Archiwa tagu: Indie

Rosja serwuje Radzie Współpracy Zatoki Perskiej i Indiom zimne danie

Opublikowany przez

Rosja serwuje Radzie Współpracy Zatoki Perskiej i Indiom zimne danie

Powiedzenie „Zemsta najlepiej smakuje na zimno” pochodzi z języka francuskiego („La vengeance se mange froide”) i pojawiło się w XIX-wiecznej literaturze angielskiej. Większość Amerykanów nie zna francuskiego pochodzenia tego powiedzenia. Weszło ono do kultury popularnej dzięki Star Trekowi. W filmie „Star Trek II: Gniew Khana” (1982) Khan Noonien Singh wypowiada tę kwestię podczas napiętej rozmowy wideo z admirałem Kirkiem.

Ach, Kirk, mój stary przyjacielu… znasz klingońskie przysłowie? „Zemsta to danie, które najlepiej smakuje na zimno”. I jest bardzo zimna… w kosmosie.

=================================================

W obliczu eskalacji wojny z Iranem, Rosja ma silną pozycję do negocjacji z Radą Współpracy Zatoki Perskiej (GCC), która podporządkowała się Stanom Zjednoczonym i umożliwiła swoją dominację militarną w Zatoce Perskiej na korzyść Izraela, oraz z Indiami, które wykorzystały swoją długoletnią przyjaźń z Rosją, aby zyskać przychylność Izraela kosztem Iranu, członka BRICS. Rosja wysłała jasny sygnał dyplomatyczny do obu państw.

Podczas spotkania ambasadorów w Moskwie 5 marca 2026 roku Siergiej Ławrow zwrócił się do ambasadorów państw Zatoki Perskiej, którzy przybyli do Moskwy z prośbą o interwencję Putina w celu zakończenia irańskich działań wojskowych w odwecie za niespodziewany atak Izraela i Stanów Zjednoczonych. Wydarzenie miało rzekomo koncentrować się na kryzysie na Ukrainie, zagrożeniach cyfrowych i międzynarodowym bezpieczeństwie informacyjnym, ale Ławrow poświęcił sporo uwagi eskalacji konfliktu na Bliskim Wschodzie, a w szczególności amerykańsko-izraelskim atakom wojskowym na Iran oraz irańskim działaniom odwetowym przeciwko państwom Zatoki Perskiej.

Według doniesień, ambasadorzy Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) wezwali Rosję do wywarcia presji na Iran, aby ten zaprzestał ataków rakietowych i dronów na swoje terytorium lub nad nim (np. na cele powiązane z USA i Izraelem) oraz stanowczo odrzucił jednostronne działania. Ławrow odrzucił te żądania w niezwykle energicznej demonstracji. Nagranie z jego przemówienia można znaleźć poniżej.

Ławrow rozpoczął od złożenia kondolencji z powodu ofiar cywilnych i zniszczeń infrastruktury cywilnej w państwach Zatoki Perskiej spowodowanych trwającym konfliktem. Natychmiast jednak skrytykował wybiórczą krytykę Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC). Zapytał, czy Rada potępiła „  amerykańsko-izraelską wojnę agresji przeciwko Iranowi  ” lub konkretne incydenty, takie jak zabójstwo 170 uczennic w Minab przez działania USA i Izraela. Auć!

Następnie podkreślił ich hipokryzję, gdyż wywierają presję tylko na Iran, nie potępiając jednocześnie w równym stopniu podżegaczy (Stanów Zjednoczonych i Izraela), i zauważył, że zaakceptowanie takiego żądania oznaczałoby zaakceptowanie pierwotnej agresji.

Ławrow twierdził, że trwające działania USA i Izraela mają na celu  wbicie klina  między Iranem a jego arabskimi sąsiadami (państwami Rady Współpracy Zatoki Perskiej) i zauważył, że działania te są próbą sabotowania ostatnich pozytywnych trendów normalizacyjnych (np. pojednania między Arabią Saudyjską a Iranem, zaangażowania ZEA w sprawy Iranu).

Opowiadał się za jednolitą i zrównoważoną odpowiedzią międzynarodową: natychmiastowym zaprzestaniem  wszelkich  działań wojennych (nie tylko irańskich), polityczno-dyplomatycznym rozwiązaniem konfliktu i ochroną uzasadnionych interesów bezpieczeństwa wszystkich państw Zatoki Perskiej.

Przypomniał ambasadorom, że Rosja od ponad 20 lat promuje koncepcję zbiorowego bezpieczeństwa w Zatoce Perskiej i docenił wysiłki Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej w tym zakresie (np. rozmowy trójstronne w Abu Zabi). Na zakończenie wezwał Radę Współpracy Państw Zatoki Perskiej i inne podmioty do przyłączenia się do apeli o deeskalację i odrzucenia wybranych rezolucji ONZ (np. wszelkich projektów zgłoszonych przez Bahrajn, które potępiają wyłącznie Iran). Bez bezpośredniej groźby, Ławrow jasno dał do zrozumienia Radzie Współpracy Państw Zatoki Perskiej, że Rosja oczekuje, że pociągnie Izrael i Stany Zjednoczone do odpowiedzialności za kryzys gospodarczy, z którym Rada się zmaga.

A potem są Indie. Niedawna wizyta premiera Narendry Modiego w Izraelu była niefortunnie zaplanowana, ponieważ miała miejsce trzy dni przed izraelsko-amerykańskim atakiem na Iran. Pomimo bycia członkiem-założycielem BRICS, Indie zorganizowały podniesienie poziomu stosunków indyjsko-izraelskich z „partnerstwa strategicznego” do „  specjalnego partnerstwa strategicznego na rzecz pokoju, innowacji i dobrobytu  ”.

