Gospodarka Ukrainy przygotowuje się na katastrofę, a Zełenski staje przed nowym wyzwaniem politycznym

Opublikowany 2026-08-19 przez Mirosław Dakowski

Gospodarka Ukrainy przygotowuje się na katastrofę, a Zełenski staje przed nowym wyzwaniem politycznym

Symplicjusz 19 sierpnia 2026 r. simplicius76/ukraines-economy-braces-for-disaster

„The Economist” bije na alarm w związku z rosyjskimi atakami na infrastrukturę Ukrainy w następstwie niewypowiedzianej wojny z siecią Wildberries. Donosi, że gospodarka Ukrainy stoi w obliczu bezprecedensowych strat w wyniku nieustającej i systematycznie wyniszczającej kampanii rosyjskiej:

https://www.economist.com/europe/2026/08/18/rosyjskie-ataki-wyrządzają-poważne-szkody-gospodarce-ukrainy

Prawdopodobnie, aby nie zdusić resztek nadziei zwolenników Ukrainy, artykuł najpierw wymienia długą listę skutecznych, głębokich ataków, jakie Ukraina przeprowadziła przeciwko Rosji, i wynikających z nich konsekwencji gospodarczych.

Autorzy przyznają jednak, że Rosja odpowiedziała, a Ukraina jest o wiele bardziej podatna na tę wzajemną, spalonej ziemi, wymianę ciosów:

Ale duszenie działa teraz w obie strony, a Ukraina jest bardziej podatna. Porty w Odessie, gospodarcze centrum kraju, jako pierwsze odczuły presję. Zagrożone na początku wojny, porty głębinowe zostały ponownie otwarte najpierw dzięki umowie zbożowej z Turcją, a następnie dzięki chronionemu korytarzowi dla Ukrainy w 2023 roku. Rosja nadal atakowała infrastrukturę portową, ale przewoźnicy tolerowali ryzyko, przeładowując 210 milionów ton w ciągu kolejnych trzech lat. Rachunek zmienił się w połowie lipca, gdy Rosja sama zaczęła polować na statki. 19 lipca pociski manewrujące trafiły i zatopiły turecki statek towarowy, gdy wypływał z Czarnomorska, jednego z trzech dużych portów w regionie. Zginęło dziesięć osób. Od tego czasu każdy statek wpływający do Odessy lub wypływający z niej był celem ataku. Kilka statków nadal odważa się na atak, ale porty są martwe pod względem komercyjnym.

Trudno o gorszy moment, skoro wciąż brakuje 50 milionów ton zbiorów. Alternatywy nie są atrakcyjne. „Jeden statek o ładowności 100 000 ton to równowartość 5000 ciężarówek, 5000 kierowców i 5000 procedur granicznych” – mówi Dmytro Barinow, prezes stowarzyszenia Ukrport. Sytuacja jest gorsza niż w 2022 roku, jak twierdzi, kiedy porty nad Dunajem zrekompensowały część strat. Teraz niski poziom wody w rzece i rosyjskie ataki utrudniają korzystanie z tej trasy.

Co ciekawe, autorzy „The Economist” następnie obalają „przesadzone” twierdzenia Ukrainy na temat szkód gospodarczych wyrządzonych Rosji w wyniku ataków Ukrainy, twierdząc, że rzeczywiste szkody stanowią 1/10 strat przynoszonych przez Ukrainę:

Obie strony zawyżają statystyki. Ukraiński sztab generalny twierdzi, że od sierpnia 2025 roku spowodował on straty w rosyjskim przemyśle rafineryjnym o wartości 13,5 mld dolarów. Siergiej Wakulenko z think tanku Carnegie Endowment szacuje, że rzeczywiste, bezpośrednie straty dla przedsiębiorstw stanowią około jedną dziesiątą tej kwoty, a straty te ledwo dotknęły dochodów państwa. „Uderzenia bolą, ale nie tam, gdzie i w terminie, jakie deklaruje Ukraina” – mówi.

The Economist przewiduje, że sytuacja będzie się tylko pogarszać, jeśli Rosja będzie kontynuować tę nową kampanię, gdyż sezon zasiewów zbóż ozimych na Ukrainie może zostać całkowicie odwołany, podsumowując wymianę zdań jasnymi obrazami:

„To tak, jakbyśmy grali z Brazylijczykami w otwartą piłkę nożną” – żałuje jeden z byłych wysokich rangą urzędników.„Strzeliliśmy trzy gole i świętujemy, ale oni strzelili 13”.

https://www.reuters.com/world/ukraines-farmers-despair-russias-black-sea-blockade-traps-their-harvest-2026-08-13/

Artykuł kończy się ostrzeżeniem, że dalsze rosyjskie ataki mogą spowodować masowy exodus z Kijowa, przyznając, że obecnie najważniejszym planem jest po prostu przetrwanie do przyszłej wiosny, co nie brzmi zbyt obiecująco ani pocieszająco:

„Kolega opowiadał mi, że wczoraj mieli duże spotkanie pod nazwą „Akcje Jesienne” dotyczące planów na przyszłość” – mówi. „Dziś ma już nową nazwę: „Przetrwać do kwietnia”.

Ale najważniejszy aspekt, który artykuł celowo ukrywa, to fakt, że wojna całkowicie obróciła się przeciwko Ukrainie. „The Economist” i inne zachodnie publikacje chytrze przedstawiają najnowszy kryzys jako związany ze zużyciem rakiet Patriot na Ukrainie, a naturalnym rozwiązaniem jest dalsze zaangażowanie i inwestycje Zachodu w celu uzupełnienia zapasów tych niezwykle pożądanych pocisków przechwytujących; to rodzaj celowo fałszywej dialektyki.

CNN ubolewa nad ukraińską wyrzutnią rakiet Patriot, która leży porzucona gdzieś na polu, ponieważ nie ma w niej żadnych pocisków do wystrzelenia — wideo poniżej:

Christiane Amanpour@ amanpour Na Ukrainie @npwcnn widzi na własne oczy rzadki widok: wyrzutnię rakiet Patriot, stojącą pustą i nieużywaną, podczas gdy domagają się większej liczby pocisków przechwytujących. To jedyny sposób, w jaki Kijów może zestrzelić rosyjskie pociski balistyczne, ale ta wyrzutnia nie była używana od 10 tygodni, mówi jej inżynier.

19:30 · 17 sierpnia 2026 · 60,6 tys. wyświetleń

====================================================

To celowe wprowadzenie w błąd, mające na celu ukrycie faktu, że Ukraina rozpada się praktycznie pod każdym możliwym do zmierzenia względem wymiaru. Tworząc fałszywy dylemat, a następnie sztucznie go rozwiązując, mogą przeformułować katastrofalną sytuację Ukrainy, przedstawiając ją jako opartą na jednym, drobnym problemie, który można rozwiązać. A rozwiązaniem tego problemu okazuje się coś, co sprytnie dąży do dalszego wciągnięcia zubożałych krajów zachodnich w konflikt, szczególnie w czasie, gdy zainteresowanie i poparcie polityczne drastycznie maleją.

To całkowicie przyćmiewa brutalną rzeczywistość: Ukraina wykrwawia się pod każdym możliwym do zmierzenia wskaźnikiem i nie ma jednego, uniwersalnego rozwiązania. Oszustwo z Patriotami to sprytne wprowadzenie w błąd, mające na celu utrwalenie narracji, że Ukraina wciąż wygrywa lub „odwraca bieg wydarzeń”, a Rosja jest o krok od porażki, o ile Ukraina będzie mogła zostać zaopatrzona w kolejne pociski.

Nic bardziej mylnego – nawet gdy Ukraina miała mnóstwo Patriotów, niewiele one pomogły w powstrzymaniu rosyjskich ataków balistycznych, a do tej pory nie ma żadnych dowodów na to, że choć jeden Iskander został przechwycony przez te systemy.

Z drugiej strony, niemiecka publikacja wraz z Euromaidan Press ujawniły, że Rosja zestrzeliwuje praktycznie każdą ukraińską rakietę Flamingo:

https://euromaidanpress.com/2026/08/12/fp-5s-shot-down/

Rosja zestrzeliwuje większość najlepszych ukraińskich pocisków manewrujących dalekiego zasięgu tak szybko, jak tylko Ukraina jest w stanie je wystrzelić. Tylko jeden lub dwa z pocisków Fire Point FP-5 Flamingo o wartości 500 000 dolarów trafiły w cel w ostatnich tygodniach.

Oznacza to, że rosyjska obrona powietrzna na razie działa. To, czy będzie działać nadal, jest kluczowym pytaniem dla ukraińskich planistów ataku.

Co ciekawe, wysoki wskaźnik powodzenia przypisują rosyjskim samolotom A-50U AWAC, które obecnie regularnie patrolują trasy Flamingo i mogą wykrywać je z dużej odległości, a następnie przekazywać rozwiązania ogniowe odpowiednim jednostkom naziemnym.

Co prawda, 15 sierpnia Ukrainie udało się zaatakować ważne przedsiębiorstwo Roskosmosu w Samarze w Rosji, rzekomo dwoma pociskami Flamingo, które w jakiś sposób ominęły systemy obronne. To właśnie w rosyjskiej fabryce Sojuza produkowane są rakiety, które wynoszą na orbitę rosyjskie satelity „Rassvet”, będące odpowiednikami Starlinka.

Wróg publikuje zdjęcia satelitarne przedstawiające skutki uderzenia dwóch pocisków FP-5 „Flamingo” w jeden z warsztatów firmy Rocket Space Corporation „Progress” w Samarze 15 sierpnia.

Można oszacować rozmiar jednego z kraterów.

Przypomnijmy, że Rocket Space Corporation „Progress” to wiodące rosyjskie przedsiębiorstwo rakietowo-kosmiczne, produkujące rakiety nośne „Sojuz”, w tym te używane do wystrzeliwaniana orbitę satelitarnych urządzeń internetowych „Biuro-1440”, które obecnie budzą poważne obawy Ukrainy. Dlatego jest prawdopodobne, że wróg będzie nadal atakował to przedsiębiorstwo, próbując uniemożliwić Rosji opracowanie odpowiednika amerykańskiego systemu Starlink, a także znacząco osłabić cały przemysł kosmiczny. Ochrona tak unikalnego zasobu powinna być najwyższym priorytetem.

Ale kompleks jest ogromny i szkody raczej nie będą miały większego wpływu:

Te ogromne hale przemysłowe mają sufity pokryte masywnymi metalowymi pomostami i innymi różnego rodzaju konstrukcjami. Takie ataki zazwyczaj po prostu wybijają dziurę w dachu i, jak widać na jednym ze zdjęć powyżej, gdzie widoczna jest kratownica pomostów, nie przenikają nawet do podłogi warsztatu.

Niska prędkość pocisków nie zapewnia im wystarczającej siły kinetycznej, by to zrobić — tylko takie rzeczy jak rosyjskie hipersoniczne Iskandery lecące pionowo w dół są w stanie naprawdę przebić się przez takie hale przemysłowe, docierając do parteru i dalej.

Tymczasem sytuacja na ukraińskiej linii frontu nadal się pogarsza. Znany kanał prowadzony przez oficera ukraińskiej brygady powietrzno-desantowej przedstawił niedawno następującą „realistyczną” perspektywę:

W bardziej niepokojących wiadomościach, były minister obrony Fiodorow, którego Zełenski niepopularnie odwołał w zeszłym miesiącu w wyniku przetasowań, postanowił teraz zagrać ostro, w obliczu wniosku złożonego dziś przez Zełenskiego Radzie Najwyższej w sprawie mianowania generała majora Jewhena Chmary na stanowisko ministra obrony. Fiodorow opublikował nagranie wideo wzywające do wyborów na Ukrainie, co w istocie stanowi groźną „aferę” przeciwko rządom Zełenskiego i stanowi dla nich wyzwanie:

Could not load video.

„Demokracja nie może być zakładnikiem Rosji”.

Jest oczywiste, że siły gromadzą się przeciwko Zełenskiemu. Skoro nie ma już takich frajerów jak Jermak, których można by zrzucić na karb wojny, ta kulminacyjna zima może oznaczać nadejście politycznego punktu krytycznego dla ogarniętego walką, coraz bardziej osamotnionego i niepopularnego ukraińskiego przywódcy.

Dla zainteresowanych, ukraiński portal Strana opublikował bardzo szczegółową i interesującą analizę politycznych intryg związanych z ostatnim posunięciem Fiodorowa i tego, co może ono oznaczać dla politycznej przyszłości Ukrainy:

„Skoordynowane oświadczenia byłego ministra obrony Fiodorowa i jego grupy wsparcia, dotyczące kryzysu w zarządzaniu państwem i konieczności przeprowadzenia wyborów przed zakończeniem wojny, wydają się być starannie zaplanowaną taktyką przed głosowaniem nad nominacją Chmary na stanowisko ministra obrony. To w praktyce odrzuca żądania ruchu „kartonowego Majdanu” o przywrócenie Fiodorowa na stanowisko.

Celem jest przede wszystkim zasianie wątpliwości wśród parlamentarzystów (zwłaszcza wśród „sług ludu”): „Czy trzeba głosować na Chmarę, a sprzeciwiać się Fiodorowowi, skoro wybory i zmiana władzy są nieuchronne?” Alternatywnie, może chodzić o przekonanie samego Chmary do ustąpienia ze stanowiska. Minimalnym celem jest, nawet jeśli Chmara zdobędzie wystarczającą liczbę głosów, nadanie nowego znaczenia działaniom „kartonowego Majdanu”, które teraz będą miały na celu nie przywrócenie Fedorowa, a przeprowadzenie wyborów.

Na Ukrainie, w czasie wojny, teoretycznie mogą się odbyć jedynie wybory prezydenckie. Wybory parlamentarne są zakazane przez Konstytucję, której nie można zmienić w stanie wyjątkowym. Wybory prezydenckie są również zakazane, ale nie przez Konstytucję, a przez dwie ustawy (Kodeks wyborczy i ustawę o stanie wojennym), które mogą zostać zmienione większością głosów w Radzie Najwyższej.

Innymi słowy, Fedorow i jego grupa wsparcia (składająca się głównie z organizacji finansowanych z grantów, wcześniej bliskich Amerykańskiej Partii Demokratycznej, a obecnie wspieranych przez Europę – tych, których ich przeciwnicy nazywają „soroszytami”) chcą wdrożyć schemat, w którym wybory w kraju odbędą się w czasie wojny, a ich reprezentant (Fiodorow) zostanie prezydentem, co pozwoli im szybko przekształcić zarówno większość parlamentarną, jak i całą władzę. struktura.

Narzędziami, które mają zmusić Zełenskiego do tego, są protesty, sprawy karne NABU i SAP przeciwko jego najbliższemu otoczeniu oraz presja ze strony Europy.

Zełenski jest zmuszany do oddania władzy – oferuje mu się ogłoszenie wyborów, przegranie ich (na co wskazują wszystkie sondaże) i opuszczenie urzędu. Całkiem możliwe, że pociągnie to za sobą postępowanie karne. I z pewnością doprowadzi to do upadku całej jego grupy ekonomicznej i politycznej („Rodziny”). To zdecydowanie nie jest przyszłość, jaką Zełenski sobie wyobraża. Dlatego prawdopodobnie będzie próbował stawić opór. Może na przykład nakazać SBU zaatakowanie NABU/SAP i ich grupy wsparcia (taki scenariusz jest dyskutowany nawet w kręgach finansowanych z grantów).

Kolejne pytanie brzmi, czy Europa będzie wywierać presję i jak dużą. To kluczowa kwestia, ponieważ Zełenski może wytrzymać protesty, a nawet kolejne sprawy karne przeciwko Jermakowi i jego współpracownikom, ale jeśli Europejczycy (którzy obecnie finansują Ukrainę) będą wywierać presję bezpośrednio, o wiele trudniej będzie się jej oprzeć. W zeszłym roku, podczas próby przejęcia kontroli nad NABU i SAP przez Administrację Prezydenta, taka presja była wywierana. Nie była ona jednak tak silna w odniesieniu do rezygnacji Fiodorowa. Nie wiadomo też jeszcze, czy Europa będzie nalegać na wybory.

Po trzecie, sondaże pokazują, że Fiodorow nie jest jedynym kandydatem z szansą na zwycięstwo. Załużny cieszy się wyższym poparciem, a Budanow tylko nieznacznie niższym. Czy obaj będą po cichu przyglądać się, jak Fiodorow dochodzi do władzy? Czy też w pełni zaangażują się w walkę, zaciekle sprzeciwiając się byłemu ministrowi? Wszystko to może dodać element radykalnej nieprzewidywalności do procesu „przywracania procesów demokratycznych”.

Po czwarte, temat „Ukraina potrzebuje wyborów” zacznie zyskiwać na popularności w kraju, co może gwałtownie zaostrzyć publiczną dyskusję na temat „nielegalności” Zełenskiego. Nawiasem mówiąc, to właśnie stale powtarza się w Rosji, domagając się przeprowadzenia wyborów prezydenckich na Ukrainie, aby mieć „legalną głowę państwa”, z którą można prowadzić negocjacje. A jeśli wybory odbędą się w czasie wojny, to formalnie żądanie Kremla zostanie spełnione. Oczywiście Fiodorow raczej nie złagodzi pozycji negocjacyjnej w porównaniu z Zełenskim. Bardziej prawdopodobne jest odwrotne – jego grupa wsparcia często wzywa do zaostrzenia mobilizacji, obniżenia wieku poboru, zaostrzenia walki z „uciekinierami” i „piątą kolumną” itd. Jednak każdy z pozostałych „realnych” kandydatów mógłby ostrożnie (nie osobiście, ale w swojej grupie wsparcia) zacząć promować ideę, że „Zełenski był przeszkodą w osiągnięciu pokoju, ponieważ Putin nie chciał z nim rozmawiać o niczym. Jeśli zostanę prezydentem, będę mógł wynegocjować normalne warunki zakończenia wojny”. I niewykluczone, że takie stanowisko mogłoby okazać się bardziej popularne niż różne warianty „walki do gorzkiego końca”.

Cóż możemy powiedzieć? Przygotujcie popcorn.

Prof. Bartyzel krytykuje wypowiedź Nawrockiego o udziale Ukraińców w Bitwie Warszawskiej

Opublikowany 2026-08-19 przez Mirosław Dakowski

Prof. Bartyzel krytykuje wypowiedź Nawrockiego o udziale Ukraińców w Bitwie Warszawskiej

17 sierpnia 2025 Mateusz Pławski kresy/prof-bartyzel-krytykuje-wypowiedz-nawrockiego-o-udziale-ukraincow-w-bitwie-warszawskiej

Historyk prof. Jacek Bartyzel stanowczo skomentował słowa prezydenta Karola Nawrockiego o rzekomym wspólnym zwycięstwie Polaków i Ukraińców nad bolszewikami w 1920 roku. Zarzucił mu „fałsz historyczny” i „polityczny prezentyzm”.

Profesor Jacek Bartyzel odniósł się do słów prezydenta Karola Nawrockiego, który stwierdził w piątek, że w Bitwie Warszawskiej bolszewików pokonało Wojsko Polskie „wspólnie z Ukraińcami”. Swoją opinię profesor zamieścił we wpisie na Facebooku, cytowanym przez portal PCh24.pl. Według niego wypowiedź Nawrockiego „jest zadziwiająca i mówiąc delikatnie rozmija się w istotnych punktach z prawdą historyczną w imię doraźnego politycznego prezentyzmu”.

„Po pierwsze, stwierdzenie, iż bolszewików odparły wspólnie Wojsko Polskie i siły ukraińskie jest w najlepszym grubą przesadą, bo oczywiście po stronie polskiej faktycznie istniały jakieś oddziały uznające zwierzchnictwo tzw. Ukraińskiej Republiki Ludowej, z Petlurą jako jej przywódcą, ale stanowiły one mało znaczący militarnie margines i o niewielkiej wartości bojowej, a sama URL i Petlura byli ignorowani przez większość Ukraińców” – zaznaczył.

Profesor uznał za „groteskowe” przedstawianie roli Ukraińców jako równorzędnej z Polakami w Bitwie Warszawskiej. Porównał to do propagandowego eksponowania przez władze PRL rzekomego udziału „pułków smoleńskich” w bitwie pod Grunwaldem – zabiegu służącego gloryfikacji Armii Czerwonej jako spadkobierczyni tych oddziałów.

Zdaniem prof. Bartyzela, jeśli już mówić o sojusznikach w 1920 roku, to w pierwszej kolejności należałoby wspomnieć Białorusinów i białych Rosjan. Profesor odniósł się także do sposobu, w jaki Nawrocki interpretował historię – jako „narrację historiozoficzną opartą o fałszywe analogie”.

„Ta narracja jednak, mówiąc popularnie, kupy się nie trzyma. Już same podane przez prezydenta Nawrockiego dwa przykłady triumfu oręża polskiego: Orsza i Kłuszyn w jednym ciągu z Warszawą 1920 zupełnie do siebie nie pasują (…)” – napisał profesor, tłumacząc, że Bitwa pod Orszą była wynikiem rywalizacji litewsko-moskiewskiej, a nie rosyjskiego imperializmu. Dowodził nią zresztą Konstanty Ostrogski – prawosławny Rusin, którego trudno jednoznacznie utożsamiać z dzisiejszymi Ukraińcami czy Rosjanami.

Z kolei zwycięstwo hetmana Żółkiewskiego pod Kłuszynem, jak podkreślił Bartyzel, trudno traktować jako przykład obrony przed imperializmem, gdyż było to działanie zaczepne, które zakończyło się okupacją Kremla przez wojska polskie. „Jest raczej symbolem «imperializmu polskiego» – czego zresztą, broń Boże, nie powinniśmy się wstydzić, wprost przeciwnie, powinniśmy się tym chlubić, że byliśmy do ekspansji zdolni” – zaznaczył profesor.

Na zakończenie wyjaśnił, że bolszewicki atak na Polskę w 1920 roku nie miał nic wspólnego z tradycyjnym rosyjskim imperializmem.

„Lenin to nie Katarzyna II, a Trocki to nie Suworow czy Paskiewicz. Na czele Komitetu Rewolucyjnego w Białymstoku stali rdzenni Polacy: Marchlewski i litewski szlachcic Dzierżyński.

To nie imperializm rosyjski stał w 1920 roku pod Warszawą, lecz armia czerwonego Antychrysta, niosąca groźbę zniszczenia każdemu narodowi, tak polskiemu, jak rosyjskiemu i jakiemukolwiek innemu w imię obłąkanej utopii komunizmu. To nie Rosja nam i światu wtedy zagroziła, lecz upiór ideologii wymyślonej zresztą przez europejskiego, niemieckojęzycznego Żyda” – podsumował.

Udział Ukraińców w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r.

Opublikowany 2026-08-19 przez Mirosław Dakowski

Udział Ukraińców w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r.

2 września 2017

Udział w walkach jednostek ukraińskich sformowanych w Polsce miał wymiar jedynie symboliczny. Obie dywizje ukraińskie nie były przygotowane do walki, a o ich użyciu zdecydowano przede wszystkim ze względów propagandowych.

Kolejna rocznica „Cudu nad Wisłą” , a także wyprawy kijowskiej i wojny polsko-bolszewickiej stały się okazją dla obecnych władz w Kijowie do akcentowania ukraińsko-polskiego braterstwa broni. Realizowana przez nie kampania informacyjna ma przekonać, że tak dobrych i wiernych sojuszników jak Ukraińcy Petlury Polacy nie mieli. Tymczasem prawda jest bardziej złożona. Wyprawa kijowska skończyła się niepowodzeniem, bo właśnie „ukraińscy sojusznicy” całkowicie zawiedli. W szeregach bolszewików było też więcej Ukraińców niż w szeregach armii Petlury, która w znacznej mierze była tworem cokolwiek sztucznym. W wielu przypadkach biła się dzielnie, ale nie odegrała większej roli.

Podjęta przez Piłsudskiego wyprawa kijowska miała na celu wyparcie bolszewików z części Ukrainy wraz z Kijowem i osadzenie w jej stolicy rządu przyjaznego Polsce. Rząd ten miał uznać wschodnią granicę Polski, a także stworzyć państwo będące jej sojusznikiem we wszystkich sferach. Naczelnik państwa liczył, że stanie się ono jednym z buforów oddzielających Polskę od bolszewickiej Rosji. Wyprawa kijowska miała odbyć się pod hasłem „Za naszą i waszą wolność”. Józef Piłsudski liczył, że po błyskotliwych zwycięstwach militarnych, Ukraińcy przejmą inicjatywę z rąk polskich i Polacy będą mogli się wycofać. By plan ten zafunkcjonował, stojący na czele wojsk ukraińskich Symon Petlura musiał zostać poparty przez społeczeństwo ukraińskie. Piłsudski liczył, że tak się stanie. W swojej odezwie z 26 kwietnia 1920 r. skierowanej „Do wszystkich mieszkańców Ukrainy” pisał m.in.: „Wierzę, że naród ukraiński wytęży wszystkie siły, aby z pomocą Rzeczypospolitej Polskiej wywalczyć wolność i zapewnić żyznym ziemiom swej ojczyzny szczęście i dobrobyt, którym cieszyć się będzie po powrocie do pracy i pokoju”.

Rzeczywistość pokazała, że wiara Piłsudskiego w Ukraińców była cokolwiek naiwna, a nadzieje na ich poparcie złudne. Piłsudski, stawiając na Ukraińców, działał jako polityk, jako wódz naczelny wiedział, że przeciwnik czyli bolszewicy gros swoich sił gromadzą na Białorusi i z niej wyprowadzą ofensywę w kierunku Warszawy.

