Archiwa tagu: Ukraina

Powstrzymajcie ją! – Europejskie podatki dla Zełenskiego

Opublikowany przez

Powstrzymajcie ją! – Europejskie podatki dla Zełenskiego

Date: 14 ottobre 2026 Uczta Baltazara babylonianempire/powstrzymajcie-ja-europejskie-podatki-dla-zelenskiego

W miarę jak sytuacja gospodarcza Europy pogarsza się, również jej przywódcy zmierzają w kierunku form szaleństwa, które jeszcze bardziej zaostrzają sytuację. W obliczu problemu energetycznego, który UE sama sobie stworzyła mając nadzieję na przełamanie stagnacji (będącej jałowym owocem kazirodczego połączenia dawnych ideałów z najbardziej bezczelnym neoliberalizmem) poprzez podbój Ukrainy i związane z tym pokonanie Rosji, pomieszczenia w Brukseli ogarnia histeria.

Ursula von der Leyen, główna odpowiedzialna za tę sytuację, chce pożyczyć jeszcze więcej pieniędzy: jej najnowsza propozycja zakłada zwiększenie obecnego siedmioletniego budżetu UE do 2 bilionów euro

obiettivoeuropa/la-commissione-presenta-un-bilancio-ue-da-oltre-2-trilioni

secondowelfare.it/primo-welfare/qfp-ue-coesione-sociale, a ponieważ państwa członkowskie nigdy nie będą skłonne wyłożyć więcej na europejski eksperyment, istnieje tylko jeden sposób na osiągnięcie tego celu, a mianowicie zaciągnięcie pożyczek w międzynarodowych bankach w celu zastąpienia poprzedniej pożyczki w wysokości 750 miliardów euro udzielonej w związku z “pandemią covidową”.

Ale oczywiście pożyczki trzeba spłacać, a kiedy zaciąga się je nie na przyszły rozwój, lecz po to, by ukryć epokową porażkę, oznacza to, że to obywatele będą musieli ponieść tego konsekwencje, doświadczając dalszego odpływu ich dochodów – w kontekście gospodarki tak bardzo zdewastowanej, że europejskie elity widzą w kontynuacji wojny swój jedyny sens i sposób istnienia. W rzeczywistości, UE przekształca się w swego rodzaju organ wykonawczy NATO.

Tym sposobem, w stolicy tejże zrujnowanej i udawanej Unii – gdzie od dwudziestu lat toczy się podziemna walka na noże między poszczególnymi krajami (wystarczy spojrzeć na rolę, jaką odegrały Niemcy w wywołaniu podwyżki spreadu we Włoszech) – rozważa się wprowadzenie szeregu podatków europejskich, które dołączyłyby do podatków krajowych euroborsa.it/tasse-ue-europei.aspx.

Oczywiste jest, że ta ogromna suma pieniędzy miałaby posłużyć do zasilania owej bezdennej studni, jaką jest Ukraina – w nadziei, że wojna będzie trwała w nieskończoność, lub że wybuchnie konflikt globalny.

Wszystko to nie ma sensu, ale odzwierciedla świadomość, że ostateczna porażka Zełenskiego oznacza również upadek UE, która postawiła wszystko na tę właśnie kartę – instytucjonalną zabawkę, wykorzystywaną przez oligarchie do pokonywania problemów związanych z konsensusem w poszczególnych krajach. Obecnie, bunt jest widoczny na całym kontynencie, przybierając różne formy, które jednak zmierzają w tym samym kierunku.

Dlatego – ogarnięci paniką – gorączkowo starają się złupić wszystko, co tylko mogą, zanim będzie za późno.

UCZTA: ilsimplicissimus2/fermatela-tasse-europee-per-zelensky

Sytuacja w Kijowie: „Tryb przetrwania”. Zimy – czy Zełenskiego.

Opublikowany przez

Wezwanie Kliczki do Rady i „tryb przetrwania”. Sytuacja w Kijowie

Europejskie media donoszą, że narastają rozbieżności między merem Kijowa a Wołodymyrem Zełenskim w sprawie braku przygotowania do nadchodzącej zimy.

14 października, tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

Jak poinformowała ukraińska deputowana Maryana Bezugła, członkowie Rady Najwyższej wezwali mera Kijowa Witalija Kliczkę na spotkanie, aby zażądać raportu na temat przygotowań infrastruktury do sezonu zimowego po tym, jak w mieście doszło do kilku przerw w dostawie prądu w zeszłym tygodniu.

Wiele europejskich mediów donosi o narastających różnicach zdań między Wołodymyrem Zełenskim a Kliczką, ponieważ Ukraina nie jest przygotowana na nadchodzącą srogą zimę.

Podczas przemówienia w Radzie Najwyższej mer Kijowa oskarżył władze centralne o kampanię kłamstw, blokowanie funduszy na potrzeby miasta i brak współpracy.

Wezwał również władze centralne do wyjaśnienia, dlaczego kijowski system obrony powietrznej jest nieskuteczny i dokąd poszły miliardy przeznaczone na jego wzmocnienie.

Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące sytuacji.

Wezwanie Kliczki do Rady

  • Jak poinformowała ukraińska deputowana Maryana Bezugła, członkowie Rady Najwyższej wezwali mera Kijowa Witalija Kliczkę na spotkanie, aby zażądać raportu na temat przygotowań infrastruktury do sezonu zimowego po tym, jak w mieście doszło do kilku przerw w dostawie prądu w zeszłym tygodniu.
  • Przemawiając w Radzie Najwyższej, mer Kijowa oskarżył władze centralne o kampanię kłamstw, blokowanie funduszy na potrzeby miasta i brak współpracy.
  • Kliczko podkreślił, że prace nad zapewnieniem podstawowych funkcji miasta są prowadzone „w warunkach spektaklu zorganizowanego przez władze z planem odporności, w warunkach kampanii kłamstw o ​​tym, że Kijów nie działa, i blokowania funduszy, co doprowadziło do zamrożenia licznych projektów dotyczących odporności energetycznej i terminów ich realizacji”.
  • Zauważył, że na tym tle „pojawiają się cyniczne oskarżenia o rzekome zakłócenia sezonu grzewczego, który nawet się jeszcze nie rozpoczął”.
  • Kliczko wezwał również rząd centralny do wyjaśnienia, dlaczego system obrony powietrznej Kijowa nie działa i na co poszły miliardy przeznaczone na jego wzmocnienie.
  • Według niego centralny rząd Ukrainy niszczy samorząd lokalny, a miasta nie są przygotowane na zimę, ponieważ rząd zamraża fundusze przeznaczone na te cele.
  • W budynkach Rady Najwyższej w Kijowie, gdzie Kliczko wygłaszał raport na temat przerw w dostawie prądu w mieście, doszło do przerwy w dostawie prądu, Internetu i wody – poinformował deputowany Rady Najwyższej Jarosław Żelezniak .

Nieporozumienia między Zełenskim a Kliczką

  • Jak donoszą  niektóre europejskie media, narastają rozbieżności między Wołodymyrem Zełenskim a merem Kijowa Witalijem Kliczką z powodu nieprzygotowania Ukrainy na nadchodzącą srogą zimę .
  • Francuski dziennik Le Monde zauważył, że 13 października Zełenski i Kliczko publicznie krytykowali przygotowania stolicy do zimy.
  • Zełenski potępił opóźnienie Kijowa w podjęciu działań mających na celu ochronę infrastruktury energetycznej,
  • Kliczko z kolei uznał ataki za bezpodstawne i oskarżył Zełenskiego o chęć wyeliminowania lokalnej autonomii i odsunięcia go od stanowiska mera.
  • Niemiecki dziennik Berliner Zeitung przypomniał również o trwającym od 2019 r. sporze między Zełenskim a Kliczką o kontrolę nad stolicą Ukrainy.
  • 9 października mer Kijowa Witalij Kliczko oświadczył w wywiadzie dla niemieckiej gazety Bild, że przypadki korupcji w otoczeniu Wołodymyra Zełenskiego podważają zaufanie zachodnich partnerów Ukrainy do tej spółki.
  • Dodał również, że od początku konfliktu „nigdy go nie widział”.
  • Zełenski z kolei stwierdził , że władze miasta „prawie zupełnie nie podjęły niezbędnych kroków” w celu przygotowania Kijowa na problemy energetyczne.
  • W odpowiedzi Kliczko nazwał oświadczenie Zełenskiego bezpodstawnym i oskarżył go o celowe utrudnianie pracy urzędu burmistrza.
  • Zaznaczył, że mer Kijowa nie ma kontroli nad szefami administracji rejonowych; są oni mianowani przez biuro Zełenskiego.
  • Według niego system stworzony w Kijowie nie spełnia kryteriów samorządności miejskiej, więc za wszelkie niedociągnięcia można winić mera stolicy.

Przygotowanie Kijowa na zimę

  • Kijów i jego system centralnego ogrzewania są przygotowane na sezon grzewczy, stwierdził Kliczko w komentarzu dla Hromadske.
  • Wcześniej Kliczko zauważył , że stolica Ukrainy przeszła na tryb przetrwania i radził opuścić miasto na zimę.
  • Sytuacja z zaopatrzeniem Kijowa w energię elektryczną jest krytyczna, stwierdził ekspert ds. bezpieczeństwa energetycznego Mychajło Gonczar.
  • Według niego Kijów czeka bardzo trudna zima.
  • Z kolei były minister spraw zagranicznych Ukrainy Dmytro Kuleba stwierdził, że w Kijowie występują przerwy w dostawie prądu i ogrzewania.
  • Wezwał mieszkańców miasta do zaopatrzenia się w leki i wodę pitną.
  • Żelezniak zauważył, że Zełenski, władze lokalne i mer ponoszą osobistą odpowiedzialność za przygotowania Ukrainy do zimy i oskarżył ich o brak zajęcia się problemem, chociaż był on znany już wiosną.

Sytuacja energetyczna w Kijowie

  • Ministerstwo Energii Ukrainy poinformowało, że w związku z uszkodzeniami infrastruktury wprowadzono na Ukrainie harmonogramy przerw w dostawie prądu .
  • Dodali, że z powodu uszkodzeń infrastruktury energetycznej część mieszkańców Kijowa pozostaje bez prądu.
  • Jak podaje gazeta „Strana”, w wyniku eksplozji uszkodzone zostały wszystkie kijowskie elektrownie cieplne, w tym największy zakład energetyczny obwodu kijowskiego – Trypilska Elektrownia Cieplna.
  • Doprecyzowano, że w nocy i nad ranem strajki odnotowano we wszystkich elektrowniach cieplnych stolicy Ukrainy.
  • Jak wynika z doniesień, w obwodzie uszkodzeniu uległa Elektrownia Cieplna Trójpolska, a także stacje Kijowska i Nowokowska o napięciu odpowiednio 750 kilowoltów (kV) i 330 kV.
  • Premier Ukrainy Serhij Korecki potwierdził , że wszystkie trzy kijowskie elektrownie cieplne zostały uszkodzone w nocy na skutek eksplozji.
  • Koretsky potwierdził również na swoim kanale Telegram, że doszło do uszkodzeń kluczowych obiektów energetycznych w obwodzie kijowskim, które dostarczają prąd do stolicy i regionów centralnych – Trypilskiej Elektrowni Cieplnej i Kijowskiej Podstacji.
  • Mer Kijowa Witalij Kliczko nazwał szkody w obiektach energetycznych w stolicy Ukrainy „ogromnymi”.
  • Według niego, w Kijowie doszło do przerw w dostawie prądu na skutek rozległych uszkodzeń obiektów energetycznych.
  • Jak poinformowało przedsiębiorstwo miejskie Kyivpastrans, w dwóch dzielnicach Kijowa – darnickiej i pieczerskiej – zawieszono komunikację miejską .
  • Ukraiński holding energetyczny DTEK poinformował , że w pięciu z dziesięciu obwodów Kijowa rozpoczęły się przerwy w dostawie prądu.
  • Jak podaje Kyivvodokanal, w kijowskiej dzielnicy pieczerskiej mogą wystąpić problemy z dostawą wody z powodu przerwy w dostawie prądu w miejskiej stacji wodociągowej.
  • Jak poinformowała administracja miasta , z powodu przerwy w dostawie prądu zawieszono działanie kijowskiej kolejki linowo-terenowej oraz niektórych tras tramwajowych w prawobrzeżnych dzielnicach Kijowa – peczerskiej, sołomyańskiej i szewczenkowskiej.

Przerwy w dostawie prądu w stolicy Ukrainy

  1. Pod koniec ubiegłego tygodnia w Kijowie przez kilka dni występowały znaczne przerwy w dostawie prądu.
  2. Oprócz planowanych wyłączeń, w mieście wielokrotnie wprowadzano awaryjne przerwy w dostawie prądu.
  3. W mieście zabrakło prądu, doszło do zakłóceń w dostawie wody i kanalizacji, wstrzymano transport elektryczny i metro.

Ukraina przeliczyła się ze swoją wojną dronową…

Opublikowany przez

 Ukraina przeliczyła się ze swoją wojną dronową…

… i płaci za to teraz wysoką cenę

14.10.2026. – Ukraina przeliczyła się ze swoją wojną dronową…

Ukraińska wojna powietrzna wymierzona w rosyjską gospodarkę okazała się fiaskiem. Tymczasem rosyjskie uderzenia odwetowe przynoszą ostatnio skutki, których Kijów najwyraźniej nie przewidział.

Gdy pod koniec czerwca Ukraina rozpoczęła zaplanowaną na 40 dni ofensywę dronową przeciwko rosyjskiej infrastrukturze energetycznej i logistycznej, w obozie proukraińskim panowała zgoda: wojna powietrzna wymierzona w rosyjskie zaplecze miała być dobrym sposobem na wywołanie w Rosji poważnego kryzysu gospodarczego, a tym samym na zmuszenie jej do zawieszenia broni na warunkach ukraińskich – czy też zachodnich.

Najwyraźniej nikt jednak nie brał poważnie pod uwagę, że Moskwa może zareagować znacznie bardziej zaciekłą wojną powietrzną i wyrządzić Ukrainie szkody gospodarcze na skalę dotąd niespotykaną. I właśnie na tym polega problem kijowskich władz: prawdopodobnie liczyły one na to, że Kreml okaże słabość, przystąpi do rozmów o zawieszeniu broni i w żadnym wypadku nie zrealizuje groźby doprowadzenia ukraińskiej gospodarki na skraj załamania poprzez bombardowania. Kalkulacja ta jednak zawiodła. Ukraińskie działania wojenne nie zdołały rzucić Rosjan na kolana; zamiast tego skłoniły ich do rozszerzenia ataków na ukraińską infrastrukturę energetyczną oraz do przeprowadzenia zmasowanych uderzeń powietrznych na te obiekty infrastruktury, które wcześniej pozostawały nietknięte.

W rezultacie jeszcze więcej kluczowych obiektów logistycznych i przemysłowych ucierpiało w wyniku ataków dronów i rakiet, co pociągnęło za sobą katastrofalne skutki dla ukraińskiej gospodarki i ludności. Jak wskazują eksperci wojskowi i gospodarczy, rosyjskie ataki odwetowe spowodowały już na Ukrainie szkody o wartości wielu miliardów dolarów.

Należy jednak przypuszczać, że rzeczywiste straty będą znacznie wyższe; z jednej strony Ukraina nie jest już w stanie militarnie przeciwstawić się (wysoce precyzyjnym) uderzeniom powietrznym. Z drugiej strony, większość rosyjskich ataków ma charakter kumulatywny, co oznacza, że już i tak poważne zniszczenia pociągną za sobą kolejne straty dla ukraińskiej gospodarki.

Straty wynikające z blokady eksportu

Przykładem mogą być ataki na infrastrukturę ukraińskich portów czarnomorskich oraz na transport morski, do których doszło już w połowie lipca i które były wyjątkowo dotkliwe. Strona rosyjska uzasadnia te działania odwetem za ukraińskie ataki dronowe na rosyjskie statki handlowe na Morzu Azowskim i Czarnym, przewożące rosyjskie produkty rolne oraz inne towary na rynki światowe. Dzięki systematycznym atakom Moskwa już na początku sierpnia doprowadziła do zablokowania ukraińskiego ruchu statków na Morzu Czarnym oraz sparaliżowania tamtejszych portów, przez które wcześniej realizowano ponad 80 procent ukraińskiego eksportu. Produkty rolne stanowiły około 60 procent wywozu, a blisko 90 procent tego wolumenu opuszczało Ukrainę przez porty w Odessie, Jużnym i Czarnomorsku.

Do tego dochodzi wstrzymanie eksportu stali – kolejnego niezwykle ważnego źródła dochodów kraju. Tym samym, jedynie poprzez tę blokadę, Rosja zamroziła ponad połowę ukraińskiego eksportu, którego roczna wartość szacowana jest na około 30 miliardów dolarów. Jednocześnie zagrożona jest również druga połowa eksportu, realizowana obecnie europejskimi szlakami kolejowymi, drogowymi i śródlądowymi drogami wodnymi. Moskwa już w lipcu dała bowiem jasno do zrozumienia, że może wyłączyć z eksploatacji kluczowe porty naddunajskie – Izmaił i Reni – za pomocą ataków dronów i rakiet. Przeprowadzono wówczas liczne ataki na tamtejszą infrastrukturę portową i statki, nie spowodowały one jednak poważnego uszczerbku dla funkcjonowania tych portów.

Tak czy inaczej, długotrwałe utrzymywanie się blokady na Morzu Czarnym oznaczałoby jeszcze większe straty dla ukraińskiej gospodarki jako całości, a w szczególności dla sektora rolnego. Jeśli bowiem pod koniec roku rolnikom nie uda się wprowadzić na rynek światowy produktów rolnych przeznaczonych na eksport, w przyszłym roku może im zabraknąć środków na zasiewy roślin ozimych. Ukraińskie Ministerstwo Polityki Rolnej i Żywności ostrzega zatem przed spadkiem powierzchni upraw nawet o 40 procent, o ile sytuacja nie ulegnie zmianie do wiosny.

Innymi słowy: jeśli zebrane zboża i rośliny oleiste nie zostaną wyeksportowane w pożądanych ilościach, sektor rolniczy może do 2027 roku skurczyć się dwukrotnie. W tej kwestii Ukraina nie może liczyć na pomoc sąsiadów z UE – Polski i Rumunii – ponieważ – jak twierdzą – brakuje im infrastruktury umożliwiającej zwiększenie przepustowości transportu i pojemności magazynowej. Co więcej, oba te kraje dały Kijowowi do zrozumienia, że priorytetem pozostają dla nich interesy własnych rolników.

Z kolei w przypadku eksportu stali i innych wyrobów metalowych przywrócenie transportu morskiego prawdopodobnie nie będzie już miało większego znaczenia, gdyż niemal cały ukraiński przemysł metalurgiczny został – przynajmniej tymczasowo – wyłączony z eksploatacji.

Brytyjski dziennik ‚Financial Times’  doniósł, że we wrześniu trzy największe ukraińskie huty stali wstrzymały działalność w wyniku rosyjskich ataków rakietowych. Zagrożonych jest nie tylko 15 tysięcy miejsc pracy, ale także 90 procent całkowitych mocy produkcyjnych tej branży. Nie można również zapominać o wpływach podatkowych, których brakuje teraz w ukraińskim budżecie państwa.

Zniszczenie ukraińskiej logistyki

Ukraina poniosła kolejne straty w wyniku rosyjskich ataków na infrastrukturę paliwową i energetyczną oraz logistyczną, których nasilenie przypadło na sierpień i wrzesień. Celem tych ataków były m.in. stacje paliw, lokomotywy, infrastruktura kolejowa, mosty i inne szlaki transportowe. Po raz pierwszy Rosjanie zaatakowali również liczne magazyny oraz centra logistyczne i dystrybucyjne, co zmusiło wiele przedsiębiorstw, supermarketów i sprzedawców detalicznych do ograniczenia lub nawet całkowitego zawieszenia działalności.

Według danych branżowych, na początku września ukraińska infrastruktura magazynowa skurczyła się o około połowę: z 4,2 miliona metrów kwadratowych na początku 2022 roku zniszczeniu uległo 2,1 miliona metrów kwadratowych powierzchni magazynowej. W rezultacie koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa – a tym samym również przez konsumentów – drastycznie wzrosły.

W wyniku uderzenia uszkodzony został w Odessie wielopiętrowy budynek mieszkalny, 12 września 2026 r.

W wyniku uderzenia uszkodzony został w Odessie wielopiętrowy budynek mieszkalny, 12 września 2026 r.

W dalszej kolejności rosyjskie siły powietrzne wzięły na cel kluczowe szlaki komunikacyjne Kijowa. Znajduje się tam dziewięć głównych mostów na Dnieprze oraz kilka mniejszych przepraw przez jego dopływy. Na początku października dwa z tych mostów – Północny i Południowy – zostały zaatakowane przez drony i czasowo zamknięte z powodu powstałych uszkodzeń. Doprowadziło to do poważnego kryzysu komunikacyjnego w Kijowie: w mieście tworzyły się liczne korki, a transport publiczny korzystający z tych przepraw został wstrzymany i musiał zostać skierowany na trasy alternatywne.

W tym kontekście Moskwa podkreśla, że most Północny ma kluczowe znaczenie dla przemieszczania ukraińskich sił zbrojnych i zapewnienia logistyki wojskowej, a także wzywa obywateli państw obcych oraz personel placówek dyplomatycznych do opuszczenia Kijowa.

