Poseł Konrad Berkowicz z Konfederacji wyszedł na sejmową mównicę. Swoje wystąpienie poświęcił wojnie na Bliskim Wschodzie i działaniom Izraela. — Ataki Izraela na Bliskim Wschodzie odczuwają już Polacy w cenach paliwa, ale jak odczuwają to dzieci, których zginęło już kilkadziesiąt razy więcej niż podczas całej wojny w Ukrainie — mówił.
Następnie Berkowicz przeszedł do opisu drastycznych obrażeń wywoływanych bombą fosforową:
— Żydzi stosują zakazaną bombę fosforową, która pochłania tlen z powietrza i doprowadza do śmierci dzieci przez uduszenie. Dym z tej bomby dostaje się do płuc i pali je od środka. One duszą się i palą się od środka jednocześnie, kilkadziesiąt tysięcy kobiet i dzieci. Ale jak jakiemuś dziecku się poszczęści i się nie udusi, to biały fosfor przyklei się do policzka, do rączki i wypala się przez tkanki do kości. Nie da się tego zgasić, więc odcina się policzek, amputuje się rączkę — kontynuował poseł Konfederacji.
— Izrael dokonuje na naszych oczach ludobójstwa ze szczególnym okrucieństwem. Izrael to nowa III Rzesza i jego flaga powinna wyglądać dokładnie tak — mówił i wyciągnął papierową flagę Izraela, na której widniała swastyka.
Izrael to nowa Trzecia Rzesza i jego flaga powinna wyglądać dokładnie tak. 👇🏻 pic.twitter.com/U39xIYrp08
negocjacje zakończyły się definitywnym fiaskiem Wywiad z prof. Mohammadem Marandim
uncut-news.ch
Świat z zapartym tchem obserwuje sytuację. W miarę jak napięcia w Zatoce Perskiej rosną, nowy, niezwykle kontrowersyjny wywiad z irańskim politologiem i członkiem delegacji, prof. Mohammadem Marandim, wywołuje globalną sensację.
Marandi, który sam uczestniczył w nieudanych negocjacjach w Islamabadzie, maluje jasny obraz: morska blokada Cieśniny Ormuz narzucona przez prezydenta Trumpa jest nie tylko nieskuteczna wobec Iranu, ale również poważnie wpłynie na globalną gospodarkę. Negocjacje dobiegły końca – a Teheran jest przygotowany na ewentualną eskalację.
Nieudane negocjacje w Islamabadzie
Profesor Marandi przebywał na miejscu w Islamabadzie jako członek irańskiej delegacji. Opisuje atmosferę wielkiego sceptycyzmu, panującą nawet podczas lotu. Irańczycy nie spodziewali się przełomu.
Mimo to przeprowadzono istotne dyskusje i osiągnięto postęp – aż do nagłego zwrotu akcji pod koniec dnia.
Według Marandiego, Stany Zjednoczone przedstawiły maksymalistyczne żądania i nie wykazały się żadną dobrą wolą. Wręcz przeciwnie: podczas negocjacji dwa amerykańskie okręty wojenne próbowały wpłynąć do Cieśniny Ormuz – akt prowokacji, który spotkał się z atakami dronów i ostrzeżeniami ze strony irańskiej. Okręty wycofały się.
Jednocześnie Marandi relacjonuje atmosferę zagrożenia: „Washington Post” otwarcie nawoływał do zabójstwa członków delegacji. W locie powrotnym konieczne było podjęcie środków bezpieczeństwa; samolot nie wylądował w Teheranie, lecz w Meszhedzie, a niektórzy kontynuowali podróż pociągiem.
Marandi szczególnie krytycznie ocenia rolę wiceprezydenta J.D. Vance’a: nieustannie rozmawiał z Benjaminem Netanjahu przez telefon i składał mu raporty. Netanjahu ostatecznie sabotował negocjacje.
„Kto tu naprawdę rządzi?” – pyta retorycznie Marandi. Dla niego to jasne: politykę USA dyktuje lobby syjonistyczne i Izrael, a nie interesy amerykańskie.
Blokada Trumpa – wypowiedzenie wojny obarczone wysokim ryzykiem
Natychmiast po fiasku rozmów Trump ogłosił całkowitą blokadę Cieśniny Ormuz. Zagroził zatopieniem wszystkich irańskich statków.
Marandi uważa, że środek ten jest w dużej mierze nieskuteczny i nieproduktywny.
Irańska marynarka wojenna jest w dużej mierze nienaruszona. Prawdziwe jednostki bojowe to szybkie łodzie szturmowe, stacjonujące w podziemnych tunelach wzdłuż wybrzeża, które w razie potrzeby można masowo rozmieścić.
Irańskie rakiety, obrona przeciwlotnicza i siły powietrzne nie zostały zniszczone – w przeciwnym razie Trump mógłby dokonać inwazji już dawno temu.
Jeśli USA podejmą próbę wyegzekwowania blokady, Iran zagrozi masowymi atakami rakietowymi.
Marandi zwraca uwagę, że Marynarka Wojenna USA zawsze utrzymywała dużą odległość od wybrzeży Iranu. Skuteczna blokada z dużej odległości (1000–1500 km) byłaby niezwykle kosztowna i trudna do wyegzekwowania.
Iran już zapowiedział, że nie będzie już pozwalał na przepływanie statków z wrogich państw, natomiast państwa przyjazne (takie jak Chiny i Rosja) nadal będą mogły być eskortowane.
Poważne konsekwencje dla światowej gospodarki i sojuszników USA
Rezerwy praktycznie nie istnieją – Rosja i Iran w dużej mierze sprzedały już swoje zapasy na wolnym rynku. Ceny wyraźnie rosną, a rezerwy strategiczne państw zachodnich są eksploatowane.
Państwa Zatoki Perskiej są szczególnie dotknięte: Emiraty Arabskie, Katar i inne państwa praktycznie nie mogą korzystać ze swoich portów. Arabia Saudyjska musi uciekać się do droższych tras przez Morze Czerwone.
Marandi przewiduje: Jeśli kryzys będzie się przedłużał i nadejdą letnie upały, monarchie Zatoki Perskiej ze słabą infrastrukturą mogą upaść.
Sam Iran jest o wiele silniejszy: kraj produkuje około 90% własnej żywności, ma duże obszary rolnicze, góry, lasy i tamy.
Może handlować przez granice lądowe z Pakistanem, Afganistanem, Turkmenistanem, Irakiem, Turcją i przez Morze Kaspijskie.
Jeszcze przed wojną Iran aktywnie przestawił się na import ryżu z Indii do Pakistanu.
Irańska odporność i jedność narodowa
Centralnym punktem analizy Marandiego jest wewnętrzna siła Iranu.
Podczas wojny młodzi ludzie masowo chronili swymi ciałami krytyczną infrastrukturę (elektrownie, mosty).
Delegacja powróciła z Islamabadu całą grupą, mimo gróźb śmierci – nikt się nie wycofał.
Żaden wysoko postawiony oficer ani urzędnik rządowy nie poddał się ani nie zrezygnował ze stanowiska w czasie wojny.
Marandi ostro krytykuje zachodnie media: ukrywają one drugie ludobójstwo w Libanie, bagatelizują ataki Izraela i systematycznie rozpowszechniają kłamstwa na temat Iranu.
Zachodnie media są współwinne zbrodni wojennych.
Perspektywy: Kto ma inicjatywę?
Marandi jest pewien: Iran nie przegrał wojny, lecz utrzymał strategiczną przewagę.
USA i Izrael nie osiągnęły żadnego ze swoich celów.
Trump faktycznie szuka „drogi wyjścia”, ale powstrzymują go Netanjahu i lobby.
Blokada jest aktem desperacji, który zaszkodzi Ameryce i jej sojusznikom bardziej niż Iranowi.
Iran jednocześnie przygotowuje się do kolejnej rundy – militarnie, gospodarczo i społecznie. Morale w armii i wśród ludności jest wysokie.
Marandi jest przekonany: Iran przetrwa ten konflikt dłużej niż USA.
Światowa opinia publiczna coraz bardziej zwraca się przeciwko Waszyngtonowi i Tel Awiwowi.
Wywiad z prof. Mohammadem Marandim to imponujący dowód determinacji Iranu i bezwzględna analiza obecnej dynamiki władzy.
Podczas gdy Trump zaostrza blokady i groźby, Iran wydaje się przygotowany i strategicznie lepszy.
Nadchodzące tygodnie pokażą, czy blokada Cieśniny Ormuz okaże się rzeczywiście wyczekiwaną bronią, czy też kolejnym poważnym błędem strategicznym USA.
Świat z zapartym tchem obserwuje sytuację. W miarę jak napięcia w Zatoce Perskiej rosną, długi i niezwykle emocjonujący wywiad z uznanym amerykańskim politologiem, profesorem Johnem Mearsheimerem, staje się viralem.
Wpływowy realista z Uniwersytetu Chicagowskiego przedstawia ponury obraz obecnej polityki USA pod rządami prezydenta Trumpa: blokadę morską Cieśniny Ormuz, nieudane negocjacje w Islamabadzie i głęboki kryzys strategiczny Stanów Zjednoczonych.
Mearsheimer mówi o ślepej uliczce, w której Ameryka nie tylko ryzykuje przegraną w wojnie z Iranem, ale także naraża się na poważne szkody dla światowej gospodarki i własnej pozycji na świecie.
W szczegółowej rozmowie z Danielem Davisem Mearsheimer bezlitośnie analizuje najnowsze wydarzenia.
Prezydent Trump ogłosił całkowitą blokadę Cieśniny Ormuz i zagroził zniszczeniem każdego irańskiego statku, który ją ominie. Środek ten wszedł w życie dziś rano i ma na celu sparaliżowanie gospodarki Iranu – po sześciu tygodniach walk i późniejszych negocjacjach w Islamabadzie, które nie przyniosły porozumienia.
Mearsheimer określa negocjacje pod przewodnictwem wiceprezydenta JD Vance’a jako katastrofalną porażkę.
Chociaż Trump początkowo zasygnalizował gotowość do negocjacji w oparciu o 10-punktowy plan Iranu, Vance ostatecznie przedstawił maksymalistyczne żądania USA (plan 15-punktowy). Irańczycy je odrzucili.
Dla Mearsheimera nie był to przypadek: USA znajdowały się w słabej pozycji, szukały „drogi ucieczki”, ale pod silnym wpływem Izraela realizowały twardą linię – również za sprawą bezpośrednich kontaktów Netanjahu z Vance’em.
Profesor szczególnie krytycznie ocenia rolę Izraela i lobby pro-izraelskiego.
Netanjahu aktywnie próbował sabotować negocjacje, zmuszając Izrael do kontynuowania ataków na pozycje Hezbollahu w Libanie, pomimo uzgodnionego zawieszenia broni.
Mearsheimer mówi o wyraźnej próbie zapobieżenia jakiejkolwiek deeskalacji.
W tym samym czasie postacie takie jak Jared Kushner i inni „zagorzali syjoniści” byli obecni w tle, aby pilnować, by Vance zachowywał się zgodnie z procedurami.
Blokada – „straszna opcja”
Mearsheimer uważa, że wprowadzona blokada Cieśniny Ormuz jest wysoce problematyczna ze strategicznego punktu widzenia.
Nie ugnie to Iranu, ale przede wszystkim spowoduje ogromne szkody w światowej gospodarce.
Irańska ropa naftowa jest niezbędna na rynku światowym – nawet same Stany Zjednoczone złagodziły sankcje, aby wprowadzić na rynek więcej ropy.
Ameryka strzela sobie w stopę tą blokadą.
Ceny ropy naftowej i benzyny już zauważalnie rosną.
Mearsheimer ostrzega: Jeśli blokada potrwa dłużej, nieuchronnie nastąpi poważna recesja, a nawet globalna depresja porównywalna z tą z 1929 roku.
Szczególnie dotknięte są kraje Azji Wschodniej, takie jak Japonia (93% importu ropy przez Ormuz) i Korea Południowa (45%).
Wstrząsy gospodarcze rozprzestrzeniłyby się na cały świat – dotyczyłoby to m.in. wyższych cen żywności z powodu zakłóceń w dostawach nawozów.
Strategiczna porażka USA
Analiza Mearsheimera sprowadza się do miażdżącego wniosku: Stany Zjednoczone już strategicznie przegrały wojnę z Iranem.
Żaden z czterech pierwotnych celów nie został osiągnięty:
Żadnej zmiany reżimu w Iranie. Żadnego zniszczenia pocisków balistycznych. Żadnego zakończenia irańskiego programu nuklearnego. Żadnego zaprzestania wspierania Hezbollahu, Hamasu i Huti.
Zamiast tego Iran faktycznie kontroluje teraz Cieśninę Ormuz – pozycję, której nie miał przed wojną.
Irańczycy znajdują się dziś w lepszej pozycji strategicznej niż przed 27 lutego 2026 r.
