Archiwa tagu: wojna

Trump „przygotowuje” wojsko USA na wypadek niepowodzenia rozmów

Opublikowany przez
Trump „przygotowuje” wojsko USA na wypadek niepowodzenia rozmów – oświadcza, że ​​Iran „nie ma żadnych kart”, gdy delegacje przybywają do Islamabadu

Trump „przygotowuje” wojsko USA na wypadek niepowodzenia rozmów – oświadcza, że ​​Iran „nie ma żadnych kart”, gdy delegacje przybywają do Islamabadu

Tyler Durden

Streszczenie:

Iran jasno dał do zrozumienia, że ​​walki w Libanie muszą się zakończyć, w przeciwnym razie rozmowy w Pakistanie będą „bezsensowne” – podczas gdy jego delegacja przybędzie do „zablokowanego” Pakistanu. Coraz głośniej mówi się o trwających lotach transportowych Pentagonu na Bliski Wschód.

Trump grozi dalszymi działaniami militarnymi, jeśli Iran nie będzie „współpracował”, twierdząc, że Iran „nie ma żadnych kart” – mimo że rozmowy między Izraelem a Libanem zaplanowane są na przyszły tydzień w Waszyngtonie. Delegacja USA pod przewodnictwem Vance’a udaje się do Islamabadu. Jednocześnie przewodniczący parlamentu wysuwa nowe żądania wobec Libanu.

Lloyd’s: „Irańczycy są gotowi negocjować z niektórymi krajami w celu zabezpieczenia przejść, ale tylko na zasadzie indywidualnej oceny każdego przypadku”. W ciągu ostatnich 24 godzin przez przejście przepłynęło kilka tankowców, głównie powiązanych z Iranem i Chinami.

Po kilku dniach poszukiwań i akcji ratunkowych liczba ofiar śmiertelnych w Libanie, do której doszło w środę po izraelskich „niespodziewanych” atakach, wzrosła do ponad 300. Nadal trwają odosobnione ataki „Sił Obronnych” Izraela na południu i wschodzie kraju.

Czy ruch w Cieśninie Ormuz wróci do normy do końca kwietnia?
Tak 21% · Nie 80%

Delegacje obu stron przybywają do Islamabadu

Jak poinformowała w piątek irańska telewizja państwowa, delegacja wysoko postawionych irańskich urzędników przybyła do stolicy Pakistanu Islamabadu przed rozmowami na temat zawieszenia broni ze Stanami Zjednoczonymi.

============================

==================================================

Jak podała na swojej stronie internetowej państwowa stacja telewizyjna IRIB, delegacji będzie przewodniczył przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf, a towarzyszyć jej będą minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi i inni przedstawiciele służb bezpieczeństwa i gospodarki.

Iran potwierdził swoje stanowisko, że rozmowy rozpoczną się wyłącznie wtedy, gdy Waszyngton zaakceptuje irańskie warunki wstępne.

Wiceprezydent Vance opuścił w piątek USA i udał się do Pakistanu, gdzie czeka go największe wyzwanie w karierze: wynegocjowanie porozumienia z Iranem w celu rozwiązania sporu nuklearnego i zakończenia wojny.

„To wielka sprawa dla JD. Idzie na Super Bowl” – powiedział przedstawiciel USA w rozmowie z Axios.

Vance będzie przewodniczył amerykańskiej delegacji w Pakistanie w sobotę. Towarzyszyć mu będą specjalny wysłannik Steve Witkoff i Jared Kushner, zięć Donalda Trumpa.

Będą próbować umocnić tymczasowe zawieszenie broni uzgodnione w tym tygodniu.

Przed wylotem Air Force Two do Islamabadu Vance oświadczył, że Trump nie weźmie udziału w rozmowach, ale przekazał swojemu zespołowi „dość jasne wytyczne”.

Powiedział: „Jak powiedział prezydent Stanów Zjednoczonych, jeśli Irańczycy są gotowi negocjować w dobrej wierze, z pewnością jesteśmy gotowi wyciągnąć do nich pomocną dłoń. Jeśli spróbują nas oszukać, przekonają się, że zespół negocjacyjny nie jest zbyt otwarty”.

Trump twierdzi, że Iran „nie ma kart”

…ale czy Biały Dom naprawdę w to wierzy? Zasugerował, że Irańczycy zginęliby, gdyby nie zgodzili się na negocjacje (mając na myśli wcześniejsze groźby zniszczenia całej „cywilizacji”).

============================================

Jeśli chodzi o kwestię siły negocjacyjnej, Fox News kilka dni temu donosiło:

Dr.Sam Youssef Ph.D.,M.Sc.,DPT. @drhossamsamy65

Fox News just admitted that Donald Trump’s ceasefire made clear that he accomplished none of his objectives in Iran.

=================================

Trump ostrzega, że ​​ataki na Iran będą kontynuowane, jeśli Teheran nie będzie współpracować.

Prezydent Trump potwierdził w wywiadzie dla „New York Post” , że przygotowuje armię amerykańską do przeprowadzenia dużej operacji przeciwko Iranowi, jeśli Teheran nie ustąpi, a rozmowy w Pakistanie zakończą się fiaskiem.

„Dowiemy się za około 24 godziny. Wkrótce się dowiemy” – powiedział Trump „Washington Post”, zapytany, czy uważa rozmowy za udane.

Jeszcze przed spotkaniem istniały silne rozbieżności w sprawie 10-punktowego planu, a teraz obie strony są reprezentowane w Islamabadzie. Kluczowym punktem spornym pozostaje to, czy Liban jest stroną dwutygodniowego porozumienia o zawieszeniu broni.

Co więcej, spekuluje się, że rozmowy mogą służyć jedynie jako „przykrywka” dla większej koncentracji sił militarnych Pentagonu w regionie. Jednocześnie siły irańskie prawdopodobnie również wykorzystają tę okazję do reorganizacji swoich pozycji.

Ghalibaf wzywa do zakończenia ataków w Libanie

Przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf, uważany za jedną z kluczowych postaci politycznych w kraju, oświadczył, że żadne negocjacje nie odbędą się, dopóki nie zostaną spełnione następujące warunki:

  1. Zawieszenie broni w Libanie
  2. Uwolnienie zablokowanych irańskich aktywów: „Uwolnienie zablokowanych irańskich aktywów przed rozpoczęciem negocjacji”.

Ceny ropy naftowej zareagowały na te oświadczenia wzrostem.

Jednocześnie, pomimo rozmów o zawieszeniu broni, sporadyczne ataki Izraela na terytorium Libanu trwają. Negocjacje między Izraelem a Libanem mają się odbyć w przyszłym tygodniu w Waszyngtonie.

Nie jest jasne, czy Teheran spełni swoje żądania, skoro jego delegacja dopiero co przybyła do Pakistanu. Co najmniej rozmowy mogłyby się rozpocząć w formie pośredniej, biorąc pod uwagę nową sytuację w Iranie.

Trump ostrzegał wcześniej, że Iran nie powinien pobierać opłat za przepływ przez Cieśninę Ormuz.

Najnowsze wydarzenia według źródeł:

Mimo komentarzy dotyczących Libanu, delegacja irańska weźmie udział w jutrzejszych negocjacjach.

Amerykańska i irańska delegacja techniczna przybyła do Pakistanu dziś rano.

MAŁO INFORMACJI O PRZYJEŹDZIE DELEGACJI IRAŃSKIEJ DO PAKISTANU

Czy te rozmowy stanowią jedynie przykrywkę dla rozbudowy sił zbrojnych?

Niektórzy obserwatorzy sugerują, że Waszyngton potrzebował czasu na rozmieszczenie większych kontyngentów wojsk – w tym wojsk marynarki wojennej i powietrznodesantowych – prawdopodobnie w celu przeprowadzenia operacji ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz.

Wydaje się to prawdopodobne, gdyż stanowiska obu stron pozostają rozbieżne, co sprawia, że ​​szanse na ostateczne porozumienie są nikłe.

Dwutygodniowy okres można było więc wykorzystać także na przezbrojenie i reorganizację sił zbrojnych. Najwyraźniej USA nie były przygotowane na siłę i czas trwania irańskich kontrataków na amerykańskie bazy i sojuszników w Zatoce Perskiej.

Otwarte dane dotyczące lotów wojskowych między USA, Europą i Bliskim Wschodem wskazują na dalszą rozbudowę potencjału militarnego w okresie poprzedzającym rozmowy.

Trwające walki w Libanie

Kluczowym pytaniem pozostaje, czy Izrael i Liban rzeczywiście rozpoczną formalne negocjacje o zawieszeniu broni. Są one zaplanowane na przyszły tydzień w Departamencie Stanu USA w Waszyngtonie.

Masowe ataki Izraela na początku tego tygodnia zagroziły zawieszeniu broni z Iranem, zanim jeszcze oficjalnie weszło ono w życie.

Wysoko postawione źródła w irańskich służbach bezpieczeństwa stwierdziły, że jeśli Izrael ponownie zaatakuje Bejrut, negocjacje między USA i Iranem zostaną zerwane.

Izrael kontynuował ataki w piątek, podczas gdy Hezbollah kontynuował ostrzał rakietowy północnego Izraela.

W środę z Libanu wystrzelono około 70 rakiet po tym, jak w wyniku masowych ataków izraelskich zginęło ponad 300 osób, a ponad 1150 zostało rannych.

Możliwe są również walki lądowe na południu, podczas gdy IDF będzie kontynuował ataki powietrzne.

Według Al Jazeery izraelski nalot uderzył w miasto Al-Tayri w południowym Libanie, a kolejny w miasto Sahmar w zachodniej Dolinie Bekaa. Donoszono również o silnych atakach w Nabatieh.

Sekretarz generalny Hezbollahu Naim Kassem oświadczył, że grupa „pozostanie niezłomna” i że „opór będzie kontynuowany do ostatniego tchnienia”.

Pochwalił obronę przed atakiem lądowym, stwierdzając: „Wróg był zaskoczony metodami oporu, elastycznością wojowników i ich zdolnościami obronnymi”. Jednocześnie podkreślił: „Nie wrócimy do poprzedniej sytuacji i apelujemy do odpowiedzialnych, aby nie czynili żadnych dobrowolnych ustępstw”, potępiając jednocześnie „krwawą zbrodnię” ze środy.

Delegacja irańska przybywa do Pakistanu

Podczas gdy USA i Iran przygotowują się do rozmów, sytuacja w Libanie pozostaje czynnikiem krytycznym, który może w każdej chwili ulec eskalacji.

Pakistańskie media podają, że irańska delegacja już przybyła, a rozmowy mają się rozpocząć w sobotę, równocześnie z przybyciem delegacji amerykańskiej pod przewodnictwem wiceprezydenta J.D. Vance’a oraz wysłanników Witkoffa i Kushnera.

Nie ma jeszcze oficjalnego potwierdzenia przybycia poszczególnych czołowych irańskich urzędników, ale oczekuje się, że minister spraw zagranicznych Araghchi pojawi się osobiście.

Jednocześnie pojawiły się niepotwierdzone doniesienia o wewnętrznych napięciach w delegacji irańskiej:

Naczelny dowódca Strażników Rewolucji stara się ograniczyć wpływy Ghalibafa i Aragchiego w negocjacjach. Wiodący irańscy urzędnicy spierają się o skład i uprawnienia delegacji.

W Islamabadzie obowiązują surowe środki bezpieczeństwa podczas spotkania. Miasto zostało skutecznie odgrodzone, a władze ogłosiły dwudniowy dzień wolny od pracy.

Pakistański urzędnik powiedział dziennikowi „Guardian” : „Naszym priorytetem jest zapewnienie sprawnego przebiegu rozmów. Nie chcemy być postrzegani jako czynnik zakłócający. Naszą rolą jest mediacja”.

Prezydent Iranu Masud Pezeshkian jasno dał do zrozumienia, że ​​negocjacje nie mają sensu, dopóki trwają izraelskie ataki na Liban.

Dziennik „ Washington Post” informuje, że rząd USA chce również w ramach rozmów doprowadzić do uwolnienia Amerykanów przetrzymywanych w Iranie.

Status Cieśniny Ormuz

Trump stwierdził, że Iran „bardzo źle” wywiązuje się z obowiązku przepuszczania ropy przez Cieśninę Ormuz i ostrzegł przed opłatami za przepływ.

Pewien irański poseł stwierdził wcześniej, że niektóre statki będą musiały zapłacić nawet dwa miliony dolarów. Dane pokazują, że większość statków, które ostatnio przepływały przez cieśninę, miała powiązania z Iranem. Wiele innych nadal unika tego szlaku.

„Irańczycy są gotowi negocjować z niektórymi krajami, aby zapewnić sobie przejazd, ale tylko na zasadzie indywidualnej” – powiedziała Bridget Diakun z Lloyd’s List Intelligence dziennikowi „The New York Times” .

„Administracja Trumpa zmusza swoich sojuszników do negocjacji z Iranem, ponieważ nie ma innego wyjścia”.

Agencja Reuters wskazuje, że według aktualnych danych śledzenia, większość statków, które w ciągu ostatnich 24 godzin przepłynęły przez Cieśninę Ormuz, miała powiązania z Iranem. Jednak większość statków nadal unika przepływania przez ten szlak wodny, ponieważ jest on nadal zagrożony.

„ Trzy tankowce – supertankowiec do przewozu ropy naftowej o ładowności 2 milionów baryłek, tankowiec bunkrowy i mniejszy tankowiec – opuściły wody irańskie w ciągu ostatnich 24 godzin, zgodnie z oddzielnymi analizami danych z platform Kpler i Lloyd’s List Intelligence” – podaje Reuters . „ W ciągu ostatniej doby wypłynęły również cztery masowce – w tym jeden przewożący rudę żelaza z Iranu do Chin ”.

Wieczorem, podczas rozmów w Islamabadzie, Iran przejął kontrolę nad Cieśniną Ormuz. „Irańczycy są gotowi negocjować z niektórymi krajami, aby zapewnić bezpieczeństwo żeglugi – ale tylko w indywidualnych przypadkach” – powiedziała „The New York Times” Bridget Diakun, starsza analityczka ds. ryzyka i zgodności w Lloyd’s List Intelligence. „Administracja Trumpa zmusza swoich sojuszników do negocjacji z Iranem, ponieważ nie ma innego wyjścia”.

Źródło: Trump „przygotowuje” armię USA na wypadek niepowodzenia rozmów, ogłaszając, że Iran „nie ma kart”, gdy delegaci przybywają do Islamabadu

Netanjahu odbiera Trumpowi możliwość wycofania się

Opublikowany przez

Paul Craig Roberts ma rację

Akurat Paul Craig Roberts opublikował tekst, z którym się całkowicie zgadzam. Potwierdza on także to, co już od dawna twierdzę na moim blogu: niemożliwe jest jakiekolwiek porozumienie i pokojowa koegzystencja zarówno z USA jak i z całym Zachodem. Celem Zachodu jest dominacja, wyzysk i całkowite podporządkowanie się reszty świata. Celem reszty świata jest pokojowa współpraca. Praktycznie nikt nie zwrócił uwagi na przemówienie, które amerykański minister spraw zagranicznych Marco Rubio wygłosił 14.02.2026 na konferencji „bezpieczeństwa” w Monachium. To niewiarygodne, że w 21 wieku można wygłosić tekst, który bardziej pasuje do przełomu 18 i 19 wieku, czyli do okresu największej zachodniej ekspansji kolonialnej! To najlepiej dowodzi tego, że od tego okresu sposób myślenia i cele Zachodu nie uległy zmianie.

Netanjahu odbiera Trumpowi możliwość wycofania się

Paul Craig Roberts

Doszedłem do wniosku, że nie ma na świecie żadnego, zaangażowanego w ważne wydarzenia rządu, który opierałby się na rzeczywistości. Zacznijmy od Izraela, Waszyngtonu, Iranu, Rosji i Chin.

Brak realizmu ze strony Izraela wynika z syjonistycznego planu Wielkiego Izraela – Izraela rozciągającego się od Nilu w Egipcie po Pakistan, obejmującego cały muzułmański Bliski Wschód. Plan ten jest siłą napędową obecnej wojny izraelsko-amerykańskiej przeciwko Iranowi, a Turcja, Liban i Arabia Saudyjska czekają na swoją kolej. Izrael z powodzeniem wykorzystał już Waszyngton do zniszczenia Libii, Iraku i Syrii jako sprawnie funkcjonujących państw arabskich. Bliski Wschód to rozległy obszar zamieszkały przez liczne narody.  Izrael jest niewielki, ma małą populację i nie ma możliwości zajęcia i kontrolowania tak dużego obszaru, jakim jest Bliski Wschód. 

Jednak program syjonistyczny jest nadrzędnym celem rządu izraelskiego. Nikt w Waszyngtonie, Europie, Rosji, Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie nie rozumie, że dopóki Wielki Izrael jest programem syjonistycznym, pokój na Bliskim Wschodzie jest całkowicie niemożliwy.  Jednak żaden rząd, nawet Iran, nie jest na tyle osadzony w rzeczywistości, by dostrzec ten rażący fakt i zaproponować wynegocjowanie rezygnacji Izraela z Wielkiego Izraela. Zamiast tego negocjacje skupiają się na wynegocjowaniu rezygnacji Iranu z prawa do wzbogacania uranu i produkcji rakiet. Takie negocjacje w niczym nie powstrzymują izraelskiej agresji. Ułatwiają ją.

