie na przestrzeń powietrzną państw NATO na „wschodniej flance” staje się cotygodniową rzeczywistością, przynosząc dodatkową presję i zagrożenia, które potencjalnie mogą doprowadzić do większej konfrontacji militarnej między Rosją a Zachodem. Wiodące mocarstwa NATO, takie jak Niemcy, podejrzewają ostatnio również rosyjski wywiad o sabotażowe kampanie z udziałem dronów w pobliżu węzłów lotniczych w Europie Środkowej.

Jeden z ostatnich incydentów związanych ze „skutkami” wojny na Ukrainie miał miejsce na Litwie, gdzie myśliwiec sojusznika z NATO zestrzelił rosyjskiego drona, który wleciał w przestrzeń powietrzną kraju z Białorusi. Incydent ten skłonił litewskiego ministra spraw zagranicznych Kiestutisa Budrysa do oświadczenia, że ​​NATO jest „czujne, zdecydowane i gotowe” na takie zagrożenia.

Jak dotąd nie było żadnego oświadczenia Igora Czajki, szefa rosyjskiej Federalnej Agencji ds. Wspólnoty Niepodległych Państw, Rodaków Mieszkających za Granicą i Międzynarodowej Współpracy Humanitarnej…

…ale tak, prowokacje między Rosją a NATO stają się coraz poważniejsze i wydaje się, że ani Putin, ani UE nie mają łatwego wyjścia, co jest popierane przez NATO. Zamiast tego, niesławny artykuł 5 NATO, „klauzula o zbiorowej samoobronie”, zdaje się zachęcać państwa peryferyjne, takie jak Polska, do angażowania się w coraz bardziej lekkomyślne prowokacje przeciwko rosyjskiemu niedźwiedziowi.

Innymi słowy, jest całkiem prawdopodobne, że przyszli historycy będą pisać o tym, jak jakiś aparatczyk w Krakowie spowodował śmierć dziesiątek milionów ludzi podczas Wielkiego Holokaustu Atomowego w 2027 roku.

SYDNEY SWEENEY POD OSTRZENIEM

Aktorka Sydney Sweeney znalazła się pod ostrzałem ze strony sportsmenek, które twierdzą, że najnowszy chwyt reklamowy Sweeney – kampania reklamowa amerykańskiego rynku zakładów sportowych Novig, w której części jej nagiego ciała są wygodnie zakryte różnymi sprzętami sportowymi – cofa kobiety w sporcie o dekady, sprowadzając ich rolę do roli hiper-seksualizowanych obiektów.

To absolutnie nie ma nic wspólnego z III wojną światową. Pomyślałem po prostu, że zakończenie tego wpisu będzie nieco mniej ponurą historią niż ta, w której giną dziesiątki milionów ludzi. W końcu jest to z pewnością lepsze niż historia o tym, jak system sztucznej inteligencji wyobraził sobie, że chiński statek przewozi komponenty do broni jądrowej do Iranu – „błąd”, który równie dobrze mógł wywołać III wojnę światową.

Tak czy inaczej, życzę Wam wszystkim cudownego tygodnia!

Źródło: This Week in World Warfare

Cisza przed decydującym starciem

Opublikowany przez

Spokój przed decydującym starciem

Spokój przed decydującym starciem

Autorstwa Pepe Escobara

Jedyną sztuką, którą książę musi w pełni opanować, jest sztuka wojny.

To miała być cisza przed burzą. „Syndykat Epsteina” schlebiałby przedstawicielom Globalnego Południa, którzy zebrali się w Nowym Jorku na – pogrążonym w letargu – Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, i uwodziłby ich wszelkiego rodzaju „prezentami”, aby odwrócić ich uwagę od zbliżającej się wielkiej katastrofy i odwrócić ich uwagę od zapierającej dech w piersiach szybkości upadku Pax Americana.

Przenieśmy się do środy, pierwszego dnia debaty w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, kiedy to Neo-Krassus/Neo-Kaligula/Goldfinger/Psycho-Toddler ma wygłosić przemówienie.