Modi podpisał  16 porozumień  i ogłosił  11 wspólnych inicjatyw  w takich obszarach jak obronność (wspólny rozwój/produkcja z transferem technologii), technologie krytyczne/nowoczesne (pod kierownictwem doradców ds. bezpieczeństwa narodowego), cyberbezpieczeństwo (Indyjsko-Izraelskie Centrum Doskonałości Cybernetycznej w Indiach), rolnictwo, gospodarka wodna, mobilność siły roboczej (wsparcie dla ponad 50 000 indyjskich pracowników w Izraelu w ciągu pięciu lat), kultura, edukacja i wiele innych.

Modi i Netanjahu ogłosili postępy w negocjacjach w sprawie  umowy o wolnym handlu  (pierwsza runda została zakończona, a kolejna zaplanowana jest na maj; Modi oświadczył, że porozumienie zostanie osiągnięte „wkrótce”). Potwierdził również ścisłą współpracę Indii z Izraelem w dziedzinie obrony i walki z terroryzmem, w tym w zakresie potencjalnych transferów technologii, takich jak technologia Żelaznej Kopuły. Moment nie mógł być gorszy. Uniżające zachowanie Modiego w Izraelu było bezpośrednią zniewagą dla pozostałych członków BRICS. Propagowanie serdecznych relacji z krajem winnym ludobójstwa spotkało się z niewielkim entuzjazmem ze strony pozostałych członków BRICS.

Izraelsko-amerykański atak na Iran, członka BRICS, stworzył potencjalnie katastrofalny problem gospodarczy dla Modiego i Indii. Indie importują większość ropy naftowej (około  85–88%  całkowitego zużycia) z powodu ograniczonej produkcji krajowej. Według obecnych danych (początek 2026 r.) indyjski import ropy naftowej wynosi średnio około  5 milionów baryłek dziennie. Kraje Zatoki Perskiej  (głównie Irak, Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA), Kuwejt i Katar; sporadycznie inni dostawcy z Bliskiego Wschodu) są kluczowym źródłem surowca, szczególnie poprzez Cieśninę  Ormuz , przez którą przechodzi znaczna część tych dostaw. De facto irańska blokada Cieśniny Ormuz stworzyła kryzys dla Indii.

Wojna z Iranem dała Rosji ogromny wpływ na Indie.  Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow  podkreślił 6 marca 2026 roku, że Rosja nie opublikuje konkretnych danych dotyczących eksportu ropy naftowej do Indii z powodu „zbyt dużej liczby krytyków” i obaw o bezpieczeństwo. Stało się to w odpowiedzi na doniesienia o potencjalnie dużych dostawach (np. do 22 milionów baryłek tygodniowo) w obliczu niedoborów dostaw w Indiach. Pieskow zauważył również, że wojna z Iranem znacznie zwiększyła popyt na rosyjskie surowce energetyczne i umocniła pozycję Rosji jako wiarygodnego dostawcy ropy i gazu.

Zamiast porzucić Indie, Rosja podkreśliła swoją gotowość do wsparcia tego kraju – ale nie bez czegoś w zamian. Źródła donosiły na początku marca (około 4 marca), że Rosja jest gotowa przekierować dostawy ropy (np. około 9,5 miliona baryłek w pobliżu wód indyjskich) i potencjalnie zwiększyć udział Indii w rosyjskim imporcie ropy naftowej nawet do 40%. Wicepremier Rosji Aleksandr Nowak wspomniał, że w związku z kryzysem otrzymał „sygnały ponownego zainteresowania” ze strony Indii większymi wolumenami importu.

W obliczu rosnącego popytu na rosyjską ropę Urals, Rosja dyplomatycznie przypomniała Indiom o konsekwencjach zdrady przyjaciela. Przed atakiem na Iran Rosja sprzedawała ropę Indiom z dużymi rabatami (10–13 USD poniżej ceny ropy Brent sprzed konfliktu). Chociaż Rosja obiecała Indiom wsparcie w rekompensowaniu strat ropy z Zatoki Perskiej, poinformowała premiera Modiego, że Indie będą musiały zapłacić premię w wysokości 4–5 USD ponad cenę ropy Brent za dostawy w marcu/kwietniu. Odzwierciedla to raczej mechanizmy rynkowe niż wyraźne zobowiązania do dalszych rabatów; niektóre doniesienia sugerują, że Rosja traktuje tę sprawę raczej jako „umowę biznesową” bez wcześniejszych, opartych na przyjaźni ustępstw.

To tylko spekulacja, ale myślę, że Modi rozważy ponownie porozumienia zawarte z Izraelem… zwłaszcza jeśli Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta przez sześć miesięcy lub dłużej. Co o tym myślisz?

Źródło: Rosja serwuje zimne danie Radzie Współpracy Zatoki Perskiej i Indiom

Zapomniany spisek: Jak Indie i Izrael niemal zniszczyły pakistański program nuklearny

Opublikowany przez

Zapomniany spisek: Jak Indie i Izrael niemal zniszczyły pakistański program nuklearny

Zapomniany spisek: Jak Indie i Izrael niemal zniszczyły pakistański program nuklearny

Date: 2 marzo 2026Author: Uczta Baltazara 0 Commenti

Od tajnych baz lotniczych, przez bomby-listy, po odwołane ataki lotnicze – nieopowiedziana historia wieloletniej wojny w cieniu, która ukształtowała równowagę sił nuklearnych w świecie muzułmańskim.

