Archiwum kategorii: Śmichy

Kurwiszon. MEM-y III.

Opublikowany przez

—————————

——————————–

——————————————-

————————–

——————————

———————————-

———————————–

[odp.: Gaza…]

——————-

————————

—————————

————–

Kłamstwo dotyczące drzwi kokpitu obnaża izraelską operację pod fałszywą flagą „FlyDubai”

Opublikowany przez

Kłamstwo dotyczące drzwi kokpitu obnaża izraelską operację pod fałszywą flagą „FlyDubai”

Date: 4 ottobre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/klamstwo-dotyczace-drzwi-kokpitu-obnaza-izraelska-operacje-pod-falszywa-flaga-flydubai

Ujawnione kłamstwo dotyczące drzwi zburzyło narrację Izraela i potwierdziło, że „incydent” z «FlyDubai» był „operacją pod fałszywą flagą”, o czym wiedzieliśmy od początku. thecanary.co/skwawkbox/2026/10/03/flydubai-false-flag

„Hydraulik”, który odgrywał kluczową rolę w tej narracji – rzekomo obezwładnił „terrorystycznego” pilota i wyrwał samolot z nurkowania – twierdził, że wraz z innym pasażerem mieli trudności z przedostaniem się do kokpitu, ponieważ ciało rannego pilota blokowało wejście:

«Pilot, który odniósł obrażenia, znajdował się bardzo blisko drzwi, więc trudno nam było je otworzyć…Podszedłem do drzwi kokpitu – były otwarte. Razem z jednym z członków załogi pchnęliśmy drzwi z całej siły i udało nam się wejść do środka».

VIDEO: https://www.instagram.com/reel/Dd_05jGx0M9/?stkn=ajVneTg3ZDhseXFt

Drzwi kokpitu FlyDubai – otwarte i zamknięte…

Ale drzwi do kokpitu w samolotach typu Boeing 737 otwierają się na zewnątrz:

«Złapaliśmy tego małego kłamliwego drania. Drzwi kokpitu otwierają się na zewnątrz, w stronę pasażera… A NIE DO ŚRODKA. Członek załogi (hydraulik najpierw mówi „pilot”, ale zostaje sprostowany przez prowadzącego wywiad) według hydraulika uniemożliwiał OTWARCIE DRZWI POPRZEZ PCHNIĘCIE… co, jak twierdzi hydraulik, w końcu mu się udało… chociaż leżący po drugiej stronie drzwi ranny pilot utrudniał ich otwarcie…»

https://twitter.com/Shnauser1/status/2106232123699171459/video/1

Trochę za późno, trochę za dużo

Pilot z Omanu (którego nazwisko w tłumaczeniu brzmi „Łazienka nad łazienkami”) miał rzekomo opublikować komentarze o charakterze terrorystycznym na swoim profilu na LinkedIn i Instagramie — dziewięć godzin po ataku terrorystycznym. https://edition.cnn.com/2026/10/02/world/flydubai-attacker-pilot-intl Oba konta zostały następnie szybko usunięte:

A zdjęcia, które rzekomo przedstawiają „Łazienkę” jako pilota , zostały wygenerowane przez sztuczną inteligencję – zdradza to obecność silnika odrzutowego w kokpicie:

W obliczu załamania się izraelskiej narracji, „mainstreamowe” media robią wszystko, co w ich mocy, by ją podtrzymać — i przy okazji zdradzają się jeszcze bardziej. «Łazienka» miał rzekomo zostać wcześniej uznany za zagrożenie dla bezpieczeństwa straitstimes.com/world/middle-east/suspect-in-flydubai-attack-was-barred-from-flying-in-oman-media:

«Więc mam uwierzyć, że Zjednoczone Emiraty Arabskie – kraj, w którym jeden tweet może sprawić, że znikniesz z powierzchni ziemi, a nawet wizyta w salonie kosmetycznym wiąże się z inwigilacją pod paznokciami – zatrudniły pilota, który już wcześniej został uznany za zagrożenie dla bezpieczeństwa, wsadziły go do samolotu lecącego do Tel Awiwu i, o dziwo… spośród wszystkich krajów arabskich okazuje się, że jest to człowiek z Omanu. Fabuła zbliża się, kurwa, naprawdę bardzo blisko do finału…»

Ale piloci z Omanu w ogóle nie mają pozwolenia na loty do Izraela. Tak więc całe to rzekome „zagrożenie dla bezpieczeństwa” tylko jeszcze bardziej uwidacznia, że cała narracja forsowana przez Izrael i jego lobbystów to wielka kupa kłamstw.

Nie przejmują się nawet tym, by nie wyglądać na tandetnych, podczas gdy naciskają na Zachód, by ten poparł kolejne wojny.

INFO: thecanary.co/flydubai-cockpit-door

Jak to u nas – momenty dramatyczne przeplatają się z komicznymi

Opublikowany przez

Sceny myśliwskie

Stanisław Michalkiewicz; „Goniec” (Toronto)  •  4 października 2026 michalkiewicz

Jak już wielokrotnie pisałem, obywatel Tusk Donald i – jak się okazuje – Główny Łowczy Rze… – ach co ja takiego piszę!? Jakiej tam znowu „Rzeszy”? Nie żadnej „Rzeszy”, a co najwyżej – Generalnej Guberni – czyli obywatel Żurek Waldemar, dla zmylenia zwierzyny mający w vaginecie obywatela Tuska fuchę „ministra sprawiedliwości”, jeszcze przed nadejściem kalendarzowej jesieni, otworzyli w naszym nieszczęśliwym kraju sezon łowiecki. Nie chodzi przy tym o dziki, które tak się rozdokazywały, że w biały dzień terroryzują mieszkańców Warszawy, tylko o otoczenie pana prezydenta Karola Nawrockiego oraz współpracowników prezesa Trybunału Konstytucyjnego, pana Bogdana Święczkowskiego.