Sformowane w Polsce

Piłsudski musiał też liczyć się z faktem, że wyprawa kijowska zostanie potraktowana przez Ukraińców jako próba osadzenia w Kijowie kolejnego marionetkowego rządu przywiezionego w teczce. Wojska Petlury nie walczyły z bolszewikami na Ukrainie, ale zostały sformowane w Polsce. W lutym 1920 r. z polecenia Piłsudskiego została utworzona Ekspozytura d.s. Ukraińskich zajmująca się tworzeniem wojska ukraińskiego. Jej pracami kierował zaufany współpracownik Piłsudskiego kapitan Juliusz Ulrych. Z ramienia Oddziału II Sztabu Generalnego nad tworzeniem armii ukraińskiej czuwał kapitan Wiktor Czarnocki, który jednak nie wykazywał entuzjazmu do całego przedsięwzięcia. Obowiązki oficera łącznikowego przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego pełnił gen. Aleksander Osiecki

Nabór do ukraińskich oddziałów prowadzono w obozie internowanych w Łańcucie, który przemianowano na Ukraińską Stanicę Zbiorczą. Do tworzonej jednostki werbowano głównie jeńców. Niewielki odsetek stanowili ochotnicy z okolic Kamieńca Podolskiego. Ze względu na epidemię tyfusu ośrodek mobilizacyjny przeniesiono do Brześcia.

Dywizja Żelazna

W rejonie Kamieńca Podolskiego, znajdującego się pod polską kontrolą, formowano też 4 Strzelecką Brygadę. W powiatach jampolskim i mohylewskim powstało również kilka jednostek, z których później utworzono Samodzielną Strzelecką Brygadę, która w trakcie polskiej ofensywy została przemianowana na 3 Dywizję Żelazną.

Polacy na wyposażenie sił ukraińskich przekazali od lutego do listopada 1920 r. : 30 tys. karabinów, 298 karabinów maszynowych, 38 dział polowych, 6 ciężkich, 1 tys. pistoletów, 40 tys. mundurów, 29 tys. kompletów bielizny, 2 tys. namiotów i 17 samochodów. Ponadto sporo uzbrojenia przekazała petlurowcom 6 Armia Polska.

Z ilości przekazanego Ukraińcom sprzętu można by wnosić, że ich siły liczyły kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Tymczasem nic z tych rzeczy. W wyprawie kijowskiej brało udział 60 tys. żołnierzy polskich i około 6 tys. żołnierzy i oficerów ukraińskich. Dane podawane przez historyków są rozbieżne. Z. Karpus pisze o 556 oficerach i 3348 szeregowcach. L. Wyszczelski szacuje siły ukraińskie na 4,5 tys. bagnetów, 2 tys. szabli. K. Grunberk i Bolesław Sprengel szacują zaś siły petlurowców na 795 oficerów i 5234 żołnierzy. Wydaje się, że można przyjąć, że w sumie Ukraińcy stanowili około 10 proc. sił polskich, które ruszyły na wyprawę. Ukraińcy byli podzieleni na dwie dywizje, chociaż dywizjami byli tylko z nazwy. Pod względem potencjału bojowego ukraińskie „dywizje” miały siłę pułków. Były one za słabe do prowadzenia samodzielnych działań i zostały operacyjnie podporządkowane armiom polskim. 6 Dywizja Strzelecka trafiła do 2 Armii. Została wzmocniona batalionem 1 Dywizji Piechoty Legionów. Wspólnie z poborowymi 1 DP Legionów i 15 DP miała wziąć udział w ataku na Kijów. Na wyznaczonym jej odcinku bolszewicy bardzo szybko się wycofali i dotarła do Kijowa bez walki. 9 maja 1920 r. dywizja wzięła udział w uroczystej defiladzie wojsk polskich na Kreszczatyku.

Ze względów propagandowych

Druga ukraińska jednostka, czyli 2 Dywizja Strzelecka brała udział w operacjach w rejonie Mohylowa Podolskiego. Nie toczyła tam jednak zaciętych bojów, bolszewicy nie stawiali bowiem większego oporu, wycofując się bez walki. Ukształtowanie terenu, jary i liczne koryta dopływów Dniestru utrudniały pościg za bolszewikami.

W sumie trzeba się zgodzić z Sebastianem Szajdakiem, który w swojej pracy twierdził m.in.: „Udział w walkach jednostek ukraińskich sformowanych w Polsce miał wymiar jedynie symboliczny. Obie dywizje ukraińskie nie były przygotowane do walki, a o ich użyciu zdecydowano przede wszystkim ze względów propagandowych. Zadbano przy tym , aby w trakcie wykonywania powierzonych im zadań ich siła nie została zbytnio naruszona. Jednostki ukraińskie otrzymały więc zadania o drugorzędnym znaczeniu, a sąsiadujące z nimi dywizje polskie otrzymały rozkazy udzielenia natychmiastowej pomocy Ukraińcom w razie wplątania się tych ostatnich w poważniejsze walki. Miało to uchronić dywizje ukraińskie przed nadmiernymi stratami. Ich kadrowy charakter przedstawiał dla strony polskiej większą wartość niż siła militarna. W oparciu o nie i uzupełnienie rekrutami z Ukrainy planowano utworzenie nowych pełnoetatowych dywizji ukraińskich. Miały one przejąć kontrolę nad zdobytym terytorium i zastąpić oddziały polskie”.

Nie było rekruta

9 maja Petlura wydał zarządzenie o poborze rekruta do armii ukraińskiej i powołał biura werbunkowe, nie ogłaszając jednocześnie mobilizacji. Liczył na zaciąg ochotniczy. Ten jednak nie przyniósł efektów. Mobilizacja powszechna też pewnie nic by nie dała, bo Petlura nie dysponował aparatem, który byłby w stanie ją przeprowadzić.

Polakom na początku wyprawy kijowskiej poddali się żołnierze z 2 i 3 brygady Strzelców Siczowych, nie chcąc podzielić losu1 brygady, która została rozbita pod Koziatynem. W sumie „siczowcy” , którzy złożyli broń, tworzyli stosunkowo pokaźną grupę liczącą 11500 ludzi. Wśród nich było sporo wyszkolonych żołnierzy, a zwłaszcza doświadczonych oficerów. Piłsudski chciał, by zasilili oni szeregi wojsk Petlury, ale strona ukraińska nieufnie podchodziła do tego pomysłu. Obawiała się przeniesienia do swojej armii ducha i idei bolszewickich. Ostatecznie zgodzono się na indywidualną akcję werbunkową, z której jednak „strzelcy siczowi” nie chcieli korzystać świadomie wybierając internowanie. Spośród 2400 jeńców z I Brygady akces do petlurowców zgłosiło tylko 330.

Wojsko czy banda?

Zaplecze werbunkowe dla armii Petlury mogły stanowić antybolszewickie oddziały partyzanckie. Niektóre z nich, jak grupa gen. Omelianowycza-Pawłenki były dość liczne. Składała się ona z 4 tys. ludzi. Sęk w tym, że w opinii II Oddziału dowództwa 6 Armii ugrupowanie to bardziej przypominało bandę, a nie regularne wojsko. Według oficera polskiego wywiadu, który sporządzał opinię, aby tę grupę przekształcić w regularne wojsko, należałoby większość jej szeregowców zdemobilizować ze względu na ich wysokie zdemoralizowanie. Na koncie tej grupy oprócz około 50 bitew i potyczek, były też liczne pogromy Żydów, rabunki i inne ekscesy

W grupie nie obowiązywały żadne regulaminy. Dowódca przypominał raczej herszta zbójów niż generała. Cała dyscyplina w oddziale opierała się na jego autorytecie i bezwzględnym egzekwowaniu posłuszeństwa. Grupa nie miała sztabu, była niejednolicie umundurowana i uzbrojona. Formalnie składała się z trzech dywizji piechoty i konnej brygady. Jej wartość bojową dodatkowo obniżał brak amunicji i nieufność, a nawet wrogość wobec Polaków i wizji sojuszu z Polską. Według gen. Krajowskiego dowódcy 18 DP tylko kawaleria oddziału nadawała się do natychmiastowego użycia na froncie. Polski generał wystawił jej wysoką ocenę. Polacy zdecydowali się na dostarczenie grupie gen. Omelianowycza-Pawłenki dostaw niezbędnego zaopatrzenia.

Oczekiwania na wyrost

Nie rozwiązywało to jednak sprawy. Strona polska domagała się od Petlury wystawienia w szybkim czasie 6 dywizji odpowiadających etatom polskim. Petlura w czasie od 6 tygodni do 3 miesięcy miał wystawić 60 tys. żołnierzy. Żołnierze ukraińscy mieli zastąpić polskich, którzy mieli zostać przerzuceni na Front Zachodni na Białoruś.

Sformowanie 6 dywizji było w krótkim czasie nierealne. I to nie tylko z braku ochotników do walki z bolszewikami, ale także braku broni, czego Piłsudski w ogóle nie wziął pod uwagę. Liczył on zapewne, że broń dla Ukraińców zdobędzie się na wrogu, przejmując jego magazyny. Tym można tłumaczyć jego rozkazy nakazujące, by wojsko poruszało się z „szybkością nadzwyczajną, bez względu na zmęczenie koni i ludzi”. Piechota przebywała dziennie do czterdziestu kilometrów, a jazda nawet do osiemdziesięciu. Wykorzystano też kolumny pancerno-samochodowe. Bolszewicy zrobili jednak Piłsudskiemu niespodziankę i odstępowali bez walki, nie dając się okrążyć i zniszczyć, zachowując zdolność bojowa. Piłsudski miał trudności z rozszyfrowaniem planów i rozmieszczeniem sił przeciwnika.

Realizując jego rozkazy, żołnierze polscy często atakowali próżnię. Założenia operacji opierające się na tezie, że Ukraina zawsze była dla Rosji zapleczem żywnościowym, dlatego bolszewicy bez walki jej nie oddadzą i będą jej bronić do upadłego, okazały się fałszywe. Piłsudski się pomylił. O ówczesnym nastroju Piłsudskiego świadczy najlepiej jego list do Sosnkowskiego, w którym pisał: „Te bestie zamiast bronić Kijowa, uciekają stamtąd; również uciekają i cofają się z południa ściągają ku Czerkasom i Kremieńczugowi”. List ten Piłsudski wysłał swojemu przyjacielowi 6 maja 1920 r. nie wiedząc, że w tym samym dniu na północ od Jekaterynosławia Dniepr przekraczały już oddziały 1 Armii Konnej – czerwona, kozacka formacja, na czele której stał kozacki watażka, typu sienkiewiczowskiego Bohuna, cieszący się dużym autorytetem wśród kozackiej braci. Miał on stopień starszego wachmistrza i nie był nawet oficerem, ale miał do dyspozycji „mózg”, kierujący działaniem formacji w postaci sztabu., Kierowali nimi były carski pułkownik Nikołaj Szczołkow i były podpułkownik Sztabu Generalnego Leonid Klujew.

„Konarmia” wchodzi do gry

Formacja ta byłą zaprawiona w bojach. To ona rozbiła m.in. wojska Wrangla nad Donem i Denikina pod Woroneżem. Siła „Konarmii” polegała nie tylko na tym, że jej żołnierze byli kozakami, walczącymi bezwzględnie i zdolnymi, co doskonale opisał Izaak Babel, do największych okrucieństw. Była to formacja na wskroś, jak na owe czasy, nowoczesna. Liczyła 30 tys. ludzi, z których konnica stanowiła tylko połowę. Dysponowała dużą ilością karabinów maszynowych i artylerii. W jej skład wchodziły też dywizjony samochodów pancernych, dywizjon czołgów, 4 pociągi pancerne i 3 eskadry lotnicze. „Konarmia” miała 30 radiostacji, więcej niż cała armia polska. Umożliwiało to jej sztabowi stałe utrzymywanie łączności z jednostkami i dowodzenie nimi w ruchu, który był jej największym atutem.

Nadzieje na dozbrojenie armii ukraińskiej przy pomocy broni zdobytej na bolszewikach niestety się nie sprawdziły. Najwięcej broni, co jest swoistym paradoksem, zdobyto na ukraińskich strzelcach siczowych. Po ich rozbrojeniu Polacy przekazali petlurowcom 7 tys. karabinów, 171 karabinów maszynowych i 43 armaty. Okazało się jednak, że większość sprzętu była niesprawna, bo chytrzy siczowcy przed złożeniem broni ją uszkadzali.

Mimo poważnych trudności, kosztem własnych zapasów, Polacy, wykonując dyrektywę Piłsudskiego, starali się przekazywać jednostkom Petlury broń i wszelkie zaopatrzenie. Uderzenie „Konarmii” i kontrofensywa bolszewicka przekreśliła wszystkie plany związane z wyprawę kijowską. Polacy i armia Petlury zaczęły odwrót. Do momentu odwrotu ta ostatnia zwiększyła swoje szeregi do około 20 tys. Tylko 10 tys. z nich służyło jednak w linii. Reszta znajdowała się taborach nadmiernie zdaniem historyków rozbudowanych, a także w jednostkach zapasowych. Choć zwiększyła ona znacząco swoje szeregi w porównaniu z okresem, gdy razem z Polakami wkraczała na Ukrainę, to jednak jej siły były znacząco mniejsze od samej tylko kozackiej „Konarmii”, w której służyli bracia petlurowców znad Donu. Nie byli to zaś jedyni Ukraińcy walczący w szeregach bolszewików. Ci na całej zadnieprzańskiej Ukrainie mieli sporo zwolenników, których pozyskiwali w czasie kampanii propagandowych, w trakcie której wzywali Ukraińców do walki z „bandami Piłsudskiego i polską soldateską”.

A więc, do broni!

Propaganda bolszewicka znajdowała niestety też posłuch po drugiej stronie Dniepru na terenach, na których miał panować Petlura. Zwrócił się on z dramatycznym apelem do swoich rodaków, kończącym się sowami: ”Jeśli nie chcecie pozostać niewolnikami, musicie i wy zabrać głos i czynami dowieść, żeście dojrzeli do wolności i życia samodzielnego. A wiec do broni!”. Jego wezwanie zostało zignorowane przez Ukraińców. Uaktywnili się też ukraińscy komuniści, kierowani przez Komitet Centralny Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy. 1700 żołnierzy z 5 Chersońskiej Dywizji tworzonej przez Petlurę i złożonej przede wszystkim ze strzelców siczowych do niej przyjętych, zdezerterowało i przeszło na Pokucie, gdzie wybuchło antypolskie powstanie.

Generalnie jednak większość sił należących do armii Petlury biła się z bolszewikami, wspomagając siły polskie w walkach odwrotowych. 6 DS. dowodzona przez płk Marka Bezruczkę cofała się razem z oddziałami polskimi, tocząc ciężkie walki. Kilkakrotnie bolszewicy usiłowali ją rozbić, ale mimo dużych strat udawało jej się utrzymać wyznaczone pozycje. Kryzys w jej szeregach nastąpił w nocy z 19 na 20 lipca, kiedy bolszewicy wdarli się między dywizję ukraińską i polską 7 DP. Groźba otoczenia zmusiła Bezruczkę do wydania rozkazu opuszczania zajmowanych pozycji. W trakcie jego wykonywania jedną z brygad dywizji ogarnęła panika i znad Styru wycofała się na linię Stochodu. Dywizja została wycofana do obwodu, by zregenerowała siły. Na dzień 1 sierpnia 1920 r. liczyła 2 tys. żołnierzy, ale w linii walczyło tylko około 500 z nich. Czterystu było piechurami, 100 kawalerzystami. Na ich wyposażeniu były 4 działa i 24 karabiny maszynowe. Realnie dywizja przedstawiała wartość bojową batalionu. Po przejściu na drugą stronę Bugu, dywizja brała udział w walkach z nacierającymi bolszewikami, ponosząc duże straty. Na dzień 14 sierpnia posiadała 300 bagnetów, wliczając w to sztab i 70 spieszonych kawalerzystów, dla których zabrakło już koni. Cztery armaty z braku koni ciągnęły woły.

Macanie wypadami

Następnie dywizja brała udział w obronie Zamościa, co było jej ostatnim zadaniem. Wchodziła ona w skład kombinowanych sił, które w ostatnim momencie wzmocniły dwa pociągi pancerne i 31 pp z 10 DP pod dowództwem kpt. Mikołaja Bołtucia, liczący 2300 żołnierzy. To im, a nie żołnierzom Bezruczki przypadło główne zadanie w trzydniowej obronie miasta. Dowódca „Konarmii” zrezygnował z jego frontalnego ataku. Macał je nagłymi wypadami, szukając słabych punktów obrony.

Na odcinku południowym wojskami ukraińskimi dowodził gen. Omelianowycz- Pawłenko. Starał się on cofać z nimi tak, by nie dopuścić do ich rozbicia przez bolszewików. Po osiągnięciu linii Zbrucza wojska Omelianowycza-Pawłenki obsadziły ją od Husiatyna aż do ujścia tej rzeki do Dniestru.

Na linii Strypy

W następnych dniach oddziały ukraińskie cofnęły się na linię Strypy, którą z powodzeniem bronili, przeprowadzając liczne kontrataki. Gdy północne skrzydło wojsk musiało się cofnąć, by bronić Lwowa, Ukraińcy zaczęli cofać się w stronę Dniestru, bo groziło im okrążenie. Otrzymała ona rozkaz obsadzenia linii Dniestru od Zaleszczyk do Żurawna. Następnie po bitwie warszawskiej zaczęły się one szykować do generalnej kontrofensywy.

W połowie września cała armia po uzupełnieniu strat liczyła 17 500 żołnierzy, ale w linii tylko 6400. Na ich wyposażeniu było 49 armat i 300 karabinów maszynowych. Z różnym powodzeniem brała udział w walkach aż do października 1920 r. , kiedy to Polska i bolszewicka Rosja podpisały zawieszenie broni.

Udział wojsk ukraińskich w wyprawie kijowskiej i wojnie z bolszewikami można oceniać różnie. Liczby same mówią za siebie. Jednostki ukraińskie były nieliczne i wielkiego strategicznego znaczenia nie miały. Walczyły dzielnie, ale było ich zbyt mało, by mogły zmienić bieg wojny.

Marek A. Koprowski

Brytyjska broń przeciwko rosyjskim dostawom energii: Londyn przekracza kolejną czerwoną linię

Opublikowany 2026-08-18 przez Mirosław Dakowski

Za pośrednictwem militarywatchmagazine

Brytyjska broń przeciwko rosyjskim dostawom energii: Londyn przekracza kolejną czerwoną linię

uncut-news.ch 18 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/britische-waffen-gegen-russlands-energieversorgung-london-ueberschreitet-die-naechste-rote-linie

Granica między zachodnią pomocą zbrojeniową dla Ukrainy a coraz bardziej bezpośrednim zaangażowaniem w wojnę z Rosją zaciera się. Według ostatnich doniesień, Ukraina używa obecnie brytyjskich dronów do ataków głęboko na terytorium Rosji – w tym na rafinerie ropy naftowej i inne obiekty o strategicznym znaczeniu.

Według „The Times” , powołującego się na ukraińskie źródła wojskowe, brytyjskie drony są używane do takich operacji od kilku miesięcy. Wśród celów znalazły się podobno obiekty w Wołgogradzie i Jarosławiu, a także w aglomeracji moskiewskiej .

To nadaje brytyjskiemu wsparciu dla Kijowa nowy wymiar.

Do tej pory Londyn mógł przedstawiać swoje dostawy broni przede wszystkim jako wsparcie dla ukraińskiej obrony. Jednak gdy brytyjskie drony szturmowe atakują rafinerie ropy naftowej, centra logistyczne i inne strategiczne cele setki kilometrów w głąb Rosji, to rozróżnienie staje się coraz trudniejsze.

Brytyjska broń przeciwko rosyjskiej infrastrukturze

Według doniesień, wśród wykorzystywanych systemów znajduje się odrzutowy dron Nyan . Został on opracowany przez brytyjską firmę Callen-Lenz, która obecnie jest częścią BAE Systems. System został zaprojektowany specjalnie do operacji dalekiego zasięgu w silnie bronionej przestrzeni powietrznej.

Doniesiono, że dron Nyan został użyty w ataku na Biełgorod i inne miejsca. Brytyjskie drony były również używane w atakach na rafinerie w Wołgogradzie i Jarosławiu, choć konkretny model użyty w każdym z tych przypadków nie jest publicznie znany.

Strategiczny wybór celów jest szczególnie istotny.

Od miesięcy Ukraina systematycznie próbuje wywierać presję na rosyjską infrastrukturę naftową i energetyczną. Rafinerie, magazyny paliw i obiekty logistyczne odgrywają w tym procesie ogromną rolę, ponieważ mogą one wpłynąć zarówno na rosyjską gospodarkę, jak i zaopatrzenie sił zbrojnych.

Po ataku z 31 lipca przerób w rafinerii w Wołgogradzie musiał zostać tymczasowo wstrzymany. 6 sierpnia uszkodzone zostały również zbiorniki magazynowe w rafinerii w Jarosławiu. Oznacza to, że ataki nie są już wymierzone wyłącznie w cele wojskowe znajdujące się bezpośrednio za linią frontu.

Chodzi o strategiczny atak na infrastrukturę ekonomiczną i energetyczną Rosji w głębi kraju .

Londyn nie tylko realizuje swoje cele – rozwija się także współpraca wojskowo-przemysłowa.

Równocześnie Wielka Brytania i Ukraina znacząco rozszerzają współpracę w zakresie rozwoju i produkcji dronów. Londyn i Kijów pogłębiły współpracę w zakresie przemysłu obronnego w 2026 roku. Wielka Brytania wspiera nie tylko dostawy gotowych systemów, ale także wspólne programy rozwoju i produkcji. ( GOV.UK )

To zmienia charakter zachodniego wsparcia. Dostawy broni stają się coraz bardziej wspólną infrastrukturą wojskowo-przemysłową , łączącą ukraińskie doświadczenie bojowe z zachodnią technologią. Oznacza to, że Ukraina wnosi wiedzę zdobytą w rzeczywistych warunkach bojowych, a zachodnie firmy zapewniają moce produkcyjne, technologię i finansowanie. Rezultatem jest broń, która jest następnie używana przeciwko Rosji.

Moskwa mówi teraz o brytyjskim współudziale.

Na reakcję Rosji nie trzeba było więc długo czekać.

Po ujawnieniu ataków, ambasada rosyjska w Londynie oświadczyła, że Wielka Brytania staje się coraz bardziej „wspólnikiem i współodpowiedzialną stroną” w ukraińskich atakach na terytorium Rosji. Moskwa oskarża Londyn o celową eskalację konfliktu i zapowiada możliwe konsekwencje. ( Agencja Anadolu )

Gdzie kończy się wsparcie militarne, a gdzie zaczyna się faktyczny udział w wojnie?

Kiedy państwo NATO dostarcza broń, której ukraińscy żołnierze używają do walki z wojskami rosyjskimi na terytorium Ukrainy, nadal można to jednoznacznie zakwalifikować jako wsparcie ukraińskiej obrony. Jednak gdy broń z tego państwa NATO jest celowo używana przeciwko strategicznej infrastrukturze głęboko w Rosji, próg polityczny i militarny ulega zmianie.

Czerwone linie są przesuwane kawałek po kawałku.

Dokładnie ten schemat towarzyszy wojnie na Ukrainie od lat. To, co początkowo zostało wykluczone, później zostało dozwolone: ciężkie czołgi bojowe, pociski dalekiego zasięgu, zachodnie myśliwce, a w końcu ataki z użyciem zachodniej broni na cele w Rosji. Teraz wydaje się, że rozpoczął się kolejny etap: brytyjskie drony szturmowe latają nad rosyjskimi rafineriami i strategiczną infrastrukturą.

Każdy pojedynczy krok jest przedstawiany jako ograniczony środek. Jednak razem wzięte, prowadzi to do rozwoju sytuacji, w której państwa NATO coraz bardziej integrują się z ukraińskim potencjałem wojskowym. Wielka Brytania należy do państw, które posunęły się w tym względzie szczególnie daleko.

I w tym tkwi prawdziwe znaczenie tej wiadomości: nie pojedynczy brytyjski dron jest decydujący, ale raczej pytanie o to, jak daleko Londyn jest gotów posunąć granicę między dostawcą broni a pośrednim uczestnikiem wojny. Ponieważ z każdym atakiem zachodniej broni głęboko na terytorium Rosji rośnie ryzyko, że Moskwa ostatecznie uzna nie tylko Kijów, ale i państwa stojące za tą bronią za prawowitych uczestników konfliktu.

Brytyjskie drony nad Rosją nie są więc tylko kolejnym epizodem wojny dronów.

Są kolejnym sygnałem, że wojna między Rosją a Ukrainą może stopniowo przerodzić się w coraz bardziej bezpośrednią konfrontację militarną między Rosją a państwami NATO.

Źródło: Ukraina zaczyna używać brytyjskich dronów szturmowych do głębokich ataków na krytyczną infrastrukturę Rosji

Ukraina jest najważniejszym pomocnikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce. Walczą w Mali, Libii i Sudanie.

Opublikowany 2026-08-17 przez Mirosław Dakowski

Ukraina jest najważniejszym pomocnikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce.

Andrzej Korybko 17 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/die-ukraine-ist-der-wichtigste-stellvertreter-des-westens-im-kampf-gegen-russland-in-afrika

Obecnie walczą w Mali, Libii i Sudanie.

Andrzej Korybko

Wiceminister spraw zagranicznych Rosji Gieorgij Borisenko, w swoim wystąpieniu pod koniec lipca, ponownie zwrócił uwagę na twierdzenia z ubiegłego lata, że Ukraina jest odpowiedzialna za terroryzm w całej Afryce. Według niego, ukraińscy szkoleniowcy dronów szkolą grupy zbrojne w Mali, Libii i Sudanie. Pierwszy kraj jest jednym z najważniejszych sojuszników Rosji na kontynencie; de facto niezależna wschodnia część drugiego kraju zapewnia most powietrzny do Sudanu przez Niger; a trzeci nadal planuje gościć długo odkładaną rosyjską bazę morską.

