Doskonała zwięzła analiza sytuacji na froncie i na zapleczu wojny usraelsko-irańskiej. Pułkownik Douglas McGregor, jak zawsze z precyzją i chłodem zawodowego żołnierza, przeprowadza wiwisekcję nieudolności, głupoty, próżności i pozoranctwa “elit Epsteina” rządzących dziś USA, wespół z ich zbójeckimi szefami w Tel Aviwie. Ta szajka, po totalnej kompromitacji czterodniowego blitzkriegu, wymyślonego przez tych bywalców Wyspy Rozkoszy, nie ma dziś żadnego racjonalnego planu jak ciągnąć tę krwawą awanturę inaczej, niż pchając narody w III Wojnę Światową wobec odważnej i bezwzględnej reakcji świetnie uzbrojonego Iranu. Nie maja oni innego pomysłu, jak tylko bombardować, bombardować, choćby celem były już tylko ewakuowane wcześniej w głąb Iranu opustoszałe fabryki i osiedla i choćby miliardy dolarów dziennie wyrzucane w błoto na te nieistotne cele, nie rujnowały przede wszystkim amerykańskiej gospodarki.
Taka obłąkana polityka prowadzi naczelną do niedawna gospodarkę świata do bankructwa i izolacji od głównych dzisiaj graczy, Chin i Rosji. Zwłaszcza, wobec ewidentnych głupot wygłaszanych do tego prawie co dzień przez “głównego w Białym Domu” (tak się teraz mówi na Trumpa, jego nazwisko już nie przechodzi dziennikarzom przez gardło) i “wojennych sukcesów” amerykańsko-izraelskiego gangu podżegaczy, otrąbianych prze kamerami z zapalczywością godną mów podpitego teścia na weselu, przez szefa obrony USA i amatora mocnych trunków, Petera Hegsetha.
Całość przypomina coraz bardziej słynne zdanie kończące poemat T.S. Eliota “Wydrążeni ludzie”: I tak się właśnie kończy świat, nie hukiem ale skomleniem.
This is the way the world ends not with a bang but a whimper
Najpierw Strefa Gazy i mordowanie dzieci – świat milczał. Teraz dramat z dziewczynkami w Iranie i dalej milczy. Następnym razem świat nie będzie milczeć, tylko wyć z bólu zagłady, ale będzie już za późno Obojętność na zło to jego potęgowanie. Milcz, a wtedy przyjdą demony wojny po ciebie!
W marcu 2026 roku ludzkość przekroczyła próg, zza którego nie ma już powrotu do cywilizacyjnego ładu. Eskalacja konfliktu w Iranie, zapoczątkowana operacjami „Epic Fury” i „Roaring Lion”, stanowi moment krytyczny, w którym mechanizmy historii przestały służyć przetrwaniu, a stały się narzędziem globalnej eutanazji. To nie jest jedynie lokalna wojna o zasoby czy strefy wpływów, lecz rzeczywisty, materialny Armagedon, wynikający z połączenia technicznego nihilizmu Zachodu z eschatologicznym fanatyzmem Wschodu. Obserwujemy właśnie finalny etap dekompozycji gatunku, który własny geniusz technologiczny obrócił przeciwko samej idei istnienia.
Współczesna machina wojenna, operująca w oparciu o autonomiczne algorytmy i bezduszną precyzję uderzeń, doprowadziła do całkowitej dehumanizacji destrukcji. Śmierć ajatollaha Alego Chameneia i następujący po niej chaos stały się jedynie danymi w procesorach systemów kierowania ogniem. Filozoficzna „banalność zła” Hannah Arendt osiągnęła swoją ostateczną, cyfrową formę, w której unicestwienie całych społeczeństw odbywa się z matematyczną obojętnością. Ta sterylność współczesnej rzezi jest najbardziej przerażającym sygnałem końca. Gdy decydenci zostają odcięci od fizycznego wymiaru cierpienia przez ekrany wysokiej rozdzielczości, znika ostatnia bariera powstrzymująca ludzkość przed samounicestwieniem.
Polityczny porządek świata, budowany od pokoju westfalskiego, uległ ostatecznemu spopieleniu w płomieniach nad Teheranem. Atak przeprowadzony z pominięciem jakichkolwiek struktur międzynarodowych sankcjonuje powrót do pierwotnego stanu natury, w którym jedynym prawem jest prawo totalnego zniszczenia. Jednak w 2026 roku stan natury jest uzbrojony w głowice jądrowe i broń hipersoniczną. Iran, realizując strategię asymetrycznego Armagedonu poprzez blokadę cieśniny Ormuz i uderzenia odwetowe w infrastrukturę krytyczną świata, domyka pułapkę, w którą ludzkość wpędziła się sama. Globalny krwiobieg ekonomiczny został przerwany, co nieuchronnie prowadzi do gwałtownego gnicia struktur państwowych w Europie i Azji.
Z perspektywy eschatologicznej zderzenie to ma charakter ostateczny. Po jednej stronie stoi technokratyczny mesjanizm, wierzący w możliwość zaprowadzenia „ładu” poprzez chirurgiczną eksterminację oporu, po drugiej zaś religijny fatalizm, dla którego zniszczenie świata jest pożądanym etapem przejścia. Gdy obie strony konfliktu operują w kategoriach absolutnego zła i dobra, dyplomacja staje się jedynie formą kapitulacji, a jedyną logiczną ścieżką pozostaje totalna anihilacja przeciwnika. To właśnie ta niemożliwość kompromisu, wpisana w tkankę obu ideologii, czyni obecną wojnę początkiem końca ludzkości.
Kruchość naszej cywilizacji objawia się teraz w pełnej jaskrawości. Armagedon nie musi być nagłym błyskiem na horyzoncie, lecz procesem nieuchronnego rozpadu wszystkiego, co definiowało nas jako istoty społeczne. Głód energetyczny, upadek systemów finansowych i masowe migracje wywołane pożogą na Bliskim Wschodzie zamienią metropolie w pola bitew o przetrwanie. To, co nazywaliśmy postępem, okazało się jedynie budowaniem coraz wyższego rusztowania pod szubienicę gatunku.