Taktyka jest taka, żeby krok po kroku, pod różnymi pretekstami, wyaresztować wszystkich współpracowników, zarówno pana prezydenta, jak i pana prezesa, a potem – jak to publicznie wyjaśnił obywatel Żurek Waldemar – „dobrać się” do nich samych. Pan prezydent na razie nie skomentował tej łowieckiej inicjatywy, natomiast pan prezes Święczkowski wyjaśnił w telewizji, że nie jest sodomczykiem, w związku z czym zapowiedź „dobierania się” do niego jakiegoś mężczyzny, zwłaszcza obywatela Żurka Waldemara, wcale mu się nie podoba. I słuszna jego racja, bo rzeczywiście – obywatel Żurek sprawia wrażenie jakiegoś osobnika z „Atlasu Typów Przestępczych” Cezarego Lombroso, zwłaszcza, gdy się nie ogoli.

Ale nie jest to jedyne łowieckie przedsięwzięcie obywateli Tuska i Żurka, chociaż pod względem ciężaru gatunkowego – oczywiście najważniejsze. Są jeszcze inne odcinki na których – jak to u nas – momenty dramatyczne przeplatają się z komicznymi. Oto nasz Kukuniek, w którym Judenrat, kiedyś przedstawiający go jako wariata z siekierkami – na tym etapie upodobał sobie w charakterze jasnego idola. Niestety na jasnym idolu brzydkim cieniem kładły się podejrzenia o tajną współpracę z SB za pierwszej komuny, które odżyły ze zdwojoną siłą zwłaszcza po przekazaniu przez panią Kiszczakową do IPN dokumentów dotyczących Kukuńka, nad którymi osobiście czuwał generał Kiszczak.

Tedy nie było rady; trzeba było zaaplikować Kukuńkowi kurację przeczyszczającą, której podjął się pan prokurator Wojciech Sitek z warszawskiej prokuratury. Nie wdając się w żadne ceregiele, „umorzył” śledztwo w sprawie fałszywych zeznań Kukuńka na temat tych kwitów, dzięki czemu Kukuniek w jednej chwili stał się bielszy od śniegu, jakby czyjaś Niewidzialna Ręka skropiła go hyzopem. Nie to jednak stanowi element komiczny, bo to tylko potwierdza, iż niezależna prokuratura zdolna jest do wszystkiego.

Element komiczny pojawia się w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu. Otóż okazało się, że Kukuniek popadł we „wtórny analfabetyzm”, wskutek czego pojawiły się wątpliwości, czy własnoręcznie pisał donosy i podpisywał pokwitowania, skoro zapomniał sztuki pisania? Co ciekawsze – sam Kukuniek chętnie się z tą diagnozą zgadza, a w tej sytuacji nie ma rady – musimy przyjąć, że miał wyjątkowe szczęście w totolotka, bo kiedy tylko potrzebował forsy, to zawsze wygrywał. Jużci – z dwojga złego już lepszy „wtórny analfabetyzm”, niż tajna współpraca z bezpieką.

W ogóle wypada odnotować wzmożoną aktywność Judenratu w tym sezonie łowieckim. Nie dość, że bierze on udział prawie w każdej nagonce, ale w dodatku, na marginesie wspominków pana red. Michnika ze szczęśliwego dzieciństwa, Judenratowcy przypomnieli sobie o taktyce UB-owców podczas procesów w czasach stalinowskich. Polegała ona na tym, że na sali sądowej rozsiadali się ubowcy, hipnotyzując świadków, oskarżonych, a nawet – niezawisłych sędziów, chociaż ci i bez tego przecież powinność swojej służby rozumieją.

Toteż kiedy rozpoczęła się kolejna odsłona procesu Grzegorza Brauna – tym razem z powodu uszkodzenia mikrofonu panu prof. Grabowskiemu, co przeszkodziło mu w kontynuowaniu oskarżania Polaków, że wymordowali „co najmniej 200 tysięcy” Żydów – na sali sądowej zasiadła liczna delegacja Judenratu. Na ten widok niezawisły sędzia Marcin Brzostko, który wcześniej nawet czasami wielkodusznie dopuszczał Grzegorza Brauna do głosu, tym razem zachował się na poziomie, niczym pani sędzia Maria Gurowska (nee Sand) na procesie generała Emila Fieldorfa i uchylał wszystkie pytania jego obrońców i jego samego, aż w końcu wyrzucił go z sali, pod pretekstem, że jego wypowiedzi jeszcze pogłębiają traumę pana profesora Grabowskiego, który wtedy tak się przejął, że według krążących na mieście fałszywych pogłosek, do dziś moczy się w nocy. Okazuje się, że taktyki wypracowane w czasach stalinowskich znakomicie sprawdzają się również na etapie przywracania w naszym nieszczęśliwym kraju socjalistycznej praworządności.

Ale to jeszcze nic w porównaniu ze scenami myśliwskimi, jakie rozegrały się w Jarosławiu, w tamtejszym opactwie przewielebnych Panien Benedyktynek. Ale incipiam. Oto z Niemiec w kierunku przejścia granicznego z Ukrainą w Korczowej, jechał samochodem, podejrzewam, że skradzionym, niejaki Igor M. Podejrzewam, że skradzionym, bo nie miał polisy ubezpieczeniowej. Toteż na przejściu w Korczowej pod tym pretekstem celnikowie zaraz mu ten samochód „skonfiskowali”. Słowem – „grab nagrabliennoje!” W tej sytuacji Igor M. autostopem podjechał do Jarosławia, gdzie pomaszerował do opactwa, w którym nawet i dzisiaj przebywają jacyś ukraińscy „uchodźcy”, a kiedyś były ich tam całe chmary.