„Neo-reaganowska doktryna Trumpa ogranicza rosyjskie wpływy na całym świecie”, a Afryka jest priorytetowym teatrem działań dla USA, ponieważ Rosja odniosła tam swoje najbardziej imponujące sukcesy strategiczne w ostatnich latach. „Nowo odkryta atrakcyjność Rosji dla krajów afrykańskich jest w zasadzie dość łatwa do wytłumaczenia”, ponieważ wspiera ona swoich partnerów w zakresie „bezpieczeństwa demokratycznego”. Odnosi się to do szerokiego wachlarza taktyk i strategii przeciwdziałania wojnie hybrydowej, mających na celu obronę narodowego modelu demokracji danego państwa przed zagrożeniami zewnętrznymi.

Republika Środkowoafrykańska stała się poligonem doświadczalnym dla tej polityki, która następnie została przeniesiona do Mali, de facto niepodległej wschodniej części Libii, oraz do Sudanu – w tym drugim przypadku, po tym jak Rosja, jak donoszą źródła, zmieniła swoje poparcie dla rządu, zamiast wspierać rebeliantów. Znaczenie Mali polega na byciu rdzeniem sojuszu Sahelu, który wyparł wpływy francuskie z regionu, podczas gdy Libia zapewnia Rosji bazę w południowej części Morza Śródziemnego, a Sudanowi – bazę nad Morzem Czerwonym.

Pozycja Rosji we wszystkich trzech krajach znalazła się pod presją: z powodu niedawnego kryzysu w Mali, w którym Ukraina i Francja wskrzeszają model syryjski; z powodu dyplomacji prowadzonej pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, a obecnie Pakistanu, mającej na celu rozwiązanie wojny domowej w Libii na korzyść Zachodu; oraz z powodu dominującego wpływu „islamskiego NATO” w Sudanie.

Rolą Ukrainy jest pomoc w zmianie reżimu i osłabienie dwóch pozostałych partnerów Rosji do tego stopnia, aby zgodzili się na zasadę quid pro quo: opuścili Moskwę, a w zamian Kijów porzucił rebeliantów.

Niewątpliwie wspierana przez Zachód Ukraina stanowi poważne zagrożenie dla interesów Rosji w Afryce, ale sytuacja nie jest jeszcze krytyczna. Rząd Mali pozostaje nieugięty, generał Chalifa Haftar i jego wpływowy syn oficjalnie nadal są bliskimi partnerami Rosji, podobnie jak generał Abd al-Fattah al-Burhan.

Niemniej jednak nie można wykluczyć eskalacji kryzysu w Mali, a bliscy partnerzy Rosji we wschodniej Libii i Sudanie mogliby teoretycznie przejść na Zachód kosztem Rosji, tak jak kiedyś zrobił to prezydent Egiptu Sadat.

Rozwiązania te polegają na dalszym wzmacnianiu potencjału militarnego malijskich sił zbrojnych w granicach, na jakie Rosja może sobie pozwolić dzięki trwającej operacji specjalnej, a także na znalezieniu sposobów, dzięki którym będzie mogła okazać się niezastąpiona dla dwóch pozostałych partnerów afrykańskich, aby nie opuścili Rosji, czego pragnie Zachód.

Pozostaje pytanie, jaką formę przybierze druga propozycja. Możliwe jest jednak połączenie wsparcia w obszarze „bezpieczeństwa demokratycznego”, modernizacji infrastruktury energetycznej i kompleksowych programów szkoleniowych.

Podsumowując, Borisenko nie przesadzał, twierdząc, że Ukraina otworzyła „drugi front” przeciwko Rosji w Afryce. Jest to jednak wciąż porównywalnie lepsze rozwiązanie niż „drugi front”, który Kijów podobno planował wcześniej otworzyć w Gruzji, Białorusi i/lub Naddniestrzu.

Te fronty wciąż jednak mogą zostać aktywowane. Na razie wszystko wydaje się możliwe do opanowania. Zagrożenia dla interesów Rosji w Afryce są poważniejsze, ale wciąż nie wymknęły się spod kontroli – a niepowodzenia Rosji w tym regionie wciąż można przezwyciężyć.

Źródło: Ukraina jest głównym pośrednikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce

„Welt” wyjaśnił, dlaczego ukraińskie siły zbrojne przestały publikować statystyki dotyczące ataków lotniczych

Opublikowany 2026-08-17 przez Mirosław Dakowski

Welt wyjaśnił, dlaczego ukraińskie siły zbrojne przestały publikować statystyki dotyczące ataków lotniczych

tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

Wygląda to „katastrofalnie” – zauważył niemiecki korespondent telewizyjny Ibrahim Nabar.

BERLIN, 17 sierpnia. /TASS/. Ukraińskie Siły Zbrojne zaprzestały publikowania pełnych statystyk dotyczących nalotów, ponieważ wydają się one „katastrofalne” – powiedział Ibrahim Nabar, korespondent niemieckiej stacji telewizyjnej Die Welt.

„Ukraińskie Siły Powietrzne ogłosiły kilka dni temu, że nie będą już publikować statystyk dotyczących zestrzelonych i niezestrzelonych samolotów, po prostu dlatego, że te statystyki wyglądają teraz katastrofalnie, a to, oczywiście, przeraża ludzi” – powiedział Nabar w stacji telewizyjnej.

Dodał, że wielu Ukraińców jest zmęczonych wojną.

Bloomberg informował wcześniej , że Ukraina zaprzestała publikowania danych o liczbie wykrytych rosyjskich pocisków wystrzelonych w kierunku celów Sił Zbrojnych Ukrainy. Według agencji, decyzja ta zapadła po niedawnym ataku rosyjskim, podczas którego, według doniesień medialnych, ukraińska obrona przeciwlotnicza nie przechwyciła ani jednego pocisku.

Później Jurij Ignat, szef służby prasowej Sił Powietrznych Ukrainy, potwierdził, że ukraińskie wojsko nie będzie regularnie publikować danych o rosyjskich pociskach wystrzelonych w kierunku celów na Ukrainie, ale obiecał udostępnić „dane podsumowujące” w tej sprawie.

В Польщі запускают программу реабилитации ветеранов. MEM-y VII.

Opublikowany 2026-08-17 przez Mirosław Dakowski

———————————————————

———————————————————-

———————————

—————————–

————————————-

————————————

————————————

[a nie mogliby jej sprawić tej psychoterapii więźniowie?

——————————————–

——————————————

————————————————

–

Smakowite. Zero pocisków z “fabryki-cudu” w Teksasie

Opublikowany 2026-08-17 przez Mirosław Dakowski

Zero pocisków z “fabryki-cudu” w Teksasie

Date: 16 agosto 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/zero-pociskow-z-fabryki-cudu-w-teksasie

„Futurystyczna” fabryka pocisków kalibru 155 mm w Teksasie nie wyprodukowała ani jednego egzemplarza – ogromna porażka amerykańskiego przemysłu zbrojeniowego

FOTO: Była sekretarz armii Christine Wormuth podczas otwarcia fabryki broni artyleryjskiej firmy *General Dynamics.*

Organizacja ProPublica opublikowała sensacyjny raport krążący w mediach, a dotyczący szeroko reklamowanej nowej fabryki General Dynamics w Mesquite w Teksasie, która miała znacznie zwiększyć amerykańską produkcję kluczowych pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm przeznaczonych dla Ukrainy i innych krajów. propublica.org/article/general-dynamics-artillery-factory-failed

Jak zapewne pamiętacie, pisaliśmy o tej fabryce już kilkakrotnie, nawet w 2024 roku, powołując się wówczas na artykuł z „New York Timesa”, w którym ogłoszono, że zakład ten podwoi produkcję w USA i pomoże osiągnąć cel 100 tys. pocisków miesięcznie do 2025 roku:

Tutaj, w pierwszym nowym wielkim zakładzie zbrojeniowym Pentagonu wybudowanym po rosyjskiej inwazji na Ukrainę, tureccy pracownicy w pomarańczowych kaskach rozpakowują drewniane skrzynie z nadrukowaną nazwą Repkon – firmy z branży obronnej z siedzibą w Stambule – oraz montują roboty i tokarki sterowane komputerowo.

Wkrótce fabryka będzie produkować około 30 000 stalowych łusek miesięcznie do haubic kalibru 155 milimetrów, które stały się kluczowe dla wysiłków wojennych Kijowa.

Na wstępie ważna informacja: Stany Zjednoczone nigdy nawet w najmniejszym stopniu nie zbliżyły się do swoich celów na rok 2025. Niedawny raport Inspektoratu Generalnego Departamentu Obrony wykazał, że Stany Zjednoczone wciąż mają trudności z wyprodukowaniem zaledwie 36 000 pocisków, co stanowi najwyższą liczbę odnotowaną w ciągu ostatnich dwóch lat.

Przypomnijmy, że kiedy Rosja produkowała – według zachodnich szacunków – od 250 000 do 350 000 pocisków miesięcznie, wspierający Ukrainę obiecywali nam, że niepokonany amerykański kompleks militarno-przemysłowy z łatwością dogoni Rosjan, którzy mieli pozostać w tyle. Wygląda na to, że Stany Zjednoczone są fizycznie niezdolne do odwrócenia trendu swojego oczywistego upadku przemysłowego.

W cytowanym powyżej artykule „Military Times” zwrócono uwagę, że Stany Zjednoczone po prostu nie są w stanie pozyskać wystarczającej ilości metalu na pociski:

Produkcja pocisków wymaga przede wszystkim wykonania łusek w zakładzie obróbki metali, a następnie napełnienia ich materiałem wybuchowym, co odbywa się w innym zakładzie. Oznacza to, że „produkcja metalowych elementów do pocisków stanowi czynnik powstrzymujący osiągnięcie celu 100 000 sztuk miesięcznie w przypadku pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm” – zauważono w raporcie.

Wojsko nie było w stanie uzyskać wystarczającej liczby elementów metalowych, aby zwiększyć produkcję pocisków. W szczególności „zakład należący do wykonawcy i przez niego zarządzany w Mesquite w Teksasie nie był w stanie wyprodukować żadnych elementów metalowych do pocisków zgodnych ze specyfikacjami umownymi” – czytamy w raporcie.

Teraz jednak ujawnione przez ProPublica informacje przedstawiają obraz jeszcze bardziej bulwersujący. Tak bardzo chwalony zakład General Dynamics, uważany za najbardziej zaawansowany w swoim rodzaju i wyposażony w najnowocześniejszą, w pełni zautomatyzowaną linię produkcyjną z Turcji, poniósł klęskę.

Jesteście zaskoczeni?

Przeanalizujmy szczegółowo tę porażkę.

Na początek krótkie podsumowanie najważniejszych punktów:

Amerykańska firma General Dynamics zmarnowała pół miliarda dolarów na produkcję pocisków dla Ukrainy, nie dostarczając ani jednego z nich.

Zakład w Teksasie wydał 533 miliony dolarów na niesprawdzone tureckie maszyny zrobotyzowane, mając nadzieję na zautomatyzowanie procesu.

Jednak roboty regularnie się zapalały, uderzały w inne urządzenia i upuszczały obrabiane elementy stalowe. Każdej nocy trzeba było uderzać młotem w gigantyczne prasy, aby je uruchomić.

W 2025 roku armia amerykańska zamknęła dwie linie produkcyjne, ale nigdy nie zmusiła firmy General Dynamics do zwrotu ani jednego centa.

Od momentu zamknięcia odpowiedzialny za to oddział General Dynamics otrzymał nowe kontrakty o wartości 2,5 miliarda dolarów.

Reportaż ProPublica to przezabawny wgląd w absurdalny świat podupadającego amerykańskiego kompleksu militarno-przemysłowego.

Artykuł zaczyna się mocnym akcentem, zwracając uwagę na częste pożary wybuchające na stanowiskach „zaawansowanej robotyki” w tym futurystycznym zakładzie:

Robot w płomieniach. Kolejny raz.

Było to latem 2024 roku i, według czterech byłych pracowników, najnowocześniejsze roboty w rozgrzanej fabryce artylerii General Dynamics niedaleko Dallas zapalały się z niepokojącą częstotliwością. Sytuacja nie była idealna, biorąc pod uwagę, że zakład miał produkować pilnie potrzebne pociski artyleryjskie dla Ukrainy. Roboty – gigantyczne metalowe ramiona z chwytakami zamiast dłoni – pokrywały się olejem, który następnie – co nie było przypadkiem – zapalał się, gdy przenosiły one bloki stali rozgrzane do 1 800 stopni do i z maszyny, z której okresowo buchały słupy ognia. Tamtego lata pożar stopił przewody jednego z robotów, unieruchamiając go na tydzień.

Następnie szczegółowo opisują spektakularne i różnorodne sposoby, w jakie maszyny regularnie ulegały awariom i ulegały samozniszczeniu, zgodnie z relacjami byłych pracowników zakładu, z których 36 udzieliło wywiadów organizacji ProPublica w ramach jej dogłębnego śledztwa:

Zamiast wydajnie i racjonalnie produkować pociski, kosztowne maszyny wciąż ulegały awariom w dziwaczny sposób. Ramiona robotów poruszały się w sposób niekontrolowany, uderzając w precyzyjnie skalibrowane urządzenia, a czasami nieoczekiwanie upuszczały kawałki stali z wysokości półtora metra. Urządzenie będące symbolem fabryki, zaprojektowane do precyzyjnego rozciągania stali na pociski artyleryjskie, często niszczyło ją nieodwracalnie. Były też gigantyczne prasy, które aby działały prawidłowo, wymagały regularnego uderzania młotem, a mimo to psuły kształt niemal wszystkich pocisków.

„Nie mieliśmy ustandaryzowanych procedur” – stwierdził Quantel White, były pracownik. „Byliśmy po prostu grupą mężczyzn, którzy każdego wieczoru na zmianę uderzali młotem w maszynę”. Robotnikom wydawało się, że także budynki fabryki są skazane na zawalenie się; gryzący dym unosił się w temperaturze 38 stopni nad fundamentami, które wydawały się zapadać się w ziemię.

Szokujący efekt końcowy: po licznych przerwach w pracy fabryka warta pół miliarda dolarów nie zdołała wyprodukować ani jednego nadającego się do użytku pojemnika.

Sytuacja nigdy się nie poprawiła. Armia amerykańska, która finansowała fabrykę, nakazała w sierpniu 2025 r. wstrzymanie prac na dwóch z trzech linii produkcyjnych. W tym momencie firma General Dynamics nie dotrzymała już ośmiu terminów. Prace na trzeciej linii produkcyjnej były kontynuowane, ale zgodnie z lipcowym raportem inspektora generalnego Departamentu Obrony zakład nigdy nie wyprodukował ani jednej nadającej się do użytku łuski.

Jak to możliwe, że sytuacja tak bardzo się pogorszyła, że doszło do takiego stanu rzeczy? – Jak to możliwe?

Pamiętacie zapewne, że w artykule z 2024 roku wyśmiewałem Stany Zjednoczone za importowanie niesprawdzonych tureckich maszyn i robotników, podczas gdy one same szydziły z Rosji za wykorzystywanie niemieckich, austriackich i japońskich maszyn CNC do obróbki metali i produkcji pocisków. Najwyraźniej moja kpina była w pełni zasłużona, ponieważ tak ambitny projekt był ewidentnie zbyt kosztowny, by mogło go zrealizować skostniałe i podupadające imperium.

Czytając ten tekst, można odnieść wrażenie, że całe to „przedstawienie” było swego rodzaju operacją potemkinowską, mającą na celu zaimponowanie zdesperowanym politykom poszukującym przewagi wyborczej. Podczas „triumfalnej” ceremonii otwarcia zakładu robotnicy byli zszokowani, gdy zamiast prawdziwych pocisków artyleryjskich zobaczyli fałszywe, ułożone tak, by wyglądały, jakby właśnie zeszły z linii produkcyjnej.

Jednak nie wszystko było tak świetne, jak się wydawało. Pociski artyleryjskie pokazane owego dnia w zakładzie zostały tam dostarczone z zewnątrz – poinformowało trzech byłych pracowników w rozmowie z ProPublica. Jeden z pracowników wziął jeden z nich do ręki i ze zdziwieniem odkrył, że była to atrapa, najprawdopodobniej wykonana z tworzywa sztucznego.

Firma General Dynamics nie zdołała przeprowadzić testu pierwszego prototypu, przewidzianego w programie – sprawdzianu, który miał wykazać zdolność zakładu do produkcji pocisków zgodnych ze specyfikacjami wojska. Zakład miał wkrótce rozpocząć produkcję pocisków, ale maszyny ledwo działały.

Zupełnie jak w komediach z lat ’80.

To niewiarygodne: również tureckie urządzenia szybko ulegały deformacji i wkrótce stwierdzono, że zostały wyprodukowane z „chińskiej stali”.

Jak wynika z wywiadów przeprowadzonych z 12 byłymi pracownikami fabryki, wkrótce problemy zaczęły pojawiać się dosłownie z każdej strony. Przede wszystkim przegrzane ramiona robotów nieustannie uderzały o wszystko dookoła. Rozbijały się o maszyny sterowane numerycznie, tłukąc szyby i wyginając drzwi. Przewracały pojemniki. Uderzały o ogrodzenia zabezpieczające. Pracownicy mówili o ramionach „poza kontrolą” i zaczęli nazywać jedno z nich „Johnny 5”, na wzór czującego robota wojskowego z filmu z lat 80.

Nawet najprostszy sprzęt psuł się z niemal komiczną regularnością – opowiadali sześciu pracowników. Przenośniki taśmowe się psuły. Zautomatyzowane wózki się gubiły. Bramki bezpieczeństwa, zaprojektowane tak, by zatrzymywać maszyny w momencie zbliżania się pracowników, nie działały. Pękła rura, rozpryskując wodę aż pod sufit. Niektóre elementy maszyn firmy Repkon uległy odkształceniu, a jeden z pracowników odkrył, że zostały one wykonane z chińskiej stali, co mogło stanowić naruszenie przepisów federalnych. (Wojsko oświadczyło, że nie posiada dowodów na takie naruszenia).

Aby w to uwierzyć, trzeba przeczytać ten niezwykły artykuł w całości: zawiera on nawet zdjęcia łusek zdeformowanych przez nieprzewidywalne tureckie maszyny, które – choć zostały zaprojektowane do ich wygładzania – nadawały im kształty spiralne, podobne do tych, które wychodzą z Mr. Frosty’ego. [Mr. Frosty (lub Mr. Softee) to ogólna nazwa maszyn do produkcji lodów, które wydobywają się z dyszy w kształcie spirali].

Artykuł kończy się wyjaśnieniem, że po tych porażkach, amunicja konwencjonalna schodzi na dalszy plan, ponieważ dla krótkowzrocznego kompleksu militarno-przemysłowego modne są obecnie różne rakiety, takie jak Patriot:

Stany Zjednoczone są wciąż dalekie od spełnienia obietnicy i osiągnięcia produkcji 100 000 pocisków miesięcznie – stwierdził w czerwcu w rozmowie z ProPublica były urzędnik wojskowy, choć inne inwestycje mające na celu zwiększenie produkcji pocisków kalibru 155 mm okazały się skuteczniejsze. Ukraina nadal potrzebuje tych pocisków – stwierdził urzędnik – ale uwaga ponownie się przesunęła. Na Bliskim Wschodzie administracja Trumpa szybko zużyła inne rodzaje amunicji podczas wojny z Iranem. Urzędnicy Trumpa domagają się teraz zwiększenia produkcji w tych sektorach, i to jak najszybciej.

„Amunicja konwencjonalna zeszła na dalszy plan” – stwierdził urzędnik. „Teraz mówi się wyłącznie o pociskach przechwytujących i rakietach”.

Ci, którzy uważają, że artyleria nadal odgrywa ogromną rolę we współczesnych konfliktach, dojdą do wniosku, że ta porażka jest niezwykle niekorzystna dla Ukrainy, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że Rosja i Korea Północna nie mają żadnych problemów z produkcją na skalę przemysłową wszystkiego, co jest potrzebne do działania artylerii.

Najgorsze jest jednak to, że niektóre europejskie fabryki amunicji zaopatrujące Ukrainę niedawno spłonęły w „tajemniczych okolicznościach”. Wczoraj we włoskiej firmie KNDS doszło do potężnej eksplozji w zakładzie położonym niedaleko Rzymu

ansa.it/sito/notizie/cronaca/2026/08/13/incendio-ed-esplosione-in-stabilimento-ex-simmel-difesa-a-colleferro

[filmik w oryginale md]

Wybuch w fabryce amunicji pod Rzymem. W czwartek po południu w zakładzie Knds Ammo Italy (dawniej Simmel Difesa) w Colleferro, na przedmieściach Rzymu, wybuchł pożar, po którym nastąpił potężny wybuch. Wybuch, odczuwalny z odległości wielu kilometrów, dotknął dział zajmujący się prasowaniem prochu strzelniczego. Zakład produkuje amunicję średnio- i wielkokalibrową przeznaczoną do obrony lądowej i morskiej, a także paliwa stałe do pojazdów lotniczych i kosmicznych.

Pisze o tym również artykuł opublikowany przez „Kiev Independent” kyivindependent.com/massive-explosion-rocks-italian-ammunition-plant-that-produces-artillery-for-ukraine/.

Uważa się, że wybuch został spowodowany pożarem w zakładzie „przetwarzania i prasowania prochu strzelniczego” na terenie fabryki.

W tym samym tygodniu doszło do wybuchu w bułgarskiej firmie EMCO, która, jak się twierdzi, od początku wojny dostarcza Ukrainie pociski kalibru 155 mm:

https://twitter.com/bilosta19570645/status/2088562077703004304/video/1

W Bułgarii doszło do wybuchu w magazynie amunicji. Według lokalnych mediów najpierw zapaliła się ciężarówka znajdująca się w magazynie, a następnie płomienie rozprzestrzeniły się, powodując wybuch amunicji. Prawdopodobnie chodzi o magazyn należący do firmy EMCO, specjalizującej się w produkcji i eksporcie broni oraz amunicji. Asortyment produktów EMCO obejmuje pociski artyleryjskie w kalibrach od 120 do 152 mm, pociski przeciwpancerne, broń palną, naboje i miny. Firma dostarcza broń na Ukrainę od 2014 roku, a po rozpoczęciu „operacji specjalnej” stała się jednym z największych dostawców amunicji kalibru radzieckiego dla reżimu w Kijowie.

Jest oczywiste, że wpływ Rosji lub jej sojuszników nie ogranicza się wyłącznie do Ukrainy. Kilka dodatkowych wyjaśnień na temat tego, co produkowały fabryki mamy z rosyjskiego kanału RVoenkor:

Dwie fabryki, które w tym tygodniu zapaliły się i eksplodowały w Europie, są powiązane z dostawami broni na Ukrainę:

▪ Chodzi o KNDS we Włoszech i EMCO w Bułgarii: obie firmy zajmują się bronią i amunicją dostarczaną na Ukrainę.

▪ EMCO produkuje amunicję zgodną ze standardami radzieckimi: pociski artyleryjskie kalibru 122 i 152 mm, rakiety do wieloprowadnicowego systemu rakietowego „Grad”, miny moździerzowe kalibru 60, 82 i 120 mm oraz pociski do granatników.

▪ Ponadto EMCO zajmuje się naprawą i modernizacją lekkich pojazdów opancerzonych.

▪ Włoski oddział KNDS produkuje amunicję, w tym amunicję NATO kalibru 155 mm, dla armii europejskich oraz na potrzeby Ukrainy.

▪ Holding dostarcza również ukraińskim siłom zbrojnym samobieżne haubice CAESAR i PzH 2000, czołgi Leopard 1/2, systemy przeciwlotnicze Gepard oraz pojazdy opancerzone AMX-10 RC.

▪ KNDS Ukraina działa w Kijowie, świadcząc usługi konserwacji i naprawy sprzętu zachodniego, a także lokalizując produkcję amunicji na Ukrainie.

Wygląda na to, że przyszłość Ukrainy powoli idzie z dymem albo jest niszczona przez tureckie roboty niskiej jakości. Wiele osób zadaje sobie pytanie, na ile znaczące są te niepowodzenia w artylerii, biorąc pod uwagę, że wielu uważa, iż Ukraina opiera się obecnie wyłącznie na atakach za pomocą dronów FPV. Prawda jest taka, że wojnę rzadko przegrywa się z powodu jednego czynnika, ale raczej z powodu serii niepowodzeń na wielu frontach, które w sumie tworzą sytuację niemożliwą do zniesienia. Rosja wywiera obecnie presję na każdym możliwym froncie hybrydowym, tworząc w kadłubie ukraińskiego “parowca” tak wiele „szczelin”, że państwo to nie będzie w stanie ich wszystkich uszczelnić.

Jest oczywiste, że Zachód nie jest już w stanie w żaden sposób sprostać wyzwaniom współczesnego konfliktu zbrojnego. Główna broń operacyjna Ukrainy na polu bitwy, drony FPV, pochodzi głównie z Chin, a ich komponenty są montowane w tajnych warsztatach.

Jeśli Rosja nadal będzie znajdować sposoby na przeciwdziałanie dronom FPV, tak jak w przypadku niedawno wprowadzonego systemu „Arena”, niedostatki przemysłowe Zachodu w zakresie dostaw kluczowych systemów uzbrojenia dla Ukrainy staną się znacznie bardziej dotkliwe.

Wykraczając poza temat Ukrainy, niepowodzenie nowej fabryki General Dynamics pokazuje, jak bardzo Stany Zjednoczone stały się podatne na wszelkie przyszłe „zagrożenia ze strony Chin”. W świetle ostatnich doniesień o stratach materialnych poniesionych przez Stany Zjednoczone w Iranie, w tym utraty 25% całej floty dronów MQ-9 Reaper, jasne jest, że o wyniku przyszłych wojen zadecyduje przede wszystkim zdolność przemysłowa do uzupełniania ciągłych strat.