Wojna w Iranie to moment, w którym historia przestała być procesem, a stała się wyrokiem. Ludzkość, wyposażona w boską moc niszczenia przy jednoczesnym zachowaniu niemowlęcej niedojrzałości politycznej, skazała się na niebyt. Każda kolejna rakieta spadająca na irańską ziemię jest gwoździem do trumny cywilizacji, która nie potrafiła udźwignąć ciężaru własnej potęgi. Stoimy u kresu, patrząc, jak światło rozumu gaśnie w oślepiającym blasku eksplozji, kończących krótki i krwawy sen o panowaniu nad materią.
Świat w chaosie według Raya Dario. Lekcje dla Donalda Trumpa
Dziobaty
Ray Dalio jest miliarderem i założycielem największego funduszu hedgingowego na świecie — Bridgewater Associates... Dario ostrzega, przed wielkim chaosem na świecie i rozpadem powojenny porządku globalnego. W najnowszym eseju „Koniec Pax Americana” z 13 marca 2026 roku, na platformie LinkedIn przekonuje, że świat wszedł w fazę „wielkiego nieporządku”, w której dominują konflikty mocarstw, chaos gospodarczy i zasada siły zamiast reguł. Pisze o tym Fortune z 16 marca 2026.
W sporo starszym poście umieszczonym na LinkedIn w 2023 roku, Ray Dalio napisał w że jest apolityczny, ale uważa się za „silnego, ponadpartyjnego umiarkowanego.” Argumentował, że walka o przyszłość USA nie toczy się między Republikanami a Demokratami, lecz między umiarkowanymi a ekstremistami... Rzeczywiście, Dario do żadnej amerykańskiej partii nie należy, ale jak na dobrego biznesmana przystało, kieruje się zdrowym rozsądkiem sponsorując „jedynych posłusznych linii partii” polityków… Jest to o tyle ważne, że finansista Ray Dario, wielokrotnie wypowiadał się na temat polityki gospodarczej i społecznej prezydenta Donalda Trumpa… Czy uważa Trumpa za ekstremistę?
W ostatnim tekście oraz powiązanych ostatnich publikacjach z 2026 roku Dario analizuje koncepcję „Wielkiego Cyklu” — modelu opisującego wzloty i upadki imperiów. Jego zdaniem znajdujemy się obecnie w „Szóstej Fazie”, przypominającej lata 30. XX w. Wówczas kryzysy zadłużeniowe, protekcjonizm, nacjonalizm i ekstremizmy polityczne doprowadziły do II wojny Światowej … Dalio podkreśla, że wielkie konflikty często zaczynają się od napięć ekonomicznych – wojen handlowych, zamrażania aktywów, sankcji i embarg. Dziś obserwujemy „wojny kapitałowe”, w których restrykcje finansowe stają się pierwszą linią starcia. Najgroźniejszym punktem zapalnym pozostaje rywalizacja USA–Chiny o Tajwan, dochodzi wojna o atom i ropę naftową z Iranem; w cieniu pozostaje wojna Rosji z Ukrainą — są to konflikty, które mają zarówno militarny, jak i finansowy wymiar i które powodują rosnącą polaryzację między mocarstwami.
Dalio wcześniej ostrzegał przed kryzysem finansowym w 2008 r.; teraz apeluje o ostrożność. W jego ocenie w czasach geopolitycznego starcia i wysokiego zadłużenia największym zagrożeniem dla majątku jest inflacja oraz utrata zaufania do instytucji. Dlatego zamiast polegać wyłącznie na walutach fiducjarnych czy cyfrowych aktywach, rekomenduje realne zabezpieczenie kapitału… Standard złota został w USA zawieszony w USA w 1971 r. – w obliczu narastającej niestabilności dolara Dalio zaleca redukcję zadłużenia oraz zwiększenie udziału złota w portfelu. Jego zdaniem wojny i kryzysy są finansowane przez dodruk pieniądza i wzrost długu publicznego, co prowadzi do osłabienia walut i obligacji. Złoto jako zasób trwały i ograniczony; ma według niego chronić wartość majątku w czasach inflacji i kryzysów systemowych… Warto jednak wiedzieć, że chociaż w 2024 roku oficjalne rezerwy złota w Stanach Zjednoczonych były prawie 4 x większe niż w Chinach, w tym samym roku Chiny wyprodukowały około 380 ton metrycznych złota, a USA około 160 ton. Produkcja złota w USA od 2017 roku systematycznie spada.
Bridgewater Dario jest również sceptyczny wobec kryptowalut. Uważa, że mogą one zwiększać kontrolę państw nad przepływem pieniędzy i ograniczać prywatność użytkowników – w jego ocenie cyfrowe eksperymenty monetarne nie dają takiej trwałości jak fizyczne aktywa…. Donald Trump w pełni przyjął Bitcoina i kryptowaluty, co jest zwrotem w stosunku do jego pierwszej kadencji … Obecnie wyraźnie identyfikuje się jako „Crypto President” i chce uczynić USA „światową stolicą kryptowalut” i centralnym elementem swojej platformy gospodarczej….
Dario zgadza się z Trumpem że chce on osłabić i odsunąć świat od dolara, bo jako waluta fiat zawsze będzie gospodarce dodawać minusy…. Świat się podzielił; Trump zapewnia, że zachodnia półkula jest strefą amerykańską i reindustrializacja USA jest jej dużą częścią. Według Trumpa wszystkie jego ruchy są częścią tego planu… Globalizm jest praktycznie martwy, ale to nie oznacza zniknięcia handlu, lecz w przyszłości selektywne umowy handlowe i ochronne … Klasa średnia ma problemy od około 1980 roku, a globalizm przynosił największe korzyści 1-5% elitom… Chiny z mapy świata nie znikną i pozostaną największym wrogiem Stanów Zjednoczonych, mając za plecami Rosję i Iran… Europa przestaje być sojusznikiem.
Dalio opisał USA jako zmierzające pod rządami Trumpa w stronę autokracji w stylu lat 30. Wskazuje na wzmożoną interwencję państwa administracji w sektorze prywatnym — na przykład przejmowanie udziałów w prywatnych firmach takich jak Intel — jako dowód na „silne autokratyczne przywództwo” mające przejąć kontrolę nad gospodarką.
Początkowo Dalio postrzegał politykę pro-biznesową i obniżki podatków Trumpa jako stymulujące wzrost; później ostrzegał, że korzyści te mogą zostać zniwelowane przez „szkodliwe skutki” populistycznych i protekcjonistycznych agend. Wyraźnie ostrzegł, że droga gospodarcza Trumpa może prowadzić do „czegoś gorszego niż recesja”, jeśli nie będzie odpowiednio zarządzana.