Brak realizmu ze strony Iranu przejawia się w przekonaniu – czego dowodem jest irański program 10 punktów – że pokój można osiągnąć bez uwzględnienia planów syjonistycznych.  Iran wierzy, że jeśli 10 punktów zostanie zaakceptowanych i wdrożonych, nastąpi pokój. Jednak 10 punktów Iranu nie zawiera żadnego odniesienia do syjonistycznego planu Wielkiego Izraela, wyrażonego przez amerykańskich syjonistycznych neokonserwatystów jako zniszczenie dla Izraela siedmiu krajów w ciągu pięciu lat. Najwyraźniej rząd irański nie rozumie, że pokój na Bliskim Wschodzie zależy od jednej i tylko jednej rzeczy – porzucenia przez Izrael syjonistycznego planu.

Państwa Zatoki Perskiej, Turcja i Arabia Saudyjska podzielają brak realizmu Iranu w kwestii Wielkiego Izraela. Bliski Wschód nigdy nie zjednoczył się przeciwko izraelskiemu zagrożeniu i godził się na to, by być pokonywanym jeden po drugim. Głupie państwa Zatoki Perskiej zawarły nawet sojusz z Izraelem i Ameryką przeciwko swoim muzułmańskim braciom.

Brak realizmu Putina polega na tym, że nie potrafi on zrozumieć, iż „główną przyczyną konfliktu” nie jest brak porozumienia o wzajemnym bezpieczeństwie z Zachodem, lecz hegemoniczne dążenia Waszyngtonu. Tak jak Izrael dąży do hegemonii na Bliskim Wschodzie, tak Waszyngton dąży do hegemonii nad całym światem. Plany Waszyngtonu nie są bardziej realistyczne niż plany Izraela, jednak doktryna Wolfowitza pozostaje decydującym czynnikiem w amerykańskiej polityce zagranicznej. Putin nie rozumie, że kiedy negocjuje z Waszyngtonem, negocjuje z amerykańską hegemonią. Trump nie wyrzekł się amerykańskiej hegemonii. Niedawno rozszerzył amerykańską hegemonię na Iran, Cieśninę Ormuz, Wenezuelę, Grenlandię i Kubę. Egzekwuje amerykańską hegemonię nad Rosją za pomocą sankcji, a nad Chinami za pomocą gróźb sankcji, ceł i konfliktu z Tajwanem.

Chiński brak realizmu polega na przekonaniu Xi, że dzięki polityce nieangażowania się Chiny mogą przetrwać dłużej niż ich przeciwnicy.  Xi posunął się nawet do tego, że usunął z chińskiej armii wszystkich oficerów, którzy byliby gotowi walczyć za Chiny, i zastąpił ich politykami, którzy będą kierować się złudzeniami Xi, a nie realiami wojskowymi. To sprawiło, że Chiny stały się bezużytecznym sojusznikiem dla Rosji i Iranu. Niepowodzenie tych trzech krajów w zawarciu wzajemnego traktatu o bezpieczeństwie sprawiło, że każdy z nich znalazł się w izolacji, a tym samym stał się łatwiejszym celem dla amerykańskiej hegemonii. Spośród tych trzech krajów tylko Iran jest gotowy do walki.

Błędem Waszyngtonu jest to, że zaniedbanie suwerenności Stanów Zjednoczonych pozwoliło Izraelowi wciągnąć Amerykę w wojnę na Bliskim Wschodzie w pierwszej ćwierci XXI wieku, co kosztowało biliony dolarów i życie wielu Amerykanów. Wpływy izraelskie w USA są dominujące w finansach, mediach, na uniwersytetach i w branży rozrywkowej, gdzie Amerykanie przyswajają syjonistyczny światopogląd.  Wielu Amerykanów, o czym świadczą „chrześcijańscy syjoniści”, konserwatyści z hasłem „nie możesz być Amerykaninem, jeśli nie kochasz Izraela” oraz uległość Kongresu USA wobec każdego żądania Izraela, jest bardziej Izraelczykami niż Amerykanami.

Iran nie rozumie, że nie toczy wojny z Ameryką. Ameryka jest jedynie marionetką Izraela. Iran toczy wojnę z Wielkim Izraelem. W związku z tym 10-punktowy program Iranu jest bezwartościowy, ponieważ nie odnosi się do syjonistycznych planów. Te 10 punktów przysłużyło się Trumpowi, a nie Iranowi. Dało Trumpowi możliwość wycofania się, zanim musiałby złamać swoją obietnicę zniszczenia irańskiej cywilizacji. 

Iran świętuje „historyczne zwycięstwo, ponieważ Trump zaakceptował 10-punktowy plan”.  Ale Trump nie zaakceptował irańskiego planu.  Powiedział, że zaakceptował go jako podstawę do negocjacji, to samo, co wielokrotnie powtarzał Rosjanom. W perspektywie krótkoterminowej zwycięstwo należy do Trumpa, a nie do Iranu.  Iran przyrzekł, że nie zaakceptuje zawieszenia broni, ale jednak to zrobił.

W rzeczywistości nie ma żadnego zawieszenia broni. Izrael natychmiast zbombardował cywilne dzielnice mieszkalne w chrześcijańskim mieście w Libanie, zabijając i raniąc około 2000 cywilów. Iran natychmiast ogłosił, że cieśnina została ponownie zamknięta.

Najwyraźniej Netanjahu dąży do zniszczenia Iranu, a nie do pokoju. Trump będzie musiał zmierzyć się z Netanjahu, aby znaleźć wyjście z tej sytuacji. Iran twierdzi, że zawieszenie broni obejmuje Liban. Izrael i wiceprezydent USA Vance twierdzą, że tak nie jest. Niezależnie od tego, czy zdaje sobie z tego sprawę, czy nie, Vance dał Netanjahu zielone światło do kontynuowania ataku na Liban. Jeśli Iran dostosuje swoje 10 punktów do interpretacji Vance’a i Netanjahu, wejdzie w negocjacje, rezygnując już z jednego ze swoich 10 punktów. Skoro nie ma zawieszenia broni, czy mogą być negocjacje? Jeśli nie, to gdzie jest wyjście dla Trumpa?

Lekceważenie, jakim Netanjahu obdarzył prezydenta Stanów Zjednoczonych, wskazuje, że jest on przekonany, iż – jak twierdzą izraelscy premierzy – „Izrael kontroluje Amerykę”. Jeśli Trump nie złamie izraelskiej kontroli nad Ameryką, najprawdopodobniej uwikłamy się w wojnę z Iranem.

Iran zamyka Cieśninę Ormuz, Izrael torpeduje zawieszenie broni Trumpa

Opublikowany przez

Scott Ritter i Larry Johnson analizują eskalację [ich rozmowa poniżej jest mniej chaotyczna niż zapis. MD]

Iran zamyka Cieśninę Ormuz, Izrael torpeduje zawieszenie broni Trumpa

W niedawnej dyskusji w podcaście Geopolitics z gospodarzem Dannym Haiphongiem, były inspektor ONZ ds. broni i oficer marynarki wojennej USA Scott Ritter oraz były analityk CIA Larry Johnson rzucili światło na niezwykle niestabilną sytuację na Bliskim Wschodzie.

Skupiono się na nieistniejącym zawieszeniu broni między Stanami Zjednoczonymi pod rządami prezydenta Trumpa a Iranem, niemal całkowitym zamknięciu Cieśniny Ormuz przez siły irańskie oraz trwających izraelskich atakach na Liban, które zagrażają całemu procesowi negocjacji.

Dramatyczna sytuacja początkowa według Danny’ego Haiphonga

Danny Haiphong rozpoczął transmisję od stwierdzenia, że ​​sytuacja jest dramatyczna: wiceminister spraw zagranicznych Iranu opóźnił planowany atak rakietowy i dronowy na Izrael, mimo, że Izrael kontynuował bombardowanie Libanu, zabijając ponad 200 osób i raniąc tysiące w ciągu ostatnich 24 godzin.

Pakistan zobowiązał się skorzystać z pośredników, aby nakłonić Trumpa do powstrzymania Izraela.

Haiphong odniósł się do doniesień, że Trump zadzwonił do Netanjahu i wezwał do deeskalacji w Libanie, aby chronić negocjacje – mimo że zarówno administracja Trumpa, jak i Izrael podkreślały, że Liban nie jest stroną zawieszenia broni.

Mimo to Izrael planuje podjęcie odrębnych negocjacji z rządem libańskim.

Haiphong zapytał Scotta Rittera konkretnie o irańską kontrolę nad Cieśniną Ormuz, komunikacja tam została poważnie ograniczona lub częściowo zamknięta: W ciągu ostatnich 24 godzin przez cieśninę przepłynął tylko jeden statek, a całe zawieszenie broni stanęło na krawędzi rozpadu.

Scott Ritter: „Nie ma zawieszenia broni”

Scott Ritter natychmiast wyjaśnił:

„Po pierwsze, nie ma zawieszenia broni. Przestańmy mówić o zawieszeniu broni. Ono nie istnieje. Istnieją przesłanki wskazujące na możliwość zawieszenia broni”.

Konflikt od samego początku miał charakter chaotyczny – Izrael zbombardował Bejrut, a Zjednoczone Emiraty Arabskie zaatakowały irańską infrastrukturę naftową.

W Iranie istnieje 31 autonomicznych okręgów wojskowych, z których część nie komunikuje się optymalnie z rządem centralnym i w związku z tym kontynuuje działalność.

Politycznie sytuacja przypomina pole minowe: USA i Iran zgłosiły odpowiednio 15 i 10 kluczowych punktów, które mają zostać porównane w dwutygodniowym procesie.

Tak naprawdę niczego wcześniej nie uzgodniono, poza koniecznością rozmowy.

Ritter nazwał wydarzenia w Libanie „absolutnie tragicznymi”, ale podkreślił:

„To Izrael. Czego się spodziewasz?”

Stany Zjednoczone zaakceptowały Liban w ramach zawieszenia broni, ponieważ Iran uznał to za warunek wstępny. Pakistan dał jasno do zrozumienia, że ​​Waszyngton to rozumie.

Problemem był jednak brak koordynacji z Izraelem: Netanjahu był „bardzo niezadowolony” i określił Liban i Hezbollah jako „szczególny problem”, który należy zwalczać dalej.

Izrael prowadzi teraz grę, domagając się odrębnych negocjacji z rządem Libanu – wszystko to jest częścią większego manewru taktycznego.

Limity eskalacji i swoboda negocjacyjna

Scott Ritter przeprowadził dalszą analizę: Zarówno Iran, jak i USA osiągnęły maksymalny poziom drabiny eskalacji.

Dalsze kroki oznaczałyby „trwałe szkody” dla obu stron – dla Trumpa politycznie, gdyż interesuje go wyłącznie jego własne dziedzictwo i listopadowe wybory („największy narcyz”).

Iran ze swojej strony nie powinien posunąć się tak daleko, by nie móc wywiązać się ze swojego 47-letniego zobowiązania wobec własnego narodu dotyczącego tworzenia dobrobytu gospodarczego. Spór nuklearny jest kwestią dumy, a nie konieczności; Cieśnina Ormuz jest natomiast kwestią przetrwania.

Mimo to istnieje możliwość negocjacji, na przykład w kwestii wspólnego zarządzania cieśniną.

Ritter podsumował optymistycznie:

„Nie ma zawieszenia broni, ale jestem bardzo optymistycznie nastawiony i wierzę, że tak się stanie”.

Larry Johnson: „Nie ma miejsca na negocjacje”

Larry Johnson odpowiedział na pomysł prawdziwej przestrzeni negocjacyjnej drastyczną metaforą:

„To jak negocjacje między dwiema osobami o to, co chcą jeść. Jedna strona – nazwijmy ją USA – chce zjeść kawałek krowiego łajna zarobaczonego. Druga strona, Iran, chce steka”.

Nie ma rozwiązania pośredniego.

Dziesięć punktów irańskich nie podlega negocjacjom. Są to żądania niepodlegające negocjacjom, które muszą zostać spełnione, zanim rozmowy będą mogły się rozpocząć.

Iran nie będzie negocjował stopnia zamknięcia Cieśniny Ormuz.

Ajatollah wyjaśnił: „Jest pod nową administracją”.

Sankcje muszą zostać najpierw zniesione – Iran już raz został oszukany w związku z JCPOA, spełnił wszystkie wymogi, zezwolił na inspekcje, a mimo to nie otrzymał niczego, gdy Trump zerwał umowę.

Johnson wątpił, czy Iran w ogóle wpuści jutro na salę przedstawicieli takich jak Witoff i Jared Kushner.

Przypomniał, że Stany Zjednoczone już podjęły zobowiązania wobec Libanu, Jemenu i Iraku, ale Trump nagle wycofał się ze wszystkiego po ogromnej presji ze strony Izraela i środowisk syjonistycznych.

Następnie Izrael zbombardował Bejrut „wracając do epoki kamienia łupanego”.

Tylko interwencje Pakistanu i Chin powstrzymały eskalację.

Rzeczywistość militarna i wątpliwości co do siły USA

Scott Ritter nazwał publiczne groźby Trumpa pustymi słowami: „Ktokolwiek twierdzi, że jest królem, nie jest królem”.

USA wyczerpały już wszystkie dobre cele; dalsze ataki byłyby czystą zbrodnią wojenną i karą zbiorową.

Wojsko amerykańskie najwyraźniej jasno dało Trumpowi do zrozumienia, że ​​nie będzie wykonywać tego typu nielegalnych rozkazów. Nie było już amunicji do przeprowadzania znaczących ataków dalekiego zasięgu, irańska obrona powietrzna nie została pokonana, marynarka wojenna była nienaruszona, podobnie jak siły powietrzne.

Nieudana operacja w Isfahanie była katastrofą „Desert One”.

Iran ma całkowitą kontrolę nad Cieśniną Ormuz i może w każdej chwili udusić światową gospodarkę.

Ritter podsumował:

„USA to papierowy tygrys. Nie mamy już żadnego potencjału militarnego”.

Ostrzegł, że Stany Zjednoczone właśnie udowodniły Chinom, że nie są w stanie obronić Tajwanu.

Larry Johnson: Struktura wojskowa jest przestarzała

Larry Johnson dodał porównania historyczne:

Siły zbrojne USA są nastawione na model XX wieku; lotniskowce i operacje desantowe nie są już w stanie konkurować z nowoczesną bronią hipersoniczną i dronami. Marines wycofali swoje czołgi; armia była zbyt mała, aby przeprowadzać duże inwazje.

Iran przeniósł wszystkie ważne przedsięwzięcia i broń pod ziemię.

Wojna nie ma już jasnego celu dla Stanów Zjednoczonych. Iran osiągnął swój jedyny cel: przetrwanie i zmuszenie wroga do negocjacji.

Johnson przewidział, że Izrael wkrótce będzie musiał wycofać swoje wojska i że rozmowy w sobotę pokażą, czy są one poważne, czy też pozostaną one jedynie pośrednią mediacją za pośrednictwem Pakistanu, która nie przynosi żadnych rezultatów.

Wniosek

Scott Ritter szczegółowo opisał zestrzelenie F-15 i późniejszą „misję ratunkową”, która w rzeczywistości była nieudanym nalotem na Isfahan.

Amerykańska kampania dezinformacyjna, załadowanie samolotu C-130 Little-B… {??? md}

AI w walce o Prawdę. MEM-y III.

Opublikowany przez

——————————————————————

—————————-

————————————————–

——————————————

——————————————————-

————————————

————————————————–

———————————————

O planowanych rozmowach między USA a Iranem w Pakistanie

Opublikowany przez

[Umieszczam – bo NIKT z dużych meRdiów w Polsce o tym nie pisze. Ani uczciwie, ani wcale.

Ale to z pewnością będzie farsa: Bez zmiany krwawego reżimu Bibi rządzącego Ameryką żadne porozumienie ani tym bardziej pokój nie są możliwe. Mirosław Dakowski]

=============================

Thomas Röper anti-spiegel.ru/was-ueber-die-fuer-morgen-geplanten-gespraeche-zwischen-den-usa-und-dem-iran-in-pakistan-bekannt-ist

Negocjacje pokojowe

Co wiadomo o planowanych rozmowach między USA a Iranem w Pakistanie

Bezpośrednie negocjacje między USA a Iranem mają rozpocząć się w Pakistanie w sobotę, ale ich sukces pozostaje całkowicie niepewny. Co obecnie wiadomo o planowanych rozmowach?

Anti-Spiegel  10 kwietnia 2026

Stanowiska USA i Iranu wydają się obecnie jeszcze bardziej odmienne niż przed wojną. Niemniej jednak, pierwsze bezpośrednie negocjacje między USA a Iranem zaplanowano na sobotę w Pakistanie, choć pozostaje wątpliwe, czy obie strony w ogóle opierają się na tym samym tekście porozumienia o zawieszeniu broni, które ma stanowić podstawę negocjacji. Iran obstaje przy swoim 10-punktowym planie, podczas gdy Biały Dom odrzuca ten plan i mówi o własnym 15-punktowym planie, którego szczegóły nie zostały jeszcze ujawnione. 

Iran domaga się również, aby Izrael zakończył wojnę z Libanem. Iran postrzega cel negocjacji jako kompleksowy pokój dla Bliskiego Wschodu i oświadczył, że będzie postrzegał USA i Izrael jako jedną stronę konfliktu, a uczestników „osi oporu” – do której, oprócz Iranu, należy Hezbollah w Libanie – jako drugą stronę konfliktu. Celem Iranu jest pokój, który dotyczy wszystkich stron konfliktu.