25 lutego 2026 roku premier Indii Narendra Modi przybył do Izraela na dwudniową wizytę państwową na zaproszenie premiera Benjamina Netanjahu. Stojąc przed Knesetem, Modi oświadczył: „Czujemy wasz ból. Indie stoją mocno u boku Izraela, z pełnym przekonaniem, w tej chwili i na przyszłość. Nic nie usprawiedliwia zabijania cywilów”. Izraelski parlament nagrodził go owacją na stojąco, a marszałek Knesetu Ohana wręczył indyjskiemu przywódcy, po raz pierwszy w historii, Medal Knesetu.

Netanjahu, nazywając Modiego „więcej niż przyjacielem, bratem”, wykorzystał okazję, by ogłosić „heksagon sojuszy”, w którym Indie miałyby znaleźć się w strategicznym bloku mającym stać naprzeciw „osi radykałów”. Wizycie towarzyszyła intensywna seria dwustronnych spotkań: pierwsze w historii negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu Indie–Izrael, 10. posiedzenie Wspólnej Grupy Roboczej ds. Walki z Terroryzmem oraz seminarium przemysłu obronnego z udziałem 30 indyjskich i 26 izraelskich firm zbrojeniowych. Indie są obecnie największym klientem izraelskiego uzbrojenia, odpowiadając za 46% izraelskiego eksportu broni; w dyskusjach pojawiają się transfery technologii systemu Iron Dome oraz nowej izraelskiej broni laserowej Iron Beam.

Media korporacyjne przedstawiły to jako historię o umowach handlowych i dyplomatycznej optyce. Prawie całkowicie pominięto znacznie mroczniejszą podstawę tego sojuszu: historię tajnego planowania wojskowego, sabotażu, zamachów i odwołanej wspólnej operacji, która niemal doprowadziła Indie, Izrael i Pakistan na krawędź wojny nuklearnej.

Od pariasów do partnerów: korzenie nieprawdopodobnego sojuszu (1948–1980)

Relacje Indii z Izraelem zaczęły się nie najlepiej. Choć Indie uznały Izrael w 1950 roku, premier Jawaharlal Nehru odmówił nawiązania pełnych stosunków dyplomatycznych, kierując się ruchem państw niezaangażowanych i poparciem dla samostanowienia Palestyńczyków. Przez dekady New Delhi trzymało Jerozolimę na dystans publicznie.

Prywatnie rachunek był inny. Jeszcze przed nawiązaniem pełnych stosunków dyplomatycznych Izrael dyskretnie dostarczał broń Indiom podczas wojny z Chinami w 1962 roku oraz wojen z Pakistanem w 1965 i 1971 roku. W 1968 roku premier Indira Gandhi poleciła szefowi RAW R.N. Kao nawiązanie kontaktu z Mosadem, tworząc łączność wywiadowczą, która miała się zacieśniać przez kolejne dekady. Relacja była transakcyjna, ideologicznie niezręczna i całkowicie tajna. Obie strony były wówczas państwami progu nuklearnego, istniejącymi poza zachodnią architekturą bezpieczeństwa, i widziały w sobie partnera przydatnego właśnie dlatego, że współpraca była niewidoczna.

Prawdziwym katalizatorem przyspieszenia nie były wspólne wartości, lecz wspólni wrogowie. Indie stoczyły trzy wojny z Pakistanem w pierwszym ćwierćwieczu niepodległości. Izrael, otoczony wrogimi państwami, widział w pakistańskich ambicjach nuklearnych zagrożenie wykraczające daleko poza subkontynent. Gdy pakistańscy przywódcy zaczęli otwarcie przedstawiać swój program nuklearny jako „bombę islamską” dostępną dla całego świata muzułmańskiego, interesy New Delhi i Jerozolimy zbiegły się z pilnością, której nie mogła powstrzymać żadna dyplomatyczna ostrożność.

„Śmiertelne zagrożenie”: Menachem Begin i strach przed bombą islamską

Izraelski niepokój o pakistański program nuklearny nie zaczął się od odpraw wywiadowczych czy zdjęć satelitarnych. Zaczął się od frazy, która prześladowała izraelskich strategów od momentu, gdy weszła do obiegu publicznego: „bomba islamska”.

17 maja 1979 roku premier Menachem Begin napisał do nowo mianowanej premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher, ostrzegając, że pakistański program nuklearny stanowi „śmiertelne zagrożenie” dla Izraela. Begin przestrzegał Thatcher przed niebezpieczną współpracą Pakistanu z przywódcą Libii Muammarem Kaddafim, pisząc, że broń jądrowa może trafić „w ręce absolutnego władcy takiego jak pułkownik Kaddafi”. Podobne listy wysłał do przywódców Francji i RFN w ramach szerszej kampanii lobbingowej, by państwa zachodnie zahamowały rozwój nuklearny Pakistanu.

Brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów uznało list Begina za „sensacyjny” i zbagatelizowało go. Oczywiście Begin nie poprzestał na listach dyplomatycznych. 7 czerwca 1981 roku pokazał preferowaną przez Izrael metodę nieproliferacji, gdy osiem izraelskich F-16A, eskortowanych przez F-15A, zniszczyło iracki reaktor Osirak w śmiałym ataku na dużą odległość.

Operacja, potępiona wówczas międzynarodowo, ustanowiła to, co później nazwano Doktryną Begina: Izrael będzie zapobiegał nabywaniu broni jądrowej przez wrogie państwa wszelkimi możliwymi środkami.

Dodatkowo ośmielony sukcesem w Iraku, izraelscy planiści skierowali wzrok na wschód.

O włos od zagłady: Plan ataku na Kahutę (1982–1984)

Najbardziej zaawansowany plan zniszczenia pakistańskiej zdolności nuklearnej zakładał wspólną izraelsko-indyjską operację wojskową przeciwko Laboratoriom Badawczym Kahuta – zakładowi wzbogacania uranu niedaleko Rawalpindi, będącemu sercem pakistańskiego programu zbrojeniowego. Według dziennikarzy śledczych Adriana Levy’ego i Catherine Scott-Clark, których książka Deception: Pakistan, the United States, and the Secret Trade in Nuclear Weapons opiera się na setkach wywiadów i odtajnionych dokumentów, plan rozwijał się etapami.

