We recently watched an excellent documentary on Iran. The first two episodes on the history up to the 20th century are particularly good, and would be excellent as a primer on Persia for older children. We thoroughly enjoyed watching it and highly recommend. Family friendly. The last episode gets a bit woke though.
( An image of the series is below – we found it on Amazon and the BBC channel):
Malone News is a reader-supported publication. To receive new posts and support my work here and elsewhere, consider becoming a free or paid subscriber.
Jeszcze światło nie zostało dokładnie oddzielone od ciemności, ale pojawiły się w sieci informacje, jakoby “dyplomacja Zatoki Perskiej”, to znaczy – Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Katar – przekonały prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, by “wstrzymał” atak na Iran, w którym okrutny reżym ajatollahów prześladuje uciśniony tamtejszy lud.
Przypomnijmy, że pogłoski o ataku pojawiły się już 29 grudnia, kiedy to na Florydę przyleciał premier rządu jedności narodowej bezcennego Izraela Beniamin Netanjahu, który “przekonał” prezydenta Trumpa, że nie ma innej rady, jak tylko “zmiażdżyć” znienawidzony reżym irański, który sypie piasek w szprychy rozpędzonego parowozu dziejów, to znaczy – utrudnia bezcennemu Izraelowi realizację projektu “Wielkiego Izraela”, z którą to ideą, premier Netanjahu “czuje się związany”.
Przekonanie prezydenta Trumpa do ostatecznego rozwiązania kwestii irańskiej było tym łatwiejsze, że już dzień wcześniej, to znaczy – 28 grudnia – uciśniony lud irański wszczął “pokojowe protesty” na ulicach Teheranu i innych miast Iranu, w następstwie których zapłonęły samochody i inne łatwopalne obiekty, a [podobno md] ponad 2 tysiące osób straciło życie – w tym również ponad 100 funkcjonariuszy bezpieczeństwa.
Wydawało się tedy, że w Iranie zapanowała sytuacja rewolucyjna, która – według Włodzimierza Lenina nastaje wtedy, gdy spełnione są jednocześnie trzy warunki: po pierwsze pojawia się masowe niezadowolenie, po drugie – to masowe niezadowolenie uzewnętrznia się w postaci masowych protestów i wreszcie – gdy istnieje jakieś wpływowe państwo, zainteresowane przeprowadzeniem przewrotu politycznego w danym kraju.
W przypadku Iranu ten trzeci warunek został spełniony z nadwyżką, bo aż dwa wpływowe państwa: Stany Zjednoczone oraz bezcenny Izrael okazały zainteresowanie przeprowadzeniem w Iranie politycznego przewrotu.
Wydawało się zatem, że wszystko jest nie tylko w jak najlepszym porządku według norm leninowskich, ale i na najlepszej drodze. W miarę, jak protesty przybierały na sile, odezwał się wyciągnięty przez CIA z naftaliny “następca tronu”, czyli syn byłego szacha, Mohammeda Rezy Pahlaviego, który pod koniec lat 70-tych został wyślizgany przez ajatollaha Chomeiniego, co to przedtem przebywał na emigracji we Francji pod czujnym okiem tamtejszej razwiedki.
O kulisach całej sprawy opowiedział pani Krystynie Okrent, z tych lepszych, belgijskich Okrentów z korzeniami, która była naturalną przyjaciółką późniejszego ministra spraw zagranicznych Republiki Francuskiej, Bernarda Kouchnera, były szef francuskiego wywiadu, hrabia Aleksander de Marenches, którego prezydent Pompidou wysłał do Teheranu, by się zorientował, co się dzieje z tym całym szachem i czy warto go podtrzymywać.
Hrabia de Marenches – o czym wspomina w książce “Sekrety szpiegów i książąt” – po powrocie zameldował, że szach jest już passe, wobec czego następnym samolotem poleciał do Teheranu ajatollah Chomeini i tak narodziła się tam “republika islamska”.
—————————————————————————
No a teraz kres republice islamskiej miał położyć wyciągnięty z naftaliny “następca tronu” w osobie Cyrusa Rezy Pahlaviego, który zaapelował do swego ludu, by nie przerywał protestów, bo tylko patrzeć, jak on wróci do Iranu z mocą wielką i majestatem, a wtedy zostanie tam przywrócone prawo i sprawiedliwość – chociaż bez Naczelnika Państwa Jarosława Kaczyńskiego, który ma do wykonania ważne zadania na scenie politycznej naszego nieszczęśliwego kraju.
Z zagadkowych przyczyn apel “następcy tronu” Cyrusa Rezy, został uznany za niewystarczający, wobec czego do protestującego ludu irańskiego odezwał się sam prezydent Donald Trump, apelując, by nie przerywał demonstracji, przeciwnie – by “przejmował instytucje państwowe”, bo“pomoc “już nadchodzi”. No a teraz zaktywizowała się “dyplomacja” i cała operacja narodowo-wyzwoleńcza w Iranie została odwołana.
Wszystko to oczywiście może być prawda – ale właśnie mój Honorable Correspondant w Ameryce przekazał mi, że po Waszyngtonie krążą fałszywe pogłoski, wskazujące na inną przyczynę odwołania operacji. Oto, jak wiadomo, rząd irański wyłączył w całym kraju nie tylko telefony, ale również internet, więc łączność z tamtejszym ludem została utrudniona.
Ale w naszym fachu nie ma strachu, toteż Elon Musk niezwłocznie uruchomił “Starlinki” – te same, za które polski rząd płaci ciężkie pieniądze, żeby mogła z nich korzystać Ukraina – i w ten sposób łączność z tajnymi współpracownikami Mosadu i CIA w Iranie została przywrócona.
Jednak oprócz niewątpliwych plusów dodatnich tej sytuacji, pojawiły sie również poważne plusy ujemne. Otóż rząd irański namierzył, kto odbierał komunikaty przekazywane przez “ Starlinki” i dalszy ciąg był taki sam, jak to opisywał poeta o stanie wojennym w Polsce.
“Nie płoszmy ptaszka, niech mu się zdaje, że naszej partii siły nie staje – aż o poranku za oknem dojrzy kontury tanku, potem na schodach usłyszy kroki”. Czy tanki rzeczywiście były, czy tylko kroki na schodach – o to mniejsza, dość, że rozpoczęły się masowe aresztowania tajnych współpracowników obydwu wywiadów, w związku z czym nie było innej rady, jak pozwolić dojść do głosu “dyplomacji Zatoki Perskiej”, żeby przynajkniej uniknąć obciachu.
Oczywiście w tych fałszywych pogłoskach nie musi być ani słowa prawdy, ale tak czy owak operacja narodowo-wyzwoleńcza ludu irańskiego musiała zostać przerwana – no i została. W tej sytuacji również “następca tronu” Cyrus Reza trafi chyba z powrotem do naftaliny, gdzie będzie czekał do następnej okazji – no a przede wszystkim premier rządu jedności narodowej bezcennego Izraela, któremu się wydawało, że już wita się z gąską, będzie musiał uzbroić sę w cierpliwość – bo jeśli nawet pogłoski krążące po Waszyngtonie są fałszywe, to odbudowa agentury w Iranie będzie musiała trochę potrwać.
Myślmy jednak pozytywnie – bo w ramach myślenia pozytywnego prezydent Trump będzie mógł wzbogacić wieniec sławy o kolejny listek – że mianowicie zakończył, a właściwie nie tyle nawet “zakończył”, co zapobiegł kolejnej wojnie. W tej sytuacji nie ma chyba wątpliwości, że w tym roku już na pewno dostanie Pokojową Nagrodę Nobla, do której nie będzie pretendowała żadna pani Maria Machado, która właśnie przygalopowała do Waszyngtonu, gdzie będzie licytowała się z obecną panią prezydentessą Wenezueli, która lepiej się Ameryce nadstawi.
Dodatkowy wniosek, jaki warto z tej historii wyciągnąć to taki, żeby nie pokładać nadmiernej ufności w najnowszych wynalazkach. Oto władający Czeczenią Dżochar Dudajew, niepomny, że według konstytucji ZSRR tylko republiki związkowe miały “prawo wychoda”, a autonomiczne – nie – ogłosił niepodległość Czeczenii, na co Rosja odpowiedziała wysłaniem wojska. I ciekawe – chociaż ZSRR już nie istniał, więc i jego konstytucja nie obowiązywała – opinia międzynarodowa uznała, że Czeczenia stanowi “wewnętrzną sprawę” Rosji i interesowała się tylko, czy bomby i pociski mają prawidłowe kalibery.
Sam zaś Dżochar Dudajew został namierzony przez ruskich szachistów, gdy korzystał z telefonu satelitarnego – podobnie jak tajni współpracownicy Mosadu i CIA w Iranie – ze “Starlinków”. Wygląda zatem na to, że i jego i ich zgubiło nadmierne zaufanie do technicznych nowinek.
Stephen Miller, żydowski zastępca szefa sztabu prezydenta Trumpa i architekt jego programu, jest głosem administracji w amerykańskiej polityce zagranicznej. Żydowski głos przemawiający w imieniu Ameryki oświadczył, że ‚formalnym stanowiskiem’ administracji USA jest to, że Grenlandia należy do Stanów Zjednoczonych i że żaden kraj nie może powstrzymać Waszyngtonu przed aneksją terytorium Danii.
Żydowska żona Millera opublikowała w internecie mapę Grenlandii z nałożoną flagą amerykańską. Trump zgodził się, mówiąc, że Waszyngton ‚absolutnie potrzebuje Grenlandii’.
Poproszony o potwierdzenie intencji Waszyngtonu, Miller powiedział, że formalnym stanowiskiem od początku administracji Trumpa jest to, że „oczywiście Grenlandia powinna być częścią Stanów Zjednoczonych”, niezależnie od faktu, że Grenlandia od dawna jest częścią Danii. Miller zakwestionował roszczenia Danii do Grenlandii, stwierdzając, że „nikt nie będzie walczył z armią USA o przyszłość Grenlandii”. Innymi słowy, tak jak Izrael może zająć Palestynę, Waszyngton może zająć Grenlandię, Wenezuelę, Meksyk, Kubę, Iran i każdy inny kraj, jaki zechce.
Miller twierdzi, że Waszyngton musi zająć Grenlandię, aby ‚zabezpieczyć Arktykę’. Przez zabezpieczenie Arktyki Miller rozumie uniemożliwienie innym krajom korzystania z jej dróg wodnych i eksploatacji jej zasobów. Niezadowolony z grabieży Wenezueli, Waszyngton rozpoczął teraz grabieże państw NATO i Arktyki.
Bezprawie zdominowanego przez Izrael reżimu Trumpa może doprowadzić do izolacji Stanów Zjednoczonych i reorientacji Europy Zachodniej na Rosję. Kradzież terytorium Danii narusza traktat NATO, który zobowiązuje Stany Zjednoczone do obrony integralności terytorialnej Danii. Jaskrawe i bezpardonowe oświadczenie, że Waszyngton zamierza aneksować Grenlandię, powinno dać Kremlowi jasno do zrozumienia, że nie ma możliwości osiągnięcia pokojowego porozumienia z Waszyngtonem.
Jeśli Kreml nadal uważa inaczej, przekształcił się w szpital psychiatryczny. Konflikt na Ukrainie mógłby zakończyć się, gdyby Europa uświadomiła sobie, że nawet członkowie NATO padają ofiarą grabieży ze strony reżimu Trumpa. Europejczycy będą musieli zadać sobie pytanie, dlaczego prowadzą wojnę Ameryki z Rosją i zamiast tego powinni dążyć do zawarcia z Rosją porozumienia w sprawie bezpieczeństwa, aby uchronić się przed grabieżą ze strony reżimu Trumpa.
To niezwykłe, że w niecałym pierwszym tygodniu nowego roku Trump umieścił Wenezuelę, Kolumbię, Kubę, Meksyk, Iran i Danię na swojej liście celów, nie podejmując jednocześnie żadnych znaczących kroków w celu zakończenia konfliktu Waszyngtonu z Rosją na Ukrainie. Jakby tego agresywnego programu było mało, reżim Trumpa dodatkowo prowokuje Chiny, sprzedając Tajwanowi setki pocisków, które mogą zostać użyte do ataku na chińskie miasta. Oczywiste jest, że Donald Trump jest wszystkim, tylko nie ‚prezydentem pokoju’.
Rozmowy w Waszyngtonie pomiędzy US vice-prezydentem J.D. Vancem i duńskimi przedstawicielami zakończyły się fiaskiem.
Rozmawiając z dziennikarzami w Białym Domie, Prezydent Trump podkreślił, że przyłączenie Grenlandii do Stanów Zjednoczonych jest niezbędne ze względów na konstrukcję tzw. systemu „Golden Dome”, który ma „całkowicie” [dodałem cudzysłów, bo powinni wiedzieć, że zawsze powstanie kontr-broń. md] chronić Amerykę przed potencjalnymi atakami rakietowymi Rosyjskiej Federacji i komunistycznych Chin.
Wyjaśnienia te nie znajdują zrozumienia wśród „sojuszników” Ameryki z NATO.
Deutsche Welle informuje, że Bundeswera wysyła na Grenlandię wojskowy kontyngent. Podobnie postępują Szwedzi, Francuzi i Norwegowie.
Wspólnie mają oni prowadzić „ćwiczenia” dotyczące bezpieczeństwa Grenlandii, formalnie przeciw Rosji i Chinom, a w rzeczywistości wymierzonych w ewentualną agresję USA na tą wyspę.
Tak więc, mamy wyścig „mocarstw zachodnich” z czasem.
Co nastąpi pierwsze?
· Agresja USA na Grenlandię
· Upadek reżimu Trumpa
· Rozpad NATO & UE
· Czy też niewiarygodny atak Rosji i Chin na Grenlandię?
Należy w tym miejscu podkreślić, że rozpad zgniłych struktur kolonialno-imperialnych Zachodniego Imperium Kłamstwa następuje coraz szybciej.
Jeszcze miesiąc temu, opisywaną obecnie rzeczywistość, uznano by za absurdalne bzdury!
Jak widać realia zaczynają powodować erozję obłędu „zachodnich globalistycznych elit”, pomimo ich całkowitego oderwania od rzeczywistego otoczenia.
W świetle powyższego, czas już najwyższy zacząć wykuwać nowe sojusze pomiędzy państwami środkowej Europy, by coraz szybszy i nieprzewidywalny rozwój sytuacji przykro ich nie zaskoczył.
===========================
Germany, Sweden, France and Norway confirmed sending military personnel to Greenland | DW News
Amerykańskie helikoptery nadleciały nad tankowiec z wenezuelską ropą MT Skipper i Navy SEALs na linach desantowali się na pokład, przebiegli z automatami do mostku kapitańskiego i opanowali statek. Ciężko nie było, nieliczne (20-25 osób) załogi takich tankowców nie są uzbrojone i od razu się poddają – czy to somalijskim piratom, czy amerykańskim siłom specjalnym. To było 10 grudnia, później podobny los spotkał kilka innych tankowców.
Z Marinerą (wcześniej Bella 1 – ta flota cienia zmienia nazwy jak rękawiczki) było trochę zabawy. Gdy w grudniu płynęła do Wenezueli po ropę, nie podporządkowała się żądaniom straży granicznej USA i uciekła na otwarty ocean. Zmieniła flagę na rosyjską, gdyż wydawało się że uchroni ją to przed długą ręką amerykańskiej jurysdykcji.
Jednak po dwóch tygodniach ten ścigany, pomimo zimowych burz i sztormów, przez amerykański okręt na otwartych wodach Atlantyku, pusty tankowiec opanowany został przez Morskie, Powietrzne i Lądowe Siły Specjalne Marynarki Wojennej USA. Bohaterska akcja „fok” – desant z użyciem licznych helikopterów przeciwko nieuzbrojonym marynarzom zakończyła się sukcesem dopiero u wybrzeży brytyjskich. I to przy wydatnej pomocy dawnej władczyni mórz i oceanów (Rule, Britannia! rule the waves!). Ale dzisiaj kto inny rządzi na morzu, a to piractwo oficjalnie określa hasłem „America first at sea”.
Na naszych oczach rozgrywa się kolejny akt dyplomacji kanonierek w wydaniu naftowym. Oficjalnie prezydent Trump na własnym, prywatnym Twitterze (Truth Social) ogłosił „totalną blokadę morską dla wszystkich tankowców objętych sankcjami” dopiero 16 grudnia, gdy już gdy rozmieszczono okręty US Navy u wybrzeży Wenezueli. Blokada morska jest uznawana przez prawo międzynarodowe za akt wojny.
Ale co tam jakieś prawo, sypie się ono w gruzy, gdyż potęgi, które kiedyś je stworzyły, dążą do zmiany układu sił. Tak jak Rosja nie chce już być pokonanym w Zimnej Wojnie mocarstwem, spychanym wciąż dalej na wschód, tak i Ameryka, rezygnując z ustanawiania globalnego ładu liberalnego, uważa zachodnią półkulę nie tylko za swoją strefę bezpieczeństwa, ale za swoją własność.
Ta naftowa wersja ma swoje korzenie w XIX-wiecznych praktykach Europy i Ameryki. Używały one swojej morskiej potęgi, by samą jej demonstracją zmusić ofiarę do przyjęcia warunków silniejszego, a jednocześnie nie wywołać wojny. Amerykanie stosowali tę metodę wielokrotnie, żeby wymienić choćby przymuszenie Japonii w 1853 r. przez komandora Perry’ego do otwarcia rynku czy „dyplomację grubego kija” Teodora Roosevelta (prezydent USA 1901 – 1909), którego dewizą było „mów łagodnie, ale trzymaj w ręku gruby kij, daleko zajdziesz”. Dzięki temu wybudował Kanał Panamski, a strefa wokół niego była poza-tyrytorialnym obszarem USA, łącznie z amerykańskimi policją, sądami, szkołami i systemem pocztowym.
Przymuszenie do posłuszeństwa jest wstępem do zagrabienia cudzej własności. Kiedyś to było otwarcie rynków, władza nad terytorium, teraz jest ropa naftowa. Sekretarz stanu USA ogłosił, że „weźmiemy między 30 a 50 milionów baryłek ropy, której Wenezuela nie może wywieźć. Sprzedamy ją na rynku międzynarodowym, po rynkowych cenach, bez dyskonta. Pieniądze z niej będziemy kontrolować i wydawać my – dla dobra narodu Wenezueli”. Na „pozytywne efekty dla narodu Wenezueli” Marco Rubio ma jedynie „nadzieję”, ale jest absolutnie pewien, że „będzie to w interesie narodowym Stanów Zjednoczonych, co jest najważniejsze”.
Te drobne 2 – 3 miliardy dolarów to na początek. Oficjalnie przez Biały Dom ogłoszona doktryna Trumpa koncentruje się na ropie naftowej, która „należy się amerykańskim koncernom”, a którą niesprawiedliwie im „odebrano”, a to one przecież „rozwinęły przemysł naftowy Wenezueli”. Donald Trump twierdzi też, że ropę wydobywać tam będą amerykańskie koncerny, sprzedawać amerykańskie instytucje, zaś o wszystkim decydował będzie on, prezydent USA. Pieniądze będą w kontrolowanych przez Waszyngton bankach, a Wenezuela może za nie co najwyżej kupić jakieś towary, pod warunkiem, że będą one wyprodukowane w USA. To dzisiejsza geopolityczna wersja dawnego powiedzenia Forda o kolorze samochodu.
Stany właśnie podporządkowują sobie największe zasoby ropy na świecie, by na nich zarabiać, ale też odciąć od nich wrogów. Jednym z pierwszych bowiem warunków dla Caracas było zerwanie współpracy z Chinami i Rosją. Już nie mówiąc o Kubie czy Iranie. Wiele lat wcześniej Waszyngton trochę łagodniej żądał od Europy zerwania więzi energetycznych z Rosją, teraz już robi to znacznie brutalniej.