Ponieważ przebywający tam księża nie dość skwapliwie wypełniali wobec niego obowiązki „sług narodu ukraińskiego”, chwycił za nóż i jednego zariezał od razu na śmierć, dwóch poważnie podźgał, a jednego dźgnął powierzchownie. Ponieważ został schwytany, zorientował się, że nie ma innej rady, jak tylko zacząć świrować. Zdaje się, że robi to z wprawą, toteż wracze z jarosławskiego psychiatryka co prawda nie zdiagnozowali u niego „schizofrenii bezobjawowej”, tylko jakieś głębokie „psychozy” – ale tak czy owak przesłuchiwać go w tym stanie nie można.

Inna sprawa, że też nie mieli wyjścia, bo natychmiast po incydencie w jarosławskim opactwie pan red. Tomasz Terlikowski, będący kimś w rodzaju pełnomocnika Judenratu na odcinku kościelnym, natychmiast surowo przykazał biskupom, by profilaktycznie przeciwstawili się wszelkim obawom „nienawiści”. Jak bowiem wiadomo, na obecnym etapie nienawiść, nawet ta „klasowa”, ma być powszechnie i bez zastrzeżeń znienawidzona.

W tej sytuacji również personel tamtejszego psychiatryka przyjął postawę wyczekującą – może w nadziei, że Igor M. szczęśliwie ucieknie i w ten sposób wybawi ich z kłopotu – no bo nie wyobrażam sobie, żeby umarł w tym szpitalu jako symulant. Żeby jednak pozorom stało się zadość, w Jarosławiu odbył się „marsz milczenia”, zorganizowany „przeciw przemocy”. Ponieważ podczas marszu obowiązywało milczenie, to nie wiadomo, przeciwko czyjej przemocy maszerowano, ani – co z tego ma wynikać. I o to właśnie chodzi.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).

Cztery kolory kartek na mięso armatnie. MEM-y I.

Opublikowany przez

——————–

———————————————

—————————–

————-

————————

———————-

—————————————-

—————————–

———————————-

——————————

——————————

————————–

——————————-

Ilu polityków KO trza do wkręcenia żarówki? MEM-y II.

Opublikowany przez

Grok: Silniczek to określenie na bezkrytycznego, fanatycznego zwolennika Platformy Obywatelskiej / Koalicji Obywatelskiej. Pochodzi od hashtagu #SilniRazem

————————

———————————-

—————————————————–

———————-

———————————————–

————————————–

————————————

[tam się tego nauczy ]

——————————————–

————

[to proste: Koszty włożyć w „dochody”]

—————————————–

O Jakubie Wiechu; kwestia kryminalna.

Opublikowany przez

Upadek „klimatycznego autorytetu”? Tomasz Sommer bezlitośnie o Jakubie Wiechu [VIDEO]

3.10.2026 nczas/upadek-klimatycznego-autorytetu-tomasz-sommer-bezlitosnie-o-jakubie-wiechu

======================

Za plagiat jako przestępstwo kryminalne grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub kara pozbawienia wolności do lat trzech

tomasz sommer jakub wiech
NCZAS.INFO | Tomasz Sommer i Jakub Wiech. / Fot. PAP (kolaż)

Odmowa nadania tytułu doktora przez komisję uniwersytecką oraz zarzuty Ośrodka Studiów Wschodnich dotyczące dosłownego przepisania treści bez podania źródła pogrążyły Jakuba Wiecha. – Jesteśmy świadkami upadku „klimatycznego autorytetu” – stwierdził Tomasz Sommer i przypomniał lata kreowania Wiecha na czołowego komentatora tzw. transformacji energetycznej w największych polskich mediach.

Ze szczegółami nieudanej obrony doktoratu przez Wiecha mogą zapoznać się państwo w artykule Jakub Wiech nie obronił doktoratu na UW. Poważne zarzuty.

Potem doszły kolejne zarzuty o plagiat za sprawą oświadczenia Ośrodka Studiów Wschodnich (OSW). Wprost zarzucono Wiechowi przejęcie cudzych treści.

„Przyjrzeliśmy się pracy doktorskiej pana Jakuba Wiecha zawiera duże fragmenty skopiowane z analiz Ośrodka Studiów Wschodnich bez zmian i podania źródła. Łącznie to 2,5% jego pracy” – czytamy w oświadczeniu.

Zdaniem Sommera, sprawa przestała być jedynie akademickim potknięciem, a jej konsekwencje mogą być znacznie poważniejsze niż brak dyplomu. W programie na kanale Biblioteka Wolności, redaktor naczelny „Najwyższego Czasu!” zwrócił uwagę na polskie przepisy prawa autorskiego.

– Szanowni państwo, ja natychmiast napisałem, że w tym momencie to już nie jest kwestia doktoratu, to jest kwestia kryminalna. Zgodnie z polskim prawem za plagiat jako przestępstwo kryminalne grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub kara pozbawienia wolności do lat trzech – przypomniał.

Sommer ocenił zaistniałą sytuację jako spektakularny „upadek klimatycznego autorytetu”. Skierował przy tym gorzkie słowa w stronę mediów i polityków, którzy przez lata bezkrytycznie promowali Wiecha w przestrzeni publicznej.

– Przez wiele lat ten pan głosił różne kontrowersyjne tezy nie tylko o mamutach. A ponieważ tezy, tak się przez przypadkiem złożyło, były zgodne z polityką i rządu Platformy, i rządu PiS, i rządu Koalicji Obywatelskiej i Uśmiechniętych, to w telewizji państwowej, TVNach, Polsatach pan występował. I teraz jest pytanie, czy tym wszystkim ludziom, którzy przez tyle lat go promowali, nie jest zwyczajnie po ludzku wstyd – zastanawia się Sommer.