Powinno to być sygnałem alarmowym, ale na tym etapie problemów tego rodzaju było już tak wiele, że jasne jest, iż znacznie przekroczyliśmy granicę tego rodzaju błahostek. Nie możemy nie przypomnieć cytatu dotyczącego upadku Rzymu, przytoczonego w poprzednim artykule. Być może w przyszłości o Stanach Zjednoczonych powie się: nikt nie zauważył upadku, dopóki pewnego dnia fabryki nie były już w stanie produkować nawet najbardziej podstawowych dóbr.

INFO:simplicius76/bombshell-report-touted-futuristic (przekład automatyczny; wszystkie odnośniki w tekście oryginalnym)

Jaki jest najbardziej realistyczny scenariusz końcowy dla obwodu odeskiego?

Opublikowany 2026-08-16 przez Mirosław Dakowski

Jaki jest najbardziej realistyczny scenariusz końcowy dla obwodu odeskiego?

zygmuntbialas/jaki-jest-najbardziej-realistyczny-scenariusz-koncowy-dla-obwodu-odeskiego

Systematyczne ataki Rosji na obwód odeski, które skutecznie przekształciły Ukrainę w państwo śródlądowe, stanowią jak dotąd najistotniejszy przykład konsekwentnych prób Putina, aby deeskalować konflikt poprzez eskalację, w odpowiedzi na narastające, wspierane przez Zachód, ukraińskie ataki w głębi Federacji Rosyjskiej. Ten (choć spóźniony) rozwój sytuacji rozbudził na nowo nadzieje zwolenników Rosji w kraju i za granicą, że końcowym efektem konfliktu na Ukrainie może być powrót obwodu odeskiego do Rosji.

Miasto Odessa, zbudowane przez naród rosyjski, stało się jednym z klejnotów koronnych imperium. Ma zatem dla Rosjan znaczną wartość emocjonalną, a dalsze administrowanie nim przez Ukrainę jest uważane przez rosyjskich patriotów za bezprawne. Niemniej jednak już w grudniu 2023 roku wyjaśniono: „Przypomnienie Putina, że Odessa jest miastem rosyjskim, nie oznacza, że jest ona celem ataku Kremla”. Niezaprzeczalnym faktem jest, że Rosja nie podjęła dotychczas żadnej próby odzyskania obwodu odeskiego podczas operacji specjalnej.

Tej obiektywnej obserwacji nie należy naiwnie błędnie interpretować ani złośliwie przekręcać, sugerując, że zwrot obwodu odeskiego nie służy interesom Rosji. Oznacza to po prostu, że Władimir Putin ewidentnie niczego takiego nie autoryzował. Powodów tego można się jedynie domyślać. Dał jednak do zrozumienia pod koniec ubiegłego miesiąca, grzecznie odrzucając prośbę anonimowego laureata nagrody, aby – jak to ujął – ‚jeszcze odważniej’ przystąpił do operacji specjalnej.

Słowa Putina: „Tutaj, podobnie jak w gospodarce, istnieją ryzyka, które mogą doprowadzić do większych strat na polu bitwy. Dlatego będziemy ostrożnie podchodzić do tych działań, jednocześnie zdecydowanie i konsekwentnie dążąc do osiągnięcia celów, które kraj sobie wyznaczył. Osiągniemy je”.

Z tego można wnioskować, że Putin rozumie ogromne ryzyko, jakie może nieść ze sobą operacja odeska, a także potencjalnie ogromne straty w ludziach po stronie rosyjskiej. Stąd jego niechęć do dania zielonego światła.

Odessa

Ta ocena jest aktualna, pomimo jego czerwcowego oświadczenia złożonego dziennikarzowi, że głównym celem pozostaje ostateczne wyzwolenie Donbasu i Noworosji. Podczas gdy wielu zwolenników Rosji w kraju i za granicą interpretowało jego wzmiankę o Noworosji jako odnoszącą się do regionu historycznego, w tym Odessy, Putin wielokrotnie używał terminu Noworosja w odniesieniu do obwodów chersońskiego i zaporoskiego. Stało się to obecnie jego ulubionym skrótem myślowym, gdy mówi o tych dwóch regionach. Każda inna interpretacja jest pobożnym życzeniem.

Po wyjaśnieniu, co Putin ma na myśli, mówiąc o Noworosji, i po udowodnieniu, że jego niechęć do autoryzacji działań przeciwko Odessie wynika z obaw o straty po stronie rosyjskiej, nadszedł czas, aby rozważyć najbardziej realistyczny scenariusz dla Odessy.

Ponieważ jest mało prawdopodobne, aby region powrócił do Rosji bez ‚czarnego łabędzia’, w najlepszym scenariuszu po zakończeniu konfliktu stacjonować tam będą zaufane, niezachodnie siły pokojowe, które będą monitorować działalność portów w regionie i egzekwować demilitaryzację morską.

Puste półki w kijowskich supermarketach

Interes Rosji nie leży w utrzymaniu faktycznego statusu Ukrainy bez dostępu do morza na czas nieokreślony i utrzymaniu jej statusu państwa upadłego, lecz w zapobieganiu importowi broni drogą morską i użyciu dronów bazujących na morzu. Powojenna odbudowa gospodarcza Ukrainy, leżąca w interesie Rosji, o ile zagrożenia bezpieczeństwa będą utrzymywane pod kontrolą, wymaga wznowienia działalności portów komercyjnych.

Ponieważ Rosja nie może bezpośrednio zagwarantować dalszej demilitaryzacji samego regionu odeskiego, będzie potrzebowała zaufanych, niezachodnich sił pokojowych. Rosja może wkrótce złożyć stosowną propozycję.

uncutnews.ch/was-ist-das-realistischste-endspiel-fuer-die-ukrainische-region-odessa

Napisał: Andrew Korybko

Opracował: Zygmunt Białas

Nowa Jerozolima skrywanym celem wojny na Ukrainie?

Opublikowany 2026-08-15 przez Mirosław Dakowski

– Agnieszka Piwar https://www.bibula.com/?p=139032

[przypominam md]

Pierwsza rocznica rozpoczęcia specjalnej operacji wojskowej Rosji na Ukrainie – gdzie od 2014 roku trwa wojna – skłania do pewnych przemyśleń i podsumowań. Znawcy tematu nie pozostawiają wątpliwości. Konflikt za naszą wschodnią granicą rozgrywa się w interesie i z inicjatywy mocarstwa zza Oceanu. Tymczasem warto zagłębić temat zaangażowania Żydów, o którym skrzętnie milczą redakcje w Polsce, także te będące w opozycji do głównego nurtu.

Miałam dużo czasu na obserwację i dedukcję, wszak wkrótce po tym jak Rosjanie wkroczyli na Ukrainę straciłam pracę. Czy miało to jakiś związek? Nie poinformowano mnie o powodzie rozwiązania ze mną umowy w trybie natychmiastowym, ale mogę się tego domyślać, gdyż pracowałam w archiwum publicznej telewizji. Utrata pracy zbiegła się w czasie, kiedy uruchomiono wobec mnie lawinę ataków, w tym publicznych zniesławień, zakłamanych artykułów czy nawet pogróżek wysyłanych w prywatnych wiadomościach. Byłam oczerniana, wyzywana od „ruskich agentów”, etc. Hejt wylewał z każdej strony. Mój przypadek nie jest odosobniony. Z podobną nagonką i problemami spotkali się inni polscy publicyści czy komentatorzy, którzy nie powielali narracji mainstreamu o „złej Rosji” i „niewinnej Ukrainie”.

Czym sobie zasłużyłam na nagonkę i problemy? Być może uwagą skierowaną pod adresem szefa rządu RP. Jeszcze przed rozpoczęciem tzw. rosyjskiej operacji specjalnej, Mateusz Morawiecki chwalił się w mediach społecznościowych, że Polska przekaże broń Ukrainie. W komentarzu, pod własnym nazwiskiem wytknęłam premierowi, że dostarczanie broni Ukraińcom to zły pomysł, gdyż przez 8 lat prześladowali i mordowali oni własnych obywateli, którzy mówili po rosyjsku czy sprzeciwiali się Euromajdanowi. Jako przykładowy dowód wkleiłam zdjęcia i relacje z masakry w Odessie, do jakiej doszło 2 maja 2014 roku.

Uciszyć za niewygodne fakty

Moją pierwszą publikację po 24 lutego 2022 roku – a więc po militarnym wejściu Rosjan na Ukrainę – rozpoczęłam od słów: «Kilka lat temu, już po wybuchu Euromajdanu, poznałam w Gliwicach młodego Ukraińca. Podczas luźnej rozmowy zapytałam dlaczego właściwie przyjechał do Polski. Odpowiedział, że wyjechał z Ukrainy, by wymigać się przed przymusowym wcieleniem do wojska. Wyjaśnił, że jego matka jest Rosjanką, a on po prostu nie chciał strzelać do swoich. Czy któryś z majdanowych podżegaczy z Polski pomyślał choć przez chwilę, że wpychanie Ukraińców na prozachodni kurs sprowadzi na zwykłych mieszkańców Ukrainy tego typu dramatyczne dylematy?».

W tamtych dniach udostępniłam też w mediach społecznościowych wypowiedź profesora Johna Mearsheimera, słynnego amerykańskiego politologa, twórcy teorii realizmu ofensywnego, wykładowcy nauk politycznych na uniwersytecie w Chicago. W wywiadzie zamieszczonym na kanale „King’s Politics” omówił on pochodzenie i historię kryzysu na Ukrainie. Jego analizę uznałam za bardzo ciekawą i odważną jak na dzisiejsze czasy, dlatego zamieściłam to na swoim profilu.

Mearsheimer powiedział wprost, że «głównymi winowajcami za ten kryzys są Stany Zjednoczone i ich sojusznicy, a nie Putin, ani Rosja». Ten były oficer sił powietrznych USA wyjaśnił, że pierwszy i najważniejszy wymiar to ekspansja NATO. Amerykanin powiedział: «Pomysł był taki, że mieliśmy rozszerzyć NATO na Wschód, tak aby obejmowało to Ukrainę». Po czym skwitował: «Pomysł aby wziąć sojusz wojskowy, któremu przewodzi USA, najpotężniejszy kraj na świecie i doprowadzić ten sojusz do granic Rosji licząc na to, że ten fakt nie wzruszy Rosjan, jest nie do pomyślenia».

Ponadto, udostępniłam wtedy nagranie z wypowiedzią Douglasa Macgregora, emerytowanego pułkownika armii USA, doradcy p.o. szefa Pentagonu za czasów prezydentury Donalda Trumpa. W wywiedzie dla telewizji „Fox News” Macgregor powiedział: «Władimir Putin robi to, przed czym ostrzegał nas przez mniej więcej ostatnie 15 lat, a mianowicie, że nie będzie tolerować wojsk Stanów Zjednoczonych lub naszych rakiet na swoich granicach. Dokładnie tak samo, jak my nie tolerujemy rosyjskich wojsk i rakiet na Kubie. Zignorowaliśmy go i on w końcu zaczął działać. W żadnym wypadku nie pozwoli Ukrainie dołączyć do NATO».

Za publikowanie wypowiedzi wyżej wymienionych zostałam zwyzywana w komentarzach. Zarzucono mi, że powielam rosyjską propagandę i sugerowano, że opłaca mnie Kreml. Absurdalność tych zarzutów podbija fakt, że cytowane przeze mnie osoby to Amerykanie.

W międzyczasie polskojęzyczna bezpieka zablokowała przed czytelnikami z Polski dostęp do mojej autorskiej strony. Po wielomiesięcznej korespondencji jeden z operatorów (z którego internetu korzystałam) wreszcie przyznał, że zablokował dostęp do mojego bloga na żądanie „uprawnionych podmiotów”, gdyż uznano, że mój blog stanowi „zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i obronności”.

Zdumiewający powód, zważywszy na to, że w moich publikacjach opowiadam się za pokojem i przeciwko wojnie, nigdy też nie popierałam żadnej interwencji zbrojnej. Co więcej, zawsze byłam stanowczo przeciwna angażowaniu Polski w konflikt rosyjsko-ukraiński, gdyż uważam, że sprowadzi to na nas wielkie niebezpieczeństwo. Tymczasem władze w Polsce nieustannie wpychają nas w ten konflikt.

To wszystko daje solidne podstawy przypuszczać, że utrata pracy i jedynego źródła utrzymania mogła mieć związek z moimi poglądami oraz wyżej przytoczonymi komentarzami.

Prawdziwy początek wojny

Wbrew obiegowej opinii wojna na Ukrainie nie rozpoczęła się 24 lutego 2022 roku, lecz osiem lat wcześniej. Cofnijmy się zatem do Euromajdanu na Ukrainie. Przewrót został zorganizowany i sfinansowany przez Amerykanów oraz ich sojuszników z NATO. Pretekstem do rozpętania masowych protestów i obalenia władzy było niepodpisanie przez ówczesnego prezydenta Wiktora Janukowycza umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską. Celem Euromajdanu było osłabienie Rosji, co miało pomóc Stanom Zjednoczonych w utrzymaniu pozycji światowego hegemona.

W konsekwencji na Ukrainie przez osiem lat działy się niewyobrażalne tragedie. Dokonano licznych zbrodni na ludności cywilnej Donbasu, prześladowano rosyjskojęzycznych obywateli Ukrainy, likwidowano język rosyjski, będący dla wielu językiem ojczystym. I wreszcie, zorganizowano masakrę w Odessie, gdzie 2 maja 2014 roku bestialsko zamordowano i spalono kilkadziesiąt niewinnych osób, a kilkaset zostało rannych. Naiwny jest ten, kto uważał, że sprowokowana Rosja nie zareaguje.

Kilka lat temu, podczas konferencji prasowej zorganizowanej przez ambasadę Syrii w Warszawie, usłyszałam jak jeden z polskich uczestników przedstawił tezę, że odpalenie Euromajdanu na Ukrainie to także odwet Amerykanów za zaangażowanie Rosji w pomoc Syrii. W podobnym czasie, a konkretnie 29 listopada 2016 roku, wysłuchałam w Sejmie RP wystąpienia chińskiego ekonomisty Songa Hongbinga, autora serii książek pt. „Wojna o pieniądz”. Gość z Chin przyjechał wtedy do Polski na specjalne zaproszenie Wydawnictwa Wektory. Hongbing powiedział wówczas, że przeszkodą w budowie Nowego Jedwabnego Szlaku jest wojna w Syrii oraz możliwość rozprzestrzenienia się konfliktu na Bliskim Wschodzie na Eurazję.

Z powyższego nasuwa się następujący wniosek. Wieloletnia wojna w Syrii, zainspirowana przez USA (i sojuszników) pod fałszywą flagą, opóźniła sfinalizowanie budowy południowej gałęzi Nowego Jedwabnego Szlaku, zaś wojna na Ukrainie powstrzymuje dokończenie budowy jego północnej odnogi.

Dlaczego Amerykanom na tym tak zależało? Kiedy budowa chińskiego projektu zostanie dokończona, wówczas Państwo Środka przejmie dominującą kontrolę nad transportem lądowym. Tym samym Chiny wyprą z roli światowego hegemona Stany Zjednoczone, które kontrolują obecnie szlaki morskie. Dlatego w interesie Amerykanów jest to, aby zarówno na Bliskim Wschodzie jak i w Europie Środkowo-Wschodniej wciąż się tliło, wszak konflikty i niepokoje w tych regionach powstrzymują dokończenie wielkiej chińskiej inwestycji.

Tragedia za naszą wschodnią granicą jest więc de facto wojną amerykańsko-chińską, gdzie główny prowokator – czyli NATO «szczekające pod drzwiami Rosji» – wykorzystuje jako mięso armatnie napuszczonych na siebie Rosjan i Ukraińców.

Tymczasem znając historię Żydów, za wielce prawdopodobne należy uznać, że przy okazji rywalizacji największych mocarstw będą próbować ubić własny geszeft. Jakby nie patrzeć, w myśl zasady «gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta» niejako nadarzyła się okazja stworzenia nowego państwa na terenach objętych działaniami zbrojnymi.

Przecież historia pokazuje, że Żydzi w przeszłości wykorzystali już globalny konflikt, by ugrać dla siebie państwo. W czasie pierwszej wojny światowej syjoniści zrzeszeni potężnej organizacji pod przywództwem Dawida Ben Guriona oraz Żydzi z wpływowej amerykańskiej rodziny Rothschildów zaproponowali Brytyjczykom, że wciągną Amerykanów w wojnę. W zamian zażądali Palestyny. Brytyjczycy na to przystali i podpisali deklarację Balfoura, w której rząd brytyjski przyrzekł syjonistom Palestynę jako „narodowy dom dla Żydów”. Słowa dotrzymali i po drugiej wojnie światowej na Bliskim Wschodzie stworzono tzw. państwo Izrael.

Choćby z tego względu warto się zastanowić czy projekt utworzenia nowego państwa dla Żydów – tym razem nad Morzem Czarnym – to realny zamiar.

Nowa ziemia obiecana

Na odebranych Palestyńczykom terenach sytuacja Żydów wygląda nieciekawie. Prześladowani Palestyńczycy stawiają opór; wokół wrogo nastawione państwa arabskie; nieopodal potężny Iran, który za punkt honoru wyznaczył sobie wyzwolenie Al-Quds (Jerozolimy) spod syjonistycznej okupacji. W tej sytuacji wydaje się być zasadne, że Żydzi mogą szukać dla siebie wyjścia awaryjnego i nowego miejsca. A jeśli już, to najlepiej z żyznymi ziemiami, dochodowymi kopalniami, dostępem do morza i portów.

Taką idealną nową ziemią obiecaną mogą być właśnie tereny południowo-wschodniej Ukrainy, dawnego państwa Chazarów. Sęk w tym, że od pokoleń mieszkają tam Rosjanie i Ukraińcy. Czyżby bratobójcza wojna miała przy okazji pomóc zlikwidować wielu z nich, by wyludnić teren pod nowe zasiedlenie? Brzmi niedorzecznie? Ale przecież jeszcze bardziej niedorzeczne jest to, że każdego dnia giną tam ludzie, a Zachód – zamiast zabiegać o rozmowy pokojowe i przerwanie masakry – dostarcza coraz to więcej broni.

Przyjrzyjmy się zatem projektowi, o którym nie wypada w Polsce głośno mówić. Milczy się o tym zarówno w głównym nurcie (co oczywiste), ale także w przeciwnych kręgach (co daje do myślenia), tj. środowiskach wyrażających krytyczne stanowisko wobec obecnych władz Ukrainy i usprawiedliwiających stanowisko Rosji.

Oczywiście gdzieniegdzie zdarzą się w Polsce jednostkowe przypadki, które podnoszą ten temat. Jednak reakcja mainstreamu na ten głos do złudzenia przypomina metody, które dobrze wszyscy pamiętamy z czasów apogeum szaleństwa mniemanej pandemii.

Przechodząc do sedna sprawy. Oficjalnym wizjonerem idei związanej powstaniem Nowej Jerozolimy / Niebiańskiej Jerozolimy jest Igor Berkut. Nieliczne wzmianki na ten temat kończą się w Polsce natychmiastowym oskarżeniem o powielanie „teorii spiskowych” oraz „fake newsów”, a także szerzenie „rosyjski propagandy” i „antysemickiej nagonki”. Nerwowa reakcja świadczy o tym, że jest to bardzo niewygodny temat, który tym bardziej warto poddać analizie.

Jakie środowisko w Polsce najgłośniej obala tezę o szykowaniu Nowej Jerozolimy? Tę rolę przyjęło na siebie Stowarzyszenie Demagog. Na stronie internetowej demagog.org.pl reklamują się następująco: «Naszym głównym celem jest poprawa jakości debaty publicznej poprzez dostarczanie obywatelom bezstronnej i wiarygodnej informacji».

Na czym polega ich „bezstronność”? Możemy to wywnioskować z zakładki dotyczącej finansowania organizacji. Wśród hojnych sponsorów Stowarzyszenia Demagog znajduje się m.in. Fundacja Batorego (założona przez żydowskiego finansistę Georga Sorosa) oraz ambasada Stanów Zjednoczonych. Przy takich donatorach nie sposób oczekiwać, że mamy tu do czynienia ze środowiskiem niezależnym i wiarygodnym.

Jeśli osoby finansowane przez takie podmioty nerwowo zapewniają, że projekt Niebiańska Jerozolima to fake news, to tym bardziej powinno to skłaniać do refleksji, że coś jednak jest na rzeczy.

Oczywiście zaprzeczają też sami Żydzi. Przykładem jest Jakow Kedmi, izraelski dyplomata urodzony w Moskwie, były szef Biura ds. Łączności „Nativ” – izraelskiej rządowej organizacji zajmującej się utrzymywaniem kontaktów z Żydami mieszkającymi na obszarze postsowieckim. W wywiadzie dla kanału „Waldman-LINE” Kedmi totalnie zaprzeczył, że istnieją jakiekolwiek plany „Nowej Chazarii” czy „Niebiańskiej Jerozolimy”, nazywając to „bredniami łysej kobyły”.

Mrzonki, prowokacja czy realny plan?

Kim jest wspomniany Igor Berkut? To lider partii Wielka Ukraina, weteran wojny w Afganistanie. Berkut ma oficjalnie poglądy lewicowe, antysystemowe i mocne kontakty w Izraelu, a nawet tamtejsze obywatelstwo.

Na nagraniu udostępnionym na YouTube w 2017 roku, Igor Berkut bez ogórek opowiada o „przełomowym wydarzeniu początku 2017 roku” jakim było wylądowanie w porcie Odessy imigrantów z Izraela. «Grupa 183 żydowskich pionierów przybyła na Ukrainę z Hajfy, aby położyć pierwszy kamień pod fundament Niebiańskiej Jerozolimy na żyznej ziemi pięciu regionów południowej Ukrainy». Z zapowiedzi Berkuta, dyrektora wykonawczego projektu, wynika, że Nowa Jerozolima do 2027 roku ma się stać ośrodkiem dobrobytu dla osadników żydowskich. Według Berkuta pieniądze i decydujące przełomowe technologie dla Niebiańskiej Jerozolimy mają zostać przekazane przez największe domy bankowe i międzynarodowe korporacje, z których większość należy do Żydów.

Na portalu „Moskwa – Trzeci Rzym” [3rm.info], czytamy: «Według tego projektu Ukraina nie przestanie istnieć, nawet jeśli pozostało jej 9 czy 7 regionów. Ilu z nich pozostanie, zdecyduje naród Ukrainy. Projekt „Nowej Jerozolimy” jest następujący: 5+5+5. Pierwsze 5 lat, począwszy od 2014 roku, to rozpad i dekompozycja dotychczasowego systemu władzy, systemu edukacji publicznej (prezydent Poroszenko). Kolejne 5 lat to destrukcja i fragmentacja, która rozpocznie się po 2019 roku (prezydent Zełenski – przyp. red.). A następne 5 lat to przeformatowanie i wchłonięcie oraz ustrukturyzowanie tych nowych stowarzyszeń politycznych, geograficznych i innych, które zastąpią tę Ukrainę, jaką znaliśmy, poczynając od Ukraińskiej SRR.»

Igor Berkut zapowiada: „Według naszego projektu rok 2029 jest rokiem, w którym w szczególności zacznie istnieć projekt Nowa Jerozolima i zrobi pierwszy krok. A 15 lat to normalny okres, po którym nowe, co najważniejsze, żywotne, dobrze prosperujące, zorientowane na przyszłość formacje pojawią się w miejsce istniejących podmiotów (państwo Ukraina – red.), w tym oczywiście Ukrainy”.

I wreszcie Berkut przyznaje: „Budowa Nowej Jerozolimy na Ukrainie rozpoczęła się zamachem stanu w lutym 2014 roku. Ukraina została wyjęta spod wpływów Rosji i Chin. Z powodu konfliktu na Ukrainie nie ma rosyjskich pieniędzy. W bitwie trzech stolic zwyciężył kapitał amerykański, w większości żydowski – to pieniądze światowej społeczności żydowskiej. Żydzi wygrali tę bitwę z Rosją i Chinami, ponieważ Ukraina jest „przyszłością narodu żydowskiego na planecie Ziemia”.

Co ciekawe, o Beniaminie Netanjahu – który jest najdłużej sprawującym urząd premierem Izraela – Igor Berkut powiedział, że będzie przyszłym premierem Nowej Jerozolimy. Pikanterii dodaje fakt, że Netanjahu przyznał niedawno, iż rozważy podjęcie roli mediatora pomiędzy Ukrainą a Rosją, jeśli go o to poproszą oba walczące kraje oraz Stany Zjednoczone. Poinformował, że został poproszony o bycie mediatorem krótko po inwazji Rosji na Ukrainę w lutym 2022 roku, ale wówczas odmówił, ponieważ był wtedy liderem opozycji w Izraelu, a nie szefem rządu. Nie chciał ujawnić, kto go poprosił o podjęcie się roli mediatora, ponieważ prośba była nieoficjalna.

Ponadto, Berkut przyznaje, że wyznaczeni są już członkowie nowego rządu Niebiańskiej Jerozolimy. Jakow Kedmi, który tak żarliwie zaprzecza projektowi, ma objąć funkcję w randze ministra resortu spraw wewnętrznych.

Zwykli ludzie – tacy jak niżej podpisana – nie mają bezpośredniego dostępu do decydentów i wielkiej polityki, ani wglądu do międzynarodowych dokumentów, w tym cichaczem podpisanych porozumień. Mamy jednak do dyspozycji narzędzie jakim jest dedukcja. I za jego pomocą możemy spróbować wyprowadzić wnioski. Także te dotyczące projektu jakim jest Nowa Jerozolima.