Mearsheimer podkreśla: Nikt nie jest w stanie przedstawić mu wiarygodnego scenariusza, w jaki sposób USA mogłyby odwrócić sytuację.
Nawet opcja nuklearna – rozważana najwyraźniej przez niektórych Izraelczyków – według jego szacunków nie doprowadziłaby do oczekiwanego rezultatu, ponieważ znaczna część irańskiej infrastruktury znajduje się pod ziemią.
Wpływy Izraela i wewnętrzna dynamika polityczna
Mearsheimer uważa, że Netanjahu znajduje się w rozpaczliwej sytuacji.
Po militarnej i politycznej porażce ataku na Iran, Iran „migocze” i szuka radykalnych rozwiązań.
Dla Netanjahu Iran jest „Moby Dickiem” – obsesją.
Jednocześnie profesor ostro krytykuje fakt, że wysoko postawieni politycy amerykańscy, tacy jak Lindsey Graham i generał Jack Keane, nadal naciskają na eskalację konfliktu, nie przedstawiając realistycznej strategii.
Konsekwencje globalne: rozpad sojuszy
Szczególnie alarmujący jest wpływ na sojusze amerykańskie.
Trump obraził Europę, Japonię, Koreę Południową i państwa Zatoki Perskiej, publicznie krytykując je za brak poparcia.
Mearsheimer ostrzega: USA tracą wiarygodność jako wiarygodny partner.
Kraje Azji i Europy zaczynają już rozważać alternatywy – w tym własne środki odstraszania nuklearnego (Japonia, Korea Południowa) lub niezależną europejską architekturę bezpieczeństwa.
Z kolei Chiny i Rosja wydają się być odpowiedzialnymi aktorami, podczas gdy USA sprawiają wrażenie coraz bardziej odizolowanych i nieprzewidywalnych.
Perspektywy: Titanic na kursie kolizyjnym
Mearsheimer porównuje obecną sytuację do Titanica zmierzającego w stronę góry lodowej.
Trump jest pod ogromną presją: z jednej strony Izrael i lobby odrzucające jakiekolwiek rozwiązania kompromisowe, z drugiej strony zbliżająca się globalna katastrofa gospodarcza.
Kluczowe pytanie na nadchodzące tygodnie brzmi: Czy Trump będzie miał odwagę zerwać stosunki z Izraelem i zawrzeć umowę, czy też z powodów polityki wewnętrznej eskaluje napięcia, wciągając tym samym światową gospodarkę w otchłań?
Profesor kończy rozmowę otrzeźwiającym stwierdzeniem: Jest to „całkowicie przygnębiająca” analiza – ale konieczna, aby dać wyraz prawdzie.
W tym wywiadzie profesor John Mearsheimer przedstawia jedną z najostrzejszych i najbardziej spójnych krytyk bieżącej polityki zagranicznej USA.
Czy ostrzeżenia zostaną wzięte pod uwagę, czy eskalacja będzie kontynuowana, okaże się w nadchodzących dniach i tygodniach.
Moon of Alabama pisze: Pierwsza runda rozmów między USA a Iranem zakończyła się fiaskiem i nie przyniosła postępu. Amerykańscy negocjatorzy całkowicie źle ocenili swoje stanowiska i próbowali stawiać warunki.
J.D. Vance niewiele powiedział o tym, co wydarzyło się podczas 21 godzin negocjacji, sugerując, że przedstawił Irańczykom ofertę ‚przyjmij albo odrzuć’, aby raz na zawsze zakończyli swój program nuklearny. „Wyraźnie określiliśmy nasze granice” – powiedział Vance reporterom – „na co jesteśmy gotowi się zgodzić”. Dodał: „Zdecydowali się nie zaakceptować naszych warunków”.
Stany Zjednoczone – jak dotąd – przegrały wojnę. Żaden z ich celów wojennych nie został osiągnięty. Ich próby kradzieży irańskiego wzbogaconego uranu doprowadziły do największych strat w siłach powietrznych od czasów wojny w Wietnamie. Nie są w stanie dyktować warunków:
Negocjacje w Islamabadzie niewiele różnią się od tych, które zakończyły się impasem w Genewie pod koniec lutego. Głównym narzędziem nacisku Trumpa jest obecnie groźba wznowienia poważnych działań wojennych. W końcu kruche dwutygodniowe zawieszenie broni kończy się 21 kwietnia. Choć groźba wznowienia działań wojennych w nadchodzących dniach może być przywoływana, nie jest to szczególnie realny wybór polityczny dla Trumpa – i Irańczycy o tym wiedzą.
Trump ogłosił zawieszenie broni w zeszłym tygodniu głównie po to, aby złagodzić ból związany z utratą 20% światowych rezerw ropy naftowej, co doprowadziło do wzrostu cen benzyny i niedoborów nawozów, a także helu do produkcji półprzewodników. Akcje na giełdzie rosły w oczekiwaniu na porozumienie, nawet niepełne lub niezadowalające. Gdyby wojna została wznowiona, rynki spadłyby prawdopodobnie, niedobory pogłębiły się, a inflacja – już na poziomie 3,3% – niemal nieuchronnie wzrosła. A to prowadzi do najpilniejszego problemu: ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz.
Wyspa Kharg
Po zakończeniu negocjacji Donald Trump wskazał na platformie X na tekst, w którym autor twierdzi, że jego najlepszym kolejnym krokiem w kierunku ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz jest blokada morska Iranu. Jest to pomysł prawnika Johna Solomona – jego artykuł wyróżnia się niezwykłą ignorancją:
„Jeśli Iran odrzuci ostateczną ofertę złożoną przez Stany Zjednoczone w sobotę, Trump może zbombardować Teheran, cofając go do ‚epoki kamienia łupanego’, jak zapowiedział. Albo mógłby powtórzyć swoją skuteczną strategię blokady, aby zdusić i tak już słabnącą irańską gospodarkę i wywrzeć presję dyplomatyczną na Chiny i Indie, odcinając je od jednego z kluczowych źródeł ropy naftowej.
Jak na ironię, ogromny lotniskowiec USS Gerald Ford, który przewodził blokadzie Wenezueli, znajduje się obecnie w Zatoce Perskiej po krótkiej przerwie na naprawy i odpoczynek załogi po śmiertelnym pożarze. Teraz dołącza do USS Abraham Lincoln i innych dużych okrętów wojennych”.
=========================================
W rzeczywistości znajduje się USS Gerald Ford, z niesprawnymi toaletami i spaloną pralnią na Morzu Śródziemnym. Musiałby przepłynąć przez Kanał Sueski, Cieśninę Bab al-Mandab i Cieśninę Ormuz, aby dotrzeć do Zatoki Perskiej. Bab al-Mandab jest kontrolowany przez Huti, a Ormuz przez Iran. Powodzenia!
Pomysł zniesienia irańskiej blokady Cieśniny Ormuz poprzez blokadę samego Iranu nie pochodzi od Johna Solomona, lecz od ekscentrycznego neokonserwatysty, emerytowanego generała Jacka Keane’a:
„Jeśli wojna się wznowi i wystarczająco osłabimy pozostałe zdolności militarne Iranu, armia amerykańska mogłaby zająć wyspę Kharg – lub ją zniszczyć” – napisał Keane w felietonie w ‚New York Post’. – „Alternatywnie, Marynarka Wojenna USA mogłaby ustanowić blokadę i odciąć Teheranowi drogę eksportu. Jeśli zachowamy infrastrukturę Kharg, ale przejmiemy kontrolę fizyczną, będziemy mieli Iran wzięty za gardło” – dodał. – „To byłby ostateczny środek, którego potrzebujemy, aby przejąć jego zapasy wzbogaconego uranu i zlikwidować jego zakłady wzbogacania”.
Kharg nie jest tak istotny dla irańskiego eksportu, jak zakładają fanatycy z Waszyngtonu. Przez osiem lat wojny iracko-irańskiej Kharg pozostawał zamknięty, podczas gdy irański eksport ropy naftowej nadal płynął. Każda próba blokady Iranu wymagałaby użycia siły, aby uniemożliwić indyjskim, chińskim i rosyjskim statkom wpływanie do irańskich portów.
Oznaczałoby to również mniej ropy na rynkach światowych. Historycznie rzecz biorąc, blokady morskie potrzebują miesięcy, a nawet lat, aby przynieść efekty. To więcej czasu, niż Trump może politycznie przetrwać.
Chiński minister obrony, admirał Dong Jun, oświadczył, że chińskie statki będą nadal przepływać przez cieśninę Ormuz na mocy porozumień z Iranem i ostrzega Stany Zjednoczone, by nie „wtrącały się w nasze sprawy”. Upadek hegemona. Nigdy w historii nikt nie odważył się tak wprost przeciwstawić USA.
Krótka odpowiedź na moje pytanie brzmi: Nie! Stany Zjednoczone, pomimo gróźb Trumpa, nie wyślą swoich okrętów w pobliże irańskiego wybrzeża…
Grupa Uderzeniowa Lotniskowca USS Abraham Lincoln (CVN-72) (CSG 3) przekonała się o tym na własnej skórze w marcu. W marcu Lincoln CSG zbliżył się na odległość 210 mil od południowego wybrzeża Iranu, ale został zmuszony do wycofania się na pozycję około 700 mil od irańskiego wybrzeża po ataku roju irańskich pocisków i dronów. Dlatego wszelkie próby przechwycenia tankowca miały miejsce setki mil od wybrzeży Iranu.
Przechwycenie tankowca zazwyczaj odbywa się poprzez atak lotniczy śmigłowców. Oznacza to, że Stany Zjednoczone polegają na okrętach zdolnych do przenoszenia i startowania śmigłowców. Obecnie tylko trzy grupy okrętów Marynarki Wojennej USA spełniają te kryteria: Grupa Uderzeniowa Lotniskowca USS Abraham Lincoln (CVN-72) (CSG 3) oraz dwie Jednostki Ekspedycyjne Piechoty Morskiej (MEU) Korpusu Piechoty Morskiej USA – 11. i 31.
W skład 31. Jednostki Morskiej Jednostki Morskiej wchodzi USS Tripoli (LHA-7) – okręt desantowy klasy America. Służy on jako główna platforma dla lotnictwa morskiego (w tym samolotów F-35B Lightning II, samolotów MV-22 Osprey i śmigłowców), a także pełni funkcje dowodzenia i kontroli. Wspiera go USS New Orleans (LPD-18) – okręt transportowo-desantowy klasy San Antonio. Przybył on wraz z okrętem Tripoli i transportuje dodatkowych żołnierzy piechoty morskiej, pojazdy i sprzęt, a także USS Rushmore (LSD-47) – okręt desantowy klasy Whidbey Island. Rushmore przepływał przez Cieśninę Malakka na początku kwietnia i jest w drodze do grupy na Morzu Arabskim, dostarczając dodatkowy ciężki sprzęt i jednostki desantowe.
Okrętem flagowym 11. Jednostki Morskiej (MEU) jest USS Boxer (LHD-4) – okręt desantowy klasy Wasp. Wspiera on lotnictwo morskie za pomocą samolotów F-35B, AV-8B Harrier (w niektórych konfiguracjach), Ospreyów i śmigłowców. Wspierają go USS Portland (LPD-27) – okręt transportowo-desantowy klasy San Antonio – oraz USS Comstock (LSD-45) – okręt desantowo-dokowy klasy Whidbey Island. Boxer ARG/11. Jednostkę Morską (MEU) wyposażono w dodatkowy personel liczący 4000–4500 osób (piechotę morską i marynarzy) i jest on zaprojektowany tak, aby okresowo pokrywał się z 31. Jednostką Morską.
Oznacza to, że w sumie siedem okrętów jest w stanie wystrzelić jeden lub więcej helikopterów w celu przeprowadzenia operacji przejęcia. To, co wydaje się prostą misją, staje się problematyczne, gdy tankowce znajdują się 700 mil lub więcej od wybrzeża Iranu… Zlokalizowanie i śledzenie statku, nawet dużego tankowca, jest trudne. Im dalej tankowiec znajduje się od wybrzeża Iranu, tym proporcjonalnie większy staje się obszar poszukiwań, co utrudnia znalezienie i namierzenie celu. To nie Karaiby, a już na pewno nie Wenezuela.
Tym ogłoszeniem Trump dał właścicielom tankowców, którym zezwolono na opuszczenie Zatoki Perskiej, wystarczająco dużo czasu na wprowadzenie na pokład zespołów ochrony wyposażonych w ręczne zestawy przeciwlotnicze (MANPADS) odpalane z ramienia. Jeśli którykolwiek z tych tankowców pływa pod banderą Chin lub Japonii, każda próba abordażu mogłaby zostać uznana za akt wojny przez te kraje. Nie sądzę, aby dowództwo CENTCOM naprawdę rozważyło problemy i zagrożenia, które pojawią się, jeśli to dowództwo faktycznie wykona tę misję.
Jeśli nie rozumiesz różnicy między LHA, LHD, LPD i LSD (nie, nie chodzi o narkotyk), oto wyjaśnienie trzech głównych typów okrętów desantowych marynarki wojennej USA, o których mowa powyżej. [UWAGA: LHA i LHD to ten sam typ okrętu desantowego.]