Przypomniał także specyficzne teorie głoszone wcześniej przez Wiecha, w tym wypowiedź o mamutach mających rzekomo walczyć z globalnym ociepleniem. Odniósł się również do prób obrony podejmowanych przez autora pracy doktorskiej.

Pełną analizę sprawy oraz szczegółowy komentarz Tomasza Sommera można obejrzeć w materiale na kanale Biblioteka Wolności.

Im częściej Netanjahu opowiada historię „FlyDubai”, tym staje się ona coraz bardziej szalona

Opublikowany przez

Im częściej Netanjahu opowiada historię FlyDubai, tym staje się ona coraz bardziej szalona.

2 października 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp-at/die-flydubai-geschichte-wird-immer-irrer-je-oefter-netanyahu-sie-erzaehlt

Właśnie wtedy, gdy wydawało się, że izraelskie twierdzenia o awaryjnym lądowaniu samolotu FlyDubai nie mogą być bardziej absurdalne… Netanjahu znalazł sposób! Zorganizował nawet sesję zdjęciową z zakrwawionym izraelskim hydraulikiem, który, jak twierdził, przejął kontrolę nad samolotem i wylądował.

Samolot Flydubai o numerze FZ1073 wystartował z Dubaju 30 września 2026 roku około godziny 7-mej czasu lokalnego i leciał do Tel Awiwu. Na pokładzie Boeinga 737 Max 8 znajdowało się 174 pasażerów i ośmiu członków załogi. Według danych Flightradar24, nad jordańską przestrzenią powietrzną samolot stracił około 4900 metrów wysokości (16 000 stóp) w ciągu około minuty, spadając z prawie 9 000 metrów do około 5 000 metrów. Początkowo nadał ogólny kod alarmowy 7700, a wkrótce potem kod 7500 oznaczający nieautoryzowaną ingerencję. Następnie powrócił do kodu 7700 i bezpiecznie wylądował o godzinie 9:45 czasu lokalnego w Tabuk, w północno-zachodniej Arabii Saudyjskiej.

Znaczna część steru kierunku została uszkodzona lub oderwana. Były pilot i ekspert ds. bezpieczeństwa lotniczego United Airlines, Steve Arroyo, powiedział agencji AP, że jest zdumiony, że samolot nie rozpadł się pod wpływem tych obciążeń aerodynamicznych. Jeff Guzzetti, były śledczy ds. wypadków w NTSB i FAA, zauważył, że przy takiej prędkości zniżania nawet kilka tysięcy stóp mniej wysokości mogło nie wystarczyć do uratowania samolotu. Wszyscy pasażerowie przeżyli. Obaj piloci trafili do szpitala z obrażeniami.

To, co się wyłoniło, nie było spójną rekonstrukcją, lecz serią zastępujących się narracji. Każda nowa wersja nie tylko korygowała poprzednią w szczegółach, ale także zmieniała sprawców, ofiary, narodowości i znaczenie polityczne. Niemieckie media nieustannie goniły za najnowszymi izraelskimi twierdzeniami. Tymczasem Netanjahu jednocześnie przedstawił wersję najbardziej odbiegającą od wciąż trwającego śledztwa.

Pierwsza ukończona historia: Rosjanie kontra Ukraińcy

Rankiem 30 września izraelski portal N12, platforma cyfrowa prywatnego nadawcy Channel 12, poinformował o walce w kokpicie rosyjskiego i ukraińskiego pilota. Wówczas doniesienie to było jedynie oskarżeniem bez oficjalnego potwierdzenia. To wystarczyło. Podchwyciła je Niemiecka Agencja Prasowa (dpa). Web.de opublikował je pod tytułem „Walka w kokpicie między rosyjskimi i ukraińskimi pilotami”. W tekście stwierdzono, że N12 o tym doniósł, ale brakowało potwierdzenia. Podobny tytuł opublikowała Redaktionsnetzwerk Deutschland (RND), a „Handelsblatt” przytoczył doniesienia agencji. Zastrzeżenie pozostało w tekście, ale nagłówek już podawał narodowość pilotów jako fakt.

„Stuttgarter Zeitung” poszedł o krok dalej. Wkrótce potem doniósł, że rosyjski pilot najprawdopodobniej próbował popełnić samobójstwo, a jego ukraiński drugi pilot interweniował i prawdopodobnie uratował 174 osoby.

Niepewność jest szczególnie widoczna w radiu Deutschlandfunk. Wczesny raport opisywał pilota jako potencjalnego sprawcę, a drugiego pilota jako tego, który z pomocą pasażerów obezwładnił go i bezpiecznie wylądował. Drugi pilot miał zostać ranny kłuto podczas walki. Wkrótce potem role się odwróciły.

Tego samego dnia agencja dpa opublikowała znacznie ostrożniejszą wersję zatytułowaną „Co wiemy o awaryjnym lądowaniu Flydubai – i czego nie wiemy”.

Odwrócenie i historia drugiego bohatera

Sprawa przybrała wówczas niemal groteskowy obrót. Israel Hayom doniósł, że dodatkowi piloci na pokładzie to, jak się można było spodziewać, Rosjanin i Ukrainiec. Te same narodowości, które zaledwie kilka godzin wcześniej były przedstawiane w wiadomościach jako przeciwnicy, teraz stały się wspólnymi ratownikami.

Ironia była oczywista: podczas gdy Rosja i Ukraina są w stanie wojny, Rosjanin i Ukrainiec razem ratują ponad sto osób. Fakt interwencji innych pilotów na pokładzie jest obecnie dobrze udokumentowany. Agencja Reuters podała, że ​​wśród pasażerów, którzy uczestniczyli w bezpiecznym lądowaniu, było dwóch pilotów poza służbą. The Guardian opisuje interwencję dodatkowych pilotów i kilku pasażerów. Doniesienia te nie potwierdzają nazwisk ani powiązań rosyjsko-ukraińskich.