Tego samego dnia spotyka się z szejkami naftowymi z regionu Zatoki Perskiej. Spotkanie to może przerodzić się w swego rodzaju pakt samobójczy.

A w piątek Xi Jinping osobiście przybędzie do USA z oficjalną wizytą państwową. Iskry będą gwarantowane (i często niewidoczne).

Wszystko to gwarantowałoby, że niemal nieunikniona nowa, szalona ofensywa przeciwko Iranowi i państwom Osi Oporu mogłaby zostać opóźniona o kilka dni.

Jednak histeria wybuchła ponownie, gdy spanikowani aktorzy imperialni zostali skonfrontowani z przerażającymi faktami na miejscu – od zerowego eksportu saudyjskiej ropy naftowej po „Płoń, kochanie, płoń” na lotnisku w Rijadzie.

Kluczowe słowo: ogłuszający dźwięk pędzących karaluchów „błyskotki”. Wydaje się, że rozumieją, że kolejny atak na Iran byłby teraz bardziej niż niebezpieczny, ponieważ drabina eskalacji wymknęłaby się spod kontroli – w tym końcowa rozgrywka Teheranu z przerażonymi szejkami naftowymi.

Karaluchy musiały się więc przekonać na własnej skórze, że bez względu na wszystko Iran nieuchronnie stanie się hegemonem naftowym w Zatoce Perskiej.

Teraz czas na Pakistan i Turcję – dwaj pozostali członkowie podejrzanego Sojuszu Obrony Mekki – którzy wspólnie wpadli w panikę i obiecują bronić Arabii Saudyjskiej, nawet przy użyciu siły fizycznej.

Dla kontekstu przytaczamy wypowiedź rzecznika Ansarallah, Mohammada Al-Bukhaitiego:

„Na Boga, jeśli Turcja lub Pakistan się wtrącą, rozprawimy się z nimi żelazną ręką. I tak jak dziś sprowadzamy Arabię ​​Saudyjską do parteru, tak samo i ich do parteru”.

Taka była uprzejma rada starszego al-Buchaitiego. Młodszy al-Buchaiti, Hussain, dziennikarz, zaatakował znacznie ostrzej: Gdyby Pakistan zaatakował Jemen, Jemen nie zezwoliłby na przeprawę pakistańskich statków handlowych przez Morze Czerwone, przypuściłby bezpośredni atak na Pakistan i uznałby go za partnera syjonistycznego.

Jak upada Dom Saudów

Teraz drabina eskalacji przyspiesza z pełną prędkością. „Szok energetyczny i strach” jest nieunikniony. Wszystkie bufory zostały wyczerpane: amerykańskie strategiczne rezerwy ropy naftowej (SPR), saudyjski rurociąg Wschód-Zachód (na co najmniej miesiąc, a może dłużej) oraz systematyczna, drastyczna redukcja importu ropy przez Chiny.

Pozostaje Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – z przepustowością zaledwie 2 milionów baryłek dziennie. Ale jeśli USA zaatakują „oś oporu”, to i ona zniknie w mgnieniu oka.

Arabia Saudyjska nie może eksportować ropy naftowej ani gazu. Dlatego nieudolny decydent MbS ma tylko jedno wyjście: poddać się. Zaakceptować warunki Jemenu. I należy się spodziewać, że obejmie to również trzy południowe prowincje, które zostały zdobyte przez Brytyjczyków i przekazane Saudyjczykom w 1934 roku.

Brak kapitulacji oznacza, że ​​szansa na przetrwanie Domu Saudów jest niezwykle mała.

Alastair Crooke, w najlepszym wydaniu, podsumował to idealnie. Błyskawiczna ofensywa sił Ansarallah/Jemenu była planowana od siedmiu lat. Sana’a myśli bardzo długoterminowo. Oznacza to, że Jemen ma pełną kontrolę nad procesem; jednak wynik jest całkowicie zgodny z wolą Teheranu.