Izrael demonstracyjnie kontynuuje ataki na Liban, a doniesienia z USA wskazują, że Trump przynajmniej zaapelował do Izraela o powściągliwość.

Kolejnym punktem spornym jest Cieśnina Ormuz. Stany Zjednoczone domagają się jej natychmiastowego otwarcia, podczas gdy Iran jest skłonny jedynie do jej częściowego otwarcia na czas negocjacji. Według Iranu, całkowite otwarcie Cieśniny Ormuz powinno nastąpić dopiero po zawarciu ostatecznego porozumienia pokojowego.

Co więcej, Iran żąda, jako warunku zawarcia porozumienia pokojowego, całkowitego zniesienia wszystkich sankcji USA i uwolnienia wszystkich irańskich aktywów zamrożonych w USA, co prawdopodobnie nie zostanie zaakceptowane przez USA.

Negocjacje mogą zatem zakończyć się fiaskiem, jeśli żadna ze stron nie będzie skłonna do kompromisów, które do tej pory kategorycznie wykluczała.

Agencja TASS opublikowała podsumowanie tego, co jeszcze wiadomo o sytuacji przed rozpoczęciem negocjacji, a ja je przetłumaczyłem.

Początek tłumaczenia:

Oczekiwanie na negocjacje irańsko-amerykańskie w Islamabadzie: Co wiemy

Negocjacje w stolicy Pakistanu mogą potrwać od dwóch do trzech dni, stwierdził Abdul Majid Hakim Ilahi, przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki Indii.

Według telewizji Al Hadath, kluczowe negocjacje między USA a Iranem odbędą się 11 kwietnia w Islamabadzie.

Negocjacje w stolicy Pakistanu mogą potrwać od dwóch do trzech dni, powiedział agencji TASS Abdul Majid Hakim Ilahi, przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki Indii.

TASS zebrał najważniejsze informacje.

Negocjacje

Według telewizji Al Hadath, kluczowe negocjacje między USA a Iranem odbędą się 11 kwietnia w Islamabadzie.

Wcześniej „Wall Street Journal” donosił o przybyciu irańskiej delegacji do Islamabadu w celu przeprowadzenia rozmów z USA.

Irańsko-amerykańskie negocjacje w Pakistanie mogą potrwać od dwóch do trzech dni, poinformował przedstawiciel Najwyższego Przywódcy w Indiach w rozmowie z agencją prasową TASS.

Pakistański rząd zezwolił uczestnikom rozmów amerykańsko-irańskich w Islamabadzie na ubieganie się o wizy po przybyciu do kraju, ogłosił minister spraw zagranicznych Ishaq Dar.

Planowane negocjacje w Islamabadzie między przedstawicielami Iranu i USA rozpoczną się dopiero po tym, jak Waszyngton wypełni swoje zobowiązania dotyczące zaprzestania izraelskich działań wojskowych w Libanie, poinformowała irańska agencja prasowa Tasnim.

Iran zerwie negocjacje z USA w Pakistanie w sprawie rozwiązania konfliktu i osiągnięcia porozumienia między Teheranem a Waszyngtonem, jeśli Izrael wznowi bombardowania Libanu, poinformowała Press TV, powołując się na źródło.

Iran wielokrotnie przekładał wyjazd delegacji na rozmowy z USA w Islamabadzie z powodu trwających izraelskich ataków na Liban, poinformowało źródło w rozmowie z nadawcą.

Oświadczenia Iranu dotyczące negocjacji

Atak USA i Izraela na Iran podczas negocjacji między Teheranem a Waszyngtonem w Genewie jest zbrodnią wojenną, jak wynika z komunikatu prasowego irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Irańskie siły zbrojne zadały klęskę USA i Izraelowi, które zostały zmuszone do zmiany swojej strategii w wyniku działań Republiki Islamskiej.

Irański 10-punktowy plan stanowi podstawę dalszych negocjacji pokojowych na Bliskim Wschodzie.

Rząd Iranu sprzeciwia się zawieszeniu broni, ponieważ doprowadziłoby ono do przezbrojenia USA i Izraela, a następnie do wznowienia działań wojennych, a nie do prawdziwej dyplomacji.

Działania Iranu na Bliskim Wschodzie nie powinny być uznawane za ataki na państwa trzecie, ponieważ Iran zaatakował jedynie cele USA w regionie, oświadczyło ministerstwo.

Teheran zażąda od USA i ich sojuszników odszkodowania za szkody wyrządzone atakami, a jeśli odmówią, Iran zrekompensuje je, przejmując amerykańskie aktywa i nieruchomości – oświadczył przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Republiki Islamskiej w Indiach.

Zauważył, że choć Iran wątpi w intencje Waszyngtonu, ma jednak nadzieję na udane negocjacje z USA w Islamabadzie i zawarcie kompleksowego porozumienia.

Teheran zgodzi się na zakończenie wojny z Waszyngtonem tylko wtedy, gdy zostaną zaakceptowane warunki określone w 10-punktowym planie Iranu, oświadczył ambasador Iranu w Uzbekistanie, Mohammad Ali Eskandari.

Skład delegacji:

Delegacji irańskiej przewodniczyć będzie przewodniczący parlamentu Republiki Islamskiej, Mohammad Bagher Ghalibaf oraz minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi, poinformował „Wall Street Journal”, powołując się na źródła.

Pakistan zwrócił się do Steve’a Witkoffa, specjalnego wysłannika prezydenta USA, z prośbą o włączenie wiceprezydenta J.D. Vance’a do delegacji USA na rozmowy z Iranem, poinformował również „Wall Street Journal”, powołując się na źródła.

Na prośbę Islamabadu prezydent USA Donald Trump poprosił wiceprezydenta o kierowanie działaniami pokojowymi, poinformował „Wall Street Journal”.

Oświadczenia USA w sprawie negocjacji

Vance oświadczył, że otrzymał od Trumpa jasne instrukcje dotyczące prowadzenia negocjacji z Iranem.

Oczekuje konstruktywnych rozmów ze stroną irańską w Pakistanie.

Naruszenie tymczasowego zawieszenia broni

Według „Wall Street Journal” Izrael nie zamierza zaprzestać ataków na Liban, ale ograniczy ich zakres na prośbę Trumpa.

Rząd USA obawia się, że ataki te utrudnią negocjacje z Iranem i wysiłki na rzecz ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz.

Wall Street Journal zauważa, że ​​Trump nie zwrócił się jeszcze do Izraela o zaprzestanie działań przeciwko szyickiej organizacji Hezbollah.

Wcześniej Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej oświadczył, że Iran nie przeprowadził żadnych ataków rakietowych na państwa ani cele w innych krajach od czasu ogłoszenia zawieszenia broni.

Cieśnina Ormuz

Iran kontroluje Cieśninę Ormuz, a ponieważ wojna z USA i Izraelem jeszcze się nie zakończyła, Teheran otworzy ją po jej zakończeniu – powiedział agencji TASS przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki w Indiach.

Doniesienia o opłatach za przepływanie przez Cieśninę Ormuz są czystą spekulacją; nie ma oficjalnego potwierdzenia, podkreślił Ilahi.

Około 3200 statków utknęło na zewnątrz Cieśniny Ormuz, czekając na bezpieczną przeprawę, podał Fox News.

Według nadawcy, wśród nich znajduje się 800 tankowców i masowców. Prawie 20 000 marynarzy czeka w Zatoce Perskiej na wyjaśnienie kwestii bezpiecznej przeprawy przez cieśninę – dodał nadawca.

Bibi: Watykan jest o dwa tygodnie od zbudowania Bomby jądrowej. MEM-y I.

Opublikowany przez

———————————-

————————————————-

————————————————————

—————————————-

———————————————

—————————————————

——————————————

———————————————————-

———————————————–

Czy bojowe drony ukraińskie latają nad Polską?

Opublikowany przez

Thomas Röper anti-spiegel.ru/das-russische-aussenministerium-reagiert-auf-die-kriegsbeteiligung-der-balten-am-krieg-gegen-russland\

Zagrożenie wojną

Rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych reaguje na udział państw bałtyckich w wojnie z Rosją

Kraje bałtyckie, Finlandia i Polska udostępniają Ukrainie swoją przestrzeń powietrzną do ataków na cele w północno-zachodniej Rosji, co oznacza, że ​​są one de facto stronami konfliktu i Rosja ma prawo do odpowiedzi militarnej. Teraz pojawiło się oficjalne oświadczenie Rosji w tej sprawie.

Anti-Spiegel  10 kwietnia 2026

Od 22 marca każdej nocy dochodzi do masowych ataków dronów na północno-zachodnią część Rosji, w okolicach Sankt Petersburga, które powodują znaczne zniszczenia. Zeszłego lata donosiłem, że drony atakujące rejon Sankt Petersburga najprawdopodobniej pochodzą z państw bałtyckich, co stanowiłoby ewidentne zaangażowanie militarne państw bałtyckich, ponieważ pozwalają one Ukrainie na korzystanie ze swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję.

Nikt nie kwestionuje faktu, że ukraińskie drony atakujące cele w rejonie Sankt Petersburga korzystają z przestrzeni powietrznej państw bałtyckich i Finlandii, co również wymaga od nich przekroczenia polskiej przestrzeni powietrznej. Nawet niemieckie media, takie jak „Der Spiegel”, wielokrotnie otwarcie o tym informowały, choć nie zwróciły uwagi czytelnikom, że jest to zaangażowanie militarne tych państw ze wszystkimi tego konsekwencjami. Zamiast tego niemieckie media celebrowały udane ataki ukraińskie. Zwracam na to uwagę od 29 marca.

W Rosji media i rząd bagatelizują ten problem. W rosyjskich mediach pojawiło się niewiele doniesień na ten temat, a rosyjskie Ministerstwo Obrony w niektórych komunikatach prasowych dotyczących ukraińskich ataków dronów pominęło nawet fakt, że Petersburg był celem ataku . Ponieważ mieszkam w Petersburgu, wiem o tych atakach, ponieważ po każdym ataku wysyłany jest SMS z ostrzeżeniem o nalocie, po którym następuje sygnał „wszystko w porządku”. Oczywiście, szkody wyrządzone przez te ataki są również dobrze znane mieszkańcom.

8 kwietnia Maria Zacharowa, rzeczniczka rosyjskiego MSZ, została zapytana o tę kwestię na swojej regularnej konferencji prasowej. Przetłumaczę pytanie i jej odpowiedź tutaj, a następnie przeanalizujemy, co to oznacza.

Pytanie: 
31 marca Dmitrij Pieskow ostrzegł o podjęciu „odpowiednich środków”, jeśli potwierdzi się, że ukraińskie drony wojskowe przelatywały nad państwami bałtyckimi. Drony nadal latają i atakują rosyjskie cele, a państwa bałtyckie publicznie przyznają, że nie są w stanie ich nawet wykryć swoimi systemami radarowymi. Krąży również teoria spiskowa, że ​​drony te mogły wcale nie przelatywać nad państwami bałtyckimi, lecz zostały wystrzelone z terytorium bałtyckiego. Czy mogłaby Pani rozwinąć tę sytuację?

Zacharowa: 
Niewątpliwie uważamy ostatnie incydenty z udziałem dronów za ataki terrorystyczne na Federację Rosyjską i jej infrastrukturę przemysłową i cywilną. Jeśli państwa trzecie udostępniły lub udostępniają swoje terytorium do przelotów wrogich dronów, muszą one doskonale rozumieć – i jesteśmy pewni, że rozumieją – ryzyko, na jakie się narażają. Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat przelotów dronów i ich wykrywania przez radary, zalecamy kontakt z odpowiednimi władzami.

Każdy, kto śledzi konferencje prasowe Zacharowej, transmitowane na przykład przez stację RT-DE z tłumaczeniem symultanicznym, lub zna liczne tłumaczenia jej konferencji prasowych, które publikowałem przez lata, zauważy, że była to niezwykle nietypowa odpowiedź Zacharowej. Zazwyczaj nie unika pytań, lecz odpowiada na nie szczegółowo.

Fakt, że udzieliła tak wymijającej odpowiedzi i powołała się na „właściwe organy” – czyli Ministerstwo Obrony Rosji – oznacza, że ​​kwestia ta najwyraźniej nie leży już w kompetencjach rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Nie ma najwyraźniej żadnych kontaktów dyplomatycznych z odpowiednimi państwami w tej sprawie. Ministerstwo Obrony wydaje się natomiast pracować nad odpowiedzią; przynajmniej tak rozumiem to oświadczenie.

Co więcej, pytanie dziennikarza pokazuje, jak bardzo Rosja wciąż próbuje deeskalować sytuację. Cytuje rzecznika Kremla, Pieskowa, który 31 marca ostrzegł, że jeśli potwierdzi się przelot ukraińskich dronów wojskowych nad państwami bałtyckimi, Rosja podejmie „odpowiednie kroki”. Pieskow zachowywał się tak, jakby to jeszcze nie zostało udowodnione, mimo że państwa bałtyckie i Finlandia oficjalnie potwierdziły to już wtedy, a zachodnie media, takie jak „Der Spiegel”, wielokrotnie o tym donosiły.

Wielu ludzi na Zachodzie zdaje się wierzyć, że cierpliwość Rosji będzie trwać wiecznie i że będzie ona w nieskończoność ignorować otwarte zaangażowanie militarne państw europejskich i ostrzał Rosji z ich udziałem.

Nie liczyłbym na to. Obawiam się raczej, że pewnego dnia (być może niezbyt odległego) obudzimy się i usłyszymy w mediach, że Rosja najechała państwa bałtyckie. Wtedy zachodnie media i politycy będą równie zaskoczeni, jak 24 lutego 2022 roku, gdy Rosja interweniowała na Ukrainie w odpowiedzi na ciągłe prowokacje ze strony Ukrainy i NATO.

Nie byłoby w tym nic zaskakującego, ponieważ państwa europejskie coraz bardziej bezczelnie prowokują Rosję do reakcji militarnej. Po prostu ukrywają to przed europejską opinią publiczną.

Zabawa oszalałych szatanów w Boga

Opublikowany przez

Zabawa w Boga

Autor artykułu Marek Wójcik 10. kwietnia 2026 world-scam/zabawa-w-boga

„Złośliwy narcyzm to termin kliniczny, a nie obelga. Psycholog społeczny Erich Fromm ukuł to określenie w 1964 roku, opisując Adolfa Hitlera jako połączenie patologicznej manii wielkości, psychopatii, paranoi i osobowości antyspołecznej w jedną strukturę charakteru. Złośliwy narcyz nie jest jedynie próżny. Jest strukturalnie niezdolny do autentycznej empatii, konstytucjonalnie odporny na poczucie winy i kieruje się paranoicznym przekonaniem, że otaczają go wrogowie i muszą zostać zniszczeni. Już w 2017 roku psycholog John Garnter i wielu innych specjalistów ostrzegało przed złośliwym narcyzmem Trumpa.

Gdy władza nie zna granic, jedyną wewnętrzną kontrolą pozostaje sumienie. A psychopata nie ma sumienia.„

Powyższy tekst pochodzi z opublikowanego w Poniedziałek Wielkanocny artykułu na commondreams.org: Trump i Netanjahu: dwaj szaleńcy bawiący się w Boga. Źródło,

W pierwszym dniu rozejmu między USA a Iranem Izrael zrzuca 160 bomb na Bejrut, powodując setki zabitych i rannych Libańczyków. Mówi się o „masakrze cywilów”. Teheran ponownie blokuje cieśninę Ormuz.
Oto prawdziwy obraz planety Ziemia w tym momencie…

Było do przewidzenia, że syjonistyczne państwo zrobi wszystko, żeby nie doszło do pokoju. Nie ma dla nich dobrego rozwiązania ani planu wyjścia z tej wywołanej przez nich awantury. Netanjahu jest ateistą, ale jako politykowi nie przeszkadza mu, by grać rolę wyczekiwanego od tysięcy lat żydowskiego mesjasza.

W wyniku izraelskich nalotów na stolicę Libanu, Bejrut, zawalił się cały kompleks mieszkaniowy.

Przepowiednie o mesjaszu są fundamentem żydowskiej eschatologii, opierającym się na tekstach Starego Testamentu, w szczególności na księgach prorockich. W tradycji żydowskiej Mesjasz nie jest istotą boską, lecz człowiekiem pochodzącym z rodu króla Dawida, a dokładniej z linii jego syna Salomona. Jest przywódcą i królem, który wypełni konkretne zadania. Te zadania to: budowa trzeciej świątyni w Jerozolimie, sprowadzenie wszystkich Żydów z powrotem do Ziemi Izraela oraz powszechny pokój. Jak taki pokój w wydaniu Izraela wygląda, widzimy od początku powstania tego państwa w roku 1948.

Wielu z nas, łącznie ze mną czekało na Trumpa – no i się doczekaliśmy.

Trump ogłosił zamiar kandydowania na prezydenta Wenezueli. Według niego, po zakończeniu konfliktu z Iranem może udać się do Wenezueli i „szybko nauczyć się hiszpańskiego”. „To nie potrwa długo; biegle władam językami. I zamierzam kandydować na prezydenta” – zadeklarował Trump. Tak, Donald Trump opanował wiele języków takich, jak rosyjski, chiński i perski. Gorzej z językiem angielskim, w którym popełniał szereg błędów do czasu, zanim zaangażował panią do korekty jego wpisów na Thruth Social.