W lutym 1983 roku, gdy plan ataku był już na zaawansowanym etapie, indyjscy wojskowi potajemnie udali się do Izraela, by zakupić sprzęt walki elektronicznej przeznaczony do neutralizacji obrony przeciwlotniczej Kahuty. Projekt operacyjny zakładał, że izraelskie F-16 i F-15 wlecą w przestrzeń powietrzną Indii, zatankują w bazie Jamnagar w Gudźaracie oraz w Udhampur na północy Indii, a indyjskie samoloty Jaguar wspomogą misję w roli uderzeniowej.

Co wydarzyło się potem, pozostaje sporne. Według Levy’ego i Scott-Clark w marcu 1984 roku premier Indira Gandhi formalnie zaakceptowała operację prowadzoną przez Izrael, doprowadzając – jak napisali – Indie, Pakistan i Izrael „o włos od nuklearnej pożogi”. Indyjski analityk obronny Bharat Karnad, powołując się na emerytowanego generała majora Aharona Yaariva, potwierdził, że Indira Gandhi „najpierw zaakceptowała izraelski atak”, zanim go odwołała. Z kolei były oficer CIA ds. kontr-proliferacji Richard Barlow, który służył w okresie tajnego rozwoju nuklearnego Pakistanu, powiedział w listopadzie 2025 roku agencji ANI, że operacja „nigdy nie miała miejsca, to były tylko rozmowy. Szkoda, że Indira jej nie zatwierdziła. Rozwiązałoby to wiele problemów”.

Bezsporne jest to, że plan ostatecznie porzucono. CIA ostrzegła prezydenta Pakistanu generała Zia-ul-Haka, a Departament Stanu USA uprzedził Indie, że „USA odpowiednio zareagują, jeśli Indie będą obstawać przy swoim”. Niezależnie od tego, czy Gandhi formalnie zaakceptowała i potem się wycofała, czy nigdy nie dała ostatecznej zgody – operacja upadła. Wice-szef sztabu armii Pakistanu, generał K.M. Arif, później potwierdził przeciek wywiadowczy: „Nasi przyjaciele dali nam znać, co zamierzają zrobić Izraelczycy i Hindusi, więc my daliśmy im znać, jak odpowiemy”.

Indyjski naukowiec nuklearny Raja Ramanna został również ostrzeżony przez przewodniczącego Pakistańskiej Komisji Energii Atomowej Munira Ahmeda Khana, że w razie ataku na Kahutę Pakistan dokona odwetu na indyjskim kompleksie nuklearnym w Trombay. Wzajemna podatność na zniszczenie, która definiowała logikę odstraszania zimnej wojny, już wówczas zakorzeniła się w Azji Południowej. (…)

INFO: josealnino/the-forgotten-plot-how-india-and

WARTO PRZYPOMNIEĆ: archive.org/web

ram/o-karierze-mossadu-na-sri-lance

Orkiestra gra! Titanic tonie. Von der Leyen najeżdża Europę Hindusami.

Opublikowany przez

Von der Leyen najeżdża Europę Hindusami

Von der Leyen najeżdża Europę Hindusami

Date: 28 gennaio 2026 Author: Uczta Baltazara

Oni chcą końca europejskiej cywilizacji. Niczego nie chronią, wszystko jest otwarte dla wszystkich. A nasi przerażeni i nieadekwatni politycy – w gorączkowym poszukiwaniu nowych rynków – pozwalają na wszystko. Wykańczając tym samym jedyny rynek, który powinni chronić: rynek europejski. https://x.com/Lisa90135765/status/2016263367204233314

«UE podpisuje „porozumienie w sprawie mobilności” z Indiami ułatwiające „przepływ studentów, naukowców, robotników sezonowych i pracowników wysoko wykwalifikowanych” oraz uruchamia „pierwsze biuro EU Legal Gateway w Indiach, aby wspierać indyjskie talenty przenoszące się do Europy”».

Podpisaliśmy umowę o swobodnym przepływie osób z krajem liczącym 1,5 miliarda mieszkańców. Czyli trzy razy więcej niż populacja CAŁEJ UE. Kto o to wnioskował? – Kto to zatwierdził na szczeblach krajowych?

Putin: “USA kupują uran w Rosji; dlaczego innym zabrania się kupowania rosyjskich węglowodorów?”

Opublikowany przez

Putin: “USA kupują uran w Rosji;

dlaczego innym zabrania się

kupowania rosyjskich węglowodorów?”

Data: 9 dicembre 2025 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/putin-usa

Wskazując na hipokryzję Donalda Trumpa, prezydent Rosji Władimir Putin stwierdził, że Stany Zjednoczone nadal kupują od Rosji uran, kluczowy surowiec do produkcji paliwa do reaktorów jądrowych, jednocześnie wywierając presję na Indie, aby zaprzestały importu surowców energetycznych od Moskwy. W ekskluzywnym wywiadzie dla India Today, Putin, który przebywał w New Delhi z dwudniową wizytą, podkreślił, że Indie powinny cieszyć się tym samym przywilejem, jeśli Stany Zjednoczone mają prawo kupować paliwo od Rosji.

„Stany Zjednoczone nadal kupują od nas paliwo jądrowe do swoich elektrowni jądrowych. To również jest paliwo, surowiec energetyczny. To jest uran dla elektrowni jądrowych działających w Stanach Zjednoczonych” – powiedział Putin w wywiadzie przed swoją pierwszą od czterech lat wizytą w Indiach.