LPD – Dok Transportu Amfibii (klasa San Antonio) Te statki transportują marines, pojazdy i barki desantowe. Posiadają duży pokład studzienny do wodowania pojazdów amfibijnych lub małych łodzi. Posiadają również mały pokład lotniczy dla helikopterów i samolotów MV-22 Osprey.
LSD – Dock Landing Ship (klasa Whidbey Island) Te statki specjalizują się w transporcie i wodowaniu ciężkich barek desantowych, pojazdów i sprzętu z dużego pokładu. Posiadają mniejszy pokład lotniczy, przeznaczony głównie dla śmigłowców.
LHD – Okręt desantowo-szturmowy (klasa Wasp) To największe okręty desantowe, pełniące funkcję „mini lotniskowców”. Posiadają ciągły pokład lotniczy dla śmigłowców, samolotów MV-22 Osprey i (w niektórych przypadkach) myśliwców F-35B, a także pokład szybowy.
Bonus: LHA – okręt klasy America (np. USS Tripoli (LHA-7)) W kontekście 31. MEU: USS Tripoli to nowoczesny okręt desantowy klasy America, podobny do LHD, ale bardziej zoptymalizowany pod kątem operacji powietrznych, z większym pokładem lotniczym i, w niektórych wariantach, mniejszą pojemnością pokładu studziennego.
Według amerykańskich służb wywiadowczych irański arsenał rakietowy pozostał w dużej mierze nienaruszony pomimo trwających od tygodni nalotów. Źródło.
Z najnowszego raportu wynika, że według ocen amerykańskich służb wywiadowczych Iran nadal dysponuje arsenałem liczącym tysiące pocisków balistycznych, co stoi w bezpośredniej sprzeczności z twierdzeniami, jakoby trwające od tygodni wspólne ataki wojskowe Stanów Zjednoczonych i Izraela znacznie osłabiły potencjał strategiczny tego kraju. W przeciwieństwie do USA Iran wykazał dobrą wolę do pertraktacji. Nie przyzwyczajone do traktowania przeciwników jak godnych siebie, Stany Zjednoczone usiłowały narzucić Iranowi mocno odbiegającą od rzeczywistości wizję Donalda Trumpa. Wyobraźmy sobie, Berlin w maju 1945, kiedy władze III Rzeszy żądają natychmiastowej kapitulacji aliantów. Wiem, mocno tu przesadzam, jednak sposób argumentowania USA przypomina tamtą sytuację przed podpisaniem kapitulacji Niemiec.
Podczas zaściankowych rozmów pokojowych w Islamabadzie, agencja informacyjna Fars doniosła, że marynarka wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wystosowała ostrzeżenie do niszczyciela rakietowego klasy Arleigh Burke (seria IIA) należącego do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, zidentyfikowanego jako USS Michael Murphy (DDG-112), który płynął z Fudżajry w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w kierunku Cieśniny Ormuz.
Według doniesień Iran przekazał za pośrednictwem pakistańskiego pośrednika, że statek stanie się celem ataku w ciągu 30 minut, jeśli będzie kontynuował swoją podróż. Okręt zawrócił.
Imperium jeszcze chyba nie wie, że przegrało na całej linii. Jeszcze żyje marami z przeszłości, kiedy wystarczyło tupnąć, by skłonić przeciwnika do ustępstw.
Upadek imperium to długi i zasłużony, proces. Długo będzie trwało, zanim byli żandarmi świata uświadomią sobie, że jest po wszystkim i ich rola polega na zarządzaniu bankructwem, do którego się sami przyczynili.
Jak można zrozumieć błędnie stosowaną strategię „pozytywnego myślenia” przez Donalda Trumpa? Warto obejrzeć film z roku 2017, który to analizuje.
Kościół, do którego uczęszcza rodzina Trumpów, wyjaśnia wszystko, co trzeba wiedzieć o Donaldzie. Można włączyć polskie napisy.
Idea pozytywnego myślenia nie polega na odrzucaniu wszystkiego, co tobie nie pasuje. Każdy popełnia błędy, nawet jego nienoblowska mość Donald Trump. Jeśli nie przyjmie tego do wiadomości – nie oczekuję wcale, że się do błędów przyzna – to będzie ich coraz więcej popełniał. I to się właśnie dzieje. Jeden Trumpo-sukces, za drugim i każdy coraz bardziej tragiczny. Zostało mu niewiele czasu na odblokowanie wąskiego gardła, jakim jest Cieśnina Ormuz. Za kilka tygodni nie będzie już możliwości powstrzymania, przynajmniej na krótko, światowego kryzysu naftowego i spowodowanego przez to krachu na giełdzie.
Strategia Trumpa pozwoliła znaleźć sponsorów na kolejny program Artemis. Tak więc mamy i pozytywne aspekty tego szaleństwa.
Znaleziono nowych sponsorów dla misji kosmicznej Artemis. Pragną pozostać anonimowi, ponieważ kierują się jedynie miłością do postępu technicznego.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Wrocław-Starachowice Airport staje się jednym z najważniejszych punktów logistycznych NATO w Europie Środkowej. Trwa rozbudowa kompleksu wojskowego, który docelowo ma obsługiwać amerykańskie wojska i sprzęt kierowane na wschodnią flankę Sojuszu Północnoatlantyckiego.
Według informacji przekazanych przez polski resort obrony, Warszawa przeznaczyła ponad 500 milionów dolarów na modernizację i rozbudowę czterech baz wojskowych, w których stacjonują amerykańskie siły zbrojne. Znaczna część tych środków trafia właśnie na Dolny Śląsk.
Prace budowlane przy terminalu cargo i infrastrukturze kolejowej na terenie wrocławskiego lotniska rozpoczęły się wiosną tego roku. Inwestycja obejmuje między innymi budowę bocznicy kolejowej przystosowanej do przeładunku ciężkiego sprzętu wojskowego, rozbudowę płyty postojowej dla śmigłowców oraz modernizację systemów łączności i zabezpieczeń.
Jak podkreślał wiceminister obrony Cezary Tomczyk, Polska w pełni finansuje amerykańską obecność na swoim terytorium. Według jego słów, jest to jedna z najbardziej wiarygodnych gwarancji bezpieczeństwa kraju w obliczu zagrożeń ze strony Rosji.
Amerykanie systematycznie zwiększają swoją obecność wojskową w Polsce od 2014 roku, czyli od aneksji Krymu przez Moskwę. Wrocławska baza jest kluczowym elementem tego procesu, ponieważ stanowi punkt przerzutu żołnierzy i sprzętu do krajów bałtyckich oraz na Ukrainę.
Portal Stars and Stripes, powołując się na dokumenty Pentagonu, informuje że tylko w ostatnich miesiącach Polska wydała 56 milionów dolarów na zabezpieczenie sił i systemy łączności w bazie używanej do transportu amerykańskich dostaw wojskowych do Polski. Dodatkowe 35 milionów dolarów przeznaczono na rozbudowę płyty postojowej dla śmigłowców w pobliskiej miejscowości.
Całkowita wartość inwestycji w infrastrukturę bazową przekracza 284 miliony dolarów. Pieniądze trafiają również do innych lokalizacji, między innymi do bazy w Powidzu, gdzie powstaje magazyn paliwa oraz modernizowana jest infrastruktura kolejowa w Świętoszowicach.
Eksperci wojskowi oceniają, że wrocławska baza ma strategiczne znaczenie dla całego systemu obrony NATO. Lotnisko może obsłużyć największe amerykańskie samoloty transportowe, w tym maszyny typu C-5 Galaxy i C-17 Globemaster III, które są w stanie przewozić ciężki sprzęt bojowy, w tym czołgi i opancerzone pojazdy rozpoznawcze.
Rosnąca obecność wojsk USA w Polsce jest elementem szerszej strategii wzmocnienia wschodniej flanki Sojuszu. Amerykanie znacząco zwiększyli liczbę żołnierzy stacjonujących w naszym kraju, a infrastruktura logistyczna ma zapewnić możliwość szybkiego przemieszczania posiłków w razie kryzysu.
Wrocławska baza, jako największy tego typu obiekt w regionie, ma zapewnić Polsce i sojusznikom strategiczną głębokość obrony. Przedstawiciele polskiego rządu wielokrotnie podkreślali, że inwestycja w amerykańską obecność wojskową to inwestycja w bezpieczeństwo narodowe.
Jednak ostatnie wydarzenia na Bliskim Wschodzie wskazują na coś dokładnie odwrotnego. Atakowane są głównie bazy USA a Amerykanie nie są w stanie bronić swoich sojuszników skupiając się tylko na obronie Izraela.
Oprócz tych zagrożeń, krytycy tych planów zwracają uwagę na wysokie koszty, jakie ponosi polski podatnik. Jednak zdaniem analityków wojskowych, korzyści w postaci rzekomo wzmocnionego bezpieczeństwa znacznie przewyższają wydatki. Baza we Wrocławiu ma być w pełni operacyjna w ciągu najbliższych dwóch lat.
Rozmowy zakończyły się bez rezultatu: Główne różnice między Iranem a USA
Anti-Spiegel 12 kwietnia 2026
Rozmowy w Islamabadzie trwały 21 godzin.
Iran i USA nie osiągnęły porozumienia podczas rozmów w Islamabadzie, po czym delegacje obu krajów opuściły kraj.
Rzecznik irańskiego MSZ oświadczył, że strony osiągnęły porozumienie w niektórych kwestiach, ale nie zgodziły się co do dwóch lub trzech kluczowych kwestii.
TASS podsumowuje główne punkty zakończonych rozmów.
Przebieg rozmów
Rozmowy w Islamabadzie trwały 21 godzin, z czego delegacje spędziły 14 godzin na dialogu. Następnie kontynuowano kontakty na szczeblu grupy technicznej.
Strony wymieniły liczne wiadomości i SMS-y, poinformował rzecznik irańskiego MSZ Esmail Baghaei na portalu X.
Rozmowy dotyczyły różnych aspektów kluczowych tematów negocjacyjnych, w tym Cieśniny Ormuz, kwestii nuklearnej, reparacji wojennych, zniesienia sankcji oraz całkowitego zakończenia wojny z Iranem i w regionie.
Zakończenie i wyjazd delegacji
Rozmowy między Iranem a Stanami Zjednoczonymi w Islamabadzie zakończyły się bez porozumienia, jak poinformowała irańska agencja prasowa Tasnim rano 12 kwietnia.
Szczegóły dotyczące ewentualnej nowej rundy rozmów pozostają niejasne, poinformowała agencja.
Delegacja USA wraca do USA po bezowocnych rozmowach z przedstawicielami Iranu w Islamabadzie, poinformował wiceprezydent USA J.D. Vance.
Delegacja irańska również opuściła Islamabad po rozmowach z USA, poinformowała Tasnim.
Islamabad będzie nadal pośredniczyć w dialogu między USA a Iranem i oczekuje, że obie strony będą nadal przestrzegać zobowiązań zawieszenia broni, oświadczyło pakistańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
„Niezwykle ważne jest, aby wszystkie strony wypełniły swoje zobowiązania dotyczące zawieszenia broni” – oświadczyło Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
Nieporozumienia i nieprzekraczalne granice
Iran i Stany Zjednoczone osiągnęły porozumienie w kilku kwestiach. „Jednak opinie różniły się w dwóch lub trzech kluczowych kwestiach i ostatecznie negocjacje nie doprowadziły do porozumienia” – powiedział Baghaei.
Według niego sytuacja w Cieśninie Ormuz zmieni się dopiero wtedy, gdy Stany Zjednoczone osiągną rozsądne porozumienie z Iranem.
Iran przedstawił Pakistanowi wszystkie swoje żądania dotyczące rozpoczęcia negocjacji z USA, w oparciu o wcześniej zaproponowany 10-punktowy plan – powiedział Baghaei.
Rząd irański przedstawił rozsądne propozycje podczas konsultacji z USA w Islamabadzie i jest gotowy nie spieszyć się z negocjacjami, ponieważ piłka jest teraz po stronie Waszyngtonu, poinformowała agencja prasowa Tasnim, powołując się na źródło.
Vance ze swojej strony podkreślił, że przedstawiciele USA wykazali się elastycznością i gotowością do kompromisu podczas rozmów z Iranem prowadzonych za pośrednictwem Pakistanu, „ale niestety nie udało nam się osiągnąć żadnego postępu”.
„Bardzo jasno określiliśmy nasze granice i powiedzieliśmy, gdzie jesteśmy gotowi na ustępstwa, a gdzie nie. Wyraziliśmy się tak jasno, jak to tylko możliwe. Ale oni postanowili nie pójść nam na rękę” – powiedział wiceprezydent.
Stany Zjednoczone przedstawiły Iranowi swoje ostateczne propozycje pokojowe, a decyzja teraz należała do Teheranu: „Wyjeżdżamy stąd i pozostawiliśmy bardzo prostą propozycję. Chodzi o zrozumienie, jaka jest nasza ostateczna i najkorzystniejsza oferta [dla Teheranu]”.