Co do tej pory ujawniły śledztwa

Według agencji Reuters i AP, rannym kapitanem jest Smit Machchhar, obywatel Indii. Władze Izraela twierdzą, że domniemanym napastnikiem jest drugi pilot z Omanu. Interweniowali pasażerowie i członkowie załogi. Inni piloci na pokładzie pomogli opanować samolot. Sama linia Flydubai opisała incydent jako „kłótnię” w kokpicie i poinformowała, że ​​członkowie załogi podróżujący na pokładzie zabezpieczyli samolot i dolecieli nim do Tabuk. Generalny Urząd Lotnictwa Cywilnego Zjednoczonych Emiratów Arabskich początkowo oficjalnie określił incydent jako „incydent bezpieczeństwa”.

Saudyjskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, o którym informowały między innymi Al Jazeera i Gulf News, poinformowało, po wstępnym dochodzeniu z udziałem emirackiego zespołu bezpieczeństwa, że ​​pierwszy oficer zaatakował kapitana i obaj odnieśli obrażenia. Samolot bezpiecznie wylądował o 9:45 z 174 pasażerami i ośmioma członkami załogi na pokładzie. Pasażerowie kontynuowali podróż, a obaj piloci zostali hospitalizowani, a następnie repatriowani do Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Prokuratura Generalna Zjednoczonych Emiratów Arabskich nakazała wszczęcie śledztwa w celu jednoznacznego wyjaśnienia, co było przyczyną incydentu, jaki był motyw, czy istniał związek z działalnością terrorystyczną oraz czy akt był zaplanowany, czy zorganizowany. Prokurator Generalny zaapelował również o zaprzestanie spekulacji i ujawniania niepotwierdzonych informacji do czasu zakończenia śledztwa.

Wersja Netanjahu: Hydraulik, krew i kolejny 11 września

Netanjahu nie czekał na to wyjaśnienie. Już 30 września oświadczył, że jeden z pilotów dźgnął drugiego nożem i najwyraźniej próbował rozbić samolot z pasażerami na pokładzie. Ciężko ranny indyjski kapitan, pomimo odniesionych obrażeń, otworzył drzwi kokpitu, umożliwiając pasażerom i załodze obezwładnienie napastnika.

1 października dodał, że według dostępnych mu informacji drugi pilot został poddany radykalnej islamistycznej indoktrynacji. Agencja Reuters zauważyła jednocześnie, że śledztwo jest w toku, a linie lotnicze Emirates wciąż ustalają, czy doszło do motywu terrorystycznego, czy też wcześniejszego planowania.

Narracja, którą Netanjahu przedstawił w wywiadach dla Fox News i CNN, a także podczas osobistego powitania, poszła jeszcze dalej. Koncentrowano się już nie tylko na rannym kapitanie, ale na izraelskim pasażerze Yanivie Hayunie, z zawodu hydrauliku. Netanjahu powitał go, wciąż mającego na sobie zakrwawione ubranie z lotu, nazwał bohaterem i oświadczył, że Hayun, dzięki chłodnemu osądowi i odwadze, zapobiegł „kolejnemu zamachowi z 11 września”.

Trump powtórzył wersję: drugi pilot mógł być terrorystą lub „świrem”, pilotowi udało się otworzyć drzwi, a izraelski hydraulik interweniował. W tym incydencie, który został sfilmowany i rozpowszechniony, Hayun zeznał, że wszedł do kokpitu, zobaczył jednego pilota na ziemi, a drugiego nad przyrządami, złapał napastnika za szyję i pociągnął go do tyłu. Zapytany, czy sam pociągnął za drążki sterowe, odpowiedział, że tak, aż do końca, ponieważ oglądał serial „Air Crash Investigation”. Potem kontrolę przejęli piloci po służbie.

Netanjahu odpowiedział na pochwałę mężczyzny, mówiąc, że tym razem udało mu się uporać z wyjątkowo dużym korkiem ulicznym, i porównał cały proces do Hollywood: tak niewiarygodny, że nikt by w to nie uwierzył, gdyby nie wydarzyło się nic poważnego.

W wersji Fox News Netanjahu stwierdził, że napastnik dźgnął kapitana nożem lub uderzył go siekierą; kapitan mocno krwawił i walczył o życie. Relacje pasażerów, cytowane przez „The Guardian”, wspominają nie tylko o Hayunie, ale także o dentyście Szocie Musajewu, który opatrzył rannego kapitana, a także o innych pasażerach, którzy obezwładnili napastnika.

Dokładny zakres obrażeń pozostaje niejasny. Doniesienia opisujące niemal całkowite odcięcie głowy i dłoni przeczą relacjom, że kapitanowi udało się otworzyć drzwi i obezwładnić napastnika. Ani strona z Emiratów, ani strona saudyjska nie ujawniły żadnych szczegółów medycznych.

Uderzająca jest również szybkość oceny politycznej. Netanjahu mówił o udaremnionym ataku, o radykalnej indoktrynacji i pozostawił otwartą kwestię zaangażowania Iranu. W tym samym czasie organy śledcze Emiratów Arabskich i Arabii Saudyjskiej mówiły o ataku w kokpicie i trwającym śledztwie. Różnica nie jest semantyczna. „Drugi pilot zaatakował kapitana, motyw nieznany” to inne zdanie niż „11 września udaremniony przez islamistycznego terrorystę, zatrzymany przez izraelskiego hydraulika”.

Parabola pojawia się przed znaleziskiem

1 października Brendan O’Neill, redaktor polityczny brytyjskiego magazynu Spiked, opublikował trzeci artykuł. Jego nagłówek brzmiał: „Lekcja z Flydubai? Nie zadzieraj z syjonistami”. Podtytuł wyjaśniał heroizm na pokładzie jako przypomnienie, że naród żydowski przetrwa. O’Neill szczegółowo opisuje interwencję rannego kapitana Machchhara i kilku izraelskich pasażerów.