No… a potem rozegrał się spektakularny akt drugi tej „dyplomacji grubego kija” – porwanie prezydenta Maduro i jego żony z Wenezueli i postawienie go w kajdankach przed sądem w Nowym Jorku. Więc sprawy będą się rozwijać…
W poprzednim tekścieBĄDŹ WIERNY. IDŹ. [„Niezależni sędziowie”].pozostawiłem Czytelników przed obliczem 92-letniego sędziego Hellersteina prowadzącego postępowanie przeciwko wenezuelskiej parze prezydenckiej z retorycznym pytaniem – komu ma służyć wyciągnięcie go z historycznej formaliny?
Podpowiedzią było przypomnienie jego najważniejszego dokonania sprzed lat, czyli wyeliminowania zagrożenia, jakie mógł za sobą nieść choćby jeden proces cywilny w sprawie zamachów na Amerykę z 11 września 2001 roku. Jegomość ten zlikwidował swymi działaniami jakąkolwiek na to szansę. Wykazał swoją skuteczność.
„W przypadku każdej zbrodni podstawowym pytaniem, z jakim muszą się zmierzyć osoby pragnące ustalić jej sprawcę jest pytanie o jej beneficjentów, o to kto na niej skorzystał? Jakie powody były na tyle ważne dla sprawcy, że posunął się do jej popełnienia. Odpowiedź na te pytania prowadzi do wykonawcy lub zleceniodawcy przestępstwa. (…) Na tydzień przed 9/11 Izrael doznał wstrząsu postawieniem przez Organizację Narodów Zjednoczonych znaku równości między syjonizmem a nazizmem. Izrael został określony przez reprezentantów tysięcy organizacji pozarządowych uczestniczących w Światowej Konferencji Narodów Zjednoczonych Przeciwko Rasizmowi, w Durbanie, w Afryce Południowej, państwem rasistowskim. W Konferencji wzięli udział przedstawiciele rządów 153 krajów.
Deklaracja przyjęta przez 3000 organizacji zszokowała żydowskich uczestników. Shimon Peres, minister Spraw Zagranicznych Izraela, nazwał antyizraelską deklarację hańbą. W efekcie delegaci izraelscy opuścili Konferencję. Towarzyszyła im w tym delegacja USA.
Forum uznało Izrael za państwo, w którym ‘systematycznie popełniane są przestępstwa na tle rasistowskim, włączając w to zbrodnie wojenne, akty ludobójstwa i czystek etnicznych’. (…) Dziś, nikt już nie podnosi tematu izraelskiego rasizmu, a każdy kto wypowiada się z niechęcią o prowadzonych na całym świecie operacjach przeciwko ‘terroryzmowi’ staje się automatycznie wrogiem pokoju i niemalże zdrajcą. Świat pogodził się z koniecznością prowadzenia długoterminowej wojny z wszechobecnymi ‘terrorystami’ i odwrócił się od Arabów. Wszystko więc zmieniło się po wydarzeniach 11 września.”
W tym momencie Czytelnik zastanawia się zapewne, w jaki magiczny sposób przeskoczę do Wenezueli, od której zaczęła się moja opowieść. Otóż, nic prostszego.
Natychmiast po operacji wojskowej w Wenezueli, na portalu X pojawił się wpis „Dobra robota Donaldzie Trump” z tagiem venezuelalibre. Jego autorem był Nat Rothschild. Niedługo potem z tego komunikatora skorzystał także Benjamin Netanjahu pisząc„Gratulacje prezydencie Trump za odważne i historyczne przywództwo w imię wolności i sprawiedliwości. Składam hołd Pańskiej zdecydowanej determinacji i błyskotliwym działaniom Pańskich dzielnych żołnierzy”.
Wbrew powszechnej propagandzie przejęcie złóż ropy naftowej i metali ziem rzadkich w Wenezueli nie jest czynnikiem najważniejszym, choć stanowi oczywiście znaczący bonus dla USA – nie tyle nawet zwiększając zasoby amerykańskie, co zmniejszając chińskie, a w dłuższej perspektywie, deregulując ich ceny na rynkach, uderzając też w interesy rosyjskie.
Jednak bezpośrednim i natychmiastowym beneficjentem zmian wydaje się być państwo, którego działalność na Bliskim Wschodzie utrudniała długoletnia współpraca Wenezueli z Iranem. Przestrzegała przed tym Liga Antydefamacyjna w swoim raporcie. Z kolei w grudniu 2025 roku stacja Fox Newsoświadczyła wprost, że Wenezuela stała się „najważniejszą bazą operacyjną Hezbollahu na półkuli zachodniej, wzmocnioną przez rosnące wpływy Iranu i ochronę reżimu Maduro”.
Jedyną korzyścią, jaką dostrzegam w mediach społecznościowych jest to, że decydenci odsłaniają się w nich i bez zahamowań ukazują swe oblicza. Na rodzimym podwórku obserwujemy to notorycznie, ale wyskoki naszej elitki infantylno-agenturalnej, jak nazywa ją prof. Adam Wielomski, niczego do świata polityki nie wnoszą, podczas gdy wyznania ambasadora Stanów Zjednoczonych w Izraelu mają wagę ogromną.
To właśnie Mike Huckabee za pośrednictwem wspominanej tu już platformy X poinformował świat, że obalenie Maduro przez Stany Zjednoczone jest dobrą wiadomością dla Izraela ze względu na partnerstwo Wenezueli z Iranem i Hezbollahem. To prawda, partnerstwo było silne, wzmocnione 11 czerwca 2022 roku podpisaniem w Teheranie umowy o współpracy mającej niwelować amerykańskie sankcje na Iran w zakresie dostaw ropy, wyrobów petrochemicznych, nauki, technologii, rolnictwa i kultury. Wraz z Nicolasem Maduro na dokumencie złożył podpis ówczesny prezydent Iranu Ebrahim Ra’isi. Ten sam, który już dwa lata później zginął wraz z ministrem spraw zagranicznych i siedmioma osobami w niewyjaśnionej do dziś katastrofie śmigłowca.
Ale, to przecież jeszcze nie wszystko, bo interes jest dobry tylko wtedy, gdy przy jednym ogniu można upiec dwie pieczenie albo i więcej. Ażeby to unaocznić, muszę odwołać się, pozornie tylko bez związku, do fragmentu mojej książki „Przewodnik po piekle”:
„piszę te słowa w szóstą rocznicę, niewyobrażalnego wcześniej, zwłaszcza dla narodów arabskich, przeniesienia ambasady USA z Tel Awiwu do Jerozolimy. Dokonał tego, 14.04.2018 r., na mocy ustawy Kongresu USA, uchwalonej 24.10.1995 r., starający się dziś ponownie o fotel prezydenta tego państwa, Donald Trump. Od uchwalenia tej ustawy, wszyscy kolejni prezydenci podpisywali rozporządzenia odraczające jej realizację, obawiając się, że będzie ona zagrożeniem dla procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie.
Przypominam o tym reprezentantom tzw. prawicy, mającym nadzieję na gwałtowną zmianę sytuacji międzynarodowej po ewentualnej wygranej Trumpa, w jesiennych wyborach. Na marginesie wspomnę, że już miesiąc później, w maju 2018 r. podpisał on niesławną ustawę 447 – JUST Act. Dokładnie dwa lata potem, w maju 2020 r. w Izraelu do władzy powrócił Netanjahu. Z początkiem czerwca, obaj politycy rozpoczęli działania nad bliskowschodnim procesem pokojowym w nowej odsłonie.
Do prac nad nim Trump oddelegował swego zięcia, do którego obie strony mają bezgraniczne zaufanie. Jared Kushner i jego asystent Avi Berkowitz, uwijali się, jak w ukropie. 13 sierpnia zawarte zostało między USA, Izraelem, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi wstępne porozumienie o normalizacji stosunków na Bliskim Wschodzie. 11 września wolę dołączenia do układu zgłosił Bahrajn i już 4 dni później w Waszyngtonie państwa arabskie z USA w roli świadka, podpisały tzw. Porozumienie Abrahamowe.
W październiku Sudan zawarł pakt z Izraelem. W ostatnich dniach urzędowania, w grudniu 2020, Trump ogłosił, że układ z Izraelem chce podpisać Maroko. Oba państwa sygnowały ten akt 6.01.2021 r., gdy na Kapitolu trwał już amerykański majdan. Polska wersja Wiki, opisując skutki porozumień Abrahamowych pisze, że analitycy zwracają uwagę ‘na idący wraz z zawarciem porozumienia spadek znaczenia kwestii Autonomii Palestyńskiej dla świata krajów arabskich’.
Być może tym należy tłumaczyć zadziwiającą bierność tych krajów, wobec tego, co dzieje się w Strefie Gazy od 7.10.2023 r. Jeden z przywódców Al-Fatah stwierdził wręcz, że porozumienie było „jednym z powodów” ataku organizacji Hamas na Izrael. Ale to można doczytać już tylko w anglojęzycznej wersjiWikipedii.
Podobnie, jak wzmiankę o tym, że przy okazji porozumień powstać miał Fundusz Abrahama, który ‘miał zebrać 3 mld. dolarów w celu pobudzenia handlu i rolnictwa w regionie, zapewnienia dostępu do czystej wody i przystępnej cenowo energii elektrycznej oraz ‘umożliwienia realizacji strategicznych projektów infrastrukturalnych.”
Po zaledwie kilku miesiącach od czasu, kiedy napisałem te słowa, zatrute owoce porozumienia widoczne są gołym okiem. A przecież nie wszystkie jeszcze dojrzały. Architekci Porozumienia Abrahama przećwiczywszy ich skuteczność, zwłaszcza w zderzeniu z całkowitą bezradnością reszty świata wobec ich działań, uznali, że podobne rozwiązanie można i należy wdrażać w innym regionie świata. Powołali do życia, nie nagłaśniając tego zbytnio, Porozumienie Izaaka. Naturalnie, w polskojęzycznej wersji Wikipedii nie ma o nim wzmianki, ale sięgnijmy do tej oryginalnej:
„Porozumienie Izaaka, to inicjatywa dyplomatyczna, gospodarcza i kulturalna mająca na celu wzmocnienie współpracy między Izraelem a krajami Ameryki Łacińskiej. Nazwa nawiązuje do porozumień Abrahama, czyli umów z 2020 r., które doprowadziły do normalizacji stosunków między Izraelem, a kilkoma państwami arabskimi. Po raz pierwszy ogłoszono ją w czerwcu 2025 r. przez ambasadora Argentyny w Izraelu, rabina Shimona Axela Wahnisha, który wcześniej pełnił funkcję osobistego rabina prezydenta Argentyny Javiera Milei. Ogłoszenie nastąpiło po przyznaniu prezydentowi Javierowi Milei nagrody Genesis Prize na początku 2025 roku. Dodatkowe szczegóły dotyczące porozumień Izaaka zostały ogłoszone po ceremonii wręczenia nagrody, zwanej także „żydowskim Noblem”. Aby pomóc w realizacji Porozumień Izaaka, Fundacja nagrody Genesis (GPF) utworzyła organizację non-profit American Friends of Isaac Accords (AFOIA) z siedzibą w Nowym Jorku. Fundacja zapewniła finansowanie początkowe w wysokości 1 miliona dolarów. Była to kwota nagrody przyznanej prezydentowi Milei, który odmówił jej przyjęcia i poprosił GPF o przekazanie środków na tę inicjatywę.”
Jeśli ktoś nie lubi czytać zbyt długich opracowań, może sobie zajrzeć na materiał YT, gdzie to wszystko skoncentrowane jest niczym w soczewce. Może też obejrzeć kolejne, jakże wzruszające nagranie o nadchodzącej, inspirującej zmianie (Inspiring Change).
Rozumiemy teraz lepiej kontrowersje, jakie towarzyszyły wyborowi Milei w grudniu roku 2023 na przywódcę Argentyny, szczególnie w kontekście zapowiadanej przez niego chęci konwersji na judaizm. Już we wrześniu 2024 roku wydał dekret, który ograniczył prawo dostępu do informacji publicznej. Od tego czasu urzędnicy, w tym również prezydent, nie mają obowiązku przekazywania do wiadomości opinii publicznej informacji takich jak harmonogramy spotkań czy treści dokumentów służbowych. W tym samym roku otrzymał jedyne, jak dotąd odznaczenie – ukraiński Order Wolności. Ale, dla osłody, już w roku 2025 magazyn Time umieścił go na liście 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie.
Warto nadmienić, że według wytycznych American Friends of the Isaac Accords, kraje Ameryki Łacińskiej, które zamierzają przystąpić do Porozumienia Izaaka powinny:
przenieść ambasady do Jerozolimy, uznając suwerenność Izraela nad tym spornym miastem
zmienić klasyfikację Hamasu i Hezbollahu zgodnie z izraelską doktryną bezpieczeństwa
zmienić wzorce głosowania w ONZ i OPA, gdzie Ameryka Łacińska historycznie głosowała za prawami Palestyńczyków
zawrzeć umowy o wymianie informacji wywiadowczych dotyczące wpływów chińskich, irańskich, kubańskich, boliwijskich i wenezuelskich
otworzyć sektory strategiczne: wodny, rolniczy, cyfrowego zarządzania i bezpieczeństwa dla izraelskich firm.
Czy w świetle jednego z elementów tego ostatniego punktu Porozumienia nie jest łatwiej zrozumieć całkowitą bezradność rządu w Polsce w kwestii umowy Mercosur? „Negocjacje” w tej sprawie trwały co prawda ćwierć wieku, ale właśnie je przegraliśmy ostatecznie, co zatwierdzi swoim podpisem szefowa Komisji Europejskiej w sobotę, 17 stycznia bieżącego roku w odległym Paragwaju.
Większość komentatorów uznaje to za sukces polityki niemieckiej, choć moim zdaniem Niemcy zaledwie najmniej na tym stracą. A my, jak zawsze, najdotkliwiej doświadczymy gorzkiego smaku zatrutych owoców (i warzyw) tych wszystkich porozumień.
„A Black Mass flips the script on traditional religious ritual, using symbolism and theater to champion personal autonomy, skepticism, and rebellion against imposed authority.” (Source: EventBrite .com)
Black Masses are always offensive, as their purpose is meant to blaspheme God and desecrate sacred things.
What is more, this „Black Mass” is followed an „unbaptism ceremony,” in which one is encouraged to renounce the vows made at baptism.
O uprowadzeniu przez władze amerykańskie prezydenta Wenezueli Nicolasa Maduro i jego żony zdołano powiedzieć już bardzo wiele, a w wyniku tej operacji Polska znowu podzieliła się na jej zwolenników, bezrefleksyjnie popierających każde działanie prezydenta Trumpa, jak i przeciwników, mówiących o bezprecedensowym pogwałceniu wszelkich, cywilizowanych norm.
Jako zwolennik działania w poszanowaniu prawa, także międzynarodowego, nie staję oczywiście w grupie pierwszej. Niemniej, dla zachowania rzetelności dziennikarskiej warto przypomnieć, że usunięcia urzędującej głowy państwa nie można określić mianem aktu bez precedensu. Jak podaje Wikipedia w odniesieniu do wydarzeń z grudnia 1979 roku: „Komandosi przeszkoleni przez KGB z grupy Alfa, pod dowództwem pułkownika Grigorija Bojarinowa, wylądowali na lotnisku w Kabulu i zaatakowali pałac prezydencki – Amin został zastrzelony, a jego następcą został Babrak Karmal, cieszący się zaufaniem radzieckich decydentów długoletni agent KGB. W akcji zginął dowódca komandosów, pułkownik Bojarinow, zastrzelony przez pomyłkę przez własnych żołnierzy (dla mistyfikacji radzieccy żołnierze zostali przebrani w mundury afgańskiej armii). Formalnie radziecka interwencja nastąpiła na prośbę rządu Karmala, jednak prośbę tę Karmal podpisał na terytorium ZSRR, a do Kabulu przybył kilka dni po rozpoczęciu inwazji.”
Podobne scenariusze, przez dziesięciolecia, stosowały liczne administracje amerykańskie wobec przywódców co najmniej kilku państw, dokonując skutecznej wymiany rządów, oczywiście zawsze dla dobra ich obywateli i zaprowadzenia demokracji. Ten sam scenopis zostanie wykorzystany lada chwila w Iranie, zresztą nie po raz pierwszy, o czym napiszemy przy innej okazji. Zresztą, w tej historii oba te kraje, czyli Wenezuelę i Iran łączy dużo więcej.
Wobec prezydenta Wenezueli wysunięto zarzuty o zarządzaniu narkotykowym kartelem, który miał rzekomo zalewać Stany Zjednoczone niesławnym fentanylem. Oczywiście, w to nie wierzą już nawet czytelnicy amerykańskich tabloidów, którzy zdają sobie sprawę z tego, że to na terenie ich własnego państwa funkcjonuje prawdziwe zagłębie produkcji tego zabójczego narkotyku, a import półproduktów w głównej mierze prowadzi przez Meksyk i Kanadę. Ale, do rzeczywistych powodów tej operacji powrócimy w kolejnych materiałach.
Dziś pragnę zwrócić Państwa uwagę na kwestię zupełnie pomijaną w mediach głównego nurtu. Otóż, rozprawę wenezuelskiej pary prezydenckiej prowadzi niejaki Alvin Hellerstein, sędzia federalnego Sądu Okręgowego Stanów Zjednoczonych dla Południowego Okręgu Nowego Jorku. Jak podają encyklopedie, ten ortodoksyjny żyd wychował się w Nowym Jorku, uczęszczał do Bronx Science High School, Columbia College i Columbia Law School. Po ukończeniu studiów prawniczych pracował jako sekretarz sędziego Edmunda Palmieri, służył w Korpusie Sędziów Adwokatów Generalnych Armii Stanów Zjednoczonych i przez kilkadziesiąt lat prowadził prywatną praktykę, zanim w 1998 roku został mianowany sędzią federalnym przez prezydenta Billa Clintona. Był również przewodniczącym Rady ds. Edukacji Żydowskiej. Już wkrótce miał okazję stać się najbardziej znanym sędzią w całym kraju, a to za sprawą ataku na Amerykę z 11 września 2001 roku.
W 2003 roku Hellerstein zgodził się rozpatrzyć połączoną sprawę główną przeciwko trzem liniom lotniczym, ICTS International NV i firmom ochroniarskim Pinkerton’s Airport Security, właścicielom World Trade Center oraz producentowi samolotów Boeing Co. Sprawę wnieśli ludzie, którzy odnieśli obrażenia podczas ataków z 11 września, przedstawiciele osób, które zginęły, oraz podmioty, które poniosły straty materialne. We wrześniu 2004 r., tuż przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia, ubezpieczyciele World Trade Center złożyli pozew przeciwko American Airlines, United Airlines i firmie Pinkerton zajmującej się ochroną lotnisk, zarzucając im, że ich zaniedbania umożliwiły porwanie samolotów.
12 stycznia 2006 r. Hellerstein oddalił ostatnie pozostałe roszczenie dotyczące szkód materialnych przeciwko miastu Nowy Jork, pozostawiając jednocześnie w toku kilka innych pozwów przeciwko innym stronom, między innymi Port Authority of New York and New Jersey. Według agencji Reuters ‘sześciu ubezpieczycieli domagało się od miasta zwrotu kosztów poniesionych w związku z zawaleniem się 47-piętrowego budynku biurowego w pobliżu bliźniaczych wież’. Hellerstein orzekł, że Nowy Jork posiada immunitet państwowy.