Dalio postrzega politykę zagraniczną Trumpa „America First” jako znak końca powojennego porządku światowego opartego na zasadach po II wojnie światowej… czy sugeruje zalety nowej „żelaznej kurtyny”? … Wyraził głębokie zaniepokojenie, że styl polityki Trumpa pogłębia wewnętrzne podziały.. . Ocenił ryzyko ” wojny domowej” jako wysokie ze względu na te spolaryzowane warunki… Kto jeszcze przyczynia się do polaryzacji warunków w walce o władzę, Dalio nie wspomina.
Dalio uważa cła Trumpa za „pragmatyczne” w budowaniu samowystarczalności wewnętrznej w nieprzyjaznym klimacie globalnym… nazwał je też wysoce zakłócającymi globalny system produkcyjny… Dario jednocześnie „zapala świeczkę i gasi ogarek”. Komu zapala, komu gasi, zależy od kursów giełdowych.
Dalio utrzymuje, że nie ocenia Trumpa moralnie, lecz jedynie opisuje „zależności przyczynowo-skutkowe” jego polityki oparte na cyklach historycznych… Właściwie – jak Dalio ocenia Trumpa? … W swojej ostatniej publikacji napisał –„Teraz jest jasne, że Donald Trump i jego wyborcy reformują rząd i kraj, niczym korporacyjny rajder prowadzący wrogie przejęcie nieefektywnej firmy”.
Jako gracz który zawsze gra na zwiększenie swoich akcji na giełdzie, Ray Dario na pewno wie co mówi.
Historycy określają dziś zjawisko polegające na tym, że umierające imperium podejmuje desperacką interwencję militarną, aby odzyskać gasnącą imperialną chwałę, mianem „mikro-militaryzmu”.
Alfred McCoy
W pierwszym rozdziale swojej powieści z 1874 roku The Gilded Age Mark Twain sformułował trafną obserwację dotyczącą związku między przeszłością a teraźniejszością:
„Historia nigdy się nie powtarza, lecz… teraźniejszość często wydaje się być zbudowana z rozbitych fragmentów dawnych legend.”
Wśród tych „dawnych legend”, które mogą najlepiej pomóc zrozumieć prawdopodobny wynik obecnej interwencji Stanów Zjednoczonych w Iranie, znajduje się kryzys sueski z 1956 roku, który opisuję w mojej nowej książce Cold War on Five Continents.
Po tym jak egipski przywódca Gamal Abdel Naser znacjonalizował Kanał Sueski w lipcu 1956 roku, wspólna brytyjsko-francuska armada sześciu lotniskowców zniszczyła egipskie lotnictwo, podczas gdy izraelskie oddziały rozbiły egipskie czołgi na pustyniach półwyspu Synaj. W ciągu mniej niż tygodnia wojny Naser utracił swoje strategiczne siły, a Egipt wydawał się bezradny wobec przytłaczającej potęgi tej potężnej imperialnej machiny.
Jednak zanim siły angielsko-francuskie wylądowały na północnym krańcu Kanału Sueskiego, Naser wykonał mistrzowski ruch geopolityczny, zatapiając dziesiątki zardzewiałych statków wypełnionych kamieniami u północnego wejścia do kanału. W ten sposób odciął Europę od jej życiowej linii zaopatrzenia prowadzącej do pól naftowych w Zatoce Perskiej.
Kiedy brytyjskie wojska wycofywały się z Suezu w poczuciu porażki, Wielka Brytania została objęta sankcjami ONZ, jej waluta znalazła się na skraju załamania, aura imperialnej potęgi wyparowała, a globalne imperium zmierzało ku zagładzie.
Historycy określają dziś zjawisko polegające na tym, że umierające imperium podejmuje desperacką interwencję militarną, aby odzyskać swoją gasnącą imperialną chwałę, mianem „mikro-militaryzmu”.
A w kontekście słabnącego wpływu imperialnego Waszyngtonu na rozległym obszarze Eurazji, niedawny amerykański atak militarny na Iran zaczyna wyglądać jak amerykańska wersja właśnie takiego mikro-militaryzmu.
Nawet jeśli historia nigdy naprawdę się nie powtarza, w tej chwili wydaje się całkowicie uzasadnione zastanowić się, czy obecna interwencja Stanów Zjednoczonych w Iranie nie okaże się amerykańską wersją kryzysu sueskiego.
A jeśli próba zmiany reżimu w Teheranie zainicjowana przez Waszyngton miałaby w jakiś sposób „się powieść”, nie należy nawet przez chwilę zakładać, że jej rezultatem będzie stabilny nowy rząd zdolny dobrze służyć swojemu społeczeństwu.
70 lat zmiany reżimów
Wróćmy do zapisu historycznego, aby odkryć prawdopodobne konsekwencje zmiany reżimu w Iranie.
W ciągu ostatnich 70 lat Waszyngton wielokrotnie próbował doprowadzić do zmiany rządów na pięciu kontynentach — początkowo poprzez tajne operacje CIA w ciągu 44 lat zimnej wojny, a w dekadach po jej zakończeniu poprzez konwencjonalne operacje militarne.
Chociaż metody się zmieniały, rezultaty — pogrążanie dotkniętych społeczeństw w dekadach gwałtownych konfliktów społecznych i nieustannej niestabilności politycznej — były niestety podobne. Wzorzec ten można dostrzec w kilku najbardziej znanych operacjach CIA w czasie zimnej wojny.
W 1953 roku nowy parlament Iranu zdecydował się znacjonalizować brytyjską koncesję naftową, aby finansować usługi społeczne dla rozwijającej się demokracji. W odpowiedzi wspólny zamach stanu CIA i MI6 obalił reformistycznego premiera i przywrócił władzę synowi wcześniej obalonego szacha.
Niestety dla narodu irańskiego okazał się on niezwykle nieudolnym przywódcą, który przekształcił bogactwo naftowe kraju w powszechne ubóstwo — co doprowadziło do islamskiej rewolucji w Iranie w 1979 roku.
Do 1954 roku Gwatemala realizowała historyczny program reformy rolnej, który dawał jej w większości majańskiej ludności rdzennej warunki do pełnego obywatelstwa. Jednak sponsorowana przez CIA inwazja doprowadziła do ustanowienia brutalnej dyktatury wojskowej, pogrążając kraj w 30-letniej wojnie domowej, która pochłonęła 200 000 ofiar w populacji liczącej zaledwie pięć milionów ludzi.