Istnieje uderzająca analogia do sytuacji w Afganistanie sprzed pięciu lat – historii, którą śledziłem z uwagą. Markizowy rząd Ghaniego upadł w ciągu zaledwie dziesięciu dni dzięki cierpliwie budowanym sojuszom między plemionami pasztuńskimi pod patronatem generała Solejmaniego.

Teraz ten sam proces ma miejsce, z udziałem arabskich przywódców plemiennych. Łatwo to sprzedać. Hybrydowe państwo „Arabia Saudyjska” zostało zbudowane wokół skrajnie sekciarskiego rdzenia wahhabickiego, grupy niepiśmiennych, pasterskich Beduinów, w którym jedna rodzina monopolizuje pieniądze, władzę polityczną i wszelkie decyzje.

Wiele z około 100 plemion bez trudu weźmie udział w procesie, który zintegruje królestwo z tym, co można by nazwać „kompleksem Iran-Ansarallah”. Odzyskają swoją ropę; Arabia nie będzie już sprowadzona do roli amerykańskiego substytutu perskiej potęgi; a to oznacza koniec „darmowego posiłku” dla amerykańskich firm naftowych. Chiny mogą tylko z zadowoleniem przyjąć tę wizję.

Szejkowie naftowi wybrali już swój stół.

Sana wysłała jasny sygnał do USA za pośrednictwem Omanu: Jemen zaatakuje tylko statki saudyjskie – a nie amerykańskie czy międzynarodowe. To obowiązuje, dopóki Waszyngton nie zaatakuje Jemenu. Jeśli jednak do tego dojdzie, Jemen zniszczy amerykańską bazę w Dżibuti, niezbędną do monitorowania całego Rogu Afryki.

Kluczowe pytanie brzmi teraz, czy Stany Zjednoczone – i Pakt Mekka – rzeczywiście porzuciły Arabię ​​Saudyjską. Czy też jest to jedynie zasłona dymna dla reorganizacji przed skoordynowanym atakiem – w tym na Radę Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) – na Ansarallah.

Gdyby do tego doszło, Teheran jasno dał do zrozumienia, że ​​zaatakuje amerykańskie cele wojskowe i gospodarcze w całym regionie Zatoki Perskiej, szczególnie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Arabii Saudyjskiej, sięgając aż po Irak.

Generał dywizji Mohsen Rezaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu i osobisty przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Mojtaby Chameneiego, podsumował kontekst jednym zdaniem:

„Zaprosiliśmy ich [państwa Rady Współpracy Zatoki Perskiej] na spotkanie w Salalah [w Omanie]… a oni odwzajemnili się tajnym spotkaniem w Niemczech z Centralnym Dowództwem USA i Izraelem”.

Wszystko jest tutaj. Iran zaprosił szejków naftowych Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) do wspólnego regionalnego stołu negocjacyjnego. GCC zdecydowała się jednak na rozmowy przy stole negocjacyjnym w Waszyngtonie i Tel Awiwie.

Rezaee opisał również, w jaki sposób Iran zmodernizował swoje rakiety naddźwiękowe, zwiększając ich prędkość z 6 do 10 Machów, rozszerzył możliwości walki elektronicznej i obrony powietrznej i obecnie jest w stanie atakować amerykańskie okręty w dowolnym miejscu na odległym Oceanie Indyjskim.

Jest też pocisk kierowany na okręty, który dzieli się na 80 pocisków i został pomyślnie przetestowany na amerykańskim lotniskowcu. Pentagon milczy w tej sprawie.

Rezaee ostrożnie radził Marynarce Wojennej USA na wiele sposobów, aby wycofała się z drogi – jeśli tak można powiedzieć, z Oceanu Indyjskiego – zanim znów iskry polecą.

Młody al-Bukhaiti zabiera głos po raz kolejny: „W nadchodzących dniach należy spodziewać się znacznej eskalacji ze strony Arabii Saudyjskiej… Po tym nastąpi zaskakujący akt odwetu, który sprawi, że Arabia Saudyjska i jej sojusznicy zapomną, że stracili Mochę i Bab al-Mandab”.