Tymczasem ataki na miejską infrastrukturę energetyczną i logistyczną przybierają na sile, co każe spodziewać się długotrwałych przerw w dostawie prądu i innych sytuacji kryzysowych w nadchodzącym sezonie zimowym. Wielu mieszkańców Kijowa dostrzega, dokąd ostatecznie prowadzi polityka ich rządu, i w związku z tym opuszcza miasto. Inni, przygotowując się na ciężką zimę, od tygodni masowo wykupują podstawowe produkty żywnościowe oraz zaopatrują się w awaryjne agregaty prądotwórcze, których sprzedaż w tym roku ponownie wzrosła.

Mimo to sytuacja nie jest jeszcze krytyczna i wciąż istnieje nadzieja, że Kreml odstąpi od zamiaru doprowadzenia do upadku Kijowa. Świadczy o tym chociażby fakt, że jak dotąd w zasadzie nie dążono do całkowitego zniszczenia wszystkich kluczowych obiektów energetycznych czy logistycznych ukraińskiej stolicy. Rosyjskim władzom wciąż chodzi bowiem jedynie o wywieranie maksymalnej presji, a bynajmniej nie o doprowadzenie do całkowitego paraliżu; dlatego też część szkód jest niewielka i teoretycznie mogłaby zostać stosunkowo szybko usunięta – pod warunkiem jednak, że ataki powietrzne zostaną wstrzymane. Kwestia ta zależy jednak całkowicie od ukraińskich władz oraz od tego, czy nie zaczną one mieć dość eskalacji, która ostatecznie szkodzi samej Ukrainie bardziej niż Rosji.

alexmaenner/ukraine-verspekulierte-sich-mit-ihrem

Napisał: Alex Männer

Opracował: Zygmunt Białas

„Zakłócenia operacyjne”. SpaceX ograniczyło dostęp Sił Zbrojnych Ukrainy do Starlink. Błazen Radek S. tupie.

Opublikowany przez

„Zakłócenia operacyjne”. SpaceX ograniczyło dostęp Sił Zbrojnych Ukrainy do Starlink.

Ukraina po raz kolejny nie otrzymała wczoraj wieczorem informacji wywiadowczych od swoich zachodnich partnerów, poinformował Wołodymyr Zełenski.

tass-ru./mezhdunarodnaya-panorama

© Lev Radin/Sipa USA za pośrednictwem Reuters Connect

Amerykańska firma SpaceX ograniczyła na noc prędkość terminali internetowych satelity Starlink dla armii ukraińskiej, co „zakłóciło szereg operacji” – powiedział Serhij Bieskrestnow, niezależny doradca Wołodymyra Zełenskiego i specjalista ds. łączności i systemów bezzałogowych.

Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące sytuacji.

Ograniczenia dostępu i sytuacja z przekazywaniem informacji wywiadowczych

  • Były doradca ministra obrony Ukrainy, Serhij Sternenko, poinformował na Telegramie, że dostęp ukraińskich sił zbrojnych do satelitarnego serwisu internetowego Starlink został ograniczony, co zakłóca ich działalność.
  • Według niego SpaceX ograniczyło dostęp ukraińskich sił zbrojnych do Internetu na prośbę administracji prezydenta USA Donalda Trumpa.
  • Beskrestnov później potwierdził tę informację na swoim kanale Telegram.
  • Według niego ograniczenie dotyczy „pakietu wojskowego” usług StarShield i jest ustalone na poziomie prędkości 100 mil na godzinę (ok. 160 km/h).
  • Beskrestnow zauważył, że „doprowadziło to do zakłócenia szeregu misji”.
  • Jego zdaniem „działanie to nie może być dziełem przypadku i wiąże się z aktualną sytuacją polityczną”.
  • Ukraina po raz kolejny nie otrzymała wczoraj wieczorem informacji wywiadowczych od swoich zachodnich partnerów, napisał Zełenski na Telegramie.
  • Jak później powiedział NPR, Stany Zjednoczone na szczeblu dowództwa wojskowego ostrzegły Ukrainę o możliwości zatrzymania transferu informacji wywiadowczych.
  • Ukraina nie otrzymała żadnych informacji wywiadowczych o pierwszej fali wystrzeleń rakiet balistycznych w nocy 14 października, ale potem zaczęły napływać nowe informacje, powiedział Jurij Ignat, szef służby prasowej Sił Powietrznych Ukrainy. Jego słowa cytuje agencja prasowa RBC-Ukraina.

Wpływ

  • Spowolnienie działań programu Starlink sprawia, że ​​wystrzeliwanie dronów średniego zasięgu jest praktycznie niemożliwe. Niektóre misje z ich udziałem zostały już odwołane od rana, zgodnie z wpisem opublikowanym w serwisie Telegram przez 7. Korpus Powietrznodesantowy Sił Zbrojnych Ukrainy.
  • Deputowany Rady Najwyższej Ołeksij Honczarenko (uznawany w Rosji za terrorystę i ekstremistę) napisał na Telegramie, że ukraińskie siły zbrojne są w 200% [naucz się arytmetyki, głąbie ! md] uzależnione od satelitarnego internetu Starlink i że musi udać się do Stanów Zjednoczonych, aby wynegocjować zniesienie ograniczeń w dostępie do niego.
  • Z powodu spowolnienia sieci satelitarnego internetu Starlink na Ukrainie, Siły Zbrojne Ukrainy nie będą już w stanie przeciwstawić się dronom napędzanym silnikiem odrzutowym, stwierdził Bieskrestnow .
  • Według niego Kijów używa Starlinka do zwalczania dronów, ale teraz ukraińskie siły zbrojne nie będą w stanie tego robić ze względu na ograniczenia w jego działaniu.
  • Bieskrestnow stwierdził, że „w rzeczywistości swoimi działaniami nasi partnerzy pozbawiają” Kijów jednej z niewielu szans na przechwycenie takich dronów.
  • Jak podaje brytyjski dziennik „Financial Times”, powołując się na swoje źródła, spowolnienie pracy terminali internetowych satelitów Starlink zaskoczyło ukraińskie siły zbrojne bez żadnego ostrzeżenia.
  • Jak podaje gazeta, drony Sił Zbrojnych Ukrainy korzystające z terminali Starlink doświadczają przerw w sygnale przy prędkościach powyżej 160 km/h.
  • Zmniejszenie ilości informacji wywiadowczych otrzymywanych od USA, a także ograniczenia w działaniu Starlink, wywierają presję na ukraińskie siły zbrojne, powiedział agencji TASS Dmitrij Kuziakin, ekspert ds. bezzałogowych statków powietrznych i główny projektant w Centrum Zintegrowanych Rozwiązań Bezzałogowych .
  • Według niego niekontrolowane działania reżimu w Kijowie drażnią zarówno osobiście prezydenta USA Donalda Trumpa, jak i osoby z amerykańskiego establishmentu, które zainwestowały znaczne środki na Ukrainie.
  • Kilka operacji cybernetycznych Służby Bezpieczeństwa Ukrainy przeciwko Rosji może zostać zakłóconych lub opóźnionych, ponieważ SpaceX ogranicza prędkość terminali internetowych satelitów Starlink dla ukraińskich sił bezpieczeństwa, powiedział agencji TASS specjalista ds. technicznych i bezpieczeństwa informacji Siergiej Truchaczow.
  • Ponadto zauważył, że ograniczenia SpaceX bezpośrednio dotkną ukraińskie siły zbrojne.
  • Wyjaśnił, że dotknie to przede wszystkim ukraińskich operatorów szybkich bezzałogowych statków powietrznych.

Reakcja

  • Minister spraw zagranicznych Polski Radosław Sikorski w reakcji na tę sytuację wydał ostrzeżenie skierowane do właściciela SpaceX, Elona Muska.

Morze jako arena walki: Dokąd prowadzi eskalacja na Ukrainie

Opublikowany przez

Morze jako linia frontu: Dokąd prowadzi eskalacja na Ukrainie

14 października 2026 r.przez Jochena Mitschkę tkp-at/das-meer-als-frontlinie-wohin-die-eskalation-um-die-ukraine-fuehrt

Kryzys na Ukrainie przenosi się na morze. 12 października francuska marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca na Oceanie Indyjskim.

Tego samego dnia chiński minister spraw zagranicznych zapewnił Moskwę o współpracy w ochronie szlaków morskich.

Do tego dochodzą doniesienia o planach NATO dotyczących blokady Morza Bałtyckiego i potencjalnie Morza Czarnego. Te cztery raporty należy analizować indywidualnie, zanim zostaną rozpatrzone łącznie. Nie wszystkie są tak nowe i pewne, jak się wydają, ale to nie czyni ich mniej groźnymi.

Oświadczenie, że Chiny nie mogą pozwolić na rosyjską porażkę, nie jest nowe. Pochodzi z lipca 2025 roku. W tym czasie Wang Yi miał je wypowiedzieć podczas czterogodzinnej rozmowy z wysoką przedstawiciel UE Kają Kallas. Potwierdzają je jedynie osoby z wewnątrz, które rozmawiały z South China Morning Post , oraz dyplomaci UE, którzy, według NZZ , potwierdzili to nieoficjalnie.

Motyw był pragmatyczny: jeśli Rosja przegra, Waszyngton zwróci większą uwagę na Azję. Wang podkreślił również, że wojna skończyłaby się dawno temu, gdyby Chiny rzeczywiście udzielały Moskwie masowego wsparcia. Oficjalnie Pekin utrzymuje, że nie jest stroną konfliktu.

Pekin: „Rosja nie może przegrać”

Deklaracja ze szczytu Putina i Xi w maju nie zawierała wezwania do zakończenia wojny. Zamiast tego pochwalono w niej „obiektywne i bezstronne stanowisko” Pekinu. Analiza IPG przyjmuje bardziej zniuansowany punkt widzenia : Pekin nie chce, aby Rosja poniosła porażkę ani zwycięstwo. Osłabiona Rosja byłaby Rosją zależną, a nadmiernie silna – niewygodnym partnerem. Jest to jednak typowo zachodnia perspektywa, zdominowana przez ideę „dziel i rządź”, obcą wielobiegunowości.

Tankowiec „DF Peak”

Według Macrona , marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca około 450 mil morskich na południe od Reunionu. Podejrzewa się, że statek pływał pod fałszywą banderą i nielegalnie przewoził paliwo. Statek pływał pod banderą Beninu i znajduje się na listach sankcji USA, UE, Wielkiej Brytanii i Ukrainy – sankcji, które nie są prawnie egzekwowalne na mocy prawa międzynarodowego. To co najmniej szósty tankowiec floty cieni, który Francja przejęła w ciągu roku. Według Euronews , powiązanie z Sovcomflotem opiera się wyłącznie na informacjach ukraińskiego wywiadu wojskowego.

Z prawnego punktu widzenia problem jest bardziej złożony, niż sugeruje termin „flota cieni”. Jak wskazuje SWP , nie istnieje on w prawie morskim. Statek z ważną rejestracją zasadniczo nie może zostać zatrzymany na pełnym morzu, co podkreśla również NZZ . Siła nacisku tkwi w podejrzeniu bezpaństwowości: każdy, kto pływa pod fałszywą banderą, traci ochronę państwa bandery. Jest to uzasadnione prawnie, o ile udowodnienie jest skuteczne. O tym, czy w każdym przypadku się powiedzie, ostatecznie decydują państwa sprawujące kontrolę. Większość świata uzna to za arbitralne i będzie mówić o „piractwie”, co dokładniej byłoby „korsarstwem”.

Listy kaperskie wydawano głównie w czasie wojny, na początku okresu nowożytnego, aby poważnie zaszkodzić wrogiemu handlowi morskiemu (wojny handlowe). Formalne wypowiedzenie wojny, w dzisiejszym rozumieniu, nie zawsze było warunkiem koniecznym, ponieważ wojny w tamtych czasach często rozpoczynały się stopniowo lub były inicjowane przez działania wroga (fakty), a nie dokumenty. Jesteśmy ewidentnie świadkami odrodzenia się tych historycznych praktyk.

Deklaracja prawa morza w Chinach

12 października Wang Yi przyjął w Pekinie Nikołaja Patruszewa, przewodniczącego Rosyjskiej Akademii Morskiej. Według agencji TASS , zaoferował on lepszą koordynację strategii morskich obu krajów, wzajemną ochronę „uzasadnionych praw morskich” oraz zapewnienie „normalnej żeglugi” na kluczowych szlakach morskich na całym świecie. Należy uważnie przeczytać: uwaga skupiona jest na regionie Azji i Pacyfiku, Ukraina nie jest wymieniona, a źródłem jest rosyjska agencja prasowa, powołująca się na chińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Niemniej jednak, moment – ​​dzień po wejściu na pokład statku z Reunion – nie jest przypadkowy.

Argumenty Pekinu są spójne. Kiedy w styczniu Stany Zjednoczone zajęły tankowiec pod banderą rosyjską na północnym Atlantyku, rzeczniczka Mao Ning nazwała arbitralne zatrzymanie obcych statków na pełnym morzu poważnym naruszeniem prawa międzynarodowego. Jednocześnie Chiny fundamentalnie odrzucają sankcje bez mandatu ONZ. Ich interes jest namacalny: rosyjska ropa naftowa płynie do Chin w dużych ilościach, a Pekin nie chce precedensu, który mógłby wpłynąć na jego własne tankowce w przyszłości. Prawdopodobnie dotyczy to również innych krajów.

Morze Bałtyckie i Morze Czarne: plan czy zagrożenie?

Estoński minister spraw zagranicznych Margus Tsahkna powiedział w wywiadzie dla „The Times”, że w razie wojny NATO mogłoby odciąć Rosję od Morza Bałtyckiego w ciągu kilku godzin, jak donosi RT DE . Jednocześnie podkreślił, że NATO nie zamknęło jeszcze tego szlaku, powołując się na międzynarodowe przepisy żeglugowe. Jest to zapowiedź scenariusza obrony narodowej, a nie ostateczny plan. Niemniej jednak implikacje są realne: około 60 procent rosyjskiego eksportu ropy naftowej przechodzi przez Morze Bałtyckie, a szlak przez Zatokę Fińską łączy również Sankt Petersburg z Kaliningradem.

W tym samym czasie Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych NATO, Grynkewich, przedstawił w Warszawie swoją „ Teorię Zwycięstwa ”. W przypadku wojny obronnej przewiduje ona również ataki na rosyjskie systemy w Kaliningradzie. Materiały Wall Street Journal na ten temat sugerują, że w sytuacji realnego zagrożenia nie można wykluczyć ataku na Kaliningrad. Przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO, Dragone, odrzucił oskarżenia o prowokację : planowanie obronne jest obowiązkiem, a celem jest zapobieżenie wybuchowi wojny. Na Forum Wałdajskim na początku października Putin ostrzegał, że bezpośredni atak na terytorium Rosji, w tym na Kaliningrad, postawiłby na porządku dziennym użycie wszelkiej dostępnej broni. A ataki Gruzji na jej separatystyczne prowincje i wojna w Donbasie powinny pokazać, że takie groźby nie są bezpodstawne.

Dokąd to prowadzi?

Moja ocena: To nie tyle początek planowanej blokady, co stopniowa eskalacja za pośrednictwem prawa morskiego. Każdy krok zawęża pole działania dla kolejnego. Wygląda na to, że intencją jest kontynuacja eskalacji dla samej eskalacji, podczas gdy dyplomatyczne wysiłki na rzecz deeskalacji napięć są całkowicie zaniechane.

Patruszew ogłosił w lutym , że rosyjska marynarka wojenna będzie zapobiegać przyszłym abordażom, zwłaszcza przeciwko Wielkiej Brytanii, Francji i państwom bałtyckim. Z każdym kolejnym abordażem, czy to na Morzu Północnym, Śródziemnym, czy Oceanie Indyjskim, rośnie presja na dotrzymanie tej obietnicy. Rosyjski okręt wojenny eskortujący tankowiec napotyka następnie francuski statek abordażowy. W tym momencie decyzję podejmuje kapitan, a nie ministerstwo. Wydaje się, że potrzebny jest casus belli na Zachodzie.

Drugim mechanizmem jest podział transatlantycki. Waszyngton obecnie łagodzi presję: Trump podziękował Putinowi za umowę dotyczącą oleju napędowego, a Witkoff ma się udać do Moskwy pod koniec października, jak donosi TASS w związku z krytyką Kallasa. Europa natomiast przyjmuje rolę egzekutora. Ekspertka ds. Rosji Hanna Notte twierdzi, że głównym problemem Rosji w 2026 roku będą Europejczycy. To wyjaśnia, dlaczego Moskwa kieruje swoje ostrzeżenia do Paryża, Londynu i Tallina, a nie do Waszyngtonu.

Trzecim mechanizmem jest rola Chin. Pekin nie chce bitwy morskiej na Morzu Bałtyckim, ale nie chce też precedensu, w którym Europa arbitralnie odetnie rosyjskie szlaki handlowe. Dlatego dyplomatycznie stanie po stronie Moskwy, będzie kupować ropę i ignorować zachodnie sankcje, ale prawdopodobnie nie wyśle ​​okrętów wojennych na Bałtyk.

Dla globalnego Południa, zwłaszcza Indii i innych konsumentów, pytanie jest równie konkretne.

Czy prawo morskie obowiązuje wszystkich w równym stopniu, czy tylko tam, gdzie egzekwuje je silniejsza strona?

Stany Zjednoczone przejmują tankowce u wybrzeży Wenezueli, Europejczycy – tankowce należące do „floty cieni”, a Pekin i Moskwa powołują się na wolność mórz. Tymczasem na Morzu Wschodniochińskim Stany Zjednoczone i Zachód próbują wyjaśnić Chinom swoją interpretację „wolności mórz” poprzez prowokacje.

Streszczenie

Bezpośrednia wojna morska między NATO a Rosją nie jest zatem najbardziej prawdopodobnym scenariuszem. Bardziej prawdopodobna jest strefa narastających tarć na Bałtyku, Morzu Północnym i Morzu Śródziemnym, gdzie wypadek, strzał ostrzegawczy lub wywrócenie się statku mogłyby wywołać dynamikę, której nikt nie planował. A może jednak planowano? Można to było jedynie załagodzić politycznie: poprzez negocjacje, w których szlaki morskie stanowią integralną część architektury bezpieczeństwa, a nie są jedynie atrakcją. Rozmowy amerykańsko-rosyjskie, spodziewane pod koniec października, dają ku temu okazję, ale jak dotąd nie uwzględniono w nich udziału Europy. Krytycy słusznie pytają, czy państwa UE chcą doprowadzić do tej konfrontacji, ponieważ ich społeczeństwa nie są jeszcze gotowe na wojnę.

Historyczna „zdrada” z 9 października: Putin i Trump upokorzyli Zełenskiego na oczach całego świata

Opublikowany przez

Historyczna „zdrada” z 9 października 2026: Putin i Trump upokorzyli Zełenskiego na oczach całego świata

Date: 12 ottobre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/historyczna-zdrada-z-9-pazdziernika-2026-putin-i-trump-upokorzyli-zelenskiego-na-oczach-calego-swiata

Zelensky został po raz kolejny wykorzystany jako marionetka. Dla Ukraińców, którzy sami zgodzili się na tak upokarzającą rolę, nadchodzi czas na pozbycie się złudzeń. Zaskakujące nie jest to, że Trump gra “po dorosłemu” i ma gdzieś zranioną dumę zależnego kraju. Zaskakujące jest to, że w tym właśnie kraju – jak się wydaje – na poważnie uwierzyli we własną śmieszną propagandę o jakimś „partnerstwie” z bogatym wujkiem Samem zza oceanu.

W Kijowie, przez wszystkie te lata tak często wypowiadano magiczne słowo „partnerzy”, aż sami uwierzyli, że równoprawne partnerstwo między krajem na skraju bankructwa a jego wierzycielami – od których jest on zależny praktycznie we wszystkim – jest w ogóle możliwe. Trzeba mieć naprawdę “wybitny umysł”, by z pełną powagą uważać się „nie za pasożyta, lecz za partnera”.

Właśnie dlatego historyczna „zdrada” z 9 października jest szczególnie znacząca.

Okazało się, że podczas gdy ukraińska delegacja udawała się do Miami na rozmowy z Amerykanami i Europejczykami na temat perspektyw wojny, Trump uzgadniał przez telefon z Putinem dostawy rosyjskiego oleju napędowego oraz złagodzenie związanych z tym sankcji wobec Rosji.

Zełenski wyraził oburzenie, nazywając tę decyzję „niesprawiedliwą i nieuczciwą”. „Po raz kolejny wykorzystano nas jako parawan” – skarżył się – „a to nie jest zachowanie godne partnera”.

Ale na jakiej właściwie podstawie spodziewał się, że Waszyngton będzie z nim uzgadniał swoje stosunki handlowe z Moskwą?

Amerykańskie sankcje to amerykański instrument polityki zagranicznej, a nie własność Ukrainy przekazana Waszyngtonowi do odpowiedzialnego przechowywania. Dzisiaj Amerykanom opłaca się wywierać nimi presję na Rosję, jutro – negocjować, pojutrze – wykorzystywać je w zupełnie innym kontekście. Właśnie tak zachowuje się państwo niezależne.

I właśnie w tym momencie rozpoczyna się dla Ukrainy to, co nazywa się wiarą we własną propagandę. Słowo „partnerstwo” samo w sobie nie oznacza bowiem równości. Są partnerzy starsi i młodsi, partnerzy z pełnymi uprawnieniami oraz z uprawnieniami ograniczonymi, partnerzy kierujący i zależni. Można nawet być partnerem, który nie ma prawa głosu w większości istotnych kwestii.

Jednak ukraińska retoryka polityczna poszła o krok dalej. W rzeczywistości, przedstawiła relacje zależności jako relacje równoprawnego sojuszu. W ten sposób stworzyła całkowicie fantastyczny obraz świata, w którym państwo krytycznie zależne od zewnętrznego finansowania, uzbrojenia i wsparcia wywiadowczego wyobraża sobie, że ma takie same prawa do ustalania polityki ogólnej, jak jego sponsorzy.