Istotne fragmenty tej historii ratunkowej są znane również z innych źródeł. Autor nie poprzestaje jednak na samych czynach. Dla niego pasażerowie ucieleśniają izraelską, a raczej syjonistyczną, wolę życia. Ich opór staje się wyrazem sprzeciwu narodu, który nie chce się podporządkować. Opisuje tę konfrontację jako kontrast między „kulturą śmierci” a ludźmi kochającymi życie. Ratunek FZ1073 staje się zatem symbolem izraelskiego potwierdzenia istnienia.

Pytania fizyczne

Nagły wypadek fizyczny udokumentowano na podstawie danych lotu, lądowania w Tabuk oraz uszkodzenia steru kierunku. Udokumentowano również interwencję pasażerów i innych pilotów, która ustabilizowała samolot. Niejasne pozostają motyw, dokładna sekwencja zdarzeń w kokpicie, stopień obrażeń oraz to, czy atak był zaplanowany.

Władze Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich zwróciły szczególną uwagę na tę otwartość i ostrzegły przed spekulacjami. Narracje polityczne – od rosyjsko-ukraińskiej bitwy w kokpicie, przez wspólną akcję ratunkową Rosjan i Ukraińców, po syjonistyczną przypowieść i zakrwawionego hydraulika, który dzięki serialowi telewizyjnemu zapobiegł kolejnemu zamachowi z 11 września – zostały sfinalizowane przed rozpoczęciem śledztwa. Im częściej opowiadano tę historię, tym bardziej stawała się ona zamknięta.

Fakty wciąż się ujawniały.

Najciekawszym aspektem jest nurkowanie z wysokości blisko 5000 metrów. Pomysł, aby pasażerowie mogli przejść do przodu po tym, co prawdopodobnie było stromo nachylonym pokładem lotniczym, w stanie bliskim nieważkości, byłby nie lada osiągnięciem. Chociaż być może instalatorowi udałoby się to… tylko po to, by rozbić się o ziemię w pobliżu Netanjahu.

Gorączka paniki

Opublikowany przez

Gorączka paniki

William Schryver

Gdy rok 2026 dobiega końca, całą Europę ogarnia panika. Coraz bardziej zaczyna być jasne, że Amerykanie mają zamiar pozostawić ich samym sobie w walce z Rosjanami – a co gorsza, między sobą.

Jeśli chodzi o walkę z Rosjanami, rzeczywistość jest prosta: nawet gdyby kilka zdeterminowanych państw europejskich podjęło jutro poważne działania w celu zgromadzenia niezbędnych sił zbrojnych i sprzętu na potrzeby wojny o wysokiej intensywności w XXI wieku, nie byłyby w stanie w ciągu pięciu lat wystawić, wyposażyć i rozmieścić armii liczącej nawet 100 000 żołnierzy gotowych do walki – liczba ta zostałaby całkowicie pochłonięta w wojnie, do której są zupełnie nieodpowiednio przygotowane pod względem doświadczenia, wyszkolenia, taktyki, uzbrojenia i logistyki.

Nawet gdyby udało im się zmobilizować barwną, wielonarodową bandę liczącą 100 000 ludzi, nie byliby w stanie rozmieścić i zaopatrzyć takiej armii w taki sposób, aby mogła ona cokolwiek zdziałać.

Z Kaliningradu i Białorusi Rosjanie mogą zaatakować dowolny cel na Ukrainie, dużą część Polski i Rumunii, a nawet cele położone głęboko na terytorium Niemiec.

Armia europejska nie miałaby prawa zgromadzić się w pobliżu sił rosyjskich. Każda taka próba zakończyłaby się druzgocącą klęską.

Jeśli chodzi o europejskie siły powietrzne: to jest to czysta iluzja.

Rzekomo potężne Siły Powietrzne USA zrobiły, co mogły, wystrzeliwując w kierunku Iranu kilka tysięcy pocisków manewrujących dalekiego zasięgu – ze znikomym skutkiem strategicznym. Iran nie został znacząco rozbrojony. W rzeczywistości kraj ten wydaje się być dziś silniejszy niż na początku wojny.

Ani Europejczycy osobno, ani Europejczycy i Amerykanie razem wzięci nie mogliby dokonać żadnego skutecznego ataku na Rosję; w takiej próbie straciliby masę samolotów.

Co więcej, Stany Zjednoczone nie dysponują żadnym znaczącym potencjałem średniego zasięgu porównywalnym z tym, jaki zademonstrowały Rosja i Iran. I nie będą go posiadać w dającej się przewidzieć przyszłości.

Obrona powietrzna USA okazała się jakościowo żenująca, a nawet gdyby była skuteczna, to ilościowo niewystarczająca.

Wojna na taką skalę pochłania ogromne ilości uzbrojenia. Ci, którzy uważnie obserwowali sytuację, dowiedzieli się, że – wbrew oczekiwaniom zdecydowanej większości – amerykański arsenał ręcznie robionej „broni butikowej”, której nie da się produkować masowo, nie tylko nie sprawdził się w różnych zastosowaniach; co więcej, połączenie wojen na Ukrainie i w Iranie zredukowało amerykańskie zapasy do poziomu bliskiego kryzysowi.

Co więcej, Marynarka Wojenna USA została wyparta z Morza Czerwonego przez Jemeńczyków.

Musisz się nad tym naprawdę zastanowić.

Zostali dosłownie odparci pod ostrzałem i z pustymi magazynkami. Dwie grupy lotniskowców w rzędzie. Niewiarygodne.