Dzienny cykl decyzyjny u Trumpa.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Izraelscy agenci w Białym Domu

Opublikowany przez

Max Blumenthal: Izraelscy agenci w Białym Domu

Brak zawieszenia broni – Izrael sabotuje negocjacje, Iran kontroluje Cieśninę Ormuz

W numerze „Judging Freedom” z 9 kwietnia 2026 r. dziennikarz śledczy i redaktor Grayzone Max Blumenthal wraz z sędzią Andrew Napolitano przeanalizowali dramatyczną sytuację na Bliskim Wschodzie.

Skupiono się na twierdzeniu o zawieszeniu broni między USA a Iranem, które według obu stron było nieprawdziwe.

Zamiast tego przedstawili obraz izraelskiego sabotażu, słabości USA i strategicznego zwycięstwa Iranu dzięki przejęciu kontroli nad Cieśniną Ormuz.

Otwarcie: Kwestia zawieszenia broni

Sędzia Andrew Napolitano rozpoczął dyskusję, zadając bezpośrednie pytanie:
„Czy obecnie istnieje zawieszenie broni między Stanami Zjednoczonymi a Iranem?”

Max Blumenthal odpowiedział jasno:
„Nie, nie ma żadnego zawieszenia broni”.

Porównał tę sytuację do przerw w wojnie w Strefie Gazy, które Izrael wykorzystał na ponowne uzbrojenie i mobilizację.

Teraz jesteśmy świadkami czegoś podobnego: do regionu wysyłani są amerykańscy marines, podczas gdy Izrael był na skraju zużycia swoich rakiet przechwytujących, a Iran zyskiwał na popularności.

USA chciały stworzyć wrażenie zawieszenia broni w Pakistanie.

Umożliwiło to Donaldowi Trumpowi manipulowanie rynkami – osoba z Białego Domu postawiła prawie miliard dolarów na spadek cen ropy Brent natychmiast po tym, jak Trump zaakceptował 10-punktowy plan irańskiej Rady Bezpieczeństwa Narodowego jako podstawę negocjacji.

Procesy dyplomatyczne i „projekt szarifa”

Blumenthal szczegółowo opisał procesy dyplomatyczne:

Departament Stanu USA przekazał premierowi Pakistanu Shehbazowi Sharifowi projekt warunków zawieszenia broni.

Sharif lub ktoś z jego otoczenia zamieścił ten szkic na X, dodając nagłówek „Warunki dla Sharifa”.

Tweet został później edytowany, ale oryginalna treść pozostała widoczna.

Warunki wyraźnie uwzględniałyby Liban.

Zarówno USA, jak i Iran zaakceptowały Liban, za pośrednictwem Pakistanu, jako część porozumienia.

Izraelskie ataki i eskalacja

Blumenthal opisał natychmiastową reakcję Izraela jako jedną z najgorszych masakr w najnowszej historii:

Ponad 250 ofiar śmiertelnych i ponad 1200 rannych w ciągu zaledwie 24 godzin, w tym rodziny czekające przed szpitalami na identyfikację ciał.

Izrael zaatakował nie tylko szyicką dzielnicę Dahieh w Bejrucie, ale także obszary chrześcijańskie i mieszane, takie jak Ain Mreisse, Corniche i centrum handlowe.

Znana libańska poetka i jej mąż zostali zamordowani, całe rodziny zginęły w swych domach, a nawet pogrzeb na cmentarzu został zbombardowany bombą o wadze 500 funtów.

Cel był jasny: sabotować zawieszenie broni i sprowokować Iran do obrony swojego sojusznika.

Reakcja Białego Domu

Blumenthal ostro skrytykował reakcję Białego Domu, zwłaszcza wiceprezydenta J.D. Vance’a:

Twierdził, że było to „nieporozumienie”, a warunki były „śmieciami wygenerowanymi przez sztuczną inteligencję”.

Vance wyjaśnił, że zawieszenie broni dotyczyło wyłącznie Iranu i sojuszników USA: Izraela i państw Zatoki Perskiej – Liban nigdy nie był jego częścią.

Izraelczycy zamierzają teraz „trochę się powstrzymać” przed poparciem negocjacji, nie dlatego, że tak stanowiło porozumienie.

Max Blumenthal nazwał te stwierdzenia bezczelnym kłamstwem:
„JD Vance kłamie jak z nut”.

Dokumenty na koncie Sharifa dowodzą czegoś wręcz przeciwnego.

Liban przyłączył się do wojny w wyniku izraelskiej inwazji lądowej po otrzymaniu wsparcia ze strony USA.

Hezbollah jedynie broni Libanu.

Vance jest nie tylko nieuczciwy, jego wypowiedzi „dyskwalifikują” go także z ewentualnego ubiegania się o urząd prezydenta.

Blumenthal wyraził wątpliwości co do wpływu Vance’a na „ideologicznie syjonistycznych” negocjatorów Jareda Kushnera i Witoffa, którzy mieli wkrótce polecieć do Islamabadu.

Rola Netanjahu

Blumenthal zacytował Netanjahu, który publicznie podkreślił, że zawieszenie broni nie dotyczy Libanu i chwalił się masowymi atakami.

Izrael podjął próbę zabicia sekretarza generalnego Hezbollahu Naima Kasema, lecz mu się nie udało, a zamiast tego dokonał masakry cywilów.

Ofensywa lądowa w południowym Libanie utknęła w martwym punkcie, armia się rozpada, rezerwiści nie przybywają, straty są tuszowane, śmigłowce są tracone, a czołgi Merkava po raz pierwszy są masowo atakowane przez drony FPV.

Izrael rekompensuje to sobie „performatywnymi masakrami” dokonywanymi z powietrza.

Uszkodzenia i cenzura

Gdy Napolitano zapytał o szkody wyrządzone przez irańskie rakiety i drony w Izraelu, Blumenthal odpowiedział, że Iran atakuje głównie obiekty amerykańskie.

Stany Zjednoczone ukryły swoje F-35 w bazie Nevatim.

Iran zniszczył samoloty AWACS, C-130 i drogie systemy radarowe w bazach USA.

Surowa cenzura w Izraelu uniemożliwia udostępnianie rzetelnych informacji – nawet zdjęcia uderzeń mogą skutkować oskarżeniami o szpiegostwo.

Poruszył kwestię, czy zestrzelenie F-15E nad Iranem miało związek z możliwymi stratami F-35 na ziemi.

Planet Labs odmawia udostępnienia zdjęć satelitarnych.

Tło wojny

Blumenthal opisał tło wydarzeń, powołując się na artykuł w New York Times:

Netanjahu i szef Mossadu David Barnea rzekomo przekazywali Trumpowi i jego doradcom dezinformację na temat irańskiego programu zbrojeń nuklearnych.

Podczas briefingu 11 lutego Netanjahu wezwał Trumpa do zatwierdzenia wojny mającej na celu zmianę reżimu.

Trump wyraził zgodę bez niczyjego sprzeciwu.

Bilans wojny

Blumenthal podsumował:

Po ponad sześciu tygodniach USA przegrały wojnę.

Żadnej zmiany reżimu, żadnej straty wzbogaconego uranu, żadnego osłabienia rakiet balistycznych, Cieśnina Ormuz pod całkowitą kontrolą Iranu.

Iran jest silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej, wprowadza obecnie system opłat drogowych i de facto łagodzi sankcje dzięki swojej sile militarnej.

Trump próbuje jedynie uczestniczyć w przychodach uzyskiwanych za pośrednictwem kryptowalut.

Rozwój geopolityczny

Blumenthal dostrzegł pozytywne zmiany dla Iranu:

Hiszpania otwiera ambasadę w Teheranie, kończąc izolację dyplomatyczną; Francja poszukuje kanałów do Libanu.

Jednak w Iranie wciąż słychać nawoływania do odwetu przeciwko atakowi na Libani.

Demokraci zdystansowali się od protestów antywojennych, zaatakowali Trumpa z prawej strony i pokazali, że są pozbawieni zasad.

Większość wyborców Partii Demokratycznej odrzuca obecnie Izrael.

Wniosek

Max Blumenthal zakończył ostrą krytyką:

Netanjahu niszczy prezydenturę Trumpa w podobny sposób, w jaki wcześniej zniszczył Bidena i Harris.

Doktryna „odpowiedzialności za ochronę” okazała się zwykłym usprawiedliwieniem brutalności imperialnej.

Nawet wygnańcy pochodzenia persko-amerykańskiego dystansują się teraz od Trumpa.

Rozmowa ujawniła głęboki kryzys: Izrael nadal dyktuje kluczowe decyzje USA, podczas gdy Iran strategicznie zyskał przewagę i kontroluje światowe dostawy energii.

Typowa dla Trumpa mieszanka rażącej niekompetencji, teatralnej retoryki zwycięstwa i pragmatycznego cofania się

Opublikowany przez

Typowa dla Trumpa mieszanka

rażącej niekompetencji,

teatralnej retoryki zwycięstwa

i pragmatycznego cofania się.

Wyimaginowane zawieszenie broni Trumpa

Komentarz  Rainera Ruppa apolut-net/trumps-imaginare-waffenruhe

Zawieszenie broni między USA a Iranem opiera się na 10-punktowym planie Iranu i zostało osobiście uznane przez Trumpa za podstawę negocjacji. Jednak zaledwie kilka godzin po jego triumfalnym ogłoszeniu przez Trumpa w pozie zwycięstwa, w praktyce już się załamało, mimo że żadna ze stron nie potwierdziła tego oficjalnie.

W ciągu kilku godzin Trump ugiął się pod histeryczną presją swoich syjonistycznych „doradców” w Izraelu i innych podżegaczy wojennych w Waszyngtonie. W akcie niemal dziecinnej desperacji po prostu zaczął zaprzeczać rzeczywistości. Nagle oświadczył, że nie zgodził się na plan irański, lecz na zupełnie inny, tajemniczy, ściśle tajny 10-punktowy plan, zawierający żądania USA. 

Jednak premier Pakistanu, który pośredniczył w zawarciu porozumienia między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, potwierdził międzynarodowym mediom, zasadniczo jako naoczny świadek, że strona amerykańska rzeczywiście zaakceptowała pierwotny irański 10-punktowy plan jako podstawę negocjacji. Ten irański plan pozostał niezmieniony od początku wojny agresywnej pod wodzą USA, a zatem strona amerykańska musiała znać jego tekst i znaczenie.

W analizie z 9 kwietnia 2026 roku, były czołowy analityk CIA Larry C. Johnson wskazuje, że w Waszyngtonie i administracji Trumpa dominuje mieszanka negacji rzeczywistości i myślenia życzeniowego. Deklarowane sukcesy militarne USA nie mają żadnych podstaw strategicznych. Zamiast tego Iran skutecznie przejął kontrolę nad Cieśniną Ormuz, utrzymując w ten sposób globalną gospodarkę i związane z nią interesy USA w żelaznym uścisku. Podkreśla również, że zarówno Teheran, jak i mediator Pakistan podkreślają, że rząd USA zgodził się na dziesięciopunktowy plan Iranu jako podstawę negocjacji. Oto dziesięć punktów irańskiego planu przedstawionego przez Johnsona: 

  • 1. Zobowiązanie USA do nieagresji – formalna gwarancja, że ​​Stany Zjednoczone (i Izrael) nie przeprowadzą dalszych ataków na Iran, Liban, Jemen i Irak.
  • 2. Utrzymanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz – Iran zachowuje suwerenność i podstawową koordynację ruchu morskiego przez cieśninę na podstawie „uregulowanego” lub „bezpiecznego protokołu tranzytowego”.  
  • 3. Uznanie prawa Iranu do wzbogacania uranu – wyraźne uznanie przez Stany Zjednoczone i społeczność międzynarodową prawa Iranu do wzbogacania uranu na potrzeby cywilnego programu nuklearnego.  
  • 4. Zniesienie wszystkich głównych sankcji USA wobec Iranu – eliminacja bezpośrednich dwustronnych sankcji gospodarczych USA.
  • 5. Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych – zniesienie sankcji wobec państw trzecich i firm prowadzących interesy z Iranem.
  • 6. Uchylenie wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ przeciwko Iranowi – anulowanie istniejących sankcji i rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.
  • 7. Uchylenie wszystkich rezolucji Rady Gubernatorów MAEA przeciwko Iranowi – zakończenie obowiązywania rezolucji i środków monitorujących Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
  • 8. Wypłata odszkodowań lub reparacji wojennych dla Iranu – rekompensata finansowa lub pomoc w odbudowie szkód wyrządzonych przez amerykańsko-izraelską kampanię wojskową.  
  • 9. Uwolnienie wszystkich zamrożonych aktywów irańskich – odblokowanie funduszy i aktywów irańskich przechowywanych za granicą (w tym w bankach amerykańskich i europejskich).  
  • 10. Wycofanie wojsk USA z Bliskiego Wschodu (i zakończenie ataków na sojuszników Iranu) – wycofanie amerykańskich wojsk bojowych z regionalnych baz i zawieszenie broni obejmujące irańską „oś oporu” (w tym zaprzestanie izraelskich działań w Libanie przeciwko Hezbollahowi i zakończenie działań wojennych na innych frontach regionalnych).

Trump potwierdził ten plan na swoim kanale społecznościowym „TruthSocial” 7 kwietnia 2026 roku, około godziny 18:32 czasu wschodniego (czasu amerykańskiego), jako podstawę ogłoszonego dwutygodniowego zawieszenia broni z Iranem. Oto tłumaczenie odpowiedniego fragmentu tekstu:

Tłumaczenie niemieckie (naturalne i precyzyjne):

„W oparciu o rozmowy z premierem Szehbazem Sharifem i marszałkiem polowym Asimem Munirem z Pakistanu, w trakcie których zwrócono się do mnie z prośbą o powstrzymanie się od niszczycielskiej przemocy skierowanej przeciwko Iranowi dzisiejszej nocy, oraz pod warunkiem, że Islamska Republika Iranu zgodzi się na całkowite, natychmiastowe i bezpieczne otwarcie Cieśniny Ormuz, oświadczam, że jestem gotowy zawiesić bombardowania i ataki na Iran na okres dwóch tygodni”.

„To będzie dwustronne zawieszenie broni! Powodem tego jest to, że osiągnęliśmy już, a nawet przekroczyliśmy, wszystkie cele militarne i jesteśmy w trakcie zaawansowanych negocjacji w sprawie ostatecznego porozumienia dotyczącego długoterminowego pokoju z Iranem i pokoju na Bliskim Wschodzie”.

„Otrzymaliśmy 10-punktową propozycję od Iranu i wierzymy, że stanowi ona solidną podstawę do negocjacji. Prawie wszystkie dotychczasowe kwestie sporne zostały już polubownie rozstrzygnięte między Stanami Zjednoczonymi a Iranem, ale dwutygodniowy okres pozwoli na ostateczne negocjacje i zawarcie porozumienia”.

„W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki, jako Prezydent, a także w imieniu krajów Bliskiego Wschodu, to zaszczyt, że ten długotrwały problem zbliża się do rozwiązania. Dziękuję za uwagę poświęconą tej sprawie! Prezydent Donald J. Trump” 

Początkowa reakcja syjonistycznych zwolenników Trumpa i rządu Netanjahu była mieszanką szoku i gniewu. Opór rozpoczął się natychmiast we wtorek wieczorem, a w środę rano administracja Trumpa ogłosiła, że ​​zgodziła się na inny – jak dotąd nieokreślony – 10-punktowy dokument. Syjonistyczni przestępcy w Izraelu szybko zrobili, co do nich należało, aby w zarodku udaremnić dalsze negocjacje między USA a Iranem, rozpoczynając brutalny, morderczy atak z użyciem ponad 100 rakiet na cele cywilne w centralnym i południowym Libanie.

Ten schemat manipulacji Izraela i kapitulacji Ameryki potwierdza to, co – co zaskakujące – niedawno udokumentował „New York Times”:

Netanjahu naciskał na wojnę, przedstawiając jednostronne działania jako nieuniknione, jeśli Waszyngton nie zaangażuje się w nią.

Administracja, zaślepiona ideologicznie, zignorowała ostrzeżenia płynące nie tylko ze strony przedstawicieli wojska, ale także J.D. Vance’a i ministra spraw zagranicznych Marco Rubio.

Szeroko komentowany artykuł w „New York Timesie” zatytułowany „Jak Trump poprowadził USA na wojnę z Iranem” obwinia przede wszystkim premiera Izraela Benjamina Netanjahu i jego szefa wywiadu o wciągnięcie Trumpa w wojnę. NYT nie wspomina o szeroko komentowanej teorii poza głównymi mediami – że Trump mógł być szantażowany przez Netanjahu kompromitującymi zdjęciami jego przyjaciela Trumpa, potajemnie zrobionymi przez skazanego przestępcę seksualnego i agenta Mossadu Jeffreya Epsteina.

W każdym razie artykuł w „New York Timesie” przedstawia Netanjahu jako siłę napędową amerykańskiej wojny agresywnej przeciwko Iranowi. Podobno przez miesiące intensywnie prowadził kampanię na rzecz wspólnego, zakrojonego na szeroką skalę ataku na Iran. Kluczowe spotkanie 11 lutego 2026 roku w Białym Domu – w tym ściśle tajna prezentacja w Sali Sytuacyjnej – ostatecznie skłoniło Trumpa do zmiany stanowiska w sprawie zakrojonych na szeroką skalę ataków militarnych u boku Izraela; być może po tym, jak Netanjahu pokazał mu kilka starych zdjęć z imprez przy pizzy?