Rosja jest drugim co do wielkości dostawcą wzbogaconego uranu do Stanów Zjednoczonych, co stanowi około 25% jego sprzedaży. Oczekuje się, że w tym roku, Rosja zarobi około 1,2 miliarda dolarów na sprzedaży uranu do Ameryki. W 2024 roku, Rosja zarobiła około 800 milionów dolarów na eksporcie uranu do Stanów Zjednoczonych.

Przedstawiając tę kwestię jako problem sprawiedliwości i równowagi strategicznej, Putin powiedział, że omówi tę sprawę z Trumpem.

„Jeśli Stany Zjednoczone mają prawo kupować od nas paliwo, dlaczego Indie miałyby być pozbawione tego prawa? Jest to kwestia wymagająca dokładnego zbadania i jesteśmy gotowi omówić ją i przedyskutować z prezydentem Trumpem” – podkreślił Putin.

„SANKCJE NIE MAJĄ WPŁYWU NA WSPÓŁPRACĘ ENERGETYCZNĄ”

W wywiadzie Putin utrzymywał, że partnerstwo energetyczne Rosji z Indiami jest stabilne i nie ma na nie wpływu zachodnich sankcji. „Nasza współpraca energetyczna z Indiami pozostaje niezmieniona pomimo obecnej sytuacji, przejściowych zmian politycznych, a nawet tragicznych wydarzeń na Ukrainie” – zapewnił rosyjski przywódca.

Ostre uwagi Putina pojawiły się w momencie, gdy Indie znalazły się pod presją Trumpa, aby ograniczyć import rosyjskiej ropy. Stany Zjednoczone twierdzą, że umożliwia to Rosji wytrzymanie presji sankcji gospodarczych ze strony Zachodu i kontynuowanie wojny z Ukrainą, która wkracza w czwarty rok.

W sierpniu Trump nałożył na Indie dodatkowe cło w wysokości 25% za zakup rosyjskiej ropy, zwiększając łączną taryfę do 50%. Kwestia ta pogorszyła stosunki między dwoma sojusznikami, ale od tego czasu sytuacja uległa poprawie.

Rosja jest dostawcą 35% importowanej przez Indie ropy naftowej, w porównaniu z 1-2% sprzed wojny na Ukrainie.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych zwróciło wcześniej uwagę na podwójne standardy Stanów Zjednoczonych, wskazując, że Ameryka nadal importuje z Moskwy sześciofluorek uranu dla swojego przemysłu jądrowego oraz pallad do pojazdów elektrycznych.

CO PUTIN POWIEDZIAŁ O MODIM I WOJNIE NA UKRAINIE

Podczas 100-minutowego wywiadu Putin pochwalił również styl przywództwa premiera Modiego i jego inicjatywę „Make in India”, nazywając ją „praktyczną” i potężną siłą kształtującą współpracę między Rosją a Indiami. „Premier Modi jest bardzo wiarygodną osobą. Indie mają szczęście. On żyje Indiami” – powiedział Putin.

W kwestii wojny na Ukrainie Putin podkreślił, że to Kijów rozpoczął konflikt pod wpływem Zachodu, a Moskwa zakończy go po osiągnięciu swoich celów.

INFO: https://www.indiatoday.in/india/story/if-us-has-right-to-buy-fuel-from-us-why-shouldnt-india-have-the-same-privilege-putin-calls-out-hypocrisy-2830923-2025-12-04

https://babylonianempire.wordpress.com/2023/06/16/stany-zjednoczone-nadal-wydaja-miliardy-dolarow-na-rosyjski-uran/embed/#?secret=3QsOYVubPn#?secret=ky7zUJjbLZ

Condividi:

Hindusi masowo przechodzą na chrześcijaństwo. Chińczycy też.

Opublikowany przez

Hindusi masowo przechodzą na chrześcijaństwo. Indie zakażą kościołów domowych?

https://www.fronda.pl/a/Hindusi-masowo-przechodza-na-chrzescijanstwo-Indie-zakaza-kosciolow-domowych,246467.html

[To piszą „ekumeniści”, bo nie odróżniają katolików od protestantów. md]

„Wspierający supremację hinduistów rząd Indii jest gotowy do narzucenia drakońskiego ustawodawstwa zakazującego kościołów domowych, w szczególności w stanach północnych, które od wieków opierały się Ewangelii. W ostatnich kilku latach jednak nastąpił bezprecedensowy gwałtowny wzrost liczby Hindusów przyjmujących wiarę w Chrystusa” – pisze Jason Scott Jones na portalu „Life Site News”.

Publicysta zwraca uwagę na fakt, że to właśnie kościoły domowe były pierwszymi kościołami w starożytnym Rzymie, które przyczyniły się do rozwoju chrześcijaństwa. Jako przykład podaje informacje, które można znaleźć zarówno w listach św. Pawła, jak i u św. Justyniana Męczennika. To właśnie takie „kościoły domowe stały się motorami ewangelizacji i potężnymi centrami kształtowania uczniostwa” – stwierdza Jones.

Podobnie dzieje się w czasach bardziej nam współczesnych. Autor na poparcie tej opinii cytuje fragment książki Persecuted: The Global Assult on Christians (Prześladowani. Globalny atak na chrześcijan), której współautorami są Paul Marshall, Lela Giblert i Ina Shea: „W ciągu ostatnich trzydziestu lat te sieci kościołów [domowych lub podziemnych] doświadczyły największego wzrostu liczby kościołów w historii świata. W żadnym innym kraju i w żadnym innym czasie w takim tempie dziesiątki milionów ludzi nie nawracało się na wiarę chrześcijańską”.