Syndykat Epsteina mógł zatem zaplanować samodzielną operację w Jemenie, tylko po to, by odkryć, że Iran i Jemen zawarły umowę zbiorową.

Szanuj warunki Iranu. W przeciwnym razie…

Teheran przekazał nowe warunki Stanom Zjednoczonym za pośrednictwem Kataru, chociaż Rezaee nadal powołuje się na „szanowany rząd pakistański” jako na wiarygodnego partnera do konsultacji.

Warunki obejmują uwolnienie zamrożonych aktywów i zakończenie blokady morskiej nałożonej przez Trumpa. Rezaee powiedział, że warunków jest siedem, ale wymienił tylko sześć. Lista nie obejmowała „zniesienia sankcji gospodarczych”. Pierwszym publicznie wymienionym punktem jest „zakończenie wojny na wszystkich frontach”.

Dokładnie to zostało powiedziane na początku listu intencyjnego „Martwego Kota”.

Porozumienie z czerwca zawierało już wyjątki dla eksportu ropy naftowej i klauzulę o powstrzymaniu się od nowych sankcji.

Następnie pojawia się kwestia wzajemności w odniesieniu do Cieśniny Ormuz. Jest to element strategii negocjacyjnej Teheranu. Rezaee powiedział, że Iran jest „tylko o krok” od ogłoszenia porozumienia z Omanem w sprawie zarządzania Cieśniną Ormuz, co może wymagać zgody regionu.

Opis przedstawiony przez Tasnim określił porozumienie jako „krok w kierunku realizacji przez Iran suwerenności nad cieśniną”. Równocześnie minister spraw zagranicznych Araghchi poinformował w Pekinie swojego odpowiednika i przyjaciela Wang Yi, że Iran „uzgodnił z Omanem plan otwarcia cieśniny”. Następnie, w niedzielę, Ghalibaf powtórzył, że Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta do czasu spełnienia warunków Iranu.

Reakcja Waszyngtonu w niedzielę była – jak zwykle – szaloną retoryką. Neo-Krassus/Psycho-Maluch powiedział w Fox News, że jest w „trybie decyzyjnym”. A potem rzucił międzygalaktyczną ripostę: Decydował, „czy i kiedy wysadzę cały naród w powietrze”.

Dalszy komentarz nie jest potrzebny.

Ma w zasadzie trzy opcje: 1. Więcej nalotów. 2. Pozwolić Iranowi „zgnić” gospodarczo (taki jest na razie plan). 3. Porozumienie. W przypływie zdrowego rozsądku powiedział również, że „prawdopodobnie jest otwarty” na spotkanie z prezydentem Pezeshkianem w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ.

Irańskie siły zbrojne ze swej strony twierdziły, że posiadają informacje, iż Waszyngton zdecydował się wznowić działania „za zgodą niektórych krajów w regionie” i zagroziły „ciągłymi, skutecznymi i bolesnymi atakami”.

Patrząc na szerszy kontekst, Pakistan upierał się, że nie jest przedmiotem dyskusji na temat odpowiedzi militarnej na Jemen. Turcja „nie chce ingerować w konflikt”. Niemniej jednak rzecznik pakistańskiego wojska obiecał „doprowadzić sprawę do końca”, a ministerstwo spraw zagranicznych potwierdziło „pewne rozmieszczenie wojsk” w ramach Sojuszu Obronnego Mekki. Wtajemniczeni w Islamabadzie przysięgają, że to tylko pozory: Pakistan nie może pozwolić sobie na wciągnięcie w wojnę z Ansarallah.

Sedno sprawy polega na tym, że syndykat Epsteina po prostu nie może sobie pozwolić na bezczynność (podkreślenie moje). Rozważmy ich rozpaczliwą sytuację: stracili już kontrolę nad załamaniem waluty, załamaniem łańcucha dostaw żywności i powszechnym niedoborem ropy naftowej i oleju napędowego. Potrzebują ogromnej odskoczni.