Kontynuujmy jednak narrację „New York Timesa”: W miesiącach poprzedzających 11 lutego Netanjahu wielokrotnie wzywał rząd USA do podjęcia działań militarnych, uzasadniając to koniecznością powstrzymania irańskiego programu nuklearnego, arsenałów rakietowych i wpływów regionalnych. Przedstawiciele Izraela również sygnalizowali gotowość do samodzielnego działania w razie potrzeby – co wzmocniło wrażenie pilności i nieuchronności w Waszyngtonie. Podczas prawie trzygodzinnego spotkania 11 lutego omówiono konkretne plany ataku i harmonogramy, a także ryzyko, że sukces trwających rozmów dyplomatycznych może pokrzyżować plany planistów wojny, czemu Netanjahu był zdecydowany zapobiec.

Ciekawe, jak były analityk CIA Larry Johnson politycznie interpretuje publikację „New York Timesa”. Uważa ją za klasyczną próbę Waszyngtonu, by uniknąć odpowiedzialności za nietrafioną politykę. Wiceprezydent J.D. Vance i – w mniejszym stopniu – Marco Rubio wydają się być głosami rozsądku, podczas gdy generał Dan Caine, najwyższy rangą oficer USA, jest uważany za zbyt słabego, by przeciwstawić się Trumpowi. Johnson jednak obarcza główną odpowiedzialnością za katastrofę USA w Iranie sekretarza obrony Pete’a Hegsetha. 

Johnson przewiduje, że Stany Zjednoczone wkrótce wznowią ataki, co doprowadzi do irańskich działań odwetowych przeciwko Izraelowi i amerykańskim bazom w regionie, a także arabsko-amerykańskim zakładom przemysłowym i infrastrukturze. Ostatecznie Trump będzie zmuszony przyznać się do porażki: Stany Zjednoczone nie są w stanie pokonać Iranu, a koszty ekonomiczne i polityczne będą poważnym obciążeniem dla Republikanów, zwłaszcza w kontekście jesiennych wyborów parlamentarnych.

„Washington Post” w swoim raporcie z 8 kwietnia szczegółowo opisuje konsekwencje polityczne w kraju. Sednem sprawy jest fala krytyki skierowanej pod adresem polityki Trumpa, postrzeganej jako nieodpowiedzialna i nie do utrzymania. Jego eskalacja strategii, obejmująca groźby nie tylko całkowitego unicestwienia przeciwników, ale całej ich „cywilizacji”, stanowi nowy poziom dna. Według „Washington Post”, ta pełna napięcia retoryka, w połączeniu z wcześniejszymi groźbami wobec infrastruktury cywilnej, wywołała „oburzenie blokowe” w Stanach Zjednoczonych . Podczas gdy zwolennicy świętowali dwutygodniowe zawieszenie broni i częściowe otwarcie Cieśniny Ormuz jako zwycięstwo Trumpa, gazeta przedstawia obraz moralnej i strategicznej porażki.

Panika i szaleństwo w Białym Domu !

Opublikowany przez

Panika i szaleństwo w Białym Domu!

Autor: Rainer Rupp apolut/panik-und-wahnsinn-im-weissen-haus

Niekontrolowane wybuchy wściekłości mężczyzny, który obecnie szaleje w Białym Domu, przywodzą na myśl niemieckiego „Największego Feldmarszałka wszech czasów”, podobnie jak otwarte groźby ludobójstwa przeciwko Iranowi wygłaszane przez Trumpa.

Artykuł opiniotwórczy Rainera Ruppa .

Gdy wojna z Iranem przeradza się w katastrofalny chaos, Donald Trump pojawia się w stanie skrajnej paniki – człowiek, który rozpoczął wojnę z czystej żądzy władzy, a teraz nie widzi wyjścia z sytuacji. Nikt nie przychodzi mu z pomocą. Zamiast tego błąka się po swoim Trump National Golf Club w Wirginii, gdzie nadal zgarnia zyski kosztem podatników i daje upust swojej złości w mediach społecznościowych.

Albo Trump jest już w zaawansowanym stadium demencji, przez co nabyte przez niego zahamowania w kontaktach społecznych już dla niego nie istnieją. Albo jest w stanie paniki, ponieważ zaczyna zdawać sobie sprawę, że został wrobiony przez swojego rzekomo najlepszego przyjaciela Netanjahu w sprawie ataku na Iran. Coraz częściej złośliwe głosy w amerykańskich mediach społecznościowych, w tym znane kanały dyskusyjne, sugerują, że Netanjahu miał przewagę nad Trumpem dzięki szantażującemu zdjęciu samobójczego agenta izraelskiego wywiadu Epsteina. Bo wojna Trumpa z pewnością nie leży w interesie USA.

Wojna nie zakończyła się po kilku dniach, jak obiecywał Netanjahu. Wręcz przeciwnie, już po tygodniu stało się jasne, że Trump nie będzie mógł już osiągnąć swoich celów. Sytuacja reżimu syjonistycznego w Izraelu jest zupełnie inna. Jego celem jest nie tylko trwałe zniszczenie lub osłabienie Iranu, ale także państw arabskich w regionie. I pod tym względem kalkulacje Netanjahu zdają się sprawdzać.

Dla Trumpa jednak sytuacja wygląda ponuro. Jego wojna już podzieliła lub w dużej mierze zniszczyła ruch MAGA. Nawet w jego własnym bogatym okręgu wyborczym (Mar-a-Lago) na Florydzie super-bogaci odwracają się od niego. Dzieje się tak, ponieważ Demokrata niedawno wygrał wybory lokalne – po wielu dekadach republikańskiej dominacji.

Trump może powoli zaczynać rozumieć, że jego zbrodnicza, agresywna wojna przeciwko Iranowi, prowadzona po stronie reżimu syjonistycznego, nie tylko będzie go kosztować prezydenturę, ale może go również zaprowadzić do więzienia. I nikt nie przychodzi mu z pomocą. W niedzielę na zdjęciach widać było Trumpa błąkającego się po National Golf Club w Wirginii, by później dać upust swojej furii przeciwko wszystkiemu, co irańskie, przed dziennikarzami i na swoim kanale medialnym „TruthSocial”.

Retoryka, którą stosuje, to przerażająca mieszanka sprzeczności, wulgarnej histerii, religijnej kpiny i otwartych gróźb zagłady narodu irańskiego. Trump, który jeszcze niedawno twierdził, że Cieśnina Ormuz nie interesuje ani jego, ani USA – „Nie potrzebujemy cieśniny. Po co miałaby być potrzebna? Mamy całą ropę” – teraz krzyczy jak szaleniec, zwłaszcza w chrześcijańskie święta wielkanocne: „Chwała Allahowi! Otwórzcie tę przeklętą Cieśninę [Ormuz], wy szalone [irańskie] dranie, bo inaczej spadnie na was piekło. Tylko poczekajcie!”

Kilka godzin później znowu zagroził zniszczeniem całej infrastruktury w Iranie:

„Wtorek będzie dniem elektrowni i dniem mostów razem wziętych – wszystko w Iranie. Nigdy wcześniej coś takiego się nie zdarzyło”.

I dalej:

„Jeśli natychmiast nie zaczną negocjować, spadnie na nich piekło”.

Zapowiedziany koniec terminu, który był już dwukrotnie przedłużany – pierwotnie wyznaczony na godzinę 10:15 czasu wschodniego tego samego dnia – został nagle przesunięty na „wtorek, godzinę 20:00 czasu wschodniego”. Klasyczny ruch Trumpa: najpierw chwali się, że Cieśnina Ormuz jest nieistotna, a potem wścieka się, bo pozostaje zamknięta.

Jego groźby stają się coraz bardziej dosadne. Powiedział reporterce Rachel Scott, dosłownie: „Jeśli nie dojdzie do porozumienia, wysadzimy cały kraj w powietrze”. Zapytany, czy pozostały jeszcze jakieś tabu, odpowiedział lakonicznie: „Bardzo niewiele”. Wtedy jego jawna fantazja o zagładzie staje się oczywista: „Żaden zdrowy na umyśle naród nie zniósłby kary, która go spotka”. I wreszcie, dobitne ogłoszenie ludobójstwa:

„Jeśli nie chcą porozumienia, cały ich kraj przepadnie”.

To nie jest dyplomacja. To język człowieka, który otwarcie grozi całkowitym zniszczeniem całego kraju i jego mieszkańców. Sam Trump przyznał, że nie wiedział, czy w ogóle uda się osiągnąć porozumienie.

„Nie mam pojęcia o tych ludziach. Może jest umowa, może nie. Nie mam pojęcia o tych ludziach. Właśnie im się z nich robi aferę”. I dalej: „Żaden kraj nigdy nie oberwał tak mocno jak ten”.

Sprzeczności w jego retoryce zapierają dech w piersiach. Przed chwilą oświadczył, że amerykańskie wojska lądowe „nie są konieczne – ale niczego nie wykluczam”. Następnie rzekomo testował NATO, tylko po to, by przekonać się, że sojusznicy nie chcą w tym uczestniczyć – co przyjął ze wzruszeniem ramion: „Chciałem ich przetestować. Powiedziałem, że będę zadowolony, jeśli dołączycie. A oni powiedzieli: Cóż, nie możemy tego zrobić. Nawet nie wywierałem na nich presji”.

Podczas gdy papież Leon XIV napominał w Wielkanoc: „Niech ci, którzy noszą broń, złożą ją. Niech ci, którzy mają siłę rozpętywania wojen, wybiorą pokój. Jezus jest Królem Pokoju, który odrzuca wojnę” i podkreślał, że Bóg nie wysłuchuje modlitw podżegaczy wojennych, ponieważ „wasze ręce są pełne krwi”, Trump kontynuował swoją tyradę szyderczymi okrzykami „Chwała Allahowi!”. Rzecznik irańskiej Gwardii Rewolucyjnej odpowiedział sucho:

„Skandalu, który dotknął oblężonego prezydenta Stanów Zjednoczonych i jego pokonaną armię, nie da się naprawić pustymi wyjaśnieniami, propagandą ani operacjami psychologicznymi”.

Trump rozpoczął wojnę. Teraz odmawia poniesienia gorzkich konsekwencji i wycofania się z Iranu. A Iran się nie poddaje; rynki finansowe się załamują, armia amerykańska ponosi ciężkie straty w nieudanej operacji specjalnej pod Isfahanem w Wielkanoc (zniszczono jedenaście samolotów), a świat w oszołomionym milczeniu obserwuje, jak ten pozornie szalony przywódca rzuca coraz to nowe terminy i coraz brutalniejsze groźby.

Jego retoryka zdradza głęboką panikę i utratę kontroli. Myli siłę z krzykiem, dyplomację z obelgami, a strategiczne myślenie z młodzieńczą wrzawą. Groźba „wysadzenia całego kraju w powietrze” nie jest strategią negocjacyjną, lecz otwartym ogłoszeniem ludobójstwa na suwerennym narodzie. Prezydent powszechnie uważany za oszusta i przestępcę grozi teraz całemu narodowi całkowitą zagładą.

Każdy, kto wciąż wątpił, że ten człowiek stanowi zagrożenie dla pokoju na świecie, przekona się, że jego własny język stanowi ostateczny dowód. Amerykańskie media i samozwańcze media wysokiej jakości w Europie i Niemczech mają obowiązek wreszcie nazwać tę hańbę po imieniu: z moralną jasnością i bez żadnych upiększeń. Ci, którzy milczą w obliczu gróźb Trumpa o zbrodniach przeciwko ludzkości, stają się współwinni.

Świat może mieć pokój lub Izrael, ale nie oba

Opublikowany przez

Świat może mieć pokój lub Izrael, ale nie oba

Izrael to ludobójcze państwo apartheidu, którego istnienie opiera się na strategii nieustannej przemocy i nadużyć na Bliskim Wschodzie. Dopóki to państwo będzie istniało w obecnej formie, pokój nigdy nie będzie możliwy.

Caitlin Johnstone

9 kwietnia 2026 r. hcaitlinjohnstone-com-au/the-world-can-have-peace-or-israel-but-not-both

Czytanie Tima Foleya :

Izrael już teraz agresywnie sabotuje dwutygodniowe zawieszenie broni z Iranem, zawarte przez administrację Trumpa, dokonując masakry ogromnej liczby cywilów w Libanie, kraju, który jest wyraźnie wyłączony [przez katów… md] spod warunków zawieszenia broni uzgodnionych z Teheranem. Nie może zostać objęty żadnymi atakami. 

Stany Zjednoczone i Izrael próbują twierdzić, że Liban nie jest stroną porozumienia o zawieszeniu broni, ale Pakistan, wyznaczony przez USA do mediacji w tym porozumieniu, twierdzi, że to nieprawda . „New York Times” donosi , że Biały Dom brał udział w publicznym komunikacie Pakistanu, który wyraźnie uwzględniał Liban w warunkach zawieszenia broni, po czym zmienił zdanie po ataku Izraela.

Jak podano, Iran odpowiedział na te naruszenia ponownym wstrzymaniem ruchu przez Cieśninę Ormuz.

To kolejne przypomnienie, że świat może mieć pokój albo Izrael – ale nie może mieć obu. Izrael to ludobójcze państwo apartheidu, którego całe istnienie opiera się na strategii nieustannej przemocy i nadużyć na Bliskim Wschodzie. Dopóki to państwo będzie istniało w obecnej formie, pokój nigdy nie będzie możliwy.

❖

Gdyby w twojej firmie zatrudniono faceta, który ciągle wdaje się w kłótnie z twoimi współpracownikami i twierdzi, że to dlatego, że są wobec niego rasistowscy, przez tydzień mógłbyś mu uwierzyć.

Po miesiącu miałbyś wątpliwości.

Po dwóch miesiącach zdasz sobie sprawę, że on najprawdopodobniej jest po prostu dupkiem.

Izrael robi to od osiemdziesięciu lat.

===================

md: No, ale realu – jest bezczelnym kłamcą i krwawym zbrodniarzem.

Prawo międzynarodowe czy zagraniczne bazy wojskowe: musisz wybrać

Opublikowany przez

Prawo międzynarodowe czy zagraniczne bazy wojskowe: musisz wybrać.

przez Thierry’ego Meyssana voltairenet-org/article

Wojna prowadzona przez Izrael, Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię przeciwko Iranowi podważyła prawo międzynarodowe. Nawet Rada Bezpieczeństwa zapomniała o własnej definicji agresji. Orzekła przeciwko sobie. Nigdy nie było precedensu w tej sytuacji. Wszystkie państwa członkowskie ONZ muszą teraz wybrać między prawem międzynarodowym a systemem sojuszniczym stworzonym przez Stany Zjednoczone.

Sieć Voltaire | Paryż (Francja) 7 kwietnia 2026 r.

11 marca 2026 r. Rada Bezpieczeństwa przyjęła rezolucję w sprawie wojny z Iranem, co stoi w całkowitej sprzeczności z definicją „agresji” stosowaną przez ONZ.

Wojna izraelsko-amerykańsko-brytyjska  [ 1 ] przeciwko Iranowi głęboko ukształtowała Organizację Narodów Zjednoczonych i zrewolucjonizowała podejście do prawa międzynarodowego. Do tego czasu wszyscy wierzyli, że prawo to opiera się wyłącznie na poszanowaniu podpisu i prawa ludzi do samostanowienia. Z czasem jednak wszyscy przyzwyczaili się również do faktu, że Izrael i Stany Zjednoczone nigdy nie mogą być uznane za wyjęte spod prawa.

Choć wspomina o „uzasadnionej zbiorowej samoobronie” Izraela (sic), punkt ten został zepchnięty na dalszy plan przez zdumiewającą szczerość prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, który oświadczył, że Iran nie zagraża jego krajowi  [ 2 ] . Do tej pory Waszyngton bezczelnie kłamał, aby podtrzymywać iluzję, że przestrzega prawa międzynarodowego. Przypomnijmy kłamstwa George’a W. Busha i Baracka Obamy na temat ataków z 11 września, broni masowego rażenia w Iraku, masakr w Libii i Syrii oraz późniejszych wojen.

Benjamin Netanjahu odwołał się do swojego trzydziestoletniego przemówienia o „głowie ośmiornicy”, czyli Iranie, aby wyjaśnić jego wpływy. Nie znalazł lepszego sposobu niż odwołanie się do irańskich haseł: „Śmierć tworowi syjonistycznemu!” i „Śmierć Stanom Zjednoczonym!”, sugerując, że Iran chce zabić wszystkich Izraelczyków i Amerykanów. Jednakże okrzyk „Śmierć tworowi syjonistycznemu!” nigdy nie oznaczał nadziei na śmierć państwa Izrael i jego mieszkańców, lecz raczej kwestionowanie samo-ogłoszenia się tego państwa bez zgody Organizacji Narodów Zjednoczonych i w sprzeczności z pierwotnym projektem państwa dwunarodowego. Co do okrzyku „Śmierć Stanom Zjednoczonym!”, oznacza on, że Iran kwestionuje prawowitość państwa zbudowanego na masakrze milionów rdzennej ludności i zniewoleniu milionów czarnych Afrykanów.