Służby ratownicze World Trade Center (np. policja i straż pożarna) oraz władze miasta starły się w sprawie pokrycia kosztów leczenia ratowników, którzy przeżyli zawalenie się bliźniaczych wież. 17 października 2006 r. Hellerstein odrzucił wniosek miasta Nowy Jork o oddalenie pozwów, w których domagano się wypłaty świadczeń zdrowotnych.
7 lipca 2008 r. sędzia Hellerstein wydał orzeczenie przeciwko grupie krewnych ofiar zamachów z 11 września oraz ratownikom, którzy przeszukiwali gruzy zawalonych bliźniaczych wież. Grupa ta oskarżyła miasto Nowy Jork o znieważenie szczątków ludzkich, które znalazły się wśród gruzów wywiezionych na miejskie wysypiska śmieci. Sędzia stwierdził, że:
miasto nie ma obowiązku ponownego przeszukiwania gruzów z Ground Zero w poszukiwaniu fragmentów ludzkich szczątków i przenoszenia ich do miejsca, w którym mógłby powstać cmentarz (pozostawiając w ten sposób materiał z Ground Zero na wysypiskach śmieci Fresh Kills). Powodowie nie mają prawa własności do niezróżnicowanej, niemożliwej do zidentyfikowania masy ziemi, która może, ale nie musi zawierać szczątki bliskich powodów. Nie każda krzywda może zostać naprawiona w drodze postępowania sądowego.
Hellerstein wezwał miasto do budowy pomnika i rezerwatu przyrody w tym miejscu. Adwokat rodzin ofiar Norman Siegel skrytykował to orzeczenie – ‘nie jesteśmy gotowi pozostawić setek szczątków ofiar zamachów z 11 września na wysypisku śmieci jako ich ostatecznego miejsca spoczynku’.”
Stanowisko Hellersteina wywołało powszechną falę oburzenia, która znalazła odzwierciedlenie w mediach. Ich większość przedstawiała jednak sędziego jako człowieka niezwykle prawego i uczciwego. W roku 2010, w New York Times ukazał się na jego temat artykuł, zatytułowany „Sędzia o dużej empatii w sprawach zamachów 9/11 przez niektórych postrzegany jest jako osoba stronnicza”.
„Przez prawie trzy dekady pracy jako prawnik w kancelarii w centrum miasta, Alvin K. Hellerstein z biurowca przy Maiden Lane dzielił widok na wieże World Trade Center z dziesiątkami innych współpracowników. Jednak jako sędzia Sądu Okręgowego Stanów Zjednoczonych na Manhattanie miał wyjątkowe spojrzenie na te wieże — a konkretnie na cierpienie, które trwało długo po atakach terrorystycznych, które zrównały je z ziemią w 2001 roku. Jako sędzia federalny nadzorujący sprawy dotyczące śmierci, szkód majątkowych i obrażeń ciała wynikających z wydarzeń z 11 września, 76-letni sędzia Hellerstein wykazał się wyraźną empatią zarówno wobec rodzin ofiar, jak i pracowników, którzy zachorowali po akcji ratowniczej i porządkowej.”
Nawiasem mówiąc, podobnie teraz, kiedy nazwisko sędziego powróciło na łamy gazet, autorka magazynu FORWARD. Jewish. Independent. Nonprofitprzypomniała urywek tego samego artykułu „w którym przeanalizowano jego odrzucenie proponowanej ugody między miastem Nowy Jork a ponad 10 000 ratowników i pracowników sprzątających, którzy twierdzili, że ich zdrowie ucierpiało w strefie Ground Zero. W artykule jeden z prawników stwierdził, że ‘frustrujące’ jest to, iż Hellerstein wydawał się ‘kierować koncepcją sprawiedliwości, która nie jest ujęta w prawodawstwie’.”
„Dziewięćdziesiąt sześć rodzin ofiar zamachów z 11 września odmówiło złożenia wniosku do Funduszu Odszkodowawczego. Chcieli wiedzieć, kto był odpowiedzialny za zamachy z 11 września i dlaczego nikt za to nie odpowiedział. Jednak w sądzie musieli zmierzyć się z sędzią Alvinem K. Hellersteinem, który miał inną koncepcję. Od samego początku starał się on doprowadzić do ugody poza sądem. Opierał się w dużej mierze na prawie rządu do ukrywania dowodów przed wnioskodawcami i szeroko interpretował prawo rządu do zachowania tajemnicy.
Sędzia Hellerstein postanowił również odwrócić tradycyjną procedurę sądową, zgodnie z którą odpowiedzialność jest ustalana przed omówieniem odszkodowań, mając nadzieję, że więcej spraw zostanie rozstrzygniętych poza sądem, gdy rodziny zorientują się, ile pieniędzy mogą otrzymać. Hellerstein zasugerował podczas rozprawy, że hojna oferta finansowa przekona powodów do rezygnacji z poszukiwania prawdy: ‘Pieniądze są uniwersalnym środkiem smarującym’ – powiedział, przyznając później, że jego komentarz był ‘niezręczny’. Dodał, sugerując rodzinom, aby zrezygnowały z poszukiwania prawdy: ‘w jakiś sposób musimy przejść przez 11 września 2001 r. jako kraj i jako jednostki’. Niektóre rodziny wyraziły swoje oburzenie tymi uwagami.
Następnie Hellerstein zaprosił Sheilę L. Birnbaum, członkinię palestry, którą wyznaczył na ‘mediatora’. Jej rolą było doprowadzenie do pozasądowego porozumienia finansowego między liniami lotniczymi, a rodzinami. Napisała, że jedną z ‘przeszkód w osiągnięciu porozumienia’ było to, że wiele rodzin ‘nie miało okazji opowiedzieć o swojej stracie i wyrazić swoich uczuć przed przedstawicielem sądu’ i miało nadzieję ‘osobiście otrzymać wyrazy współczucia z powodu swojej straty od linii lotniczych’. W związku z tym zorganizowała ‘spotkania terapeutyczne’, podczas których rodziny mogły ‘osobiście usłyszeć’ od niej oraz od przedstawicieli linii lotniczych i firm odpowiedzialnych za bezpieczeństwo ‘szczere wyrazy współczucia’ z powodu ich straty ‘zarówno na poziomie oficjalnym, jak i osobistym’. Rodziny miały okazję wyładować emocje, wylać łzy, a następnie były gotowe do rozmów o pieniądzach.
W ten sposób amerykański sąd manipulując rodzinami uniknął obowiązku powiedzenia im prawdy. Po latach batalii sądowych większość rodzin zawarła ugodę bez procesu. Zawarto porozumienie z liniami lotniczymi i firmami ochrony, którego warunki pozostają poufne. Łączna kwota ugody z tymi rodzinami wyniosła prawie 500 milionów dolarów, co daje średnio ponad 5 milionów dolarów dla każdej rodziny. Nie wiadomo, aby któraś z tych rodzin kwestionowała później oficjalną wersję wydarzeń z 11 września.”
Rzeczywiście, rodziny zgromadziły wówczas bogaty zbiór dokumentów i zeznań. Jednak żaden z tych materiałów nie został nigdy przedstawiony przed ławą przysięgłych. Wszystkie sprawy, które trafiły do Federalnego Sądu Okręgowego na Manhattanie, zostały rozstrzygnięte w trybie poufnym pod kierownictwem sędziego Alvina K. Hellersteina, który nadzorował każdą z nich.
Oznaczało to, że uniknięto procesu cywilnego w sprawie 11 września, a sędzia Hellerstein w swoich publicznych wystąpieniach wyrażał z takiego wyniku swoje ogromne zadowolenie. W roku 2011, chyba w pełni zasłużenie, uzyskał status starszego sędziego.
A, żeby nic nie było w pełni oczywiste, sięgnijmy jeszcze na chwilę do innego fragmentu przywoływanego wcześniej biogramu „bohatera” naszej opowieści, który miał także swój udział w rozgrywce z roku 2023, jaka toczyła się między prezydentem Trumpem, a jego ówczesnymi rywalami:
„Po tym, jak prokuratura okręgowa Manhattanu postawiła prezydentowi Donaldowi Trumpowi zarzuty karne, Trump przeniósł sprawę do sądu federalnego, gdzie została ona przydzielona sędziemu Hellersteinowi. Sędzia Hellerstein przekazał sprawę z powrotem do sądu stanowego. Po tym, jak Trump został skazany przez sąd stanowy, ponownie przeniósł sprawę do sądu federalnego przed sędziego Hellersteina, a ten ponownie przekazał sprawę z powrotem do sądu stanowego. Trump złożył odwołanie, a Sąd Apelacyjny Stanów Zjednoczonych dla Drugiego Okręgu przydzielił sprawę sędziemu Hellersteinowi w celu rozpatrzenia czy wyrok skazujący Trumpa powinien zostać przeniesiony do sądu federalnego ze względu na prawo immunitetu prezydenckiego”.
Jak wiemy, ten widowiskowy ping pong zakończył się wraz z wygraną Trumpa w wyborach prezydenckich w 2024 roku, a 10 stycznia 2025 roku sąd udzielił mu bezwarunkowego zwolnienia.
Sędzia Alvin Hellerstein ma dziś… 92 lata (!) i właśnie został wyciągnięty z otchłani dziejów, by ponownie służyć swą niepospolitą wiedzą i doświadczeniem…, właśnie – komu? Trawestując „Przesłanie Pana Cogito” aż chce się zawołać – czyż nie było młodszych?
Dlaczego Pekin, ze wszystkimi swoimi ogromnymi inwestycjami w Wenezueli, nie robi nic, aby powstrzymać tam Amerykanów? Jest to obecnie szeroko dyskutowany temat wśród wenezuelskich zwolenników.
Większość ludzi tłumaczy to pozornie wiarygodną odpowiedzią: Chiny nie chcą ryzykować wojny nuklearnej z USA. Inni twierdzą, że Chiny po prostu boją się konfrontacji z USA, którą Pekin przegra. W istocie wielu czuje się usprawiedliwionych zachowaniem Pekinu w kryzysie wenezuelskim, wierząc, że Chiny są papierowym tygrysem, a lśniąca broń, którą chińskie wojsko prezentuje na międzynarodowych wystawach, jest w rzeczywistości bezsilna wobec broni amerykańskiej.
Obie odpowiedzi na pytanie, dlaczego Chiny ‚nie robią nic’, to nonsens, który ostatecznie schlebia amerykańskim fantazjom o potędze. Chiny powstrzymują się od konfrontacji militarnej z USA w Wenezueli, ponieważ w wojnie po drugiej stronie globu – na historycznym podwórku Ameryki – nie miałyby szans na zwycięstwo z czysto logistycznych powodów. Nawet gdyby tak nie było, taka operacja po drugiej stronie globu nie ma strategicznego sensu dla Pekinu. Pekin nie ma na Karaibach grup uderzeniowych lotniskowców, baz logistycznych ani kontrolowanych sojuszy regionalnych.
Chińskie siły zbrojne są rozmieszczone w Azji Wschodniej: bronią jej wybrzeży, wyzwalają Tajwan, zabezpieczają szlaki morskie i dominują nad przyległymi obszarami morskimi. To nie tchórzostwo. To geografia. Tak jak Amerykanie zdali sobie teraz sprawę, że nie mają szans na zwycięstwo z równie silnym przeciwnikiem, jakim jest Rosja, na swoim własnym podwórku, na Ukrainie.
Co więcej, potęga Chin opiera się na innym systemie wartości niż neokolonialny kolektywny Zachód, a zwłaszcza imperialna Ameryka, która najwyraźniej nie może istnieć bez niekończących się wojen. Z kolei potęga Chin nie opiera się na interwencjach wojskowych za granicą ani zmianach reżimów w innych krajach w celu eksploatacji.
Siła i wpływy Chin…
… opierają się na budowie portów, pożyczkach infrastrukturalnych i obopólnie lukratywnych kontraktach energetycznych. Pod tym względem Wenezuela była dobrym partnerem dla Chin – dostawcą ropy naftowej poza kontrolą USA, głosem sprzeciwiającym się sankcjom USA – ale Wenezuela wciąż nie przedstawia dla Chin wystarczającej wartości, by uzasadnić narażanie na szwank jej globalnego handlu, łańcuchów dostaw czy kluczowych interesów.
Chiny jednak jednoznacznie potępiają powrót USA do bezwzględnych zachowań kolonialnych, gdzie potężni imperialiści biorą, co im się podoba. Zamiast angażować się w kosztowny konflikt zbrojny z USA, Chiny ponoszą gorzką odpowiedzialność za Wenezuelę, restrukturyzują swoje zadłużenie i szukają nowych dostawców ropy. Nie angażują się w kosztowny konflikt zbrojny z USA, którego Pekin nie może wygra. Chiny nie palą szachownicy tylko po to, by uratować jedną figurę.
Jeśli kiedykolwiek dojdzie do konfliktu zbrojnego między Chinami a USA, stanie się to na polu bitwy wybranym przez Pekin, gdzie USA nie mają żadnych szans. Zatem początkowe pytanie – a mianowicie, dlaczego Chiny – i dotyczy to również Rosji – nie interweniowały przeciwko amerykańskim szantażom i porywaczom w Wenezueli – jest całkowicie błędne. Prawidłowe pytanie brzmiałoby, dlaczego wenezuelskie wojsko nie walczyło, dlaczego nad Caracas nie zestrzelono ani jednego amerykańskiego śmigłowca, mimo że wenezuelska obrona powietrzna dysponuje wysoce skutecznymi rosyjskimi systemami, takimi jak S-300.
Powolne śmigłowce są również łatwym łupem dla rosyjskich ręcznych, odpalanych z ramienia pocisków przeciwlotniczych Strieła. Dlaczego nie odpalono ani jednej Streli? To nieuchronnie prowadzi do wniosku, że Rosja i Chiny nie będą w stanie chronić swoich partnerów dostarczaną przez siebie bronią, jeśli wenezuelskie wojsko nie będzie walczyć z USA.
W związku z tym narastają dowody na korupcję na najwyższych szczeblach rządu Maduro, na to, że Maduro został sprzedany Amerykanom, a kilku czołowych wenezuelskich wojskowych i urzędników państwowych z dnia na dzień w Caracas wzbogaciło się na dolarowych milionach, a willa w Miami była tylko bonusem.
Kolejne pytanie, praktycznie nieobecne w debacie publicznej, przynajmniej na Zachodzie, brzmi: dlaczego USA atakują Wenezuelę właśnie teraz i w tak niewiarygodny sposób, stawiając Grenlandii i Danii skandaliczne żądania, a jednocześnie grożąc zamachem politycznym i religijnym przywódcom Iranu, w tym ajatollahowi Chamenei?
Czy te lekkomyślne polityczne awantury Waszyngtonu świadczą o pewnym siebie i opanowanym supermocarstwie? Czy to dowód wielkiej mądrości politycznej, że niszczymy suwerenność i międzynarodowe normy prawne, których Waszyngton tak niedawno przysiągł przestrzegać? Czy to znak przywództwa i solidarności w ramach NATO, gdy Waszyngton grozi sojuszniczemu wasalowi w sprawie nieruchomości w Arktyce?
To raczej ostatnie tchnienia hegemona, coraz bardziej osaczonego przez własne niepowodzenia, a jednocześnie obwiniającego innych za problemy, które sam sobie wyrządził; którego dominacja dolara na rynkach walutowych chyli się ku upadkowi, którego dawna kontrola nad coraz bardziej zdywersyfikowanymi globalnymi rynkami energii legła w gruzach, a którego miękka siła na globalnym Południu wyparowała. Zamiast tego kraje Południa szukają bezpieczeństwa i po cichu dystansują się od nieprzewidywalnego tyrana na arenie międzynarodowej. Chiny nie muszą oddawać ani jednego strzału, aby nadal zyskiwać na znaczeniu – po prostu budują kolejne alternatywy dla podupadającego hegemona i jego wasali z UE.
Waszyngton desperacko eskaluje więc swoje działania tam, gdzie wierzy, że wciąż może to zrobić: na własnej półkuli, w strategicznych wąskich gardłach i wobec symbolicznie opornych państw, takich jak Wenezuela i Iran. To nie siła! To panika. Umierające imperia zawsze uciekają się do przemocy. Przekształcają swoją walutę, sądy i politykę fiskalną w broń i próbują zrekompensować utratę miękkiej siły za pomocą wojskowych sił specjalnych, aby odzyskać utracone wpływy polityczne i gospodarcze.
Stany Zjednoczone nie są już hegemonem, za jakiego wciąż uważa je wielu członków waszyngtońskiego establishmentu. Gospodarka USA jest coraz bardziej wydrążona, wewnętrzna legitymacja amerykańskiego przywództwa kruszy się od lat, a nieustanna amerykańska machina wojenna przekształca chaos w kraju i za granicą w maszynkę do zarabiania pieniędzy dla tych na samym szczycie, kosztem ludności. Nie należy jednak zapominać, że Stany Zjednoczone nadal mogą wywierać miażdżącą siłę, ale tylko w regionach takich jak półkula zachodnia i część Arktyki.
Chiny, z drugiej strony, pomimo wszystkich sprzeczności, nadal utrzymują stabilność systemową, zapewniają swojej ludności stale rosnący dobrobyt i rozwijają globalne relacje gospodarcze i handlowe. Jednocześnie legitymacja przywódców politycznych w Pekinie i wśród ludzi pozostaje niepodważalna, a wszystko to bez ciągłych zagranicznych awantur i wojen, bez których system amerykański najwyraźniej nie może już istnieć. Chiny budują zamiast bombardować. Czekają zamiast marnować zasoby. To właśnie ta cierpliwość tak naprawdę przeraża jastrzębi w Waszyngtonie. To prawdziwa siła Chin, której Waszyngton nie jest w stanie odtworzyć.
Chiny są regionalną potęgą militarną o globalnym zasięgu gospodarczym. Wzrosły dzięki fabrykom, a nie placówkom wojskowym. Oferują pożyczki rozwojowe, a nie pociski manewrujące. Ich siła ma charakter strukturalny: industrializacja przede wszystkim, dyplomacja infrastrukturalna, długoterminowe kontrakty i asymetryczne retorsje w innych miejscach. Absorbują straty dziś, aby zapewnić sobie przyszłość. Chiny nie muszą zdobywać Wenezueli, Grenlandii ani Iranu na polu bitwy. Muszą po prostu nadal podważać jednobiegunowy ‚porządek’ USA – jeden port, jedna pożyczka, jeden alternatywny system płatności za drugim.
To nie jest symetryczna rywalizacja mocarstw. Ta wielobiegunowość oznacza nierówne, asymetryczne centra władzy o różnych horyzontach czasowych i zróżnicowanym poziomie tolerancji ryzyka. O historii nie zadecydują efektowne operacje specjalne, takie jak ta w Wenezueli, ale to, który system utrzyma się bez załamania. Stany Zjednoczone nie zdają tego testu. Chiny już go zdały.
„O historii nie zadecydują efektowne operacje specjalne, takie jak ta w Wenezueli, ale to, który system utrzyma się bez załamania. Stany Zjednoczone nie zdają tego testu. Chiny już go zdały”. – I będzie to omówione w jednej lub dwóch następnych wpisach.
We write this from a place of profound love—love for the America conceived in liberty for the radical idea that a nation should be governed by laws, not men. We pray God grants POTUS wisdom to protect
Before you read a single word of the analysis that follows, we need to be clear about what this is and what it is not.
This is not an article about whether we “support” or “oppose” Donald Trump. That binary—pro or anti, for or against—is a false dichotomy, a psychological trap crafted by the political machine to short-circuit critical thought and engineer blind tribal loyalty. It demands that you choose a team first and justify their actions second.