Waszyngton nie widzi jeszcze ze strony Teheranu żadnej woli do porzucenia programu zbrojeń jądrowych: „Pytanie brzmi: czy widzimy po ich stronie gotowość nie tylko teraz lub za dwa lata do nierozwijania broni jądrowej, ale w perspektywie długoterminowej? Jeszcze tego nie widzieliśmy i wciąż mamy nadzieję, że zobaczymy”.
Trump odrzuca wyjście z sytuacji; wojna z Iranem będzie kontynuowana (wideo)
Larry C. Johnson
Jak się spodziewałem, negocjacje między USA a Iranem zakończyły się fiaskiem. Chociaż JD Vance przewodził zespołowi USA, nigdy nie miał nad nim kontroli…
Słyszałem od osoby bezpośrednio zaangażowanej w ten cyrk w Islamabadzie, że izraelscy agenci – Steve Witkoff i Jared Kushner – zadbali o to, by J.D. Vance nie posłuchał rozsądku i nie przyjął oferty złożonej przez Iran. Rola Izraela w sabotowaniu delegacji USA stała się oczywista w wyjaśnieniach Vance’a dotyczących fiaska negocjacji, kiedy fałszywie oskarżył Iran o odmowę zaniechania rzekomego dążenia do posiadania broni jądrowej. To tylko odgrzewana syjonistyczna propaganda.
Stany Zjednoczone nie zaakceptowały trzech irańskich warunków: kontroli Iranu nad Cieśniną Ormuz, zakończenia izraelskich ataków na Liban i Hezbollah, zniesienia zamrożenia aktywów irańskich oraz utrzymania suwerenności nad dostawami wzbogaconego uranu.
W ciągu ostatniego tygodnia wielokrotnie powtarzałem w wywiadach na ten temat, że stanowisko Iranu w tych kwestiach nie podlega negocjacjom.
Oto oświadczenie niedawno wydane przez irański rząd:
„Amerykański wróg – który jest podły, złośliwy i nieuczciwy – próbował osiągnąć przy stole negocjacyjnym to, czego nie udało mu się osiągnąć wojną”.
Żądania te obejmują przekazanie wzbogaconego uranu i otwarcie Cieśniny Ormuz bez potwierdzonej irańskiej suwerenności nad nią.
Iran postanowił odrzucić te warunki i kontynuować świętą obronę swojej ojczyzny wszelkimi niezbędnymi środkami, zarówno militarnymi, jak i dyplomatycznymi.
Co dalej? Przede wszystkim mam nadzieję, że irańska delegacja w Islamabadzie dostanie lot powrotny samolotem pod rosyjską lub chińską flagą. Nie wykluczam możliwości, że Izrael i Stany Zjednoczone spróbują zniszczyć irański samolot pasażerski w drodze powrotnej do Teheranu.
Iran nie podejmie żadnych nowych działań militarnych przeciwko Izraelowi ani Stanom Zjednoczonym… Zaczeka z zadaniem pierwszego ciosu, a następnie przeprowadzi zmasowany odwet. Uważam, że Iran zdał sobie już sprawę, że Stany Zjednoczone są zbyt silnie kontrolowane przez lobby syjonistyczne, by działać w interesie narodu amerykańskiego.
Żądanie Iranu, by Stany Zjednoczone wycofały swoje bazy w Zatoce Perskiej, zostanie zrealizowane siłą… Iran zaatakuje pozostałe bazy i w przyszłości uniemożliwi ich obsadzenie załogą przez armię USA. Saudyjczycy i ZEA będą musieli podjąć decyzję w tym tygodniu… Albo będą dążyć do pojednania z Iranem i przetrwać, albo staną po stronie USA i Izraela i staną w obliczu katastrofy gospodarczej.
Prawdziwy rozwój sytuacji, ten, który wywrze największą presję na Trumpa, rozpocznie się w poniedziałek rano, kiedy amerykańska giełda ponownie się załamie… a cena ropy naftowej ponownie wzrośnie do poziomu trzycyfrowego.
J.D. Vance faktycznie wyświadczył Iranowi przysługę, jako pierwszy zerwał kontakt i wycofał się. To stawia Iran w bardzo korzystnym świetle w oczach Globalnego Południa; to znaczy, Iran był skłonny do negocjacji, ale Stany Zjednoczone odmówiły negocjacji w dobrej wierze i wycofały się.
Nasi żołnierze prawdopodobnie znów pójdą na wojnę, bo chcemy w ten sposób uratować NATO przed nieuchronną likwidacją przez… USA. Nie zawiedziemy naszego strategicznego sojusznika.
Jesteśmy wierni i dyspozycyjni: staliśmy u jego boku w Iraku i Afganistanie, pojedziemy do Iranu, albo gdzieś w jego okolice. „Zaliczymy” kolejną przegraną wojnę. Ile potrwa? Długo, bo jej szybkie zakończenie będzie zinterpretowane (słusznie) jako porażka agresorów oraz zwycięstwo polityczne i militarne Iranu. USA od dziesiątek lat realizuje w swoich wojnach podobny scenariusz (zaczęło się od Wietnamu i agresji na inne państwa Półwyspu Indochińskiego): po zaatakowaniu danego państwa rozpoczyna się długotrwałe niszczenie jego substancji materialnej oraz mordowanie „terrorystów”, co tylko wzmaga opór i rodzi kolejne pokolenia obrońców. Po trochu wciąga się w tę wojnę swoich sojuszników i wasali. Każda z tych wojen kończyła się klęską agresorów; sromotną ucieczką i porzuceniem przywiezionego do okupowanego kraju sprzętu oraz uzbrojenia.
A wracając do próby podsumowania wojennej historii Trzeciej RP, to wygląda ono dość ponuro: najpierw była wojna z Jugosławią („humanitarne bombardowania NATO”), potem przeciwko Irakowi i Afganistanowi. Tam ginęli nasi żołnierze, walcząc po przegranej stronie.
Od ponad czterech lat trwa kolejna „nasza wojna” przeciwko Rosji, również bez jakichkolwiek perspektyw na zwycięstwo strony, którą wspieramy. Być może włączymy się po „słusznej”, czyli amerykańsko-izraelskiej stronie przeciwko Iranowi.
Ukraińcy okazali się niewdzięczni za okazaną im pomoc. Również „strategiczny sojusznik” i protektor nisko sobie ceni nasz udział w wojnach przeciwko Afganistanowi i Irakowi. Ponoć zdaniem przeciwnika USA „kryliśmy się za plecami wojsk amerykańskich”. Można traktować to jako pochwałę, bo jaki jest sens ginąć w cudzym interesie w dodatku w przegranych wojnach? Czy, jeśli pojedziemy na odsiecz do Iranu, to przestaniemy się kryć za plecami agresorów, bo to też nie będzie „nasza wojna”?
Straszy się nas, że już niedługo zaatakuje nas Rosja; było już kilka przepowiedni na temat dat tego ataku. W nietrafnych prognozach na ten temat specjalizuje się zwłaszcza klan nawiedzonych rusofobów, który jeszcze niedawno wieszczył, że ów nieuchronny agresor zostanie pokonany przez Ukraińców notabene przy udziale… Wojska Polskiego. Rosyjska agresja na „państwa wschodniej flanki NATO” ma być definitywnym i spektakularnym podsumowaniem ponad trzydziestoparoletniej historii Trzeciej RP a zarazem zwieńczeniem jej polityki wschodniej. Po trzech dziesiątkach lat „odstraszania”, nienawiści, pogardy i strachu wreszcie się spełni przepowiednia geostrategów a my – również zgodnie z tą przepowiednią – wyginiemy w tym starciu. Ale ostatecznie NATO wygra, bo przyjdą nam z odsieczą waleczne oddziały Hiszpanów, Portugalczyków, Włochów i Greków. W nich całą nadzieja.
Mimo że niniejszy tekst jest sarkastyczną ironią z oficjalnej propagandy, to tak naprawdę nie ma tu nic do śmiechu. W tych przegranych wojnach ginęli ludzie po naszej i po ich stronie. Dla niepoznaki obecność polskich żołnierzy na tych wojnach nazywano „misjami pokojowymi”. Zupełnie inaczej nazwał to prezydent Trump, bo jego zdaniem walczyliśmy (niezbyt dzielnie) na amerykańskich wojnach.
Ciekawe ile kosztowały „nieważnych ludzi” „nasze wojny” minionego trzydziestolecia?
Zdecydowali się na pokojowe rozmowy. Nie są one bezpośrednie, ponieważ USA ma taki niemiły zwyczaj, że do tej pory po prostu mordowali irańskich mediatorów. Wiceprezydentowi ze Stanów nic nie grozi. Iran jest cywilizowanym krajem. To Stany Zjednoczone zerwały z długą tradycją trwającą od tysięcy lat, według której wysłannicy, także wroga, są nietykalni. Mediatorzy obu pertraktujących krajów nie siedzą twarzą w twarz przy jednym stole.
Dzieci ze szkoły podstawowej w Minab, które poniosły śmierć męczeńską, w towarzystwie Mohammada Baghera Ghalibafa – przewodniczącego irańskiego parlamentu – podczas lotu do Islamabadu.
Iran nie ma żadnych kart – twierdzi egocentryczny prezydent USA. A ja mogę pokazać kilka kart, które działają na korzyść Iranu.
Pełna kontrola nad przepływem statków przez Cieśninę Ormuz;
Trzymanie na dystans od Zatoki Perskiej trzech lotniskowców USA;
Nieistniejąca ponoć obrona przeciwpowietrzna Iranu jest w stanie zestrzelić nowoczesne, „niewidzialne” dla radaru myśliwce USA i Izraela;
Największą kartą Iranu jest czas. Nawet gdyby w najbliższym czasie odbywały się wybory (planowany termin to luty 2028 r.), władze Iranu nie muszą się martwić brakiem poparcia.
Mieszkańcy miejscowości w prowincji Malaga w Hiszpanii spalili kukłę izraelskiego premiera Netanjahu. Źródło: Telegram 11.04.2026 r. 07:14.
Jakimi kartami dysponuje prezydent Trump? Doprowadził do katastrofalnej sytuacji, gdzie ma wybór, aby przyznać się do porażki wojny z Iranem i stracić i tak już mocno zagrożoną popularność, lub kontynuować wojnę, która musi zakończyć się jeszcze większą porażką.
Nie żal mi go, ponieważ tym razem to on podjął najgłupszą decyzję swojego życia, kiedy wsparł agresję Izraela wobec Iranu. Wyznawcy teorii wielowymiarowych szachów, w które gra Trump pomijają jeden decydujący element jego polityki: nie słucha, wręcz oskarża mądrych doradców, jeśli ich rady nie pasują do chorej i nierealnej koncepcji zwycięskiej wojny z Iranem.
Jak wyjść z twarzą z takiej sytuacji opisuje poniższa wschodniofryzyjska opowieść:
Fryzowie wschodni piszą do Chińczyków: „Niniejszym wypowiadamy wam wojnę. Mamy 5000 żołnierzy i 500 czołgów”. Niedługo potem Chińczycy odpowiedzieli: „Drodzy mieszkańcy Fryzji Wschodniej, akceptujemy wojnę. Mamy pięć milionów żołnierzy i 500 000 czołgów”. Po krótkich konsultacjach Fryzowie Wschodni odpisali: „Drodzy Chińczycy, niestety musimy odwołać wojnę, ponieważ nie mamy wystarczającej liczby łóżek dla wszystkich więźniów”.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Stany Zjednoczone rozpoczynają rozminowywanie Cieśniny Ormuz jako „przysługę” dla reszty świata, podczas gdy Cieśnina Ormuz pozostaje centralnym punktem spornym w negocjacjach. Rozmowy zakończyły się fiaskiem, Stany Zjednoczone się wycofują, a dalsze informacje wkrótce.
Tyler Durden przez ZeroHedge
Autorstwa Tylera Durdena
Streszczenie:
CENTCOM potwierdza, że dwa trałowce oczyszczają cieśninę ; Iran twierdzi, że odesłał okręty wojenne.
Prezydent Trump ogłasza rozpoczęcie „oczyszczania cieśniny” jako przysługę dla reszty świata .
Rozmowy pokojowe w Pakistanie rozpoczynają się pośrednio pod przewodnictwem Vance’a, a po stronie irańskiej – Ghalibaf, Arachchi – mają być kontynuowane jutro.
W sobotę odbędą się kolejne izraelskie ataki na Liban. Hezbollah poprze rozmowy w Pakistanie, ale odrzuci „odrębne porozumienie” zawarte bezpośrednio z Izraelem .
Trump o rozmowach i możliwych większych przyszłych atakach na Iran: „Nie ma potrzeby planu B”, ponieważ irańskie „wojsko zostało pokonane” .
* * *
Rozmowy trwają, Ormuz pozostaje centralnym punktem spornym.