To niewątpliwie jedno z najbardziej szokujących wydarzeń ostatnich lat wojny na tej planecie. Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych – jak sama przyznaje – była „straumatyzowana” tym doświadczeniem; kilku oficerów określiło je jako najzaciętszą bitwę morską stoczoną przez Stany Zjednoczone od czasów II wojny światowej.

Przeciwko Jemeńczykom.

Powtórzę jeszcze raz: musisz się nad tym naprawdę zastanowić.

Bo wkrótce potem ktoś, gdzieś, postanowił: „Cóż, ci Huti to twardy orzech do zgryzienia. Spróbujmy zamiast tego z Irańczykami. Oni i tak potrafią tylko tkać dywany”.

W tej właśnie chwili gdzieś na spokojnych, głębokich wodach Morza Arabskiego, co najmniej 1000 km od wybrzeża Iranu, czają się dwie grupy lotniskowców.

Potwory czyhają bliżej.

Z tej pozycji nie mogą i nie dokonają niczego decydującego. Pozostają po prostu w ukryciu i czekają na zastąpienie.

Zatopienie okrętu wojennego Marynarki Wojennej USA przez od dawna demonizowanych i wyśmiewanych Irańczyków byłoby absolutnie niedopuszczalnym rezultatem tej wojny. Należy tego uniknąć za wszelką cenę.

Z wielu złożonych powodów, zakorzenionych w specyficznej amerykańskiej psychice, Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych jest uważana za niekwestionowanego władcę mórz. Utrata amerykańskiego okrętu wojennego na rzecz narodu postrzeganego od początku jako gorszy byłaby odczuwana jako nieznośne upokorzenie. Dlatego lepiej jest się ukryć, przynajmniej na początku, i później budować narrację zwycięstwa.

Uważni obserwatorzy zdają sobie sprawę, że globalna gotowość Stanów Zjednoczonych do prowadzenia poważnej wojny gdziekolwiek jest już podważona i nie da się jej przywrócić w perspektywie średnioterminowej – prawdopodobnie nawet w ciągu dekady.

Wyczerpali całą amunicję. USA, NATO i Izrael zdołały zaprzepaścić rezultaty pięciu dekad rozwoju i produkcji broni – i wszystko poszło na marne.

Sprzęt wojenny z XX wieku, którym wciąż dysponują, po prostu nie nadaje się do realiów wojny XXI wieku. Co więcej, brakuje im wszystkiego, co niezbędne, by choćby w przybliżeniu prowadzić poważną wojnę.

Jak nieustannie powtarzam: nie ma już „łatwych” wojen.

Cóż, wyobrażam sobie, że Europejczycy właśnie oblewają się zimnym potem. Imperium szybko się wycofuje i wkrótce nieodwracalnie straci zdolność do egzekwowania zasad, granic i posłuszeństwa wobec „dobra wspólnego”.

Historia uczy nas, że w takim scenariuszu Europa nie zjednoczy się harmonijnie. Sytuacja może stać się niewygodna.

I to jest właśnie źródło paniki w strefie euro.

Źródło: Panic Fever

»Stan[-ik] przedwojenny». „Wrona” Truska??

Opublikowany przez

MON przygotowuje nową ustawę. „Stan przedwojenny”

dorzeczy.pl/obserwator-mediow/mon-przygotowuje-nowa-ustawe-stan-przedwojenny

Kosiniak-Kamysz, Tusk
Kosiniak-Kamysz, Tusk Źródło: PAP / Wojtek Jargiło / Łukasz Gągulski

W Ministerstwie Obrony Narodowej trwają prace nad projektem ustawy o gotowości obronnej państwa.

Według ustaleń mediów ustawa taka miałaby usprawnić system kierowania obroną państwa i przyspieszyć proces przerzucania wojska w newralgiczne miejsca, gdyby zaszła taka potrzeba.

Będzie projekt ustawy o gotowości obronnej państwa

„W resorcie obrony został opracowany projekt ustawy o gotowości obronnej państwa. Z naszych ustaleń wynika, że jeszcze niedawno w samej nazwie znajdowało się określenie «o gotowości obronnej Państwa do wojny». Projekt znajduje się na etapie uzgodnień wewnątrzresortowych” – pisze w piątek „Rzeczpospolita” w tekście „»Stan przedwojenny»” doczeka się własnej ustawy. MON pracuje nad nowymi przepisami”.

Cele przedsięwzięcia

Informację prowadzenia prac nad takim projektem potwierdził „Rzeczpospolitej” wydział medialny MON. Celem jest „wzmocnienie zdolności obronnych Rzeczypospolitej Polskiej, usprawnienie współdziałania pomiędzy siłami zbrojnymi a służbami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo wewnętrzne oraz dostosowanie obowiązujących regulacji do współczesnych zagrożeń, w szczególności o charakterze hybrydowym, cybernetycznym i dezinformacyjnym”.

Jak pisze „Rz”, powołując się na źródła w MON celem jest też „usprawnienie rozwiązań organizacyjno-prawnych oraz poprawa przygotowania organów administracji publicznej do wykonywania zadań w stanie stałej i stanie pełnej gotowości obronnej państwa, w tym poprzez doprecyzowanie zadań i kompetencji organów”.

Obecnie przepisy są rozproszone

Resort obrony zwraca uwagę, że obecnie przepisy w zakresie przygotowań obronnych państwa oraz funkcjonowania systemu kierowania obroną państwa są rozproszone w kilku rozporządzeniach Rady Ministrów wydanych po uchwaleniu wiosną 2022 r. ustawy o obronie Ojczyzny. Celem ustawy jest podniesienie gotowości instytucji państwowych na ewentualne zagrożenie wojenne.