We reject that premise entirely.
We are not “pivoting” from supporting Trump to opposing him. We do not blindly support any person. We observe, analyze, and judge actions, principles, and consequences.
Our position is, and has always been, rooted in a simple, unwavering standard: The Constitution, national sovereignty, peaceful foreign policy, and transparent government. If any leader (be it Trump, Biden, or anyone else) advances policies that align with these principles, we will acknowledge it. If any leader violates these principles—by launching unconstitutional wars, engaging in corrupt resource grabs, or betraying the public trust—we will call it out with the same vigor.
This article, therefore, is not an emotional polemic. It is a forensic presentation of facts, timelines, financial data, and geopolitical patterns surrounding the military intervention in Venezuela that began on January 3, 2026. We have connected these dots using public statements, financial records, and geopolitical analysis. You are free to dismiss these connections. You are free to arrive at different conclusions. But you cannot dismiss the facts themselves.
Our only goal is to ensure you are informed, so that your judgment, whatever it may be, is based on evidence, not emotion or allegiance.
The question this article poses is not “Do you like Trump?” We like Trump, but this is irrelevant. The question is: “What was this action, what were the possible reasons, who did it truly serve, and what precedent does it set for our republic and the world?”
Judge the action. The rest will follow.
=========
On New Year’s Eve, President Trump wished for “peace on earth“ as his sole resolution for 2026. Forty-eight hours later, we woke to the news of a pre-dawn military strike on Venezuela, the kidnapping of President Nicolás Maduro, and the declaration that the United States would now “run the country“ and get “very strongly involved“ in its oil industry.
But before we proceed, a necessary, if uncomfortable, thought. We must ask: is the man himself the sole architect here? For those of us who voted for him—three times—this requires a brutal honesty that cuts deeper than politics.
We know Donald Trump. We see the man who campaigned on an “America First” platform of sovereign borders, an end to foreign entanglements, and a disdain for the globalist wars that bankrupt and bleed this nation. We rallied behind the fighter who promised to “drain the swamp,” a swamp we all know is real, deep, and populated by creatures with unimaginable power. His 2016 promise was unambiguous: “We will stop racing to topple foreign regimes that we know nothing about, that we shouldn’t be involved with.”
So, what are we to make of this 180-degree turn? For a man who loves winning above all else, why would he willingly become the face of a policy that is the antithesis of his brand and that might alienate his most loyal base?
Could it be that the swamp doesn’t get drained, but instead, it consumes?
The forces arrayed against any president who threatens the permanent establishment—the intelligence agencies, the military-industrial complex, the globalist banking cartels—are not theoretical. Their tools of coercion are legendary and, in the digital age, absolute: blackmail, financial ruin, threats against his family, and the ever-present, unspoken threat. We’ve watched for years as the “deep state” has thrown every legal, media, and bureaucratic weapon at him. Is it so unthinkable that they might have finally found the lever to force compliance? That a man who values his family, his legacy, and his freedom might be staring at an ultimatum he cannot refuse?
In our search for truth, we must be willing to look at the most painful possibilities. The tragedy would be doubled if the man we voted for to break the system has been broken by it instead, transformed into a puppet for the very interests he vowed to destroy. Is Trump executing his own policy, or is he being forced to execute theirs? In a system this corrupt, sometimes the figurehead is not the master of the ship, but its most prominent hostage.
A Constitutional Violation? Where’s the Outrage?
Regardless of motive, the first casualty of this operation may have been the U.S. Constitution. Article I, Section 8 is explicit: Congress holds the power to declare war. Bombing Venezuela, a sovereign nation, and kidnapping its leader is likely an act of war, and it was conducted without congressional authorization. To be frank, presidents have not always respected this balance of constitutional power. Especially since the Cold War, some have pushed the limits of what they can construe as “defensive” force, which is Trump’s likely position on these attacks. But Secretary of State Marco Rubio claimed this “isn’t the kind of mission you do congressional notification for.” This is laughable.Since when does the type of mission determine whether you follow the supreme law of the land?
Ask yourself: If Joe Biden had launched a similar attack on a sovereign nation, kidnapped a foreign leader, and immediately started talking about how American companies would take over that country’s oil reserves, what would your reaction be? If you’re honest, you’ll admit that you would probably be (rightly) up in arms. You would probably be shouting about constitutional violations, imperialism, and crony capitalism until you were blue in the face.
The official story is that this is about stopping Maduro’s “narco-terrorism.” It’s a fairy tale, and the plot holes are big enough to fly a B-2 bomber through.
Why Venezuela and Not the Real Sources? If this is a sincere war on drugs, why invade Venezuela, a minor player, instead of Colombia, the world’s primary source of cocaine? Why not China, the sole producer of the fentanyl precursors devastating American communities? The geography of this “war” only makes sense if the target isn’t the drugs at all. If this were about drugs, Mexico would already be invaded.
A Pardoned Kingpin and a Terrorist Guest. Just last month, Trumppardoned former Honduran President Juan Orlando Hernández, a man convicted by U.S. prosecutors of trafficking 400 tons of cocaine into the United States. Meanwhile, in November, Trump rolled out the red carpet at the White House for Syrian President Ahmad al-Sharaa, a former al-Qaeda-linked commander recently scrubbed from the U.S. terrorist list. So which is it? Are we killing drug lords or pardoning them? Are we fighting terrorists or hosting them for tea?
The CIA’s Dark, Documented History. The idea that U.S. agencies are strangers to the drug trade is willful ignorance. Investigative journalist Gary Webb’s “Dark Alliance” series for the San Jose Mercury News exposed how CIA-backed Contra rebels in Nicaragua helped flood U.S. cities with crack cocaine in the 1980s. Webb’s reporting was viciously attacked by the mainstream press, and he later died from two gunshot wounds to the head, officially ruled a suicide. If Webb killed himself with two shots from a .38, then we’ve got a bridge we’d like to sell you in the Arizona desert.
The “drug war” narrative is a smokescreen, a “weapons of mass destruction“ lie for a new generation. Just ask Pat Tillman—oh, wait, you can’t. He’s dead.
Tillman, the NFL star turned Army Ranger, became a potent propaganda tool until he saw the Iraq war for the “illegal and unjust” disaster it was. He was planning to meet with Noam Chomsky and speak out. Shortly thereafter, he was killed in Afghanistan by “friendly fire”—three bullets to the forehead from an M-16 at close range. Army doctors suspected fratricide, but their request for an investigation was denied. His critical voice was permanently silenced.
🏦 The Real Target: Not Just Oil (It’s the Entire Vault) 💎
Forget the fairy tale. This is definitely an oil grab—the Iraq playbook reloaded. It’s one of the grievances that Tillman was allegedly going to share with Chomsky before he was killed. You see, Venezuela has more oil than any country on earth—over 300 BILLION barrels.
But the prize is even bigger than just “black gold” in the ground. This operation was a multi-resource raid:
Silver Smelter: The U.S. had just secured a critical silver smelter deal to process Latin American metals, a venture financed by JP Morgan and 40% owned by the U.S. Department of Defense. This isn’t a coincidence; it’s a corporate-military takeover of strategic resources.
The JP Morgan Bailout: This attack wasn’t just geopolitics; it was a multi-trillion-dollar bailout. JP Morgan was on the brink due to catastrophic $8 trillion short positions in silver paper. By securing physical silver and smelting capacity, this military operation directly props up a failing pillar of the Wall Street establishment.
The Banking War: Venezuela’s central bank is a national bank, not subservient to the globalist banking cartel of the IMF and World Bank. This independence is an existential threat to the Rothschild-led financial system. Think Saddam Hussein (who moved oil sales to euros), Muammar Gaddafi (who planned a gold-backed African currency), and Bashar al-Assad.
The Crypto Takeover: For years, Nicolás Maduro and his inner circle may have systematically plundered Venezuela, siphoning billions from its oil revenues, draining its gold reserves, and selling off state assets. According to intelligence sources with direct knowledge of these operations, a significant portion of this stolen national wealth was not hidden in traditional offshore accounts but was instead converted into cryptocurrency, creating a secret, liquid, and untraceable fortune far from the reach of international sanctions. While official figures are obscured, analysts from Whale Huntsuggest the Maduro regime constructed a massive BTC “shadow reserve” during the height of sanctions, with the actual figure of its holdings potentially as high as 600,000 Bitcoin—a digital war chest worth roughly $60 billion. This staggering hoard would make Venezuela the fourth-largest sovereign holder of BTC in the world, a stash nearly double the U.S. government’s known holdings, placing it behind only Satoshi Nakamoto, BlackRock, and MicroStrategy.
💵 The Petro-Dollar & The Monroe Doctrine ⚔️
Beyond the immediate resource grab lies a deeper, more systemic geopolitical struggle—one that provides a compelling, if unsettling, strategic rationale for the timing and ferocity of the Venezuela operation. From this perspective, the attack was not merely about seizing oil, silver, and other assets, but about executing a preemptive strike against an existential threat to U.S. financial supremacy and hemispheric control.
For decades, the U.S. dollar’s status as the world’s reserve currency has been propped up by the “petro-dollar“ system, wherein global oil sales—particularly from OPEC giants like Saudi Arabia—are conducted in dollars. This creates perpetual global demand for dollars, allowing the U.S. to finance staggering debts and maintain economic hegemony. That pillar is now crumbling. In 2024, Saudi Arabia began accepting Chinese yuan for oil. Venezuela, possessing the world’s largest proven oil reserves, began selling its oil in yuan. This was not merely a shift in currency preference; it was a direct, coordinated assault on the dollar’s bedrock.
If the world’s largest oil exporters abandon the dollar, the entire architecture of American financial power collapses. From this vantage point, allowing Venezuela to continue as a yuan-based oil state was an unacceptable surrender. The attack becomes a brutal reclamation project: to forcibly wrench Venezuela’s oil sales back into the dollar system and send a shock-and-awe message to any other nation contemplating a similar defection.
The rise of BRICS (Brazil, Russia, India, China, South Africa) also threatens the U.S. dollar’s preeminence. This alliance has been actively developing an alternative financial infrastructure, including frameworks for digital currency and trade settlement systems designed to bypass the dollar and the SWIFT network entirely. Venezuela was in the process of joining BRICS. Its integration would have provided the alliance with the ultimate strategic resource base—vast oil and mineral wealth—to underpin and legitimize its competing system. By decapitating the Venezuelan state and installing a compliant regime, the U.S. operation did more than seize resources; it aimed to surgically remove a critical, resource-rich node from the BRICS network. It may have been a strike designed to cripple the alliance’s momentum and demonstrate the fatal cost of challenging dollar supremacy.
The strategic panic over dollar displacement is compounded by a primal doctrine of American foreign policy: The Monroe Doctrine. Proclaimed in 1823, it declared the Western Hemisphere a U.S. sphere of influence, off-limits to Old World colonization. In the modern era, the doctrine has been interpreted as forbidding hostile military powers from establishing strategic footholds. Russia and China have done precisely that in Venezuela, supplying it with fighter jets, air defense systems, and helicopters through long-term agreements.
Their presence transforms Venezuela from a mere nuisance into a potential forward operating base for adversaries within what Washington D.C. considers its rightful domain. The nightmare scenario for Pentagon planners is not a Venezuelan army, but a scenario where Russian Spetsnaz and Chinese military advisors operate from Venezuelan soil, or where China replicates its “Pearl of the West” strategy from Cuba. The pre-dawn strike, therefore, may be seen as the ultimate enforcement of the Monroe Doctrine—a violent reset to expel rival powers and reassert absolute regional dominance before their foothold became unassailable.
This analysis provides a coherent reasonfor the attack, grounded in national interest as defined by decades of U.S. policy, not an excuse for the actions. It is possible that from a certain hawkish perspective, Trump was not initiating a new war but fighting an unavoidable one—a first strike in a silent financial and hemispheric war that America was already losing. The attack on Venezuela may have been a desperate, brutal attempt to save the dollar, break the BRICS ascent, and prevent the Americas from becoming a new theater for great power conflict.
The problem is that the U.S. government has such a bad track record of LYING to us over the past 50 years that we can’t trust what they say. They lie about almost everything. If these were the actual, strategic reasons for risking war and constitutional crisis, why not articulate them? Why hide behind the absurd “drug war” fairy tale? The use of a transparent false narrative destroys public trust and ensures that even an action potentially rooted in a defensible (if ruthless) strategic imperative is received as just another criminal lie. The government’s chronic dishonesty has robbed it of the ability to have an honest debate about national survival, forcing it to conceal major geopolitical defenses behind the cloak of petty, fabricated falsehoods.
The invasion of Venezuela did not end with the capture of Nicolás Maduro or the declaration of a new protectorate. On January 7, 2026, U.S. naval forces intercepted, boarded, and seized the Bella 1 Marinera, a Russia-flagged oil tanker attempting to leave Venezuelan waters. According to reports from NBC News, CNN, and the New York Post, the vessel was carrying over 600,000 barrels of Venezuelan crude oil—oil that, under the new U.S. occupation, was now considered American property. Many are asserting that this act was an extension of Trump’s enforcement of the “Monroe Doctrine,” signaling that Washington will not tolerate any infringement on its “Western Hemisphere hegemony,” even by a major power. But the cargo was not the only prize seized. U.S. forces detained the entire 30-person Russian civilian crew.
By directly threatening Russian nationals and property, the administration has potentially ignited a crisis with an adversary, gambling that Putin will back down rather than risk a broader conflict. But Russia isn’t backing down. Just last night, on January 8, 2026, Russia launched a massive, coordinated overnight bombardment of Ukraine. The attack involved hundreds of drones and, critically, dozens of Oreshnik hypersonic missiles, which fly at ten times the speed of sound and are, by design, unstoppable by any current Western defense system.
The timing is not coincidental. The seizure of the Bella 1 Marinera was an act of war. Russia has now answered with a calibrated but devastating show of ultimate strategic force—a weapon explicitly designed to render our most advanced missile defenses obsolete. The “Oreshnik” is more than a missile; it is a statement. The message is unambiguous: future actions against Russia may be met with a hypersonic response we cannot stop. May we find the wisdom to de-escalate before the next barrage is not a demonstration, but a decapitation. 🙏
Speaking of Russia, remember back in 2022, following Russia’s invasion of Ukraine, the global reaction from Western institutions was swift and severe. A central, symbolic punishment was Russia’s expulsion from international sports. FIFA, the governing body of world soccer, issued a statement declaring that the invasion “violates the Olympic Charter and the fundamental principles of sport.” Russia was banned from competing in the 2022 World Cup. Their athletes were forced to compete as neutrals in other events. The message was clear and universally championed by the same political class now justifying Venezuela: Invading a sovereign nation carries consequences. You will be made a pariah. You will be excluded from the community of nations.
Fast forward to January 2026.
The United States invades Venezuela—a sovereign nation—in a pre-dawn raid, bombs its capital, and kidnaps its president. By any objective measure, this is a far more direct and audacious act of invasion than Russia’s initial moves in Ukraine.
So we ask: where is the FIFA ban for the United States? Where are the calls for a neutral flag? We do not desire these penalties for our own country; we cite their absence to expose the profound double standard, proving that the rules are not universal, but are selectively enforced to penalize only those outside the consortium of power.
The Possible Coming Catastrophe: Famine, Insurgency, and Global Financial Shockwaves 💥
This is not a “clean” victory. It is the detonation of a geopolitical fault line, and the tremors are already being forecast with terrifying clarity. An analysis by Mike Adams of the likelyglobal ramifications paints a picture of a self-inflicted wound of historic proportions.
For Venezuela and the Region: The U.S. occupation may trigger a catastrophic humanitarian crisis. The breakdown of civil administration will lead to famine and rampant disease. What follows will not be gratitude, but a bloody, protracted insurgency—a hybrid war uniting loyalists, nationalists, and criminal networks. They will deploy commercial drones against U.S. bases, launch cyber-attacks on “our” oil infrastructure, and engage in systematic sabotage of the very mines we came to steal. We are not liberators; we are instigators of a new hell, creating millions more refugees to flood and destabilize Colombia and Brazil.
For the Global Economy and the U.S. Consumer: The financial shockwaves will be immediate and severe. China, cut off from Venezuelan silver, will panic-buy, causing a historic rupture between “paper” silver prices and physical reality. The premiums for actual metal will skyrocket. Gold and other precious metals will surge as safe havens, shattering all previous records as nations and institutions flee the Western financial system.
The stock market will tell the true story of who benefits and who suffers. Expect a “war contango” in futures markets and extreme volatility: Defense contractors (Lockheed Martin, Raytheon) and oil service firms (Halliburton) will rally on war profits. Meanwhile, the global automotive, electronics, and manufacturing sectors will face a multi-standard-deviation crash as the cost of critical metal inputs explodes. The American consumer, already strained, will be hit with soaring prices for everything from cars to computers. This war is a direct attack on the pocketbook of every working American.
The Israel Connection and the Nobel Peace Prize for War 🔄
While Nicolás Maduro was condemned for calling out Gaza, his U.S.-backed replacement received a Nobel Peace Prize for advocating his overthrow—proving the award is now a geopolitical tool for laundering interventions.
To analyze the Venezuela operation without the Israel connection is to diagnose a patient while ignoring the tumor. It is the central, throbbing motive the official narrative desperately avoids. The sequencing and beneficiaries are not coincidental; they are the objective.
Nicolás Maduro was not a random dictator. He was, in the years leading to the invasion, one of the most consistent and vocal world leaders condemning Israel’s military campaign in Gaza. He labeled it a “genocide“ and positioned Venezuela as a political leader of the Global South’s opposition to what it views as Western-backed aggression. This stance made Caracas a thorn in the side not just of Washington, D.C., but also of its closest ally.
Enter María Corina Machado. The opposition figure chosen by the U.S. to lead the “proper transition” is no mere democratic alternative. She is a documented and celebrated ally of Israeli interests. Her political circles have deep, long-standing ties to pro-Israel lobby groups and U.S. neoconservative architects of the Iraq War. Her vision for Venezuela aligns perfectly with a pro-Western, pro-market reorientation that would instantly terminate the country’s support for Palestinian causes and open its vast resources to partnerships agreeable to U.S. and Israeli strategic goals.
The financial leverage is unmistakable. Miriam Adelson, heir to the Las Vegas casino fortune and perhaps the most influential pro-Israel donor in U.S. politics, was a top contributor to Donald Trump’s campaigns.Her public and private advocacy for maximalist pro-Israel policies is well-known. The Adelson agenda has long included neutralizing vocal international critics of Israel. To believe that a donor of such magnitude, with such a singular focus, had no input or that her priorities did not align perfectly with the decision to remove Maduro requires a willful suspension of disbelief. This was a two-for-one geopolitical deal:secure resources andsilence a critic.
The Greenland Gambit
The pattern of action in Venezuela ceases to look like an anomaly when viewed alongside another of President Trump’s stated ambitions: the acquisition of Greenland.
In 2025, Trump reiterated that the United States “must take Greenland and make it ours,” framing it as a real estate deal for strategic advantage. Let’s examine the facts this statement ignores:
FACT: Greenland has been a territory of Denmark since 1721, over half a century before the United States existed.
FACT: The United States has zero legal, historical, or political claim to Greenland’s sovereignty.
FACT: Denmark is a founding NATO ally, bound to the U.S. by a mutual defense treaty.
When asked, Trump stated he was “not ruling out military action” to acquire it. This is not a policy. It is the declaration of a potential unprovoked war of aggression against a treaty-bound ally.
This gambit provides the final, chilling piece of context for Venezuela and exposes the governing philosophy: If the United States can invade Venezuela for its oil and silver and crypto, and threaten to invade a NATO ally for its territory and minerals, then on what conceivable moral or legal authority does it stand?