Można by oczekiwać, że wszystkie państwa członkowskie ONZ uznają tę wojnę za nielegalną, za akt „agresji” w rozumieniu Karty. Nie! Nikt tego nie powiedział – z wyjątkiem Korei Północnej – mimo że wszyscy tak myśleli. Choć stanowisko to jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę potęgę militarną Stanów Zjednoczonych – fakt, który wszyscy wolą ignorować – oczywiste jest, że to zbiorowe tchórzostwo będzie miało konsekwencje.

Najważniejsza jest jednak inna kwestia: ta wojna nie tylko sama w sobie stanowi akt agresji i podważa ważność podpisów Tel Awiwu i Waszyngtonu, ale jest również prowadzona w sposób barbarzyński – w rozumieniu Konferencji Haskiej (1899). Benjamin Netanjahu wziął na siebie odpowiedzialność za kolejne zabójstwa wszystkich przywódców religijnych, wojskowych i politycznych, których uważa za swoich wrogów. Zbrodnie te zostały przejęte i zaakceptowane przez Donalda Trumpa.

Do tej pory Zachód uważał zabójstwa mężów stanu za niemoralne i kontrproduktywne. Izrael i Stany Zjednoczone są w pełni świadome, że ich działania są kontrproduktywne, ale nie dbają o to, czy są moralne, czy nie  [ 3 ] . Izrael od siedemdziesięciu ośmiu lat dokonuje zamachów na palestyńskich przywódców. Osierocił ten naród i teraz może winić tylko siebie za to, że nie ma już nikogo, z kim mógłby negocjować.

Nawiasem mówiąc, Izrael zniszczył dom przywódcy rewolucji, ajatollaha Alego Chameneiego, i zamordował go. To dokładnie tak, jakby zbombardował Watykan i zamordował papieża Leona XIV, ponieważ on – i wszyscy jego poprzednicy – ​​sprzeciwiali się utworzeniu imperium żydowskiego, jak stwierdził Władimir Zeew Żabotyński (1880–1940), nawet jeśli – jak ujął to Teodor Herzl (1860–1904) – Izrael i Palestyna były schronieniem dla Żydów z całego świata.

Nie powinno zatem dziwić, że powstają ruchy terrorystyczne takie jak Harakat Ashab al-Yamin al-Islamia (HAYI) (Prawicowy Islamski Ruch Ludowy), podkładające bomby w Belgii, Holandii, Wielkiej Brytanii i prawdopodobnie we Francji. Szyici, którzy przyjęli Velayat-e faqih, muszą pomścić swojego duchowego mistrza.

Jakby tego było mało, Benjamin Netanjahu i Donald Trump atakują teraz irańskich cywilów  [4 ] , których wczoraj wzywali do „obalenia reżimu”. Och! Irańczycy, których zachodnia propaganda nie przekonała, że ​​Gwardia Rewolucyjna dokonała masakry 40 000 ich rodaków, teraz masowo zaciągają się do Gwardii Rewolucyjnej, by trzymać agresorów w ryzach.

Te okrutne operacje rozpoczęły się od bombardowania złóż węglowodorów w Teheranie, w wyniku czego uwolniono „tlenki siarki i azotu”, powodując kwaśne deszcze  [ 5 ] .

Każdy, kto zrozumiał, że Benjamin Netanjahu i Donald Trump prowadzili nielegalną „agresję” przeciwko Iranowi, zachowując się jak barbarzyńcy, mordując przywódców i celowo atakując cele cywilne, mógł zrozumieć, że Iran miał pełne prawo zareagować na takie traktowanie.

Oto wielkie odkrycie tej wojny: prawo międzynarodowe stanowi, że państwa zaatakowane mogą skierować swoje działania nie tylko przeciwko agresorom na własnych terytoriach, ale także przeciwko bazom wojskowym agresorów uczestniczącym w agresji z zagranicy, a wreszcie przeciwko państwom trzecim, które te bazy posiadają  [ 6 ] . Od czasu powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych żadne państwo zaatakowane nigdy nie zaatakowało swojego agresora na terytorium państwa trzeciego. Cały świat zapomniał o tej reakcji, która jest szczególnie skuteczna w dobie globalizacji gospodarczej  [ 7 ] .

Sami członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ zapomnieli o „definicji agresji”, przyjętej jednomyślnie, bez głosowania, 14 grudnia 1974 roku. Do tego stopnia, że ​​11 marca 2026 roku przyjęli rezolucję 2817, która „w najostrzejszych słowach potępia niedopuszczalne ataki Islamskiej Republiki Iranu” na sześć państw Zatoki Perskiej i Jordanię. Nieświadomie zagłosowali za tekstem, który był sprzeczny z podpisami wszystkich państw, a tym samym z prawem międzynarodowym.

Arabia Saudyjska, Bahrajn, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Jordania, Kuwejt, Oman i Katar zostały wciągnięte w tę wojnę wbrew swojej woli. Te siedem państw – podobnie jak Rada Bezpieczeństwa – początkowo zareagowało z niezrozumieniem. Złożyły skargę do Rady Bezpieczeństwa. Następnie, w serii listów, musiały przyznać, że Iran miał rację, a Rada przeoczyła ten fakt. Wszystkie podpisały rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 3314 (XXIX) (14 grudnia 1974 r.). Ich protesty stały się mniej gwałtowne, bardziej niejasne. Wszystkie zgodziły się na goszczenie amerykańskich baz wojskowych, aby zagwarantować sobie bezpieczeństwo, i wszystkie są uwięzione przez obecność tych baz.

Istnieje kilka sposobów, aby zareagować na tę sprzeczność: albo deklarując, że prawo międzynarodowe jest niewystarczające, ale kto będzie ich chronił w przyszłości? Albo deklarując, że Stany Zjednoczone mogą robić, co chcą, narażając ich tym samym na niebezpieczeństwo, ale jak mogą uwolnić się od swojego cennego obrońcy?

W chwili pisania tego tekstu w Radzie Bezpieczeństwa wymieniono już ponad 80 listów, ale żadne z tych siedmiu państw nie rozstrzygnęło dylematu: prawo międzynarodowe czy zagraniczne bazy wojskowe. Trzeba dokonać wyboru.

Sułtanat Omanu, który podobnie jak inne państwa nie jest w stanie pogodzić tego, co nie do pogodzenia, „wzywa Radę Bezpieczeństwa do wypełnienia swojego obowiązku i przeprowadzenia kompleksowej i bezstronnej oceny przyczyn tego kryzysu, aby można było zająć się nimi u źródła, a nie tylko powierzchownie”  [ 8 ] .

Thierry Meyssan

Co przyniesie to zawieszenie broni?

Opublikowany przez

Pepe Escobar i podpułkownik Daniel Davis: Co przyniesie to zawieszenie broni?

Głęboka analiza Pepe Escobara i podpułkownika Daniela Davisa

W niezwykle interesującej rozmowie na konferencji „Daniel Davis Deep Dive” znany analityk geopolityczny Pepe Escobar i emerytowany podpułkownik USA Daniel Davis rzucili światło na obecną sytuację po nagłym ogłoszeniu zawieszenia broni w konflikcie między USA, Iranem i Izraelem.

To, czy zawieszenie broni doprowadzi do trwałego pokoju, czy będzie jedynie chwilowym wytchnieniem w wysoce złożonej geopolitycznej rozgrywce szachów, pozostaje całkowicie otwarte. Escobar i Davis analizują sprzeczne sygnały płynące z Waszyngtonu, rolę zewnętrznych mediatorów, takich jak Pakistan i Chiny, oraz ogromne różnice w interpretacji, które już od pierwszego dnia grożą zerwaniem całego porozumienia.

Sprzeczne komunikaty Trumpa:

Od „Zniszczenia cywilizacji” do „Złotego wieku”

Prezydent Donald Trump opublikował w ciągu kilku godzin dwa skrajnie sprzeczne oświadczenia na portalu Truth Social. Zaledwie dzień wcześniej zagroził zbombardowaniem Iranu, cofając go do epoki kamienia łupanego i unicestwiając całą cywilizację – sformułowanie, które Escobar klasyfikuje jako retoryczną eskalację „Imperium Chaosu”.

Zaledwie kilka godzin później Trump nagle powiedział o „wielkim dniu dla pokoju na świecie”. Iran miał już dość, Stany Zjednoczone miały pomóc w transporcie morskim przez Cieśninę Ormuz, wesprzeć odbudowę i zarobić „mnóstwo pieniędzy”.

Escobar postrzega to nie tylko jako typową dla Trumpa zmienność, ale także jako klasyczny przykład manipulacji narracją: Trump ani nie czyta oryginalnych dokumentów, ani nie zastanawia się nad własnymi wypowiedziami. Nagły zwrot akcji nie jest ani logicznie, ani strategicznie zrozumiały, lecz jest raczej wynikiem gorączkowych dyskusji w tle.

Ukryci architekci:

Pakistan, Chiny i dyplomacja „zagubiona w tłumaczeniu”

Prawdziwe źródło zawieszenia broni nie leży w Waszyngtonie, ale w łańcuchu dyplomatycznym, który rozpoczął się kilka dni temu w Islamabadzie. Cztery państwa muzułmańskie – Pakistan, Arabia Saudyjska, Egipt i Turcja – spotkały się, aby omówić deeskalację.

Następnie pakistański minister spraw zagranicznych udał się do Pekinu, gdzie Chiny jednoznacznie dały do ​​zrozumienia, że ​​przedstawione dotychczas propozycje są niewystarczające. Pekin przedstawił pięciopunktowy plan, który stał się podstawą dalszych negocjacji.

Pepe Escobar, który doskonale zna Pakistan, ponieważ przez dziesięciolecia zajmował się reportażem (zarówno przed, jak i po 11 września), podkreśla kluczową rolę tego kraju jako „posłańca”, a nie architekta.

Obecny rząd w Islamabadzie – który obalił i uwięził Imrana Khana – ma bliskie powiązania z amerykańskim kompleksem wojskowo-przemysłowym, Pentagonem i CIA. Feldmarszałek Asim Munir ma nawet numer Trumpa na szybkim wybieraniu.

Niemniej jednak sam Iran nie był bezpośrednio zaangażowany; wszystkie informacje były rozpowszechniane kanałami pakistańskimi. Escobar mówi o „epickim zdarzeniu zaginionym w tłumaczeniu”: Stany Zjednoczone opracowały 15-punktowy plan, Iran – 10-punktowy. Obie strony interpretują dokumenty zupełnie inaczej.

Chiny przekonały Teheran dopiero w ostatniej chwili, aby dał szansę rozejmowi – obietnicą „Wesprzemy cię”.

Główne konflikty:

Liban, Cieśnina Ormuz i 10-punktowe żądania Iranu

Porozumienie o zawieszeniu broni już pierwszego dnia groziło załamaniem. Pakistan od początku jasno dawał do zrozumienia, że ​​Liban jest stroną zawieszenia broni. Sharif opublikował to publicznie na Twitterze – sugerując, że Waszyngton wyraził na to zgodę.

Mimo to, zaledwie kilka godzin później Izrael rozpoczął masową kampanię bombardowań Bejrutu, w tym w dzielnicach o wpływowych tradycjach Zachodu, takich jak Corniche. Rzeczniczka Departamentu Stanu USA Caroline Levitt potwierdziła później, że Liban nie był stroną porozumienia.

Escobar uważa to za jasny znak: Izrael – „kult śmierci w Azji Zachodniej” – nie został nawet włączony do negocjacji i zniweczył umowę już pierwszego dnia.

Jeszcze poważniejszy jest spór o Cieśninę Ormuz. Iran, z pomocą Chin, wprowadził tam alternatywny system opłat (E1) i obecnie pobiera opłaty w juanach.

Podczas gdy Trump wspomniał o pomocy USA w transporcie, Iran grozi całkowitym zamknięciem cieśniny, jeśli „zawieszenie broni na wszystkich frontach” zostanie naruszone. Escobar wyjaśnia: To oznaczałoby koniec petrodolara, jaki znamy.

Analizy Goldman Sachs ostrzegały Waszyngton od lat – ale nikt nie słuchał. Iran mógł finansować swoje reparacje wyłącznie z opłat drogowych.

Dziesięć punktów Iranu jest nie do przyjęcia dla Waszyngtonu: gwarancja nieagresji, utrzymanie kontroli nad Cieśniną Ormuz, zakończenie wszystkich wojen regionalnych, w tym z Hezbollahem, wycofanie wszystkich wojsk amerykańskich, reparacje, uznanie prawa do wzbogacania uranu, zniesienie wszystkich sankcji.

Trump później twierdził, że „nie doszło do wzbogacenia” i że Stany Zjednoczone usuwają „głęboko zakopany pył nuklearny” – choć jednocześnie przyznał, że pył ten pozostał nietknięty pod nadzorem satelitarnym od czasu ataku.

Escobar postrzega to jako ostateczne ujawnienie uzasadnienia wojny przez USA: „nieuchronna bomba atomowa” była pretekstem. Prawdziwym celem była zmiana reżimu i powstrzymanie irańskiej projekcji siły – oba te cele zakończyły się niepowodzeniem.

Rzeczywistość wojskowa kontra narracja Waszyngtonu

Trump, sekretarz obrony Pete Hegseth i generał CQ Brown przedstawili atak jako „spektakularne zwycięstwo militarne”. Twierdzili, że Iran został „zdewastowany”, gdyż 80% jego produkcji dronów i pocisków rakietowych zostało zniszczonych, a 80% jego obrony powietrznej zostało wyłączonych.

Escobar nazywa to po prostu „kłamaniem w żywe oczy”.

Większość podziemnych „miast rakietowych” (ponad 31 obiektów, wiele w odległych prowincjach, takich jak Sistan-Beludżystan) pozostaje nietknięta. Iran poinformował Stany Zjednoczone i Pakistan, że nadal posiada ponad 15 000 pocisków i 40 000 dronów – wiele z nich to zaawansowane modele zmodernizowane w Rosji, odporne na zakłócenia.

Chociaż siły powietrzne i część marynarki wojennej zostały trafione, miniaturowe okręty podwodne i rezerwy rakiet strategicznych pozostały nienaruszone.

Natomiast przemysł petrochemiczny i infrastruktura cywilna (mosty, uniwersytety, Isfahan) poniosły poważne straty – cenę, którą Iran może odbudować w dłuższej perspektywie przy pomocy Chin i Rosji.

Spójność narodowa w Iranie i rola krytyków wewnętrznych

Pomimo zniszczeń Iran przeżywa bezprecedensową jedność narodową.

Escobar opowiada o swojej długoletniej wiedzy na temat kraju: Po 47 latach najbrutalniejszych sankcji suwerenne państwo walczy praktycznie samotnie z najsilniejszą armadą na świecie – i doprowadziło do jej paraliżu.

Dotychczasowe rozbieżności w społeczeństwie (polityka gospodarcza, Republika Islamska) schodzą obecnie na dalszy plan.

Nawet były minister spraw zagranicznych Zarif został okrzyknięty zdrajcą w irańskich mediach społecznościowych, ponieważ jego artykuł w „Foreign Affairs” został odebrany jako dokument kapitulacji.

Perspektywy:

Negocjacje w Islamabadzie i główne linie geopolityczne

Rozmowy mają rozpocząć się w Islamabadzie w piątek. Iran mają reprezentować minister spraw zagranicznych Araghchi i przewodniczący parlamentu Ghalibaf.

Escobar oczekuje, że Irańczycy szczegółowo wyjaśnią swoje żądania i będą skłonni pójść na kompromis w jednej lub dwóch kwestiach (np. w kwestii reparacji poprzez opłatę za przejście graniczne w Ormuzie).

Prawdziwym pytaniem jest jednak „dobra wola” delegacji USA. Po dwóch poprzednich zdradach w trakcie negocjacji (w tym zabójstwie Najwyższego Przywódcy) zaufanie to zostało zachwiane.

Iran zdaje sobie sprawę, że jest to wojna na większą skalę, skierowana przeciwko suwerennym cywilizacjom (Iranowi, Rosji, Chinom), które kontrolują źródła energii.

Wniosek

Escobar i Davis przedstawiają ponury, ale realistyczny obraz: bez jasnych instrukcji ze strony Stanów Zjednoczonych skierowanych do Izraela, nakazujących przestrzeganie porozumienia, zawieszenie broni jest już „DOA” (dead on arrival – martwe od samego początku).

Nieracjonalni aktorzy po obu stronach – Izrael i niestabilny Trump – sprawiają, że każda prognoza jest ryzykowna.

Niemniej jednak, gdyby zawieszenie broni utrzymało się, mogłoby ono radykalnie zmienić geopolitykę regionu – wzmocniłoby Iran, osłabiło petrodolara i wprowadziło nową rolę mediatorów dla Chin i Pakistanu.

Rozmowa kończy się uświadomieniem: świat się temu przygląda, zwłaszcza kraje Globalnego Południa. Nie widzą tam „zdewastowanego” Iranu, lecz kraj, który radzi sobie pomimo wszelkich przeciwności.

Kluczowym pytaniem na nadchodzące dni pozostaje, czy Waszyngton kiedykolwiek uzna tę rzeczywistość.

Trump został oszukany przez Izrael… i ponura gra trwa dalej.

Opublikowany przez

Trump został oszukany przez Izrael… i gra trwa dalej.