Tymczasem rewolucyjny wzrost w Jemenie przyspiesza termin decydującej konfrontacji. Podczas gdy Iran koncentruje się na zapewnieniu ostatecznej katastrofy neo-Krassusa/Goldfingera/psycho-maluchów w perspektywie średnioterminowej, jednocześnie dopracowuje swoją nową ofensywną doktrynę: gotowość do wyprzedzającego ataku przy najmniejszym sygnale niepokojów ze strony USA.

Praktycznie niemożliwe jest znalezienie sensu w nielogicznym geopolitycznym wszechświecie, gdzie nic już się nie liczy, a hegemon całkowicie wymknął się spod kontroli. Mimo to nie poddajemy się.

Wszyscy jesteśmy pasażerami (nadchodzącej) burzy.

Źródło: Spokój przed decydującym starciem

Tajne spotkanie CENTCOM w Niemczech. Szefowie Izraela, Arabii Saud., Zjedn. Emiratów Arabskich, Bahrajnu, Kuwejtu, Kataru, Jordanii i Egiptu.

Opublikowany przez

Tajne spotkanie CENTCOM w Niemczech

Autor: Claudia Töpper apolut/geheimes-centcom-treffen-in-deutschland

Portal informacyjny Axios poinformował 15 września 2026 r. o tajnym spotkaniu, które niedawno odbyło się w Niemczech między amerykańskim centrum dowodzenia, Izraelem, a kilkoma państwami arabskimi. Dokładna data spotkania nie została ujawniona publicznie.(1) Według Der Spiegel, niemieckie Federalne Ministerstwo Obrony nie wiedziało o tym spotkaniu.(2)

Komentarz  Claudii Töpper.

Spotkanie CENTCOM

W zeszłym tygodniu w Niemczech odbyło się spotkanie CENTCOM-u w sprawie wojny z Iranem. Dowódca Centralnego Dowództwa USA, admirał Brad Cooper, zorganizował spotkanie, w którym uczestniczyli szefowie państw i rządów Izraela, Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Bahrajnu, Kuwejtu, Kataru, Jordanii i Egiptu.

Podobno omawiano między innymi kwestię utrzymania baz amerykańskich na Bliskim Wschodzie oraz dalsze działania w sprawie Cieśniny Ormuz.(3) Cooper jasno dał do zrozumienia, że ​​Stany Zjednoczone nie opuszczą swoich baz na Bliskim Wschodzie, pomimo że są one celem ataków irańskich. Oświadczył również, że USA planują zwiększyć ruch morski w Cieśninie Ormuz. Dalsze szczegóły dotyczące spotkania nie są obecnie znane. Dokładna lokalizacja spotkania również nie została ujawniona. „The Times of Israel” wspomniał jedynie o ośrodku narciarskim w Niemczech.(4)

Spotkanie odbyło się pomimo braku stosunków dyplomatycznych Izraela z uczestniczącymi państwami arabskimi, zwłaszcza Arabią Saudyjską i Katarem. Oba państwa zostały również określone przez izraelskich polityków jako wrogie.(5) Żadne z uczestniczących państw Zatoki Perskiej nie potwierdziło publicznie ani nie zaprzeczyło swojemu udziałowi.(6)

Czym jest CENTCOM?

United States Central Command (CENTCOM ) jest jednym z 11 amerykańskich dowództw bojowych. Jest to amerykańskie centrum dowodzenia wojskowego odpowiedzialne za Bliski Wschód, Afrykę Wschodnią i Azję Środkową. Jego wojska stacjonują w Kuwejcie, Bahrajnie, Katarze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Omanie, Pakistanie i kilku krajach Azji Środkowej, między innymi. W przeszłości wojska działały również w Jordanii, Izraelu i Arabii Saudyjskiej. CENTCOM planuje i przygotowuje odpowiedzi wojskowe na kryzysy i potencjalne scenariusze kryzysowe. Jego siedziba znajduje się w bazie sił powietrznych MacDill w Tampie na Florydzie. CENTCOM został założony w 1983 roku. Podlega obecnemu Sekretarzowi Obrony USA, Pete’owi Hegsethowi, który jest odpowiedzialny za ogólne dowództwo wojskowe i kierownictwo polityczne Departamentu Obrony. (7) Od sierpnia 2025 roku CENTCOM jest dowodzony przez admirała Charlesa Bradforda Coopera II.