Piszą o „ogłaszaniu stanu wojennego”

Jak pisze „Rzeczpospolita” przygotowywany projekt ma usprawnić system kierowania obroną państwa oraz poprawić przygotowanie administracji publicznej do wykonywania zadań w stanie stałej i stanie pełnej gotowości obronnej państwa, czyli jeszcze przed formalnym ogłoszeniem stanu wojennego. Pozwoli m.in. na wcześniejszy przerzut wojsk, w tym sojuszniczych, powiązanie Planu Reagowania Obronnego RP z dokumentem sojuszniczym NATO Response System, ale też przygotowanie infrastruktury. Ustawa m.in. rozszerzy liczbę podmiotów biorących udział w systemie stałych dyżurów oraz w system kierowania obroną państwa, unormuje zasady pracy pracowników cywilnych na stanowiskach kierowania z ograniczoną możliwością powrotu do domu, wprowadzi zmiany dotyczące planowania operacyjnego w obszarze pozamilitarnym, a także w dokumentacji dotyczącej programowania obronnego. Zmienione zostaną zasady szkolenia, kursów obronnych, a także prowadzenia ćwiczeń obronnych.

Jak nas informuje resort obrony „ze względu na złożony proces legislacyjny, na obecnym etapie nie jest wiadome, kiedy projekt trafi pod obrady Sejmu”. Z naszych ustaleń wynika, że przesłania takiego projektu oczekuje też BBN.

=========================

Celem Donalda Tuska jest to, aby w sposób niedemokratyczny utrzymać władzę – mówi Andrzej Śliwka, pytany o wypowiedź Ireneusza Rasia, że w Polsce być może nie odbędą się wybory parlamentarne.

An-drony atakują !! MEM-y IV.

Opublikowany przez

———————————-

————————————

——————————–

—————————-

———————————

No, zdecyduj się!!

————————————

———————————————————-

—————————–

————————

Amerykańskie plany ewakuacyjne. Do krajów Islamu.

Opublikowany przez

Amerykańskie plany ewakuacyjne

neon24/amerykanskie-plany-ewakuacyjne

Dnia 27 września br. Blogerka Keren Gee z Florydy opublikowała na fb list następującej treści:

Drodzy Muzułmanie:
    Moja rodzina i ja postanowiliśmy przeprowadzić się z USA do kraju muzułmańskiego. Jeszcze nie wybraliśmy konkretnego państwa – wciąż porównujemy, gdzie oferują najlepszy pakiet świadczeń.
    Wszyscy moi sąsiedzi też chcą przyjechać. I sąsiedzi moich sąsiadów. I wszyscy ich przyjaciele. Oraz przyjaciele ich przyjaciół. Pojawimy się tam milionami, z walizkami i przekonaniem, że wszystko nam się należy.
    Jako liczna społeczność chrześcijańska będziemy potrzebować kilku drobnych zmian: prosimy o natychmiastowe rozpoczęcie budowy kościołów. Prawdziwych kościołów, z porządnymi, głośnymi dzwonami – takimi, które słychać aż na rynku.
    Będziemy też wymagać, aby wszyscy obchodzili Boże Narodzenie i by raz w roku zamykano niektóre ulice na czas naszych procesji. Możemy chcieć gromadzić się na modlitwę do naszego Wszechmogącego Boga na waszych ulicach, w parkach czy na trawnikach przy meczetach.
    Będziemy uciśnioną mniejszością, więc będziecie musieli wykazać się zrozumieniem i dostosować do naszego stylu życia. W każdym supermarkecie i sklepiku rzeźnika musi być dostępna prawdziwa wieprzowina: szynka, chorizo ​​i bekon. Czas więc, byście uruchomili wielkie farmy świń.

Przywozimy też wszystkie nasze psy, więc będziecie musieli zapewnić wybiegi dla psów i tolerować ich obecność – z uśmiechem – gdy będziemy je wyprowadzać przed waszymi meczetami.

Chcemy, aby nasze kobiety mogły bezpiecznie wychodzić same z domu, nosząc szorty i koszulki na ramiączkach. A kiedy jest ładna pogoda, my, mężczyźni, lubimy chodzić bez koszulek. Chcemy też pić alkohol, tańczyć i od czasu do czasu obstawiać wyścigi konne.
    Przy okazji: wasze święta religijne są nieco przesadzone; mogą urazić społeczność chrześcijańską, więc bylibyśmy wdzięczni, gdybyście dyskretnie je wyeliminowali. Dzięki.
W szkołach i miejscach pracy nasze dzieci i pracownicy muszą mieć prawo do noszenia dużych krzyży, odmawiania modlitw, jedzenia kanapek z szynką w stołówce i poznawania zasad chrześcijańskich bez narażania się na krytykę. Żądamy również kaplic lub sal modlitwy dla chrześcijan w każdym budynku oraz tłumaczy, ponieważ nie mamy zamiaru uczyć się języka arabskiego.
    Jeśli cokolwiek z tego zostanie odrzucone, prosimy o przesłanie listy adresów komisariatów policji, abyśmy mogli zgłosić Was za dyskryminację, chrystianofobię, rasizm i wszystko inne, co nam się nie spodoba.
    Jeszcze jedno: jeśli moje dzieci będą protestować lub spalą Waszą flagę z jakiegokolwiek powodu, prosimy o wyrozumiałość. Z pewnością udzielę im bardzo surowej reprymendy.
    I na koniec: wszyscy chcemy hojnych zasiłków, darmowych mieszkań, telefonów, darmowego jedzenia i kieszonkowego na czas naszej „integracji”, która potrwa przez trzy pokolenia. Praca jest oczywiście opcjonalna. Bądźcie dla nas cierpliwi – przyzwyczaicie się.
    Z góry dziękujemy za Waszą tolerancję i współczucie. W końcu różnorodność to nasza siła!
Z poważaniem,
Bardzo Rozsądny
Patriota Stanów Zjednoczonych Ameryki!