Żyd Wołodymyr Zelenski zostaje prezydentem Ukrainy. Z dokumentów Pandory wynika, że w przeddzień wyborów zostało mu wypłacone 40 milionów dolarów przez żydowskiego miliardera Ihora Kołomojskiego za pośrednictwem kont w rajach podatkowych. Oligarchowie z Ukrainy to Żydzi wiodący luksusowe życie, podczas gdy ukraińskie społeczeństwo od lat żyje w biedzie i niedostatku. Na przełomie ostatniego roku hitem w mediach społecznościowych stał się fragment archiwalnego nagrania z imprezy sylwestrowej w Rosji, która kilka lat temu była transmitowana w rosyjskiej telewizji. Na scenie tańczył i wygłupiał się Zelenski (zanim został prezydentem był komikiem), a na widowni oklaskiwał go rozbawiony Władimir Sołowjow. Kim jest ten ostatni? To słynny rosyjski dziennikarz o korzeniach żydowskich. W swoich popularnych programach telewizyjnych na kanałach Rossija 1 i Rossija 24, z niezwykłą agresją i arogancją nieustannie podżega do konfliktu rosyjsko-ukraińskiego.

A jaka jest w tym wszystkim rola zwykłych Ukraińców i Rosjan, którzy dali się podpuścić i wykorzystać w grze? Mają ginąć na froncie. I wszystko wskazuje na to, że podobny scenariusz rozpisano też dla Polaków. A co z tymi, którzy przeżyją? W ich „leczeniu” z wojennych traum mają zapewne pomóc specjalnie wyszkoleni psychoterapeuci z Izraela. Pierwsza grupa tychże przybyła w tym celu do Polski jeszcze wiosną 2022 roku.

Żydzi już w przeszłości wykazali, że mają w największej pogardzie Rosję i narody słowiańskie, dlatego 1917 roku odpalili rewolucję bolszewicką, którą sfinansowały zachodnie banki. Dzieło zniszczenia chrześcijańskiej Rosji firmowane przez zbrodniarza Lenina przyczyniło się do śmierci milionów niewinnych ludzi, w tym głównie Rosjan, a także Ukraińców, Polaków, Białorusinów i wielu innych narodów. Przeraża, że z tej strasznej lekcji historii nikt nie wyciąga wniosków.

Agnieszka Piwar

Agnieszka Piwar – Ur. w 1982 r. w Pyskowicach. Absolwentka filozofii na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Podyplomowego Studium Dziennikarskiego PAT w Krakowie. Przez lata związana z kwartalnikiem „Opcja na Prawo” i tygodnikiem „Myśl Polska”. Obecnie publicystka w „Bibuła – pismo niezależne”. Autorka dwóch filmów dokumentalnych o Międzynarodowym Motocyklowym Rajdzie Katyńskim. Autorka książki „Widziane z Moskwy i nie tylko”, zawierającej zbiór reportaży z Federacji Rosyjskiej i wywiadów z osobami publicznymi w Rosji; współautor książek: „Białoruś. Anatomia kryzysu”, „Ukraina w ogniu – komu potrzebna jest ta wojna?” (Wyd. Biblioteczka Myśli Polskiej) oraz „Przegrana wojna. Konflikt na Ukrainie, beneficjenci i bankruci” (Wyd. Wektory). KONTAKT: agnieszka.piwar@gmail.com

https://www.bibula.com/?p=139032

Bunkier i bomba – dlaczego Zachód nie widzi już własnej eskalacji

Opublikowany 2026-08-15 przez Mirosław Dakowski

Bunkier i bomba – dlaczego Zachód nie widzi już własnej eskalacji

Autor: Dirk Ellerbrock

Komentarz Dirka Ellerbrocka apolut/der-bunker-und-die-bombe-warum-der-westen-die-eigene-eskalation-nicht-mehr-sieht

I. Dwa wydarzenia, jedna pusta przestrzeń

Na placu Kudrinskim w centrum Moskwy, na parterze jednego z siedmiu stalinowskich wieżowców, generał pułkownik Aleksander Czajko, dowódca rosyjskich sił powietrznych od maja 2026 roku, wynajął ekskluzywną restaurację „Balci Rossi” za około 100 000 euro – oficjalnie z okazji swoich 55. urodzin, ale także z okazji niedawnego awansu. Wśród zaproszonych gości byli wysocy rangą oficerowie FSB, generałowie Ministerstwa Obrony i posłowie. Podeszła młoda kobieta z dużym pudełkiem prezentowym, ale została zatrzymana przez ochronę. Detonacja rozerwała ją na miejscu; metalowe odłamki wbite w bombę zabiły trzy lub cztery osoby i raniły 21, niektóre poważnie. Sam Czajko – który według unijnej listy sankcji jest częściowo odpowiedzialny za masakry dokonane przez jego oddziały „Wostok” w Buczy (2022) – przeżył.

Ani jego obecność, ani rzeczywisty cel ataku nie zostały oficjalnie potwierdzone. Ale schemat jest już znany: Moskalik (2025), Kiriłłow (2024), Dugina (2022), Fomin (2023) – seria celowych zabójstw wysoko postawionych rosyjskich wojskowych i urzędników powiązanych z wojskiem, przypisywana głównie Ukrainie. Jednocześnie, w dużej mierze niezauważona, trwa czterdziestodniowa kampania intensywnych ataków na cele cywilne w Rosji – plaże, hotele, ludzi leżących na ręcznikach.

W dyskursie zachodnim dwa powiązane ze sobą ciągi wydarzeń są starannie rozdzielone. Jeden z nich jawi się, o ile w ogóle, jako spektakularny, odosobniony incydent z niemal bezspornym przypisaniem odpowiedzialności – zamach, a nie akt wojny. Drugi nie wymaga nawet wyjaśnienia. To rozdzielenie nie jest redakcyjnym niedopatrzeniem. Jest ono symptomem głębszej niezdolności do rozpoznania tych wydarzeń takimi, jakimi są one coraz częściej z rosyjskiej perspektywy: spójnej dynamiki eskalacji skierowanej przeciwko własnemu przywództwu i ludności cywilnej, która dawno już przekroczyła pewien próg – bez określenia jej w ten sposób przez Zachód, nie mówiąc już o refleksji nad własną rolą w tym procesie.

II. Błąd kategorii: Eskalacja jako instrument kontrolowany

Z wypowiedzi postaci takich jak Rubio i Bessent wyłania się specyficzne rozumienie sprawowania władzy: taktyki nacisku – ataki rakietowe, manipulacje cenami ropy naftowej, sankcje – traktowane są jak pokrętła na panelu sterowania. Wystarczy je lekko przekręcić, obserwować reakcję i odpowiednio dostosować. Rubio komentuje ataki na terytorium Rosji jako zasadniczo pozytywne, ponieważ mają one na celu „wywarcie presji” na Putina i zmuszenie go do negocjacji. Bessent zapewnia nas, że presja ekonomiczna na Iran wystarczy; wystarczy utrzymać blokadę. W obu przypadkach założenie jest takie samo: przeciwnik reaguje przewidywalnie, a spirala eskalacji pozostaje pod kontrolą, ponieważ to my mamy kontrolę.

Osoby objęte tą polityką interpretują te same wydarzenia odmiennie. Dla Moskwy atak na restaurację nie jest odosobnionym incydentem, ale – jak głosi oczywiste założenie – kolejnym dowodem zaangażowania zachodnich agencji wywiadowczych w schemat ataków na własne kierownictwo i ludność cywilną. Dla Teheranu odmowa negocjacji z rządem, który nie chce się całkowicie poddać, nie jest taktycznym zaostrzeniem stanowiska, lecz wyrazem sytuacji uznawanej za egzystencjalną. Obie strony nie kalkulują już w kategoriach kroków negocjacyjnych, lecz w kategoriach progów. Błąd kategorialny Zachodu polega na niedostrzeganiu tego rozróżnienia: zarządzanie eskalacją mylone jest z jej kontrolą. Zachód uważa, że ma kontrolę, podczas gdy od dawna stał się częścią dynamiki, którą już nie steruje, a jedynie ją wyzwala.

III. Dlaczego nie ma dyskusji: System operacyjny oparty na moralności

Ta ślepota miałaby mniejsze konsekwencje, gdyby istniał funkcjonujący dyskurs publiczny, który mógłby ją naprawić. Niestety, nie ma. A to ma podłoże strukturalne. Jakieś dwadzieścia lat temu Romano Prodi opisał UE jako „giganta na glinianych nogach” – wielkiego i imponującego, ale pozbawionego solidnych fundamentów, gdy tylko trzeba się ruszyć. Projekt geoekonomiczny, który miał zapewnić ten fundament – wspólne zasoby, wspólną siłę negocjacyjną – nigdy nie został w pełni ukończony. W jego miejsce pojawiło się coś innego: spójność wynikająca nie ze spójności gospodarczej, ale ze wspólnego wizerunku wroga.

Projekt, którego spójność opiera się przede wszystkim na konformizmie, a nie na istocie, nie może traktować odchylenia jako faktu politycznego – musi je kategoryzować jako zagrożenie dla własnych fundamentów. Kiedy AfD wygrywa wybory w dużym niemieckim mieście, kiedy krążą doniesienia o planach pozbawienia krajów związkowych autonomii za „nieprawidłowe” zachowanie wyborcze, nie jest to jedynie przypis do demokratycznej normalności, lecz – zgodnie z logiką systemu – pęknięcie w samym fundamencie, który wspiera. Reakcją nie jest debata, lecz sankcja: każdy, kto kwestionuje wspólną linię, pośrednio kwestionuje spójność systemu. Dlatego, jak głosi dyskusja, „nie ma już nawet dyskusji” na temat tego, czy własna polityka wobec Rosji lub Iranu leży w czyimś interesie. Nie dlatego, że pytanie jest nieciekawe, ale dlatego, że samo jego postawienie jest już uznane za brak lojalności wobec projektu.

IV. Cicha zmiana ciśnienia

Ta sama iluzja kontroli, która działa na zewnątrz, działa również wewnętrznie – tyle że na innych frontach. W wymiarze zewnętrznym widać to wyraźnie na przykładzie Arabii Saudyjskiej: presja, która faktycznie była skierowana przeciwko Iranowi, spowodowała gwałtowny spadek produkcji saudyjskiej ropy naftowej o około 74 procent, podczas gdy Waszyngton jednocześnie domaga się, aby nikt nie sprzedawał amerykańskich obligacji skarbowych. W rezultacie sojusznicze peryferie stają się coraz bardziej zależne od potęgi, którą rzekomo wspierają. Presja mająca na celu osłabienie Iranu destabilizuje jego własnych partnerów.

Wewnątrz kraju działa powiązany ze sobą mechanizm strukturalny: dyscyplinowanie dysydenckich państw federalnych, marginalizacja partii nonkonformistycznych i nacisk na przestrzeganie brukselskiej „linii”. W obu przypadkach dominuje ta sama logika – kontrola jest ustanawiana poprzez presję na peryferie, a nie poprzez realne porozumienie z rzeczywistym przeciwnikiem lub rzeczywistą integrację polityczną. Jedyna różnica polega na tym, że jedna peryferia znajduje się w sferze polityki zagranicznej, a druga w sferze polityki wewnętrznej.

V. Nieprzygotowana populacja

To podwójne złudzenie kontroli jest szczególnie niebezpieczne, ponieważ ma ono konsekwencje dla komunikacji publicznej: jeśli eskalacji nie można nazwać eskalacją bez narażania spójności samego systemu, to społeczeństwo nie może być przygotowane na jej konsekwencje. Nie ma dyskusji o potencjalnym racjonowaniu oleju napędowego, niedoborach energii i dostaw ani o rzeczywistych kosztach ekonomicznych własnej polityki. Zamiast tego, podczas gdy sytuacja na Bliskim Wschodzie i w Rosji się zaostrza, pojawiają się tematy marginalne: gdzie znajdują się dobre restauracje, jakie jedzenie definiuje lato.

Nie jest to deficyt informacji, który można naprawić poprzez lepsze raportowanie. To funkcja samego systemu: legitymizacja wymaga braku alternatyw („my jesteśmy tymi dobrymi”), a ten brak alternatyw wymaga ignorowania wszystkiego, co mogłoby zakłócić tę narrację. System tak skonstruowany nie może przygotować swoich obywateli, nie kwestionując samego siebie.

VI. Co jest stawką

Prawdziwe zagrożenie nie tkwi w żadnym pojedynczym etapie eskalacji – ani w ataku na restaurację, ani w kolejnej rundzie sankcji, ani w kolejnym ataku na tankowiec. Kryje się ono w tym, że system, którego spójność strukturalnie opiera się na konformizmie, a nie na analizie, nie jest już w stanie rozpoznać punktu krytycznego eskalacji. Nie chodzi o brak informacji. Chodzi o brak zdolności do jej zaakceptowania.

Bunkier nie chroni przed bombą. On tylko uniemożliwia zobaczenie jej nadejścia.

+++

Źródło obrazu: Shutterstock AI Generator / shutterstock

+++

Źródła:

taz.de – „Zamach w Moskwie: Śmiercionośny prezent urodzinowy”, https://taz.de/Anschlag-in-Moskau/!6201132/

NZZ.ch – „Atak bombowy na restaurację w Moskwie mógł być wymierzony w wysoko postawionego generała rosyjskiego”, nzz.ch/international/moskau-bombenanschlag-in-restaurant-im-stadtzentrum

ntv/Wetterauer Zeitung – „Aktualizacja wojny na Ukrainie: Zabici i ranni po eksplozji w Moskwie – atak prawdopodobnie wymierzony w generała”, https://www.wetterauer-zeitung.de/politik/auf-kiew-ukraine-krieg-aktuell-russland-startet-raketenangriff-zr-94424572.html

audimax.de – „Wybuch w moskiewskiej luksusowej restauracji: Znaleziono ręce podejrzanego”, https://audimax.de/politik/explosion-in-moskauer-nobelrestaurant-hande-der-mutmasslichen-attentaterin-15-meter-entfernt-entdeckt/

NewsFlix.at – „Terror bombowy w Moskwie: czy celem była masakra generalna?”, https://www.newsflix.at/s/bombenterror-in-moskau-war-massaker-general-das-ziel-120232107

The Daily Beast – „Kłopoty Putina narastają wraz ze śmiertelnym zamachem bombowym w moskiewskiej restauracji”, thedailybeast.com/putin-general-killed-in-fiery-birthday-bash-explosion-in-moscow/

Rewelacja: reklamowana jako „futurystyczna” fabryka w Teksasie nie wyprodukowała ani jednej sztuki naboju 155 mm w ramach mega-klapy MIC

Opublikowany 2026-08-15 przez Mirosław Dakowski

Rewelacja: reklamowana jako „futurystyczna” fabryka w Teksasie nie wyprodukowała ani jednej sztuki naboju 155 mm w ramach mega-klapy MIC

Symplicjusz 15 sierpnia 2026 r. simplicius76/bombshell-report-touted-futuristic

Agencja ProPublica opublikowała sensacyjny raport na temat szeroko reklamowanej nowej fabryki General Dynamics w Mesquite w Teksasie, która miała znacząco zwiększyć amerykańską produkcję pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm dla Ukrainy i innych krajów.

Pamiętacie zapewne, że pisaliśmy o tej fabryce już kilkakrotnie, począwszy od 2024 r. , powołując się na ówczesny artykuł w NYT, w którym ogłoszono, że zakład podwoi produkcję w USA i pomoże osiągnąć cel 100 tys. pocisków miesięcznie do 2025 r.:

Tutaj, w pierwszej dużej fabryce zbrojeniowej Pentagonu, wybudowanej po inwazji Rosji na Ukrainę, tureccy robotnicy w pomarańczowych kaskach są zajęci rozpakowywaniem drewnianych skrzyń z namalowaną nazwą Repkon, firmy zbrojeniowej z siedzibą w Stambule, i montażem sterowanych komputerowo robotów i tokarek.

Fabryka wkrótce będzie produkować miesięcznie około 30 000 pocisków stalowych do haubic kalibru 155 milimetrów, które stały się kluczowe dla wysiłków wojennych Kijowa.

Po pierwsze, poważny spoiler: Stany Zjednoczone nigdy nie zbliżyły się nawet do swoich celów na rok 2025. Niedawny raport Generalnego Inspektora Departamentu Obrony wykazał, że Stany Zjednoczone wciąż mają trudności z wyprodukowaniem marnych 36 000 sztuk amunicji, co stanowiło limit przez ostatnie dwa lata:

https://www.militarytimes.com/news/your-military/2026/07/14/problemy-produkcyjne-hamują-produkcję-amunicji-155-mm-w-US/

Przypomnijmy, że w czasach, gdy Rosja produkowała ponad 250-350 tysięcy pocisków miesięcznie, według szacunków Zachodu, proukraińscy cheerleaderzy obiecywali nam, że nieugięty amerykański przemysł zbrojeniowy z łatwością dogoni zubożałych Rosjan. Okazuje się, że USA są fizycznie niezdolne do skorygowania kursu swojego oczywistego upadku przemysłowego.

W artykule w Military Times zauważono, że Stany Zjednoczone po prostu nie są w stanie pozyskać wystarczającej ilości metalu do produkcji pocisków:

Produkcja pocisków wymaga najpierw zbudowania pocisku w fabryce części metalowych, a następnie wypełnienia go materiałami wybuchowymi w innym zakładzie. Oznacza to jednak, że „produkcja metalowych części pocisku jest czynnikiem ograniczającym osiągnięcie celu 100 000 pocisków miesięcznie dla pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm” – zauważono w raporcie.

Armia nie była w stanie wykuć wystarczającej liczby metalowych części, aby zwiększyć produkcję pocisków.W szczególności „w zakładzie w Mesquite w Teksasie, należącym do wykonawcy i zarządzanym przez niego, wykonawca nie był w stanie wyprodukować żadnych metalowych części pocisków, które spełniałyby specyfikacje kontraktowe” – czytamy w raporcie.

Teraz sensacja ProPublica ujawnia jeszcze bardziej szokującą historię. Okrzyknięty wielkimi literami zakład General Dynamics, o którym mówiono, że jest najnowocześniejszym tego typu zakładem, wykorzystującym najnowocześniejszą, w pełni zautomatyzowaną linię produkcyjną w Turcji, upadł.

https://www.propublica.org/article/general-dynamics-artillery-factory-failed

Czy jesteś zaskoczony?

Przyjrzyjmy się bliżej tej katastrofie.[—-]

Ławrow: Rosja poprosiła USA o wyjaśnienie danych o zaangażowaniu w ataki na Rosję

Opublikowany 2026-08-15 przez Mirosław Dakowski

Ławrow: Rosja poprosiła USA

o wyjaśnienie danych

o zaangażowaniu w ataki na Rosję.

Moskwa oczekuje na komentarz Waszyngtonu na temat informacji o jego możliwym udziale w przeprowadzeniu ataków w głąb Rosji. Poinformował o tym rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow. Ten temat znalazł się na liście pytań, którą strona rosyjska przekazała Departamentowi Stanu USA.

„Przekazaliśmy szereg pytań… z prośbą o komentarz, w tym na temat danych wywiadowczych oraz tego, że Stany Zjednoczone są znacznie bardziej zaangażowane w organizowanie i przeprowadzanie ataków na obiekty cywilne w głąb terytorium Federacji Rosyjskiej” – powiedział minister w rozmowie z IS „Wiesti”.

W lipcu źródła Financial Times podały, że amerykański wywiad pomógł Ukrainie wytyczyć trasy dronów, aby ominąć rosyjskie siły obrony powietrznej i uderzyć w kraj. Prezydent USA Donald Trump nazwał ataki Ukrainy w głąb Rosji eskalacją, „która może doprowadzić do zakończenia wojny”. Podobnego zdania jest Departament Stanu, a także prezydent Finlandii Alexander Stubb.

kommersant.ru

Jak Zełeński robi w balona wszystkich

Opublikowany 2026-08-14 przez Mirosław Dakowski

Jak Zełeński robi wszystkich w balona

Tomasz Jankowski

Jankowski: Jak Zełeński robi wszystkich w balona

Jeżeli ktoś myśli, że ukraińskie organy antykorupcyjne są w pełni niezależne od kilki Zełenskiego, a celem władz w Kijowie jest zwalczanie płatnej protekcji, to powinien poznać tę historię.

Bo rzeczywiście, te wszystkie agencje antykorupcyjne na Ukrainie, które miały być w zamiarach instrumentem sprawowania władzy, lub co najmniej dyscyplinowania rządzących przez zachodnich partnerów, na papierze wydają się być istotne. Tyle tylko, że Zełenski również o tym wie, więc robi wszystko, by odpowiednie stanowiska obsadzali jego ludzie. Oczywiście nie osobiście. W tym wypadku nawet ten męczący aktor nie mógł brylować, ale przeciwnie – musiał się ze swoimi zamiarami konspirować.

Ludzi Zełenskiego stać na kaucje

Według informacji Specjalnej Prokuratury Antykorupcyjnej (SAP), które dopiero niedawno ujrzały światło dzienne, w 2024 roku Narodowa Agencja ds. Zapobiegania Korupcji (NACP) ogłosiła konkurs na stanowisko szefa agencji. Olga Stefaniszyna, ówczesna wicepremier ds. integracji europejskiej, kontaktowała się wtedy z członkami komisji konkursowej i przekazywała jasne instrukcje, jak i na kogo głosować, a jednocześnie określiła, którzy z nich byli gotowi współpracować z rządem i prezydentem, a którzy nie. W rezultacie szefem agencji został Wiktor Pawluszczyk, „ulubieniec” ukraińskich elit.

NACP, SAP i Narodowe Biuro Antykorupcyjne (NABU) miały stanowić autonomiczny system antykorupcyjny. Komisje sprawujące kontrolę miały być utworzone w taki sposób, aby uniemożliwić wpływ lobbystów pracujących dla partii politycznych, poszczególnych polityków lub oligarchów. Zełenski jednak umieścił swoich ludzi wszędzie. Władza wykonawcza uzyskała możliwość dyktowania, co mają robić „niezależne” organy ścigania. Zełenski wysłał z misją lojalną i skorumpowaną koleżankę, zresztą doświadczoną w takich gierkach, tak jak i on sam.

Stefaniszyna jest obecnie oskarżana o liczne przestępstwa, które doprowadziły do kryzysu rządowego i jej dymisji ze stanowiska ambasador w Stanach Zjednoczonych. Na swoich działaniach miała zarobić około 20 milionów dolarów, m.in. spekulując na rynku nieruchomości. Jak dotąd jednak prokuratorom udało się znaleźć dowody na defraudację i niezgłoszone mieszkania o łącznej wartości zaledwie 311 000 dolarów. Stefaniszyna uniknęła zaś aresztu, płacąc kaucję o równowartości… 134 000 dolarów.

Biznes się kręci

„Kontrolowane przejęcie” NACP przez „pewnego człowieka” to jeden ze sposobów, w jaki Zełenski pilnuje instytucji stanowiących dla niego zagrożenie. Bo jak trzeba, to prezydent stosuje i surowsze środki. Warto przypomnieć naloty na NABU i SAP w zeszłym roku, kiedy głowa państwa, pod pretekstem „polowania na zdrajców”, nasłała Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) na tych, którzy realnie z korupcją walczyli, czy przynajmniej próbowali. Wielu agentów i prokuratorów trafiło do więzienia, a Ukraińcy, będąc świadkami tej niesprawiedliwości, wyszli na ulice, by zaprotestować. Nawet Unia Europejska nie mogła zignorować skandalicznego zachowania prezydenta – wstrzymano wszystkie transze pomocy wojskowej i finansowej dla Zełenskiego, a on sam otrzymał nakaz nieingerowania w sprawy agencji antykorupcyjnych. Ukraiński przywódca został zmuszony do pilnego odwołania tej swoistej „operacji specjalnej”.

Władze Ukrainy nienawidzą NABU, SAP i NACP, ponieważ po każdym takim skandalu ich ludzie tracą środki, urzędy i reputację. Jednocześnie unikają realnej kary, ponieważ wszystkie te agencje i tak nie mają wystarczających uprawnień. Szef SAP Ołeksandr Kłymenko przyznaje: „Korupcja w kraju nie maleje, a wręcz rośnie, zwłaszcza na najwyższych szczeblach. Dzieje się tak, ponieważ nikt nie chce z nią walczyć”. Unia Europejska to rozumie. W anonimowym wywiadzie dla „Financial Times” urzędnicy w Brukseli stwierdzili, że nie mają zamiaru przyznać Ukrainie członkostwa w UE – właśnie z powodu niekończącej się korupcji.

Ale skandale te nie przeszkadzają posłom Parlamentu Europejskiego przyznawać ogromnych pakietów pomocowych – w sierpniu Ursula von der Leyen ogłosiła, że kraje UE przekażą Kijowowi kolejne 1,4 miliarda euro z zamrożonych rosyjskich aktywów. Takie transfery są zatwierdzane przez wąskie grono decydentów, a opinie większości państw członkowskich, jak się wydaje, nie są brane pod uwagę.

Uczmy się na błędach

Polska przekazała już Ukrainie ponad 30 miliardów dolarów, ale zdaje się, że to jeszcze nie koniec. Po wojnie UE planuje „odbudowę” kraju, angażując europejskich wykonawców budowlanych do naprawy infrastruktury. Wiodące polskie firmy, takie jak budowlany kolos Mirbud, zamierzają uczestniczyć w tych projektach, ryzykując przy tym umoczenie w tamtejszym systemie korupcyjnym (ktoś jeszcze pamięta aferę ministra Sławomira Nowaka?). Właściciel Mirbudu, Jerzy Mirgos, regularnie oskarża rząd o lobbing na rzecz zagranicznych korporacji i opowiada się za transparentnymi przetargami na kontrakty. Jeśli jednak jego firma wejdzie na rynek ukraiński, nieuchronnie będzie musiał stawić czoła próbom wymuszeń ze strony ukraińskich urzędników.