Choć władze komunistyczne starają się zmusić przepisami do rejestracji kościołów domowych, to ich duszpasterze stawiają opór, by nie poddawać się cenzurze.

Ocenia się, że w Chinach takich podziemnych kościołów jest ok. 10 milionów i należy do nich ok. 160-200 milionów członków.

W przypadku Indii w kościołach domowych ma się spotykać według tych danych ok. 80 milionów ludzi. Także tutaj władze podejmują działania, by mieć te kościoły pod kontrolą.

W Raipur, stolicy stanu Chhattisgarh, komisarz policji zaprosił 14 sierpnia pastorów na publiczne spotkanie i oznajmił im, że od tej pory modlitwy w kościołach domowych są zakazane, a wierni będą jedynie mogli się spotykać w oficjalnie zarejestrowanych budynkach. Zdecydował też, że „w celu utrzymania porządku publicznego” policja ma powstrzymać organizację takich spotkań, poza tymi w oficjalnych budynkach. Policja miała otrzymywać skargi na kościoły domowe.

Zareagował na to dr Arun Pannalal, przewodniczących Chhattisgarh Christian Forum: „Jeśli otrzymujecie skargi, zbadajcie je – odrzućcie fałszywe skargi i zajmijcie się autentycznymi”. Jego zdaniem władze nie rozumieją, że chrześcijanie „wywodzą koncepcję kościołów domowych w oparciu o wskazówki biblijne” i chcą decydować o tym, kto jest, a kto nie jest chrześcijaninem.

Jeden z pastorów po spotkaniu wyraził gotowość zainstalowania kamer oraz rejestracji głosu, by mieć dowody na to, że jego wspólnota nie angażuje się w przymusowe nawracanie. Dodał jednak, że zakazywanie kościołów domowych jest zarówno niekonstytucyjne, jak i nielegalne.

Jones przytacza opinię chrześcijańskiego influencera, Pnakaja Kumara, który przewiduje, że z powodu sukcesu, jakim okazały się kościoły domowe, może dojść do pogorszenia sytuacji chrześcijan w Indiach, gdyż rząd będzie dążył do zdławienia całego ruchu. Jego zdaniem precedens w Chhattisgarh może stać się wzorem postępowania dla władz w całych Indiach.

Sytuacja zaogniła się, gdy w lutym 2024 r. nacjonaliści hinduscy zaczęli protestować przeciwko kościołom domowym i nawracaniu na chrześcijaństwo. Powodem było przejście na chrześcijaństwo 25 osób w stanie Chhattisgarh, a także umieszczenie krzyży przez konwertytów na ich domach. W październiku 2024 organizacja misyjna Dynamic Church Planting International w swoim raporcie podkreśliła „niewiarygodny sukces kościołów domowych”, a także uzdrowienia, jakich doznało wielu nowych chrześcijan. Według informacji tej organizacji, przeciętnie kościoły domowe liczą sobie od 30-50 osób, ale bywają i takie, których liczba sięga 100 wiernych. Ich liderami są rodzimi mieszkańcy, którzy „wykazują się głębokim zrozumieniem lokalnej kultury i są szanowani w ich wspólnotach”. Takie kościoły przełamują też system kastowy w Indiach, gromadząc ludzi z różnych klas i warstw społecznych.

Jones zwraca uwagę na wzrost prześladowań, jakich chrześcijanie doświadczają w ostatnich miesiącach ze strony hinduistów w stanie Chhattisgarh. Pośród przykładów, jakie przytacza, jednym najbardziej szokujących jest wykopanie ciała zmarłego chrześcijanina w miejscowości Jamagaon przez liczący 1000 osób motłoch. Zmarły Somlal Rathore został pochowany na prywatnym gruncie i po chrześcijańskich obrzędach. Wzburzony tłum domagał się spalenia zwłok poza wioską, a także zdewastował lokalny kościół.

W Indiach po gwałcie na lekarce zastrajkowali lekarze

Opublikowany przez

W TYM kraju po gwałcie na lekarce zastrajkowali lekarze

12.08.2024 nczas/w-tym-kraju-po-gwalcie-na-lekarce-zastrajkowali-lekarze

Przemoc seksualna wobec kobiet jest dość powszechna w Indiach. W 2022 r. w tym kraju liczącym 1,4 miliarda mieszkańców, odnotowuje się średnio prawie 90 gwałtów dziennie. Czasami takie przypadki wywołują jednak daleko idące konsekwencje.

Lekarze pracujący w szpitalach publicznych w Indiach zawiesili w poniedziałek 12 sierpnia opiekę nad chorymi „na czas nieokreślony”. Nie dotyczy to tylko pilnych przypadków. Ma to być protest przeciwko zgwałceniu i zamordowaniu jednej z ich koleżanek.

Ciało 31-letniej kobiety z licznymi obrażeniami znaleziono w piątek w szpitalu publicznym, w którym pracowała. Brutalny mord miał miejsce w Kalkucie w stanie Bengal Zachodni. Sekcja zwłok lekarki potwierdziła, że doszło wcześniej do gwałtu.

Według lokalnych mediów policja aresztowała mężczyznę, który pracował w tym samym szpitalu co ofiara i zajmował się… ustawianiem kolejek do rejestracji. Mord wywołał jednak poruszenie w środowisku lekarskim, zwłaszcza, że ich pracownicy nie mogą się czuć bezpieczni nawet w swoich miejscach pracy.

Strajk rozpoczął się w Kalkucie, ale rozprzestrzenił się na cały kraj. Problem ten dotyczy bowiem niemal całych Indii. Ankieta przeprowadzona przez Indyjskie Stowarzyszenie Medyczne wykazała, że 75% lekarzy w Indiach spotykało się w swojej pracy z przemocą.