Dlaczego warto zorganizować spotkanie w Niemczech?

Ponieważ Niemcy nie należą do obszaru odpowiedzialności CENTCOM, pojawia się pytanie, dlaczego odbyło się tam spotkanie z wysokimi rangą oficerami wojskowymi z ośmiu krajów. Chociaż brak oficjalnych informacji na temat dokładnego miejsca spotkania, znane informacje pozwalają na pewne spekulacje. Jeśli miejscem spotkania rzeczywiście był niemiecki ośrodek narciarski, to nie wydaje się, aby był to Ramstein, Spangdahlem ani Stuttgart, jak sugeruje Der Spiegel. Mogło to być Garmisch-Partenkirchen, a dokładniej Edelweiss Lodge and Resort. Jest to obiekt Departamentu Obrony USA w ramach Garnizonu Armii USA w Bawarii. Znajduje się tam również Europejskie Centrum Studiów nad Bezpieczeństwem im. George’a C. Marshalla oraz Szkoła NATO w Oberammergau. Armia USA jednoznacznie określa Centrum Marshalla i Szkołę NATO jako miejsca międzynarodowej dyplomacji wojskowej, szkoleń i współpracy. (8)

Rozmowy z Iranem, zaplanowane w tym samym czasie, zostały przełożone.

Iran pierwotnie zaprosił państwa Zatoki Perskiej na spotkanie w Omanie 14 września 2026 r. w celu omówienia bezpiecznego szlaku żeglugowego przez Cieśninę Ormuz i kontroli nad cieśniną. Spotkanie to zostało jednak przełożone na prośbę Arabii Saudyjskiej. (9)

Reakcja Iranu

Irański urzędnik ds. bezpieczeństwa Mohsen Rezaei skomentował te wydarzenia. Powiedział dosłownie:

„Zaprosiliśmy ich na spotkanie w Salahah, a oni odwzajemnili się tajnym spotkaniem w Niemczech z Centralnym Dowództwem USA i Izraelem”.(10)

20 września 2026 roku irańska państwowa agencja informacyjna IRNA opublikowała oficjalne oświadczenie Kwatery Głównej Chatam al-Anbija (centralnego dowództwa operacyjnego irańskich sił zbrojnych). Brzmi ono dosłownie:

„Ostrzegamy, że jeśli Stany Zjednoczone popełnią błąd w sprawie islamskiego Iranu, wszystkie centra stabilności i interesy tego kraju [USA] w regionie staną się celem bez żadnych ograniczeń ani zastrzeżeń ciągłych, skutecznych i bolesnych ataków. […]”(11)

Tego samego dnia prezydent USA Donald J. Trump udzielił wywiadu telefonicznego reporterowi FOX News Treyowi Yingstowi. Podczas wywiadu Trump miał powiedzieć: „Prezydent określił obecne decyzje jako »unicestwienie Iranu, dopuszczenie do jego gospodarczego rozkładu lub zawarcie układu «”. Dodał:

„Moje pytanie brzmi: czy i kiedy wysadzę cały naród w powietrze? Lepiej, żeby się dobrze zachowywali”.(12)

komentarz

Sytuacja między USA, Izraelem a Iranem grozi dalszą eskalacją. Jaką rolę w tym konflikcie odgrywają państwa sąsiednie Iranu? Rzecznik irańskiego MSZ, Esmaeil Baghaei, stwierdził w wywiadzie, że planowane spotkanie w Omanie, zanim zostało przełożone, jest następujące:

„[Spotkanie jest] oznaką dobrych intencji Iranu, ponieważ zawsze mówiliśmy, że bezpieczeństwo regionu musi być gwarantowane przez kraje regionu bez interwencji mocarstw zagranicznych. […] To znak, że będziemy rozmawiać z naszymi sąsiadami, pomimo faktu, że ich terytoria, ich bazy wojskowe lub bazy wojskowe Stanów Zjednoczonych zostały wykorzystane do ataku na Iran”. (13)

Zamiast rozmawiać z Iranem, prowadzą rozmowy z krajami, które rozpoczęły wojnę. Dla Iranu wygląda to jak zasadzka, a sytuacja nadal się zaostrza. Czy nie byłoby mądrzej, gdyby sąsiednie państwa podjęły rozmowy z oboma krajami? Dyplomacja najwyraźniej całkowicie się załamała.

Ponadto pojawiają się inne pytania.

Wygląda na to, że sytuacja w Niemczech jest taka, że ​​kilka państw może spotkać się na rozmowach kryzysowych lub rozmowach dotyczących eskalacji, a rząd federalny nie ma o tym najmniejszego pojęcia, jeśli wierzyć oficjalnym oświadczeniom.

Czy naprawdę należy wierzyć tym oświadczeniom? Na Federalnej Konferencji Prasowej 16 września 2026 roku zapytano o to sekretarza stanu Stefana Korneliusa. Jego odpowiedź brzmiała dosłownie:

„Rząd federalny nie może tego skomentować”.(14)

To nie jest jednoznaczne „nie”. Raczej nie komentujemy tej kwestii.

Tego samego dnia, w którym Axios poinformował o tajnym spotkaniu CENTCOM w Niemczech, niemiecki minister obrony Boris Pistorius spotkał się w Waszyngtonie z sekretarzem obrony USA Pete’em Hegsethem.(15)

Podpisali oni umowę o pogłębieniu niemiecko-amerykańskiej współpracy obronnej, co oznacza, że ​​współpraca między producentami broni obu krajów zostanie zintensyfikowana, a wśród nich znalazł się zakup przez Niemcy pocisków manewrujących Tomahawk od USA.(16)

Gdziekolwiek spojrzeć w dzisiejszych czasach, czy to w Niemczech podczas wyborów, czy na całym świecie, w trakcie poważnych konfliktów i wojen, sytuacja eskaluje, staje się coraz bardziej podzielona i coraz bardziej przypomina to przedszkole. Jest to jednak niesprawiedliwe wobec dzieci, ponieważ zachowują się one stosownie do swojego wieku, czego nie można powiedzieć o politykach na arenie międzynarodowej. Dyplomacja i dialog nie mogą stać się przeżytkiem; muszą być obowiązkowe. Każdy, kto odmawia, powinien stracić swoją pozycję polityczną. Ci, którzy wybierają broń zamiast dialogu, nie ponoszą takiej odpowiedzialności.

Źródła i notatki

(1) https://www.axios.com/2026/09/15/military-commanders-us-israel-arab-countries-iran-meeting-germany

(2) https://www.spiegel.de/ausland/usa-luden-offenbar-israel-und-arabische-staaten-zu-treffen-in-deutschland-ein-a-c5ebfc0a-2784-42ae-bce4-50330e949bde

(3) https://www.timesofisrael.com/idf-chief-met-army-heads-of-qatar-saudi-arabia-other-arab-states-to-discuss-iran-report/amp/; https://www.axios.com/2026/09/15/military-commanders-us-israel-arab-countries-iran-meeting-germany

(4) https://www.timesofisrael.com/idf-chief-met-army-heads-of-qatar-saudi-arabia-other-arab-states-to-discuss-iran-report/amp/

(5) https://www.timesofisrael.com/idf-chief-met-army-heads-of-qatar-saudi-arabia-other-arab-states-to-discuss-iran-report/amp/