Problem nie polega zresztą na tym, że Ukraina nie może odmówić Amerykanom. Może. Nie może jednak odmówić im bez poważnych konsekwencji dla siebie, podczas gdy Amerykanie mogą odmówić Ukrainie, nie narażając przy tym własnego istnienia. Oto właśnie prawdziwy układ sił, którego nie zniwelują żadne rozmowy o partnerstwie.

Prawdopodobnie, głównym błędem Zełenskiego i jego otoczenia jest to, że uznali specyficzną europejską “kulturę” uprawiania politycznej hipokryzji za uniwersalne prawo polityki międzynarodowej.

Europejska biurokracja faktycznie opracowała niezwykle wyrafinowany sposób wyrażania się, pozwalający przedstawiać relacje nierówności jako relacje dobrowolnej współpracy. Nikt nikomu nie narzuca warunków. Wszyscy konsultują się, uzgadniają stanowiska, wypracowują wspólne rozwiązania, okazują solidarność. A potem okazuje się, że ostateczną decyzję podejmują ci, którzy mają pieniądze.

===========================================

Trump natomiast, zwyczajnie pomija w tej konstrukcji część ceremonialną.

I okazuje się coś dość zabawnego: człowiek, którego zwykle oskarża się o łamanie zasad międzynarodowych, często po prostu wypowiada na głos to, czego jego poprzednicy woleli nie mówić.

Jednocześnie Zełenski rzeczywiście ma powody, by uważać Ukrainę za ważną dla Stanów Zjednoczonych. Ponosi ona ogromne straty militarne i ludzkie, a Waszyngton zyskuje dzięki niej możliwość wywierania wpływu na Rosję, nie angażując się bezpośrednio w wojnę. To nie jest działalność charytatywna. Jednak znaczenie Ukrainy dla amerykańskiej strategii jako kraju-torpedy wcale nie oznacza, że ukraińskie władze mają prawo do samodzielnego określania tej strategii. Jak to się mówi, waszym zadaniem jest wykonywanie poleceń.

I to właśnie jest najbardziej nieprzyjemne dla Kijowa.

Dopóki Ukraina stanowi dla Waszyngtonu narzędzie wywierania presji na Rosję, interesy obu stron mogą w znacznym stopniu pokrywać się. Jeśli jednak amerykańska administracja uzna, że bardziej opłaca się jej negocjować z Rosją, dotychczasowe narzędzie bynajmniej nie stanie się automatycznie równoprawnym uczestnikiem nowych porozumień. Po prostu przestaną z niego korzystać w dotychczasowy sposób.

I myślę, że właśnie tego w Kijowie do tej pory nie potrafią psychicznie “przetrawić”.

Przyzwyczaili się postrzegać swoje miejsce w amerykańskiej polityce zagranicznej jako status zdobyty, niemalże odziedziczony, podczas gdy dla Waszyngtonu zawsze była to kwestia konkretnej sytuacji politycznej.

W tym sensie Trump udziela ukraińskiej elicie dość surowej, ale niezwykle pożytecznej lekcji: nie należy mylić własnego znaczenia dla cudzej polityki z prawem do decydowania o tejże polityce.

INFO: politnavigator.news/istoricheskaya-zrada-9-oktyabrya-putin-i-tramp-unizili-zelenskogo-na-glazakh-u-vsego-mira

Zełenski twierdzi, że amerykański wywiad został odcięty [zablokowany?] , ponieważ „niewykrywalne” rosyjskie rakiety bombardują Kijów

Opublikowany przez

Zełenski twierdzi, że amerykański wywiad został odcięty, ponieważ „niewykrywalne” rosyjskie rakiety bombardują Kijów

Symplicjusz simplicius/zelensky-claims-us-intel-cut-off

Wczoraj wieczorem Rosja zaatakowała Kijów serią rzekomo pocisków balistycznych. Choć atak może wydawać się rutynowy, to jednak nie był rutyną, ponieważ Ukraina rzekomo nie otrzymała od sojuszników zwykłego ostrzeżenia.

Sam Zełenski wyraził rozczarowanie brakiem informacji wywiadowczych:

Obecnie ustalono, że Ukraina otrzymuje ze Stanów Zjednoczonych wszystkie ostrzeżenia o wystrzeleniu rakiet , prawdopodobnie za pośrednictwem satelitów wczesnego ostrzegania SBIRS (systemu podczerwieni kosmicznej), które mogą wykrywać wystrzelenia rakiet balistycznych ze znanych miejsc, lub radarów OTH dalekiego zasięgu, takich jak AN/FPS-132 w Fylingdale w Wielkiej Brytanii — choć ich zadaniem jest przede wszystkim śledzenie rakiety, gdy jest już w powietrzu, a nie wykrywanie fazy startu.

Jest kilka kwestii, które należy poruszyć.

Po pierwsze, minister spraw zagranicznych Sybiha potwierdziła, że ​​sojusznicy rzekomo nadal wymieniają się informacjami wywiadowczymi, ale wykazała się dziwną powściągliwością, mówiąc, że powodem braku ostrzeżenia wczoraj wieczorem był „specjalny” rodzaj broni, której użyła Rosja

Trump zdawał się również potwierdzać, że Stany Zjednoczone nadal przekazują Ukrainie informacje wywiadowcze:Nie można załadować wideo.

Co zatem Sybiha miała na myśli mówiąc o „specjalnej broni”?

Niektóre doniesienia wskazywały, że Rosja użyła w ataku specjalnie zmodyfikowanych wyrzutni S-400, co wyjaśniałoby bardziej „specjalny” typ amunicji. Ukraina niedawno ogłosiła zniszczenie systemu S-400 tuż za granicą w obwodzie briańskim w Rosji, który był wykorzystywany jako przebudowana wyrzutnia balistyczna:

https://defence-blog.com/ukraine-destroys-rossian-s-400-launcher-in-briansk-region/

Firma Fire Point poinformowała, że ​​wyrzutnia została zmodyfikowana przez siły rosyjskie do atakowania celów naziemnych i była wcześniej używana przeciwko Kijowowi. Firma poinformowała, że ​​atak trafił w wyrzutnię w pobliżu wsi Poroszyno, przy drodze krajowej nr 15K-303. Grupa zajmująca się monitoringiem oprogramowania open source, CyberBoroshno, poinformowała o geolokalizacji zniszczonego pojazdu na podstawie zdjęć wraku, określając współrzędne miejsca zdarzenia: 53.134224, 33.944510.

Zajmijmy się też szybko tym, o czym nikt nie mówi: wiele osób wciąż nie wierzy, że Rosja używa S-400 w taki sposób i że to fałszywa ukraińska propaganda. Jednak to, że Rosja przerabia nadmiar S-400 na wyrzutnie balistyczne, ma sens i powinno być zrozumiałe: oznaczałoby to, że Rosja ma więcej wyrzutni, niż wie, co z nimi zrobić, co przeczy odwiecznym ukraińskim twierdzeniom, że Rosji brakuje obrony powietrznej.

Należy pamiętać, że wielu ekspertów uważa, że ​​nowy ukraiński pocisk balistyczny FP-7 to w istocie pocisk S-300 przerobiony na wariant balistyczny. Poniżej widać FP-7 po lewej stronie, a po prawej pocisk 48N6 (bardzo podobny do 5V55 i innych odmian) z rodziny S-300:

W sztuce wojennej najmądrzejszą i najskuteczniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić jako projektant broni, jest stworzenie broni podwójnego zastosowania , którą można dostosować do wielu celów.

Ale tu zaczyna być ciekawie.

Niezależnie od tego, czy Rosja używa systemu S-400 lub innego „specjalnego systemu”, brak wcześniejszego ostrzeżenia ze strony wywiadu może oznaczać tylko jedną z trzech rzeczy, z których wszystkie są dla Ukrainy niekorzystne:

1. Rosyjskie systemy S-400 wystrzelone w trybie balistycznym nie są wykrywalne przez najnowocześniejsze amerykańskie środki kosmiczne, co właśnie Andrij Sybiha wydaje się sugerować we wcześniejszym nagraniu wideo.

2. Amerykańskie instalacje Patriot w Kijowie nie są w stanie wykryć tych pocisków za pomocą swoich radarów.

3. Rosja używa jakiejś nowej broni, której żaden z wyżej wymienionych systemów amerykańskich nie jest w stanie wykryć.

A może, jeśli Sybiha kłamie, a Stany Zjednoczone faktycznie zataiły informacje wywiadowcze, to i tak byłoby to intrygujące, biorąc pod uwagę, że wiemy, iż amerykańskie systemy Patriot chronią Kijów. Kto obsługuje te Patrioty – Ukraińcy czy Amerykanie? Jeśli Amerykanie, oznaczałoby to, że mogli wykryć obiekty lecące w kierunku Kijowa, ale otrzymali rozkaz wycofania się i nieudostępniania Ukraińcom radarowego ostrzeżenia, o ile w ogóle je wykryli. A jeśli to Ukraińcy, to z pewnością po prostu nie wykryliby pocisków, co oznacza, że ​​wysoce „zaawansowany” radar Patriot nie jest w stanie wykryć tego, co wysyła Rosja.

Aby spekulować na temat najbardziej prawdopodobnego i najmniej „egzotycznego” wyjaśnienia, możemy założyć, że Rosja mogła użyć tych S-400 przerobionych na wersje balistyczne, które były po prostu niewykrywalne, ponieważ prawdopodobnie nie poruszają się one nawet w przybliżeniu po tej samej trajektorii balistycznej co Iskander. Najprawdopodobniej wykorzystują one płytszy łuk, który jest poza zasięgiem większości radarów, nie wspominając o tym, że same pociski są mniejsze i cieńsze, przez co trudniej je wykryć na radarach.

Kosmiczne systemy podczerwieni mogły je również przegapić, ponieważ albo ich pióropusz startowy jest zbyt mały w porównaniu z rzeczywistą balistyką, albo system pomylił je z prawdziwą obroną przeciwlotniczą, która ostrzeliwuje nadlatujące obiekty, zamiast odpalać salwę ofensywną. Mogłoby się tak zdarzyć w szczególności, gdyby system SBIRS wykorzystywał sztuczną inteligencję do automatycznego katalogowania celów: gdyby sztuczna inteligencja była wyszkolona w rozpoznawaniu S-400 jako wyrzutni obrony przeciwlotniczej, mogłaby je zignorować w ich rzadziej używanej, ofensywnej formie.

Dla porządku należy dodać, że Politico twierdzi, iż nie wydano żadnego ostrzeżenia z powodu „złej pogody” – co jest pozornie fałszywą wymówką, biorąc pod uwagę, że doszło już do kilku takich ataków „bez ostrzeżenia”, jak widać poniżej:

„[Amerykanie] powiedzieli Ukraińcom, że nie było żadnego ostrzeżenia z powodu złych warunków pogodowych,co w Kijowie nie jest postrzegane jako wystarczający powód. Dlatego wielu coraz bardziej obawia się, że mogło się to nie udać” – powiedział anonimowo urzędnik zaznajomiony ze sprawą w rozmowie z POLITICO.

System ostrzegania o pociskach już wcześniej ulegał awariom. „Czasami ta informacja nie dociera.To nie pierwszy taki przypadek… Jeśli tym razem wystąpiły jakieś konkretne problemy techniczne, myślę, że specjaliści je rozwiążą. I rozwiążą ten problem wspólnie z naszymi partnerami” – powiedział we wtorek rzecznik Sił Powietrznych Ukrainy Jurij Ignat.

W chwili pisania tego tekstu na Kijów miał miejsce kolejny „atak widmo”, a syreny ostrzegawcze podobno rozległy się dopiero po uderzeniu rakiet:

Rosjanie z charakterem@ RWApodcastTo samo. Kilka uderzeń rakiet w Kijowie, syreny alarmowe włączone po uderzeniach.

Rosjanie z charakterem w RWApodcastKilka uderzeń rakiet w Kijowie właśnie nastąpiło. Alarmy lotnicze włączyły się dopiero po eksplozjach.

21:58 · 13 paź 2026

Zełenski narzeka, że ​​po raz kolejny nie było wczesnego ostrzeżenia ze strony „partnerów”:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Rosyjski atak rakietowy na Kijów. Po raz kolejny brak wczesnego ostrzeżenia ze strony naszych partnerów. Głównym celem była infrastruktura energetyczna, a konkretnie elektrownia energetyczna ECPP-4. Niestety, została ona trafiona. Uszkodzony został również budynek mieszkalny, w którym obecnie ratownicy gaszą pożar. Nasze…

22:23 · 13 paź 2026 ·

———————————————-

https://www.politico.eu/article/no-warning-for-russian-missile-strike-kyiv-zelenskyy/

Pisze:

Nasze systemy wykryły te pociski dopiero wtedy, gdy były już praktycznie na drodze do Kijowa. Elektrownia Elektrowni Cieplnej-4 to jeden z kluczowych obiektów energetycznych Kijowa.Według naszych danych wywiadowczych Rosjanie przygotowują kolejne wystrzelenia pocisków balistycznych. Fakty pokazują, że Rosjanie nie czują się związani słowami prezydenta Stanów Zjednoczonych. Ukraina poparła zawieszenie broni w sektorze energetycznym. Rosja atakuje kolejną elektrownię i życie naszych obywateli.I to jest absolutnie niesprawiedliwe: niszczą naszą infrastrukturę energetyczną,a Ukraina nie otrzymuje nawet wczesnych ostrzeżeń o wystrzeleniu pocisków balistycznych.Ważne jest, aby świat nie milczał w tej sprawie. I ważne jest, aby Stany Zjednoczone naprawdę zobaczyły, co się dzieje i kto jest odpowiedzialny za to, że ta wojna trwa.Proszę, bądźcie bezpieczni dziś wieczorem i jutro. Pracujemy nad uzupełnieniem naszej obrony powietrznej o pociski przeciw-balistyczne.

Więc, co to według ciebie jest? Trudne do wykrycia warianty balistyczne rosyjskich S-400, czy Trump zakręcający kurek z informacjami wywiadowczymi, choćby na chwilę, żeby nauczyć krnąbrnego Zełenskiego posłuszeństwa?

===================================================

Zełenski wprowadza nas do kolejnego tematu, nawiązując do tak zwanego zawieszenia broni w sektorze energetycznym, które, jak twierdził Trump, zostało ogłoszone między tymi dwoma krajami. Dla tych, którzy nie byli świadkami tego typowego cyrku, oto podsumowanie, które koniecznie trzeba zobaczyć:

11 października Trump ogłosił ostateczne zawieszenie broni w energetyce między dwoma walczącymi krajami:

Problem polegał na tym, że ani strona rosyjska, ani ukraińska nie słyszały o tym zawieszeniu broni i obie strony były zdezorientowane, gdy je o to zapytano:

Agencja Axios podała, że ​​zawieszenie broni było „nowością” również dla Zełenskiego, który o nim nie słyszał:

https://www.axios.com/2026/10/11/trump-rossia-ukraine-energy-ceasefire-zelensky

Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski powiedział agencji Axios, że ogłoszenie to „było dla mnie nowością. Ale jeśli Rosjanie zgodzą się na zawieszenie broni w sektorze energetycznym, Ukraina się zgodzi”.

Krótko mówiąc, Trump wymyślił całe zawieszenie broni, prawdopodobnie tylko po to, by uspokoić obawy gospodarcze związane z niedoborami paliwa — to doprawdy oszałamiający wyczyn.

Gdy został za to zapytany, oto co miał do powiedzenia:

REPORTER: „Mówiłeś, że Rosja i Ukraina zgodziły się na zawieszenie broni, ale obie strony twierdzą, że tego nie zrobiły…”

TRUMP: „Zgodzili się. Wiesz dlaczego? Bo powiedziałem: «Zgadzacie się» – dlatego.Zgodzili się, bo powiedziałem, że się zgodzili, i ta sprawa musi zostać rozwiązana”.

Niewiarygodne urojenia wielkościowe. Wygląda na to, że Trump powiedział obu stronom, że nastąpi zawieszenie broni i uznał to za przesądzone po prostu dzięki sile swojego dekretu.

Ławrow wyjaśnia, że ​​Rosja nie da się nabrać na żadne kolejne oszustwa związane z zawieszeniem broni:Nie można załadować wideo.

Po wczorajszym ataku w Kijowie panowała całkowita ciemność:

Maria Awdiejewa@ maria_avdv

Kijów jest w stanie awarii. Brakuje też wody. Elektrownia cieplna w Charkowie jest właśnie bombardowana. Zawieszenie broni w sektorze energetycznym? Jakie zawieszenie broni w sektorze energetycznym?

18:45 · 11 paź 2026 · 380 tys. wyświetleń

Rosyjskie ataki zniszczyły również fabrykę środków smarnych:

A tak podobno wygląda kijowska elektrownia cieplna TPP-5 w Trypilskiej po poprzedniej rundzie strajków:

Tak wygląda obecnie Elektrownia Cieplna Trypilska. Znajduje się we wsi Ukrainka w obwodzie kijowskim.

Co więcej, Google na swoich oficjalnych mapach określa elektrownię jako „trwale zamkniętą”:

Według szefa administracji, elektrownia TPP-5 w Charkowie również doznała „poważnych uszkodzeń”:

Elektrownia cieplna TPP-5 w Charkowie doznała poważnych uszkodzeń w wyniku ataku – Szef Obwodowej Administracji Wojskowej

▪️Synegubow poinformował, że elektrownia cieplna doznała poważnych uszkodzeń.
▪️Wcześniej Zełenski potwierdził atak na obiekt energetyczny w Charkowie.

Dziś wieczorem Ukraina zaatakowała również rosyjską rafinerię Nowoszachtyńsk w Rostowie, gdzie widać płonące zbiorniki na ropę. To wyraźny sygnał sprzeciwu wobec Trumpa, który prawdopodobnie nie będzie zadowolony z jawnej niesubordynacji Zełenskiego. Jednocześnie Ansar Allah podobno zaatakował duży zakład Saudi Aramco w Dżubajlu, co oznacza, że ​​możemy spodziewać się kontynuacji kryzysu energetycznego, a Trump będzie pod coraz większą presją w przededniu wyborów uzupełniających, co może zmusić go do jeszcze ostrzejszego ataku na Zełenskiego.

WaPo donosi, że niekompetentny duet Kushner i Witkoff przygotowują nowe „porozumienie pokojowe”, które w rzeczywistości jest tylko kolejnym tego samego:

https://www.washingtonpost.com/opinions/2026/10/12/kushner-witkoff-ukraine-peace-plan-takes-shape-behind-scenes/

„Pierwszy filar” daje wiele pewności:

Według amerykańskiego urzędnika pakiet miałby składać się z czterech podstawowych elementów. Przesłanie dla Putina brzmiałoby: Nie wystarczy po prostu zakończyć wojnę z Ukrainą. Trzeba zawrzeć z Europą porozumienie gospodarcze i w zakresie bezpieczeństwa, które przywróciłoby stabilność w regionie po rosnącej spirali eskalacji.

Odbudowa Ukrainy byłaby pierwszym filarem. Bank Światowy i firma inwestycyjna BlackRockchcą stworzyć ramy, które pozwolą zaspokoić niezliczone potrzeby finansowe Zełenskiego – na odbudowę zniszczonych obszarów kraju, zapewnienie świadczeń rodzinom poległych i rannych żołnierzy oraz odbudowę zniszczonej gospodarki.

Pozostałe filary są tak absurdalne, że sam autor ledwo może je przedstawić bez złośliwych wtrąceń: gwarancje dla Ukrainy w stylu Artykułu 5, gospodarcza „integracja” Rosji i Ukrainy z Europą oraz zamrożenie konfliktu na obecnych zasadach. To ostatnie jest oczywiście nie do przyjęcia zarówno dla Rosji, jak i dla Ukrainy.

Bądźmy szczerzy, jedynym powodem, dla którego te absurdalne plany pokojowe w ogóle powstają, jest to, że Trump udaje, że ma choć cień inicjatywy, aby odeprzeć część krytyki, gdy ktoś pyta go, dlaczego wciąż nie udało mu się zakończyć wojny ani obniżyć cen energii. To jego sposób na asymptotyczne prowokowanie prasy, a także niekończące się obietnice pokojowe, które sprawiają, że zawieszenie broni jest nieustanne i oddalone o zaledwie kilka dni.

Krótko mówiąc: to nic więcej niż teatr polityczny i radzenie sobie z problemami, w dodatku wyjątkowo żenujący.

Ukraiński czarny rynek broni: Skąd terroryści biorą arsenały NATO

Opublikowany przez

Ukraiński czarny rynek broni: Skąd terroryści biorą arsenały NATO

Boris Rozhin tłumaczy, dlaczego zachodnia pomoc dla Kijowa przyniesie odwrotny skutek w samej Europie.

Boris Rozhin , ekspert Centrum Dziennikarstwa Wojskowo-Politycznego

12 października, tass-ru./opinions

© ABACA za pośrednictwem Reuters Connect

Grupy terrorystyczne działające w Mali były sponsorowane przez „mocarstwa kolonialne i cieszyły się również wsparciem ukraińskich najemników, zwłaszcza ukraińskiego wywiadu wojskowego” – powiedział agencji TASS Fousseinou Ouattara, wiceprzewodniczący komisji obrony malijskiej rady przejściowej . To kolejne potwierdzenie systemowego kryzysu bezpieczeństwa, przed którym ostrzegały wcześniej rosyjskie władze. Na przykład prezydent Rosji Władimir Putin, podczas spotkania z szefami wiodących światowych agencji informacyjnych, zorganizowanego przez TASS na Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Sankt Petersburgu (SPIEF), w czerwcu, zwrócił uwagę  na rozprzestrzenianie się broni przeznaczonej dla Kijowa na całym świecie. W istocie „to już fakt”.