Podobnie w 1960 roku Kongo, po stuleciu brutalnych rządów kolonialnych Belgii, wybrało charyzmatycznego przywódcę Patrice’a Lumumbę. CIA szybko jednak doprowadziła do jego obalenia i zastąpiła go wojskowym dyktatorem Josephem Mobutu, którego 30 lat kleptokracji doprowadziło do przemocy, która przyczyniła się do śmierci ponad pięciu milionów ludzi podczas drugiej wojny w Kongu (1998–2003) i do dziś zbiera swoje żniwo.
W nowszych dekadach: interwencje militarne
W bardziej współczesnych dekadach podobnie ponure rezultaty przyniosły próby zmiany reżimu podejmowane przez Waszyngton przy użyciu konwencjonalnych operacji militarnych.
Po atakach terrorystycznych z września 2001 roku siły amerykańskie obaliły rządy talibów w Afganistanie. W ciągu następnych 20 lat Waszyngton wydał 2,3 biliona dolarów — i nie, to „bilion” nie jest pomyłką! — na nieudaną próbę budowy państwa, która została zmieciona z powierzchni ziemi, gdy odradzający się talibowie zdobyli stolicę, Kabul, w sierpniu 2021 roku, pogrążając kraj w mieszance surowego patriarchatu i masowej nędzy.
W 2003 roku Waszyngton dokonał inwazji na Irak w poszukiwaniu nieistniejącej broni nuklearnej i ugrzązł w bagnie 15-letniej wojny, która doprowadziła do śmierci około miliona ludzi i pozostawiła po sobie autorytarny rząd, który stał się w istocie klientem Iranu.
W 2011 roku Stany Zjednoczone poprowadziły natowską kampanię powietrzną, która obaliła radykalny reżim pułkownika Muammara Kaddafiego w Libii. Doprowadziło to do siedmiu lat wojny domowej i ostatecznie pozostawiło kraj podzielony między dwa antagonistyczne, upadłe państwa.
Kiedy próby zmiany reżimu podejmowane przez Waszyngton kończą się niepowodzeniem — jak miało to miejsce na Kubie w 1961 roku czy w Wenezueli w ubiegłym roku — często prowadzi to do jeszcze większego umocnienia autorytarnych rządów, których kontrola nad policją polityczną zostaje wzmocniona, a ich uścisk nad gospodarką kraju staje się jeszcze silniejszy.
Dlaczego — można by zapytać — takie interwencje Stanów Zjednoczonych niemal zawsze prowadzą do tak ponurych rezultatów?
W społeczeństwach, które próbują osiągnąć kruchą stabilność społeczną w warunkach gwałtownych przemian politycznych, zewnętrzna interwencja — czy to tajna, czy jawna — wydaje się niezmiennie przypominać uderzenie w stary zegarek kieszonkowy młotkiem, a następnie próbę ponownego wciśnięcia wszystkich jego kół zębatych i sprężyn na właściwe miejsce.
Geopolityczne konsekwencje wojny z Iranem
Analizując geopolityczne konsekwencje najnowszej interwencji Waszyngtonu w Iranie, można wyobrazić sobie, w jaki sposób wojna wybrana przez prezydenta Donalda Trumpa może stać się własną wersją kryzysu sueskiego dla Waszyngtonu.
Tak jak Egipt w 1956 roku wyrwał dyplomatyczne zwycięstwo z paszczy militarnej porażki poprzez zamknięcie Kanału Sueskiego, tak Iran zamknął teraz inny kluczowy punkt strategiczny Bliskiego Wschodu, wysyłając swoje drony Shahed przeciwko pięciu statkom towarowym w Cieśninie Ormuz (przez którą przepływa około 20% światowej ropy i gazu ziemnego) oraz przeciw rafineriom na południowym wybrzeżu Zatoki Perskiej.
Uderzenia dronów Iranu zablokowały ponad 90% wypłynięć tankowców z Zatoki Perskiej i zamknęły ogromne katarskie rafinerie produkujące 20% światowych dostaw skroplonego gazu ziemnego. Spowodowało to wzrost cen gazu ziemnego o 50% w wielu częściach świata i aż o 91% w Azji, przy czym cena benzyny w Stanach Zjednoczonych zmierza w kierunku 4 dolarów za galon, a cena ropy może w najbliższym czasie osiągnąć 150 dolarów za baryłkę.
Ponadto, poprzez przetwarzanie gazu ziemnego w nawozy, Zatoka Perska jest źródłem niemal połowy światowych składników odżywczych dla rolnictwa. Ceny nawozu mocznikowego wzrosły o 37% na rynkach takich jak Egipt, co zagraża zarówno wiosennym zasiewom na półkuli północnej, jak i bezpieczeństwu żywnościowemu w globalnym Południu.
Znaczenie Zatoki Perskiej dla gospodarki światowej
Niezwykła koncentracja produkcji ropy naftowej, międzynarodowej żeglugi oraz inwestycji kapitałowych w Zatoce Perskiej sprawia, że Cieśnina Ormuz jest nie tylko wąskim gardłem dla przepływu ropy i gazu, ale również dla przepływu kapitału w całej globalnej gospodarce.
Dla zrozumienia skali:
Zatoka Perska posiada około 50% światowych potwierdzonych rezerw ropy, szacowanych na 860 miliardów baryłek, czyli około 86 bilionów dolarów przy obecnych cenach.
Aby zobrazować koncentrację kapitału w infrastrukturze regionu:
Narodowe kompanie naftowe państw Rady Współpracy Zatoki zainwestowały 125 miliardów dolarów w 2025 roku w swoje instalacje produkcyjne. Światowa flota tankowców liczy około 7500 statków. Pojedynczy duży tankowiec typu „Suezmax” kosztuje około 100 milionów dolarów. Na morzach znajduje się około 900 takich jednostek, o łącznej wartości około 90 miliardów dolarów
Ponadto Dubaj posiada najbardziej ruchliwe międzynarodowe lotnisko świata, będące centrum globalnej sieci około 450 000 lotów rocznie — które obecnie zostało sparaliżowane przez ataki irańskich dronów.
Skala działań militarnych
Pomimo medialnej narracji Białego Domu o niszczycielskiej sile ostatnich nalotów, 3000 wspólnych amerykańsko-izraelskich nalotów na Iran w pierwszym tygodniu wojny blednie w porównaniu z 1 400 000 misji bombowych nad Europą podczas II wojny światowej.