Irańskie media wyrażają ostrożny optymizm co do postępów rozmów.
Informują o postępach we wdrażaniu zawieszenia broni w Libanie, o negocjacjach technicznych wykraczających poza ogólne oświadczenia, a obecnie o wymianie projektów tekstów mających na celu odnotowanie postępów w formie pisemnej.
Trzeba przyznać, że strona amerykańska była dotychczas znacznie bardziej powściągliwa, a gdy tylko porozumienia zostaną sfinalizowane, kwestie sporne mogą stać się bardziej widoczne.
Jak podała półoficjalna irańska agencja informacyjna Tasnim, po około godzinie do głównych negocjatorów dołączyły zespoły ekspertów .
Jak podaje półoficjalna irańska agencja informacyjna Tasnim, powołując się na swojego reportera na miejscu, rozmowy techniczne w Islamabadzie koncentrowały się na Cieśninie Ormuz , możliwym przedłużeniu zawieszenia broni i stopniowym łagodzeniu sankcji.
„Kwestia Cieśniny Ormuz jest jednym z punktów, co do których istnieją znaczne różnice zdań” – dodał, wyjaśniając, że delegacja amerykańska „utrudniała postęp” podczas pisemnej fazy wymiany zdań, „swoimi zwykłymi wygórowanymi żądaniami”.
Jak twierdzą przedstawiciele władz USA i Pakistanu zaznajomieni ze sprawą , w rozmowach w dużej mierze zignorowano zasadnicze kwestie, które zdaniem administracji Trumpa były przyczyną wojny .
Do kwestii tych należy zaliczyć wsparcie, jakiego Iran udziela zbrojnym sojusznikom, oraz irańskie programy nuklearne i rakietowe, które stanowiły podstawę podanych przez Trumpa powodów ataku na Iran, który miał rozpocząć się 28 lutego.
„Mamy dobrą wolę, ale nie mamy zaufania” – powiedział Ghalibaf reporterom po przybyciu do Islamabadu, jak podaje półoficjalna irańska agencja informacyjna Fars.
„Jeśli strona amerykańska będzie gotowa na rzeczywiste porozumienie w nadchodzących negocjacjach i będzie gotowa uznać prawa narodu irańskiego, to dostrzeże również chęć osiągnięcia porozumienia z naszej strony”.
Agencja Tasnim poinformowała, że w skład 71-osobowej delegacji z Teheranu wchodził również prezes Banku Centralnego Republiki Islamskiej, Abdolnaser Hemmati.
W programie znalazły się również los irańskich zapasów uranu i produkcji rakiet, a także sankcje USA wobec Republiki Islamskiej i ogólna obecność wojskowa na Bliskim Wschodzie. Wiele z tych kwestii to te same, których obie strony nie były w stanie rozwiązać w negocjacjach w lutym, przed wybuchem wojny.
Irański wiceminister spraw zagranicznych Kazem Gharibabadi stwierdził, że Teheran przystąpił do negocjacji z pozycji siły , argumentując, że wojna z Iranem nie przyniosła Stanom Zjednoczonym żadnych decydujących korzyści strategicznych.
Trump – jak wyjaśnimy szczegółowo poniżej – jasno dał do zrozumienia, że uważa, iż Iran „nie ma żadnych atutów”.
Stany Zjednoczone rozpoczynają rozminowywanie Cieśniny Ormuz
Wydawałoby się, że potwierdzając wcześniejsze oświadczenia prezydenta Trumpa o „oczyszczeniu cieśniny”, Centralne Dowództwo USA (CENTCOM) potwierdziło, że dwa amerykańskie niszczyciele rakietowe rozpoczęły 11 kwietnia operację rozminowywania Cieśniny Ormuz , w związku z rozpoczęciem rozmów pokojowych między Waszyngtonem a reżimem irańskim.
„Dziś rozpoczęliśmy budowę nowego przejścia i wkrótce udostępnimy ten bezpieczny szlak morski branży żeglugowej, aby promować wolny handel” – powiedział w sobotę w oświadczeniu dowódca CENTCOM admirał Brad Cooper.
Nie jest jasne, czy miało to związek z misją usuwania min przez CENTCOM.
Trump ogłasza rozpoczęcie „oczyszczania” cieśniny jako „przysługę” dla reszty świata.
Wcześniejsze doniesienia zdają się potwierdzać, gdyż trzech przedstawicieli władz USA poinformowało dziennikarzy „Wall Street Journal”, że w sobotę dwa amerykańskie niszczyciele rakietowe przepłynęły przez Cieśninę Ormuz, co oznaczało pierwsze przejście amerykańskich okrętów wojennych przez ten szlak wodny od początku wojny, która miała miejsce sześć tygodni temu .
Prezydent Trump wykorzystał media społecznościowe, aby wyjaśnić, co się dzieje. Najpierw jednak wyjaśnił kilka kwestii „mediom fake news”…
Fałszywe media straciły wszelką wiarygodność – choć tak naprawdę nigdy jej nie miały. Z powodu swojego ogromnego „syndromu Trumpa” (czasami zwanego TDS!)lubią twierdzić, że Iran „wygrywa”, mimo że wszyscy wiedzą, że przegrywa, i to mocno!
Ich marynarka wojenna nie istnieje, ich siły powietrzne nie istnieją, ich obrona przeciwlotnicza nie istnieje, ich radary nie działają, ich fabryki rakiet i dronów zostały w dużej mierze zniszczone, podobnie jak same rakiety i drony, a co najważniejsze, ich wieloletni „przywódcy” nie żyją już wśród nas, chwała Allahowi!
Jedyne, co im pozostało, to groźba, że statek może „osiąść” na jednej z ich min morskich, chociaż wszystkie 28 stawiaczy min również leży na dnie morza.
Kiedy już wszystko z siebie wyrzucił, potwierdził operację otwarcia cieśniny:
Zaczynamy właśnie oczyszczać Cieśninę Ormuz – jako przysługę dla krajów na całym świecie, w tym Chin, Japonii, Korei Południowej, Francji, Niemiec i wielu innych.
Niesamowite, ale brakuje im odwagi i woli, żeby wykonać tę pracę samemu.
Jednakże bardzo interesującym faktem jest, że puste tankowce z wielu krajów zmierzają w stronę Stanów Zjednoczonych, aby zostać załadowane ropą.
Dziękuję za uwagę! Prezydent Donald J. Trump
Ale jeszcze nie skończył. Kilka minut później opowiedział krótszą, bardziej zwięzłą wersję tej samej historii:
Media podające fałszywe informacje są SZALONE albo po prostu SKORUMPOWANE!
Stany Zjednoczone całkowicie zniszczyły irańską armię, w tym całą marynarkę wojenną i siły powietrzne, a także wszystkie inne siły zbrojne. Irańskie kierownictwo jest NIEŻYWE!
Cieśnina Ormuz wkrótce zostanie ponownie otwarta, a puste statki popłyną do Stanów Zjednoczonych, aby zostać „w pełni załadowane”.
Ale jeśli wierzyć fake newsom, przegrywamy!
Podczas rozmów Iran wyraźnie poinformował pakistańskiego mediatora, że jeśli statek będzie kontynuował podróż, zostanie zaatakowany w ciągu 30 minut, co zagrozi negocjacjom między Iranem a USA.
Nie odnotowano jednak żadnych incydentów podczas przepływu statków przez cieśninę, a całą akcję opisano jako misję mającą na celu ochronę wolności żeglugi .
(Udany) moment podjęcia tej akcji – tuż na początku rozmów w Islamabadzie – jest bez wątpienia pokazem siły w obliczu delikatnych negocjacji.
Kilka amerykańskich okrętów wojennych przepływa przez Cieśninę Ormuz: Axios
W momencie rozpoczęcia pośrednich rozmów w Islamabadzie Barak Ravid z Axios informuje o szokującym i zaskakującym rozwoju wydarzeń, który jednak nie został jeszcze potwierdzony:
Tłumaczenie „X” : Kilka amerykańskich okrętów wojennych przepłynęło w sobotę przez Cieśninę Ormuz, poinformował amerykański urzędnik. Działanie to nie było skoordynowane z Iranem. To pierwszy taki przypadek od początku wojny.
Jeśli to prawda, czy jesteśmy świadkami nagłego, jeszcze większego nacisku Trumpa, zanim jeszcze negocjacje się rozpoczęły? Wygląda na to, że Irańczycy zauważyli przepływ kilku amerykańskich okrętów wojennych. Albo powstrzymali się od ataku w interesie pokoju, albo rzeczywiście zrobili to „potajemnie”, a irańskie możliwości są tak osłabione, że mogli „to przegapić”. A może to próba skomplikowania negocjacji? Sabotaż? W końcu Ravid od dawna jest oskarżany o realizację izraelskich celów w swoich reportażach.
Rozmowy rozpoczną się pośrednio, przy mediacji Pakistanu.
W sobotę po południu (czasu lokalnego) w Islamabadzie rozpoczęły się rozmowy na najwyższym szczeblu między USA a Iranem od rewolucji islamskiej w 1979 roku. Wiceprezydent J.D. Vance spotkał się z Shehbazem Sharifem na krótko przed negocjacjami, a Sharif i inni pakistańscy przywódcy przyjęli również wysokich rangą urzędników irańskich. Delegacji irańskiej przewodniczą przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf i minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi . Rozmowy między obiema stronami rozpoczęły się pośrednio .
Pakistan jasno dał do zrozumienia, że dąży do ułatwienia bezpośrednich negocjacji między USA a Iranem, aby całkowicie zakończyć sześciotygodniową wojnę na Bliskim Wschodzie. Sharif pochwalił zaangażowanie obu stron w konstruktywny dialog i „wyraził nadzieję, że rozmowy te staną się trampoliną do trwałego pokoju w regionie” – poinformowało jego biuro w komunikacie prasowym.
„Oprócz Vance’a, w spotkaniu dwustronnym uczestniczyli również specjalny wysłannik Steve Witkoff i zięć Donalda Trumpa Jared Kushner” – donosi CNN. „Według komunikatu prasowego biura premiera Pakistanu, Sharifowi towarzyszyli wicepremier i minister spraw zagranicznych senator Mohammad Ishaq Dar oraz minister spraw wewnętrznych senator Syed Mohsin Raza Naqvi. Spotkanie nie zostało upublicznione”.
CNN podaje również interesujący szczegół dotyczący liczby przedstawicieli Iranu, którzy udali się na spotkanie: „Irańska delegacja w Islamabadzie składa się z 71 osób, w tym negocjatorów, ekspertów, przedstawicieli mediów i funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, jak podaje Tasnim”. Według najnowszych informacji:
Teheran postawił podobno dwa główne warunki. Kwestia zamrożenia funduszy została już zaakceptowana przez Waszyngton. Chociaż nie doszło do nalotów na Bejrut, ataki w południowym Libanie trwają i są obecnie przedmiotem negocjacji.
Poniżej: Ghalibaf (przewodniczący parlamentu) – Araghchi (minister spraw zagranicznych) – Ahmadian (sekretarz Rady Obrony) – Hemmati (prezes Banku Centralnego)
Walki w Libanie trwają, lecz kontakty dyplomatyczne są rzadkie.
Walki w Libanie nie ustały jeszcze całkowicie, co budzi obawy, że rozmowy w Pakistanie mogą się załamać po tym, jak Teheran zagroził wycofaniem się na początku tego tygodnia, jeśli Izrael będzie kontynuował ataki. W sobotę libańskie Ministerstwo Zdrowia podniosło liczbę ofiar śmiertelnych niespodziewanych izraelskich ataków w środę do 357, sugerując, że liczba ta może wzrosnąć, ponieważ akcja poszukiwawczo-ratunkowa trwa już kilka dni.
Pojawiła się jednak rzadka iskierka nadziei w kwestii kontaktów dyplomatycznych: według międzynarodowych doniesień ambasadorowie Libanu i Izraela w Stanach Zjednoczonych przeprowadzili rozmowę telefoniczną – był to pierwszy bezpośredni kontakt między tymi dwoma krajami – przed rozmowami o zawieszeniu broni, które miały się odbyć w przyszłym tygodniu w Waszyngtonie.
Tymczasem Iran potwierdził, że koordynuje działania z Libanem, aby zapewnić przestrzeganie zobowiązań zawieszenia broni na wszystkich frontach, powiedział rzecznik MSZ w państwowej telewizji z Islamabadu, gdzie wysocy rangą urzędnicy amerykańscy i irańscy prowadzą rozmowy w celu zakończenia sześciotygodniowej wojny. Jednocześnie libańscy urzędnicy bliscy Hezbollahu poinformowali agencję Reuters, że grupa popiera dialog w Pakistanie i uważa go za właściwą drogę naprzód, odrzucając jednocześnie odrębną rundę rozmów zaplanowaną na przyszły tydzień w Waszyngtonie .