Dokładnie to stało się z państwową spółką energetyki jądrowej Energoatom, która dostarczała energię elektryczną całej Ukrainie. Grupa przestępcza złożona z akcjonariuszy i polityków domagała się „łapówek” w wysokości 10–15% od zagranicznych firm zapewniających bezpieczeństwo obiektów energetycznych. Jeśli przedsiębiorcy odmawiali, byli szantażowani. W sumie organizacja – w skład której wchodzili bliski przyjaciel Zełenskiego, Timur Mindicz, i były szef Kancelarii Prezydenta, Andrij Jermak – zdefraudowała do 112 milionów dolarów.

Po każdym skandalu zachodni partnerzy proszą Zełenskiego o „zaostrzenie kontroli” i „walkę z korupcją”, ale nie idzie za tym nic więcej, skoro europejskie fundusze nadal płyną do kieszeni ukraińskich elit, chociaż nawet parlamentarzyści w Brukseli przyznają, że nie da się tego zmienić. Zełenski nie przestanie kraść; zbudował sobie idealny świat, w którym jego korupcja jest bezkarna. Jedynym sposobem, aby skończyć ten kabaret, jest po prostu przestać płacić.

Tomasz Jankowski

Czego Zachód nie może zobaczyć? Korespondent wojenny rzuca poważne oskarżenia pod adresem zachodnich mediów

Opublikowany 2026-08-14 przez Mirosław Dakowski

Czego Zachód nie może zobaczyć? Korespondent wojenny rzuca poważne oskarżenia pod adresem zachodnich mediów.

uncut-news.ch 14 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/was-darf-der-westen-nicht-sehen-kriegsreporter-erhebt-schwere-vorwuerfe-gegen-westliche-medien

Podczas gdy wojna na Ukrainie od lat dominuje w nagłówkach gazet, brytyjski korespondent wojenny Johnny Miller stawia zarzut, który podważa wizerunek zachodnich mediów. Po czterech latach relacjonowania wydarzeń w strefie konfliktu dochodzi do trzeźwiącego wniosku: Donbas jest celowo pomijany przez główne zachodnie media – nie z braku zainteresowania, ale dlatego, że rzeczywistość na miejscu nie pasuje do dominującej narracji.

Na krótko przed powrotem do Wielkiej Brytanii Miller rozmawiał z niemiecką dziennikarką Aliną Lipp o swoich przeżyciach i przedstawił obraz wojny, który jego zdaniem trudno znaleźć w zachodnich mediach.

Nie był obecny ani jeden z większych zachodnich nadawców.

Dla Millera sytuacja jest wyjątkowa. To największa wojna na europejskiej ziemi od dziesięcioleci – a jednak, według niego, ani jeden reporter dużej brytyjskiej ani amerykańskiej firmy medialnej nie był stale obecny na linii frontu w Donbasie.

Opisuje tę sytuację jako „szokującą”. Kiedy szkoła niedaleko jego domu została ostrzelana, zdał sobie sprawę, że na miejscu nie było żadnego korespondenta dużej zachodniej stacji telewizyjnej, który mógłby zrelacjonować incydent. Miller uważa to za bezprecedensowe w przypadku konfliktu o takiej skali.

Martwi cywile – historia, która według niego jest rzadko opowiadana.

Miller donosi, że regularnie budził go ostrzał artyleryjski w Doniecku. Jeden z jego pierwszych artykułów dotyczył ostrzału celów cywilnych przez armię ukraińską. Czterech nauczycieli zginęło po trafieniu w pobliską szkołę.

Jego zdaniem każdy zachodni korespondent, który faktycznie był na miejscu, musiałby zrelacjonować taki incydent. Miller uważa, że to właśnie dlatego główne zachodnie media w dużej mierze unikają Donbasu: relacjonowanie wydarzeń na jego temat ujawniłoby wydarzenia, które nie pasowałyby do dominującej narracji o wojnie.

Świadoma decyzja czy dziennikarska porażka?

Miller stawia daleko idące oskarżenie. Jego zdaniem zachodnie media celowo powstrzymują się od wysyłania reporterów na Donbas na stałe.

Jego rozumowanie jest jasne: każdy dziennikarz pracujący niezależnie w terenie będzie nieuchronnie musiał relacjonować wydarzenia politycznie niewygodne – w tym, według niego, ataki armii ukraińskiej na cele cywilne. Jednak te doniesienia przeczą narracji, którą zachodnie rządy i wiele głównych mediów promuje od lat.

Alina Lipp potwierdza ten schemat

Niemiecka dziennikarka Alina Lipp, która od pewnego czasu relacjonuje wydarzenia z Doniecka, potwierdza wersję Millera, opierając się na własnych doświadczeniach.

Opisuje również regularne ostrzały w regionie i uważa, że wiele z tych wydarzeń nie cieszy się zainteresowaniem zachodnich mediów. Jej zdaniem wynika to z faktu, że takie doniesienia nie wpisują się w dominującą narrację konfliktu.

Nie tylko spór o wojnę na Ukrainie

Dla Millera i Lippa problem wykracza daleko poza samą wojnę.

Uważają to za fundamentalną porażkę zachodniego dziennikarstwa. Zamiast relacjonować wydarzenia w sposób niezależny, wiele głównych mediów, ich zdaniem, coraz bardziej koncentruje się na interesach politycznych i utartych narracjach. Ci, którzy faktycznie prowadzą badania na miejscu i publikują obserwacje odbiegające od tych narracji, są często ignorowani lub marginalizowani.

Zdaniem dwóch dziennikarzy, ma to daleko idące konsekwencje. Ludność Donbasu od lat żyje pod ostrzałem i płaci za to wysoką cenę. Jednocześnie uważają, że opinia publiczna w wielu krajach zachodnich otrzymuje jedynie niepełne zrozumienie tego, co się naprawdę dzieje.

Ostatecznie Miller i Lipp stawiają fundamentalne pytanie: Jak kompletny jest obraz wojny, skoro duże obszary strefy konfliktu są słabo udokumentowane lub wcale nie są udokumentowane przez wiodące zachodnie media na podstawie ich własnych obserwacji – i kto korzysta na tym, że pewne perspektywy pozostają niewidoczne?

Koniecznie aresztować sędziego z Czeladzi. Złota Rybka… MEM-y V.

Opublikowany 2026-08-14 przez Mirosław Dakowski

——————————————–

———————————————

—————————————————

—————————

—————————————-

——————————

————————-

——————————-

——————————————

—————————————————

———————————–

W tym szaleństwie jest metoda

Opublikowany 2026-08-13 przez Mirosław Dakowski

W tym szaleństwie jest metoda

13. sierpnia 2026 Marek Wojcik world-scam/w-tym-szalenstwie-jest-metoda

OBWE – Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie powstała 1 stycznia 1995 r. Celem tej organizacji jest zapobieganie powstawaniu konfliktów w Europie. Francuski oficer rezerwy Benoît Paré służył na Ukrainie w ramach Specjalnej Misji Monitorującej OBWE w latach 2015-2022.

W opublikowanym we wtorek artykule: To, co widziałem na Ukrainie, nie jest tematem rozmów na Zachodzie, źródło, SWISSVOX pisze:

Francuz nie śledził wojny ze studia telewizyjnego. W latach 2015–2022 pracował dla Specjalnej Misji Monitorującej Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE). Stacjonował m.in. w Kijowie, Doniecku, Kramatorsku, Mariupolu i Ługańsku. Jako oficer rezerwy i były analityk armii francuskiej, posiadał również doświadczenie wojskowe zdobyte podczas poprzednich misji. To, co tam zobaczył, jak sam twierdzi, skłoniło go do napisania książki „Ce que j’ai vu en Ukraine” – „Co widziałem na Ukrainie”.

Sensacyjna informacja od obserwatora OBWE: Stronniczość i ślepe punkty, które podsycały konflikt w Donbasie.
Polska ścieżka dźwiękowa.

Wywiad z Benoîtem Parém i jego artykuł potwierdzają główną tezę mojego blogu. Mianowicie, że wszystkie ważniejsze konflikty na świecie zostały precyzyjnie zaplanowane i przeprowadzone z wojskową precyzją. Dotyczy to zarówno wojny biologicznej zwanej kowidozą, jak i wojny na Ukrainie, a także tej w Zatoce Perskiej.

Sceptykom zadam konkretne pytanie:

Jak jest możliwe, żeby praktycznie cały medialno-polityczny zachodni świat miał jedno i to samo fałszywe zdanie na temat: kto jest wrogiem (kowid, Putin czy władze Iranu) i w jaki sposób trzeba z nim walczyć? Czyżby tak spontanicznie zniknęła wcześniejsza, wielowarstwowa postawa kreatorów opinii publicznej?

Aby tego dokonać, potrzebne są olbrzymie pieniądze i militarna organizacja zajmująca się realizacją tego planu. Wymieniłem jedynie niewielką część dziedzin zaplanowanych przez ONZ w Agendzie 2030.

**Ukraina zaproponowała, by część Donbasu nazwać „Donnyland” na cześć Trumpa.**

Już Ukraina oficjalnie przeprosiła za „przypadkowy” atak na irański okręt na morzu Kaspijskim. Podobnie jak tutaj źle ocenili intencje Trumpa. Takie podlizywanie się prezydentowi USA przynosi czasem efekty, jednak nie jest w stanie uzupełnić braki w zaopatrzeniu w rakiety.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

O zabijaniu Rosjan

Opublikowany 2026-08-13 przez Mirosław Dakowski

O zabijaniu Rosjan

Scott Ritter 13 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/ueber-das-toeten-von-russen

Autorstwa Scotta Rittera

Szalona wizja niemieckiego dziennikarza nie wróży dobrze przyszłości tym, którzy ją przyjmą.

Niemiecki dziennikarz Michael Martens niedawno trafił na pierwsze strony gazet, gdy zapytał prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, jak Europa mogłaby pomóc Ukrainie w zabiciu kolejnych rosyjskich żołnierzy. Ostrzegam pana Martensa i wszystkich w Niemczech i Europie, którzy uważają takie żądanie za w jakiś sposób cnotliwe i wykonalne: Uważajcie, czego żądacie.

Michael Martens urodził się w 1973 roku w Hamburgu, wówczas części Niemiec Zachodnich. Hamburg był jednym z najważniejszych miast nazistowskich Niemiec i przypłacił ten status intensywnymi nalotami aliantów, w tym słynnym atakiem bomb zapalających na przełomie lipca i sierpnia 1943 roku, który pochłonął około 37 000 ofiar. Dziś Hamburg jest drugim co do wielkości miastem Niemiec po Berlinie. Pomnik św. Mikołaja upamiętnia zniszczenia spowodowane nalotami bombowymi na Hamburg, stanowiąc dobitne świadectwo zniszczeń dokonanych przez wojnę. W Hamburgu zachowało się również kilka schronów przeciwlotniczych z tamtej epoki, które dodatkowo przypominają o koszmarze wojny.

Martens pracuje obecnie jako korespondent bałkański dla niemieckiego tabloidu Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) i w tej roli wziął udział w ubiegłą niedzielę w konferencji prasowej zwołanej z okazji wizyty prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego w Serbii. Martens zadał Zełenskiemu następujące pytanie: „Czy może pan powiedzieć nam, Europejczykom, jakie konkretne kroki możemy podjąć, aby pomóc panu zabić więcej Rosjan?”. Martens doprecyzował swoje pytanie, dodając: „Oczywiście więcej rosyjskich żołnierzy”, jakby pierwotny zamiar nie był wystarczająco jasny.

Pytanie Martensa wywołało uzasadnione oburzenie wśród ludzi o szerokich horyzontach. Jego redaktorzy w FAZ próbowali zdystansować się od pytania Martensa, deklarując w oświadczeniu opublikowanym po licznych apelach o jego dymisję: „Pytanie zostało sformułowane niejednoznacznie, co z przykrością stwierdzamy. Nie jest to zgodne ze stanowiskiem redakcyjnym Frankfurter Allgemeine Zeitung, że należy zabić jak najwięcej rosyjskich żołnierzy”. Redakcja FAZ utrzymywała natomiast, że prawdziwym problemem jest „w jaki sposób armia rosyjska mogłaby zostać poddana takiej presji kadrowej, która zmusiłaby Rosję do podjęcia negocjacji pokojowych”.

Sam Martens wyraził „zaskoczenie” publiczną krytyką swojego pytania, zauważając: „Poza światem Barbie, tak właśnie toczy się wojny” i dodał w dalszym komentarzu na temat kontrowersji: „Ponieważ aby zakończyć wojnę, ważne jest zabicie jak największej liczby rosyjskich żołnierzy”.

Martens to człowiek bez żadnego doświadczenia w walce ani w zabijaniu, które jej towarzyszy. Jego jedynym zetknięciem z czymś, co przypominałoby prawdziwą śmierć w wojsku, jest mit o Josefie Schulzu, niemieckim żołnierzu z 714. Dywizji Piechoty, który według legendy odmówił udziału w egzekucji 16 partyzantów 20 lipca 1941 roku w miejscowości Smederevska Palanka w Jugosławii. Za ten akt moralnej jasności sam Schulz został skazany na śmierć przez ten sam pluton egzekucyjny. Martens przyczynił się do utrwalenia tego mitu w swojej książce z 2011 roku pt. *W poszukiwaniu bohaterów: Historia żołnierza, który nie chciał zabijać*.

Historia ta była jednak kłamstwem; Schultz zginął już w walce z partyzantami dzień przed egzekucją. Sfabrykowany mit szlachetnego poświęcenia w obliczu zła otaczającego Schultza był propagowany przez tych, którzy dążyli do stworzenia i podtrzymania odpowiadającej mu mitologii szlachetnego niemieckiego żołnierza – żołnierza nie zaprogramowanego do zabijania, lecz stojącego przed straszliwym wyborem: albo wykonać okrutne rozkazy, albo stawić czoła pewnej śmierci.

Rehabilitacyjny charakter takich fikcji głęboko zakorzenił się w niemieckim DNA, choćby dlatego, że zbiorowa wina uczestników wojny za zbrodnie nazistowskich Niemiec stała się tak oczywista, że Niemcy mogły się odbudować tylko wtedy, gdy dokonało się to na obrazie bohatera, który po prostu nie istniał, a biorąc pod uwagę fakt, że praktycznie całe Niemcy – a zwłaszcza Wehrmacht – były splamione grzechem zbrodni nazistowskich, w ogóle nie mogłyby istnieć.

Sam Martens musiał zmagać się z takimi demonami. Jest potomkiem dziadka, Hansa-Hermanna Martensa, który był nie tylko członkiem partii nazistowskiej, w której przed wojną pełnił funkcję prokuratora, ale także oficerem sztabu operacyjnego Wehrmachtu w czasie wojny, gdzie pełnił funkcję sędziego wojskowego i rzekomo skazywał niemieckich żołnierzy na śmierć za dezercję. Hans-Hermann pracował później jako prawnik i polityk w powojennych Niemczech Zachodnich – kolejny nazistowski zbrodniarz wojenny zrehabilitowany przez naród, który poddał się samo-narzuconej amnezji.

Ta amnezja trwała przez pokolenia do tego stopnia, że Niemcy, tacy jak Michael Martens, „zapomnieli” o roli, jaką ich kraj odegrał nie tylko w dokonywaniu masowych mordów na narodzie rosyjskim, ale także w odrodzeniu i podtrzymywaniu złowrogiego ruchu Bandery – tej odrażającej ideologii zachodnioukraińskiej, tak ściśle związanej z korzeniami nazistowskimi, że Niemcy przemilczeli ją i zapomnieli.

W przeciwieństwie do Martensa, wiem co nieco o wojnie i koncepcji zabijania Rosjan. Od 1984 do 1988 roku spędzałem niemal każdą chwilę na kształceniu się w sztuce nowoczesnego konfliktu zbrojnego, koncentrując się wyłącznie na zagrożeniu ze strony Związku Radzieckiego (tj. Rosji). Studiowałem intensywnie rosyjską historię, kulturę, literaturę i język na poziomie uniwersyteckim, aby przygotować się do tej misji, która całkowicie mnie pochłonęła. Pomogła mi w tym propaganda Departamentu Obrony USA, który zaczął publikować coroczny raport o zagrożeniach zatytułowany „Sowiecka Potęga Wojskowa”. Publikacja ta była nie tylko lekturą obowiązkową, ale wybrana grupa „Myrmidonów”, takich jak ja, została również wysłana do Akademii Wywiadu Obronnego, aby wziąć udział w tygodniowym intensywnym programie – zgadliście – poświęconym „Sowieckiej Potędze Wojskowej”. Poprzez wykłady, briefingi, wycieczki i dyskusje zapoznaliśmy się z doktryną, strategią, ideologią i bronią, które razem stanowiły „Sowiecką Potęgę Wojskową”.

Ale te doświadczenia wpisywały się w kategorię „Dlaczego walczymy”, a nie „Jak walczymy”. Stało się to dla mnie jasne dopiero po przeniesieniu do Fleet Marine Force, a dokładniej do 5. Batalionu 11. Pułku Piechoty Morskiej – samobieżnej jednostki artylerii polowej, która służyła jako batalion bezpośredniego wsparcia wysuniętego dla 7. Brygady Amfibii Piechoty Morskiej, morskiego komponentu Sił Szybkiego Reagowania.

Kiedy przybyłem do batalionu, uświadomiłem sobie, że doktryna Korpusu Piechoty Morskiej dotycząca wsparcia ogniowego artylerii nie zmieniła się znacząco od czasów wojny w Wietnamie. Jeśli moje zanurzenie się w koncepcjach składających się na „sowiecką potęgę militarną” czegoś mnie nauczyło, to tego, że Sowieci cieszyli się ogromną przewagą artyleryjską, co oznaczało, że przegralibyśmy wojnę na wyniszczenie, gdybyśmy próbowali zaatakować ich w tradycyjny, liniowy sposób.

Jak młody porucznik bez doświadczenia bojowego i praktycznie zerowej znajomości zawiłości wojny może przekonać oficerów (i szeregowych) z dekadami doświadczenia w obu dziedzinach, że ich działania są nie tylko złe, ale że w razie starcia z radzieckim wrogiem będą ich kosztować życie? Ministerstwo Obrony opublikowało znakomitą, trzytomową serię – FM 100-2 – na temat Armii Radzieckiej, jej operacji, taktyki, doktryny i wyposażenia. Publikacje te były autorytatywnym źródłem jawnych informacji o radzieckich siłach lądowych i radzieckim modelu wojny połączonych rodzajów sił.

A jednak, mimo że były łatwo dostępne dla wszystkich żołnierzy piechoty morskiej, rzadko je czytano, a jeszcze rzadziej zwracano na nie uwagę.

Armia amerykańska miała tzw. OPFOR – „siły wroga” zorganizowane, wyszkolone i wyposażone do walki na wzór Sowietów – operujące z Narodowego Centrum Szkolenia (NTC) w Forcie Irwin, na północ od mojej bazy przy 29 Palms w Kalifornii. Armia amerykańska wysyłała rotacyjnie jednostki wielkości brygady do NTC, gdzie przechodziły serię ćwiczeń siłowych przeciwko dwóm pułkom OPFOR. Ćwiczenia zawsze kończyły się zmasowanym atakiem pancernym OPFOR, który niemal zawsze kończył się decydującą porażką uczestniczących sił armii amerykańskiej. Całe wydarzenie zostało zaprojektowane jako potężny sygnał ostrzegawczy dla uczestniczących jednostek – albo zaadaptować się do walki i pokonać sowiecką wojnę, albo zginąć.

Skontaktowałem się z OPFOR w Forcie Irwin i zorganizowałem obecność dowódcy mojego batalionu podczas ostatecznego ataku OPFOR na pozycje armii amerykańskiej. Efekt końcowy był dokładnie taki, jakiego się spodziewałem – OPFOR przeciął armię jak gorący nóż masło.

Zabijanie Rosjan – nawet symulowanych – wcale nie było łatwe.

Dowódca mojego batalionu odszedł ze świadomością, że jeśli wyruszymy na wojnę z zagrożeniem ze strony Związku Radzieckiego, opierając się na taktyce i technikach operacyjnych, w których byliśmy obecnie szkoleni, zostaniemy zniszczeni w podobny sposób.

Miałem praktycznie pełną swobodę w modyfikowaniu planu szkolenia batalionu i włączaniu bardziej realistycznych ćwiczeń, które kładły nacisk na strzelanie, przemieszczanie się i komunikację szybciej – znacznie szybciej – niż nasz radziecki wróg. Byliśmy jak Dawid walczący z Goliatem i musieliśmy zachować wystarczającą zwinność, aby uniknąć wpadnięcia w niszczycielską siłę ognia wroga, a jednocześnie być wystarczająco zręczni, aby użyć własnego ognia we właściwym czasie i miejscu, osłabiając wroga i umożliwiając jednostkom manewrowym Marynarki Wojennej wytropienie go i zniszczenie siłą ognia i manewrami.

Aby wesprzeć ćwiczenia, powołałem Grupę Kontroli Szkolenia Taktycznego i Ćwiczeń (TTECG) na szczeblu batalionu – w istocie system gier wojennych – który pozwolił mi opracowywać scenariusze, w których siły wroga stosowały doktrynalnie poprawne sowieckie taktyki i operacje. Korzystając z tego systemu TTECG, kierowałem batalionem w różnych ćwiczeniach, stosując coraz bardziej złożone scenariusze, mające na celu podkreślenie znaczenia manewrów i szybkości w walce z Rosjanami.

TTECG odniosła tak wielki sukces, że poproszono mnie o pomoc w szkoleniu innych jednostek morskich w 29 Palms, w tym batalionów piechoty i czołgów.

5/11 był batalionem zdolnym do użycia broni jądrowej, którego zadaniem było prowadzenie ognia artyleryjskiego z bronią jądrową za pomocą dział samobieżnych kalibru 155 mm i 203 mm. To czyniło nas głównym celem dla wszelkich napotkanych sił radzieckich. Aby lepiej przygotować się do walki z Rosjanami, utworzyłem własną jednostkę OPFOR, wzorowaną na radzieckich siłach specjalnych, Specnazie. Kiedy mój batalion wkroczył w teren, infiltrowałem moją jednostkę Specnazu w ich rejon działań, używając śmigłowców i pojazdów terenowych, a następnie namierzałem ich i eliminowałem. Zastawialiśmy zasadzki na baterie podczas ich natarcia, atakowaliśmy je w nocy, gdy zajmowały pozycje, i nękaliśmy przez całą operację. Krótko mówiąc, zabiliśmy o wiele więcej z nich, niż oni zabili nas.

Zabijanie Rosjan – nawet tych pozorowanych – nie było łatwym zadaniem.

Kiedy piechota morska przeprowadziła duże ćwiczenia na skalę dywizji w 29 Palms, powierzono mi zadanie przygotowania obrony w stylu radzieckim wspólnie z batalionem armii amerykańskiej z 7. Lekkiej Dywizji Piechoty, którą następnie zaatakowaliby piechota morska.

Stosując radzieckie taktyki i doktryny obronne, batalion ten zatrzymał piechotę morską w ich natarciu, zanim dotarli oni do wysuniętych pozycji obronnych.

Trzykrotnie instruktorzy przerywali ćwiczenia i przywracali do życia wszystkich „poległych” marines, aby scenariusz mógł zostać powtórzony. Za każdym razem rezultat był taki sam: atak marines został odparty, zanim jeszcze zdążył się rozpocząć.

Atak miał być pierwszym etapem trzyfazowego scenariusza, w którym marines mieli przełamać obronę i otoczyć radzieckich obrońców.

Ostatecznie dowódca generalny odwołał ćwiczenia i zebrał swój sztab, a także dowódców i sztabów podległych jednostek, aby udzielić im nagany za niezdolność do pokonania zagrożenia w stylu sowieckim. Wszyscy zostali odesłani do deski kreślarskiej, aby przemyśleli swoje podejście do szkolenia.

Dowódcy jednostek pancernych i piechoty, którzy korzystali z OPFOR TEECG w trakcie szkolenia, wielokrotnie próbowali przekonać sztaby pułków i dywizji, że ich proponowane plany nie powiodą się. Za każdym razem ich działania były odrzucane i kończyły się śmiercią.

Okazało się, że Rosjanie – nawet ci symulowani – byli całkiem dobrzy w zabijaniu marines.

Ale największe przebudzenie nastąpiło podczas odrębnych ćwiczeń dywizyjnych, podczas których mieliśmy za zadanie odeprzeć symulowaną inwazję sowiecką na Iran. Ostatecznie przeważające siły radzieckie przełamały linie obronne utworzone przez piechotę morską, a 11 maja otrzymał rozkaz wystrzelenia pocisku artyleryjskiego z głowicą nuklearną, aby powstrzymać sowieckie natarcie. Uczyniliśmy to, a następnie ćwiczenia nagle się zakończyły – Sowieci, zaatakowani bronią jądrową, odpowiedzieli przytłaczającym nuklearnym atakiem odwetowym, który zabił wszystkich.

Rosjanie – nawet ci symulowani – byli lepsi od nas w sianiu masowego zniszczenia.

Miałem to szczęście, że nigdy nie miałem okazji sprawdzić w praktyce mojej antyradzieckiej smykałki wojskowej. Zamiast tego zostałem wysłany do Związku Radzieckiego jako członek zespołu kontroli zbrojeń, którego zadaniem było wyeliminowanie tej samej broni, która zabiła nas podczas ćwiczeń w Iranie – pocisku rakietowego średniego zasięgu SS-20.

Ostatecznie nauczenie się pokojowego życia z Rosjanami okazało się o wiele bardziej sprzyjające życiu, wolności i dążeniu do szczęścia niż szkolenie mające na celu ich zabijanie.

Powinna to być uniwersalna lekcja na zawsze, taka, która zmotywuje przyszłe pokolenia do unikania pułapek związanych z wojną – zwłaszcza wojną z Rosją.