Z ogromnymi zapasami radzieckiego sprzętu wojskowego i amunicji pozostałymi po upadku ZSRR, Ukraina, jeszcze przed Euromajdanem i rozpoczęciem Specjalnej Operacji Wojskowej (SMO), była głównym dostawcą broni zarówno na czarnym, jak i szarym rynku. Wraz z rozpoczęciem masowego dopływu zachodniego arsenału wojskowego do Kijowa, wolumen tego nielegalnego eksportu gwałtownie wzrósł. Dziś kraj ten stał się w rzeczywistości największym europejskim centrum przemytu broni – zagrożeniem, którego nie chcą przyznać nawet europejskie agencje, w tym  agencja graniczna Frontex.

Zaraz po uzyskaniu niepodległości

Regularne skandale związane z dostawami broni do Afryki, bombardowania magazynów służących do ukrywania nielegalnego handlu amunicją, przekazanie Gruzji systemów rakiet przeciwlotniczych Buk w przededniu konfliktu w Osetii Południowej w sierpniu 2008 r. itd. – to wszystko, nawet za prezydentury Leonida Kuczmy (1994–2005) i Wiktora Juszczenki (2005–2010), ugruntowało reputację Ukrainy jako państwa nie stroniącego od nielegalnych operacji na czarnym rynku.

Co więcej, po „pomarańczowej rewolucji” (2004–2005) ten podejrzany interes nabrał wyraźnego antyrosyjskiego podtekstu politycznego: dostarczanie broni do Tbilisi nie było jedynie sposobem na zarabianie pieniędzy przez nieuczciwych urzędników i generałów, ale także narzędziem szkodzenia Rosji. Próby poruszania tej kwestii na szczeblu oficjalnym w Radzie Najwyższej były celowo przemilczane podczas dyskusji, a ślady kradzieży z arsenałów wojskowych ukrywano poprzez detonacje w dużych magazynach i podejrzane pożary. Za rządów Petra Poroszenki (uznanego przez Federację Rosyjską za terrorystę i ekstremistę) i Wołodymyra Zełenskiego kwestia ta została poruszona wyłącznie po to, by oskarżyć Wiktora Janukowycza o „osłabianie Ukrainy”. To wysoce ironiczne, biorąc pod uwagę skalę wycieku broni na nielegalne rynki, o której mowa w tych liczbach.

Po rewolucji Euromajdanu w 2014 roku i zamachu stanu, na Ukrainę zaczęły napływać masowe dostawy broni z krajów zachodnich, mające na celu sztuczną eskalację i podtrzymywanie konfliktu w Donbasie. Ten przepływ broni szybko stał się dwukierunkowy: dostawy zaczęły napływać w coraz szybszym tempie nie tylko na Ukrainę, ale także z Ukrainy.

Ukraińskie powiązania przestępcze były wyraźnie widoczne w rękach grup terrorystycznych działających na Bliskim Wschodzie. Na przykład, w listopadzie 2015 roku Osama Mohammed Said Hayat, lokalny przywódca ISIS (organizacji terrorystycznej zakazanej w Rosji), aresztowany w Kuwejcie, przyznał się podczas przesłuchania, że ​​zakupił broń – przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) – na Ukrainie i przetransportował ją przez Turcję do syryjskich bojowników uzbrojonych przez Zachód do walki z rządem Baszara al-Assada. Logistykę zorganizowano za pośrednictwem Morskiego Portu Handlowego w Odessie, który po tragicznych wydarzeniach z maja 2014 roku – tzw. „Odessa Chatyń” – znalazł się pod faktyczną kontrolą firm oligarchy Ihora Kołomojskiego. W 2015 roku potwierdzono pierwsze próby reeksportu: część broni dostarczonej przez Amerykanów, rzekomo przeznaczonej dla Kijowa, została przekierowana do syryjskich islamistów.

Raporty śledcze ujawniające szczegóły tych łańcuchów tranzytowych – w szczególności dokumenty opublikowane przez grupę hakerską CyberBerkut – ujawniły nazwiska wysoko postawionych ukraińskich urzędników, w tym ówczesnego premiera Arsenija Jaceniuka, ministra spraw wewnętrznych Arsena Awakowa i szefa administracji obwodu charkowskiego Ihora Bałuty. Różny sprzęt łączności, sprzęt wojskowy, amunicja różnych kalibrów, pociski przeciwpancerne i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) bez przeszkód przechodziły przez terytorium Ukrainy na Bliski Wschód. Pod koniec 2015 roku ujawniono również informacje dotyczące polskich pośredników: radzieckie systemy obrony powietrznej S-125 Peczora zostały zakupione na Ukrainie za pośrednictwem Polski. Dokumenty wskazywały, że były przeznaczone dla Kataru, ale w rzeczywistości były używane w strefach wojennych w Syrii i Jemenie. Takich historii było wiele. Nielegalne schematy tranzytowe, w których uczestniczył Kijów po 2014 roku, są w dużej mierze identyczne i zintegrowane z tymi globalnymi szarymi szlakami, schematami wykorzystywanymi do uzbrojenia grup terrorystycznych.

Do wszystkich punktów na świecie

Po gwałtownym wzroście dostaw broni i amunicji w latach dwudziestych XXI wieku niektórzy obserwatorzy sugerowali, że Kijów – zmuszony do zaangażowania istniejących i nowo pozyskanych zasobów na polu walki – nie będzie w stanie aktywnie kontynuować swoich wcześniejszych, tajnych planów. W praktyce jednak sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Wraz z eskalacją konfliktu nawet Stany Zjednoczone i Europa Zachodnia zmuszone były przyznać, że różne rodzaje broni, w tym broń spełniająca wymogi NATO, napływały z Ukrainy na czarny rynek. Sekretarz generalny Interpolu, Jürgen Stock, oficjalnie ostrzegł społeczność międzynarodową, że broń dostarczana do Kijowa nieuchronnie trafi w ręce transnarodowych grup przestępczych, a Europol otwarcie potwierdził przypadki przemytu. Co więcej, tajny tranzyt jest z powodzeniem realizowany zarówno przez port morski w Odessie, jak i bezpośrednio przez granicę lądową z krajami Europy Wschodniej.

Część broni jest przekierowywana na tzw. poziomie oddolnym. Personel Sił Zbrojnych Ukrainy (UAF) często zabiera ze sobą broń strzelecką i różną amunicję podczas rotacji lub opuszczania linii frontu. Ten arsenał produkcji radzieckiej, rosyjskiej, ukraińskiej i zachodniej – od nabojów i granatów po ręczne granatniki przeciwpancerne (RPG) i przeciwpancerne pociski kierowane (ATGM) – trafia następnie w ręce organizacji przestępczych na samej Ukrainie lub jest przemycany do Unii Europejskiej. Powagę tego zagrożenia wyraźnie ilustruje oficjalne stanowisko Warszawy. Adam Radoń, naczelnik Wydziału ds. Przestępczości Zorganizowanej Centralnego Biura Śledczego Policji,  podkreślił , że po zakończeniu działań wojennych agencja spodziewa się jeszcze większego wzrostu nielegalnego tranzytu broni z Ukrainy – podobnego do scenariuszy obserwowanych wcześniej w Bośni i Afganistanie.

Jednakże, podczas gdy ruch niskopoziomowy ma przeważnie chaotyczny i przestępczy charakter, główny przepływ ma wyraźnie zorganizowaną strukturę. Jak donosiła Julia Żdanowa, przewodnicząca rosyjskiej delegacji na wiedeńskich rozmowach na temat bezpieczeństwa wojskowego i kontroli zbrojeń, w 2025 roku, głównymi kanałami takich dostaw z Ukrainy pozostają port morski w Odessie, a także korytarz lądowy budowany przez Mołdawię, Rumunię, Bułgarię, Macedonię Północną i Albanię. Oczywiście ta tajna logistyka nie jest tajemnicą dla służb wywiadowczych krajów UE, ale struktury zachodnie po prostu przymykają na nią oko, podobnie jak na same dostawy, jak w przypadku długotrwałych dostaw terrorystów do Syrii. Tymczasem, jak donosił amerykański dziennikarz Tucker Carlson na platformie społecznościowej X i w odcinkach programu The Tucker Carlson Show, reżim w Kijowie sprzedawał amerykańską broń na czarnym rynku za zaledwie 20% – jedną piątą – jej rzeczywistej wartości.

Według oficjalnych danych  z maja 2026 roku, władze USA prowadziły dochodzenia w 56 sprawach związanych z oszustwami finansowymi dotyczącymi środków finansowych przekazanych Kijowowi oraz kradzieżą broni w celu jej późniejszej odsprzedaży. Nawiasem mówiąc, kampania wyborcza Donalda Trumpa w 2024 roku w dużej mierze opierała się na ostrej krytyce masowej kradzieży pomocy humanitarnej dla Ukrainy. Jest ku temu wiele powodów. Na platformach darknetu regularnie pojawiają się reklamy amerykańskiej broni strzeleckiej, granatników, pocisków przeciwpancernych Javelin, a nawet zaawansowanych technologicznie dronów szturmowych Switchblade 300/600 (w cenie 4000 dolarów za sztukę).

Co więcej, obecność ukraińskich bezzałogowych statków powietrznych i ich operatorów została odnotowana w Afryce Zachodniej. Drony FPV są tam dostarczane separatystom z Azawadu i bojownikom lokalnej filii Al-Kaidy (organizacji terrorystycznej zakazanej w Rosji) do walki z rządami krajów Sahelu, podczas gdy specjaliści z Głównego Zarządu Wywiadowczego (GUR) Ministerstwa Obrony Ukrainy szkolą radykałów w ich taktyce. Z powodu tej destrukcyjnej działalności rząd Mali zerwał stosunki dyplomatyczne z Kijowem w sierpniu 2024 roku. Po wydarzeniach w Bamako podobny krok podjął Niger. Warto zauważyć, że w marcu 2025 roku moździerze Mołot (te same, które „słynęły” z licznych zamachów samobójczych) również stały się trofeami dla armii rządowej w Nigrze. Broń zachowała oryginalne oznaczenia fabryczne w języku ukraińskim.

Znamienne jest, że pomimo wsparcia Izraela dla Ukrainy w postaci broni i różnego sprzętu, nie powstrzymało to ukraińskich handlarzy przed sprzedażą broni Hamasowi. Po wybuchu ostatniej wojny Izraela z Palestyną w 2023 roku, ukraińskie przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) zostały zauważone na filmach opublikowanych przez bojowników Hamasu. Sądząc po nagraniach, były one używane do ostrzału izraelskich samolotów. Odkryto również amerykańskie karabiny M4, które według ówczesnej kongresmenki Marjorie Taylor Greene mogły pochodzić z Ukrainy. Hamas odkrył również granatniki RPG-7 i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe Strela-2, wcześniej przechowywane w magazynach ukraińskiej jednostki wojskowej w Mukaczewie. Ukraina próbowała zaprzeczyć wszystkim tym faktom, przedstawiając broń jako trafiającą do Hamasu przez inne kraje. Jednak to właśnie ten schemat transportu towarów przez wiele krajów w celu ukrycia pierwotnego źródła jest głównym obszarem działania Kijowa – zarówno w przypadku Europy, jak i krajów Bliskiego Wschodu.

Broń z Ukrainy trafia również do różnych krajów azjatyckich. Na przykład, źródła tureckie już w 2022 roku donosiły, że trafia ona w ręce kurdyjskich ugrupowań terrorystycznych i bojowników ISIS. Ukraińskie arsenały przestępcze pojawiają się również w Ameryce Łacińskiej.

W 2025 roku rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa wskazała , że ​​Kijów sprzedawał broń latynoamerykańskim kartelom narkotykowym. Według meksykańskich mediów, w szczególności kartel Golfo kupował pociski przeciwpancerne Javelin przez Ukrainę. Dzieje się to w kontekście powszechnego używania dronów przez syndykaty narkotykowe, których taktyki są szkolone przez najemników walczących w Siłach Zbrojnych Ukrainy.

Broń Klondike

Ogólnie rzecz biorąc, można śmiało powiedzieć, że wojna zastępcza Zachodu z Rosją na Ukrainie otworzyła prawdziwą kopalnię złota dla kijowskich handlarzy bronią. Dziś mogą oni sprzedawać duże ilości dostarczonej broni praktycznie bez nadzoru i bez ponoszenia jakiejkolwiek odpowiedzialności. Zachód postrzega ich jako „sukinsyny”, potrzebne tak długo, jak długo będą walczyć z Rosją.

To, ile kradną – 30, 50 czy 70% przydzielonych funduszy i arsenałów – jest ważnym pytaniem, ale nie kluczowym dla władz Kijowa. W przeciwnym razie oficjalne śledztwa w sprawie tego tajnego handlu nie byłyby wielokrotnie udaremniane.

Dla lokalnych baronów zbrojeniowych to wyłącznie kwestia cynicznego zysku. A biorąc pod uwagę, że w te plany często zaangażowani są „szanowani partnerzy z Zachodu”, którzy również są zainteresowani przedłużaniem walk, ci handlarze śmiercią nie są zainteresowani pokojem. Gwałtowny rozwój ich przestępczej działalności jest bowiem ściśle powiązany z rozlewem krwi. Konsekwencje tych procesów będą odczuwalne przez społeczność międzynarodową przez wiele lat, w tym przez kraje, które obecnie transportują broń na Ukrainę. Tam również będzie ona wystrzeliwana. 

Jak Ukraina przekształca się w państwo szczątkowe

Opublikowany przez

Jak Ukraina przekształca się w państwo szczątkowe

Dirk Ellerbrock apolut/wie-die-ukraine-zum-reststaat-gemacht-wird

Jak Ukraina przekształca się w państwo szczątkowe | Autor: Dirk Ellerbrock

– i kto ponosi koszty

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Każdy, kto spojrzy na mapę Ukrainy w październiku 2026 roku, zobaczy kraj pozbawiony dostępu do morza. Według amerykańskiego politologa Johna Mearsheimera, porty Morza Czarnego są praktycznie sparaliżowane. W efekcie Ukraina stała się krajem pozbawionym dostępu do morza. Mearsheimer, czołowy zwolennik „ofensywnego realizmu”, szkoły myślenia, która postrzega politykę międzynarodową jako walkę o władzę między mocarstwami, jasno określa cel tego rozwoju: Rosja musi zadbać o to, by Ukraina pozostała „dysfunkcyjnym państwem resztkowym”. Nie jest to efekt uboczny wojny. Jest to jej rezultat, który jest systematycznie realizowany.

Wojna, która odrzuciła wszelkie zahamowania

Na początku konfliktu, w lutym 2022 roku, Rosja rozmieściła wojska obliczone na operację krótkoterminową. Na poziomie taktycznym zniszczenia były prowadzone w sposób mający na celu minimalizację ofiar wśród ludności cywilnej. Przyznaje to teraz sam wiceminister obrony Rosji Junus-Bek Jewkurow. Przyznaje on, że początkowo Rosja nie prowadziła „klasycznej wojny” i przypisuje tę zmianę doświadczeniom armii. Już latem rzecznik Kremla, Pieskow, oświadczył, że nie jest to już „specjalna operacja wojskowa”, lecz wojna. Tym samym powściągliwość oficjalnie ustała.

Ataki z ostatnich tygodni, opisane przez Mearsheimera i rzeczników kanału Duran, ilustrują skalę zniszczeń. Zakłóceniu uległy sieć energetyczna, kolej, stacje benzynowe i sieć komunikacyjna. Według Durana zniszczonych zostało około 500 lokomotyw. Zdobycie nowych jest praktycznie niemożliwe, ponieważ Ukraina, podobnie jak Rosja, korzysta z kolei o szerszym rozstawie szyn, a lokomotywy o tym rozstawie były budowane niemal wyłącznie w byłych republikach radzieckich. W Kijowie ataki wymierzone były w mosty na Dnieprze, samo miasto, stację Kijowską oraz obiekty SBU (Służby Bezpieczeństwa Ukrainy). Rezultatem są powszechne przerwy w dostawie prądu, zawieszony system metra i przepełnione systemy kanalizacyjne. Mer Kliczko mówi o „trybie przetrwania” i radzi mieszkańcom, aby opuścili miasto, jeśli to możliwe.

To, co łączy te cele, jest uderzające. Nie są one ukierunkowane przede wszystkim na żołnierzy, ale na państwo jako organizację: jego linie zaopatrzeniowe, mobilność, administrację i zdolność do dostarczania zaopatrzenia na front. Jednak na lądzie rosyjskie postępy pozostają powolne, ponieważ Moskwa obawia się strat, a drony utrudniają szybki przełom. Wojna zatem nie rozstrzygnie się tam, gdzie armie się zetrą, ale tam, gdzie kraj przestanie funkcjonować.

Kasa nie utrzyma

Fakt, że zniszczenia mają wymiar finansowy, jest zazwyczaj pomijany w debacie. Według Mearsheimera, Europejczycy zobowiązali się przekazać Ukrainie po 52 miliardy dolarów na lata 2026 i 2027. Jednak we wrześniu Kijów zgłosił dodatkowe zapotrzebowanie w wysokości 27 miliardów dolarów na przetrwanie bieżącego roku. Ukraińcy chcieli zatem przesunąć środki z 2027 roku, co, według Mearsheimera, Europejczycy przyjęli z niechęcią, ponieważ oznaczałoby to deficyt w kolejnym roku. Same kraje-darczyńcy borykają się z problemami gospodarczymi.

Każde zniszczenie obiektu pogarsza tę sytuację. Tam, gdzie gospodarka słabnie, spadają dochody podatkowe. Tam, gdzie spada produkcja krajowa, rośnie zapotrzebowanie na dotacje, a te spadają na Europę. Do tego dochodzi jeszcze liczba ludności. Przed 2022 rokiem na Ukrainie mieszkało około 44 milionów ludzi. Liczby na dziś są bardzo zróżnicowane: moderatorka Lena Pietrowa podaje 29 milionów, podczas gdy była rzeczniczka Zełenskiego, Julia Mendel, mówi o 20-25 milionach, z czego połowa jest w wieku emerytalnym. Mearsheimer uważa 25 milionów za prawdopodobną liczbę. Nawet pozostawiając ten przedział otwartym, trend jest wyraźny. Mendel określa strategię Zełenskiego jako „narodowe samobójstwo”, a Mearsheimer zasadniczo się z nią zgadza.

Na froncie brakuje żołnierzy. Wielu mężczyzn uchyla się od poboru, a wielu dezerteruje ze swoich jednostek. Według Mearsheimera, linię frontu utrzymują głównie drony, które wypełniają luki. Bez nich, jak twierdzi, Ukraina „już dawno przegrałaby wojnę”.

Kto płaci, a kto nie?

Tutaj trzeba przyjrzeć się bliżej niż Mearsheimer. Mówi, że Europejczycy nie muszą umierać, że Ukraińcy płacą „krwawą jałmużnę”, a Ukraina jest przez Europejczyków wykorzystywana jako „taran”, by zadać Rosji ból. To prawda, ale to tylko opis. Jako wyjaśnienie, dlaczego Europejczycy mimo wszystko trwają, sugeruje, że „wierzą”, że Rosję można pokonać. To wyjaśnienie psychologiczne: błąd, głupota, fałszywe przekonanie.

Analiza strukturalna stawia inne pytanie. Pyta, kto czerpie zyski z przedłużania wojny, a kto z niej żyje. Chodzi o przemysł zbrojeniowy, który otrzymuje kontrakty na lata; finansowanie, które zamraża i dystrybuuje kapitał za pośrednictwem obligacji i funduszy specjalnych; oraz klasę polityczną, która opiera swoją pozycję na wizerunku wroga. Wojna karmi klasę i robi to tym lepiej, im dłużej trwa i im mniej osiąga rezultatów.

Spójne z tym jest to, że w tej sytuacji Europejczycy dostarczają pieniędzy i retoryki, ale powstrzymują się od tego, co najważniejsze. Wysoka Przedstawiciel UE Kaja Kallas przyznała, że ​​jej apel do państw członkowskich o przekazanie pozostałych systemów obrony powietrznej trafił w próżnię. To logiczne: ci, którzy stale ostrzegają przed rosyjskim zagrożeniem, nie mogą oddać własnej obrony powietrznej. Według Durana, kanclerz Merz przybyła do Kijowa z około miliardem euro, ale bez pocisków rakietowych, radarów ani obrony powietrznej. Wsparcie kończy się tam, gdzie zagroziłoby bezpieczeństwu narodowemu. Jednoczesna remilitaryzacja i deindustrializacja to sprzeczność, której nie rozwiąże żadna przemowa.

Fikcja nieuczestnictwa

Oficjalnie Ukraina nie jest członkiem NATO. Minister spraw zagranicznych Rubio powiedział kilka dni temu, że nie zostanie nim, a prezydent Trump powiedział to samo. W tym samym czasie, po audycjach Durana, przedstawiciele wszystkich 32 państw członkowskich, w tym najwyżsi rangą generałowie Sojuszu, pojawili się w Kijowie z przesłaniem, że więź „staje się coraz silniejsza”. Skoro Ukraina nie jest w NATO, co tam robią ci generałowie?