Kontrast między tymi liczbami sprawia, że obecne naloty na Iran przypominają z militarnego punktu widzenia strzelanie do słonia z wiatrówki.
Co więcej:
Stany Zjednoczone posiadają ograniczone zapasy około 4000 rakiet przechwytujących, które kosztują nawet 12 milionów dolarów za sztukę. Ich produkcja nie może być szybko zwiększona. Tymczasem Iran dysponuje niemal nieograniczoną liczbą: około 80 000 dronów Shahed, z możliwością produkcji 10 000 miesięcznie, przy koszcie około 20 000 dolarów za sztukę.
W praktyce oznacza to, że czas nie działa na korzyść Waszyngtonu, jeśli wojna przeciągnie się na więcej niż kilka tygodni.
Czyje wojska na lądzie?
Podczas gdy presja ekonomiczna i militarna rośnie, by wojna była jak najkrótsza, Waszyngton stara się uniknąć wysłania wojsk lądowych, próbując zmobilizować mniejszości etniczne Iranu, które stanowią około 40% ludności kraju.
Jak Pentagon dobrze sobie zdaje sprawę, amerykańskie wojska lądowe napotkałyby ogromny opór ze strony:
– milionowej milicji Basij,
– około 150 000 członków Gwardii Rewolucyjnej (dobrze przygotowanych do asymetrycznej wojny partyzanckiej),
– oraz 350 000 żołnierzy regularnej armii irańskiej.
Ponieważ inne grupy etniczne — jak Azerowie na północy — nie są skłonne do walki, a inne, jak plemiona Beludżów na południowym wschodzie, są zbyt daleko od stolicy, Waszyngton próbuje zagrać „kartą kurdyjską”, tak jak czynił to przez ostatnie 50 lat.
Kurdowie, liczący około 10 milionów ludzi, zamieszkują górskie obszary na granicach Syrii, Turcji, Iraku i Iranu. Są oni największą grupą etniczną na Bliskim Wschodzie, która nie posiada własnego państwa. Z tego powodu od dawna zmuszeni są uczestniczyć w imperialnej „Wielkiej Grze”, stając się czułym wskaźnikiem zmian w globalnej równowadze sił.
Chociaż prezydent Trump w pierwszym tygodniu najnowszej wojny dzwonił do przywódców autonomicznego regionu Kurdystanu w Iraku, oferując im „rozległe wsparcie lotnicze USA” w przypadku ataku na Iran — a Stany Zjednoczone posiadają nawet bazę lotniczą w stolicy Kurdystanu, Erbilu — Kurdowie okazują się jak dotąd wyjątkowo ostrożni.
Waszyngton ma bowiem długą historię wykorzystywania i porzucania kurdyjskich bojowników, sięgającą czasów sekretarza stanu Henry’ego Kissingera, który uczynił zdradę Kurdów swoistą sztuką dyplomatyczną.
Po tym jak w 1975 roku polecił CIA wstrzymać pomoc dla kurdyjskiego ruchu oporu przeciwko Saddamowi Husajnowi, Kissinger powiedział jednemu ze swoich współpracowników:
„Obiecaj im wszystko, daj im tyle, ile dostaną, a jeśli nie potrafią znieść żartu, to trudno.”
Gdy irackie wojska wkroczyły do Kurdystanu, zabijając setki bezbronnych Kurdów, ich legendarny przywódca Mustafa Barzani, dziadek obecnego przywódcy irackiego Kurdystanu, błagał Kissingera:
„Wasza Ekscelencjo, Stany Zjednoczone mają moralną i polityczną odpowiedzialność wobec naszego narodu.”
Kissinger nie odpowiedział nawet na ten desperacki apel, a przed Kongresem stwierdził jedynie:
„Tajnych operacji nie należy mylić z działalnością misyjną.”
W styczniu ubiegłego roku Biały Dom Trumpa podjął niezwykle niefortunną decyzję, zdradzając Kurdów po raz kolejny — zmuszając syryjskich Kurdów do oddania 80% terytorium, które kontrolowali w wyniku dziesięcioletniego sojuszu z Waszyngtonem.
W południowo-wschodniej Turcji radykalna kurdyjska Partia PKK zawarła porozumienie z premierem Recepem Tayyipem Erdoğanem i faktycznie się rozbraja, podczas gdy iracki Kurdystan pozostaje poza wojną, respektując porozumienie dyplomatyczne z Teheranem z 2023 roku dotyczące pokojowej granicy iracko-irańskiej.
Prezydent Trump miał nawet zadzwonić do jednego z przywódców irańskich Kurdów, którzy stanowią około 10% ludności Iranu, zachęcając do zbrojnego powstania. Jednak większość z nich wydaje się bardziej zainteresowana autonomią regionalną niż zmianą reżimu.
Wobec milczenia zarówno Kurdów, jak i społeczeństwa irańskiego w odpowiedzi na wezwania do powstania, Waszyngton może zakończyć tę wojnę jedynie z jeszcze silniej umocnionym reżimem islamskim w Iranie — pokazując światu, że Ameryka jest nie tylko siłą destabilizującą, lecz także mocarstwem w fazie schyłku, bez którego inne państwa mogą się obejść.
W ciągu ostatnich ponad stu lat naród irański sześciokrotnie mobilizował się w próbach ustanowienia prawdziwej demokracji. Wydaje się jednak, że ewentualna siódma próba nastąpi dopiero długo po tym, gdy obecna amerykańska armada opuści Morze Arabskie.
Od szczegółów do geopolityki
Jeśli spojrzymy szerzej, poza szczegółową analizę irańskiej polityki etnicznej, malejące wpływy Waszyngtonu w Kurdystanie odzwierciedlają spadek amerykańskiego wpływu w całej Eurazji, która od pięciu stuleci pozostaje centrum geopolitycznej potęgi świata.
Przez niemal 80 lat Stany Zjednoczone utrzymywały globalną hegemonię, kontrolując oba krańce Eurazji: poprzez NATO w Europie Zachodniej, oraz poprzez cztery dwustronne pakty obronne wzdłuż wybrzeży Pacyfiku — od Japonii po Australię.
Jednak obecnie, gdy Waszyngton coraz bardziej koncentruje swoją politykę zagraniczną na półkuli zachodniej, jego wpływy szybko słabną na ogromnym łuku Eurazji rozciągającym się od Polski, przez Bliski Wschód, aż po Koreę.