How can we lecture Russia on the sanctity of borders after Ukraine?
How can we menace China over the status of Taiwan?
How can we demand adherence to a “rules-based international order” when we demonstrate, repeatedly, that the only rule is our own appetite?
If we decide to “take” Greenland, the message to the world will no longer be subtle: There are no rules. There is only power. Alliances, treaties, and sovereignty are inconveniences to be dismissed by the strong.
A Challenge to Patriots
To our friends and fellow patriots—including those of us who voted for this administration three times—this moment demands brutal, non-partisan honesty. True conservatism is not reflexive loyalty to a person, but steadfast allegiance to the principles of limited government, national sovereignty, and constitutional restraint.
Picture a world where the precedent we just set is turned against us. Imagine waking to news that China, citing our own government’s legal theory, had bombed Washington, captured our president, and announced it would now “run” the United States to manage our technology sector for its benefit. The very idea is revolting—an unthinkable act of war that would shatter global order. Yet, by conducting this exact operation in Venezuela, we have not only committed that act but have handed the blueprint to every authoritarian regime on earth.
The question for every true patriot is this: Will you defend the Constitution and the republic it defines, or will you cheer for the latest flag-draped seizure while they auction off the very foundations of our liberty? Please consider the very real possibility that when America abandons the rules and embraces raw power, it does not make us stronger; it makes the world a lawless jungle where our own security is permanently forfeit.
This is not about left or right. This is about forever.
We write this not from a place of hatred, but from profound love—love for the America conceived in liberty, for the radical idea that a nation should be governed by laws, not men. We pray for President Trump and all our leaders, that they may be granted wisdom and courage—not the courage to wage war, but the courage to wage peace; not the wisdom to conquer, but the wisdom to build and protect.
Our concern is for the inheritance we leave. We desire a prosperous, peaceful future for our children and grandchildren—an America that leads not through fear and force, but through the unwavering strength of its principles, the fairness of its dealings, and the shining example of its freedom. Let America be the nation that others aspire to be, not the empire they unite to resist.
Jako, że temat wydaje mi się niezwykle ważny pozwalam sobie na napisanie tego krótkiego wstępu. RAND Corporation wystąpiło w polskich tekstach chyba tylko w moim tłumaczeniu tekstu Rainera Ruppa z 29 kwietnia 2022 roku.
Był jeszcze jeden średniej jakości tekst na https://myslpolska.info , który był tłumaczeniem z węgierskiego (sic!) ale nie mogłem go znaleźć. Jeśli ktoś znajdzie ten tekst to proszę umieścić link w komentarzach. Poza tym wygląda na to, że w kraju 38 000 000 ludzi nikt nie śledzi jednego z głównych rozgrywających w skali globalnej.
Warto też przeczytać kolejny tekst Rainera Ruppa z 1 lipca 2022 roku, w którym opisał dokładnie jak wygląda wojna na wyniszczenie, kto produkuje więcej amunicji i w lipcu 2022 roku pokusił się o stwierdzenie kto tą wojnę wygra.
Warto też przeczytać poprzedni artykuł autora dzisiejszego tekstu, w którym opisuje, jak USA zapewniły sobie przewagę, na chłodno wtrącając Europę w przepaść. Linki tutaj:
Kto pisze plany wojenne Ameryki? | Autor: Michael Hollister
Od badania RAND do Strategii Bezpieczeństwa Narodowego:
Jak think tanki piszą plany wojenne Ameryki
Punkt widzenia Michaela Hollistera.
W listopadzie 2025 roku administracja Trumpa opublikowała Strategię Bezpieczeństwa Narodowego. Wyróżniają się trzy kluczowe stwierdzenia: UE nie jest już wiarygodnym partnerem, Rosja nie jest już głównym wrogiem, a strategiczna uwaga skupia się teraz na Pacyfiku. To, co wydaje się geopolitycznym zwrotem, jest w rzeczywistości wdrożeniem szczegółowego planu wojennego, który RAND Corporation przedstawił już w 2016 roku.
Strategia Bezpieczeństwa Narodowego 2025: Zwrot ku Pacyfikowi jako doktryna
Strategia Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych (NSS), opublikowana w listopadzie 2025 roku, stanowi punkt zwrotny w amerykańskiej polityce zagranicznej – przynajmniej na papierze. Podczas gdy administracja Trumpa w praktyce wypowiedziała wojnę Europie i nie definiuje już Rosji jako swojego głównego wroga, Waszyngton otwarcie koncentruje się teraz na tym, do czego od lat nawołują wewnętrzne dokumenty strategiczne: powstrzymaniu Chin na Indo-Pacyfiku. Strategia Bezpieczeństwa Narodowego (NSS) stwierdza to dość jasno:
„Indo-Pacyfik jest już źródłem prawie połowy globalnego PKB… Aby odnieść sukces na rynku wewnętrznym, musimy tam skutecznie konkurować”.
Kontynuuje: „Priorytetem jest odstraszanie od konfliktu o Tajwan, najlepiej poprzez utrzymanie przewagi militarnej”.
Strategia staje się jeszcze bardziej klarowna na stronie 24:
„Zbudujemy armię zdolną do odparcia agresji w dowolnym miejscu na Pierwszym Łańcuchu Wysp”.
Te sformułowania nie są nowe. Nie są też oryginalną doktryną Trumpa. Są one dosłowną implementacją rekomendacji opracowanych przez RAND Corporation – jeden z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych think tanków na świecie – w ramach kilku badań przeprowadzonych w latach 2016 i 2017.
RAND Corporation: Centrum Planowania Wojny z akademicką powłoką
RAND Corporation to nie jest zwykły think tank. Założony w 1948 roku jako wspólny projekt Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych i Douglas Aircraft Company, RAND dysponuje rocznym budżetem przekraczającym 350 milionów dolarów i zatrudnia rzeszę wysoko wykwalifikowanych ekspertów: strategów wojskowych, fizyków, analityków danych, ekonomistów i politologów – wielu z nich z doświadczeniem w administracji rządowej lub wywiadzie.
Jego głównymi klientami są Pentagon, Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego, różne agencje wywiadowcze i państwa partnerskie NATO. RAND nie działa w sposób politycznie neutralny, lecz opracowuje „opcje, prawdopodobieństwa, ryzyka” – w oparciu o symulacje, analizę danych i wojskowe studia wykonalności. Rekomendacje z badań RAND nie są jedynie modelami teoretycznymi, lecz regularnie stanowią podstawę realnej polityki.
Organizacja odegrała kluczową rolę w rozwoju koncepcji takich jak doktryna Wzajemnego Zapewnionego Zniszczenia (Mutual Assured Destruction) i ukształtowała myślenie strategiczne w czasie zimnej wojny, czego dziedzictwo trwa do dziś. Matematycy RAND, tacy jak Herman Kahn, opracowali obliczenia „megadeath” – cyniczne traktowanie milionów ofiar śmiertelnych jako zmiennej strategicznej.
„War with China: Thinking Through the Unthinkable” (2016)
W 2016 roku RAND opublikował badanie, które stanowiło punkt zwrotny: „Wojna z Chinami: Przemyślenie Nie do pomyślenia”. Jego główne przesłanie było jednoznaczne:
„Chiny mogą nie wygrać dużej wojny ze Stanami Zjednoczonymi w 2025 roku, a wręcz mogą ją przegrać”.
To sformułowanie jest kluczowe. Implikuje ono zamykanie się okna możliwości – im dalej w czasie, tym mniejsza amerykańska przewaga. Badanie ostrzegało przed „konwencjonalną zdolnością kontrataku”: obie strony dysponują coraz większymi środkami umożliwiającymi wzajemny atak na siły zbrojne, co stwarza zachęty do ataków wyprzedzających.
Ramy czasowe były alarmujące:
„Obecnie straty Chin znacznie przewyższałyby straty USA. Jednak do 2025 roku ta różnica może być znacznie mniejsza”.
RAND systematycznie obliczał koszty, dynamikę eskalacji, czas trwania i potencjalne kierunki wojny – dochodząc do wniosku, że przedłużająca się wojna byłaby katastrofalna dla obu stron, ale szczególnie kosztowna dla Chin. Logika była jasna: jeśli Stany Zjednoczone chciały działać, musiały to zrobić szybko – z pozycji siły, póki jeszcze istniały.
„Conflict with China Revisited” (2017) : Kurczące się okno możliwości
Aktualizacja z 2017 roku jeszcze bardziej wyostrzyła analizę: „Zasięg i potencjał chińskiej obrony powietrznej i morskiej stale rosną, co zwiększa podatność amerykańskich baz na ataki, a bezpośrednia obrona interesów USA w regionie może być potencjalnie bardziej kosztowna”.
Wymiar czasowy stał się jeszcze bardziej oczywisty:
„Stany Zjednoczone powinny konstruktywnie współpracować z Chinami w szeregu potencjalnych punktów konfliktu raczej wcześniej niż później – zanim ich wpływ w regionie jeszcze bardziej osłabnie”.
To sformułowanie sugeruje, że Stany Zjednoczone powinny działać z pozycji siły, póki jeszcze mogą. Jaki jest ukryty termin? Mniej więcej dekada przed tym, jak potencjał militarny Chin uniemożliwi bezpośrednią obronę interesów USA na zachodnim Pacyfiku.
RAND systematycznie analizował czynniki wywołujące konflikt w kolejności malejącego prawdopodobieństwa:
Korea: Upadek reżimu lub eskalacja konfliktu z Koreą Północną, w której Chiny mogłyby interweniować
Morze Południowochińskie: Starcia o sprzeczne roszczenia terytorialne
Tajwan: Blokada lub inwazja ze strony Chin, która sprowokowałaby interwencję USA
Cyberprzestrzeń: Operacje ofensywne z potencjałem eskalacji
Japonia: Spory na Morzu Wschodniochińskim
W badaniach jako największe wyzwanie opisano scenariusze dotyczące Tajwanu. W 2017 roku RAND wyraźnie zalecił: „Modernizacja i rozbudowa tajwańskiej floty pocisków manewrujących przeciwokrętowych może spowodować, że koszty próby desantu morskiego ze strony Chin będą nieakceptowalnie wysokie”.
Zalecenie to zostało już wdrożone – Tajwan masowo dokonuje zakupów mobilnych pocisków przeciwokrętowych i asymetrycznych systemów obrony.
Od dokumentu do doktryny: bezpośrednia korelacja
Paralele między badaniami RAND z lat 2016/2017 a Strategią Bezpieczeństwa Narodowego z listopada 2025 roku nie są subtelne – są dosłowne.
RAND 2016/2017:
„Odstraszanie od konfliktu o Tajwan… poprzez zachowanie przewagi militarnej”
NSS 2025 (strona 23):
„Odstraszanie od konfliktu o Tajwan, najlepiej poprzez zachowanie przewagi militarnej, jest priorytetem”
RAND 2017:
„Stany Zjednoczone powinny zbudować armię zdolną do odparcia agresji w dowolnym miejscu w Pierwszym Łańcuchu Wysp”
NSS 2025 (strona 24):
„Zbudujemy armię zdolną do odparcia agresji w dowolnym miejscu w Pierwszym Łańcuchu Wysp”
RAND 2017:
„Stany Zjednoczone powinny działać prędzej niż później – zanim ich pozycja mocarstwa w regionie ulegnie dalszemu pogorszeniu”
NSS 2025 (strona 19):
„Indo-Pacyfik jest już i będzie nadal jednym z kluczowych pól bitew gospodarczych i geopolitycznych następnego stulecia”
Te sformułowania nie są przypadkowe. Nie są to istotne paralele. To kopie.
Strategia Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych miejscami brzmi jak plagiat badań RAND, a dokładniej: jak ich autoryzowane wdrożenie w oficjalnej polityce rządu.
Powiązania instytucjonalne
Powiązania między RAND a rządem USA są oczywiste i systematyczne:
RAND otrzymuje setki milionów dolarów rocznie od Pentagonu i innych agencji obronnych.
Wysoki rangą personel regularnie przemieszcza się między RAND, rządem i przemysłem obronnym.
Analitycy RAND bezpośrednio informują komisje kongresowe, personel Rady Bezpieczeństwa Narodowego i dowódców wojskowych.
Badania są często zlecane przez konkretne agencje rządowe.
To nie jest neutralne doradztwo polityczne. To zinstytucjonalizowany kanał komunikacyjny od think tanku do polityki rządowej. RAND formułuje opcje strategiczne, Pentagon wybiera, a rząd je wdraża.
„Zagrożenie” ze strony Chin: Gdzie USA zostały wyprzedzone
Badania RAND systematycznie analizują obszary, w których Chiny stanowią wyzwanie dla USA lub je przewyższają:
Ekonomiczne: Badanie z 2017 roku przewidywało: „Do 2030 roku chiński produkt krajowy brutto może przewyższyć produkt krajowy brutto Stanów Zjednoczonych”. Chiny są już największym partnerem handlowym dla większości krajów na świecie.
Przemysłowe: Chiny posiadają największe na świecie moce produkcyjne w przemyśle stoczniowym, są liderem w technologii 5G, kontrolują ponad 80% produkcji pierwiastków ziem rzadkich i mają rosnącą dominację w dziedzinie sztucznej inteligencji.
Geopolityczne: Chińska Inicjatywa Pasa i Szlaku obejmuje trzy kontynenty, baza wojskowa w Dżibuti rozszerza ich obecność, a rosnąca współpraca z Globalnym Południem podważa amerykańskie sieci wpływów.
Wojskowe: Chiny opracowały systemy „Anti-Access/Area Denial” (A2AD) – sieć pocisków rakietowych, czujników i okrętów podwodnych, których celem jest utrzymanie sił USA z dala od peryferii Chin. RAND odnotował w 2016 roku: „Chiny nabyły jeden operacyjny lotniskowiec, zapowiedziały drugi i planują budowę od trzech do czterech dodatkowych lotniskowców w ciągu najbliższych 20 lat”.
NSS 2025: Wdrażanie jest w toku
Strategia Bezpieczeństwa Narodowego 2025 pokazuje, że kilka strategii RAND jest już wdrażanych:
Pozycjonowanie wojskowe: „Wzmocnimy i wzmocnimy naszą obecność wojskową na zachodnim Pacyfiku” (NSS, s. 24) – wzmacniając bazy USA w Japonii, na Filipinach i w Australii
Militaryzacja Tajwanu: sprzedaż broni i wizyty na wysokim szczeblu, zgodnie z zaleceniami RAND z 2017 roku
Oddzielenie gospodarcze: „Przywrócimy równowagę gospodarczą Ameryki z Chinami, stawiając na pierwszym miejscu wzajemność i uczciwość” (NSS, s. 20)
Kontrola technologii: NSS wyraźnie wzywa do „dostosowania działań naszych sojuszników i partnerów do naszego wspólnego interesu w zapobieganiu dominacji jakiegokolwiek pojedynczego państwa konkurencyjnego” (NSS, s. 21)
Pakt AUKUS (2021): Okręty podwodne o napędzie atomowym dla Australii – wdrożone już przed NSS 2025, ale teraz oficjalnie potwierdzone
Sankcje dotyczące układów scalonych (2022-2024): Kompleksowa kontrola eksportu technologii półprzewodników
Czy RAND zaleca działania militarne?
Analizy RAND nie zalecają niesprowokowanej wojny agresywnej, ale opracowują szczegółowe scenariusze „nieuniknionych” konfliktów. Z badania z 2017 roku:
„W miarę upływu czasu i poprawy chińskich możliwości, Stany Zjednoczone prawdopodobnie będą zmuszone przejść od odstraszania przez odmowę do odstraszania przez karę, w oparciu o groźbę eskalacji”.
„Najbardziej bezpośrednią opcją eskalacji militarnej dla Stanów Zjednoczonych – najbardziej wiarygodną i jednostronną w skutkach – są konwencjonalne, precyzyjne ataki na cele bojowe i wspierające wojnę na terytorium Chin kontynentalnych”.
Badanie z 2016 roku sformułowało logikę działań wyprzedzających: „Postęp technologiczny stwarza warunki, w których każda ze stron dysponuje środkami do ataku na siły zbrojne przeciwnika, a tym samym motywacją do szybkiego, a nawet pierwszego, wykonania tego zadania”.
To język wojny wyprzedzającej, otulony akademicką trzeźwością.
Ukraina jako dowód: zalecenia RAND są wdrażane
Ukraina dostarcza empirycznego dowodu na to, że strategie RAND są nie tylko czytane, ale także wdrażane.
Badanie RAND z 2019 roku „Nadmierne rozszerzenie i zachwianie równowagi Rosji” (pisałem o tym tekście i umieściłem linki we wstępie – przypis tłumacza) zawierało istotne rekomendacje:
„Udzielanie Ukrainie śmiercionośnej pomocy wykorzystałoby największą zewnętrzną słabość Rosji”.
Autorzy ostrzegali, że wsparcie militarne
„musiałoby być starannie skalibrowane, aby zwiększyć koszty dla Rosji bez prowokowania znacznie większego konfliktu”.
Analiza RAND określiła następujące działania jako „wysoce skuteczne”:
Zwiększenie produkcji energii w USA (prawdopodobieństwo sukcesu: wysokie, koszt: niski)
Zaostrzenie sankcji handlowych i finansowych (prawdopodobieństwo sukcesu: wysokie)
Wsparcie militarne dla Ukrainy (prawdopodobieństwo sukcesu: umiarkowane, ryzyko: wysokie)
Rzeczywistość od 2022 roku: Europa odzwyczaiła się od rosyjskiego gazu, USA stały się największym eksporterem LNG, a Ukraina otrzymuje stale rosnące wsparcie militarne, liczone w setkach miliardów. Dostosowanie rekomendacji RAND do rzeczywistej polityki jest prawie kompletne.
Teraz, w NSS 2025, Rosja nie jest już definiowana jako główny przeciwnik. Dlaczego? Ponieważ strategia RAND okazała się skuteczna – Rosja jest „przeciążona”, a USA mogą teraz skupić się na Chinach.
Krytyczna Dekada: 2025–2035
Wszystkie analizowane przez RAND badania zbiegają się w jednym horyzoncie czasowym: dekada między 2025 a 2035 rokiem stanowi krytyczne okno możliwości, w którym Stany Zjednoczone mogą nadal twierdzić, że mają przewagę militarną na zachodnim Pacyfiku.
Analiza z 2017 roku wielokrotnie podkreśla pilną potrzebę:
„Zalecamy, aby Stany Zjednoczone podjęły działania raczej wcześniej niż później – zanim ich pozycja w regionie ulegnie dalszemu osłabieniu”.
Ta logika stwarza niebezpieczne bodźce: jeśli równowaga sił będzie się nadal przechylać na korzyść Chin, może pojawić się pokusa sprowokowania konfliktu, podczas gdy Stany Zjednoczone nadal będą miały przewagę.
W tym momencie podnoszą się również głosy w samych Stanach Zjednoczonych:
Adm. Phil Davidson (INDOPACOM, 2021): „Zagrożenie ujawni się w tej dekadzie – w ciągu najbliższych sześciu lat”.
Gen. Mike Minihan (USAF, notatka z 2023 r.): „Przeczucie podpowiada mi, że będziemy walczyć w 2025 roku. Mam nadzieję, że się mylę”. (wewnętrzny rozkaz, wyciek)
Fundacja Heritage: „Wciąż mamy czas, aby odzyskać odstraszanie do 2027 roku”.
Te stwierdzenia nie są odosobnionymi opiniami. Stanowią one część strategicznego konsensusu w amerykańskich elitach bezpieczeństwa, opartego bezpośrednio na analizach RAND.