Larry C. Johnson uncutnews-ch./trump-wurde-von-israel-ausgetrickst-und-das-spiel-geht-weiter

Oto pierwsza mało spektakularna wiadomość: rzekome zawieszenie broni między USA a Iranem upadło. Choć nie ma oficjalnego oświadczenia, uwierzcie mi, to już koniec. Farsa  zorganizowana  przez administrację Trumpa, zwłaszcza w Waszyngtonie, jest absurdalna. Ogłaszają oni znaczące zwycięstwa militarne nad Iranem, nie mając najmniejszych dowodów na to, że USA osiągnęły jakiekolwiek cele strategiczne – poza przejęciem przez Iran kontroli nad Cieśniną Ormuz i uwięzieniem światowej gospodarki w kryzysie łańcucha dostaw.

Zarówno Iran, jak i Pakistan, mediatorzy w zawieszeniu broni, podkreślają, że administracja Trumpa   zaakceptowała dziesięciopunktowy plan Iranu jako realną podstawę do negocjacji :

  1. Zaangażowanie USA w pakt o nieagresji  – formalna gwarancja, że ​​Stany Zjednoczone (i Izrael) nie przeprowadzą dalszych ataków na Iran, Liban, Jemen i Irak.
  2. Irańska kontrola nad Cieśniną Ormuz pozostaje niezmienna  – Iran zachowuje suwerenność i podstawową koordynację ruchu statków przez cieśninę, a na rzecz bezpiecznego przepływu statków obowiązuje „uregulowany” lub „bezpieczny protokół tranzytowy”.
  3. Uznanie praw Iranu do wzbogacania uranu  – wyraźne uznanie przez Stany Zjednoczone i społeczność międzynarodową prawa Iranu do wzbogacania uranu na potrzeby cywilnego programu nuklearnego.
  4. Zniesienie wszystkich głównych sankcji USA wobec Iranu  – usunięcie bezpośrednich dwustronnych sankcji gospodarczych nałożonych przez Stany Zjednoczone.
  5. Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych  – usunięcie sankcji wobec państw trzecich i organizacji prowadzących interesy z Iranem.
  6. Zakończenie wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ przeciwko Iranowi  – zniesienie istniejących sankcji i rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ przeciwko Iranowi.
  7. Anulowanie wszystkich rezolucji Rady Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej przeciwko Iranowi  – zakończenie rezolucji i środków nadzorczych Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej odnoszących się do irańskiego programu nuklearnego.
  8. Wypłata odszkodowań / reparacji wojennych dla Iranu  — rekompensata finansowa lub pomoc w odbudowie szkód wyrządzonych przez kampanię militarną USA i Izraela.
  9. Uwolnienie wszystkich zamrożonych irańskich aktywów  – odblokowanie irańskich funduszy i aktywów zlokalizowanych za granicą (w tym tych przechowywanych w bankach amerykańskich i europejskich).
  10. Wycofanie wojsk USA z Bliskiego Wschodu (i zakończenie ataków na sojuszników Iranu)  — wycofanie amerykańskich wojsk bojowych z regionalnych baz i rozszerzenie zawieszenia broni na sojuszników Iranu w „osi oporu” (w tym zaprzestanie izraelskich działań w Libanie przeciwko Hezbollahowi i zaprzestanie działań wojennych na innych frontach regionalnych).

Początkowa reakcja syjonistycznych zwolenników Trumpa i administracji Netanjahu była mieszanką szoku i gniewu. Opór rozpoczął się natychmiast we wtorek wieczorem, a w środę rano administracja Trumpa upierała się, że zgodziła się na inny – choć jak dotąd nieokreślony – dziesięciopunktowy plan. Izrael doprowadził do fiaska negocjacji, rozpoczynając brutalną i morderczą kampanię bombardowań centralnego i południowego Libanu.

Jak więc wpakowaliśmy się w ten bałagan? Artykuł w „New York Timesie” zatytułowany „Jak Trump poprowadził USA do wojny z Iranem”  przyciągnął  uwagę opinii publicznej, obarczając winą Benjamina Netanjahu i jego szefa Mossadu. Artykuł przedstawia premiera Netanjahu jako siłę napędową amerykańskiej interwencji. Netanjahu od miesięcy intensywnie prowadził kampanię na rzecz wspólnego, zakrojonego na szeroką skalę ataku na Iran. Przełomowe spotkanie 11 lutego 2026 roku w Białym Domu – gdzie Netanjahu wygłosił ściśle tajną prezentację w Sali Sytuacyjnej – pomogło Trumpowi przełamać początkową niechęć i ograniczone możliwości, ostatecznie autoryzując zakrojone na szeroką skalę ataki u boku Izraela.

W miesiącach poprzedzających spotkanie 11 lutego Netanjahu wielokrotnie naciskał na administrację Trumpa, aby USA poparły ataki militarne, nazywając je niezbędnymi dla neutralizacji irańskiego programu nuklearnego, pocisków balistycznych i wpływów regionalnych. Przedstawiciele izraelskiego rządu sygnalizowali, że Izrael jest gotowy do jednostronnego działania w razie potrzeby, co wzbudziło w Stanach Zjednoczonych poczucie pilności i nieuchronności. 11 lutego Netanjahu przybył do Białego Domu na rozmowy, które obejmowały szczegółową odprawę na temat gróźb ze strony Iranu. Podczas prawie trzygodzinnego spotkania omówiono potencjalne terminy ataków, ryzyko dla trwających rozmów dyplomatycznych między USA a Iranem (które Netanjahu starał się podważyć) oraz korzyści płynące z działań militarnych. Trump i jego zespół otrzymali informacje wywiadowcze i argumenty, które podkreśliły potrzebę zdecydowanych działań.

No cóż, pozwólcie, że trochę pospekuluję… Myślę, że moment publikacji tego artykułu wpisuje się w waszyngtoński rytuał szukania jednego lub więcej kozłów ofiarnych za nieudaną politykę. J.D. Vance i, w mniejszym stopniu, Marco Rubio są przedstawiani jako dwa głosy rozsądku, które próbowały odwieść Donalda Trumpa od ataku na Iran. Generał Dan Caine był pod tym względem bliski, ale artykuł w „New York Timesie” przedstawia go jako stosunkowo słabego człowieka, który nie odważył się rzucić wyzwania prezydentowi.

Kto ponosi winę? Pete Hegseth. Jeśli ataki USA ponownie się nasilą w tym tygodniu, a Iran będzie nadal bombardował amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej, krytyczną infrastrukturę gospodarczą państw Zatoki Perskiej i Izrael, nadejdzie dzień rozliczenia, kiedy Trump będzie zmuszony przyznać, że USA nie są w stanie pokonać Iranu, a koszt kontynuowania wojny będzie katastrofalny dla amerykańskiej gospodarki – i dla perspektyw politycznych Republikanów tej jesieni.

Źródło: Trump dał się oszukać Izraelowi… A gra trwa dalej

Barbarzyństwo kapituluje strategicznie. Cywilizacja zwycięża. Na razie.

Opublikowany przez

Barbarzyństwo kapituluje strategicznie. Cywilizacja zwycięża. Na razie.

Zawsze chodziło o cywilizację.

„Cała cywilizacja umrze dziś w nocy i nigdy nie powróci”. Historia zarejestruje to spojrzeniem bezlitosnym jak słońce. Zaskakująco barbarzyńska pieczęć, którą prezydent Stanów Zjednoczonych umieścił w mediach społecznościowych.

Krótko mówiąc: była to tandetna „cywilizacja”, która dała światu Big Maca i groziła unicestwieniem starożytnej cywilizacji, która dała światu algebrę; która wywarła bezprecedensowy wpływ na sztukę, naukę i rządzenie; która wydała na świat postaci od Cyrusa Wielkiego po Awicennę, od Omara Chajjama po wybitnego poetę Dżalaladdina Rumiego; która rozwinęła serię wspaniałych ogrodów, dywanów, cudów architektury oraz ram filozoficznych i etycznych.

Co istotne, ze strony przywódców politycznych całego „cywilizowanego” Zachodu nie wydobył się ani jeden dźwięk w odpowiedzi na ten wybuch barbarzyństwa, nie było nawet udawanego oburzenia, co po raz kolejny dowodzi ich całkowitego, nieodwracalnego moralnego i politycznego bankructwa.

Irańczycy odpowiedzieli na to barbarzyństwo w ten sam sposób. Ponad 14 milionów ludzi zarejestrowało się, tworząc żywe tarcze wokół swoich elektrowni w całym kraju, chroniąc swoje źródła utrzymania i stawiając bezpośredni opór „syndykatowi Epsteina”.

Gdy zbliżał się mrożący krew w żyłach moment, pawian barbarzyństwa – co innego? – przerzucił się na TACO: ludzie z LEGO uwiecznili go.

Nie ma absolutnie żadnej możliwości, aby Pakistan mógł zaoferować Iranowi „gwarancje”, że zawieszenie broni będzie sposobem na ostateczne zakończenie wojny. Jak potwierdziły źródła dyplomatyczne, w rzeczywistości wydarzyło się coś takiego: Pekin w ostatniej chwili wkroczył jako gwarant i zapewnił Teheran, że Stany Zjednoczone zaakceptują przynajmniej część irańskich żądań zawartych w 10-punktowym planie.

Potwierdził to również ambasador Iranu w Chinach, Abdolreza Rahmani Fazili. Negocjacje rozpoczną się w najbliższy piątek w Islamabadzie.

Prezydent Stanów Zjednoczonych, ten śliniący się pawian barbarzyństwa, w obliczu nieuniknionych, ponurych konsekwencji własnego strategicznego błędu, wykorzystał Pakistan jako drogę ucieczki. Potwierdził to kolejny epicki błąd pakistańskiego premiera: zapomniał usunąć nagłówek tweeta/posta X, który został dla niego napisany przez Biały Dom.

Obecny reżim pakistański – de facto kierowany przez marszałka polowego Asima Munira, który ma Trumpa na szybkim wybieraniu – mógł korzystać i będzie nadal korzystać geopolitycznie z wyjątkowego statusu: muzułmańskiej potęgi nuklearnej ze znaczną mniejszością szyicką; dobrych stosunków z Radą Współpracy Zatoki Perskiej; sąsiada Iranu, z którym ma dobre stosunki; umowy obronnej z Arabią Saudyjską; strategicznego partnera Chin; brak baz USA na jego terytorium.

Ale Islamabad zawsze był jedynie mediatorem, nigdy architektem jakiejkolwiek „mediacji”. Niezależnie od zaciemnienia ze strony Białego Domu, to Chiny musiały stworzyć podstawowe ramy dla ewentualnego odprężenia.

Syndykat Epsteina błaga o przerwę

Dotarliśmy do punktu, w którym kult śmierci w Azji Zachodniej był jednocześnie tłumiony przez Iran i Hezbollah w południowym Libanie. Pomimo zalewu propagandy, ich prośby o pomoc odegrały znaczącą rolę w przekonaniu Trumpa do zgody na zawieszenie broni.

Syndykat Epsteina jako całość wręcz się o to prosił. Nie chodziło o geopolitykę, ale o piekło operacyjne: Imperium Chaosu wyczerpało swoje zasoby militarne.

Ostatecznym sygnałem było wycofanie się USS Tripoli – pod ostrzałem – w głąb południowego Oceanu Indyjskiego wraz z 2500 marines na pokładzie. Oznaczało to, że Marynarka Wojenna USA opuściła teatr działań wojennych – z wyjątkiem okrętów podwodnych uzbrojonych w pociski Tomahawk, z których około połowa chybiała celu z alarmującą niecelnością.

A problemy są dalekie od zakończenia. Finansowe piekło wisi w powietrzu, niezależnie od tego, co zostanie ustalone w Islamabadzie i poza nim, z 10 bilionami dolarów obligacji rządowych, które trzeba będzie zrefinansować w 2026 roku. A petrodolar szybko zmierza na śmietnik historii.

I po raz kolejny pojawia się obłąkańczy kult śmierci.

Nikt nigdy nie powinien o tym zapominać. Syndykat Epsteina nie jest zdolny do zawierania porozumień. A kult śmierci nie zawiera rozejmów: w najlepszym razie tworzy luki prawne, które pozwalają mu zabijać każdego, kogo zobaczy.

Pismo [mane tekel fares md] jest już na ścianie. Jeśli kult śmierci złamie zawieszenie broni – co już się dzieje – Iran i Hezbollah odpowiedzą zmasowanym atakiem, nie atakując amerykańskich celów.

Niemniej jednak jest jeszcze za wcześnie, by twierdzić, że pawian barbarzyństwa przegrał wojnę pod każdym względem: moralnym, prawnym, politycznym, ekonomicznym i strategicznym.

Ostatecznie imperium chaosu z natury zawsze będzie niezdolne do honorowania porozumień – zwłaszcza, gdy weźmiemy pod uwagę, że w trakcie negocjacji dyplomatycznych doszło do dwóch ataków na Iran, w których zginęli wszyscy, od przywódcy ajatollaha Chameneiego po licznych potencjalnych negocjatorów.

Ogólny obraz pozostaje ten sam (zaśpiewajcie to!): to wojna do samego końca z trzema głównymi zwolennikami świata wielobiegunowego – Iranem, Chinami i Rosją.

Gra o władzę w Chinach i kilka ustalonych faktów

Przed zawieszeniem broni Chiny otrzymywały 1,2 miliona baryłek irańskiej ropy dziennie, głównie za pośrednictwem 26 tankowców-widm z wyłączonymi transponderami, a płatności w juanach były realizowane za pośrednictwem systemu CIPS na terminalu poboru opłat w Cieśninie Ormuz.

Wszystko to odbywało się z pominięciem systemu SWIFT, sankcji, petrodolara i zachodnich ubezpieczeń.

To nowy, alternatywny system płatności, który został wdrożony w miejscu, gdzie jest największe ryzyko przestoju na świecie.

Ta złożona architektura ukrytej energii pozostaje nienaruszona po zawieszeniu broni – o ile zostanie utrzymana. Kluczowe jest jednak to, że Chiny zyskują dodatkową swobodę. Widmo grożące wstrzymaniem całego eksportu irańskiej ropy naftowej najwyraźniej zniknęło. To wyjaśnia logikę stojącą za chińską gwarancją złożoną w ostatniej chwili.

Porównajmy to z deklarowanymi celami Imperium Chaosu: sprowokowanie zmiany reżimu; zabezpieczenie wzbogaconego uranu; zniszczenie programu rakietowego; unicestwienie zdolności Iranu do projekcji siły. Wszystko to zakończyło się ogromnym błędem strategicznym.

Iran i Oman będą koordynować „punkt poboru opłat” dla każdego statku przepływającego przez Cieśninę Ormuz – w okresie zawieszenia broni i po jego zakończeniu – w ramach szczegółowych ram prawnych. Amerykańskie statki przepływające przez Cieśninę Ormuz po uiszczeniu opłaty w juanach – niewiele jest rzeczy bardziej ironicznych w historii.

Jednak jedno jest jasne: imperium chaosu gra na czas, podczas gdy Iran zachowuje inicjatywę.

Główne punkty 10-punktowego planu Iranu:

  • Obowiązek nieagresji
  • Utrzymanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz
  • Porozumienie w sprawie wzbogacania uranu
  • Zniesienie wszystkich głównych sankcji
  • Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych
  • Zakończenie obowiązywania wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ
  • Zakończenie obowiązywania wszystkich decyzji Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej
  • Wypłata odszkodowania Iranowi
  • Wycofanie amerykańskich wojsk bojowych z regionu
  • Zakończyć wszystkie wojny, w tym te przeciwko Hezbollahowi

Jest jasne: Iran nie pójdzie na kompromis w żadnej z tych kwestii.

Cywilizacja przetrwała – na razie.

Kilka faktów:

  • USA nie są już supermocarstwem
  • Iran ponownie stał się jedną z wiodących potęg
  • Monarchie Zatoki Perskiej pozbędą się baz USA
  • Katar i Oman zawrą z Iranem umowy o bezpieczeństwie

Pozostaje pytanie centralne: Jak znaleźć lekarstwo na ten „rak” występujący w Azji Zachodniej?

Źródło: Barbaria strategicznie się poddaje. Cywilizacja wygrywa. Na razie.

Pokój pod dyktando Teheranu

Opublikowany przez

Pokój pod dyktando Teheranu

Autor artykułu Marek Wójcik 9. kwietnia 2026 world-scam/pokoj-pod-dyktando-teheranu

Zapowiedziany na wczoraj koniec cywilizacji został w ostatniej chwili odroczony na dwa tygodnie. Pomimo że została już obwieszczona, apokalipsa nie nastąpi. Donald Trump doprowadził do 9. z kolei pokoju na świecie. Cóż z tego, że to jego działanie wywołało tę całą awanturę? Najważniejsze, że w nocy z wtorku na środę przywrócił światu pokój.

Z ręką na sercu, czy ktokolwiek z was poszedłby bronić własnym ciałem mostu, albo elektrowni – obiektów zagrożonych zniszczeniem przez największą potęgę militarną świata? To już nie jest patos, to rzeczywistość – Irańczycy są prawdziwymi bohaterami tej wojny.

Jak wynika ze zdjęć opublikowanych przez media państwowe, Irańczycy utworzyli łańcuchy ludzkie, aby chronić mosty i elektrownie po groźbach prezydenta Trumpa dotyczących ataku na infrastrukturę energetyczną, a najwyżsi urzędnicy oświadczyli, że są gotowi poświęcić za to nawet swoje życie.

Jak zdesperowani muszą być ci mieszkańcy Persji, żeby tak odważnie stawiać czoła amerykańsko-syjonistycznemu imperializmowi?