Ten obszar geopolitycy tacy jak Halford Mackinder i Nicholas Spykman określali jako „rimland” — strefę konfliktu.
Od czasu pojawienia się polityki zagranicznej America First Donalda Trumpa w 2016 roku wiele państw wzdłuż tego eurazjatyckiego pasa zaczęło stopniowo dystansować się od wpływów Stanów Zjednoczonych.
Dotyczy to między innymi:
Europy (która zaczęła się ponownie zbroić),
Rosji (kwestionującej rolę Zachodu w wojnie na Ukrainie),
Turcji (pozostającej neutralną w obecnym konflikcie),
Pakistanu (zacieśniającego sojusz z Chinami),
Indii (oddalających się od amerykańskiego sojuszu Quad),
Japonii (która buduje bardziej autonomiczną politykę obronną).
———————————————
To oddalanie się od wpływów USA widać również w braku międzynarodowego poparcia dla interwencji w Iranie, co stanowi wyraźny kontrast z szerokimi koalicjami, które wsparły Stany Zjednoczone podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku czy podczas okupacji Afganistanu w 2002 roku.
Jeśli mikro-militaryzm Trumpa w Iranie ujawni granice amerykańskiej potęgi, osłabienie wpływów Waszyngtonu w Eurazji może przyspieszyć powstanie nowego ładu światowego, który wykracza poza dotychczasową hegemonię Stanów Zjednoczonych.
Tak jak premier Anthony Eden jest dziś w Wielkiej Brytanii pamiętany jako nieudolny przywódca, który doprowadził do upadku imperium w czasie kryzysu sueskiego, tak przyszli historycy mogą uznać Donalda Trumpa za prezydenta, który osłabił międzynarodową pozycję Stanów Zjednoczonych, między innymi poprzez swoją mikro-militarną przygodę na Bliskim Wschodzie.
Wraz z powstawaniem i upadkiem imperiów geopolityka pozostaje stałym czynnikiem kształtującym ich los — lekcją, którą autor stara się przekazać w swojej książce Cold War on Five Continents.
W trudnych czasach, gdy wydarzenia wydają się chaotyczne i trudne do zrozumienia, „rozbite fragmenty dawnych legend”, o których pisał Mark Twain, mogą przypominać nam o analogiach historycznych — takich jak upadek potęgi Wielkiej Brytanii czy Związku Radzieckiego — które pomagają zrozumieć, jak przeszłość często szepcze do teraźniejszości, tak jak dzieje się to dziś w Cieśninie Ormuz.
Rosyjski filozof i geopolityczny myśliciel Aleksandr Dugin przedstawił ponurą diagnozę obecnej sytuacji na świecie. W trafnej analizie wyjaśnia, że prawdziwym zagrożeniem dla Europy nie jest Rosja, lecz dynamika konfliktu na Bliskim Wschodzie – a zwłaszcza rola Izraela w tym konflikcie.
Według Dugina, Europa jest coraz częściej wciągana w globalne konflikty, nie mając w tym żadnego strategicznego interesu. Twierdzi on, że Rosja nie stanowi dla Europy zagrożenia egzystencjalnego. Prawdziwe zagrożenie wynika raczej z politycznego i militarnego zaangażowania rządów europejskich w konflikty, które stoją w sprzeczności z ich własnymi realiami geopolitycznymi i społecznymi.
Podstawą jego analizy jest strukturalna zależność Europy od Bliskiego Wschodu. Unia Europejska jest silnie uzależniona od importu energii z krajów arabskich i szerzej pojętego Bliskiego Wschodu. Jednocześnie Europa ma dużą populację muzułmańską. Według Dugina stwarza to wysoce ryzykowną sytuację polityczną.
Jeśli rządy europejskie będą wspierać Izrael w konfliktach zbrojnych, podczas gdy wojny na Bliskim Wschodzie będą się nasilać, nastroje społeczne wśród muzułmańskiej ludności mogą się gwałtownie zwrócić przeciwko ich własnym rządom. Dla Dugina jest to właśnie „prawdziwa bomba z opóźnionym zapłonem w Unii Europejskiej”. Europa ryzykuje nie tylko napięcia geopolityczne na zewnątrz, ale także narastające konflikty społeczne wewnątrz.
Ale Dugin nie poprzestaje na analizie geopolitycznej. Interpretuje obecną sytuację światową jako głębszy konflikt ideologiczny, a nawet metafizyczny. Według jego relacji, obecnie ścierają się różne wizje „końca historii”.
Odwołuje się do liberalnej koncepcji politologa Francisa Fukuyamy, który postrzega liberalizm jako ostateczną formę porządku politycznego. Dugin opisuje ten projekt jako świecki, indywidualistyczny, posthumanistyczny i coraz bardziej powiązany z programami kulturowymi, które interpretuje jako próbę położenia kresu samemu rozwojowi historycznemu.
Równocześnie identyfikuje kilka konkurujących ze sobą koncepcji eschatologicznych. Należą do nich izraelski projekt „Wielkiego Izraela”, mesjańskie oczekiwania świata szyickiego związane z koncepcją Mahdiego oraz rosyjska koncepcja „Katechonu”. [O katolicyzmie chyba nie chce pisać, myśleć?? Może widzi tylko obecny Watykan? MD]
Koncepcja ta odgrywa kluczową rolę w rosyjskiej filozofii geopolitycznej. Według Dugina, Rosja postrzega siebie jako „Katechon” – siłę, która zapobiega całkowitemu rozpadowi porządku świata i zapobiega pojawieniu się Antychrysta. Jest to koncepcja religijna i filozoficzna wywodząca się z tradycji prawosławnej, która przypisuje Rosji szczególną rolę historyczną.
Dugin dostrzega również w Stanach Zjednoczonych odrębną, uwarunkowaną religijnie koncepcję końca czasów, szczególnie w obrębie niektórych ruchów protestanckich, które także mają konkretną wizję tego, jak powinna zakończyć się historia świata.
Z tej perspektywy obecny konflikt nie jawi się już jedynie jako geopolityczna walka o władzę, lecz jako starcie różnych modeli cywilizacji i światopoglądów. Liberalizm, religijny mesjanizm, geopolityczne imperia i projekty kulturowe konkurują ze sobą o interpretację globalnej przyszłości.