(6) https://www.tasnimnews.ir/en/news/2026/09/20/3701535/irańskie-militarne-centrum-przychyla-się-do-tajnego-spotkania-izraelsko-arabskiego-w-niemczech/amp

(7) https://www.centcom.mil/ABOUT-US/ ; https://www.centcom.mil/ABOUT-US/POSTURE-STATEMENT/POSTURE-STATEMENT-CONTINUED/

(8) https://home.army.mil/bavaria/9017/8040/0348/02_USAG_Bv_Fact_Sheet_Public_20260202.pdf

(9) https://www.reuters.com/business/energy/diplomacy-stumbles-with-postponement-meeting-strait-hormuz-proposal-2026-09-13/

(10) https://www.theguardian.com/world/2026/sep/20/middle-east-braces-for-more-violence-as-iran-claims-us-is-planning-to-renew-bombing-campaign

(11) tasnimnews.ir/fa/news/1405/06/29/3701392/هشدار-ایران-به-کشورهای-منطقه-خطا-کنید-هدف-حملات-دردناک-قرار-می-گیرید/amp

(12) https://www.mediaite.com/media/news/trump-warns-foxs-yingst-very-big-things-are-happening-on-iran-my-question-is-if-and-when-do-i-blow-the-entire-nation-up/

(13) https://www.aljazeera.com/amp/news/2026/9/12/bahrain-says-it-will-not-participate-in-irans-proposed-hormuz-meeting

(14) https://ebs.publicnow.com/view\

(15) https://www.reuters.com/business/aerospace-defense/germany-us-sign-agreement-deepen-defense-cooperation-between-industries

(16) https://www.reuters.com/business/aerospace-defense/germany-us-sign-agreement-deepen-defense-cooperation-between-industries

+++

Czy Ukraina zamierza przy pomocy Izraela przeprowadzić ataki pod fałszywą flagą na jeden lub kilka krajów NATO

Opublikowany przez

…dał wczoraj w komentarzach następujący wpis:


INFO: maurizioblondet.it/israele-aiuta-zelenski-a-scatenare-lart-5/„

„Uczta Baltazara
21 settembre 2026 alle 19:02


Izrael pomoże Zełenskiemu w uruchomieniu art. 5 NATO?

W mediach społecznościowych krążą pogłoski, że Ukraina zamierza przy pomocy Izraela przeprowadzić ataki pod fałszywą flagą na jeden lub kilka krajów NATO. Do tego celu mógłby zostać wykorzystany sprzęt, który niedawno załadowano na ukraiński samolot An-124 na lotnisku Ben Guriona (Tel Awiw/Izrael).

Niemożliwe jest rozpoznanie rodzaju sprzętu wojskowego załadowanego na ciężarówki, ale mogą to być repliki lub skradziona broń rosyjska.

Wyjaśniałoby to w każdym razie słowa dziennikarza bliskiego Zełenskiemu, który w tajemniczy sposób mówi o jakimś militarnym wypadku, który wkrótce „da skrzydła” Ukrainie. (patrz poniżej)

***
«Bądźcie gotowi! Wygląda na to, że coś może się wydarzyć z godziny na godzinę». „Mówiąc dosłownie, w ciągu kilku dni wydarzy się coś, co da Ukrainie wielką nadzieję” — powiedział w ukraińskiej telewizji Dmytro Gordon, dziennikarz blisko związany z Zełenskim.

„Nie mogę powiedzieć, o co chodzi — to tajemnica wojskowa. Wiem jednak, że w najbliższych dniach wydarzy się coś, co doda skrzydeł narodowi”

Nikt nie wie, co to dokładnie oznacza, istnieje bowiem wiele możliwości. Od operacji pod fałszywą flagą, która uruchomi artykuł 5 traktatu NATO, przez specjalne dostawy broni, aż po otwarte wypowiedzenie wojny przez NATO. «Bądź gotowy!»

https://x.com/Your_Tweety/status


INFO: maurizioblondet.it/israele-aiuta-zelenski-a-scatenare-lart-5/„