Michael Martens nie wziął sobie tej lekcji do serca, nawet po tym, jak czteroletni konflikt między Rosją a Ukrainą udowodnił, że próby zabijania Rosjan na polu bitwy nie dają żadnych rezultatów.

Lekcje, które Mongołowie, Szwedzi, Francuzi i Niemcy przyswoili już wcześniej.

Lekcję tę żołnierze piechoty morskiej odrobili już podczas symulowanych ćwiczeń w latach 80.

Według Martensa „nie ma nic »skandalicznego« w pytaniu, jak Europa może pomóc Ukrainie zabić więcej Rosjan. Właśnie tego potrzebujemy”.

Martens przygotowywał się na ten moment od miesięcy i poświęcił wiele czasu i wysiłku na napisanie eseju zatytułowanego „Zabijanie rosyjskich żołnierzy: Co musi zrobić Europa”.

Inspiracją dla Martensa do tego projektu był sir Fitzroy Hew Royle Maclean, 1. baronet, którego wspomnienia Eastern Approaches , w których szczegółowo opisuje swój czas spędzony z partyzantami Tito w Jugosławii, tak bardzo zainspirowały Martensa – tytuł eseju Martensa pochodzi z rozmowy Winstona Churchilla z Macleanem, w której powiedział mu, że jego zadaniem było po prostu „dowiedzenie się, kto zabił większość Niemców i zaproponowanie środków, dzięki którym moglibyśmy im pomóc zabić jeszcze więcej”.

W tym momencie Martens zatracił się w wywołanej przez siebie żądzy krwi.

Celem misji Macleana byli niemieccy naziści, a środki, które zamierzał wykorzystać, polegały na zwerbowaniu partyzantów spośród ludności cywilnej, która była terroryzowana przez tych samych nazistów.

Motywacja jest kluczowa.

Zwłaszcza jeśli chodzi o ludzi, których namawia się do zabijania.

Martensowi dobrze zrobiłoby przeczytanie klasycznej książki Davida Grossmana On Killing: The Psychological Cost of Learning to Kill in War and Society , w której opisano wrodzony opór większości żołnierzy przed zabijaniem podczas II wojny światowej – większość żołnierzy nie strzelała, a ci, którzy to robili, często robili to bez celowania.

Zabicie człowieka nie jest łatwą sprawą – Martens, który nigdy nie służył w wojsku, powinien się nad tym głęboko zastanowić.

Nawet jeśli udoskonalone techniki szkoleniowe mające na celu przełamanie istniejącej u większości ludzi bariery psychologicznej przed odbieraniem życia okażą się skuteczne, to za ten „sukces” płaci się wysoką cenę – psychologiczną destrukcję osoby, która zrobiła to, o co żaden człowiek nie powinien być proszony: zabiła innego człowieka.

Nie ma nic chwalebnego w wojnie, ponieważ w swojej najprostszej formie wojna polega po prostu na zabijaniu samej siebie przez ludzkość.

Czasem jednak sytuacja jest taka, że społeczeństwo uznaje wojnę za jedyny sposób na przetrwanie.

W takim konflikcie brali udział także jugosłowiańscy partyzanci Tito.

Podobnie było z Rosjanami i innymi narodowościami Związku Radzieckiego.

Ich wspólnym wrogiem byli niemieccy naziści i ich sojusznicy, którzy stracili życie w dużych ilościach.

I co roku dzisiejsi Rosjanie świętują zwycięstwo nad nazistowskimi Niemcami – nie po to, by gloryfikować zabijanie, lecz by uczcić poległych.

27 milionów z nich.

Martensowi przydałby się kurs historii Rosji z tego okresu.

A może powinien sięgnąć po kino radzieckie. Poleciłbym mu obejrzeć cztery filmy: „Ballada o żołnierzu” , „Lecą żurawie” , „Los człowieka ” i „Chodź i patrz” .

Zabijanie jest łatwą częścią wojny.

Najtrudniejszą rzeczą jest poradzenie sobie ze skutkami zabijania.

Naród płaci tę cenę zbiorowo, a koszty te są przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Nigdy nie należy przyjmować zabójstw z tak lekceważącym nastawieniem, jak zrobił to Martens.

Ale najbardziej nagannym aspektem ignoranckiej próby Martensa przedstawienia siebie jako współczesnego Fitzroya MacLeana jest strona, którą zajął, jednocześnie lekkomyślnie nawołując do zabijania innych.

Sprawa Ukrainy Zełenskiego, która jest dosłownie współczesnym ucieleśnieniem niemieckich nazistów, których Maclean miał za zadanie zabić.

Ci sami naziści, za których klęskę poświęcili życie przodkowie dzisiejszych walczących żołnierzy rosyjskich.

Martens powinien zadać sobie pytanie, czy rzeczywiście ma to coś, co pozwala mu zabijać Rosjan.

Oczywiście, że tego nie zrobi – tchórze nigdy nie popełniają samobójstw, lecz stoją z boku, podczas gdy inni uczestniczą w tym krwawym sporcie w ich imieniu.

Marines, z którymi służyłem, nie byli tchórzami – byli gotowi stawić czoła radzieckiemu „zagrożeniu” w śmiertelnej walce, nawet jeśli wiedzieli, że oznacza to niemal pewną śmierć.

Martensowi brakuje takiej siły moralnej.

Ale co ważniejsze w tym kontekście: jego europejscy współobywatele również za nią tęsknią.

Weźmy na przykład Niemcy, w których Martens się znajduje, a które obecnie odgrywają wiodącą rolę w wywoływaniu wojennych wojów z Rosją.

Pomińmy fakt, że gospodarka niemiecka nie jest w stanie udźwignąć kosztów budowy machiny wojennej godnej Czwartej Rzeszy.

Porozmawiajmy o duchu walki niemieckich żołnierzy, którzy w takiej wojnie zostaliby wezwani do zabijania Rosjan.

To krótka rozmowa – po prostu brak woli walki.

Po rozpoczęciu ogromnej kampanii propagandowej, mającej na celu zachęcenie setek tysięcy niemieckich mężczyzn do przyłączenia się do sprawy Czwartej Rzeszy, niemiecka męskość wydała na świat zaledwie 530 takich osób.

Nie ma woli prowadzenia wojny, którą Martens i jemu podobni tak chętnie witają.

A gdyby niemiecki rząd był tak lekkomyślny i wprowadził obowiązek służby wojskowej, upadłby pod wpływem masowych protestów społecznych.

Całą Europę dotknął brak chęci służenia sprawie, za którą nikt nie wierzy, że warto umierać – elita polityczna i ekonomiczna Europy może chcieć zabijać Rosjan, ale ludność poszczególnych narodów europejskich już nie.

Oznacza to, że gdy dawni bohaterowie, tacy jak Martens, mówią o zabijaniu Rosjan, mają na myśli, że zabiją ich Ukraińcy.

W tym kontekście pozwólcie, że przypomnę Martensowi dwie trudne rzeczywistości: każdego miesiąca dziesiątki tysięcy rosyjskich mężczyzn zgłasza się na ochotnika, by podpisać kontrakty z rosyjskim Ministerstwem Obrony, aby móc walczyć w „specjalnej operacji wojskowej” – terminie używanym przez rosyjski rząd do opisania trwającego konfliktu z całym Zachodem.

Co miesiąc bandy ukraińskich „rekrutujących” siłą porywają tysiące Ukraińców, aby zmusić ich do służby w ukraińskiej armii.

Tego nie da się porównać.

Wezwanie Martensa do „zabijania Rosjan” ujawnia wszystko, co jest nie tak z dzisiejszą Europą. Ta ponura rzeczywistość ujawnia się od jakiegoś czasu. W 1993 roku sformułował ją George Soros, postulując nowe „partnerstwo” między USA a Europą, w którym „połączenie siły roboczej Europy Wschodniej z technicznym potencjałem NATO znacząco zwiększyłoby potencjał militarny partnerstwa, ponieważ zmniejszyłoby ryzyko worków na zwłoki dla państw NATO, co jest główną przeszkodą dla ich gotowości do działania”.

Inni powinni umierać za sprawy, których bronimy – takie jest motto Martensa i jemu podobnych.

A jaką sprawę popiera Martens? Wystarczy spojrzeć na narodowosocjalistyczne korzenie jego drzewa genealogicznego.

Generalplan Ost był wizją nazistowskich Niemiec zakładającą stworzenie zgermanizowanej przestrzeni życiowej , która miała zostać wydzielona z podbitych terytoriów Europy Wschodniej. Plan zakładał przeprowadzenie na szeroką skalę czystek etnicznych Słowian, w tym Rosjan i Ukraińców.

Za koncepcję i realizację tego planu odpowiadali niemieccy prawnicy, m.in. Hans-Hermann Martens, nazistowski dziadek Michaela Martensa.

Wygląda na to, że jabłko pada niedaleko od drzewa.

Martens udaje, że wspiera Ukraińców i twierdzi, że wszystko, czego chce, to „zabijanie Rosjan”.

Ale wojna, którą popiera, od początku jest zaprojektowana tak, aby także ukraińskie wojska zostały pochłonięte przez rzeź.

Zmienić Ukrainę w naród kamikadze, uparcie zmierzający ku samobójstwu.

Podburzając Słowian przeciwko sobie, Martens i wszyscy dawni „przyjaciele” Ukrainy pokazali, że są niczym więcej, jak tylko współczesnymi wersjami nazistowskiej plagi, która pokonała świat już w 1945 roku.

Jednak nazistów nigdy nie udało się wykorzenić, o czym świadczy los dziadka Martensa.

Zamiast tego zostali zrehabilitowani i uhonorowani, ich straszne zbrodnie zostały zatuszowane i umieszczone w intelektualnym zawieszeniu, aż ideologia nienawiści, która umożliwiła popełnienie tych zbrodni, zakorzeniła się w nowym pokoleniu niemieckich nazistów marzących o realizacji swoich chorych fantazji o „przestrzeni życiowej” opartej na zagładzie narodów słowiańskich.

Pewnego dnia ta wojna się skończy i gdy ten czas nadejdzie, ludzie tacy jak Michael Martens będą musieli zostać pociągnięci do odpowiedzialności za rolę, jaką odegrali w podżeganiu do obecnego ludobójstwa na słowiańskich narodach Europy.

Do tego czasu każdy, kto ma choć trochę moralności, musi publicznie potępić Martensa i jemu podobnych, którzy opowiadają się za „zabijaniem Rosjan”.

Ponieważ tak naprawdę mają na myśli ludobójstwo Słowian i promowanie europejskiej rasy panów (wystarczy pomyśleć o Josepie Borrellu, byłym Wysokim Przedstawicielu Unii Europejskiej, który porównał Europę do „ogrodu”, a resztę świata do „dżungli”).

„Zabijanie Rosjan” to chora metafora wszystkiego, co jest złe w dzisiejszej Europie i całym Zachodzie – przewrotna wizja hegemonii kulturowej, która może istnieć jedynie kosztem narodów słowiańskich.

Martens i jego kasta europejskich (i amerykańskich) „ogrodników” powinni wyciągnąć wnioski z historii: bądźcie ostrożni w tym, czego sobie życzycie.

Historia pokazała, że ci, którzy opowiadają się za „zabijaniem Rosjan”, szybko odkrywają, że Rosjan nie tylko trudno zabić, ale także, że są mistrzami w zabijaniu tych, którzy stanowią egzystencjalne zagrożenie dla przetrwania ich jako narodu i kultury.

Źródło: O zabijaniu Rosjan

K. Baliński: Jak pozbyć się Polaków z Polski?

Opublikowany 2026-08-13 przez Mirosław Dakowski

K. Baliński: Jak pozbyć się Polaków z Polski?

K. Baliński: Jak pozbyć się Polaków z Polski?

Październik 2016 roku – ambasada Kijowa w Warszawie wydaje „Poradnik dla obywateli Ukrainy w Polsce”. Dwustu-stronicowa broszura rozdawana w konsulatach ukraińskich, cerkwiach i w biurach organizacji pozarządowych ma pomóc Ukraińcom, którzy chcą osiedlić się na stałe w Polsce. Podpowiada, jak zalegalizować pobyt i jak zdobyć polską emeryturę (po jednym dniu pracy). To także poradnik, jak pozbyć się Polaków z Polski, jak stworzyć z Podkarpacia ukraiński okręg autonomiczny i jak powołać „Wolne Miasto Wrocław”.

Lipiec 2026 roku – ambasada Ukrainy w Warszawie publikuje poradnik „Obowiązki i prawa obywateli Ukrainy w Polsce”. To swoiste vademecum instruujące koczujących w Polsce Ukraińców, jak zachować się w sytuacjach konfliktowych z Polakami, jak reagować na „agresję” i „mowę nienawiści”. Poradnik zaleca robienie zdjęć, „dla wykorzystania, jako dowodu w sądzie, prokuraturze lub na policji”. Krótko mówiąc – zachęca do prowokowania Polaków i nagłaśniania tego w mediach. Ambasada Kijowa informuje też (oczywiście przypadkowo) o tworzeniu w prokuraturach wyspecjalizowanych komórek zajmujące się przestępstwami z nienawiści wymierzonych w Ukraińców.

No i, jak z dziurawego wora, posypały się filmiki rejestrujące przypadki „agresji” na bezbronnych uchodźców („którzy schronili się w Polsce przed rakietami Putina”). Że o prowokacje chodzi, świadczy nagranie „trzech Polakach, którzy pobili we Wrocławiu mężczyznę i kobietę”. Pierwsze przekazy mediów mówiły, że „nie wiadomo, co dokładnie działo się, a o ataku na tle narodowościowym świadczą jedynie słowa brata pobitej Ukrainki”. Także pierwsze informacje podane przez ministra spraw wewnętrznych oraz dolnośląską policję nie traktowały incydentu, jako konfliktu o podłożu narodowościowym. Odezwał się natomiast Jacek Sutryk, ukraiński prezydent polskiego Wrocławia: „Chcę jasno powiedzieć: w naszym mieście nie ma i nie będzie przyzwolenia na przemoc motywowaną nienawiścią, ksenofobią czy uprzedzeniami narodowościowymi”. Jego słowa podchwycił konsul Ukrainy, oświadczając: „Niestety, w ostatnim czasie czyny przemocy i agresji przeciwko ukraińskim obywatelom mają miejsce w Polsce. Każdy taki przypadek wymaga dokładnego śledztwa”.

Do akcji dołączyły TVN, TVP, „Gazeta Wyborcza”, „Rzeczpospolita”. Ale nie tylko. Uchodzące za tubę patriotów Radio Wnet wyemitowało program „Bij Ukraińca!”, w którym banderowiec o mordzie rezuna wyzywa Polaków: „Zdziczały kraj bandytów, którzy dokonują samosądów”; „Rozwija się zdziczenie Polaków”; „Zezwierzęciałe emocje, które wobec Ukraińców ma coraz większa część społeczeństwa polskiego”, a na koniec pyta: „Dlaczego rząd polski nie weźmie tego za mordę?”. Przypominając wszystkie krzywdy, jakie spotkały Ukraińców w Polsce, media potępiały „polską ksenofobię i nienawiść o podłożu narodowościowym”. I robiły to bez umiaru i bez uwzględnienia faktu, że podobne incydenty niekoniecznie wynikają z uprzedzeń narodowościowych oraz że prowodyrami i sprawcami są najczęściej Ukraińcy, jak w przypadku zamordowania w Bytowie 36-letniego Polaka.

Media wróciły do incydentu w Bielsku-Białej, gdzie pasażera autobusu, sprowokowanego zachowaniem dziewuch wychowanych w koczowniczej kulturze Dzikich Stepów, poniosły nerwy: „Ksenofobiczny atak. Mężczyzna zaatakował i wyzywał wulgarnie trzy nastoletnie obywatelki Ukrainy”. Jeszcze tego samego dnia straszy mężczyzna usłyszał zarzut znieważenia trzech obywatelek Ukrainy, naruszenia nietykalności cielesnej jednej z nich i „szerzenia mowy nienawiści”.

Do machinacji dołączyli politycy. „Brutalny akt przemocy” potępił Donald Tusk, apelując o natychmiastowe zgłaszanie wszelkich przejawów przemocy wobec Ukraińców i zwracając się bezpośrednio do prezydenta, „aby przestał milczeć w tej sprawie”. Marcin Kierwiński (szef MSWiA) zapewnił o natychmiastowych działaniach policji i bezwzględnym egzekwowaniu prawa oraz przyjęcie zasady zero tolerancji dla ataków na tle narodowościowym. Ostrzegł też, że publiczne nawoływanie do nienawiści na tle narodowościowym, etnicznym, rasowym lub wyznaniowym podpada pod paragrafy Kodeksu Karnego. Ujawnił też, że służby monitorują publikowane w internecie treści nawołujące do nienawiści wobec obywateli Ukrainy. Włodzimierz Czarzasty (marszałek Sejmu) mówił o „polowaniu na Ukraińców”. Barbara Nowacka (minister edukacji) wskazała, że agresywne zachowania na ulicach są konsekwencją wcześniejszej nagonki i hejtu w przestrzeni publicznej. Adam Szłapka (rzecznik Rządu) zaznaczył, że obóz rządowy nie zgadza się na jakąkolwiek akceptację nienawiści i zapowiedział zdecydowaną walkę z takimi postawami. Krzysztof Bosak (Konfederacja) „stanowczo potępił ataki na dzieci i słabszych, a uzasadnianie przemocy własnymi uprzedzeniami uznał za zachowanie sprzeczne z normami cywilizacyjnym.

Na prowokację dała się nabrać cała Polska. Wszyscy potępili pasażera autobusu. W całym kraju odbyły się pikiety solidarności z Ukraińcami. Krótko mówiąc, „zbrodnia” jednego starego Polaka, który nakrzyczał na ukraińskie pindy zrównana została z wymordowaniem na Wołyniu 100 tysięcy Polaków. MSWiA przytoczyło „zatrważające” dane mające świadczyć o wzroście liczby aktów przemocy na tle narodowościowym: Liczba pokrzywdzonych w sprawach dotyczących znieważenia, przemocy i gróźb z powodu przynależności narodowej wzrosła w ciągu ostatnich pięciu lat z 95 do 273 (przy kilku milionach Ukraińców w Polsce!). Nie podało natomiast, że w ciągu ubiegłych dwóch lat Ukraińcy popełnili w Polsce 42 tysiące przestępstw, w tym 65 zabójstw i że tylko w ubiegłym roku zabili 11 Polaków. Jak i podało, że wśród 3949 obcokrajowców poszukiwanych listem gończym jest 3253 obywateli Ukrainy.

Gdy Wołodymyr wezwał Donalda do Lublina (czyli do siebie), w sali tranzytowej tamtejszego lotniska obwieścił: „Omówiłem z Tuskiem bezpieczeństwo obywateli ukraińskich, którzy znaleźli schronienie w Polsce”. Obwieszczenie było nie tylko szczytem bezczelności, ale potwierdziło, że Zełenski wytoczył Polsce wojnę informacyjną i odniósł w niej kolejny sukces. Ile będzie to kosztować nasze państwo dowiemy się w najbliższych dniach. Na dziś widzimy to w dyrektywach dla Policji, prokuratury i niezawisłych sądów, które mają okrutnie karać „zbrodnie z nienawiści”, czyli wszelkie złe słowa skierowane przeciw Ukraińcom.

W sukurs uciśnionym Ukraińcom rzuciło się nie tylko całe rządowe i pozarządowe lewactwo, ale także warszawski Judenrat, który zaczął lansować pogląd, że w Polsce narasta „atmosfera pogromowa” wobec „gości” z Ukrainy. O polskich nazistach, pod hasłem „Wszyscy jesteśmy Ukraińcami”, mówił w Kijowie Adam Michnik. Doszło do tego, że każda ukraińska łajza poczuła się uprawniona do wtrącania w polskie sprawy, pouczania, szantażowania, domagania się kolejnych przywilejów, a nawet grożenia, że jak nie spełnisz tych żądań, to ci podpali dom.

Zełenski wie, że może z Polską zwyczajnie pogrywać i skutecznie Polaków ogrywać, bo ma w Polsce proukraiński rząd i proukraińską opozycję, bo ma potężne proukraińskie lobby i wpływową probanderowską V kolumnę, która w pluciu na Polaków prześciga nawet jego samego i głosi, że „Polacy na Wołyniu też nabijali Ukraińców na widły”. Przy czy na takie postępowanie pozwala sobie prezydent na wpół zdechłego, uzależnionego od naszej pomocy, skorumpowanego i rozkradanego kraiku na Dzikich Stepach oraz utrzymywani przez nas uchodźcy-żebracy.

Szok i niedowierzanie. Ambasador Rzeczypospolitej uderza we własne państwo, popiera narrację państwa wrogiego. Uprawia pedagogikę wstydu, czyli coś, w czym do tej pory specjalizowała się „Gazeta Wyborcza. Podczas obchodów upamiętniających ofiary rzezi na Wołyniu, Piotr Łukasiewicz (bo tak zwie się osobnik tak haniebnie się zachowujący) powiedział: „Oddając hołd polskim ofiarom ukraińskiej przemocy na Wołyniu, nie może pominąć także ukraińskich ofiar państwa polskiego przed wojną i w jej trakcie”. Czyli „ofiarami państwa polskiego” nazywa niemowlęta nabite na sztachety, dzieci z gwoździami wbijanymi w główki, zgwałcone dziewczyny z kosami w pochwach, matki z wyprutymi brzuchami, chłopów pociętych piłami.

Ale to nie wszystko – jeszcze gorzej było, gdy Łukasiewicz wskazał na dwa kraje, które zaczęły wojnę: „Niemcy, Japończycy i ICH KOLABORANCI. Bo sformułowania „kolaboranci” używają regularnie Żydzi, co pozwala im na rozszerzenie odpowiedzialności za zagładę Żydów na Polaków. Łukasiewicz powielił zatem argument zabójczy dla polskiej polityki historycznej, wpychający do roli kolaborantów także Polaków.

Sprawę jeszcze pogorszył Radek Sikorski. Usprawiedliwiając swego wysłannika powiedział: „Przemawiał w duchu chrześcijańskiego pojednania i kierował się przesłaniem przebaczamy i prosimy o wybaczenie”. Czyli zadekretował ciszę nad dołami śmierci, do których wrzucono pomordowanych Polaków i zakończenie wszystkiego zawołaniem: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”. Ale nie tylko – 10 lipca zamieścił na portalu X wpis: „Dziś rocznica mordu w Jedwabnem, jutro krwawej niedzieli podczas Rzezi Wołyńskiej. Niech każdy naród zrobi swój rachunek sumienia tak, aby zbrodnie przeszłości już nigdy się nie powtórzyły”. Czyli polski minister zrównał stodołę w Jedwabnem z ludobójstwem na Wołyniu.

Ambasador Ukrainy w Warszawie daje wykłady o polityce historycznej Ukrainy, a ambasador RP w Kijowie wygłasza mowy popierające politykę historyczną Ukrainy. Ukraińcy koczujący w Polsce mają ambasadora, który ich broni. A Polacy na Ukrainie mają ambasadora, który im nakazuje pogodzenie się z pomnikami Bandery. Konsul Ukrainy w Warszawie opiekuje się swoimi obywatelami, a konsul RP w Kijowie szczyci się ukraińskim pochodzeniem, paraduje w ukraińskiej wyszywance, w Kijowie podaje się za Ukraińca, a w Warszawie za Polaka.

Ukraińcy mają poradnik, jak pozbyć się Polaków, a Polacy mają poradnik (od ministra obrony), jak spierdalać z Polski i jak zrobić sracz z wiadra. Mają też Stowarzyszenie przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii „Otwarta Rzeczpospolita”, która za pieniądze od Sorosa i z dotacji Fundacji Batorego wydała broszurę „Poradnik obywatela”, swoiste „Vademecum kapusia”, bo to prawniczy instruktaż dla adeptów trudnej sztuki donosicielstwa. Stowarzyszenie założyło też portal zglosnienawisc.otwarta.org, na którym domorośli konfidenci zgłaszają zawiadomienia o wychwyconych przypadkach „mowy nienawiści”, a administratorzy portalu, na tej podstawie składają doniesienia do prokuratury.

Wróćmy do „Polowania na Ukraińców”. Epizod wart, co najwyżej, odnotowania w kronice wybryków chuligańskich osiedlowej gazetki, zdominował scenę polityczną, a media reagowały jakby wszystkie miały wspólną redakcję. Z marginalnego incydentu zrobiono wydarzenie polityczne roku i sprawę wagi państwowej. Cała Polska żyła nimi, ku rozbawieniu pomysłodawców machinacji. Przynętę złapali wszyscy politycy, jeden za drugim, ambasador Ukrainy przecierał oczy ze zdumienia, jak łatwo Polacy dali się podpuścić przy pomocy prymitywnego, wielokrotnie już przećwiczonego na Polakach modus operandi. Prowokacja z „wrzucaniem” do sieci filmików o prowokowanych i tracących cierpliwość Polakach była tak groteskowa, że nie trudno było odgadnąć, co się za nią kryje. Było oczywistym, że z Kijowa padł rozkaz: Wytropić Polaków, którzy biją Ukraińców!