Wniosek Dugina jest równie prowokacyjny, co dramatyczny. Świat jest obecnie uwikłany w rywalizację między różnymi wizjami końca historii – a być może nawet końca świata.
Ostrzegł, że Europa znajduje się w samym środku historycznego konfliktu, prawdopodobnie nie zdając sobie w pełni sprawy z długoterminowych konsekwencji swoich decyzji politycznych.
Poniższy zapis pochodzi z najnowszego odcinka programu Radio Sputnik Escalation Show, prowadzonego przez prof. Aleksandra Dugina. Dugin argumentuje, że amerykańsko-izraelski atak na Iran jedynie wzmocnił determinację Iranu, podsycił starożytne przepowiednie i przyspieszył upadek powojennego systemu światowego.
Radio Sputnik, gospodarz programu Escalation : Trwają gwałtowne starcia na Bliskim Wschodzie. Początkowo pojawiły się doniesienia, że Steve Witkoff i Jared Kushner przygotowują się do wizyty w Izraelu, ale potem nadeszła niespodziewana wiadomość, że planowana podróż została odwołana. Powody tego posunięcia nie zostały oficjalnie ujawnione, ale sam fakt jest dość wymowny. W tym kontekście kwestia perspektyw zakończenia konfliktu jest szczególnie interesująca. Donald Trump podkreślił w swoich ostatnich komentarzach, że decyzja o zawieszeniu broni zostanie podjęta tylko za zgodą Benjamina Netanjahu. Nasuwa się zatem logiczne pytanie: kiedy nastąpi koniec? Wydaje się, że Izrael i sam Netanjahu są zdeterminowani, by zniszczyć wroga bez kompromisów, co oznacza, że szybkie zakończenie konfliktu jest mało prawdopodobne.
Alexander Dugin : Uważam, że konieczne jest poproszenie drugiej strony o opinię, której zdanie jest absolutnie ważne. Chodzi o bohaterski naród irański, który stracił przywództwo i poniósł ogromne straty. Doświadczył on żałoby i tragicznej śmierci wielu osób. Dziewczynki, małe dzieci, córki dowódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, zostały zabite, a ataki były celowo wymierzone w nie. To nic innego jak mordowanie niemowląt.
Netanjahu oświadczył, że ta wojna, z jego punktu widzenia, w sensie religijnym i syjonistycznym, jest prowadzona przeciwko Amalekitom. Amalek jest wrogiem Izraela, a Netanjahu w swoim przemówieniu stwierdził wprost, że zniszczą niemowlęta i dzieci, że nikt nie powinien pozostać przy życiu w tej wojnie. Właśnie taki jest nastrój Netanjahu: wojna z Iranem musi się zakończyć, gdy Amalekici zostaną zniszczeni. To jest religijno-polityczny projekt Izraela. Pierwszy atak na wrogów Izraela, Amalekitów i Iran, okazał się bardzo bolesny.
Zniszczono przywództwo religijne – to mniej więcej tyle, co zniszczenie papieża lub patriarchy prawosławnego. Cios zadano przywódcom religijnym świata szyickiego, kręgom wojskowym, naukowym i politycznym. Atak Ameryki i Izraela miał na celu ścięcie Iranu i sprowokowanie operacji zmiany reżimu, co wywołałoby powstanie. Aby zastraszyć ludzi, cynicznie unicestwiano dzieci za pomocą celowego ataku. Nie przyniosło to jednak takiego efektu, na jaki liczyli ci amerykańsko-izraelscy potworowie.
Naród irański zjednoczył się wokół swoich przywódców: wybrano nowego rahbara, nowego przywódcę polityczno-religijnej struktury Wilayat al-Faqih, syna Chameneiego, który stracił w ataku nie tylko ojca, ale i najbliższych krewnych. Naród i przywódcy Iranu są teraz zdeterminowani, by zakończyć tę wojnę dopiero po zmieceniu Izraela z powierzchni ziemi.
Teraz topór opadł: z punktu widzenia Izraela to Amalek, którego należy zniszczyć. Z punktu widzenia Iranu Izrael, podobnie jak cały Zachód pod wodzą USA, to Dadźjal, swego rodzaju antychryst, który ma zostać królem panującym nad całą ziemią.
Trump i Netanjahu mogą mieć własne plany zakończenia tej wojny. Nikt nie traktuje Kushnera i Witkoffa poważnie; to po prostu dziwacy. Negocjowali z Iranem dokładnie w momencie, gdy Amerykanie i Izraelczycy atakowali dowództwo wojskowe. Nikt w Izraelu ani nigdzie indziej na świecie nie będzie już z nimi rozmawiał. Zostali całkowicie zdyskredytowani i skompromitowani.
Wiele teraz zależy od Iranu. Iran nie zakończy tej wojny; osiągnie swoje cele – zniszczy Izrael jako taki – i ma ku temu wszelkie powody po tym, co Izrael zrobił swojemu przywódcy wojskowemu, religijnemu i politycznemu. Nie sposób teraz argumentować, że Iran zakończy wojnę pod czyjąkolwiek presją. Iran staje się brutalną siłą. Mówimy, że nie będzie rozmów pokojowych, dopóki jedna ze stron nie przegra – dopóki całkowicie się nie podda lub nie zostanie zniszczona.
CZYTAJ WIĘCEJ:
Prowadzący : Nie wiemy, jak rozwinie się sytuacja, ale chcę podkreślić, że Trump z pewnością ma pewien wpływ na tę wojnę, ale nie cały. Sam twierdzi, że wynik jest w rękach Benjamina Netanjahu, ale to tylko część prawdy. W rzeczywistości wszystko sprowadza się do tego, kto wyjdzie zwycięsko i kto pierwszy przyzna się do porażki. Gdyby, hipotetycznie rzecz biorąc, Izrael, Iran lub Stany Zjednoczone skapitulowały teraz i ogłosiły wycofanie się z konfliktu, radykalnie zmieniłoby to bieg wydarzeń. Czy w takim razie powinniśmy spodziewać się powtórki scenariusza „wojny 12-dniowej”, w której nie było wyraźnego zwycięzcy, czy też czeka nas coś innego?
Alexander Dugin : Oczywiście, że nie. W rzeczywistości nie spodziewamy się powtórzenia tego scenariusza. Po pierwsze, Iranowi nie udało się wówczas przebić przez „Żelazną Kopułę”. Nie doszło do masowych ataków, a całe irańskie kierownictwo polityczne nie zginęło.