Samospełniająca się przepowiednia
Najważniejsze pytanie: Czy te analizy służą zapobieganiu wojnie, czy też torują drogę do samej eskalacji, której rzekomo zapobiegają?
Kiedy chińscy stratedzy czytają dokumenty RAND szczegółowo opisujące, jak USA zamierzają powstrzymać wzrost Chin, wzmacnia to w Pekinie przekonanie o nieuniknieniu konfliktu. Prowadzi to do przyspieszonego zbrojenia – dokładnie przed takim scenariuszem ostrzega RAND.
Badanie z 2016 roku przyznaje: „Chińscy decydenci są jedną z docelowych grup odbiorców”.
RAND wie więc, że Pekin podsłuchuje. RAND wie, że Pekin się zbroi. RAND wie, że to zwiększa prawdopodobieństwo wojny. A jednak RAND to publikuje.
To nie jest analiza. To prowokacja pod płaszczykiem akademizmu.
Historia się powtarza: Irak, Ukraina, teraz Chiny.
Analiza badań RAND ujawnia niepokojący schemat:
Irak: W latach 90. RAND badał konsekwencje zmiany reżimu, opracowywał scenariusze budowania narodu i przewidywał napięcia etniczne i wyznaniowe. Administracja USA wykorzystała wiele z tych ocen, aby uzasadnić wojnę w Iraku w 2003 roku.
Ukraina: Badanie RAND „Overextending and Unbalancing Russia” (2019) (znowu tekst o którym pisałem we wstępie. Tym razem użyto angielskiej nazwy przyp tłum) zostało niemal w całości wdrożone od 2022 roku.
Chiny: Badania z lat 2016/2017 stają się obecnie – w 2025 roku – oficjalną doktryną USA.
We wszystkich trzech przypadkach RAND dostarczył fundamentów koncepcyjnych. We wszystkich trzech przypadkach zalecenia stały się polityką. W Iraku skończyło się to katastrofalnie. Na Ukrainie wynik jest wciąż niepewny. W Chinach przyszłość porządku globalnego jest zagrożona – i potencjalnie może dojść do wojny między mocarstwami nuklearnymi.
RAND nie tylko analizuje scenariusze – RAND je przygotowuje.
Kluczowym pytaniem nie jest to, czy analizy RAND są technicznie solidne – niewątpliwie są. Pytanie brzmi, czy ich fundamentalne założenia – hegemonia USA jako pewnik, Chiny jako zagrożenie egzystencjalne, przewaga militarna jako konieczny cel – powinny być w ogóle kwestionowane.
RAND nie jest neutralną instytucją badawczą. RAND to departament planowania Pentagonu z akademicką otoczką. RAND nie opracowuje „opcji” – RAND opracowuje plany wojenne, które następnie rząd przedstawia jako „bezalternatywne”.
Strategia Bezpieczeństwa Narodowego 2025 jest tego dowodem. To, co zaczęło się w 2016 roku jako model akademicki, stanie się oficjalną doktryną USA do 2025 roku. Korelacje są zbyt precyzyjne, by były przypadkowe. Są zbyt systematyczne, by mogły być jedynie inspiracją.
NSS 2025 to RAND w rządowej prozie.
Wniosek: Przepływ informacji z think tanku do polityki
To, co następuje, to nie tylko test dla Indo-Pacyfiku, ale także pytanie, czy Stany Zjednoczone, jeśli zajdzie taka potrzeba, ponownie zabezpieczą swoją globalną hegemonię środkami militarnymi – w oparciu o naukowe, choć wysoce polityczne symulacje.
W świetle licznych globalnych kryzysów i narastającej konfrontacji między blokami, centralne pytanie nie powinno brzmieć:
„Jak Stany Zjednoczone mogą utrzymać swoją dominację?”
A raczej:
„Jak największe mocarstwa świata mogą współpracować, aby zapewnić przetrwanie ludzkości?”
RAND nie zadaje tego pytania. I właśnie to czyni te analizy tak niebezpiecznymi.
To, co przedstawia się jako trzeźwa analiza scenariuszy, jest w rzeczywistości symulacją eskalacji – wojną w laboratorium, która pochłonie prawdziwe ofiary.
Strategia Bezpieczeństwa Narodowego 2025 pokazuje:
Wojna nie jest już teorią. Jest doktryną.
RAND dostarczył plan. Waszyngton go wdraża. Pytanie nie brzmi już, czy USA dążą do konfliktu z Chinami. Pytanie brzmi, czy temu konfliktowi można jeszcze zapobiec – czy też logika RAND zmusi USA do wojny, której nikt nie może wygrać.
Nota biograficzna:
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, wykorzystując źródła pierwotne. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architektury bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – wykraczając poza dziennikarstwo opiniotwórcze. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com, na Substack pod adresem https://michaelhollister.substack.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
+++
Michael Hollister od wielu lat analizuje globalne struktury władzy w polityce i gospodarce. Koncentruje się na strategiach geopolitycznych, sieciach wpływów i historycznych korzeniach obecnych konfliktów.
+++
Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.
To przełom o historycznych rozmiarach – i nikt o nim nie mówi. Podczas gdy niemieccy politycy fantazjują o „gotowości wojennej” i „zdolności do zwycięstwa”, Stany Zjednoczone już dawno stworzyły nową rzeczywistość strategiczną: Europa nie jest już partnerem Waszyngtonu, ale zagrożeniem. W nowej strategii bezpieczeństwa narodowego USA (NSS), analizowanej przez byłego inspektora ONZ, Scotta Rittera, Europa nie tylko została zepchnięta na margines – została też uznana za ideologicznego przeciwnika, zagrożenie dla amerykańskich interesów i wartości.
Ktokolwiek nadal mówi o przyjaźni transatlantyckiej, nie przeczytał notatki Rittera– albo nie chce jej zrozumieć. Ponieważ to, co tu formułujemy, to zimny, strategiczny rozrachunek: Stany Zjednoczone się odwracają. Nie gwałtownie, nie militarnie. Ale systematycznie, z maksymalnym skutkiem. Po pierwsze, pozbawienie energii. Następnie dewaluacja gospodarcza. I wreszcie izolacja polityczna.
Pozostaje kontynent, który przecenia się, uważa się za niezastąpionego – a mimo to nie jest już nawet postrzegany jako wiarygodny sojusznik.
To pęknięcie, które nie nadejdzie.
Ono już jest.
2. Strategiczne podwójne uderzenie: Najpierw osłabić, potem pozwolić upaść
To, co Waszyngton robi Europie, to nie kaprys. To strategiczne podwójne uderzenie – i trafia w sedno.
Pierwsze uderzenie: oddzielenie energii i gospodarki.
Wraz z sabotażem Nord Stream – którego autorstwa żaden poważny analityk już nie wątpi [no, ja jestem poważny, ale wątpię.. md] – niemiecki kręgosłup przemysłowy został złamany. Utrata taniej rosyjskiej energii nie tylko spowodowała gwałtowny wzrost kosztów produkcji, ale także wyparła inwestycje, zakłady produkcyjne i całe łańcuchy bogactwa z kraju. Nie Rosja, nie Chiny – to Stany Zjednoczone rozbroiły gospodarczo Europę. Celowo.
Drugie uderzenie: polityczna dewaluacja i utylizacja.
Ledwo Europa uzależniła się energetycznie od amerykańskiego LNG, nadszedł kolejny cios – tym razem na poziomie dyplomatycznym. Nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego jasno stwierdza: Europa nie jest już niezastąpionym partnerem. Stwierdza dosłownie, że
„nie jest wcale oczywiste, czy niektóre kraje europejskie będą dysponować gospodarkami i siłami zbrojnymi wystarczająco silnymi, by pozostać wiarygodnymi sojusznikami”.
Z perspektywy USA Europa nie jest już atutem strategicznym, lecz zagrożeniem dla bezpieczeństwa, problemem ideologicznym, obciążeniem dla sojuszy.
Porządek jest kluczowy: najpierw odłączyć zasilanie, a potem zignorować.
To, co brzmi jak brutalna kalkulacja, jest właśnie tym. Stany Zjednoczone zabezpieczają swoją dominację w systemie globalnym, neutralizując potencjalnych przeciwników na wczesnym etapie. Niemcy, niegdyś geostrategicznie predestynowane do mediacji, niezależności i siły gospodarczej, stały się pożytecznym idiotą, spalonym atutem. A wraz z nimi reszta Europy.
3. Europa jako wróg ideologiczny
To oznacza zerwanie z dekadami retoryki: nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego USA identyfikuje nie Rosję, ale Europę jako problem ideologiczny. A dokładniej: elity UE, instytucje transnarodowe, globalistyczny aparat władzy – z perspektywy Waszyngtonu wszystkie one reprezentują obecnie system wartości niezgodny z amerykańskim rozumieniem wolności.
„Europa stała się źródłem ideologii niezgodnych z amerykańskim rozumieniem wolności”. (Cytat z NSS, według Scotta Rittera) (3)
Konkretnie oznacza to, że Stany Zjednoczone nie postrzegają już siebie jako części sojuszu wartości wspólnych z Brukselą, Berlinem czy Paryżem. Zamiast tego ubolewają nad cenzurą opozycji politycznej, utratą tożsamości narodowych, spadkiem wskaźnika urodzeń, wysiedleniami w wyniku migracji i klasą polityczną, która traktuje demokrację jedynie jako fasadę.
Ritter wyraźnie nazywa to wojną ideologiczną. Nie przeciwko Europie jako kontynentowi, ale przeciwko tym, którzy kierują ją w stronę autorytarnej technokracji. Przeciwko tym, którzy ograniczają wolność słowa, wprowadzają cyfrowy nadzór i piętnują ruchy patriotyczne jako zagrożenie. Dla Waszyngtonu nie jest to już element porządku liberalnego, lecz element problemu, który niszczy sam Zachód.
Europa jest „fundamentalnie niezgodna z amerykańskimi interesami i wartościami” – stwierdza NSS.
Podczas gdy niemieckie media wciąż marzą o sojuszu transatlantyckim, Stany Zjednoczone już dawno zmieniły kurs: koncentrują się na umowach dwustronnych, suwerenności narodowej i odpowiedzialności indywidualnej – i sprzeciwiają się tym, którzy chcą ustanowić w Europie ujednoliconą administrację bez demokratycznych fundamentów.
Nowa linia jest jasna:
Mniej UE – więcej Europy.
Ale takiej, która znów wie, kim jest.
4. Wojna na Ukrainie jako linia podziału
Wojna na Ukrainie – przez długi czas była to symboliczna więź, która miała spajać Zachód: „Demokracja kontra autokracja”, „Wolność kontra dyktatura”, „Europa kontra Rosja”. Ale to właśnie tutaj nowa doktryna USA wyznacza czerwoną linię – przeciwko Europie.
Podczas gdy Berlin, Bruksela i Warszawa nadal dążą do eskalacji, Waszyngton już dawno uznał wojnę za strategiczny ślepy zaułek. NSS otwarcie deklaruje, że celem jest teraz jak najszybsze zakończenie wojny, aby ustabilizować gospodarki europejskie, zminimalizować ryzyko eskalacji i znaleźć nową strategiczną równowagę z Rosją.
Krótko mówiąc: dyplomacja zamiast nieustannej wojny.
Europa postrzega to inaczej – i to właśnie jest przyczyną rozłamu.
„Administracja Trumpa znajduje się w konflikcie z europejskimi urzędnikami, którzy mają nierealistyczne oczekiwania co do wojny prowadzonej przez niestabilne rządy mniejszościowe”.
(według podsumowania Rittera)
Innymi słowy, USA oskarżają Europę o niepotrzebne przedłużanie wojny, blokowanie rozwiązania politycznego i tym samym rujnowanie kontynentu zarówno gospodarczo, jak i społecznie.
Według NSS rządy są niestabilne, antydemokratyczne i niezdolne do zmiany kursu – cytuję:
„podważanie procesów demokratycznych”.
A potem pada zdanie, które Ritter rzuca do pokoju niczym geopolityczny granat ręczny:
„Rosja nie jest wrogiem. Jest nią Europa”. (4)
To stwierdzenie oznacza koniec jedności transatlantyckiej. Bo jeśli Rosja nie jest już wrogiem numer jeden – jaki sens ma NATO, sankcje, dostawy broni?
Odpowiedź: Już go nie ma.
USA to zrozumiały.
Europa nie.
5. Nowa oś USA: umowy dwustronne zamiast sojuszy zachodnich
Era wielkich sojuszy dobiegła końca – przynajmniej z perspektywy USA. Nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego wyraźnie odcina się od koncepcji globalnych sojuszy opartych na starym modelu: multilateralizm, eksport norm i współzależność instytucjonalna zostają zastąpione dwustronnymi partnerstwami dla wygody. Lojalność nie ma już znaczenia, liczy się raczej efektywność i strategiczna wartość dodana.
W Strategii Bezpieczeństwa Narodowego nazywa się to „elastycznym realizmem”.
„Polityka USA będzie realistyczna w odniesieniu do tego, co jest możliwe i pożądane w stosunkach z innymi państwami”. (Cytat z dokumentu, według Rittera)
Ideologiczna nadbudowa poprzednich dekad – demokracja, prawa człowieka, zachodnia wspólnota wartości – zostaje pogrzebana. USA otwarcie deklarują, że chcą również współpracować z państwami, których systemy i społeczeństwa znacząco różnią się od ich własnych. Kluczowe pytanie brzmi: Kto służy amerykańskim interesom? Kto przynosi korzyści? Kto nie przeszkadza?
Europa nie wywiązuje się z tej logiki. Jest:
odporna ideologicznie,
osłabiona gospodarczo,
zależna militarnie i coraz bardziej geopolitycznie dysfunkcyjna.
Zamiast tego otwierają się nowe możliwości strategiczne:
Brazylia. Indie. Arabia Saudyjska. Izrael. Polska. Japonia.
Tam widać wzrost, wolę militarną, ambicje geopolityczne – i brak moralizatorstwa.
Stany Zjednoczone budują obecnie nową oś pragmatycznych relacji sił, w której Europa jest co najwyżej obserwatorem. NATO? Nie zostanie rozwiązane – ale też nie jest już traktowane poważnie. UE? Nie jest już centralnym punktem kontaktowym. Niemcy? Zależne od energii, kurczące się gospodarczo, pogrążone w kryzysie politycznym.
Waszyngton jasno daje do zrozumienia:
„Pomagamy tam, gdzie to się opłaca. Odejdziemy, gdy przestanie nam to być potrzebne”.
Europa może patrzeć.
Albo się obudzić.
6. Niemcy czołgają się – i nie zdają sobie z tego sprawy
Podczas gdy USA porzucają Europę, niemieccy politycy czołgają się za nią na kolanach. Kanclerz Friedrich Merz (CDU), następca Olafa Scholza po przedterminowych wyborach federalnych w lutym 2025 roku, ogłosił 9 grudnia 2025 roku podczas wizyty inauguracyjnej w Nadrenii-Palatynacie:
„Potrzebujecie partnerów na świecie, a jednym z nich może być Europa. A jeśli nic nie możecie zrobić z Europą, to przynajmniej niech Niemcy będą waszym partnerem”.
To już nie jest męstwo polityczne. To uległość.
Merz nie rozumie, że Stany Zjednoczone właśnie to zrobiły: skreśliły Europę jako całość – a wraz z nią Niemcy. „Gorący kartofel” został porzucony, a Berlin stara się go złapać.
Marie-Agnes Strack-Zimmermann (FDP) skomentowała na X : (12)
„Kolejne katastrofalnie nierozsądne oświadczenie kanclerza Merza w czasach, gdy zjednoczona Europa jest ważniejsza niż kiedykolwiek. Merz chciał przewodzić Europie, a teraz wycofuje się, gdy sytuacja się komplikuje. To nieodpowiedzialne. Trump śmieje się w twarz”.
Nowa doktryna USA jest jasna: umowy dwustronne zawierane są tylko z tymi, którzy oferują strategiczną wartość dodaną. Niemcy, osłabione energetycznie, kurczące się gospodarczo i bezsilne militarnie, nie spełniają tego wymogu.
Stany Zjednoczone skreśliły Niemcy jako strategiczny towar.
Merz po prostu jeszcze tego nie zrozumiał.
7. Wniosek: Europa stoi samotnie
Europa zaryzykowała i przegrała.
Najpierw ślepo podążała transatlantyckim kursem przeciwko Rosji – i pozwoliła sobie na gospodarcze oderwanie się od USA. Następnie próbowała przyjąć rolę moralnego guru świata – podczas gdy jej własna demokracja była stopniowo wydrążona. Teraz Waszyngton zdaje sobie sprawę:
Ta Europa nie jest już partnerem strategicznym.
Nowa doktryna bezpieczeństwa USA mówi o tym otwarcie:
Europa jest słaba.
Europa zboczyła ideologicznie.
Europa blokuje rozwiązania pokojowe.
Europa zagraża amerykańskim interesom.
Rozłam jest obecny. Tylko Europejczycy nie zdają sobie z tego sprawy.
W Berlinie wciąż marzą o byciu „wiodącą potęgą”, podczas gdy rzeczywistość jest taka, że Europa jest militarnie rozbrojona, gospodarczo wydrążona i politycznie kontrolowana przez innych – niezdolna do samoobrony, niezdolna do samokrytyki.
Pozostał kontynent bez wsparcia:
USA się odwracają.
Rosja została ogłoszona wrogiem.
Chiny trzymają się z daleka.
A w Europie panuje niestabilność polityczna, fragmentacja społeczna i recesja gospodarcza.
Ci, którzy nie rozumieją, że era transatlantycka dobiega końca, obudzą się w geopolitycznej ziemi niczyjej.
Co robić?
Europa musi być szczera wobec siebie. Koniec z iluzjami transatlantyckimi. Koniec z wasalską lojalnością. Zamiast tego:
1. Przywrócić autonomię energetyczną – z Rosją lub bez niej, ale bez zależności od USA.
2. Budować suwerenność militarną – nie dla NATO, ale dla własnych interesów.
3. Odzyskać polityczne samostanowienie – demokracje narodowe zamiast technokracji UE.
USA odcięły Europę od zasilania. Teraz Europa musi nauczyć się prowadzić bez kółek pomocniczych.
Albo stanie się pionkiem geopolitycznym między Waszyngtonem, Moskwą i Pekinem.
Wniosek
Czas powiedzieć sobie szczerze:
Rosja nie odcięła Europy od zasilania.
Chiny nie skolonizowały Europy.
Stany Zjednoczone wykorzystały Europę jako narzędzie – a teraz ją porzuciły.
Każdy, kto nie chce tego widzieć, powinien przeczytać ten artykuł od początku.
Źródła i przypisy
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i przygląda się kulisom strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu i geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. W swojej pracy koncentruje się na Azji, a w szczególności na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy operacyjną wiedzę insiderów z bezkompromisową krytyką systemową – wykraczającą poza ramy dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com, na platformie Substack pod adresem https://michaelhollister.substack.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.
Przemawiając na zamkniętym spotkaniu Republikańskiej Koalicji Żydowskiej, Graham zbagatelizował obawy darczyńców dotyczące wzrostu znaczenia postaci antyinterwencjonistycznych, takich jak Tucker Carlson, Candace Owens i Nick Fuentes, zapewniając zebranych, że Partia Republikańska nadal opowiada się za militaryzmem, obniżkami podatków dla elit i bezwarunkowym wsparciem dla Izraela.
„Dobrze się czuję z Partią Republikańską. Dobrze się czuję z tym, dokąd zmierzamy jako naród” – powiedział Graham, według nagrań krążących w Internecie. „Zabijamy wszystkich właściwych ludzi i obniżamy wam podatki”.