Źródło: Le Figaro

Sypią się posadzki II linii metra. Winni pasażerowie, którzy „wnoszą na butach związki, które wchodzą w reakcje chemiczne” z dosskonałym granitem z Indii.

Opublikowany przez

Sypią się posadzki na centralnym odcinku II linii. Winni pasażerowie

Witold Urbanowicz 17-07-2024 transport-publiczny//metro-sypia-sie-posadzki-winni-pasazerowie

dojście do windy na st. C9 Rondo Daszyńskiego – w trakcie naprawy

Na stacjach centralnego odcinka II linii metra – dziewięć lat po ich otwarciu – uwidaczniają się spore i niebezpieczne ubytki w posadzkach. Metro nie ma sobie nic do zarzucenia ws. nietrwałych materiałów: kamień spełnia wszystkie normy, a jak zwykle „winni są inni”. W tym przypadku pasażerowie, którzy wnoszą na butach związki, które wchodzą w reakcje chemiczne z posadzkami.

Centralny odcinek II linii metra od Ronda Daszyńskiego do Dworca Wileńskiego został uruchomiony w 2015 r. Nie wszystkie rozwiązania funkcjonalne zdały egzamin, a teraz okazuje się, że jest problem z niektórymi zastosowanymi materiałami. Na posadzkach, zwłaszcza w rejonie schodów, ławek czy wind, pojawiają się spore wykruszenia. Ich umiejscowienie jest niebezpieczne i może skutkować potknięciem podróżnych.

Jak informuje Metro Warszawskie, na peronach zastosowano okładziny kamienne w postaci granitu Ivory Chiffon o grubości 4 cm i wymiarach modularnych 100×500 cm. Materiał ten pochodzi z Indii. Metro odrzuca tezę o niewłaściwych parametrach zastosowanego kamienia (choć problem nie występuje na starszych stacjach I linii, gdzie króluje głównie polski granit strzegomski). – Wszystkie materiały użyte do budowy stacji metra, w tym również posadzki na peronie, posiadają stosowne certyfikaty i dopuszczenia do stosowania w budownictwie. Stacje metra zostały wykonane zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę, zatwierdzonym projektem budowlanym. Materiał zgodnie z dokumentacją przedłożoną przez wykonawcę spełnia wymogi stawiane tego typu wyrobom – przekonuje Anna Bartoń, rzeczniczka prasowa Metra Warszawskiego.

Dlaczego więc dochodzi do kruszenia się posadzek? – Z uwagi na występujące różnorodne przewarstwienia kamienia miejscowe wykruszenie posadzki nastąpiło na skutek mechaniczny i chemiczny w wyniku reakcji chemicznej z solami chlorków wapnia, dwutlenku siarki oraz tlenków azotu. Wszystkie te związki wnoszone są na obuwiu na powierzchnię posadzki – wyjaśnia rzeczniczka.

Naprawy posadzek następują jednak powoli, a w wielu miejscach straszą wyrwy i dziury. – MW sukcesywnie dokonuje naprawy posadzki, po uprzednim wybraniu sposobu wypełnienia ubytków. Wykonanie tych prac wymaga odpowiedniego czasu z uwagi na uwarunkowania technologiczne. Dodatkowo ograniczenie czasowe wykonania prac naprawczych oraz zachowanie priorytetu nieskrępowanego dostępu pasażerów do stacji metra znacznie wpływa na wydłużenie czasu naprawy – mówi Bartoń. Prace prowadzone są w przerwie nocnej między godz. 1 a 3:30.

Metro nie zdecydowało się jednak na wymianę uszkodzonych płyt peronowych w całości. – Ubytki w płytach kamiennych relatywnie są niewielkie w stosunku do całej powierzchni posadzki. Wymiana płyt wiąże się także z okresowymi utrudnieniami wpływającymi na ograniczenia w korzystaniu z dźwigów oraz pozostałych części stacji metra – mówi rzeczniczka. Spółka zdecydowała się na mniej estetyczne wypełnienie dziur specjalną masą. – Ubytki przed wypełnieniem są oczyszczone z luźnych elementów oraz odtłuszczane właściwym preparatem a następnie zagruntowane odpowiednim gruntem. Na tak przygotowanym podłożu następuje wypełnienie ubytków przygotowaną masą na bazie żywic poliestrowych i klejów wieloskładnikowych. W końcowym etapie miejsce naprawy jest szlifowane przy użyciu narzędzi mechanicznych – opisuje rzeczniczka.

Problem z posadzkami występuje nie tylko na centralnym odcinku II linii. Pisaliśmy też o pękających płytach lastrykowych na nowszych stacjach na Woli.

Indie: Szczury zjadły 600 kg marihuany i wypiły milion litrów alkoholu z policyjnego depozytu.

Opublikowany przez

Indie: Szczury zjadły 600 kg marihuany i wypiły milion litrów alkoholu z policyjnego depozytu. szczury-zjadly-600-kg-marihuany-z-policyjnego-depozytu

Indyjscy policjanci twierdzą, że szczury zjadły około 600 kg marihuany, która znajdowała się w ich depozycie.

Szczury obrabowały policyjny depozyt.

Nietypowa kradzież w Indiach

Policjanci z miasta Mathura w Indiach około 5 lat temu skonfiskowali blisko 700 kg marihuany. Grupa zajmująca się przewozem tego towaru została rozbita, a susz trafił do lokalnego depozytu policyjnego. Niedawno tamtejsza prokuratura wydała nietypowe oświadczenie, odnosząc się do przechwyconego suszu.

Według prokuratora, szczury zjadły około 600 kg zatrzymanej marihuany. Wszystko przez to, że komisariaty nie są odpowiednio przystosowane do przechowywania takich ilości depozytów.