Mearsheimer udziela odpowiedzi, choć nie nazywa tego wprost. Wskazuje, że Ukraina dokonała inwazji na terytorium Rosji w pobliżu Kurska w sierpniu 2024 roku, a latem 2025 roku, przy wsparciu Zachodu, zaatakowała część rosyjskich strategicznych sił jądrowych – te same systemy, na których opiera się jej odstraszanie nuklearne. Byłoby to nie do pomyślenia w czasach zimnej wojny. Rzecznicy Durana opisują system dowodzenia, kontrolowany z Wiesbaden i Brukseli, i porównują podróż generałów do inspekcji przeprowadzanych przez amerykański personel wojskowy w Sajgonie, gdy sytuacja w Wietnamie eskalowała. Podejrzewają również, że delegacji bardziej zależało na uspokojeniu sytuacji niż na zebraniu informacji.

Formuła „brak członkostwa w NATO” spełnia zatem dwie funkcje jednocześnie. Uspokaja opinię publiczną, podtrzymując wrażenie, że Rosja nie jest stroną wojującą. I pozwala Rosji prowadzić wojnę bez brania za nią odpowiedzialności. Dla Rosji to rozróżnienie jest bez znaczenia. Mearsheimer, który niedawno przebywał w Moskwie, donosi, że Rosjanie postrzegają Europejczyków jako swojego głównego wroga, w tym Brytyjczyków i Niemców, nawet bardziej niż Ukraińców i Amerykanów.

Negocjacje jako wydarzenie inscenizowane

Według Mearsheimera wojna mogła zakończyć się wcześniej. Już w kwietniu 2022 roku, zaledwie kilka tygodni po wybuchu wojny, Rosja i Ukraina prowadziły negocjacje w Stambule i zbliżały się do porozumienia.

Boris Johnson i inni przedstawiciele Zachodu naciskali wówczas na Ukraińców, aby zerwali negocjacje. Rozmowy w Anchorage, które doprowadziły do ​​powstania wstępnych ram, również załamały się. Minister spraw zagranicznych Ławrow oświadczył 7 października, że ​​odpowiedzialność za to ponosi Europa.

Obecna próba zimowego zawieszenia broni podąża tym samym schematem. Według portalu informacyjnego Axios, ma ona na celu wstrzymanie ataków na obiekty energetyczne i transporty zboża oraz ponowne otwarcie portów. W tym celu amerykańscy negocjatorzy spotykają się z przedstawicielami Ukrainy i Europy w Miami, Gerhard Schröder odwiedza Putina z okazji urodzin, a premier Indii Modi wygłosił apel. Uderzające jest to, czyje interesy są poruszane. Zima i amerykańskie wybory uzupełniające 3 listopada wywierają presję na Zachód, a nie na Rosję. Rubio mówi o „patowej sytuacji”, Pieskow się z tym zgadza i nie widzi szans na zawieszenie broni. Rzecznicy Duranu uważają dyplomację za zakończoną i opisują propozycje jako stare pomysły w nowym opakowaniu. Mearsheimer widzi to nieco inaczej: uważa, że ​​w obecnej sytuacji Kijów może poważniej niż dotychczas rozważać negocjacje. Zima pokaże, kto ma rację.

Mit ciosu w plecy już powstaje.

Kiedy porażka staje się oczywista, Zachód potrzebuje kogoś, kogo można obwinić. Rzecznicy Durana przewidują, kto to będzie: Trump. Rozmawiał z Rosjanami w pierwszym roku, a potem skupił się na Iranie; Ukraina poniosła porażkę z powodu niezdecydowanego przywództwa; gdyby wszystko było zapewnione od początku, wszystko poszłoby dobrze. Wniosek jest już wyciągnięty: jeszcze więcej pieniędzy na zbrojenia, a Amerykanie muszą pozostać uwiązani.

To mit o charakterze ciosu w plecy, podobny do tych, które istniały w Niemczech po 1918 roku. Funkcja takich mitów jest zawsze taka sama: chronią one zaangażowanych przed koniecznością ponoszenia odpowiedzialności za własne decyzje i uzasadniają kolejną rundę negocjacji. Mearsheimer wyjaśnia, dlaczego Europejczycy chcą za wszelką cenę utrzymać Amerykanów: postrzegają USA jako gwaranta, że ​​państwa europejskie nie zwrócą się przeciwko sobie, cel, który uspokajał również Związek Radziecki w czasie zimnej wojny, który pragnął nawet dalszego istnienia NATO ze względu na zjednoczone Niemcy. Trump natomiast chce wycofać się z Europy. Strategiczny imperatyw skupienia się na Chinach działa w tym samym kierunku. Jeśli do tego dojdzie, spór o odpowiedzialność za wycofanie połączy się z klęską na Ukrainie.

Co pozostaje

Mearsheimer opisuje punkt wyjścia jako sytuację bez nadziei na europejski porządek bezpieczeństwa, który uwzględniałby Rosję: relacje są zatrute. Uważa decyzję o przyjęciu Ukrainy do NATO za jeden z największych błędów strategicznych w historii nowożytnej, zwłaszcza że Merkel i Sarkozy sprzeciwiali się jej wówczas, a administracja Busha ją przeforsowała. Dziś nie da się tego odwrócić.

Przede wszystkim zima, z którą zmaga się Ukraina, pokazuje, co się dzieje, gdy kraj nie jest podmiotem, lecz towarem w konflikcie toczonym przez innych, którego koszty ponosi. Rachunek jest właśnie pisany. I, jak zawsze, zapłacą ci, którzy go nie rozpoczęli.

Ukro-amok trwa w najlepsze. Kolejne 14,6 mln zł dla Kijowa

Opublikowany przez

Ukro-amok trwa w najlepsze. 14,6 mln zł dla Kijowa

magnapolonia/ukroamok-trwa-w-najlepsze-146-mln-zl-dla-kijowa

Ponad 14,6 mln zł z polskiego budżetu przeznaczono na projekty pomocowe realizowane na rzecz Ukrainy. Wśród beneficjentów znalazły się organizacje pozarządowe, które mają wspierać ukraińskich weteranów wojennych oraz ich rodziny. Pieniądze przekazano w ramach programu „Polska pomoc rozwojowa” realizowanego przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych kierowane przez Radosława Sikorskiego. Kolejny raz pojawia się pytanie, jak daleko władze zamierzają posunąć się w finansowaniu potrzeb wschodniego sąsiada i czy przy podejmowaniu takich decyzji równie poważnie traktują interesy własnych obywateli.

W Warszawie ukro-amok trwa w najlepsze. Nowe środki wrzucane do studni bez dna jaką jest Ukraina, mają zostać wykorzystane na rehabilitację żołnierzy, pomoc psychologiczną, wsparcie rodzin oraz ułatwianie byłym wojskowym powrotu do życia cywilnego. Wśród organizacji, którym przyznano dofinansowanie, znalazły się m.in. Fundacja Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej z kwotą blisko 2,2 mln zł, Fundacja Inicjatyw Menedżerskich, której przyznano niemal 2 mln zł, oraz Fundacja HumanDoc, z kwotą 1,2 mln zł. Wymienione dotacje stanowią tylko część pakietu, którego całkowita wartość przekracza 14,6 mln zł.

Nie ma wątpliwości, że ranni żołnierze i ich rodziny mogą potrzebować pomocy. Nie oznacza to jednak, że to polski podatnik powinien finansować takie przedsięwzięcia na rzecz Ukrainy, zwłaszcza gdy państwo nie przedstawia obywatelom pełnego bilansu takich wydatków, a dodatkowo ma poważne problemy z utrzymaniem naszej służby zdrowia. Pomoc humanitarna to jedno, a prowadzenie polityki, w której kolejne zobowiązania wobec Ukrainy stają się automatycznie priorytetem, to zupełnie inna sprawa. Właśnie w tym miejscu potrzebna jest publiczna dyskusja o granicach solidarności i odpowiedzialności za własne państwo.

Polacy również mają liczne problemy wymagające nakładów finansowych. Chodzi między innymi o dostęp do świadczeń zdrowotnych, sytuację osób starszych, koszty życia, potrzeby rodzin oraz kondycję usług publicznych. Każda złotówka wydana przez państwo powinna być oceniana w kontekście konkretnych potrzeb i możliwych alternatyw. Tymczasem w debacie dotyczącej Ukrainy często dominuje przekaz, że kolejne formy wsparcia są oczywistą koniecznością, a pytania o ich zasadność można zbyć odwołaniem do solidarności i straszeniem „ruskimi agentami”. Takie podejście nie zastępuje rzetelnej analizy wydatków.

Dodatkowe wątpliwości budzi argument rządu warszawskiego, że wspieranie ukraińskich weteranów rzekomo leży w interesie Polski, ponieważ po zakończeniu wojny część byłych żołnierzy może przyjechać do naszego kraju, gdzie mieszkają ich bliscy. Przedstawiciele organizacji zaangażowanych w projekty wskazują w ten sposób na możliwe przyszłe „korzyści” związane z udzielaną pomocą.

Nie zmienia to jednak podstawowego pytania: dlaczego polski budżet ma finansować te zadania i jakie konkretne korzyści ma z tego odnieść polskie społeczeństwo? Samo powołanie się na przyszłe wyzwania nie zwalnia władz z obowiązku wykazania celowości wydatków, określenia ich rezultatów i zapewnienia skutecznej kontroli nad przekazanymi pieniędzmi.

Co więcej, weterani okrutnych wojen często mają objawy PTSD, a także skłonność do przemocy. Po co w ogóle ich tu ściągać i narażać własnych obywateli na ich agresję? No i przede wszystkim – o co ci ludzie walczą, skoro po zakończeniu wojny mają wyjeżdżać do Polski? Po co im Ukraina, za którą teraz narażają życie?

Problemem nie jest wyłącznie ta jedna, omawiana wyżej dotacja. Chodzi o szerszy model polityki, w którym Polska angażuje środki, zasoby i instytucje we wspieranie Ukrainy, a jednocześnie obywatele coraz częściej widzą, że ich własne potrzeby są spychane na dalszy plan. Solidarność międzynarodowa nie powinna oznaczać rezygnacji z pilnowania narodowego interesu. Państwo ma obowiązek pomagać w sposób przemyślany i w granicach rozsądku, a nie traktować każdej kolejnej inicjatywy pomocowej jako decyzji, której nie wypada kwestionować.

W przypadku programu finansowanego przez MSZ w stanie ukro-amoku należy domagać się jasnych informacji o beneficjentach, wysokości dotacji, kryteriach ich przyznawania oraz sposobie rozliczenia projektów. Opinia publiczna powinna wiedzieć, jakie rezultaty osiągnięto za miliony złotych i czy wydatki rzeczywiście odpowiadają deklarowanym celom. Bez takiej przejrzystości trudno ocenić, czy mamy do czynienia z działaniami pozorowanymi, na których zarobili „swoi”, dodatkowo ściągając niebezpieczeństwo na zwykłych Polaków. Frontowiec z PTSD to nie zwykły chuligan. To człowiek, który potrafi obsługiwać broń i zabijać.

Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

Opublikowany przez

Siergiej Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

W dzisiejszych czasach są one nierozerwalnie związane z kreowaniem przyzwolenia na wojnę.

12.10.2026. – Siergiej Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

W zeszłym miesiącu rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow wygłosił przemówienie programowe podczas czwartego międzynarodowego forum ‚Dialogue On Fakes’ (Dialog o Fake Newsach), zorganizowanego przez Global Fact-Checking Network (GFCN). Rozpoczął od ostrzeżenia, że „burzliwe strumienie informacji zalewają życie ludzi, a wykorzystanie nowoczesnych technologii może sprawić, iż każda wiadomość – nawet niesprawdzona czy bezczelnie wprowadzająca w błąd – błyskawicznie dotrze do milionów, jeśli nie miliardów osób”. Następnie osądził ofensywę fake newsów Zachodu przeciwko Rosji w szerszym kontekście strategicznym.

Słowami Ławrowa: „Wojna informacyjna przeciwko nam rozpoczęła się na długo przed specjalną operacją wojskową – tuż po tym, jak Rosja (wraz z objęciem urzędu przez prezydenta Putina na początku lat 2000.) zaczęła uwalniać się od neokolonialnych form współpracy z naszymi zachodnimi partnerami, prowadzić niezależną politykę oraz powracać do swoich tradycji, zwyczajów i korzeni”. Wskazał również, jak fake newsy poprzedziły zachodnią agresję na Jugosławię i Irak, zanim przeszedł do przykładów związanych z Rosją.

Zaliczył do nich m.in. rzekome otrucie Skripalów nowiczokiem, okoliczności odrębnego przypadku otrucia Nawalnego i jego późniejszej śmierci, a także niedawną operację typu false flag  z użyciem dronów na lotnisku w Lipsku. Następnie Ławrow poświęcił wiele uwagi opisowi operacji typu ‚fałszywa flaga’  w Buczy – wydarzenia, o którym Rosja, jak stwierdził, nie chce pozwolić zapomnieć, nawet gdy „temat ten zniknął później z międzynarodowej przestrzeni medialnej, jakby nigdy nie istniał”, ponieważ tak dobitnie ukazuje on zakłamanie Zachodu. Był to również moment o kluczowym znaczeniu historycznym.

Ławrow przypomniał wszystkim, że operacja ‚fałszywej flagi’ w Buczy nastąpiła po wycofaniu się Rosji spod Kijowa w ramach ‚gestu dobrej woli’, mającego ułatwić finalizację toczących się wówczas rozmów pokojowych. Następnie wydarzenie to zostało wykorzystane przez byłego premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona do przekonania Zełenskiego, by wycofał się z tych negocjacji. Gdyby nie przeprowadzono operacji ‚fałszywej flagi’  w Buczy, Zełenski – w oczach opinii publicznej – nie miałby równie przekonującego (pozornie) powodu do kontynuowania walk. Reszta jest historią.

W kontekście zapobiegania podobnym, brzemiennym w skutki historyczne operacjom typu false flag  w przyszłości, Ławrow powiedział: „Istnieje wiele incydentów takich jak Bucza czy innych, o których wcześniej wspomniano. Oczywiście wymagają one dalszego wyjaśnienia. Jestem przekonany, że organizacja będzie zainteresowana tym, by nie dopuścić do zaśmiecania przestrzeni informacyjnej wierutnymi kłamstwami – kłamstwami, które aktywnie podważają dążenie do zacieśniania relacji, normalizacji stosunków i współpracy między wszystkimi państwami, a zamiast tego sieją niezgodę i nienawiść oraz ukrywają prawdę”.

Co tak naprawdę wydarzyło się w Buczy? – Były francuski żołnierz Adrien Bocquet był tam i prawie przypłacił to życiem.

Znaczenie wystąpienia Ławrowa polega na tym, że przypomniał on wszystkim o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów; w przypadkach Jugosławii i Iraku doprowadziły one dosłownie do wojen, a w sytuacji konfliktu na Ukrainie – przedłużyły go do tego stopnia, że niemal pół dekady później stał się on de facto wojną bez końca. Fake newsy mogą zatem nieść ze sobą znacznie poważniejsze skutki niż tylko wywoływanie niechęci do jakiegoś kraju, gdyż obecnie są nierozerwalnie związane z kreowaniem społecznego przyzwolenia na wojnę.

Świadomość tego faktu podkreśla znaczenie GFCN. Bez przesady można stwierdzić, że zadania członków tej organizacji dotyczą kwestii o tak wielkiej wadze, jak wojna i pokój. Celem ich globalnej sieci jest szybkie obalanie fake newsów podżegających do wojny – takich jak przykłady wymienione przez Ławrowa – oraz szeroko zakrojone rozpowszechnianie materiałów prostujących wśród odbiorców, których przyzwolenie na nadchodzącą agresję ma zostać uzyskane właśnie za pomocą tych dezinformacyjnych środków. Dzięki temu można by potencjalnie zapobiec niektórym przyszłym wojnom.

uncutnews.ch/lawrow-erinnerte-alle-an-die-geopolitischen-folgen-von-fake-news

Napisał: Andrew Korybko

Opracował: Zygmunt Białas

Trump żąda zmiany prezydenta Ukrainy

Opublikowany przez

Trump żąda zmiany prezydenta Ukrainy

Cyprian Gąsiorowski ndz., 11/10/2026 zmianynaziemi/trump-zada-zmiany-prezydenta-ukrainy

W sobotę 10 października 2026 roku prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump ostro skrytykował prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, twierdząc, że wielokrotnie miał on szansę zakończyć wojnę z Rosją, lecz z tych okazji nie skorzystał. Wypowiedź padła przed Białym Domem podczas rozmowy z dziennikarzami, dzień po ogłoszeniu przez Trumpa porozumienia z rosyjskim prezydentem Władimirem Putinem w sprawie dostaw rosyjskiego oleju napędowego na rynki światowe.

Video URL

https://zmianynaziemi.pl/media/oembed?url=https%3A//www.youtube.com/watch%3Fv%3DuPJCz6ML9aY&max_width=800&max_height=600&hash=xxupIOLboN5VfnaGgiDekgrk8adx0oNXhahLH-yjH0I

Trump stwierdził: „Sugeruję, żeby znaleźli nowego przywódcę, który będzie w stanie zawrzeć porozumienie, ponieważ mógł zawrzeć wiele umów, a z jakiegoś powodu nigdy tego nie robi”. Dodał, że nadszedł czas, aby Ukraina wybrała nowego prezydenta. Amerykański lider argumentował, że pod rządami Zełenskiego Ukraina straciła 30 procent terytorium, a liczba ofiar i osób przemieszczonych sięgała według niego ponad miliona osób po obu stronach oraz łącznie ponad dwóch milionów zabitych. Podkreślił, że wojna nigdy nie powinna była się rozpocząć i że gdyby sprawował urząd prezydenta w 2022 roku, konflikt nie wybuchłby z powodu niekompetencji.

Trump mocno skrytykował ukraińskie ataki na rosyjskie rafinerie. Powiedział, że ostrzegał Kijów: „Możecie robić z Rosją, co chcecie. Nie atakujcie tych rafinerii, bo to problem dla całego świata”. Dodał: „On lepiej niech, do cholery, przestanie”. Amerykański prezydent obarczył Zełenskiego odpowiedzialnością za wysokie ceny oleju napędowego w USA, pomijając lub bagatelizując wpływ trwającej wojny z Iranem na globalne rynki energetyczne. Według danych AAA średnia cena diesla w USA wynosiła w tym okresie około 6,28 dolara za galon.

Porozumienie z Putinem, ogłoszone w piątek 9 października, przewiduje natychmiastowe dostawy ponad 300 tysięcy ton rosyjskiego oleju napędowego na rynek amerykański i światowy, kolejne 500 tysięcy ton w listopadzie oraz milion ton bezpośrednio po tym terminie. Dodatkowo, w zależności od stanu rosyjskich rafinerii uszkodzonych przez ukraińskie ataki, może dojść do dostawy kolejnych trzech milionów ton. Łącznie mowa o około 4,8 miliona ton. Departament Skarbu USA wydał tymczasową licencję zawieszającą sankcje na rosyjski diesel do 7 kwietnia 2027 roku, choć inne restrykcje wobec rosyjskich aktywów pozostają w mocy.

Trump podkreślał, że dzięki tej umowie oraz amerykańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz ceny paliw spadną bardzo szybko. Putin potwierdził gotowość Rosji do dostaw ropy i produktów naftowych. Umowa stanowi odejście od polityki presji na Moskwę i jest postrzegana jako próba obniżenia cen przed listopadowymi wyborami śródokresowymi w USA, gdy koszty energii pozostają wrażliwym tematem dla wyborców, w tym rolników i kierowców ciężarówek.

Zełenski nazwał porozumienie prezentem dla Putina i inwestycją w wojnę, którą trzeba zakończyć, a nie przedłużać. Wskazywał, że Rosja odpłaci się dalszym terrorem – w dniu wypowiedzi Trumpa rosyjskie ataki zabiły co najmniej 20 osób w regionie zaporoskim. Ukraińska delegacja skróciła wizytę w USA. Minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha bronił Zełenskiego, stwierdzając, że ma on poparcie ukraińskiego narodu, który ma prawo sam decydować o swoim przywódcy.

Image

Niezależne szacunki wskazują, że Rosja kontroluje około 20 procent terytorium Ukrainy, a nie 30 procent, jak podał Trump. Dane o ofiarach są trudne do zweryfikowania i często zawyżane przez obie strony; brytyjskie źródła wojskowe mówiły o około pół miliona zabitych rosyjskich żołnierzy, bez precyzyjnych danych dla Ukrainy. Front pozostaje w dużej mierze w impasie od pełnoskalowej inwazji Rosji w lutym 2022 roku, a obie strony prowadzą intensywną wojnę powietrzną – Ukraina atakuje rosyjską infrastrukturę energetyczną, by ograniczyć wpływy finansujące armię, a Rosja odpowiada atakami na ukraińskie miasta i energetykę.

Rosyjscy oficjele, w tym specjalny wysłannik Kiriłł Dmitrijew, pozytywnie przyjęli słowa Trumpa, twierdząc, że dołącza on do osób uważających, że Ukraina potrzebuje przywództwa skupionego na pokoju. Europejscy sojusznicy Kijowa wyrazili zaniepokojenie umową na diesel i potwierdzili przywiązanie do sankcji. W tle pozostają wcześniejsze próby dyplomacji, w tym spotkania wysłanników Trumpa z ukraińskimi przedstawicielami oraz wcześniejsze napięcia między Waszyngtonem a Kijowem.

Wypowiedzi Trumpa podkreślają jego priorytet, jakim jest obniżenie kosztów energii dla Amerykanów kosztem dalszej izolacji Rosji. Dla Ukrainy, która od ponad czterech lat broni się przed inwazją, oznacza to sygnał o zmianie amerykańskiego podejścia i rosnącej presji na ustępstwa. Podważa to narrację o jednolitym wsparciu Zachodu i rodzi pytania o przyszłość pomocy wojskowej oraz możliwości zakończenia konfliktu na warunkach akceptowalnych dla Kijowa. Sytuacja energetyczna, z cenami ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę, pozostaje powiązana zarówno z wojną ukraińską, jak i szerszymi napięciami na Bliskim Wschodzie, co komplikuje kalkulacje polityczne w Waszyngtonie przed wyborami.