Uwaga ta, wypowiedziana mimochodem i wywołała śmiech, została zinterpretowana przez krytyków jako odkrywczy wgląd w sposób myślenia permanentnej klasy wojennej w Waszyngtonie – klasy, która uważa, że sprzeciw jest równoznaczny z wrogiem, a masowe śmierci za granicą stanowią temat politycznych dyskusji.
Graham następnie wychwalał Donalda Trumpa, nazywając go swoim „ulubionym prezydentem”, przechwalając się, że armia amerykańska tak aktywnie atakuje państwa obce w imieniu Izraela, że w końcu zaczęła napotykać ograniczenia swojej globalnej siły ognia.
„Skończyły nam się bomby” – chwalił się Graham. „Nie skończyły nam się bomby podczas II wojny światowej”.
Senator odniósł się również bezpośrednio do obaw publiczności dotyczących osobistości medialnych i polityków, którzy zaczęli kwestionować wpływ Izraela na politykę USA i rolę Ameryki w konfliktach zagranicznych.
Analityk geopolityczny Miguel Santos García wyjaśnia, dlaczego jego zdaniem istniało tajne porozumienie między USA a Wenezuelą. Według niego Wenezuela skapitulowała już przed atakami USA. Bojowe wystąpienie nowej prezydent, Delcy Rodríguez, było jedynie teatrem.
„Ameryka Łacińska zjednoczona w walce z imperializmem” – demonstracja solidarności z Wenezuelą, Meksyk, 4 stycznia 2026 r.
Prezydent USA Donald Trump oświadczył na konferencji prasowej, że Stany Zjednoczone będą teraz rządzić Wenezuelą. W ten sposób stworzył wrażenie, że była wiceprezydent Wenezueli, Delcy Rodríguez, postępuje zgodnie z instrukcjami USA.
Zaledwie kilka godzin po konferencji prasowej Trumpa, nowa pani prezydent Rodríguez zwróciła się do narodu Ameryki Południowej w transmitowanym w telewizji przemówieniu. W swoim przemówieniu uważa Stany Zjednoczone za nielegalnego intruza, którego należy odeprzeć. Plany Trumpa, by podbić Wenezuelę i rządzić krajem jako łupem USA, napotkają znacznie więcej przeszkód, niż sugerował na sobotniej konferencji prasowej, gdzie ogłosił zwycięstwo USA w Wenezueli.
Jednakże bojowe przemówienie telewizyjne Delcy Rodríguez, w którym potępiła Stany Zjednoczone jako nielegalnego najeźdźcę, może być jedynie szaradą, sposobem na dotrzymanie przez nią tajnego porozumienia. Jej publiczny gniew i obietnice oporu zapewniają jej niezbędne polityczne przykrycie. Pozwala jej to utrzymać wiarygodność i autorytet w boliwariańskiej bazie i wojsku, jednocześnie przestrzegając warunków, które umożliwiły odsunięcie Maduro.
Ta wyrachowana demonstracja bojowej postawy zapewnia transformację wciąż nienaruszonej struktury rządu wenezuelskiego i pozycjonuje Rodríguez jako przywódczynię ‚ruchu oporu’, a nie jako kolaborantkę w negocjowanej kapitulacji.
Raport Trumpa o udanej operacji wojskowej USA w Wenezueli
Trump ujawnił szczegóły operacyjne operacji wojskowej w Wenezueli. Chociaż kilku żołnierzy amerykańskich sił specjalnych zostało rannych, nie było ofiar wśród Amerykanów. Według Trumpa atak przeprowadzono przy ogromnym wsparciu powietrznym. 150 samolotów zostało wysłanych do kontroli przestrzeni powietrznej i obrony przed zagrożeniami. Jeden samolot i kilka śmigłowców zostało uszkodzonych, ale udało się je naprawić.
Szybkość i sukces operacji przypisano wcześniejszemu zniszczeniu wenezuelskich systemów obrony powietrznej. Pozwoliło to śmigłowcom sił specjalnych na bezproblemowe dotarcie do celu. Chociaż Wenezuela posiada zaawansowane systemy obrony powietrznej, takie jak S-300 i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS), które mogą być użyte przeciwko śmigłowcom, wenezuelskie wojsko nie użyło ich przeciwko atakowi USA. Trump zakończył, stwierdzając, że Stany Zjednoczone zachowują możliwość przeprowadzenia dalszych ataków na Wenezuelę, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Ukrywanie wynegocjowanej kapitulacji Wenezueli
Misternie skonstruowana narracja o śmiałym ataku wojskowym, uzupełniona szczegółami operacyjnymi i heroicznymi opowieściami, służy kluczowemu celowi politycznemu: zamaskowaniu znacznie bardziej prawdopodobnego scenariusza wynegocjowanej kapitulacji Wenezueli. Gloryfikując brutalny spektakl pojmania, raport aktywnie zaciemnia niewygodną prawdę, że sukces operacji niemal na pewno wymagał i wynikał z wcześniejszego porozumienia z potężnymi frakcjami w samym reżimie Maduro.
To skupienie się na przytłaczającej sile militarnej maskuje zakulisowe porozumienie, w którym elity reżimu, szczególnie w wojsku i służbach wywiadowczych, wymieniły prezydenta na gwarancje własnego bezpieczeństwa, politycznego przetrwania i ochrony przed oskarżeniami. W ten sposób potencjalnie krwawa inwazja przekształciła się w kontrolowaną transformację, która przyniosła korzyści zarówno inwazjującym, jak i istniejącej strukturze władzy – ale kosztem rewolucyjnej narracji.
W październiku napisałem artykuł zatytułowany „Czy Rosja i Chiny mogą użyć siły militarnej, aby pomóc Wenezueli?” – W nim przedstawiłem zainteresowanym czytelnikom ograniczenia pomocy udzielanej przez mocarstwa z półkuli wschodniej. Jednak na pytanie, dlaczego Rosja i Chiny nie mogą chronić swoich domniemanych partnerów, można teraz odpowiedzieć innym pytaniem: dlaczego wenezuelskie wojsko nie walczyło z USA?
Powiązane ze sobą pytania o to, dlaczego globalne mocarstwa, takie jak Rosja czy Chiny, nie są w stanie chronić swoich partnerów, a lokalne armie czasami odmawiają walki, ujawniają fundamentalny czynnik w stosunkach międzynarodowych: kalkulacja siły jest ostatecznie ustalana lokalnie i ma charakter zarówno narodowy, jak i głęboko osobisty.
W przypadku Wenezueli, pomimo wieloletniego wsparcia politycznego, gospodarczego i retorycznego ze strony Moskwy i Pekinu – w tym sprzedaży broni, wspólnych ćwiczeń wojskowych, ochrony dyplomatycznej przy ONZ i porozumień gospodarczych – wenezuelskie wojsko nie zdołało zbudować konwencjonalnej obrony przed namacalnym zagrożeniem interwencji USA.
Nie wynikało to z niepowodzenia zaangażowania Rosji lub Chin, ale raczej z faktu, że wenezuelski rząd i armia były przede wszystkim zaangażowane w przetrwanie własnych instytucji i stabilność państwa. Dla wysoko postawionych wenezuelskich oficerów wojna ze Stanami Zjednoczonymi nie była wygraną ideologiczną bitwą, lecz aktem samobójczym, który gwarantowałby ich zniszczenie i upadek narodu.
Ta dynamika ujawnia poważne ograniczenia ochrony zapewnianej przez ‚rzekomych sojuszników’ w świecie jednobiegunowym, a obecnie wielobiegunowym. Chociaż Rosja i Chiny mogą zapewnić odstraszanie, pomoc gospodarczą i wsparcie dyplomatyczne, nie mogą narzucać swojej woli strukturom dowodzenia suwerennych państw.
Ich ochrona jest ograniczona: jest skuteczna w przypadku sankcji, w konfliktach zastępczych, gdzie kontrolują terytorium, jak w przypadku Rosji w Syrii, oraz w dostarczaniu instrumentów bezpieczeństwa wewnętrznego, ale osiąga twardą granicę w bezpośredniej, konwencjonalnej konfrontacji militarnej ze Stanami Zjednoczonymi. Dla Caracas Moskwa i Pekin były filarami w walce ze zmianą reżimu, a nie gwarantami zwycięstwa w gorącej wojnie. Stając przed ostatecznym wyborem między kapitulacją a unicestwieniem, lokalne mocarstwo wybrało przetrwanie. Dla Caracas było jasne, że jego mocarscy partnerzy nie byli ani chętni, ani zdolni do rozpoczęcia wojny światowej w jego imieniu.
Co więcej, przykład Wenezueli podkreśla, że charakter sojuszy jest często asymetryczny i transakcyjny. Dla Rosji i Chin Wenezuela jest strategicznym ogniwem w szerszej walce o władzę, przyczółkiem na amerykańskim podwórku, źródłem kontraktów energetycznych i symbolem oporu wobec hegemonii Zachodu. Jednak dla wenezuelskiego wojska podstawowym obowiązkiem jest ochrona integralności terytorialnej kraju i jego ciągłości instytucjonalnej.
Kiedy zewnętrzne zagrożenie ze strony przytłaczającej siły militarnej staje się rzeczywistością, ideologiczne i transakcyjne korzyści odległego sojuszu bledną w porównaniu z bezpośrednią rzeczywistością przetrwania. Żadna ilość intensywnej rosyjskiej propagandy ani chińskich pożyczek nie przekona generała do wysłania swoich żołnierzy do bitwy, w której zostaną unicestwieni. Wenezuelski generał nie zaryzykuje całkowitego zniszczenia własnego kraju, aby zyskać przewagę geopolityczną dla partnera po drugiej stronie globu.
Ostatecznie kwestia ochrony sprowadza się do istoty suwerenności i interesów. Rosja i Chiny chronią swoich sojuszników, o ile służy to ich strategicznym interesom i nie grozi katastrofalną eskalacją. Nie są globalnymi gwarantami bezpieczeństwa wzorowanymi na traktacie o wzajemnej obronie, takim jak NATO. Z kolei siły zbrojne państw takich jak Wenezuela nie są najemnymi żołnierzami służącymi obcym mocarstwom, lecz instytucjami narodowymi z głęboko zakorzenionym instynktem samozachowawczym.
Dlatego niezdolność do zapewnienia ochrony nie zawsze jest porażką ze strony obrońcy, lecz odzwierciedla chłodną rzeczywistość na miejscu: w obliczu egzystencjalnej konfrontacji chronieni ostatecznie będą działać we własnym interesie narodowym. Może to oznaczać wycofanie się i zaniechanie beznadziejnej wojny o prestiż dalekiego dobroczyńcy. Wycofanie wenezuelskiej armii nie było zdradą Moskwy ani Pekinu, lecz wyraźnym potwierdzeniem tej trzeźwej, bezkompromisowej logiki.
Po ogłoszeniu przez administrację amerykańską nowej Strategii Bezpieczeństwa Narodowego mamy pogrzeb. Będzie miał miejsce cichy pochówek geopolityki Jarosława Kaczyńskiego, choć politycy i propagandyści PiS, póki co udają, że Strategia świetnie się w tę geopolitykę wpisuje.
O cóż chodzi? Na stronach 25-26 interesującego nas dokumentu czytamy o Europie: „Ten (europejski – A.W.) brak pewności siebie jest najbardziej widoczny w relacjach Europy z Rosją. Europejscy sojusznicy cieszą się znaczącą przewagą sił zbrojnych nad Rosją niemal pod każdym względem, z wyjątkiem broni jądrowej. W wyniku wojny Rosji na Ukrainie stosunki europejskie z Rosją są obecnie głęboko osłabione, a wielu Europejczyków postrzega Rosję jako zagrożenie egzystencjalne. Zarządzanie stosunkami europejskimi z Rosją będzie wymagało znaczącego zaangażowania dyplomatycznego USA, zarówno w celu przywrócenia warunków strategicznej stabilności na całym lądzie Eurazji, jak i ograniczenia ryzyka konfliktu między Rosją a państwami europejskimi. Podstawowym interesem Stanów Zjednoczonych jest negocjowanie szybkiego zakończenia działań wojennych na Ukrainie, aby ustabilizować gospodarki europejskie, zapobiec niezamierzonej eskalacji lub rozszerzeniu wojny oraz przywrócić strategiczną stabilność z Rosją, a także umożliwić powojenną odbudowę Ukrainy, która umożliwi jej przetrwanie jako państwa. Wojna na Ukrainie miała swój tragiczny skutek w postaci zwiększania zewnętrznych zależności Europy, zwłaszcza Niemiec. Obecnie niemieckie firmy chemiczne budują jedne z największych na świecie zakładów przetwórczych w Chinach, wykorzystując rosyjski gaz, którego nie mogą zdobyć w kraju”.
Z ujawnianych przez media zachodnie niejawnych załączników do Trumpowskich 28 punktów mających stanowić podstawę przyszłego pokoju wynika, że Amerykanie chcą przejąć Nord Stream, odbudować go za swoje pieniądze i pompować rosyjskie węglowodory do Europy.
Z całej Strategii wynika dość jednoznacznie, że Donald Trump traktuje Rosję jako partnera, podczas gdy obecną Europę, w postaci monstrualnego socjalistycznego i globalistycznego potworka, jakim jest Unia Europejska, jako wroga. Strategia jednoznacznie przyznaje rację moim analizom – uchodzącym dotąd za „onucowe” i „zbieżne z narracją Kremla” – o amerykańskiej chęci zbliżenia z Rosją, aby spróbować odciągnąć Federację Rosyjską od ścisłego sojuszu z Chinami. Dla tego celu Trump jest gotowy poświęcić interesy Kijowa, realistycznie uznając, że Ukraina wojnę przegrała i musi uznać nową terytorialną rzeczywistość.
Strategia Bezpieczeństwa Narodowego to całkowita ruina geopolityki Jarosława Kaczyńskiego. Ten prawie osiemdziesięcioletni polityk – mentalnie tkwiący w czasach Zimnej Wojny, toczącej się w latach jego młodości – przyjmował dwa aksjomaty. Pierwszym była wrogość do Rosji, postrzeganej jako prosty spadkobierca Związku Radzieckiego i oczywiste zagrożenie dla Polski. Drugi aksjomat głosił, że strategicznym sojusznikiem Polski (i rzekomo istniejącego Trójmorza) są Stany Zjednoczone, które pozostają wierne paradygmatowi z czasów Zimnej Wojny, iż największym wrogiem „wolnego świata” jest i będzie neokomunistyczna Rosja, autokratycznie rządzona przez Putina. Przy okazji, utrzymując strategiczny sojusz z Waszyngtonem, Warszawa może sobie pozwolić na luksus delikatnego eurosceptycyzmu. Nie jest nam potrzebna federalizacja Unii Europejskiej i wspólna polityka obronna, gdyż gwarantem naszej suwerenności przez rosyjskim zagrożeniem jest NATO z dominującą pozycją USA.
Ze Strategii Bezpieczeństwa Narodowego czarno na białym wynika, że świata geopolityki Kaczyńskiego już nie ma. Trump ogłosił chęć zbliżenia z Rosją, traktowaną jako sojusznik przeciwko globalizmowi, którego rzecznikiem jest Unia Europejska. W imię tego zbliżenia zamierza dogadać się z Putinem na temat podziału wpływów w Europie wschodniej, gdzie granice Ukrainy to tylko jeden z elementów.
Wniosek ze Strategii jest prosty: nie można być nadal strategicznym sojusznikiem USA w Europie prowadząc politykę antyrosyjskiej histerii. Polityka antyrosyjska będzie dla Waszyngtonu kłopotliwa, gdyż wrogiem Stanów Zjednoczonych są Chiny, a nie Rosja. Ten z sojuszników europejskich USA, który będzie prowadzić politykę antyrosyjską, może nieopatrznie zaangażować Waszyngton w konflikt z Moskwą. W tej sytuacji Stany Zjednoczone, mając do wyboru między lojalnością sojuszniczą wobec Warszawy, a geopolityczną rozgrywką na linii Waszyngton-Moskwa-Pekin o panowanie nad światem i światowy podział wpływów, będą musiały dokonać wyboru, kierując się swoją racją stanu. Oto proklamacja bezsensu pisowskiej rusofobii w oparciu o sojusz ze Stanami Zjednoczonymi.
Niestety, nie wierzę, że Jarosław Kaczyński uzna, iż nadszedł czas na polityczną emeryturę. Domyślam się, że kompletnie nie rozumiejąc przemian geopolitycznych na świecie, PiS będzie teraz próbowało przeczekać, licząc, iż „Trump w końcu zrozumie” jaka jest Rosja i kim jest Putin. Pisowcy i pisowskie media cały czas są nadal na wojnie z Rosją, jakby świat zatrzymał się w 1988 roku. W sumie pisowcy mogą tę strategię wypierania rzeczywistości przyjmować dopóki są w opozycji. Długofalowo będzie to jednak wymagało podjęcia strategicznej decyzji. Jakie są możliwości? Są dwie. Pierwsza to postawienie na sojusz z USA, szczególnie, że Strategia wyraźnie wskazuje na Polskę jako na jeszcze „zdrowe” państwo z którym Waszyngton chce współpracować przeciwko globalistycznej Unii Europejskiej. Ale podtrzymanie tego sojuszu będzie wymagało resetu stosunków z Rosją. Druga możliwość to podtrzymywanie frontu antyrosyjskiego pomimo stanowiska Waszyngtonu. To zaś wymaga zmiany polityki europejskiej PiS, a mianowicie doszlusowania do Donalda Tuska i Ursuli von der Leyen w projekcie federalizacji UE i stworzenia wspólnej armii unijnej w obliczu zagrożenia rosyjskiego.
Innymi słowy, Kaczyński musi dziś wybrać między tandemem Trump-Putin, albo von der Leyen-Tusk. Właśnie dlatego wybór emerytury byłby dlań, i dla Polski, najlepszym rozwiązaniem.
Prezydent USA Donald Trump podpisał w środę memorandum o wycofaniu Stanów Zjednoczonych z 66 organizacji, agencji i komisji międzynarodowych – podał Biały Dom. Są to głównie ciała należące do systemu Narodów Zjednoczonych, ale też m.in. zajmujące się zwalczaniem zagrożeń hybrydowych czy problematyką nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia.
Jest decyzja administracji Donalda Trumpa
Decyzja jest wynikiem nakazanego przez Donalda Trumpa w ubiegłym roku przeglądu, mającego ustalić, czy członkostwo USA w organizacjach międzynarodowych leży w interesie USA.
„Administracja Trumpa uznała, że te instytucje są zbyteczne, źle zarządzane, niepotrzebne, marnotrawne, źle prowadzone, zawłaszczone przez interesy podmiotów realizujących własne cele sprzeczne z naszymi lub stanowiące zagrożenie dla suwerenności, wolności i ogólnego dobrobytu naszego narodu” – podał Departament Stanu w oświadczeniu.
Chodzi aż o 66 organizacji
Wymienione w memorandum organizacje to w większości mniejsze lub wąsko wyspecjalizowane organizacje, agencje i komisje. 31 z nich to agencje ONZ, zaś 35 to inne organizacje. Wśród tych pierwszych jest m.in. Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), a wśród drugich Europejskie Centrum Doskonałości ds. Przeciwdziałania Zagrożeniom Hybrydowym (Hybrid CoE), Komisja Wenecka Rady Europy, Globalne Forum Antyterrorystyczne czy Centrum Nauki i Technologii na Ukrainie, zajmujące się problematyką nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia.
Środowa decyzja jest już kolejnym krokiem administracji Trumpa zmniejszającym zaangażowanie USA w międzynarodowe inicjatywy. Już na początku drugiej kadencji Trump zdecydował o wyjściu m.in. ze Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), UNESCO, wycofał wsparcie dla agencji pomocowej ONZ w Gazie (UNRWA) i zakończył udział USA w klimatycznym porozumieniu paryskim.