Na komisariacie nie ma miejsca, w którym przechowywany towar można by uratować przed szczurami. Pozostała marihuana z ogromnej przesyłki została zniszczona przez funkcjonariuszy – oświadczenie tamtejszej prokuratury

Na początku procesu funkcjonariusze policji dostarczyli do sądu próbki przechwyconego towaru, jednak kolejne ilości „dowodów” mieli dostarczyć podczas późniejszych czynności. Teraz okazuje się, że większość suszu zniknęło.

Nie jest to pierwsza tego typu sprawa w Indiach. W 2017 roku szczury spożyły około 45 kg marihuany we wschodnim stanie Jharkhand, a niedawno w stanie Bihar gryzonie wypiły około miliona litrów alkoholu przechowywanego w policyjnych magazynach.

Zielony komunizm – agresja z UE na Indie. Wróg – człowiek i CO2.

Opublikowany przez

Zielony komunizm – agresja z UE na Indie.

indie-zloza-skarge-sprzeciwiaja-sie-planowi-unii-europejskiej

Indie złożą skargę do WTO. Sprzeciwiają się planowi Unii Europejskiej

Indie złożą skargę do Światowej Organizacji Handlu przeciw planowi UE wprowadzenia 20-30-procentowego podatku od importu towarów wysoko-emisyjnych, takich jak stal, ruda żelaza i cement z Indii.

Jest to sprzeciw Nowego Delhi wobec „mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2”, co ma skłonić lokalny przemysł do inwestowania w nowe technologie, aby obniżać emisję dwutlenku węgla.

Unijny komisarz ds. handlu, p. Waldemar Dombrovskis, stwierdził, że KE zaprojektowała CBAM tak, aby był on zgodny z zasadami WTO, stosując ten sam podatek emisyjny w przypadku towarów importowanych, jak i w przypadku krajowych producentów z UE.

Indie postrzegają proponowaną opłatę jako dyskryminację i barierę handlową – i kwestionują jej legalność, powołując się na to, że Nowe Delhi już przestrzega protokołów zawartych w porozumieniu paryskim ONZ w sprawie zmian klimatu z 2015 roku.

Bezcenne lekcje z Indii: komunizm [Kerala] vs iwermektyna.

Opublikowany przez

Warto zapoznać się z poniższym artykułem napisanym przez amerykańskiego lekarza dotyczącym unikalnych doświadczeń Indii z covidem.  Autor porównuje 2 stany hinduskie – północny Uttar Pradesh (populacja 200 mln) i południowy Kerala (populacja 34 mln).  Stany te dramatycznie różnią się pod względem zachorowalności, hospitalizacji i zgonów od covid.  Malutka Kerala miała 619 razy więcej zachorowań i 100 razy więcej zgonów z powodu covida, niż 6 razy liczebniejszy Uttar  Pradesh.  https://indianexpress.com/article/cities/lucknow/uttar-pradesh-government-says-ivermectin-helped-to-keep-deaths-low-7311786/; https://www.thedesertreview.com/opinion/columnists/indias-ivermectin-blackout—part-iii-the-lesson-of-kerala/article_ccecb97e-044e-11ec-9112-2b31ae87887a.html.

Skąd te wielkie różnice?  Otóż Kerala to tradycyjnie komunistyczny stan Indii o wysokim procencie wyszczepienia populacji na covid (ok. 70%), gdzie przyjęto zachodnią praktykę walki z tą chorobą – maksymalnie szczepić i praktycznie nie leczyć.  Natomiast U. Pradesh cechuje się bardzo niskim stopniem  wyszczepienia (poniżej 5%) i od początku pandemii przyjął zupełnie inną strategię jej zwalczania.   Administracja zdrowia tego stanu rozdała wszystkim obywatelom tabletki starego, taniego leku iwermektyny do leczenia covida we wczesnych etapach choroby, oraz do profilaktycznego stosowania u osób mających kontakty z zarażonymi.  W ten sposób mądra, nieprzekupna administracja tego stanu całkowicie opanowała pandemię.  W tym samym czasie najbardziej wyszczepione stany i kraje zmagają się z niekończącymi się falami pandemii covida oraz chorób poszczepiennych, bo dziś już wiadomo, że szczepienia nie chronią przez zarażeniem, lecz zwiększają ryzyko zachorowania.       

Udowodniona skuteczność iwermektyny w leczeniu covid sprowokowała agresywne ataki na ten lek i metodę leczenia ze strony korporacyjnych agencji medycznych pretendujących do bycia wyroczniami w medycynie, oraz ze strony skorumpowanych rządów, które poczuły w tym tanim skutecznym leku wielkie zagrożenie dla swych bilionowych zysków około-pandemicznych.  https://www.ama-assn.org/press-center/press-releases/ama-apha-ashp-statement-ending-use-ivermectin-treat-covid-19

Gdyby Polska miała mądry, suwerenny, uczciwy rząd, to poszłaby śladem Uttar Pradesh i odniosła sukces w zwalczeniu covida, dając tym pozytywny przykład innym krajom Europy. 

 Nie ulega dziś wątpliwości, że szczepionki covid są broniami biologicznymi, które wywołują choroby, ciężko okaleczają i zabijają. Antynaukowe, socjopatyczne zakusy wielu reżimów, żeby przymusowo zaszczepić wszystkich ludzi są globalnymi narzędziami terroru, zniewolenia i holokaustu.  Nie można dziś używać eufemizmów do nazywania tych zbrodni przeciw ludzkości, ani chować głowy w piasek udając, że ich nie ma, lub że one nas nie dotyczą.       


Maria Majewska <nonnocere3@gmail.com