Tłumaczenie „X” : Powiedziałem @nytimes, że liczebność i skład irańskiej delegacji wskazują, „że nie przybyli, aby blokować postęp”, lecz są tam z pełnym upoważnieniem i powagą, aby osiągnąć porozumienie ze Stanami Zjednoczonymi. Tak liczna delegacja ekspertów zostałaby wysłana tylko wtedy, gdyby negocjacje znajdowały się w końcowej fazie porozumienia, a nie po to, aby ostrożnie przetestować grunt. Teheran i Waszyngton mogły poczynić większe postępy w rozmowach, niż jest to publicznie znane, podczas nieoficjalnych mediacji Pakistanu w ostatnich tygodniach.
Izraelskie naloty trwają sporadycznie: „Libańska agencja informacyjna NNA donosi, że izraelski nalot na miasto Kfar Sir w dystrykcie Nabatieh zabił cztery osoby, w tym ratownika medycznego, i ranił cztery inne” – napisała w sobotę Al Jazeera. „W kolejnym izraelskim ataku na miasto Zefta, również w dystrykcie Nabatieh, zginęły trzy osoby, w tym członek libańskiej obrony cywilnej, a dwie zostały ranne”. Doszło do trzeciego ataku na Toul i Nabatieh, w którym zginęły trzy osoby, a kilka innych zostało rannych.
Trump: „Nie potrzeba żadnego planu awaryjnego”, ponieważ irańska armia została „pokonana”
„Nie potrzeba planu awaryjnego” – powiedział Trump reporterom w piątek, pytany o możliwe dalsze kroki, jeśli rozmowy z Pakistanem zakończą się fiaskiem, jak donosił The Hill , opuszczając Waszyngton i udając się na Florydę. „Wojsko zostało pokonane”.
„Ich wojsko zniknęło. Praktycznie wszystko zamknęliśmy” – dodał Trump. Te słowa sugerują, że postrzega proces pokojowy z Pakistanem jako realną opcję. Jednak, jak donosiliśmy my i inni, Pentagon obecnie zwiększa obecność wojsk w regionie. Wywołało to spekulacje, że poważny atak USA może być nieuchronny, a szczyt w Islamabadzie służy jako przykrywka dla trwających przygotowań wojskowych.
Tłumaczenie „X” : NOWE: Amerykańscy urzędnicy poinformowali WSJ, że samoloty niedawno dotarły na Bliski Wschód, a w najbliższych dniach może tam przybyć od 1500 do 2000 żołnierzy z elitarnej 82. Dywizji Powietrznodesantowej Armii USA, wraz z tysiącami marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej. Grupa uderzeniowa lotniskowca USS George H.W. Bush i 11. Jednostka Ekspedycyjna Piechoty Morskiej wciąż są w drodze do tego regionu i prawdopodobnie dotarcie tam zajmie ponad tydzień.
A jednak rzeczywistość jest taka, że Iran zachowuje kontrolę nad Cieśniną Ormuz, przez którą przepływa jedynie niewielki strumień „sprawdzonych i zatwierdzonych” statków, rzekomo płacących Teheranowi wysokie opłaty tranzytowe – przed czym ostrzegał Trump. Iran domaga się zniesienia sankcji wobec Pakistanu. Gdyby Stany Zjednoczone się do tego zastosowały, Iran znalazłby się w lepszej sytuacji niż na początku wojny, co byłoby równoznaczne ze zwycięstwem odniesionym w konflikcie.
Wiceprezydent USA J.D. Vance opuścił w niedzielę Islamabad po fiasku rozmów z Iranem na temat pokoju na Bliskim Wschodzie – poinformowała agencja AFP.
Wcześniej na konferencji prasowej Vance mówił, że „wraca do Stanów Zjednoczonych bez osiągnięcia porozumienia” po 21 godzinach rozmów z Iranem, w których pośredniczył Pakistan.
– Zła wiadomość jest taka, że nie osiągnęliśmy porozumienia. I myślę, że to zła wiadomość dla Iranu znacznie bardziej niż dla Stanów Zjednoczonych – powiedział Vance.
– Jasno określiliśmy nasze czerwone linie, w jakich kwestiach jesteśmy gotowi im się przychylić, a w jakich nie, i wyjaśniliśmy to tak jasno, jak to tylko możliwe, a oni postanowili nie zaakceptować naszych warunków – dodał.
– Prostym faktem jest, że musimy zobaczyć stanowcze zobowiązanie, że nie będą dążyć do broni jądrowej i nie będą szukać narzędzi, które umożliwiłyby im szybkie jej uzyskanie. To jest główny cel Stanów Zjednoczonych i to właśnie staraliśmy się osiągnąć poprzez te negocjacje – mówił wiceprezydent USA. Zaznaczył, że dotąd nie widział po stronie Iranu woli całkowitego wyrzeczenia się ambicji nuklearnych.
Irańska prasa potwierdziła, że w Islamabadzie nie osiągnięto porozumienia. Według agencji Tasnim nadmierne żądania strony amerykańskiej utrudniły wypracowanie ram ugody. Z kolei irańska Prees TV podała, że różne kwestie, w tym cieśnina Ormuz i sprawa irańskiego programu nuklearnego, były punktami spornymi w rozmowach USA z Iranem.
Tasnim powołała się na anonimowe źródło, które stwierdziło, że „dopóki USA nie zgodzą się na rozsądne porozumienie, sytuacja w cieśninie Ormuz nie zmieni się”. Źródło agencji podkreśliło, że „Iran nie spieszy się z negocjacjami”.
Irańska telewizja państwowa IRIB w komunikatorze Telegram napisała o „nierozsądnych żądaniach” USA. „Delegacja irańska prowadziła niestrudzone i intensywne negocjacje przez 21 godzin, broniąc interesów narodu irańskiego. Pomimo licznych inicjatyw z jej strony, nierozsądne żądania strony amerykańskiej uniemożliwiły postęp w negocjacjach. W związku z tym rozmowy zostały zakończone” – poinformowała IRIB.
Rozmowy pokojowe USA i Iranu w Islamabadzie rozpoczęły się w sobotę po południu. Władze Pakistanu były mediatorem w negocjacjach, które zaczęły się od osobnych spotkań premiera tego kraju Shehbaza Sharifa z delegacjami Iranu i USA.
Na czele irańskiej delegacji stał przewodniczący parlamentu Mohammad Bager Ghalibaf, a w jej skład wchodzili także m.in. minister spraw zagranicznych Abbas Aragczi. Z kolei amerykańską delegację tworzyli wiceprezydent J.D. Vance, specjalny wysłannik Donalda Trumpa, Steve Witkoff i zięć prezydenta USA Jared Kushner.
W sobotę upłynęło sześć tygodni od chwili, kiedy Izrael i USA rozpoczęły wojnę przeciwko Iranowi. Dwa dni później rozpoczęła się izraelska operacja zbrojna w południowym Libanie, która – jak deklaruje rząd premiera Benjamina Netanjahu – ma doprowadzić do rozbicia finansowanego przez Iran terrorystycznego ugrupowania Hezbollah.
Z wtorku na środę Iran i USA zgodziły się na dwutygodniowe zawieszenie broni, czego efektem było rozpoczęcie rozmów pokojowych.
Iran jasno dał do zrozumienia, że walki w Libanie muszą się zakończyć, w przeciwnym razie rozmowy w Pakistanie będą „bezsensowne” – podczas gdy jego delegacja przybędzie do „zablokowanego” Pakistanu. Coraz głośniej mówi się o trwających lotach transportowych Pentagonu na Bliski Wschód.
Trump grozi dalszymi działaniami militarnymi, jeśli Iran nie będzie „współpracował”, twierdząc, że Iran „nie ma żadnych kart” – mimo że rozmowy między Izraelem a Libanem zaplanowane są na przyszły tydzień w Waszyngtonie. Delegacja USA pod przewodnictwem Vance’a udaje się do Islamabadu. Jednocześnie przewodniczący parlamentu wysuwa nowe żądania wobec Libanu.
Lloyd’s: „Irańczycy są gotowi negocjować z niektórymi krajami w celu zabezpieczenia przejść, ale tylko na zasadzie indywidualnej oceny każdego przypadku”. W ciągu ostatnich 24 godzin przez przejście przepłynęło kilka tankowców, głównie powiązanych z Iranem i Chinami.
Po kilku dniach poszukiwań i akcji ratunkowych liczba ofiar śmiertelnych w Libanie, do której doszło w środę po izraelskich „niespodziewanych” atakach, wzrosła do ponad 300. Nadal trwają odosobnione ataki „Sił Obronnych” Izraela na południu i wschodzie kraju.
Czy ruch w Cieśninie Ormuz wróci do normy do końca kwietnia? Tak 21% · Nie 80%
Delegacje obu stron przybywają do Islamabadu
Jak poinformowała w piątek irańska telewizja państwowa, delegacja wysoko postawionych irańskich urzędników przybyła do stolicy Pakistanu Islamabadu przed rozmowami na temat zawieszenia broni ze Stanami Zjednoczonymi.
Iranian delegation arrives in Islamabad for peace talks. The Iranian delegation includes parliamentary speaker Mohammad Bagher Ghalibaf, and Foreign Minister Abbas Araghchi. Deputy Prime Minister and Foreign Minister Ishaq Dar, and Chief of Defence Forces… pic.twitter.com/dGdPSpLHrr
Jak podała na swojej stronie internetowej państwowa stacja telewizyjna IRIB, delegacji będzie przewodniczył przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf, a towarzyszyć jej będą minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi i inni przedstawiciele służb bezpieczeństwa i gospodarki.
Iran potwierdził swoje stanowisko, że rozmowy rozpoczną się wyłącznie wtedy, gdy Waszyngton zaakceptuje irańskie warunki wstępne.
Wiceprezydent Vance opuścił w piątek USA i udał się do Pakistanu, gdzie czeka go największe wyzwanie w karierze: wynegocjowanie porozumienia z Iranem w celu rozwiązania sporu nuklearnego i zakończenia wojny.
„To wielka sprawa dla JD. Idzie na Super Bowl” – powiedział przedstawiciel USA w rozmowie z Axios.
Vance będzie przewodniczył amerykańskiej delegacji w Pakistanie w sobotę. Towarzyszyć mu będą specjalny wysłannik Steve Witkoff i Jared Kushner, zięć Donalda Trumpa.
Będą próbować umocnić tymczasowe zawieszenie broni uzgodnione w tym tygodniu.
Przed wylotem Air Force Two do Islamabadu Vance oświadczył, że Trump nie weźmie udziału w rozmowach, ale przekazał swojemu zespołowi „dość jasne wytyczne”.
Powiedział: „Jak powiedział prezydent Stanów Zjednoczonych, jeśli Irańczycy są gotowi negocjować w dobrej wierze, z pewnością jesteśmy gotowi wyciągnąć do nich pomocną dłoń. Jeśli spróbują nas oszukać, przekonają się, że zespół negocjacyjny nie jest zbyt otwarty”.
Trump twierdzi, że Iran „nie ma kart”
…ale czy Biały Dom naprawdę w to wierzy? Zasugerował, że Irańczycy zginęliby, gdyby nie zgodzili się na negocjacje (mając na myśli wcześniejsze groźby zniszczenia całej „cywilizacji”).
============================================
Jeśli chodzi o kwestię siły negocjacyjnej, Fox News kilka dni temu donosiło:
Fox News just admitted that Donald Trump’s ceasefire made clear that he accomplished none of his objectives in Iran.
⛔️Fox News just admitted that Donald Trump's ceasefire made clear that he accomplished none of his objectives in Iran. ‼️ pic.twitter.com/WbsXUFEf3Y
— Dr.Sam Youssef Ph.D.,M.Sc.,DPT. (@drhossamsamy65) April 8, 2026
=================================
Trump ostrzega, że ataki na Iran będą kontynuowane, jeśli Teheran nie będzie współpracować.
Prezydent Trump potwierdził w wywiadzie dla „New York Post” , że przygotowuje armię amerykańską do przeprowadzenia dużej operacji przeciwko Iranowi, jeśli Teheran nie ustąpi, a rozmowy w Pakistanie zakończą się fiaskiem.
„Dowiemy się za około 24 godziny. Wkrótce się dowiemy” – powiedział Trump „Washington Post”, zapytany, czy uważa rozmowy za udane.
Jeszcze przed spotkaniem istniały silne rozbieżności w sprawie 10-punktowego planu, a teraz obie strony są reprezentowane w Islamabadzie. Kluczowym punktem spornym pozostaje to, czy Liban jest stroną dwutygodniowego porozumienia o zawieszeniu broni.
Co więcej, spekuluje się, że rozmowy mogą służyć jedynie jako „przykrywka” dla większej koncentracji sił militarnych Pentagonu w regionie. Jednocześnie siły irańskie prawdopodobnie również wykorzystają tę okazję do reorganizacji swoich pozycji.
Ghalibaf wzywa do zakończenia ataków w Libanie
Przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf, uważany za jedną z kluczowych postaci politycznych w kraju, oświadczył, że żadne negocjacje nie odbędą się, dopóki nie zostaną spełnione następujące warunki:
Ceny ropy naftowej zareagowały na te oświadczenia wzrostem.