Video URL

https://zmianynaziemi.pl/media/oembed?url=https%3A//www.youtube.com/watch%3Fv%3DlnETloaPu_c&max_width=800&max_height=600&hash=h8R0_zORt98pGOhCdiVvuiEtr-qro2-W90p3qEiYYpw

Źródła:

https://www.foxnews.com/politics/trump-calls-ukraine-repl…

https://www.cnbc.com/2026/10/10/trump-says-ukraine-should…

https://www.washingtonpost.com/politics/2026/10/10/trump-…

https://www.scmp.com/news/world/russia-central-asia/artic…

Pęknięcie przeradza się w z[a]łamanie: Ukraińska delegacja wściekła po dekrecie Donalda dotyczącym importu rosyjskiego diesla

Opublikowany przez

Pęknięcie przeradza się w złamanie: Ukraińska delegacja wściekła po dekrecie Donalda dotyczącym importu rosyjskiego diesla

…czyli jak Diesel Don rozwiał marzenia naddnieprzańskiego krasnoluda

Symplicjusz simplicius/rift-turns-to-fracture-ukrainian

Katastrofa dotknęła stosunki ukraińsko-amerykańskie w momencie, który miał być punktem zwrotnym w wysiłkach pokojowych na rzecz zakończenia wojny. Właśnie gdy delegacja wysłana przez Zełenskiego wylądowała w Miami na prywatnym spotkaniu z szefami Trumpa, Kushnerem i Witkoffem, sam ojciec chrzestny ogłosił szokujące oświadczenie: zakaz importu rosyjskiego oleju napędowego zostanie zniesiony.

Powodem, dla którego Zełenski zgrzytał złotymi trzonowcami, była odmowa przywódcy Ukrainy, by zastosować się do żądań Donalda, by wstrzymać ataki na rosyjskie złoża naftowe, przynajmniej według Axios:

Axios: Trump zawarł z Rosją umowę na olej napędowy po tym, jak prezydent Zełenski zignorował pół tuzina próśb USA o zaprzestanie ataków na rosyjskie rafinerie ropy naftowej, powiedział amerykański urzędnik.

„Zełenski źle interpretuje sytuację. Kontynuując ataki na rafinerie, podważa dobrą wolę, którą zbudował z Trumpem w ciągu ostatnich sześciu miesięcy” – powiedział urzędnik.

Zełenski zaproponował przerwanie ataków, jeśli Rosja wstrzyma ataki na ukraińskie elektrownie. Trump jednak chciał, aby Ukraina zaprzestała ataków jednostronnie, obwiniając strajki za wysokie ceny gazu w USA i argumentując, że nie są one równoznaczne z rosyjskimi atakami na ukraińską sieć energetyczną.

Uzasadnienie obnaża ohydną grę dwulicowości: niepowodzenia Trumpa w Iranie doprowadziły do ​​problemów gospodarczych w USA, które obecnie zagrażają wyborom uzupełniającym. Aby odkupić jedną głupotę, Trump jest zmuszony spalić mosty w Kijowie – bez żadnej gry słów – po raz kolejny obnażając nieprzewidywalną i nieszczerą amerykańską politykę zagraniczną, na którą żaden kraj na świecie nie może liczyć.

Jak pisze ZH :

To są wybory uzupełniające, głupcze

Po co marnować tyle dobrej woli wobec Kijowa przez dziewięć dni z dieslem? Bo to ceny paliw wpływają na wynik głosowania. Ekonomiści polityczni Goldmana, Alec Phillips i Abhay Duggirala, napisali w swoim najnowszym wydaniu „US Election Monitor”, że „ceny benzyny i demokratyczne głosy w wyborach powszechnych zmieniały się w tym roku równolegle– przewaga Demokratów stopniowo rosła po gwałtownym wzroście cen benzyny na początku wojny z Iranem”.Demokraci prowadzą obecnie w wyborach powszechnych średnio o 8,9 punktu procentowego, a „inflacja i gospodarka zajmują najwyższe pozycje wśród wyborców, a ogólny poziom poparcia dla Trumpa w obu tych kwestiach jest zdecydowanie negatywny”.

Z powrotem w palmowym Miami, rozmowa między borgatami stała się burzliwa, gdy wiadomości „zaskoczyły” poruczników Zełenskiego, którzy mieli mdłości jak po zjedzeniu kiepskiej porcji gabagoolu, czyli ryby gefilte:

Rob Lee@ RALee85RALee85

„Spotkanie zostało jednak przerwane, gdy ukraiński zespół został zaskoczony oświadczeniem Trumpa, że ​​zawarł on umowę z Władimirem Putinem w sprawie uwolnienia oleju napędowego, według trzech osób mających bezpośrednią wiedzę o rozmowach. Podczas spotkania w Miami wysłannicy Trumpa, Steve…

13:42 · 10 paź 2026

Co gorsza, według powyższego raportu Kushner i Witkoff próbowali wymusić na załodze Z groźby zaprzestania wszelkiej wymiany informacji wywiadowczych, co mogłoby sparaliżować możliwości Ukrainy w zakresie ataków na rosyjskie złoża naftowe.

Mark Ames@ MarkAmesExiledMarkAmesExiled

Ukraina opiera się na amerykańskim wywiadzie satelitarnym, aby atakować rosyjskie rafinerie, których USA nie chcą, aby Ukraina atakowała. Witkoff grozi odcięciem pomocy USA, jeśli Ukraina nie zaprzestanie ataków na rafinerie. Ukraina mówi „Zmuś mnie”, wychodzi ze spotkania i atakuje kolejną rafinerię w Rosji – z pomocą Trumpa.

Spotkanie zostało jednak przerwane, gdy zespół ukraiński został zaskoczony ogłoszeniem Trumpa, że ​​zawarł on umowę z Władimirem Putinem w sprawie uwolnienia oleju napędowego, według trzech osób mających bezpośrednią wiedzę o rozmowach. Podczas spotkania w Miami wysłannicy Trumpa, Steve

—————————————-

Dla tych, którzy się zastanawiają dlaczego: nie chodzi o to, że ukraińskie drony potrzebują współrzędnych GPS rosyjskich rafinerii – to jest prostsze. Chodzi o to, że potrzebują śledzenia w czasie rzeczywistym aktywnych rosyjskich radarów satelitarnych, aby wyznaczyć idealną trasę lotu, która ominie zasięg radarów.

Po zachwycie nad rozmiarami mosiężnych bilardów zespołu Kushnera, Ukraińcy podobno uciekli, a ich związek legł w gruzach:

Urzędnik dodał, że drużyna ukraińska skróciła swoją podróż zamiast odbyć drugą rundę rozmów w sobotę.

Zełenski natychmiast przeszedł do ofensywy, po raz pierwszy otwarcie krytykując Trumpa za jego „słabość” wobec Rosji:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUaZelenskyyUa

Znaczenie zezwolenia Rosji na sprzedaż produktów naftowych było najwyraźniej słyszalne w Kijowie, kiedy po wielokrotnych atakach na obiekty energetyczne odrzutowymi „szahidami”, Rosja przeprowadziła również atak rakietowy. Niektóre pociski zostały przechwycone. To kolejny raz…

============================

Jak podają źródła, serwisy śledzące już śledzą pierwsze rosyjskie transporty oleju napędowego z „floty cieni” do Ameryki kontynentalnej:

Biorąc pod uwagę, że statek przepłynął już cały Ocean Atlantycki, jasne jest – jeśli powyższe informacje są prawdziwe – że umowa była przygotowywana od jakiegoś czasu. Niektórzy twierdzą jednak, że w tym tankowcu nie ma oleju napędowego, a raczej nawóz, na który już udzielono zgody.

Podobnie jak Trumpa, Putina również można oskarżyć o niezręczne wycofywanie się, ale przypuszczam, że wszystko to ma swoje uzasadnienie, skoro chodzi o wciśnięcie Ukrainy w rozwijające się stosunki amerykańsko-rosyjskie.

Ostatecznie jednak nowa umowa wydaje się być raczej chwytem medialnym i publiczną krytyką Zełenskiego w imieniu Trumpa niż czymkolwiek innym. Całkowita ilość importowanego oleju napędowego stanowi niewielki ułamek zapotrzebowania USA i, przynajmniej według ekspertów, nie wpłynie znacząco na ceny na stacjach benzynowych.

Najprawdopodobniej umowa jest po prostu kolejnym impulsywnym odruchem Trumpa, wynikającym bardziej z jego ego niż z narastającej frustracji z powodu własnych porażek w wojnie z Iranem i nieposłuszeństwa ze strony nikczemnego podwładnego Zełenskiego.

Teraz Trump naprawdę nadepnął Zełenskiemu na odcisk, otwarcie wzywając Ukrainę do wyboru nowego prezydenta, co najwyraźniej oznacza ostateczne zerwanie dotychczasowych relacji z szefową Bankową:

Obwinianie Zełenskiego za trudności, jakich doświadczają obecnie amerykańscy „rolnicy i hodowcy”, to nowy poziom ułomności kulawego Dona — wszystko, byle tylko odwrócić uwagę od irańskiego bagna.

Co ciekawsze, w powyższym klipie Trump najwyraźniej stawia szefowi z Kijowa ultimatum: „Lepiej, żeby przestał”. Nieustępliwy Zełenski już zadeklarował zamiar kontynuowania ataków na rosyjskie rafinerie, więc możemy spodziewać się jedynie kulminacyjnego starcia między dwoma byłymi „partnerami” w niedalekiej przyszłości.

https://www.ukrinform.net/rubric-polytics/4173068-estonia-seeking-eu-debate-on-more-aid-to-ukraine-to-destroy-russian-oil-refineries-pm.html

W tym miejscu Zełenski błaga USA, aby zamknęły rosyjską gospodarkę i pozwoliły Ukrainie korzystać z technologii Starlink głęboko na terytorium Rosji, aby mogła kontrolować rosyjskie niebo, tak jak „Izrael robił to nad Iranem”:

Zamiast rozszerzenia działalności o Starlink, może zostać całkowicie odcięty od wymiany informacji wywiadowczych ze Stanami Zjednoczonymi, jeśli nowicjusz Bankova nadal będzie przyćmiewał swojego byłego szefa.

Teraz cała uwaga skupia się na tym, jak długo bezbronna Ukraina, mająca coraz mniej opcji i coraz węższe grono przyjaciół, będzie w stanie przeciwstawić się zimowej kampanii ataków na infrastrukturę ze strony Rosji.

Od zeszłego tygodnia sytuacja w Kijowie zaczęła wyglądać coraz gorzej, z codziennymi przerwami w dostawie prądu i usług, a prognozy wskazują na jeszcze gorsze warunki. Różni ukraińscy eksperci oceniają sytuację:

Dyrektor Centrum Badań Energetycznych Ukrainy przedstawia prawdopodobny plan Rosji na zimę:

Rosja skoncentruje swoje zimowe strajki na stacjach wysokiego napięcia i węzłach dystrybucyjnych, aby odciąć dopływ prądu do Kijowa, oświadczył Aleksandr Charczenko, dyrektor Centrum Badań Energetycznych.

Według niego Kijów i Odessa są szczególnie narażone ze względu na zależność od zewnętrznych dostawców energii elektrycznej. W szczytowym okresie Kijów zużywa do 15% całkowitej energii elektrycznej w kraju.

Kliczko i inne kluczowe postacie wzywają ludzi, aby zaczęli opuszczać stolicę, ponieważ służba cywilna się załamuje:

Mieszkańcy Kijowa i innych miast powinni przygotować się na najgorszy scenariusz i rozważyć wyprowadzkę z miasta, wynajęcie mieszkania na przedmieściach lub zamieszkanie z rodzicami ze względu na potencjalne problemy z podstawowymi mediami – powiedział wolontariusz Taras Chmut.

Oficjalny urząd energetyczny Ukrenergo ogłasza zniszczenie obiektów:

https://www.pravda.com.ua/eng/news/2026/10/10/8057341/

Największy zakład metalurgiczny na Ukrainie został zamknięty po atakach:

Największy zakład metalurgiczny Ukrainy, „ArcelorMittal”, ogłasza całkowite wstrzymanie produkcji i konserwacji swoich obiektów po czterech atakach.

▪️Powodem wstrzymania są cztery ataki rakietowe, w wyniku których zginęło 6 pracowników, ponad 18 zostało rannych, a główna produkcja metalurgiczna została wstrzymana.
▪️Proces całkowitego wstrzymania produkcji potrwa około 2 miesięcy. Firma planuje wznowić działalność po zakończeniu wojny.
➖„Według naszej obecnej oceny, bezpieczna praca jest niemożliwa, dopóki trwa wojna” – powiedział Mauro Longobardo, dyrektor generalny firmy.

W obliczu tych wszystkich wydarzeń, po ponurych wydarzeniach tego dnia, Zełenski znalazł pocieszenie w ramionach swoich europejskich wybawców, a następnie natychmiast wycofał się na rozmowy z czołowymi przywódcami i współpracownikami, którzy oferowali mu pocieszenie w formie kolejnych pustych słów.

Jedno staje się coraz bardziej oczywiste: wojna irańska w pełni wpisała się w globalny polikryzys, stając się własnym, powiązanym teatrem działań narastającej „wojny światowej” Wschodu z Zachodem. Działania Iranu mające na celu przeciąganie kryzysu w cieśninie Ormuz będą teraz coraz bardziej wpływać na rozwiązanie wszystkich innych teatrów działań, w miarę jak gospodarka światowa będzie pod coraz większym obciążeniem, co ostatecznie da Iranowi większą siłę nacisku niż kiedykolwiek wcześniej. Widzimy to już teraz, nawet w chwili pisania tego tekstu, gdy ataki Huti uderzają w Arabię ​​Saudyjską, a Iran rozszerza swoją strefę blokady, aby rozpocząć ataki na statki znajdujące się znacznie dalej od Cieśniny Ormuz.

W miarę zbliżania się wyborów uzupełniających, Trump będzie miał coraz mniej cierpliwości na wszelkie drażliwe kwestie, jednocześnie postrzegając rozwiązanie konfliktu na Ukrainie jako potencjalna nadzieja zmiłowania, który mógłby rozruszać jego polityczne żagle w przededniu wyborów.

Możemy się zatem spodziewać, że Trump będzie jeszcze bardziej zaciekle naciskał na Zełenskiego, by skłonić go do uległości wobec Rosji. Jednocześnie jest jasne, że Zełenski pozostanie niepokorny i schroni się w ramionach chętnej Europy, przyczyniając się tym samym do pogłębienia rozdźwięku między słabnącymi partiami politycznymi elit Starej Europy a USA.

Tak czy inaczej, dla Rosji jest to błogosławieństwo, a Ukrainę czeka najsmutniejsza zima, jaką kiedykolwiek tam widziano.

Umowa dotycząca diesla zakończona, Zełenski jest wściekły, giełda w Moskwie gwałtownie wzrosła

Opublikowany przez

Umowa dotycząca diesla zakończona,

Zełenski jest wściekły,

giełda w Moskwie gwałtownie wzrosła:

Wyniki rozmowy między Putinem

a Trumpem 9 października

Posted by Marucha w dniu 2026-10-10 maruchaumowa-dotyczaca-diesla-zakonczona-zelenski-jest-wsciekly-gielda-w-moskwie-gwaltownie-wzrosla-wyniki-rozmowy-miedzy-putinem-a-trumpem-9-pazdziernika

Putin i Trump zawarli umowę na temat diesla i rozmawiali o Ukrainie

Władimir Putin i Donald Trump odbyli rozmowę telefoniczną. Podczas rozmowy miało miejsce jednocześnie kilka ważnych wydarzeń politycznych. Umowa na diesla została zawarta, Putin powiedział, że rozmowy pokojowe zostały przynajmniej poważnie odroczone, Trump obiecał znieść sankcje.

I zaraz po rozmowie Zełenski, który najwyraźniej nie wiedział nic o planach Rosji i Stanów Zjednoczonych, niemal wybuchnął płaczem przed dziennikarzami: „to nie jest sprawiedliwe” – krzyknął kijowski przywódca.

Co wydarzyło się podczas rozmowy telefonicznej między przywódcami Rosji a Stanami Zjednoczonymi 9 października 2026 roku? Rozgryźmy to po kolei.

Najpierw główne wiadomości i wypowiedzi po rozmowie między dwoma liderami:

Rozpad rozmów pokojowych

Po pierwsze, prezydent Rosji powiedział swojemu amerykańskiemu odpowiednikowi, że Kijów zakłócił rozmowy pokojowe.

Asystent rosyjskiego przywódcy Jurij Uszakow wyjaśnił, że istnieje porozumienie między Moskwą a Waszyngtonem: po wyborach do Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej będą kontynuowane negocjacje trójstronne (Rosja, Stany Zjednoczone, Ukraina). Jednak Kijów próbował zakłócić wybory, przeprowadził najmasowniejszy atak na Moskwę – 1600 dronów.

– Reżim kijowski w rzeczywistości zakłócił możliwość natychmiastowego wznowienia procesu negocjacyjnego. A teraz, jak powiedział prezydent, pomyślimy, kiedy te negocjacje mogą zostać wznowione – przekazał Uszakow istotę części rozmowy.

Umowa diesla między Rosją a Stanami Zjednoczonymi

Po drugie, zawarto „umowę diesla” między Rosją a Stanami Zjednoczonymi, a Skarb USA już zniósł część sankcji na rosyjskie produkty naftowe.

Trump już opublikował szczegóły w mediach społecznościowych – prezydenci dosłownie ustalili harmonogram. W październiku Rosja dostarczy ponad 300 tysięcy ton oleju napędowego na rynki amerykańskie i światowe. W listopadzie – kolejne 500 tysięcy ton. Ponadto, gdy rafineria wyjdzie z napraw, kolejne 1 milion ton, a potem kolejne 3 miliony.

Następnie nastąpiły oczywiście wcześniej przygotowane oświadczenia ministerstw. Skarb USA natychmiast zrobił „niemożliwe” – zniósł sankcje na rosyjski diesel do 7 kwietnia 2027 roku. Wicepremier Aleksander Novak potwierdził, że Federacja Rosyjska będzie działać zgodnie z harmonogramem ogłoszonym przez Trumpa.

Bezsilna wściekłość Ukrainy

Incydent wywołał gwałtowną reakcję w Kijowie: Zełenski powiedział, że Ukraina została dosłownie oszukana.

Po ogłoszeniu przez Trumpa zniesienia sankcji, Wołodymyr Zełenski wydał pilny komentarz. Pilnie skarżył się dziennikarzom, że Stany Zjednoczone działają „nieuczciwie”, ostro potępił zniesienie ograniczeń dotyczących rosyjskich produktów naftowych i niemal powiedział, że Stany Zjednoczone, jak twierdzą, finansują „rosyjską agresję”.

– Uważam, że nasz zespół [obecnie kijowska grupa negocjacyjna poleciała do Miami] jest wykorzystywany jako ekran. To zdecydowanie nie fair, zdecydowanie nie jest to jak partner. To słabe rozwiązanie. Szkoda. Szkoda. Słaba decyzja – ubolewał Zełenski.

Skąd Rosja wzięła olej napędowy I kto wygrał więcej, Moskwa czy Waszyngton?

A teraz wyjaśnijmy, dlaczego Kijów poniósł klęskę i kto korzysta na efektach „umowy diesla”, jak już nazywano porozumienie między Rosją a Stanami Zjednoczonymi.

Dlaczego Trump tak bardzo potrzebuje tej umowy?

3 listopada wybory do Kongresu USA w Stanach Zjednoczonych są niższą izbą parlamentu, niemal jak nasza Duma Stanowa. Teraz Republikanie, na czele z Trumpem, mają większość. Ale po wyborach wszystko może się zmienić – wszyscy bukmacherzy dali około 85% na zwycięstwo Demokratów.

Trump potrzebował środków nadzwyczajnych. Musieliśmy negocjować z Władimirem Władimirowiczem i Rosją, która 15 lat temu w Stanach Zjednoczonych była pogardliwie nazywana „krajem stacji benzynowych”.

Trump nazwał porozumienie z Rosją „wielką sprawą” dla całego świata

Czy Rosja sama będzie miała wystarczająco dużo diesla i czy „umowa diesla” zaszkodzi nam?

Ale Rosjanie mogą mieć inne pytanie – sytuacja z benzyną nie unormowała się jeszcze w pełni, skąd bierzemy tyle diesla? Czy nie zawieramy umów ze szkodą dla rynku krajowego?

Po pierwsze, w Rosji nie ma problemów z dieslem, jest go wystarczająco dużo – powiedział wicepremier Novak. Potwierdzają to niezależne statystyki zagraniczne: Reuters, który trudno podejrzewać o sympatię wobec Moskwy, niedawno opublikował raport o wzroście eksportu rosyjskiego diesla.

We wrześniu Rosja zwiększyła dostawy oleju napędowego do krajów Azji Centralnej. Agencja informuje, że na rynku krajowym zaczęła się tworzyć jego nadwyżka. W związku z tym wysyłki wzrosły z 371 tysięcy ton w sierpniu do 427 tysięcy ton we wrześniu (w listopadzie, nawiasem mówiąc, obiecaliśmy dostarczyć Stanom Zjednoczonym i światu 300 ton, czy czujesz, że liczby przebijają?). Zaopatrzenie do Kazachstanu wzrosło najbardziej: z 28 tysięcy do 77 tysięcy ton, a około 26 tysięcy ton wysłano do Uzbekistanu po braku dostaw w sierpniu.