Nie pamiętali przy tym, że Ukraińcy już wielokrotnie przećwiczyli na nas takie metody. Kiedy w Legnicy doszło do kradzieży krzyża z kopuły cerkwi. Oburzenie wyraził prezes Związku Ukraińców w Polsce Mirosław Skórka (Мирослав Скірка): „To nas po prostu przeraża. To gest ewidentnie symboliczny, pokazujący narastającą wrogość do społeczności ukraińskiej”. Tymczasem „przerażającego” czynu dokonali miejscowi złomiarze. Skórce wtórował ambasador Ukrainy: „Zwracam się publicznie do organów ścigania – uczyńcie wszystko, aby ta oraz wszystkie podobne zbrodnie przeciwko Ukraińcom i ukraińskości doprowadzone zostały do logicznego końca – wyroków sądu zgodnie z prawem Rzeczypospolitej Polskiej”. Zauważmy przy tym, że na opisanie incydentu użył słowa „zbrodnia” a o rzezi wołyńskiej mówi „wydarzenia”. Ukraiński minister, po tym jak w „Wyborczej” pojawiły się informacje o 15-letniej Ukraince, która miała doświadczyć przemocy psychicznej w formie obraźliwych wiadomości głosowych, wezwał Polskę do ukarania „przejawiających ksenofobiczną postawę wobec Ukraińców”. Na FB napisał: „Szkoda, że trzeba wracać do spraw haniebnego traktowania Ukraińców w Polsce. „Nalegam na sprawiedliwą karę dla tych, którzy pozwalają sobie na ksenofobiczne sprawy przeciwko Ukraińcom w Polsce. Uważam, że takie zachowanie nie może i nigdy nie będzie normą w cywilizowanym społeczeństwie europejskim”.

Machinacje takie łatwo można było łatwo rozszyfrować, wiedząc, że Ukraińcy naśladują Żydów. Przykład pierwszy z brzegu: Po emisji reportażu TVN o polskich neonazistach pijących toast za Hitlera, „polskich neonazistów” potępił premier, marszałek Sejmu zarządził debatę o neonazizmie w Polsce, a minister spraw wewnętrznych z sejmowej trybuny podziękował „dziennikarzom śledczym TVN”. Tymczasem śledztwo wykazało, że „naziści” działali z polecenia TVN i byli przez nią opłaceni. I nie trudno było odgadnąć, co się za prowokacją TVN kryło. Było oczywiste, że padł rozkaz – wytropić polskich nazistów i że rządzący Polską to idioci skwapliwe odgrywający rozpisane z góry role, tańczący tak, jak im zagra antypolska orkiestra. Jest i druga strona medalu – przepraszają za antysemitów, za nazistów, za Polaków bijących Ukraińców i każdy przypadek traktują, jako sprawę wagi państwowej. A ci, którzy takie afery wywołują kalkulują sobie: Przepraszajcie, a my będziemy podrzucać kolejne śmierdzące sprawy, jak nie o rasiście w autobusie w Bielski-Białej, to ciemiężycielu sprzątaczki ukraińskiej. A gdyby takich zabrakło, zawsze „nazistowską” można będzie nazwać pielgrzymkę wiernych do Częstochowy.

Dlaczego Polaków nie oburza rząd, który wystąpił przeciwko prezydentowi własnego państwa i wsparł prezydenta państwa, który gloryfikuje morderców Polaków i pluje Polakom w twarz? Dlaczego nie oburzają się na ministra o chazarskiej mordzie, który popiera ambasadora Ukrainy w polowaniu na Polaków? Dlaczego nie roznoszą w pył rządu, którzy sekuje własnych obywateli?

Co robić i czego nie robić? Przestrzegać podstawowej zasady – nie przyjmować bitwy na warunkach przeciwnika. Żadnego kajania się. Nie bronić się, ale atakować. Nie liczyć na rząd, bo to banda nieudaczników sparaliżowanych strachem. Działać mądrze, spokojnie, konsekwentnie, aż ludzie na całym świecie dowiedzą się, że są tacy, którzy wstali z kolan i chodzą z podniesioną głową. A na koniec powiedzmy głośno: Nie ma żadnego polowania na Ukraińców – jest polowanie na Polaków. Nie ma żadnego „wzrostu nastrojów antyukraińskich” – jest erupcja nienawiści Ukraińców do Polaków, i reakcja Polaków.

Krzysztof Baliński

Teoretyczna i historyczna podbudowa zbrodniczej działalności OUN-UPA

Opublikowany 2026-08-13 przez Mirosław Dakowski

Teoretyczna podbudowa zbrodniczej działalności OUN-UPA

Teoretyczna podbudowa zbrodniczej działalności OUN-UPA

Zanim przejdę do opisania teoretycznej podbudowy zbrodni dokonanej przez OUN- UPA warto przypomnieć, że z masowymi mordami ludności polskiej i żydowskiej mieliśmy już do czynienia w trakcie powstań kozackich w XVII i XVIII w., co później było pochwalane w utworach literackich M. Gogola („Taras Bulba”) i T. Szewczenki („Hajdamacy”)

Najbardziej znane masowe zbrodnie popełnione w tamtym czasie przez Kozaków to:

– Wymordowanie po bitwie pod Batohem, z rozkazu B. Chmielnickiego, w dniach 3-4 czerwca 1652 r. od 3500 do 5000 wziętych do niewoli żołnierzy polskich – elity polskiej armii, w tym hetmana wielkiego koronnego Marcina Kalinowskiego. Zbrodni dokonano przez podcinanie gardeł jeńcom lub przez ścięcie głowy. Kaźń odbywała się w obecności pozostałych czekających na śmierć. Zbrodnia często jest nazywana sarmackim Katyniem

– Wymordowanie w trakcie kolejnego powstania kozackiego, ok. 20 tys. cywili, w tym duchownych, kobiet i dzieci, po zdobyciu przez kozaków w dniu 20 czerwca 1768 r. Humania. Wśród zbrodniarzy wyróżniał się setnik kozacki Iwan Gonta – bohater współczesnej Ukrainy

– Masowe mordy Polaków i Żydów na Ukrainie Naddnieprzańskiej w latach 1917 -1920, kiedy to zamordowanych zostało kilkanaście tysięcy Polaków i ok. 50 tys. – 250 tys. Żydów. Opisy tych zbrodni można znaleźć m. in. w pracy Zofii Kossak „Pożoga”, czy też w książce Marii Dunin Kozickiej „Burza od Wschodu”.

Zatem gdzie szukać początków ideologii ukraińskiego nacjonalizmu? Wydaje się, że należałoby sięgnąć do dziewiętnastowiecznych prac takich autorów jak: Mikołaj Gogol i jego powieść „Taras Bulba”, Taras Szewczenko i jego poemat „Hajdamacy”, Mykoła Kostomarow – historyk i pisarz, Paweł Czubyński – twórca hymnu ukraińskiego, czy też historyk Mychajło Hruszewski.

Mikołaj Gogol w swojej powieści „Taras Bulba” opisuje walkę Kozaków z Rzeczpospolitą, której przedstawiciele są dla Kozaków przeklętymi łacinnikami. Główny bohater zabija swojego syna tylko dlatego, że zakochał się w Polce i stanął do walki z Kozakami w jej obronie.

Kolejny „wielki” wieszcz ukraiński to Taras Szewczenko. Sztandarowym jego utworem jest poemat „Hajdamacy”, który niedawno przetłumaczyła na język polski Pani doktor Lucyna Kulińska. Warto się zapoznać z kilkoma fragmentami:

Zawzięta gromada,/ Jak śmierć sama nie żałuje,/ Ni lat, ni urody,/ Ni szlachcianek, ni Żydówek,/ Krew płynie do wody,/ Ni kaleki ni chorego,/ Ni małej dzieciny,/ Nie zostało,/ Nie zaklęli,/ Złowrogiej godziny,/ Wszyscy legli rzędem,/ Ani żywej duszy,/ Izraelskiej i szlacheckiej,/ Dajcie Lacha, krwi dajcie,/ Mięsa z krwią i pianą!

I jeszcze dwa fragmenty:

Pohulali –/ Kupa koło kupy,/ Od Kijowa do Humania,/ Legły polskie trupy./ Machnął nożem –/ I dziatki nie żyją….

Syny moje, syny moje!/ Czemu wy maleńcy!/ Czemy wy wroga nie rżnęli?/ Matki nie zabili,/ Tej przeklętej katoliczki,/ Co was porodziła?

Warto zwrócić uwagę, że Szewczenko tworzył w tym samym czasie co Adam Mickiewicz, jednak ich poezja ma trochę odmienny charakter. Nasz wiesz narodowy nigdy nie nawoływał i nie pochwalał mordów. Prawdopodobnie nie wszyscy czytelnicy Myśli Polskiej wiedzą, że Szewczenko ma w Warszawie skwer i pomnik. Honorowanie takich postaci daje odpowiednie świadectwo władzom Warszawy i pozostawię to bez komentarza.

Kolejna postać z panteonu hańby to Paweł Czubiński (1839-1884) – autor słów hymnu ukraińskiego. A to fragment pierwotnej wersji hymnu ukraińskiego, dziś dyskretnie skorygowanego: „Staniemy bracia do krwawego boju od Sanu do Donu [….] Nalewajko, Żeleźniak i Taras Triasiło z grobów wzywają nas do świętej pracy”.

Ostatnia postać z tego okresu czyli przełomu XIX i XX w., warta przypomnienia to historyk Mychaiło Hruszewski – autor „Historii Ukrainy-Rusi”, 5-tomowej „Historii literatury ukraińskiej”, „Zarysu historii narodu ukraińskiego” i „Ilustrowanej historii Ukrainy”. Ten historyk, pochodzący z Ukrainy Naddnieprzańskiej, został sprowadzony przez konserwatystów galicyjskich do Lwowa, gdzie w 1894 r. otrzymał katedrę na Uniwersytecie Lwowskim. Sądzono, że patriota ukraiński, pochodzący z tej części Ukrainy, która była pod zaborem rosyjskim nie będzie nastawiony antypolsko, a będzie wychowywał ukraińską młodzież galicyjską w duchu antyrosyjskim. Niestety stało się wręcz odwrotnie.

Na przykład w 1905 r. Hruszewski pisał: „Historyczne związki Polski i Ukrainy sprowadzają się do tego, że naród ukraiński był ograbiany przez polski; on zawładnął bogactwami Ukrainy, jej ziemiami, wchłaniał w ciągu wieków wszystko, co bardziej wartościowego pojawiało się w środowisku ukraińskim i sprowadził naród ukraiński do masy parobków, pracujących na rzecz polskiego narodu i kultury”.

Rozczarowany jego postawą Namiestnik Galicji Michał Bobrzyński tak oto napisał w swoich wspomnieniach: „Powołano go do Lwowa w myśli, że wyrósłszy z dala od sporu naukowego w Galicji i przybywając z Kijowa gdzie Polacy i Ukraińcy łączyli się od dawna we wspólnej obronie narodowej przeciw uciskowi rosyjskiemu, reprezentować będzie na Uniwersytecie Lwowskim element zgodnej pracy zarówno w gronie profesorów, jak też pomiędzy młodzieżą. Nadzieje te nie ziściły się wcale.”

Wszystkie teksty publicystyczne Hruszewskiego, niezależnie od użytego w nich stylu i docelowej grupy odbiorców, są nieprzyjazne Polakom. Niechęć przejawia się już przez uznawanie ich za niebezpiecznego rywala, a nawet wroga Ukraińców, przez jednostronne przedstawianie wizji historii relacji polsko – ukraińskich, jednowymiarową ocenę stosunków panujących w Galicji, torpedowanie prób ugody polsko-ukraińskiej w owym austriackim kraju koronnym, ostrzeżenia przed pospiesznym nadawaniem autonomii Kongresówce, czy wreszcie lęk przed porozumieniem polsko-rosyjskim, skierowanym przeciwko Ukraińcom i ukraińskiemu ruchowi narodowemu.

Uczony w swoich epitetach nie poprzestawał na zdefiniowaniu Polaków jako wrogów, lecz głosił, że są to wrogowie szczególnie niebezpieczni, podstępni.

John Armstrong w monografii Ukrainian Nationalism 1939–1945 przedstawił pogląd, że pierwszych śladów tworzenia się ideologii nacjonalizmu ukraińskiego należy się doszukiwać w twórczości pisarzy ukraińskich: Tarasa Szewczenki, Iwana Franki, Mykoły Kostomarowa i w szczególności Mychajła Hruszewskiego, „który, być może bardziej niż ktokolwiek inny, zasługuje na tytuł ojca ukraińskiego nacjonalizmu”.

Przejdźmy teraz do krótkiej charakterystyki dwudziestowiecznych ideologów nacjonalistycznej myśli ukraińskiej. Pierwszym przedstawicielem był Mykoła Michnowski. Sformułował postulat Ukrainy dla Ukraińców, który OUN przyjęła jako główny cel do osiągnięcia oraz opracował treść tzw. 10 przykazań: Zostały opublikowane w 1903 r. kolportowane wśród społeczeństwa ukraińskiego w zaborze austriackim i rosyjskim, oraz w diasporze jako manifest ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego. Warto zapoznać czytelników z ich treścią:

Jedna, jedyna, niepodzielna, niepodległa, wolna, demokratyczna Ukraina – republika ludzi pracujących. Oto narodowy, ogólnoukraiński ideał. Niech każde ukraińskie dziecko pamięta, że narodziło się ono na ten świat, by spełnić ten ideał.
Wszyscy ludzie są twoimi braćmi, ale Moskale, Lachy, Węgrzy, Rumuni i Żydzi – to wrogowie naszego narodu, dopóki oni panują nad nami i wyzyskują nas.
Ukraina dla Ukraińców! Wygoń więc zewsząd z Ukrainy obcych – gnębicieli.
Zawsze i wszędzie używaj ukraińskiego języka. Niech ani twoja żona, ani twoje dzieci nie kalają twojego domu mową obcych – gnębicieli.
Szanuj działaczy rodzinnego kraju, nienawidź jego wrogów, znieważaj przechrztów – odstępców, a będzie dobrze całemu twojemu narodowi i tobie.
Nie zabijaj Ukrainy swoją obojętnością dla ogólnonarodowych interesów.
Nie stań się renegatem – odstępcą.
Nie okradaj własnego narodu pracując dla wrogów Ukrainy.
Pomagaj swojemu rodakowi przed innymi. Trzymaj się kupy.
Nie bierz sobie żony z obcych, gdyż twoje dzieci będą twoimi wrogami; nie przyjaźń się z wrogami naszego narodu, bo tym dodajesz im siły i odwagi; nie zadawaj się z gnębicielami naszymi, bo zostaniesz zdrajcą.

Ten swoisty dekalog Michnowskiego posłużył jako wzór dla późniejszego Dekalogu ukraińskiego nacjonalisty S. Łękawskiego. Warto też przypomnieć, że w publicystyce Michnowskiego można niejednokrotnie spotkać takie określenia jak „przybłędy” czy „pasożyty” odnoszące się do obco krajowców – Rosjan, Polaków Żydów i Węgrów. Na uwagę zasługuje fakt, że Michnowski nawoływał do przeprowadzenia czystek etnicznych i masowych mordów już na początku XX w., a więc w czasie gdy takie zbrodnie w ówczesnej Europie były nie do wyobrażenia.

Kolejną postacią, na którą warto zwrócić baczną uwagę jest Mychajło Kołodziński (1902-1939). Ojciec jego był Polakiem, a sam Mychajło był ochrzczony w obrządku rzymsko-katolickim. Odbył służbę w WP, ukończył szkołę podchorążych, a następnie studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1929 r. wydał we Lwowie broszurę „Polskie powstania 1863”, w której pisał m. in.:

„Jeśli dla zdobycia wolności naszego narodu trzeba krwi, dajmy morze krwi, trzeba terroru wprowadźmy piekielny. W drodze do celu jakim jest państwo ukraińskie nie wstydźmy się mordów, grabieży i podpaleń”. Za działalność w nielegalnej Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) został aresztowany w 1932 r. i skazany na rok więźnia. Po wyjściu z więzienia wyjechał za granicę, gdzie związał się z chorwackimi ustaszami. Został uwięziony przez Włochów po zamordowaniu przez ustaszy króla Jugosławii Aleksandra oraz francuskiego ministra spraw zagranicznych Louisa Barthou. I tu zaczyna się najciekawsza część jego życiorysu.

W ujawnionych przez Grzegorza Motykę w książce „Wołyń 1943” fragmentach pracy Kołodzińskiego „Ukraińska doktryna wojenna” napisanej we włoskim więzieniu możemy przeczytać: „W powstaniu na pierwsze miejsce wysuwa się okrucieństwo i nienawiść […]. Tylko wtedy będziemy mieli moralną przewagę podczas powstania, jeśli wykażemy się większym okrucieństwem wobec nich. Masa chce zemsty […] i nie należy przeszkadzać jej […] wezwaniami miłości bliźniego”. Wzywał by Polaków „wymieść do ostatniej nogi”, by „skończyć z pretensjami do polskiego charakteru tych ziem, a „przy tym wykazać się takim okrucieństwem w czasie powstania narodowego aby jeszcze dziesiąte pokolenie bało się choćby patrzeć w stronę Ukrainy”.

W wypadku granic zachodnich za absolutne minimum uznawał opanowanie Lwowa, Przemyśla, Brześcia oraz Łemkowszczyzny (Beskidu Niskiego i Bieszczad), którą zamierzał zamienić w fortecę. W efekcie: „Żaden Polak nie odważy się przejść na wschód od Wisły, jeśli najpierw nie będzie zdobyta Łemkowszczyzna”. Na wschodzie i północy uznawał za konieczne oparcie granic na Wołdze. W jego ocenie niezbędne było również opanowanie części Azji Środkowej, w tym Kazachstanu, którego mieszkańcy jak uważał mogli być jedynie poddanymi Rosji lub Ukrainy, tak czy inaczej faktycznie skazanymi na los Indian północnoamerykańskich.

Grzegorz Motyka słusznie zauważył, że prace Kołodzińskiego pokazują, że wśród galicyjskiej młodzieży pojawiła się koncepcja aby ze spornych terenów „usunąć” wszystkich bez wyjątku Polaków. Aby to przeprowadzić, działacze OUN nie tyle dopuszczali możliwość chłopskich rozruchów, co od początku zamierzali wywołać, zachęcając do jak największego okrucieństwa wobec przeciwników. Świadomie przy tym nawiązywano do kozackich wystąpień z XVI – XVIII wieku oraz pogromów ziemian i Żydów na Ukrainie, przeprowadzonych pod koniec I wojny światowej. Te stwierdzenia profesora Motyki zasługują na szczególne podkreślenie bo przecież profesor należy do tej grupy historyków, którzy starają się relatywizować działalność OUN-UPA. Karierę swoją Kołodziński zakończył w marcu 1939 r. na stanowisku komendanta Sztabu Sił Zbrojnych Karpato-Ukrainy. Po kilku dniach walk z wojskami węgierskimi zatrzymany i rozstrzelany.

Inną ważną postacią która wywarła wielki wpływ na ideologię OUN – UPA był Stepan Łękawski (1904-1977). To właśnie on był autorem wydanej w 1929 broszury „Dziesięcioro przykazań ukraińskiego nacjonalisty”. Warto przybliżyć czytelnikom Myśli Polskiej ich treść, bo ich współczesna wersja została dyskretnie skorygowana:

Ja – Duch odwiecznej walki, który uchronił Ciebie od potopu tatarskiego i postawił między dwoma światami, byś tworzył nowe życie – motto do dekalogu napisane przez Doncowa:

Zdobędziesz państwo ukraińskie albo zginiesz w walce o nie.
Nie pozwolisz nikomu plamić sławy ani czci Twego Narodu.
Pamiętaj o wielkich dniach naszej walki wyzwoleńczej.
Bądź dumny z tego, że jesteś spadkobiercą walki o chwałę Trójzęba Włodzimierzowego.
Pomścij śmierć Wielkich Rycerzy.
Sprawie nie rozmawiaj z kim można, ale z tym, z kim trzeba.
Nie zawahasz się spełnić największej zbrodni, kiedy tego wymaga dobro sprawy.
Nienawiścią i podstępem będziesz przyjmował wrogów Twego Narodu.
Ani prośby, ani groźby, tortury, ani śmierć nie zmuszą Cię do wyjawienia tajemnic.
Będziesz dążył do rozszerzenia siły, sławy, bogactwa i obszaru państwa ukraińskiego, nawet w drodze zniewolenia obcokrajowców.

Wykładnia Dekalogu zawarta była w licznych dokumentach ideologiczno-szkoleniowych OUN-B (frakcja S. Bandery) z lat 1940-1945, które występują pod nazwą Objaśnienia Dekalogu. Dokumenty te tłumaczyły szczegółowo wartości, którymi powinien kierować się ukraiński nacjonalista na co dzień. Podczas spotkań w komórkach organizacji na Wołyniu i w Galicji Wschodniej w okresie II wojny światowej nacjonaliści podlegali szkoleniu ideologicznemu opartemu na objaśnieniach Dekalogu. Wykładnie Dekalogu afirmowały „okrucieństwo” oraz „zemstę” w walce z „wrogiem narodu” według zasady: „Musimy wyrównać szalę sprawiedliwości, za górę naszych trupów muszą paść jeszcze większe góry trupów przeciwników (…) Żyjemy na granicy stepowych i osiadłych narodów, w walce przyjmiemy taktykę ludzi stepów. Okrutność wobec wroga nigdy nie jest za wielka. Tego nauczyła nas historia.”

Po wojnie Łękawski przebywał na emigracji w Niemczech. Po zabójstwie Stepana Bandery w latach 1959–1968 był przewodniczącym Prowodu OUN, potem kierował wydziałem propagandy i redagował gazetę „Szlak Zwycięstwa”.

I wreszcie najsłynniejszy ideolog ukraińskiego nacjonalizmu Dmytro Iwanowycz Doncow, ur. w 1883 w Melitopolu, zm. w 1973 w Montrealu. Powszechnie jest uważany za twórcę ukraińskiej koncepcji nacjonalizmu, przyjętej w latach 30. XX wieku przez Organizację Ukraińskich Nacjonalistów za podstawę ideologiczną działalności politycznej. Jego najsłynniejsza praca to „Nacjonalizm”, wzorowany na „Mein Kampf” Hitlera. Doncow sformułował tezę, że naród by istnieć i mieć swoje państwo musi stale walczyć, tępiąc inne narody. Wynika z niej, że nie da się zbudować państwa ukraińskiego, nie usuwając innych nacji. To jest podstawowe założenie tłumaczące eksterminację Polaków. W piśmie „Dzierżawna Nacija” w 1927 r. pisał: „Nienawiść jest siłą poruszającą jaka w ogniu walki tworzy narody: tak jak stworzyła naród holenderski – z nienawiści do Hiszpani, czeski i węgierski naród – z nienawiści do Niemców, Włochów – z nienawiści do Austrii, naród ukraiński – kiedyś z nienawiści do Polski, a teraz tworzy go z nienawiści do Moskwy”.

Profesor Bogusław Grot stwierdził: „Filozofia Doncowa świetnie nadawała się do konstrukcji państwa totalitarnego i była używana do usprawiedliwiania, a nawet zachęcania do wszelkiej eksterminacji. Taką też rolę spełniła w stosunku do zamieszkujących południowo-wschodnie Kresy II Rzeczypospolitej Polaków, Żydów, a nawet i mających inne poglądy Ukraińców.” . Znakomity ukraiński badacz zbrodniczej działalności OUN-UPA doktor Wiktor Poliszczuk uważał zaś, że była to ukraińska odmiana faszyzmu. Już po wojnie, w 1947 r. inny ukraiński nacjonalista Mychajło Demkowicz-Dobriański tak scharakteryzował filozofię Doncowa: „Doncow to człowiek, który wyzwolił zwierzę w Ukraińcu i uświęcił amoralność w walce politycznej”.

Warto jeszcze przybliżyć poglądy Mykoły Ściborskiego (1898-1941) jednego z głównych ideologów OUN, członka Prowydu – kierownika referatu politycznego, który zginął w zamachu zorganizowanym przez OUN-B w Żytomierzu. W wydanej w 1939 r. pracy „Kwestia ziemska” Ściborski pisał: „Do tej wrogiej kolonizacji nacjonalistyczna władza podejdzie z najbardziej bezkompromisowym zdecydowaniem. Ta cudza pasożytnicza narośl na naszym narodowym organizmie będzie wyrwana z korzeniami. Trzeba wziąć pod uwagę, że wielka część tych moskiewsko-polskich i innych przybłędów osiadłych tutaj na Ukrainie zostanie materialnie i fizycznie wyniszczona już w pierwszych chwilach rewolucji”. W dalszej części pisał: „Do wszystkich wrogów Ukrainy, którzy gwałtem przecięli drogi rozwoju naszego narodu chłopstwo powinno odnosić się ze śmiercionośną i nie przejednaną nienawiścią”. A w zakończeniu zawarł taką myśl: „Tylko mocno kochając Ukrainę i w tym samym stopniu nienawidząc jej wrogów, pragnąc ich zniszczenia, chłopstwo będzie zdolne do Wielkiego Czynu i będzie w stanie zdobyć wolność”. W wydanej w Paryżu w 1938 r. pracy „Naciokratija” Ściborski tak pisał o faszyzmie: „Nacjonalizm ukraiński przyznaje faszyzmowi ogromną zasługę historyczną i w rzeczy samej będąc bliskim do niego”.

I ostatnia postać, której poglądy warto poznać to: Dmytro Myron, ps. Maksym Orłyk (1911-1942), członek Krajowej Egzekutywy OUN. W wydanej w 1940 r. publikacji „Idea i Czyn Ukrainy” deklarował oczyszczenie rasy ukraińskiej z „Moskali, Żydów, Polaków, Madziarów, Tatarów oraz turkmeńskich i kaukaskich ludów”.

Jak widać z powyższego krótkiego przeglądu myśli ukraińskiej z XIX w. i pierwszej połowy XX w. zamysł pozbycia się ludności polskiej z pogranicza polsko-ukraińskiego posiada bogate tradycje wśród ukraińskich nacjonalistycznych myślicieli i sięga głęboko w przeszłość.

Różne organizacje wiązały ją zawsze z teorią „Rewolucji narodowej”, w toku której Ukraina miała uzyskać niepodległość, a ludność polska i żydowska miała zostać wytępiona.

Jacek Marczyński

Myśl Polska, nr 31-32 (2-9.08.2026)