Jednocześnie, pomimo rozmów o zawieszeniu broni, sporadyczne ataki Izraela na terytorium Libanu trwają. Negocjacje między Izraelem a Libanem mają się odbyć w przyszłym tygodniu w Waszyngtonie.
Nie jest jasne, czy Teheran spełni swoje żądania, skoro jego delegacja dopiero co przybyła do Pakistanu. Co najmniej rozmowy mogłyby się rozpocząć w formie pośredniej, biorąc pod uwagę nową sytuację w Iranie.
Trump ostrzegał wcześniej, że Iran nie powinien pobierać opłat za przepływ przez Cieśninę Ormuz.
Najnowsze wydarzenia według źródeł:
Mimo komentarzy dotyczących Libanu, delegacja irańska weźmie udział w jutrzejszych negocjacjach.
Amerykańska i irańska delegacja techniczna przybyła do Pakistanu dziś rano.
MAŁO INFORMACJI O PRZYJEŹDZIE DELEGACJI IRAŃSKIEJ DO PAKISTANU
Czy te rozmowy stanowią jedynie przykrywkę dla rozbudowy sił zbrojnych?
Niektórzy obserwatorzy sugerują, że Waszyngton potrzebował czasu na rozmieszczenie większych kontyngentów wojsk – w tym wojsk marynarki wojennej i powietrznodesantowych – prawdopodobnie w celu przeprowadzenia operacji ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz.
Wydaje się to prawdopodobne, gdyż stanowiska obu stron pozostają rozbieżne, co sprawia, że szanse na ostateczne porozumienie są nikłe.
Dwutygodniowy okres można było więc wykorzystać także na przezbrojenie i reorganizację sił zbrojnych. Najwyraźniej USA nie były przygotowane na siłę i czas trwania irańskich kontrataków na amerykańskie bazy i sojuszników w Zatoce Perskiej.
Otwarte dane dotyczące lotów wojskowych między USA, Europą i Bliskim Wschodem wskazują na dalszą rozbudowę potencjału militarnego w okresie poprzedzającym rozmowy.
Trwające walki w Libanie
Kluczowym pytaniem pozostaje, czy Izrael i Liban rzeczywiście rozpoczną formalne negocjacje o zawieszeniu broni. Są one zaplanowane na przyszły tydzień w Departamencie Stanu USA w Waszyngtonie.
Masowe ataki Izraela na początku tego tygodnia zagroziły zawieszeniu broni z Iranem, zanim jeszcze oficjalnie weszło ono w życie.
Wysoko postawione źródła w irańskich służbach bezpieczeństwa stwierdziły, że jeśli Izrael ponownie zaatakuje Bejrut, negocjacje między USA i Iranem zostaną zerwane.
Izrael kontynuował ataki w piątek, podczas gdy Hezbollah kontynuował ostrzał rakietowy północnego Izraela.
W środę z Libanu wystrzelono około 70 rakiet po tym, jak w wyniku masowych ataków izraelskich zginęło ponad 300 osób, a ponad 1150 zostało rannych.
Możliwe są również walki lądowe na południu, podczas gdy IDF będzie kontynuował ataki powietrzne.
Według Al Jazeery izraelski nalot uderzył w miasto Al-Tayri w południowym Libanie, a kolejny w miasto Sahmar w zachodniej Dolinie Bekaa. Donoszono również o silnych atakach w Nabatieh.
Sekretarz generalny Hezbollahu Naim Kassem oświadczył, że grupa „pozostanie niezłomna” i że „opór będzie kontynuowany do ostatniego tchnienia”.
Pochwalił obronę przed atakiem lądowym, stwierdzając: „Wróg był zaskoczony metodami oporu, elastycznością wojowników i ich zdolnościami obronnymi”. Jednocześnie podkreślił: „Nie wrócimy do poprzedniej sytuacji i apelujemy do odpowiedzialnych, aby nie czynili żadnych dobrowolnych ustępstw”, potępiając jednocześnie „krwawą zbrodnię” ze środy.
Delegacja irańska przybywa do Pakistanu
Podczas gdy USA i Iran przygotowują się do rozmów, sytuacja w Libanie pozostaje czynnikiem krytycznym, który może w każdej chwili ulec eskalacji.
Pakistańskie media podają, że irańska delegacja już przybyła, a rozmowy mają się rozpocząć w sobotę, równocześnie z przybyciem delegacji amerykańskiej pod przewodnictwem wiceprezydenta J.D. Vance’a oraz wysłanników Witkoffa i Kushnera.
Nie ma jeszcze oficjalnego potwierdzenia przybycia poszczególnych czołowych irańskich urzędników, ale oczekuje się, że minister spraw zagranicznych Araghchi pojawi się osobiście.
Jednocześnie pojawiły się niepotwierdzone doniesienia o wewnętrznych napięciach w delegacji irańskiej:
Naczelny dowódca Strażników Rewolucji stara się ograniczyć wpływy Ghalibafa i Aragchiego w negocjacjach.Wiodący irańscy urzędnicy spierają się o skład i uprawnienia delegacji.
W Islamabadzie obowiązują surowe środki bezpieczeństwa podczas spotkania. Miasto zostało skutecznie odgrodzone, a władze ogłosiły dwudniowy dzień wolny od pracy.
Pakistański urzędnik powiedział dziennikowi „Guardian” : „Naszym priorytetem jest zapewnienie sprawnego przebiegu rozmów. Nie chcemy być postrzegani jako czynnik zakłócający. Naszą rolą jest mediacja”.
Prezydent Iranu Masud Pezeshkian jasno dał do zrozumienia, że negocjacje nie mają sensu, dopóki trwają izraelskie ataki na Liban.
Dziennik „ Washington Post” informuje, że rząd USA chce również w ramach rozmów doprowadzić do uwolnienia Amerykanów przetrzymywanych w Iranie.
Status Cieśniny Ormuz
Trump stwierdził, że Iran „bardzo źle” wywiązuje się z obowiązku przepuszczania ropy przez Cieśninę Ormuz i ostrzegł przed opłatami za przepływ.
Pewien irański poseł stwierdził wcześniej, że niektóre statki będą musiały zapłacić nawet dwa miliony dolarów. Dane pokazują, że większość statków, które ostatnio przepływały przez cieśninę, miała powiązania z Iranem. Wiele innych nadal unika tego szlaku.
„Irańczycy są gotowi negocjować z niektórymi krajami, aby zapewnić sobie przejazd, ale tylko na zasadzie indywidualnej” – powiedziała Bridget Diakun z Lloyd’s List Intelligence dziennikowi „The New York Times” .
„Administracja Trumpa zmusza swoich sojuszników do negocjacji z Iranem, ponieważ nie ma innego wyjścia”.
Agencja Reuters wskazuje, że według aktualnych danych śledzenia, większość statków, które w ciągu ostatnich 24 godzin przepłynęły przez Cieśninę Ormuz, miała powiązania z Iranem. Jednak większość statków nadal unika przepływania przez ten szlak wodny, ponieważ jest on nadal zagrożony.
„ Trzy tankowce – supertankowiec do przewozu ropy naftowej o ładowności 2 milionów baryłek, tankowiec bunkrowy i mniejszy tankowiec – opuściły wody irańskie w ciągu ostatnich 24 godzin, zgodnie z oddzielnymi analizami danych z platform Kpler i Lloyd’s List Intelligence” – podaje Reuters . „ W ciągu ostatniej doby wypłynęły również cztery masowce – w tym jeden przewożący rudę żelaza z Iranu do Chin ”.
Wieczorem, podczas rozmów w Islamabadzie, Iran przejął kontrolę nad Cieśniną Ormuz. „Irańczycy są gotowi negocjować z niektórymi krajami, aby zapewnić bezpieczeństwo żeglugi – ale tylko w indywidualnych przypadkach” – powiedziała „The New York Times” Bridget Diakun, starsza analityczka ds. ryzyka i zgodności w Lloyd’s List Intelligence. „Administracja Trumpa zmusza swoich sojuszników do negocjacji z Iranem, ponieważ nie ma innego wyjścia”.
Akurat Paul Craig Roberts opublikował tekst, z którym się całkowicie zgadzam. Potwierdza on także to, co już od dawna twierdzę na moim blogu: niemożliwe jest jakiekolwiek porozumienie i pokojowa koegzystencja zarówno z USA jak i z całym Zachodem. Celem Zachodu jest dominacja, wyzysk i całkowite podporządkowanie się reszty świata. Celem reszty świata jest pokojowa współpraca. Praktycznie nikt nie zwrócił uwagi na przemówienie, które amerykański minister spraw zagranicznych Marco Rubio wygłosił 14.02.2026 na konferencji „bezpieczeństwa” w Monachium. To niewiarygodne, że w 21 wieku można wygłosić tekst, który bardziej pasuje do przełomu 18 i 19 wieku, czyli do okresu największej zachodniej ekspansji kolonialnej! To najlepiej dowodzi tego, że od tego okresu sposób myślenia i cele Zachodu nie uległy zmianie.
Doszedłem do wniosku, że nie ma na świecie żadnego, zaangażowanego w ważne wydarzenia rządu, który opierałby się na rzeczywistości. Zacznijmy od Izraela, Waszyngtonu, Iranu, Rosji i Chin.
Brak realizmu ze strony Izraela wynika z syjonistycznego planu Wielkiego Izraela – Izraela rozciągającego się od Nilu w Egipcie po Pakistan, obejmującego cały muzułmański Bliski Wschód. Plan ten jest siłą napędową obecnej wojny izraelsko-amerykańskiej przeciwko Iranowi, a Turcja, Liban i Arabia Saudyjska czekają na swoją kolej. Izrael z powodzeniem wykorzystał już Waszyngton do zniszczenia Libii, Iraku i Syrii jako sprawnie funkcjonujących państw arabskich. Bliski Wschód to rozległy obszar zamieszkały przez liczne narody. Izrael jest niewielki, ma małą populację i nie ma możliwości zajęcia i kontrolowania tak dużego obszaru, jakim jest Bliski Wschód.
Jednak program syjonistyczny jest nadrzędnym celem rządu izraelskiego. Nikt w Waszyngtonie, Europie, Rosji, Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie nie rozumie, że dopóki Wielki Izrael jest programem syjonistycznym, pokój na Bliskim Wschodzie jest całkowicie niemożliwy. Jednak żaden rząd, nawet Iran, nie jest na tyle osadzony w rzeczywistości, by dostrzec ten rażący fakt i zaproponować wynegocjowanie rezygnacji Izraela z Wielkiego Izraela. Zamiast tego negocjacje skupiają się na wynegocjowaniu rezygnacji Iranu z prawa do wzbogacania uranu i produkcji rakiet. Takie negocjacje w niczym nie powstrzymują izraelskiej agresji. Ułatwiają ją.
Brak realizmu ze strony Iranu przejawia się w przekonaniu – czego dowodem jest irański program 10 punktów – że pokój można osiągnąć bez uwzględnienia planów syjonistycznych. Iran wierzy, że jeśli 10 punktów zostanie zaakceptowanych i wdrożonych, nastąpi pokój. Jednak 10 punktów Iranu nie zawiera żadnego odniesienia do syjonistycznego planu Wielkiego Izraela, wyrażonego przez amerykańskich syjonistycznych neokonserwatystów jako zniszczenie dla Izraela siedmiu krajów w ciągu pięciu lat. Najwyraźniej rząd irański nie rozumie, że pokój na Bliskim Wschodzie zależy od jednej i tylko jednej rzeczy – porzucenia przez Izrael syjonistycznego planu.
Państwa Zatoki Perskiej, Turcja i Arabia Saudyjska podzielają brak realizmu Iranu w kwestii Wielkiego Izraela. Bliski Wschód nigdy nie zjednoczył się przeciwko izraelskiemu zagrożeniu i godził się na to, by być pokonywanym jeden po drugim. Głupie państwa Zatoki Perskiej zawarły nawet sojusz z Izraelem i Ameryką przeciwko swoim muzułmańskim braciom.
Brak realizmu Putina polega na tym, że nie potrafi on zrozumieć, iż „główną przyczyną konfliktu” nie jest brak porozumienia o wzajemnym bezpieczeństwie z Zachodem, lecz hegemoniczne dążenia Waszyngtonu. Tak jak Izrael dąży do hegemonii na Bliskim Wschodzie, tak Waszyngton dąży do hegemonii nad całym światem. Plany Waszyngtonu nie są bardziej realistyczne niż plany Izraela, jednak doktryna Wolfowitza pozostaje decydującym czynnikiem w amerykańskiej polityce zagranicznej. Putin nie rozumie, że kiedy negocjuje z Waszyngtonem, negocjuje z amerykańską hegemonią. Trump nie wyrzekł się amerykańskiej hegemonii. Niedawno rozszerzył amerykańską hegemonię na Iran, Cieśninę Ormuz, Wenezuelę, Grenlandię i Kubę. Egzekwuje amerykańską hegemonię nad Rosją za pomocą sankcji, a nad Chinami za pomocą gróźb sankcji, ceł i konfliktu z Tajwanem.