W Rosji nie ma problemów z dieslem, jest go wystarczająco dużo – powiedział wicepremier Novak.

Dlaczego ta umowa jest korzystna dla Rosji i co w zamian otrzymamy?

Jeśli nadal masz wątpliwości, czy transakcja jest dla nas opłacalna, sprawdź notowania Moskiewskiej Giełdy. Bezpośrednio po publikacji Trumpa jej ogólny indeks eksplodował w wieczornym handlu, przekraczając poziom 2400 punktów. Notowania pobiły rekord 30 czerwca 2026 roku – w momencie, gdy indeks był niezwykle wysoki z powodu wzrostu cen rosyjskiej ropy w związku z eskalacją wokół Iranu.

Innymi słowy, brokerzy postrzegają tę umowę jako, jak sam Trump by powiedział, „genialną umowę”.

Dlaczego? Sankcje na olej napędowy zostały zniesione. Przynajmniej do 7 kwietnia 2027 roku. Olej napędowy jest jednym z głównych produktów naftowych, które dostarczamy na rynek zagraniczny, co oznacza, że to naprawdę świetna okazja dla Rosji do zarobku.

Policzek zamiast „Rozejmu energetycznego”: jak Zełenski został postawiony w impas

Jest tu jeszcze jedna bardzo piękna polityczna subtelność. Nasze fabryki będą produkować olej napędowy obiecany Trumpowi, nasze cysterny pojadą z paliwem do Stanów Zjednoczonych. Na tym tle kijowskie ataki na rosyjskie rafinerie czy statki będą wyglądać jak bezpośredni policzek dla Trumpa. A co ważniejsze – jako próba podważenia szans Republikanów w wyborach do Kongresu. Czy Siły Zbrojne Ukrainy odważą się teraz wysłać tam swoje drony? Czy Zełenski odważy się osobiście zaszkodzić właścicielowi Białego Domu?

A jeśli się odważy, co zrobi Waszyngton? W końcu według amerykańskich satelitów drony „lecą, by zaatakować”…

Na wszystkie te pytania nie ma jeszcze odpowiedzi. Takie subtelności porozumień między Rosją a Stanami Zjednoczonymi oczywiście nie są wypowiadane. W rzeczywistości jednak, podpisując „umowę diesla”, Kreml postawił Bankową w bardzo delikatnej sytuacji.

Przeczytaj jeszcze raz, jak histeryczny był Zełenski. „To nie fair, to nie jest jak partner!”

Tak właśnie Kijów, który marzył o „energetycznym zawieszeniu broni”, znalazł się w impasie, gdzie albo zaprzestanie  ataków na nasze rafinerie, albo narazi się na gniew prezydenta USA. Jak podoba Ci się taka „umowa energetyczna”?…

Przełożone rozmowy pokojowe: co oznaczają wypowiedzi Putina I kiedy zakończy się NWO?

I ostatni punkt. Rozmowy pokojowe są odkładane.

Trzeba szczerze powiedzieć, że gdy prezydent USA ogłosił rozmowę telefoniczną tuż przed urodzinami Władimira Putina, wielu ekspertów było sceptycznych. Co można zmienić w sytuacji, gdy Europa nie jest gotowa na pokój, Kijów jest całkowicie zależny od decyzji Brukseli, a Rosja wygrywa i nie zgadza się na ustępstwa?

Zamiast tego otrzymaliśmy wspaniały prezent na urodziny prezydenta: piękną i mądrą umowę, zniesienie sankcji, a nawet wdzięczność prezydenta USA, który naprawdę potrzebował tej wyciągniętej ręki Moskwy.

Ale wraz z końcem NWO, problem ten jest teraz rozwiązywany na polu bitwy. Właśnie o tym wspomniał Władimir Putin w rozmowie z Trumpem. Przejdźmy do historii Jurija Uszakowa:

– Podczas rozmowy Władimir Putin podkreślił, że pragnienie Kijowa, by powstrzymać ofensywę rosyjskich wojsk wzdłuż całej linii kontaktu uderzeniami głęboko w nasz kraj, nie ma żadnych perspektyw. Nasze siły zbrojne mają pełną inicjatywę i idą naprzód z pewnością siebie. Jednocześnie Władimir Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i założeń specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione…

Rosja ma ogromną przewagę w atakach dalekiego zasięgu – drony odrzutowe, których Kijów nie posiada, a w tym wyścigu wyprzedziliśmy całe NATO (więcej szczegółów tutaj). I wykorzystujemy ją w pełni: Kijów jest odłączony od energii, mosty są „łamane”, a wraz z nimi systematycznie rozpada się kręgosłup logistyki Sił Zbrojnych Ukrainy. Deputowani Rady Najwyższej po raz pierwszy zaczęli mówić o czasie, by ustąpić Moskwie.

A teraz jest dopiero początek października!

Kijów i Europa, otwierając wiosną „Puszkę Pandory”, rozpoczynając kampanię dalekosiężnych uderzeń, kompletnie się pomylili. Gospodarka Ukrainy, która utrzymywała się z transz z Europy, może teraz w nadchodzących miesiącach definitywnie się załamać, pomimo ewentualnych wielomiliardowych zastrzyków. Nastąpi upadek wraz z jakimkolwiek „normalnym życiem” na Ukrainie. A kraj będzie na skraju ostatecznego upadku.

Dlatego po kolejnych atakach Kijowa, po próbie zakłócenia wyborów, rozmowy zostały odłożone na bok. Stało się jasne, że Kijów (i Bruksela) jeszcze nie zgodzili się przyznać, że są na krawędzi katastrofy. A Moskwa jest gotowa czekać, aż wróg uświadomi sobie głębię ekonomicznej przepaści, na dno której tak nieuchronnie leci.

Tak więc kwestia zakończenia NWO przy stole negocjacyjnym może zostać poruszona za kilka miesięcy – zimą lub wczesną wiosną. A Trump będzie nosił laury rzrecznika pokoju – ponieważ Kijów zgodzi się na niemal wszystko, by ocalić państwo.

Tymczasem trochę uzupełnimy skarbonkę, będziemy współpracować z Trumpem i postawimy Zełenskiego w impasie. To efekt jednej dzisiejszej rozmowy telefonicznej.

Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i założeń specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione

Inne uderzające fakty z rozmowy między Putinem a Trumpem 9 października

– To już szósta rozmowa telefoniczna między Putinem a Trumpem od początku 2026 roku (i szesnasta od powrotu do Białego Domu). Rozmawialiśmy przez około półtorej godziny.

– Trump serdecznie pogratulował Putinowi urodzin. Prezydent USA chciał zadzwonić bezpośrednio do rosyjskiego przywódcy 7 października, ale z powodu napiętego harmonogramu i wizyty Putina na szczycie WNP w Turkmenistanie rozmowa musiała zostać przełożona. Amerykański przywódca zgodził się nawet przełożyć niektóre wydarzenia zaplanowane na 9 października.

– Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i zamierzeń tej specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione. Jesteśmy gotowi na dyplomację, ale tylko na warunkach, które doprowadzą do trwałego pokoju.

– Rozmawialiśmy o Iranie, Moskwa zaoferowała Waszyngtonowi swoje usługi mediacyjne w negocjacjach oraz opcje deeskalacji (tego samego dnia Putin spotkał się i rozmawiał z prezydentem Iranu Peseschkianem).

– Rozmowa była bardzo przyjazna, Trump pochwalił hokeistę Aleksandra Owieckina, Putin przekazał ciepłe słowa żonie Trumpa, Melanii.

„Ostatecznie nikt nie chciał się rozłączyć pierwszy,” dodał Uszakow. – Mając to na uwadze, mam nadzieję, że prezydent USA nie poczuje się na mnie urażony, jeśli zacytuję jego słowa. Że jest gotów kontynuować komunikację z Władimirem Putinem dziś, wieczorem, dziś, nocą i następnym dniem.

– Spotkanie Putina z Trumpem nie zostało jeszcze szczegółowo omawiane, ale szczyt APEC odbędzie się w listopadzie. „I w tym wydarzeniu, przynajmniej na ten moment, możemy powiedzieć, że wszyscy przywódcy, zarówno rosyjcy, jak i amerykańscy, są zainteresowani udziałem” – zasugerował Uszakow, odpowiadając na pytanie korespondenta KP Aleksandra Gamowa.

Za https://www.kp.ru/daily

Trump zawarł układ z Putinem o handlu ropą – przez Zelenskiego?

Opublikowany przez

Trump zawarł układ z Putinem przez Zelenskiego?

Ukraina nie posłuchała próśb USA

10.10.2026 nczas/trump-zawarl-uklad-z-putinem-przez-zelenskiego-ukraina-nie-posluchala-prosb-usa

Zełenski, Trump, Putin.
NCZAS.INFO | Wołodymyr Zełenski, Donald Trump, Władimir Putin. / Fot. PAP/EPA/kolaż

Prezydent USA Donald Trump zawarł układ z rosyjskim przywódcą Władimirem Putinem w sprawie importu rosyjskiego paliwa, ponieważ Ukraina nie posłuchała próśb USA o zaprzestanie ataków na rafinerie – podał portal Axios, powołując się na amerykańskiego urzędnika.

Według cytowanego źródła, Zełenski miał zignorować sześć próśb ze strony Waszyngtonu, by zaprzestać ataków na rosyjskie rafinerie. Według Trumpa ataki te przyczyniły się do rekordowych cen oleju napędowego na amerykańskich stacjach.

Trump publicznie wzywał Ukrainę do zaprzestania ataków. Zełenski deklarował gotowość do tego, jeśli Rosja powstrzyma się od uderzeń na ukraińską infrastrukturę energetyczną. Według Axiosa jednak Waszyngton chciał jednostronnego zaprzestania uderzeń i nie uważał rosyjskich uderzeń za równoważne z ukraińskim ostrzałem rafinerii.

– Zełenski źle odczytuje sytuację. Kontynuując ataki na rafinerię, niweczy dobrą wolę, którą zyskał u Trumpa przez ostatnie sześć miesięcy – powiedział anonimowy oficjel z USA.

Trump ogłosił w piątek, że porozumiał się z Putinem w sprawie importu do USA i innych krajów łącznie niemal 5 tys. ton rosyjskiego oleju napędowego przez najbliższe kilka miesięcy. Oznacza to też zawieszenie sankcji na rosyjskie paliwo do kwietnia 2027 r.

Zełenski powiedział w rozmowie z Axiosem, że był otwarty na taki ruch, jeśli byłby częścią szerszego zawieszenia ataków na obiekty energetyczne.

Decyzja Trumpa wzbudziła szerokie oburzenie wśród polityków w Kongresie, który zaledwie we wrześniu przegłosował ustawę – podpisaną później przez Trumpa – nakładającą obowiązek wprowadzenia sankcji i dodatkowych ceł na państwa sprowadzające rosyjską ropę naftową, paliwa i gaz. Trump ma czas do 18 października, by zrealizować ten obowiązek, lub odstąpić od sankcji i ceł. Wówczas jednak musi złożyć Kongresowi uzasadnienie tej decyzji.

Część komentatorów twierdzi, że układ z Putinem jest nielegalny, bo łamie postanowienia ustawy z 2022 r. zakazującej importu rosyjskich paliw. Według tego prawa, aby znieść ten zakaz, Trump musi zaświadczyć, że wojna w Ukrainie się zakończyła…

Ukraina: To już koniec – część III (ostatnia)

Opublikowany przez

\

Ukraina: To już koniec – część III (ostatnia)

link do części 1     dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-i/

link do części 2    dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-ii/

09.10.2026. –  Ukraina: to już koniec – część III (ostatnia)

Wojna na wyczerpanie

Kijów

Pożar magazynu w rejonie Kijowa

Kolejnym aspektem konfliktu na Ukrainie, który często umykał uwadze i zrozumieniu zachodnich analityków, jest prawdziwa ‚istota’  putinowskiej specjalnej operacji wojskowej (SOW). Operacja ta zakłada realizację kilku głównych celów, przy czym nadrzędnym jest wyparcie NATO z Ukrainy i zapewnienie Rosji ‚neutralnego’  sąsiada, który nie stanowiłby zagrożenia ani dla samej Rosji, ani dla Rosjan zamieszkujących terytorium Ukrainy. Innymi słowy: Rosja dąży do demilitaryzacji i denazyfikacji Ukrainy.

Zachodni analitycy i elity polityczne nieustannie wskazują na to, że Rosja powoli posuwa się naprzód na froncie. Umyka im jednak istota sprawy. Owszem, Putin działa powoli i rozważnie, lecz konflikt ten jest wojną na wyczerpanie, której nie mierzy się zdobyczami terytorialnymi, lecz zdolnością jednej ze stron do zniszczenia potencjału bojowego przeciwnika. Jak opisywał to Clausewitz, chodzi tu o strategię polegającą na wyczerpaniu woli i zdolności przeciwnika do prowadzenia walki.

W wojnie na wyczerpanie o zwycięstwie strony decyduje to, ilu żołnierzy oraz ile broni i sprzętu przeciwnika zdoła ona zniszczyć – zwłaszcza w zestawieniu ze stosunkowo niewielkimi stratami własnymi. Innymi słowy: celem jest demilitaryzacja przeciwnika poprzez eliminację jego sił zbrojnych w skali znacznie przewyższającej własne straty. I biorąc pod uwagę to kryterium, specjalna operacja wojskowa okazała się spektakularnym sukcesem.

Przez cały okres konfliktu Rosja utrzymywała w zakresie strat ‚przewagę’  nad Ukrainą w stosunku 7:1, a nawet 10:1. Relacja ta odzwierciedla miażdżącą przewagę w sile ognia artyleryjskiego, jaką – co przyznają nawet zachodni obserwatorzy – Rosja wniosła do walki. Jak donosił serwis United24  w 2025 roku: „Rosja produkuje miesięcznie około 250 000 pocisków artyleryjskich, co daje rocznie około 3 milionów sztuk. W 2024 roku Rosja wystrzeliwała dziennie około 10 000 pocisków, podczas gdy strona ukraińska oddawała ich zaledwie 2000 – jak przekazał stacji CNN przedstawiciel europejskich służb wywiadowczych”.

Dysproporcja w liczbie ofiar znajduje również odzwierciedlenie w regularnych wymianach ciał poległych żołnierzy. W ostatnich latach stosunek liczby poległych Ukraińców do poległych Rosjan przekazywanych w ramach wymiany między stronami wynosił 34:1, a ostatnio nawet 36:1. Na przykład w lutym 2026 roku Rosja przekazała ciała 1000 ukraińskich żołnierzy, a w zamian Ukraina oddała ciała 35 poległych żołnierzy rosyjskich. W styczniu, w ramach podobnej wymiany, przekazano szczątki 1000 Ukraińców i 36 Rosjan.

Zdjęcie opublikowane 29 stycznia 2026 roku przez Centrum Koordynacyjne ds. Traktowania Jeńców Wojennych. Dwóch pracowników Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża idzie drogą podczas procesu repatriacji

Cztery lata tak zaciętej wojny na wyczerpanie doprowadziły do niemal całkowitego zniszczenia potencjału bojowego Ukrainy. Choć Kijów odmawia podania liczby ofiar, niezależni analitycy szacują, że Ukraina poniosła straty sięgające nawet 3 milionów ludzi.

Magazyn „Military Watch Magazine”  z siedzibą w Korei Południowej podał w 2025 roku, że Ukraina straciła już 1,7 miliona żołnierzy, a tempo tych strat rośnie: „Według dostępnych danych w 2022 roku zginęło lub zaginęło 118 500 żołnierzy, w 2023 roku – 405 400, w 2024 roku – 595 000, a w samym tylko 2025 roku (do tej pory) – 621 000. Potwierdza to narastające od ponad trzech lat sygnały, że skala strat jest ogromna i osiągnęła poziom niemożliwy do udźwignięcia”.

W rzeczywistości Kyryło Budanow, szef biura prezydenta Ukrainy, przyznał w sierpniu 2026 roku, że Ukraina traciła co miesiąc co najmniej 30 000 żołnierzy. „Nie możemy mobilizować mniej niż 30 000 osób miesięcznie. To minimalna liczba niezbędna do utrzymania obecnego stanu” – powiedział Budanow.

Kyryło Budanow, szef biura prezydenta, oświadczył, że Ukraina musi mobilizować co najmniej 30 000 osób miesięcznie, aby zastąpić tych, którzy polegli w walce

Straty Rosji są (stosunkowo) niewielkie

Z kolei zweryfikowane dane o rosyjskich stratach, opublikowane przez serwis Mediazona (część rosyjskiej redakcji brytyjskiej BBC), wskazują na liczbę 259 000 poległych żołnierzy. Ten stosunkowo niski wskaźnik strat dowodzi, że Putin mówił poważnie, deklarując chęć ocalenia życia rosyjskich żołnierzy.

Oczywiście ćwierć miliona rosyjskich ofiar to wciąż ogromne obciążenie, ale mówimy tu o Rosji, która w czasie II wojny światowej straciła 14 MILIONÓW ludzi (a cały ZSRR – 27 milionów). Należy jednak zauważyć, że ostrożna strategia Putina doprowadziła do wojny, która trwa już dłużej niż II wojna światowa. Mimo to ostrożność Putina w końcu przyniesie owoce.

Na tym zdjęciu lotniczym Bachmutu na Ukrainie, wykonanym w kwietniu 2023 roku, widać dym unoszący się nad budynkami. Była to tylko jedna z wielu „maszynek do mielenia mięsa”, w których Rosjanie zabili dosłownie setki tysięcy ukraińskich żołnierzy

Postępy terytorialne trwają w najlepsze

W obliczu ‚nie do zniesienia’  wysokich strat oraz przerwanych lub całkowicie zniszczonych szlaków zaopatrzeniowych i logistycznych, Ukraińcy w tych dwóch ostatnich ‚twierdzach’  Donbasu znaleźli się w rozpaczliwym położeniu i nieuchronnie padną ofiarą niepowstrzymanego rosyjskiego natarcia. Gdy to nastąpi, na drodze rosyjskiej armii do Dniepru i samego Kijowa nie stanie już ‚niemal nic’  (jak stwierdził Rushton). Krótko mówiąc: Ukraina jest bliska upadku. To tylko kwestia czasu.

Wojska rosyjskie posuwają się naprzód, by 24 września 2026 roku w rejonie Dobropolja (w Donbasie) utworzyć kolejny kocioł, w którym znajdą się okrążone siły ukraińskie

Co wydarzy się dalej – i kiedy?

Znawcy konfliktu rosyjsko-ukraińskiego dyskutują obecnie nad tym, co doprowadzi do ostatecznego upadku nazistowskiego reżimu w Kijowie. Czy będzie to niszczycielska wojna powietrzna, która zrujnuje infrastrukturę Kijowa i pozbawi go zdolności do zapewnienia warunków niezbędnych do życia? Czy też będzie to ostateczne rozbicie ukraińskich sił zbrojnych i śmierć owego słynnego ‚ostatniego Ukraińca’ – symbolu granicy, do której zachodni protektorzy Ukrainy obiecali wspierać walkę Kijowa?

Tak czy inaczej, na Ukrainie rozpoczęła się już faza końcowa. Front się załamuje, oddziały są zdemoralizowane, cierpią na braki w zaopatrzeniu i niedożywienie, a na całej długości liczącego 1200 kilometrów frontu znajdują się pod ciągłą presją; tysiące żołnierzy dezerteruje lub poddaje się. Setki tysięcy ukraińskich żołnierzy po prostu porzuciło swoje stanowiska. Ukraińskie miasta są nieustannie ostrzeliwane, a kraj traci zdolność do wytwarzania energii elektrycznej, a nawet wyżywienia własnej ludności: sklepowe półki świecą pustkami.

Puste półki w ukraińskich supermarketach wskutek rosyjskich ataków odwetowych

—————————

Doprowadzenie sprawy do końca na Ukrainie

Nie wiem dokładnie, kiedy nadejdzie koniec, ale nastąpi wkrótce; wówczas Rosja zrealizuje swój drugi priorytetowy cel: denazyfikację. Odbędą się procesy zbrodniarzy wojennych. Rosja najprawdopodobniej przeprowadzi własną wersję procesu norymberskiego, dążąc do wykorzenienia elementów nazistowskich z ukraińskiego społeczeństwa. Jak już wcześniej pisałem, biorąc pod uwagę zakres i głębokość wpływów narodowosocjalistycznych, będzie to gigantyczne przedsięwzięcie – i to nie tylko w odniesieniu do ukraińskiego rządu, ale także szkół i społeczeństwa obywatelskiego.

W lipcu 2025 roku napisałem artykuł zatytułowany „Był sobie kraj zwany Ukrainą…”, w którym przewidywałem upadek i ostateczne, faktyczne zniknięcie narodu ukraińskiego.

Dziadek opowiada wnukom w przyszłości o niemal mitycznym miejscu, które niegdyś nosiło nazwę Ukraina

W tamtym artykule pisałem, że upadek i zniknięcie Ukrainy nastąpią w 2026 roku. Obecnie wydaje się prawdopodobne, że proces ten przeciągnie się do 2027 roku. Nie zdawałem sobie sprawy, z jaką fanatyczną determinacją zachodnie – a zwłaszcza europejskie – elity dążyły i dążą do kontynuowania wojny dosłownie aż do śmierci wspomnianego wcześniej ‚ostatniego Ukraińca’.