Departament Sprawiedliwości Trumpa przyznaje, że „Cartel De Los Soles” Maduro tak naprawdę nie istnieje
Zaledwie 48 hrs po tym, jak siły amerykańskie pojmały prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro, prokuratorzy federalni wycofali się ze swoich twierdzeń, że stał on na czele potężnego kartelu narkotykowego
Departament Sprawiedliwości twierdzi obecnie, że termin „Cartel de los Soles” nie odnosi się do rzeczywistej organizacji, a jedynie do opisu „kultury korupcji” napędzanej nielegalnym handlem narkotykami.
Ta zmiana stanowiska nie jest jedynie kwestią semantyki: zarówno Departament Skarbu, jak i Departament Stanu oficjalnie uznały tę nieistniejącą grupę za organizację terrorystyczną .
Najnowsze wydarzenia zdają się przynajmniej częściowo potwierdzać wątpliwości wyrażane przez zewnętrznych obserwatorów i uwiarygodniać zaprzeczenia rządu Wenezueli. W listopadzie minister spraw zagranicznych tego kraju oświadczył, że „absolutnie odrzuca nową i absurdalną insynuację”, w której sekretarz stanu Marco Rubio „uznał nieistniejący Cartel de los Soles za organizację terrorystyczną”.
Raport ZeroHedge : Odejście od teorii, że Cartel de los Soles jest faktyczną organizacją, było widoczne w złożeniu przez Departament Sprawiedliwości aktu oskarżenia zastępującego (zaktualizowanego). Poprzedni akt oskarżenia odnosił się do domniemanego kartelu 32 razy, wymieniając Maduro jako jego szefa.
W nowym akcie ten termin pojawia się tylko dwa razy i stwierdza, że odnosi się on jedynie do „systemu patronatu” i „kultury korupcji” napędzanej pieniędzmi z narkotyków.
Niezależnie od dramatu Wenezueli, trudno się nie uśmiechnąć czytając, jak ideologiczni przeciwnicy Donalda Trumpa w UE i III RP chwalą jego akcję, używając języka z poprzedniego etapu, tj. dominacji liberalnej teorii stosunków międzynarodowych, podczas gdy działanie Amerykanów to przecież modelowy przykład wprowadzenia w życie realizmu geopolitycznego.
Oczywiście, podobnej liberałom frazeologii wciąż może używać również neokoński Departament Stanu USA, jednak już sam POTUS wzruszył na to ramionami, doskonale wiedząc, że odpowiedź na pytanie czemu zaatakował Wenezuelę jest taka sama jak w przypadku Władimira Putina i Ukrainy: zaatakował, bo mógł.
Zasady rządzące tym światem
Z kolei deklarujący swoje niezmienne poparcie dla USA aktywiści PiS-u wydają się chyba łudzić, że w świecie znowu jawnie podzielonym na „naszych” i „nie-naszych” sukinsynów oni będą tymi „naszymi”. Sęk w tym, że do tego musieliby zmienić co najmniej przekaz, a najlepiej całe swoje nastawienie w sprawie Ukrainy, tymczasem są przecież w tej kwestii równie anachroniczni jak rząd i UE.
Oczywiście też pomińmy nieliczne sprzeciwy wynikające z przyjęcia tyleż szlachetnej, co niewiele wnoszącej postawy niezgody na to, aby w stosunkach międzynarodowych silny mógł i znaczył więcej. Zgłaszającym takie obiekcje warto przypomnieć stary obrazek Andrzeja Mleczki z roztrzęsionym siedzącym pod stołem i komentarzem: „Pan Kazio właśnie zrozumiał zasady rządzące tym światem”.
Sprzeciw moralny to niekiedy niezła metoda propagandowa, jednak przeważnie niewiele więcej, zwłaszcza jeśli jest szczery. W tym kontekście akcja Trumpa to zresztą tylko przypomnienie o umowności i dużej mierze PR-owym znaczeniu tak zwanego prawa międzynarodowego, a także dowód na to jak śmieszny i z założenia pełen hipokryzji jest zapis osławionego art. 117 §3 kodeksu karnego, penalizujący „publiczną pochwałę wszczęcia wojny napastniczej”. No, chyba że niemal cała klasa polityczna III RP zamierza teraz dobrowolnie poddać się karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.
Nie ma żadnej mafii!
Zostawmy jednak wszystkie te bajeczki pochodzące, jak wspomniano, z poprzedniej ery udawania, że stosunki międzynarodowe nie są tym, czym są, czyli brutalną grą sił i interesów. Akcja Trumpa to oczywiście wydarzenie negatywne, ale nie z jakichś tam względów formalnych, ale dlatego, że jest… akcją Trumpa, amerykańskim działaniem obliczonym na opóźnienie schyłku dominacji i odzyskanie pozycji USA w strategicznych punktach globu.
Siły działające poprzez POTUSa wykorzystują przy tym jego znak rozpoznawczy, czyli dążenie do pokazania, że odnosi sukces (?) tam, gdzie poprzednicy zawiedli, co może zresztą być istotną podpowiedzią co do następnych kroków Waszyngtonu. Atak na Wenezuelę, a wcześniej świąteczne bombardowanie Nigerii i zamieszki organizowane w Iranie, słusznie każą także postawić pytania czy państwa aspirujące do niezależności od Stanów Zjednoczonych są zdolne do samoobrony i na ile skłonne są one do współpracy.
U jednych szybkość i dotychczasowa skuteczność akcji amerykańskiej wywołała rzecz jasna niekontrolowaną radość, w duchu „Aleśmy Putinowi i Xi pokazali! I gdzie ta wasza Oś Zła?!”. Z drugiej zaś strony pojawiła się równie przesadna żałoba, podszyta przekonaniem, że gdyby Nicolás Maduro, a także przywódcy Rosji i Chin czytali profile X-owe naszych kolegów to już dawno, ho, ho! byłoby pozamiatane. Tyle tylko, że w jak w dowcipie o kurczaku, który koniecznie chciał wstąpić do mafii – cały problem sprowadza się do tego, że żadna „Oś Zła” czy (jak marzą inni) Wielki Sojusz Antyglobalistyczny po prostu… nie istnieją.
Wielobiegunowa niestabilność
Rzecz sprowadza się do mylenia pojęć. Wielu niesłusznie utożsamia wielobiegunowość z dwublokowością, tymczasem są to zupełnie odrębne pojęcia i stany stosunków międzynarodowych. Państwa o potencjale liczącym się w perspektywie schyłku hegemonii amerykańskiej – zainteresowane są umacnianiem własnej pozycji w wymiarze regionalnym czy stref oddziaływania, a nie budową trwałych sojuszy i jest to zupełnie naturalne.
Historycznie ani Wielka Brytania, ani Rosja, nie mówiąc już o Chinach, nie budowały innych koalicji niż zadaniowe. Powiedzenie o najlepszym sojuszu z własną armią i flotą pochodzi wszak właśnie z takich czasów: realizmu geopolitycznego i koncertu mocarstw.
Czy oznacza to zatem, że USA są w stanie dopadać państwa wybijające się na samodzielność, podporządkowując je ponownie jedno po drugim i przycinając kandydatów na regionalne mocarstwa?
I tak, i nie. Stany mogą dezintegrować BRICS, np. wyłączając z niego jeszcze w tym roku Brazylię w wyniku wyborów prezydenckich, mogą rozpocząć rekonkwistę Afryki, niekoniecznie dzieląc się nią z UK i Francją, mogą podjąć próbę przejęcia Kuby (znowu: nawet Kennedy’emu się nie udało – a Trump by podołał!), no i oczywiście uderzyć na Iran, co byłoby ukoronowaniem wizji Trumpa – Największego Przyjaciela Syjonistów.
Jednak na wszystkich nawet Amerykanom nie starczy sił, a seria kolejnych konfliktów nie byłaby wcale mniej kosztowna niż starcie ze zintegrowaną koalicją. A na końcu przecież i tak czeka starcie z Chinami, które nawet tracąc kooperantów – nadal będą dla Ameryki rywalem nr 1.
Prawdą też jest, że wymiarze praktycznym wielobiegunowość rozproszona (a jest jakaś inna?) faktycznie oznaczać może permanentną niestabilność, ale podobnie było / jest przecież z amerykańską jednobiegunowością – od 1990 roku nikt nie przecież mógł być pewny dnia ani godziny, nawet jeśli akurat nie kontrolował złóż ropy i przez długi czas sądził, że jest tym naszym sukinsynem, względnie został niedawno na takiego awansowany.
Historycznie to układ dwubiegunowy był geopolitycznie najstabilniejszy pomimo, a może dzięki konfliktom na peryferiach. Sęk w tym, że dziś centrum takiego bloku nie-amerykańskiego mogłyby być tylko Chiny i paradoksalnie, ale każdy amerykański wyskok np. zagrażający dostawom surowców energetycznych, to dla Pekinu sygnał na rzecz przede wszystkim zbliżenia z Rosją, zaś każde uderzenie w chińskie obszary kredytowe i inwestycyjne to argument za współpracą chińsko-europejską oraz dalszą dywersyfikacją rynków.
Oś Zła nie istnieje, co nie znaczy, że Donaldowi Trumpowi nie uda się jej stworzyć.
Amerykańska interwencja w Wenezueli nie była moralnym manifestem, lecz zimną kalkulacją interesów. Ropa, ceny paliw, osłabienie Rosji i uderzenie w OPEC+ – to realne stawki tej gry, które w dłuższej perspektywie mogą zmienić globalny rynek energii i układ sił na świecie.
Instalacja naftowa w Wenezueli / Chevron.com
Znaczną część pierwszej po schwytaniu Nicolasa Maduro konferencji prasowej Donald Trump poświęcił ropie naftowej, tej w Wenezueli. Co jest argumentem dla tych, którzy twierdzą, że USA chcą zmienić reżim w Caracas przede wszystkim dlatego, iż chcą położyć łapę na największych na świecie rezerwach „czarnego złota”. Nie tak prędko – można by jednak rzec. Dokończenie zmiany władz w Wenezueli nie przyniesie natychmiastowej rewolucji na światowym rynku naftowym. Co nie znaczy, że w dłuższej perspektywie nie zaszkodzi Rosji i Chinom, a wzmocni Stany Zjednoczone.
Wenezuela ma największe złoża ropy na świecie – dlaczego ich nie wykorzystuje
Zmiana autorytarnego reżimu Nicolasa Maduro w Wenezueli i kontrola Stanów Zjednoczonych nad procesami politycznymi w tym kraju otworzy amerykańskim firmom pełny dostęp do złóż o największych na świecie zasobach ropy naftowej. Piszę pełny, bo nawet dotychczas, mimo sankcji amerykańskich, Chevron wydobywał jedną piątą wenezuelskiej ropy.
Ani Trump, ani Rubio nie zaprzeczają zainteresowaniu wenezuelską ropą – kraj ten posiada największe na świecie zasoby tego surowca. Prezydent USA przypomniał, że to właśnie amerykańskie firmy zbudowały przemysł naftowy kraju, który został „skradziony” przez socjalistyczny reżim. Przez kradzież Trump rozumie nacjonalizację aktywów amerykańskich firm naftowych za rządów Hugo Chaveza. Bo czasy swobodnej eksploatacji wenezuelskiej ropy przez spółki z USA skończyły się dużo wcześniej: w 1976 roku. Wtedy powstał państwowy monopol PDVSA i wprowadzono zasadę, że zagraniczne firmy mogą działać na krajowym rynku, ale tylko w joint ventures, w których wenezuelski koncern ma co najmniej 60 proc. udziałów. Jeszcze wcześniej wprowadzono przepisy nakładające na zagranicznych inwestorów obowiązek odprowadzania wysokich podatków do skarbu Wenezueli.
Bez miliardowych inwestycji wenezuelska ropa nie wróci na rynek
Teraz Stany Zjednoczone planują odbudowę mocno zaniedbanej infrastruktury wenezuelskiej, co jest jednym ze skutków czystki Chaveza w PDVSA w latach 2002-2003. Na strajk pracowników koncernu reżim odpowiedział zwolnieniem większości kadry zarządzającej i specjalistów oraz zastąpieniem ich przez lojalistów – miernych fachowców. Wtedy zaczęły się kłopoty w sektorze, pogłębione później załamaniem cen ropy na świecie, a w końcu sankcjami amerykańskimi. Rubio wyraził przekonanie, że zainteresowanie największych amerykańskich firm energetycznych możliwością inwestycji będzie ogromne. Czy rzeczywiście? Rzućmy okiem na obecną kondycję wenezuelskiej branży naftowej – na początek.
Wenezuela ma udokumentowane zasoby ropy naftowej w wielkości 303 mld baryłek. To 20 proc. światowych rezerw. Ale wydobywa mniej niż 1 proc. światowej produkcji! Po zniesieniu sankcji dałoby się w parę miesięcy podnieść wydobycie z 850 tys. do ok. 1 mln baryłek dziennie (bpd – ang. barrels per day – baryłek dziennie). Ale powrót do poziomu sprzed kryzysu, czyli 2 mln bpd, to koszt nawet 100 mld dolarów i okres wielu lat. A i tak byłaby to połowa obecnego wydobycia w samym tylko Teksasie. Dopóki nie będzie stabilnej sytuacji politycznej w Wenezueli, amerykańskie koncerny nie będą się spieszyć z inwestycjami. Choćby w modernizacją rurociągów, czego nie robiono od… 50 lat. Tym bardziej, że Conoco i Exxon chcą miliardów dolarów odszkodowania za nacjonalizację ich aktywów wenezuelskich przez chavistów ponad dwie dekady temu. Obecnie amerykańskim przyczółkiem w wenezuelskim sektorze naftowym pozostaje Chevron. Działa mimo sankcji USA, bo dostaje przedłużaną co jakiś czas zgodę. Obecnie co piątą baryłkę ropy w Wenezueli wydobywają właśnie Amerykanie.
Dlaczego USA potrzebują właśnie ciężkiej ropy z Wenezueli
Sytuację komplikuje fakt, że ropa w Wenezueli to ten najbardziej zasiarczony gatunek. Wydobycie ciężkiej ropy jest dużo trudniejsze i kosztowniejsze. Z lekkiej ropy produkuje się benzyny. Z ciężkiej, głównie olej napędowy (popularny „diesel”) i takie produkty, jak np. asfalt. Obecnie na światowym rynku jest deficyt diesla, m.in. z powodu problemów Wenezueli. Korzysta z tego drugi potentat jeśli chodzi o wydobycie ciężkiej ropy, czyli Rosja. Uwolnienie większych ilości surowca wenezuelskiego będzie więc problemem dla Moskwy podwójnym: obniży generalnie cenę surowca na świecie, no i osłabi pozycję Rosji w obszarze sprzedaży ciężkiej ropy.
Dla Amerykanów priorytetem tak naprawdę nie jest uwolnienie jak najszybciej jak największej ilości ropy na rynek globalny (co wymaga czasu i miliardów inwestycji), ale przekierowanie surowca wenezuelskiego do rafinerii nad Zatoką. Budowano je w Teksasie i Luizjanie w czasach, gdy na amerykańskim rynku dominowała ciężka ropa (także z Wenezueli). Potem przyszedł boom łupkowy – ale to oznacza lekką ropę. To kłopot technologiczny dla wspomnianych rafinerii. Gdyby udało się przekierować strumień ropy wenezuelskiej do USA (dotychczas 90 proc. szło do Chin), Amerykanie zyskaliby w kilku aspektach. Po pierwsze, tania (także z racji bliskości źródła) ropa. Po drugie, ciężka ropa, idealnie dla wspomnianych rafinerii. Po trzecie, załatwienie problemu diesla na własnym rynku. Po czwarte, dzięki pozyskaniu ciężkiej ropy wenezuelskiej, zwolnienie na eksport większej ilości lekkiej ropy amerykańskiej.
Interesy firm naftowych nie zawsze pokrywają się z polityką USA
Warto też pamiętać o jeszcze dwóch czynnikach, który sprawiają, że wątpliwy jest nagły wyścig amerykańskich nafciarzy do Wenezueli. Po pierwsze, rośnie wciąż w szybkim tempie wydobycie w sąsiedniej Gujanie. Na jej ogromne złoża ropy faktyczną wyłączność ma konsorcjum zdominowane przez amerykańskie Exxon i Chevron (plus mniejszy udziałowiec z Chin: CNOOC). Do tego z sąsiedniego Surinamu napływają doniesienia pozwalające sądzić, że ten rok będzie początkiem boomu naftowego także w tym kraju. Po drugie, koncernom z USA nie zależy na dużym spadku cen ropy tak bardzo jak Trumpowi, który wie, że im tańsze paliwo w Iowa czy Georgii, tym większe szanse wyborcze. Tańsza ropa i wydatki w Wenezueli – jak miałoby się to spinać Chevronowi, Exxonowi czy Conoco? Republikanie muszą pamiętać o tysiącach szeregowych pracowników firm naftowych, swym naturalnym elektoracie.
Większa rola Wenezueli może osłabić Rosję i OPEC+
A co z Rosją w kontekście możliwego przejęcia przez USA wenezuelskiej ropy? Jednym z pierwszych, którzy zareagowali na porwanie Maduro, był oligarcha Oleg Deripaska, który na swoim kanale Telegramu napisał, że przejęcie przez Amerykanów kontroli nad wenezuelskimi złożami uderzy w rosyjski budżet, ponieważ teraz Amerykanie będą kontrolować ponad połowę światowych zasobów ropy naftowej, a ich celem jest nie dopuścić do tego, aby rosyjska ropa kosztowała więcej niż 50 dolarów za baryłkę. Tak, cena może spadać dalej, ale tylko gdy uda się szybko odblokować naftowe bogactwo Wenezueli.
Na razie jest za wcześnie, żeby mówić, że sytuacja na światowym rynku energii zmieni się radykalnie w najbliższych miesiącach. Niemniej jednak, w perspektywie długoterminowej, ruch Wenezueli, jak to ujął Rubio, „w określonym kierunku” oznacza radykalną zmianę układu sił. Wenezuela jest nie tylko krajem o największych zasobach ropy naftowej, ale także jednym z krajów założycielskich OPEC. Kartel naftowy – zarówno w swojej pierwotnej formie, jak i w rozszerzonym składzie OPEC+ – wraz z odbudową infrastruktury naftowej i eksportowej Wenezueli straci dużo na znaczeniu.
Dlaczego spadek cen ropy byłby szczególnie bolesny dla Rosji
Żyjące z ropy kraje arabskie mają tylko jeden sposób, aby tego uniknąć: zalać świat tanim surowcem, sprawiając, że wielomiliardowe inwestycje w Wenezueli staną się nieopłacalne dla amerykańskich gigantów naftowych. Jednak dla wielu członków OPEC+ tego rodzaju wojna handlowa może okazać się niezwykle bolesna. A dla Rosji wręcz zabójcza. Dlatego teraz warto uważnie obserwować przede wszystkim relacje Moskwy z Rijadem – to dwaj główni gracze w OPEC+. To, co dla Arabii Saudyjskiej jest dopuszczalnym okresowo zaciśnięciem pasa, dla Rosji może być finansowym wyrokiem śmierci. Póki co, na posiedzeniu dzień po ujęciu Maduro, przedstawiciele OPEC+ nie zmienili poziomu wydobycia.
Zobaczymy, co będzie za miesiąc – wtedy powinno być już jasne, w jakim kierunku potoczyły się wypadki w kraju posiadającym najwięcej „czarnego złota”.