Chiński brak realizmu polega na przekonaniu Xi, że dzięki polityce nieangażowania się Chiny mogą przetrwać dłużej niż ich przeciwnicy. Xi posunął się nawet do tego, że usunął z chińskiej armii wszystkich oficerów, którzy byliby gotowi walczyć za Chiny, i zastąpił ich politykami, którzy będą kierować się złudzeniami Xi, a nie realiami wojskowymi. To sprawiło, że Chiny stały się bezużytecznym sojusznikiem dla Rosji i Iranu. Niepowodzenie tych trzech krajów w zawarciu wzajemnego traktatu o bezpieczeństwie sprawiło, że każdy z nich znalazł się w izolacji, a tym samym stał się łatwiejszym celem dla amerykańskiej hegemonii. Spośród tych trzech krajów tylko Iran jest gotowy do walki.
Błędem Waszyngtonu jest to, że zaniedbanie suwerenności Stanów Zjednoczonych pozwoliło Izraelowi wciągnąć Amerykę w wojnę na Bliskim Wschodzie w pierwszej ćwierci XXI wieku, co kosztowało biliony dolarów i życie wielu Amerykanów. Wpływy izraelskie w USA są dominujące w finansach, mediach, na uniwersytetach i w branży rozrywkowej, gdzie Amerykanie przyswajają syjonistyczny światopogląd. Wielu Amerykanów, o czym świadczą „chrześcijańscy syjoniści”, konserwatyści z hasłem „nie możesz być Amerykaninem, jeśli nie kochasz Izraela” oraz uległość Kongresu USA wobec każdego żądania Izraela, jest bardziej Izraelczykami niż Amerykanami.
Iran nie rozumie, że nie toczy wojny z Ameryką. Ameryka jest jedynie marionetką Izraela. Iran toczy wojnę z Wielkim Izraelem. W związku z tym 10-punktowy program Iranu jest bezwartościowy, ponieważ nie odnosi się do syjonistycznych planów. Te 10 punktów przysłużyło się Trumpowi, a nie Iranowi. Dało Trumpowi możliwość wycofania się, zanim musiałby złamać swoją obietnicę zniszczenia irańskiej cywilizacji.
Iran świętuje „historyczne zwycięstwo, ponieważ Trump zaakceptował 10-punktowy plan”. Ale Trump nie zaakceptował irańskiego planu. Powiedział, że zaakceptował go jako podstawę do negocjacji, to samo, co wielokrotnie powtarzał Rosjanom. W perspektywie krótkoterminowej zwycięstwo należy do Trumpa, a nie do Iranu. Iran przyrzekł, że nie zaakceptuje zawieszenia broni, ale jednak to zrobił.
W rzeczywistości nie ma żadnego zawieszenia broni. Izrael natychmiast zbombardował cywilne dzielnice mieszkalne w chrześcijańskim mieście w Libanie, zabijając i raniąc około 2000 cywilów. Iran natychmiast ogłosił, że cieśnina została ponownie zamknięta.
Najwyraźniej Netanjahu dąży do zniszczenia Iranu, a nie do pokoju. Trump będzie musiał zmierzyć się z Netanjahu, aby znaleźć wyjście z tej sytuacji. Iran twierdzi, że zawieszenie broni obejmuje Liban. Izrael i wiceprezydent USA Vance twierdzą, że tak nie jest. Niezależnie od tego, czy zdaje sobie z tego sprawę, czy nie, Vance dał Netanjahu zielone światło do kontynuowania ataku na Liban. Jeśli Iran dostosuje swoje 10 punktów do interpretacji Vance’a i Netanjahu, wejdzie w negocjacje, rezygnując już z jednego ze swoich 10 punktów. Skoro nie ma zawieszenia broni, czy mogą być negocjacje? Jeśli nie, to gdzie jest wyjście dla Trumpa?
Lekceważenie, jakim Netanjahu obdarzył prezydenta Stanów Zjednoczonych, wskazuje, że jest on przekonany, iż – jak twierdzą izraelscy premierzy – „Izrael kontroluje Amerykę”. Jeśli Trump nie złamie izraelskiej kontroli nad Ameryką, najprawdopodobniej uwikłamy się w wojnę z Iranem.
Iran zamyka Cieśninę Ormuz, Izrael torpeduje zawieszenie broni Trumpa
W niedawnej dyskusji w podcaście Geopolitics z gospodarzem Dannym Haiphongiem, były inspektor ONZ ds. broni i oficer marynarki wojennej USA Scott Ritter oraz były analityk CIA Larry Johnson rzucili światło na niezwykle niestabilną sytuację na Bliskim Wschodzie.
Skupiono się na nieistniejącym zawieszeniu broni między Stanami Zjednoczonymi pod rządami prezydenta Trumpa a Iranem, niemal całkowitym zamknięciu Cieśniny Ormuz przez siły irańskie oraz trwających izraelskich atakach na Liban, które zagrażają całemu procesowi negocjacji.
Dramatyczna sytuacja początkowa według Danny’ego Haiphonga
Danny Haiphong rozpoczął transmisję od stwierdzenia, że sytuacja jest dramatyczna: wiceminister spraw zagranicznych Iranu opóźnił planowany atak rakietowy i dronowy na Izrael, mimo, że Izrael kontynuował bombardowanie Libanu, zabijając ponad 200 osób i raniąc tysiące w ciągu ostatnich 24 godzin.
Pakistan zobowiązał się skorzystać z pośredników, aby nakłonić Trumpa do powstrzymania Izraela.
Haiphong odniósł się do doniesień, że Trump zadzwonił do Netanjahu i wezwał do deeskalacji w Libanie, aby chronić negocjacje – mimo że zarówno administracja Trumpa, jak i Izrael podkreślały, że Liban nie jest stroną zawieszenia broni.
Mimo to Izrael planuje podjęcie odrębnych negocjacji z rządem libańskim.
Haiphong zapytał Scotta Rittera konkretnie o irańską kontrolę nad Cieśniną Ormuz, komunikacja tam została poważnie ograniczona lub częściowo zamknięta: W ciągu ostatnich 24 godzin przez cieśninę przepłynął tylko jeden statek, a całe zawieszenie broni stanęło na krawędzi rozpadu.
Scott Ritter: „Nie ma zawieszenia broni”
Scott Ritter natychmiast wyjaśnił:
„Po pierwsze, nie ma zawieszenia broni. Przestańmy mówić o zawieszeniu broni. Ono nie istnieje. Istnieją przesłanki wskazujące na możliwość zawieszenia broni”.
Konflikt od samego początku miał charakter chaotyczny – Izrael zbombardował Bejrut, a Zjednoczone Emiraty Arabskie zaatakowały irańską infrastrukturę naftową.
W Iranie istnieje 31 autonomicznych okręgów wojskowych, z których część nie komunikuje się optymalnie z rządem centralnym i w związku z tym kontynuuje działalność.
Politycznie sytuacja przypomina pole minowe: USA i Iran zgłosiły odpowiednio 15 i 10 kluczowych punktów, które mają zostać porównane w dwutygodniowym procesie.
Tak naprawdę niczego wcześniej nie uzgodniono, poza koniecznością rozmowy.
Ritter nazwał wydarzenia w Libanie „absolutnie tragicznymi”, ale podkreślił:
„To Izrael. Czego się spodziewasz?”
Stany Zjednoczone zaakceptowały Liban w ramach zawieszenia broni, ponieważ Iran uznał to za warunek wstępny. Pakistan dał jasno do zrozumienia, że Waszyngton to rozumie.
Problemem był jednak brak koordynacji z Izraelem: Netanjahu był „bardzo niezadowolony” i określił Liban i Hezbollah jako „szczególny problem”, który należy zwalczać dalej.
Izrael prowadzi teraz grę, domagając się odrębnych negocjacji z rządem Libanu – wszystko to jest częścią większego manewru taktycznego.
Limity eskalacji i swoboda negocjacyjna
Scott Ritter przeprowadził dalszą analizę: Zarówno Iran, jak i USA osiągnęły maksymalny poziom drabiny eskalacji.
Dalsze kroki oznaczałyby „trwałe szkody” dla obu stron – dla Trumpa politycznie, gdyż interesuje go wyłącznie jego własne dziedzictwo i listopadowe wybory („największy narcyz”).
Iran ze swojej strony nie powinien posunąć się tak daleko, by nie móc wywiązać się ze swojego 47-letniego zobowiązania wobec własnego narodu dotyczącego tworzenia dobrobytu gospodarczego. Spór nuklearny jest kwestią dumy, a nie konieczności; Cieśnina Ormuz jest natomiast kwestią przetrwania.
Mimo to istnieje możliwość negocjacji, na przykład w kwestii wspólnego zarządzania cieśniną.
Ritter podsumował optymistycznie:
„Nie ma zawieszenia broni, ale jestem bardzo optymistycznie nastawiony i wierzę, że tak się stanie”.
Larry Johnson: „Nie ma miejsca na negocjacje”
Larry Johnson odpowiedział na pomysł prawdziwej przestrzeni negocjacyjnej drastyczną metaforą:
„To jak negocjacje między dwiema osobami o to, co chcą jeść. Jedna strona – nazwijmy ją USA – chce zjeść kawałek krowiego łajna zarobaczonego. Druga strona, Iran, chce steka”.
Nie ma rozwiązania pośredniego.
Dziesięć punktów irańskich nie podlega negocjacjom. Są to żądania niepodlegające negocjacjom, które muszą zostać spełnione, zanim rozmowy będą mogły się rozpocząć.
Iran nie będzie negocjował stopnia zamknięcia Cieśniny Ormuz.
Ajatollah wyjaśnił: „Jest pod nową administracją”.
Sankcje muszą zostać najpierw zniesione – Iran już raz został oszukany w związku z JCPOA, spełnił wszystkie wymogi, zezwolił na inspekcje, a mimo to nie otrzymał niczego, gdy Trump zerwał umowę.
Johnson wątpił, czy Iran w ogóle wpuści jutro na salę przedstawicieli takich jak Witoff i Jared Kushner.
Przypomniał, że Stany Zjednoczone już podjęły zobowiązania wobec Libanu, Jemenu i Iraku, ale Trump nagle wycofał się ze wszystkiego po ogromnej presji ze strony Izraela i środowisk syjonistycznych.
Następnie Izrael zbombardował Bejrut „wracając do epoki kamienia łupanego”.
Tylko interwencje Pakistanu i Chin powstrzymały eskalację.
Rzeczywistość militarna i wątpliwości co do siły USA
Scott Ritter nazwał publiczne groźby Trumpa pustymi słowami: „Ktokolwiek twierdzi, że jest królem, nie jest królem”.
USA wyczerpały już wszystkie dobre cele; dalsze ataki byłyby czystą zbrodnią wojenną i karą zbiorową.
Wojsko amerykańskie najwyraźniej jasno dało Trumpowi do zrozumienia, że nie będzie wykonywać tego typu nielegalnych rozkazów. Nie było już amunicji do przeprowadzania znaczących ataków dalekiego zasięgu, irańska obrona powietrzna nie została pokonana, marynarka wojenna była nienaruszona, podobnie jak siły powietrzne.
Nieudana operacja w Isfahanie była katastrofą „Desert One”.
Iran ma całkowitą kontrolę nad Cieśniną Ormuz i może w każdej chwili udusić światową gospodarkę.
Ritter podsumował:
„USA to papierowy tygrys. Nie mamy już żadnego potencjału militarnego”.
Ostrzegł, że Stany Zjednoczone właśnie udowodniły Chinom, że nie są w stanie obronić Tajwanu.
Larry Johnson: Struktura wojskowa jest przestarzała
Larry Johnson dodał porównania historyczne:
Siły zbrojne USA są nastawione na model XX wieku; lotniskowce i operacje desantowe nie są już w stanie konkurować z nowoczesną bronią hipersoniczną i dronami. Marines wycofali swoje czołgi; armia była zbyt mała, aby przeprowadzać duże inwazje.
Iran przeniósł wszystkie ważne przedsięwzięcia i broń pod ziemię.
Wojna nie ma już jasnego celu dla Stanów Zjednoczonych. Iran osiągnął swój jedyny cel: przetrwanie i zmuszenie wroga do negocjacji.
Johnson przewidział, że Izrael wkrótce będzie musiał wycofać swoje wojska i że rozmowy w sobotę pokażą, czy są one poważne, czy też pozostaną one jedynie pośrednią mediacją za pośrednictwem Pakistanu, która nie przynosi żadnych rezultatów.
Wniosek
Scott Ritter szczegółowo opisał zestrzelenie F-15 i późniejszą „misję ratunkową”, która w rzeczywistości była nieudanym nalotem na Isfahan.
Amerykańska kampania dezinformacyjna, załadowanie samolotu C-130 Little-B…{??? md}