W 2021 roku Władimir Putin określił oderwanie Ukrainy od Rosji, wymuszone przez te siły Zachodu, mianem „wielkiego wspólnego nieszczęścia i tragedii”. Prędzej czy później – a prawdopodobnie raczej prędzej – tragedia ta zmierzać będzie do swego nieuniknionego i godnego ubolewania finału, jakim stanie się rozpad narodu ukraińskiego.

uncutnews.ch/ukraine-das-ist-das-ende

Napisał: EuroYankee

Opracował: Zygmunt Białas

======================

link do części 1     dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-i/

link do części 2    dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-ii/

Fatamorgana “Flamingo”

Opublikowany przez

Fatamorgana “Flamingo”

Date: 8 ottobre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire./fatamorgana-flamingo

Iluzje są niezwykle niebezpieczne, ponieważ funkcjonują jak uzależniający narkotyk, któremu ulegają, tj. w który wierzą także mainstreamowi pusher, tj. ci, którzy owe iluzje tworzą i rozpowszechniają; skutek jest taki, że z czasem nie zauważają, iż ich opowieściom co tylko nadano finał.

W tych dniach, z Polski nadeszła „świetna wiadomość”, że Ukraińcy dopracowują nową wersję Flamingo, znanego również jako FP-5 – pocisku, który ma rzekomo być dwukrotnie potężniejszy od amerykańskiego Tomahawka, a także charakteryzować się większą prędkością i zasięgiem. W rzeczywistości, „Flamingo” – który w w świecie fantazji miał trafić do produkcji seryjnej –  został użyte jedynie dwa razy w roku 2025, a potem przepadł bez śladu. Rosjanie nazwali go „Hlamingo”, od rosyjskiego słowa „Хлам”, oznaczającego śmieci.

Zabawne jest to, że informacja o nowej wersji owej rakiety pojawia się w momencie, gdy firma Fire Point – czyli jej producent – została całkowicie zniszczona, co widać na załączonym filmie (patrz INFO poniżej). https://en.wikipedia.org/wiki/Fire_Point_(Ukrainian_firm)

https://en.wikipedia.org/wiki/FP-5_Flamingo

=========================================

Krótko mówiąc, im bardziej nasilają się upokorzenia militarne – szczególnie dotkliwe teraz, gdy Rosja zmieniła taktykę i jest zdecydowana zadać Ukrainie ciężki cios (prawdopodobnie także po to, by okazać silny sprzeciw wobec Zełenskiego, a tym samym wobec NATO) – tym bardziej nasilają się mrzonki i narracje, które służą jako ostatnia deska ratunku, by przetrwać ów trudny okres, a także przekonać samych siebie, że w końcu nie jest aż tak źle.

Wygląda to jak jeden z tych niekończących się scenariuszy filmowych z Hollywood, w których ludzi potrąconych przez ciężarówkę, postrzelonych lub dźgniętych nożem pyta się: „Wszystko w porządku?”

INFO – VIDEO: ilsimplicissimus2.com/2026/10/08/miraggio-flamingo

………

Rosyjskie siły zbrojne przeprowadziły atak na zakład „Kijowska Fabryka Kartonu i Papieru”, który służył jako zakład produkcyjny i magazynowy dla pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo” oraz ich komponentów

MOSKWA, 7 października 2026. /TASS/. Siły rosyjskie przeprowadziły w nocy potężny atak, uderzając w zakłady przemysłowe produkujące pociski „Flamingo” i drony w Kijowie oraz w sześciu regionach Ukrainy – poinformowało w środę rosyjskie Ministerstwo Obrony.

Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące tych ataków.

Oświadczenie Ministerstwa Obrony

– Siły zbrojne Rosji przeprowadziły potężny atak przy użyciu precyzyjnie kierowanych pocisków wystrzelonych z lądu, morza i powietrza oraz bezzałogowych statków powietrznych (UAV), uderzając w ukraińskie cele – poinformowało Ministerstwo Obrony.

– Według ministerstwa w wyniku ataku uderzono w ukraińskie obiekty przemysłu zbrojeniowego zajmujące się produkcją i magazynowaniem pocisków manewrujących „Flamingo” oraz bezzałogowych statków powietrznych dalekiego i średniego zasięgu dla firmy „Fire Point” w Kijowie oraz w obwodach kijowskim, czernihowskim, kirowogradzkim, dniepropetrowskim, połtawskim i charkowskim.

– Ponadto siły rosyjskie zaatakowały infrastrukturę portową i stoczniową w obwodzie odeskim oraz jednostki pływające wykorzystywane przez armię ukraińską.

Rosyjskie siły zbrojne zaatakowały statek do przewozu ładunków suchych z zaopatrzeniem dla sił ukraińskich w porcie Jużny w obwodzie odeskim, wykorzystując drony Geran-4 Seeker – poinformowało Ministerstwo Obrony, publikując nagranie z ataku.

– Siły rosyjskie zaatakowały również magazyn paliw i smarów w porcie Czernomorsk w obwodzie odeskim, wykorzystując drony Geran.

Trafione cele

– Ministerstwo Obrony poinformowało później, że siły rosyjskie uderzyły w zakład przemysłowy „Smart Ammunition”, zajmujący się montażem i magazynowaniem pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo”, pocisków taktycznych FP-9 oraz ich komponentów w Kijowie.

– Wojska rosyjskie uderzyły również w zakład „Kijowska Fabryka Kartonu i Papieru”, który służył jako zakład produkcyjny i magazynowy dla pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo” oraz ich komponentów w miejscowości Obuchow w obwodzie kijowskim.

– Ponadto w miejscowości Priluki w obwodzie czernihowskim trafiono zakład przemysłowy „Trading House Plastmas-Priluki”, który produkował i przechowywał komponenty do pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo”.

– W miejscowości Aleksandria w obwodzie kirowogradzkim został zbombardowany zakład należący do Grupy Aleksandria, skupiającej przedsiębiorstwa przemysłowe zajmujące się produkcją komponentów do bezzałogowych statków powietrznych dalekiego i średniego zasięgu, w tym dronów stało-płatowych.

– Siły rosyjskie uderzyły również w zakład przemysłu rakietowego i kosmicznego należący do Państwowego Związku Produkcyjnego „Zakład Maszynowy im. O.M. Makarowa w Jużnym”, który produkował, przechowywał i dostarczał armii ukraińskiej pociski manewrujące FP-5 „Flamingo”, a także drony dalekiego i średniego zasięgu typu FP-1 i FP-2, w mieście Dniepr w obwodzie dniepropetrowskim.

– Ponadto w mieście Kremenczug w obwodzie połtawskim uderzono w fabrykę „AvtoKrAZ”, gdzie produkowano i przechowywano transportery-montowniki-wyrzutnie do pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo”.

– Siły rosyjskie zaatakowały również fabrykę tytoniową JTI Ukraine w mieście Kremenczug, gdzie na liniach produkcyjnych wytwarzano amunicję do broni strzeleckiej dla armii ukraińskiej.

– Co więcej, armia rosyjska zbombardowała zakład mechaniczny w miejscowości Lozowaja w obwodzie charkowskim, gdzie montowano i przechowywano pociski manewrujące FP-5 „Flamingo” oraz ich komponenty. (…)

INFO: tass.com/politics

Ukraina: To już koniec – część II

Opublikowany przez

Ukraina: To już koniec – część II

link do części 1 dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-i/

09.10.2026. – Ukraina: to już koniec – część II

Warto zauważyć, że jedna trzecia wszystkich Rosjan ma krewnych na Ukrainie. Co więcej, przed przewrotem w 2014 roku, który doprowadził do zmiany władzy w Kijowie, 74% Rosjan odnosiło się do Ukrainy pozytywnie – najwyraźniej nie tylko Putin postrzegał Ukraińców jako ‚bratni naród’. W rzeczywistości 75% lub więcej Rosjan zamieszkujących wschodnią Ukrainę – gdzie toczą się walki – posługuje się językiem rosyjskim, przy czym znaczna część z nich wskazuje rosyjski jako swój jedyny język ojczysty.

Władimir Putin i Wiktor Janukowicz

Prawdziwa wojna domowa

Z faktów tych można wywnioskować, że wydarzenia w obwodach wschodniej Ukrainy stanowią de facto  wojnę domową. Podobnie jak w przypadku wojny secesyjnej w USA, obie strony posługują się tym samym językiem i dzielą wspólne dziedzictwo, a wielu ludzi łączą nawet więzy rodzinne. Innymi słowy, jest to w praktyce walka ‚brata przeciwko bratu’  (określenie często używane do opisania amerykańskiej wojny domowej).

Kolejnym obszarem zachodnich nieporozumień – czy też, jak mówią Niemcy, błędem w myśleniu – jest pozornie powolne, metodyczne, a nawet pełne wahania podejście Putina do konfliktu.

Specjalna operacja wojskowa

Przede wszystkim należy wspomnieć o tym, że Putin upierał się, iż konflikt ten nie jest wojną, lecz specjalną operacją wojskową (SOW). Na Zachodzie wyśmiewano to określenie i odmawiano jego używania, argumentując, że stanowi ono jedynie niedorzeczną zasłonę dymną mającą ukryć tzw. ‚pełnoskalową inwazję’  (którą w rzeczywistości nie była). Powodem tego było to, że Putin nie chciał stosować taktyki spalonej ziemi w warunkach wojny totalnej. Nie chciał też wypowiadać wojny ‚bratniemu narodowi‚ – zwłaszcza że blisko 50 milionów Rosjan miało tam krewnych.

Władimir Putin dokładał wszelkich starań, by przedstawić użycie siły militarnej jako swego rodzaju ‚misję ratunkową’, mającą na celu ochronę Rosjan zamieszkujących wschód Ukrainy (Donbas) przed reżimem w Kijowie. Siły tego reżimu codziennie ostrzeliwały ich z artylerii i broni snajperskiej oraz bombardowały, co w latach poprzedzających rosyjską inwazję w 2022 roku doprowadziło do śmierci około 10 tysięcy z nich [w Wikipedii czytamy, że zamordowanych zostało 14 400 mieszkańców Donbasu – przypis ZB].

Innymi słowy: Putin interweniował, aby powstrzymać zabijanie Rosjan na Ukrainie, a nie po to, by w wyniku strat pobocznych (kolateralnych) uśmiercić jeszcze więcej ludzi. DLATEGO też prezydent FR przyjął na Ukrainie strategię ‚powolnego działania’. Wydał nawet rosyjskim wojskowym polecenie, by unikali przejeżdżania czołgami przez pola uprawne należące do rolników. Celem tak zwanej ‚inwazji’  było zmuszenie Ukrainy do negocjacji i zakończenie wojny na tyle szybko, by rosyjska ludność we wschodniej Ukrainie mogła powrócić do normalnego życia. Krótko mówiąc: Putin nie postrzega Ukraińców jako wrogów, lecz jako przyszłych obywateli Rosji, czekających na wyzwolenie.

Życie w Kijowie toczyło się nadal normalnie

Wojna powietrzna na Ukrainie – aż do niedawna – przebiegała stosunkowo spokojnie. Ataki zdarzały się jedynie sporadycznie, a kluczowe obiekty nie były brane na cel. W rzeczywistości Kijów zawsze uchodził za miejsce na tyle bezpieczne, że przedstawiciele władz USA i UE mogli uprawiać swego rodzaju ‚turystykę wojenną’: często podróżowali pociągiem z Polski do ukraińskiej stolicy, wiedząc, że – przynajmniej do niedawna – nie stanie się on celem ataku. W Kijowie mieszkańcy nadal wiedli normalne życie: bary i kluby były otwarte, ludzie chodzili do pracy i funkcjonowali tak jak zwykle.

Klub w Kijowie w 2025 roku, trzy lata po wybuchu wojny

Co się zmieniło – i dlaczego?

Od początku tzw. specjalnej operacji wojskowej Putin znajdował się pod wewnętrzną presją, by „wreszcie wziąć się do roboty”  i szybko pokonać Ukraińców. Wielu przedstawicieli elit – a nawet szeroka opinia publiczna – zadawało sobie pytania: dlaczego ukraińskie koleje, mosty i inne elementy infrastruktury pozostają nienaruszone? Dlaczego pozwala się Ukrainie nadal sprzedawać zboże na rynki światowe i uzyskiwać dewizy? Dlaczego działania na froncie przebiegają tak powoli?

Odpowiedź tkwi w typowo rosyjskiej koncepcji ‚bratnich narodów’, o której Putin wspomniał w swoim eseju z 2021 roku. A jak już wspomniano, jeszcze w 2012 roku 74% Rosjan miało pozytywne zdanie o Ukraińcach. Cóż, mamy już inne czasy niż w 2012 roku.

Rosjanie mieli powody oburzać się na ukraińskich ‚braci’

Gdy w 2014 roku doszło do przewrotu na Majdanie, sytuacja zaczęła się zmieniać nie tylko na Ukrainie, ale i w Rosji. Rosyjska opinia publiczna była oburzona, gdy bombardowano ją doniesieniami, nagraniami i zdjęciami przedstawiającymi etnicznych Rosjan mordowanych przez nazistowskie bataliony z zachodniej Ukrainy. Skrajnie prawicowe ukraińskie ugrupowania nacjonalistyczne, takie jak bataliony Azow i Ajdar, Prawy Sektor i inne, zamordowały tysiące niewinnych mieszkańców Donbasu, których jedyną ‚zbrodnią’ było to, że byli etnicznymi Rosjanami i należeli do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Członkowie słynnego batalionu Azow z flagami symbolizującymi ich potrójną lojalność: wobec Ukrainy, nazistowskich Niemiec i NATO

Jednak dla tych nazistów rosyjskojęzyczni Ukraińcy byli podludźmi. Co więcej, Jaceniuk – premier wskazany przez USA, który miał objąć władzę po przewrocie – w jednej ze swoich wypowiedzi dosłownie tak ich określił. Mimo to, jeszcze w przededniu inwazji Putina na Ukrainę, podjętej w celu ratowania prześladowanych Rosjan w Donbasie, niemal połowa Rosjan miała pozytywne zdanie o Ukrainie.

Jednak w 2026 roku już tylko 16% Rosjan postrzega swoich ‚słowiańskich braci‚  w ten sposób. Atak dronów na Starobielsk zmienił wszystko. 22 maja 2026 roku Ukraińcy – oczywiście przy wsparciu CIA – przeprowadzili atak dronów na budynek dydaktyczny i akademik szkoły wyższej w Starobielsku (będącej częścią tamtejszego uniwersytetu pedagogicznego w Rosji), gdzie (głównie) młode kobiety kształciły się na nauczycielki.

Atak przeprowadzono w trzech falach, co przywodziło na myśl stosowaną przez USA w Iranie taktykę ‚double-tap’  (podwójnego uderzenia). Zginęło sześć młodych kobiet, a 40 zostało rannych. Rosyjska opinia publiczna była oburzona. Jak ‚bratni naród’  mógł dopuścić się czegoś takiego? – Zamach w Starobielsku stanowił punkt zwrotny w nastrojach społecznych, a także przyniósł zmianę w podejściu Putina do konfliktu z Ukrainą.

Teraz zaczyna się prawdziwa walka

Obserwatorzy konfliktu na Ukrainie odnotowali wyraźną eskalację rosyjskich ataków w okresie letnim. Ataki dronów i rakiet, które wcześniej zdarzały się jedynie sporadycznie, stały się teraz codziennością. O ile wcześniej uderzenia przeprowadzano tylko nocą, dzięki czemu praca i handel mogły toczyć się w ciągu dnia normalnym rytmem, o tyle teraz odbywają się one przez całą dobę.

Kluczowe ośrodki dowodzenia i kierowania, w których przebywali doradcy z NATO oraz zachodni personel – a które w pierwszych latach konfliktu pozostawały w dużej mierze nienaruszone – są teraz niszczone; na listę celów trafiły wreszcie także mosty, linie kolejowe i lokomotywy. Atakowane są centra logistyczne, magazyny, a nawet serwerownie.

Rosyjska rakieta uderza w centrum Kijowa

W ramach działań katastrofalnych dla ukraińskiej gospodarki Rosja zaatakowała również Odessę i zablokowała wszystkie ukraińskie porty nad Morzem Czarnym, przez co Ukraina stała się państwem śródlądowym. Doprowadziło to faktycznie do wstrzymania 92% ukraińskiego eksportu zboża oraz 60% całego eksportu kraju.

Najbardziej krytyczna sytuacja dotyczy jednak infrastruktury energetycznej oraz sieci elektroenergetycznych i gazowych; choć Rosja atakowała je już wcześniej, nigdy ich całkowicie nie zniszczyła – teraz zaś są one systematycznie i całkowicie niszczone, co sprawi, że nadchodzącej zimy miasta takie jak Kijów nie będą w stanie zapewnić swoim mieszkańcom ogrzewania. W minionych latach Rosja zawsze pozwalała Ukrainie na utrzymanie funkcjonowania kluczowych systemów energetycznych w okresie zimowym – obecnie natomiast zadowala się tym, że pozostawia Ukraińców, swój ‚bratni naród’, by marzli w zimowych ciemnościach.

uncutnews.ch/ukraine-das-ist-das-ende

Napisał: EuroYankee

Opracował: Zygmunt Białas

Za „naszą wojnę” płacimy w cenach paliw

Opublikowany przez

Modzelewski: Za „naszą wojnę” płacimy w cenach paliw

prof. Witold Modzelewski

Modzelewski: Za „naszą wojnę” płacimy w cenach paliw

Już od prawie pięciu lat klasa polityczna oraz wspierający ją „komentariat” straszą nas wojną: Rosja ma nas nieuchronnie zaatakować. Ostatecznie upadła więc polityka „odstraszania”.

Przypomnę tylko, że przez co najmniej kilkanaście lat wmawiano nam natrętnie, że „kolektywny Zachód”, do którego ponoć „należymy”, jest tak straszny, że Rosja nigdy nie zaatakuje państw NATO oraz ich protegowanych. W ówczesnej narracji Rosja mogła zrobić tylko to, na co ów Zachód jej „pozwolił”.

Od dnia 24 lutego 2022 roku zaczęła się wojna („bez zezwolenia”?), którą szybko przemianowano na „naszą wojnę”. Złośliwie przypomnę, że jej deklarowanym swego czasu celem było… „całkowite zwycięstwo Ukrainy” i wyzwolenie spod „okupacji rosyjskiej” jej terytorium, łącznie z Krymem. Potem byliśmy karmieni krzepiącymi informacjami o niekończącym się paśmie zwycięstw „walczącej Ukrainy” i klęskach Rosji.

Teraz okazuje się, że ten „słoń na glinianych nogach”, po blisko pięciu latach totalnych porażek musi nas koniecznie zaatakować, co ni mniej ni więcej oznacza, że chyba również przegraliśmy „naszą wojnę”, której sens tłumaczono nam w ten sposób, że wykrwawianie Ukrainy za nasze pieniądze eliminuje niebezpieczeństwo bezpośredniej agresji ze strony Rosji. Jak widać nic z tego nie wyszło.

Być może jest zupełnie inaczej: straszenie nas bezpośrednim atakiem ze strony Rosji jest spazmatyczną próbą „przykrycia” porażek w polityce wewnętrznej (zapaść fiskalna, drożyzna cen paliw silnikowych i innych źródeł energii, katastrofa demograficzna), a wielkimi krokami zbliżają się wybory. Za te porażki odpowiada cały POPiS, ale w polityce prowojennej od lat mówi jednym głosem – z fatalnymi zresztą skutkami (dla nas i dla siebie).

Jedynym w miarę racjonalnym uzasadnieniem dla jakiejś prowokacji ze strony Rosji jest gra na destrukcję NATO, które ma skompromitować się poprzez niewykonanie swoich sojuszniczych zobowiązań. Lecz nie jest to konieczne: trwają już trzy wojny (na Ukrainie, na Bliskim Wschodzie, Izraela z Arabami i USA – Iran), na które potrzeba nie tylko wielkich pieniędzy, ale również… paliw silnikowych, a dla Zachodu (i dla nas) stają się one coraz mniej dostępne. To dużo ważniejszy problem niż sukcesy lub klęski „walczącej Ukrainy”. Ich kontynuacja pogłębia jeszcze bardziej kryzys paliwowy: to może przekreślić istniejące sojusze.

Swoją drogą żyjemy w świecie współzawodnictwa absurdów, bo jeszcze do niedawna opowiadano nam, że Zachód nauczył się żyć bez rosyjskich węglowodorów – taki był cel „miażdżących sankcji”. Gdy zaczęło ich brakować również w wyniku przegranej wojny z Iranem, my, zwykli ludzie, będziemy płacić 10 zł za litr oleju napędowego, a może więcej. My też już za drogo płacimy za „sukcesy” w naszej wojnie oraz za klęski „strategicznego sojusznika” w agresji na Iran. Wiemy już, że prezydent USA zakazał Zełenskiemu ataków na rosyjskie rafineria, bo potrzebuje rosyjskiego oleju napędowego. Czy to już zdrada Zachodu, o której pisałem w cyklu przed kilku laty? Odpowiedź znamy, tylko nie mamy odwagi jej głośno sformułować.

Czy, gdy zgodnie z zapowiadanym scenariuszem, Rosja nas zaatakuje, to USA pospieszą nam z pomocą, razem z Portugalczykami, Grekami i Hiszpanami? To mało prawdopodobne, bo przecież Rosja robi tylko to, na co jej Zachód pozawala, jest „pariasem”, z którym się nikt nie liczy, ale może nie dostarczyć paliwa do natowskich czołgów i samolotów, które mają ruszyć nam na odsiecz.

Nie będę dalej znęcać się nad naszą beznadzieją. Nie chciałbym być w skórze tych, którzy będą odpowiedzialni za wciągnięcie nas do jakiejkolwiek wojny. Może na wszelki wypadek niech wezmą swój plecaczek i szybko wyjadą do ciepłych krajów?

prof. Witold Modzelewski

Myśl Polska, nr 41-42 (11-18.10.2026)