Irańczycy gromadzą się na mostach i przy elektrowniach w całym kraju, aby zapobiec temu, by stały się one celem zbrodni wojennych Trumpa.
Źródło: Telegram 07.04.2026 r. 16:33.

Możliwe, że Trump wystraszył się wizji przejścia do historii jako największy na świecie tyran. Może to właśnie postawa tych ludzi spowodowała, że jak pies podkulił ogon i wycofał się z tej przez niego wywołanej i sromotnie przegranej awantury światowej. Może dotarła do niego informacja o systemie rosyjskim S 500 zainstalowanym w Iranie.

S-500 Prometheus (55R6M „Triumfator-M”) to rosyjski system rakietowy ziemia-powietrze nowej generacji, opracowany przez firmę Almaz-Antey jako następca modelu S-400. Przeznaczony do przechwytywania celów na dużych wysokościach i dalekich odległościach, wszedł do służby w 2021 roku. Działa jako mobilny, wielowarstwowy system przeznaczony do zwalczania samolotów, myśliwców stealth, broni hipersonicznej oraz satelitów na niskiej orbicie w zasięgu do 600 km i na wysokości do 200 km.

Prezydent USA przyjął do wiadomości, że nie będzie bezwarunkowej kapitulacji Iranu. Będzie bezwarunkowe przyjęcie przez USA wszystkich dziesięciu irańskich warunków:

  1. Żadnych nowych aktów agresji wobec Iranu;
  2. Utrzymanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz;
  3. Akceptacja wzbogacania uranu;
  4. Zniesienie wszystkich sankcji pierwotnych;
  5. Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych;
  6. Unieważnienie wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;
  7. Unieważnienie wszystkich rezolucji Rady Gubernatorów:
  8. Wypłata odszkodowania dla Iranu;
  9. Wycofanie amerykańskich sił bojowych z regionu;
  10. Zakończenie wojny na wszystkich frontach, w tym przeciwko bohaterskiemu Islamskiemu Ruchowi Oporu w Libanie.

Nic dziwnego, że Izrael tak popierany przez globalistów i ich marionetki w rządach wielu krajów świata, ogłosił kontynuację walki z Hezbollah w Libanie. Dla Izraela porażka USA wiąże się z utratą najważniejszego sprzymierzeńca. Wraz z upadkiem hegemonii USA w tym regionie, siła Izraela – tego najbardziej terrorystycznego na świecie kraju – znacznie osłabła. Decyzja Izraela kontynuacji wojny w Libanie spowodowała, że ataki rakietowe Iranu na Izrael będą nadal kontynuowane.

Godny zaufania partner do negocjacji.

Dla lepszego zrozumienia, w jaki sposób Donald Trump odnosi tak wiele sukcesów, przedstawię wam cykle decyzyjne tego męża stanu zjednoczonego:

Diagram cykli decyzyjnych Donalda Trumpa.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Izrael złamał zawieszenie broni, Iran odpowiada atakami rakietowymi. Możliwe scenariusze.

Opublikowany przez

Seyed M. Marandi: Izrael łamie zawieszenie broni, Iran odpowiada atakami rakietowymi i możliwe scenariusze

W niedawnym wywiadzie dla amerykańskiego dziennikarza Glenna, irański profesor Seyed Mohammad Marandi analizuje najnowsze wydarzenia na Bliskim Wschodzie. Marandi, wykładowca Uniwersytetu w Teheranie i były doradca irańskiego zespołu negocjacyjnego ds. programu nuklearnego, opisuje naruszenie zawieszenia broni przez Izrael, odwet Iranu oraz złożone tło negocjacji z USA.

Seyed M. Marandi: Israel Breaks Ceasefire, Iran Retaliates With Missile Strikes
============================================================

Obecny konflikt i zerwanie zawieszenia broni

Według Marandiego, Izrael masowo naruszył niedawno uzgodnione zawieszenie broni. Podczas nagrania wywiadu 8 kwietnia irańskie pociski zostały wystrzelone w kierunku Izraela w bezpośredniej odpowiedzi na trwające izraelskie ataki na Liban. Izrael przeprowadza naloty dywanowe na libańskie miasta i ludność cywilną, w wyniku których giną setki osób, w tym wiele kobiet i dzieci. Dzieje się tak pomimo porozumienia o zawieszeniu broni.

Marandi podkreśla, że ​​pakistański premier wyraźnie napisał na Twitterze, że Liban jest stroną zawieszenia broni. Niemniej jednak prezydent USA Trump twierdzi, że jest to „odrębna potyczka”. Te sprzeczności świadczą o słabości Trumpa i zamiarze Netanjahu, by celowo sabotować proces pokojowy. Ataki służą podważeniu zawieszenia broni i realizacji własnych celów politycznych poprzez dalszą radykalizację izraelskiej ludności.

Tło negocjacji i plan irański

Wywiad rzuca światło na tło zawieszenia broni. Stany Zjednoczone początkowo domagały się „bezwarunkowej kapitulacji” Iranu – podobnie jak w przypadku poprzedniej 12-dniowej wojny. Stanowisko to przekształciło się w 15-punktowy plan, który Iran odrzucił. Zamiast tego irańska Najwyższa Rada Bezpieczeństwa Narodowego, z udziałem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego, opracowała własny 10-punktowy plan. Został on przekazany Stanom Zjednoczonym za pośrednictwem Pakistanu i ostatecznie zaakceptowany przez Trumpa jako podstawa do negocjacji.

Marandi opisuje ten krok jako symbolicznie znaczący: aroganckie imperium, takie jak Stany Zjednoczone, zostało zmuszone do uznania praw suwerennego państwa. Niemniej jednak sceptycyzm jest uzasadniony. Stany Zjednoczone to wyjątkowo aroganckie imperium, a Trump jest najbardziej aroganckim z „cesarzy”. Negocjacje z nim są nieprzewidywalne, ponieważ stale zmienia swoje stanowiska.

Sytuacja militarna i siła Iranu

Pomimo zawieszenia broni Iran przygotowuje się na najgorsze. Marandi, który sam walczył jako ochotnik w wojnie iracko-irańskiej w latach 80., wskazuje na długoterminowe przygotowania Iranu: od ponad 25 lat kraj ten rozwija i gromadzi rakiety i drony – znacznie więcej, niż podejrzewa druga strona. W ciągu ostatnich 40 dni Iran nieprzerwanie atakował cele w Izraelu, bazy amerykańskie i inne podmioty zaangażowane w konflikt, nie tracąc przy tym potencjału.

Stany Zjednoczone stoją przed poważnymi problemami: ich wojska zostały pospiesznie przemieszczone w regionie, bazy zostały zniszczone, a ekstremalne warunki klimatyczne (upał, wilgotność, burze piaskowe) w Zatoce Perskiej poważnie wpływają na sprzęt i logistykę. Koszty napraw w poprzednich wojnach sięgały setek miliardów dolarów. Do tego dochodzi presja polityczna w USA i krytyka międzynarodowa. Zamknięcie Cieśniny Ormuz przez Iran dodatkowo potęguje tę presję.

Rola Izraela, USA i zachodnich mediów

Marandi ostro krytykuje podwójne standardy Zachodu. Podczas gdy Izrael bombarduje libańskie obszary cywilne zgodnie z „doktryną Dahija” (systematyczne niszczenie całych dzielnic) – porównywalną do „koszenia trawników” w Strefie Gazy – prasa zachodnia milczy lub usprawiedliwia ataki jako ataki na „bazy Hezbollahu”. Ani „Washington Post”, „New York Times”, „Guardian”, ani liberalni czy konserwatywni komentatorzy nie wyrazili oburzenia groźbami Trumpa, że ​​„zbombarduje Iran do epoki kamienia łupanego” lub zniszczy irańską cywilizację.

Zachodem rządzi „klasa Epsteina” – oligarchiczna elita pozbawiona moralnego kompasu. Irańczycy i muzułmanie są postrzegani jako „Amalekici” (biblijni wrogowie) i podludzie. Taka postawa podważa humanitarną i demokratyczną legitymację Zachodu.

Cieśnina Ormuz i jej skutki gospodarcze

Kluczowym punktem negocjacji jest kontrola nad Cieśniną Ormuz. Iran tymczasowo zamknął ten strategiczny szlak wodny i obecnie domaga się wspólnego zarządzania lub ustalenia opłat, być może z Omanem. Nie był to pierwotny zamiar Iranu, lecz bezpośrednia konsekwencja ataku USA. Kontrola nad cieśniną znacząco wzmocniłaby Iran, a jednocześnie osłabiłaby USA.

Zamknięcie poważnie utrudnia transport ropy naftowej, LNG i nawozów, grożąc globalną recesją. Kraje takie jak Indie już odczuwają konsekwencje gospodarcze. Marandi postrzega to jako utratę siły przez Stany Zjednoczone: państwa Globalnego Południa mogłyby teraz działać bardziej asertywnie.

Perspektywy na przyszłość: negocjacje czy nowa wojna?

Marandi jest pesymistą co do osiągnięcia kompleksowego porozumienia w ciągu planowanych dwóch tygodni. Możliwe, że łatwiejsze kwestie zostaną rozwiązane, a termin przedłużony. Dziesięć kluczowych punktów Iranu – w tym wzbogacanie uranu, program rakietowy i relacje regionalne – jest trudnych do zaakceptowania dla aroganckiego imperium.

Możliwe scenariusze:

Kontynuacja izraelskich ataków na Liban i irańskich działań odwetowych.

Udział państw Zatoki Perskiej (np. Zjednoczonych Emiratów Arabskich) jest możliwy, ale są one bezsilne militarnie. Ich krytyczna infrastruktura jest odsłonięta na wybrzeżu i byłaby bezpośrednio zagrożona w razie konfliktu.

Przejście do wojny czysto irańsko-izraelskiej, w której USA pozostawały pośrednio zaangażowane (tankowanie, rozpoznanie).

Dyktatury Zatoki Perskiej zagroziły swojej pozycji, wspierając USA. Iran będzie faworyzował państwa przyjazne (Chiny, Rosję) podczas tranzytu przez Ormuz i dyskryminował swoich oponentów.

Sojusze regionalne i długoterminowe konsekwencje

Siła Iranu opiera się na partnerstwach z Irakiem, Jemenem i Hezbollahem, które działają autonomicznie. Sojusze te skomplikowały wojnę. W dłuższej perspektywie, jeśli konfrontacyjna polityka państw Zatoki Perskiej będzie się utrzymywać, granice mogą ulec zmianie.

Marandi kończy refleksją historyczną: Konfliktu można było uniknąć, gdyby Stany Zjednoczone posłuchały głosów takich jak Flynt i Hillary Leverett (autorzy książki „Going to Tehran”). Zamiast tego, wpływy syjonistyczne uniemożliwiły pokój. Iran zaoferował nawet współpracę po 11 września, ale spotkało go rozczarowanie.

Wniosek

Wywiad ukazuje pewny siebie Iran, który wychodzi z konfliktu wzmocniony militarnie, strategicznie i symbolicznie. Jednocześnie podkreśla niestabilność spowodowaną izraelskimi prowokacjami i nieprzewidywalnością USA. To, czy zawieszenie broni utrzyma się, zależy w dużej mierze od zdolności USA do powstrzymania Izraela – w co Marandi głęboko wątpi.

Nadchodzące dni i tygodnie zadecydują o postępach w negocjacjach, czy też eskalacji konfliktu. Zamknięcie Cieśniny Ormuz i irańskie ataki rakietowe wysyłają wyraźne sygnały: Iran jest gotowy bronić swojej suwerenności i praw regionu wszelkimi możliwymi środkami.

Udział Izraela w negocjacjach: Atak na strategiczny most w Iranie: Jedwabny Szlak pod ostrzałem.

Opublikowany przez

Atak na strategiczny most w Iranie: Jedwabny Szlak pod ostrzałem

zmianynaziemi/atak-na-strategiczny-most-w-iranie-jedwabny-szlak-pod-ostrzalem

Wewnętrzne linie komunikacyjne Iranu stały się celem precyzyjnych uderzeń militarnych, które mogą zmienić układ sił w regionie Bliskiego Wschodu. 7 kwietnia 2026 roku siły izraelskie, przy wsparciu technicznym i operacyjnym Stanów Zjednoczonych, przeprowadziły serię ataków na kluczowe elementy irańskiej infrastruktury transportowej. Głównym punktem uderzenia stał się most kolejowy Yahya Abad, zlokalizowany w rejonie miasta Kaszan w prowincji Isfahan. To strategiczne ogniwo transportowe, łączące ważne centra przemysłowe i logistyczne, zostało poważnie uszkodzone, co wywołało natychmiastowy wstrząs w irańskim systemie transportowym.

Z oficjalnych doniesień agencji IRNA oraz informacji przekazywanych przez lokalne władze w prowincji Isfahan wynika, że w wyniku ataku na most Yahya Abad zginęły 2 osoby, a 3 kolejne odniosły obrażenia. Choć liczba ofiar śmiertelnych jest niska, znaczenie polityczne i gospodarcze tego zdarzenia jest ogromne. Most w Kaszanie nie jest jedynie lokalnym obiektem inżynieryjnym, lecz elementem szerszej sieci kolejowej, która stanowi kręgosłup irańskiego eksportu i transportu wojskowego. Uderzenie w ten konkretny punkt sugeruje, że agresorzy dysponują dokładną wiedzą na temat logistycznych słabych punktów Teheranu.

Działania w Kaszanie nie były odosobnionym incydentem. Atak ten stanowił część szerszej ofensywy, której celem było sparaliżowanie ruchu wewnątrz kraju. Równocześnie rakiety uderzyły w most w pobliżu świętego miasta Kum oraz w kluczową autostradę w północnej części Iranu, łączącą Tabriz z resztą kraju. Wybór celów nie był przypadkowy – uderzono w arterie komunikacyjne, które umożliwiają szybki przerzut wojska oraz transport surowców. Strategia ta ma na celu odcięcie głównych ośrodków decyzyjnych od baz operacyjnych i magazynów sprzętu.

Sytuacja stała się jeszcze bardziej napięta ze względu na kontekst polityczny. Ataki nastąpiły w momencie, gdy zbliżał się wyznaczony przez administrację Donalda Trumpa termin ostateczny w kwestii negocjacji nuklearnych i bezpieczeństwa regionalnego. Armia Obrony Izraela (IDF) wysłała bezpośrednie ostrzeżenia do mieszkańców Iranu, zalecając unikanie podróży pociągami. Takie działanie jest rzadko spotykane i wskazuje na to, że kolejne uderzenia w infrastrukturę kolejową mogą nastąpić w każdej chwili. Jest to forma wojny psychologicznej, mająca na celu wywołanie paniki wśród cywilów i wywarcie presji na rząd w Teheranie.

W odpowiedzi na te działania Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wydał ostre oświadczenie, w którym stwierdzono, że czas „powściągliwości” dobiegł końca. Retoryka Teheranu sugeruje, że Iran może przejść do otwartej odpowiedzi militarnej, co stawia region na krawędzi pełnoskalowego konfliktu. Mosty i linie kolejowe, które w czasie pokoju służą handlowi w ramach tzw. Jedwabnego Szlaku, stały się teraz polami bitwy w nowoczesnej wojnie hybrydowej, gdzie precyzyjne uderzenia mają zastąpić tradycyjną inwazję lądową.

Z perspektywy logistycznej zniszczenie mostu Yahya Abad powoduje ogromne utrudnienia w transporcie towarów. Kolej w Iranie odgrywa kluczową rolę w przesyłaniu produktów naftowych oraz minerałów, które są głównym źródłem dochodów państwa. Każdy dzień przerwy w funkcjonowaniu tej linii to straty finansowe liczone w milionach dolarów oraz opóźnienia w dostawach strategicznych materiałów. Uderzenie w infrastrukturę cywilną, która pełni funkcje podwójnego przeznaczenia, jest jasnym sygnałem, że celem nie jest jedynie armia, ale cała wydolność państwa irańskiego.

Światowi obserwatorzy zwracają uwagę na synchronizację działań USA i Izraela. Wspólne ataki, z których jeden uderzył bezpośrednio w Teheran 6 kwietnia, pokazują poziom współpracy wywiadowczej i militarnej obu państw. Wykorzystanie precyzyjnej broni do niszczenia konkretnych przęseł mostów dowodzi wysokiej zdolności do operowania w głębi terytorium przeciwnika bez konieczności angażowania dużych sił naziemnych.

Obecnie region znajduje się w stanie najwyższej gotowości. Zniszczony most w Kaszanie to nie tylko problem inżynieryjny, ale symbol geopolitycznego przełomu. Jeśli Iran nie powstrzyma się od odwetu, a USA i Izrael nie wycofają swoich żądań, infrastruktura transportowa Bliskiego Wschodu może stać się głównym celem w nadchodzących tygodniach. Każda kolejna stacja kolejowa i każdy most mogą stać się punktem zapalnym w konflikcie, który z lokalnego sporu przekształca się w globalną rozgrywkę o dominację w Azji Zachodniej.

Źródła:

https://www.aljazeera.com/news/2026/4/7/israel-warns-iran…

https://www.trtworld.com/article/894c32615891

https://report.az/en/amp/region/us-and-israel-attack-rail…

https://english.news.cn/20260407/289c389df4494001a5db2516…

https://iranwire.com/en/news/150913-bridges-hit-rail-line…

https://english.mathrubhumi.com/news/world/israel-airstri…