Taka okazja istniała, a u władzy był stosunkowo życzliwy Rahbar Chamenei. Teraz u władzy jest jego syn, teraz u władzy jest Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej, teraz wszyscy Irańczycy – nawet ci, którzy mieli coś przeciwko reżimowi – są mobilizowani do całkowitej eksterminacji Izraelczyków.
Nie chodzi już o to, kto ma rację, a kto nie: ludność Iranu uważa, że Izrael musi zostać zniszczony. A to kraj liczący prawie 100 milionów mieszkańców. Jeśli dodamy do tego szyitów, siły oporu i muzułmanów, którzy stopniowo się budzą, myślę, że to dość poważny czynnik.
Trudno powiedzieć, jak bardzo Ameryka będzie zdeterminowana, by bronić Netanjahu do końca, dopóki Trump nie zaangażuje się w tę przygodę. Traci punkty w tej wojnie na własnym podwórku. Gospodarka światowa jest poważnie zagrożona, i to nie tylko na Bliskim Wschodzie. Wszyscy, którzy mogli wyjechać z Dubaju, już wyjechali, a ci, którzy nie mogą, pakują się. To, co wydarzyło się w ciągu ostatniego tygodnia, oznacza koniec pewnej ery.
Jak dotąd Trump zdecydowanie popierał Netanjahu, a nawet groził lądowa inwazją na Iran, ale to wymagałoby co najmniej sześciu miesięcy przygotowań i mobilizacji od pół miliona do 2 milionów żołnierzy, aby odnieść sukces. Trudno powiedzieć, jak poważna jest ta sytuacja, ale poparcie dla Trumpa w USA szybko spada. I w pewnym momencie, właśnie z powodu załamania sprowokowanego tymi agresywnymi działaniami USA i Izraela, które nie były w żaden sposób sprowokowane przez sam Iran, wszystko będzie zależało od tego, jak szybko nastąpi ten upadek światowego systemu – finansowej i politycznej władzy Trumpa. W pewnym momencie może ogłosić „Wygrałem”. Ale będzie to widoczne tylko w jego mediach społecznościowych, ponieważ oczywiste jest, że w obecnej sytuacji po prostu nie da się wyjść i ogłosić zwycięstwa.
Gospodarz : Czy możemy powiedzieć, kto teraz wygrywa?
Alexander Dugin : Iran teraz wygrywa. Iran wygrywa, ponieważ nie przegrywa, ponieważ nie ugiął się i ponieważ przebił się przez „żelazną kopułę” nad Izraelem. Ben-Gvir, minister w rządzie Netanjahu, który obiecał wysadzić meczet Al-Aksa, wielką muzułmańską świątynię, miał zniszczony dom. Nie wiadomo, czy żyje, czy nie: Irańczycy twierdzą, że nie, ale widziałem film, na którym mężczyzna mówi: „Mój dom został zburzony”.
Irańczycy atakują cele w Izraelu, i to bardzo ważne. Co więcej, skutecznie sparaliżowali większość amerykańskich centrów przesiadkowych na Bliskim Wschodzie, w tym centra zaawansowanych technologii; zaatakowali wszystkie amerykańskie bazy wojskowe w regionie – czasami skutecznie, a czasami nie. Dokładna liczba ofiar po obu stronach nie jest znana: Trump twierdzi, że zginęły trzy osoby, podczas gdy Irańczycy mówią o dziesiątkach tysięcy amerykańskich żołnierzy. Obiektywni analitycy szacują liczbę ofiar po stronie USA na 1000–2000, ale dla Amerykanów, którzy nie są przyzwyczajeni do takich strat, to i tak kolosalne liczby.
Iran się nie załamał; wybrał nowego przywódcę, mimo że Amerykanie i Izraelczycy obiecali go natychmiast zabić. Trump oświadczył, że nowy przywódca Iranu zostanie wybrany tylko za jego zgodą i że cała irańska ropa naftowa należy teraz do USA, ale to nie oznacza już ostatecznego upadku całego porządku międzynarodowego: teraz rację ma ten, kto silniejszy. I teraz Iran pokazuje swoją siłę. Dopadł Izraela, zadał zdecydowany i śmiały cios amerykańskiej infrastrukturze, bardzo trafnie wybrał cele w krajach Zatoki Perskiej i skutecznie podważył puls światowej gospodarki, między innymi blokując Cieśninę Ormuz.
Tym razem, w porównaniu z wojną, która miała miejsce niecały rok temu, Iran zachowuje się zupełnie inaczej: zdecydowanie, pewnie, atakuje, wyznacza poważne cele i nie zamierza negocjować z agresorem. I słusznie. Ogólnie rzecz biorąc, Iran teraz wygrywa.
Zauważyłem w mediach społecznościowych, że wielu wpływowych przeciwników amerykańskiego imperializmu, hegemonii i jednobiegunowości, z milionami odbiorców, w pewnym momencie zaczęło krytykować Rosję za jej powolność i brak interwencji – niektórzy nawet wysuwali absurdalne teorie na temat wpływu izraelskich sieci na nas. Były to bardzo ostre wypowiedzi ze strony naszych przyjaciół. Ale jednocześnie nie było ani jednego słowa niezadowolenia z irańskich kont, ani oficjalnych, ani nieoficjalnych uczestników procesu. Wręcz przeciwnie, wyrażają poparcie dla Rosji. Dlaczego? Nie mówią o tym i być może nie musimy wiedzieć. Po prostu zauważam: przeciwnicy amerykańskiej hegemonii są na krawędzi, wszyscy czekają na przystąpienie Rosji do wojny. Na razie działamy bardzo ostrożnie, rekompensując sytuację i bezwarunkowo wspierając naszego sojusznika Iran. Skala naszego wsparcia jest ukryta; obie strony wolą jej nie ujawniać. Sądząc po analizach samych irańskich źródeł, które promują skoordynowaną agendę polityczną z Rosją, to właśnie tam można usłyszeć najwięcej pozytywnych komentarzy.
Stany Zjednoczone domagają się, abyśmy zaprzestali dostarczania Iranowi informacji wywiadowczych. To znaczy, że je dostarczamy. Jednocześnie od czterech lat dostarczają informacje wywiadowcze naszemu wrogowi na Ukrainie i nadal to robią – te wojny są ze sobą powiązane. Co więcej, to dwa fronty tej samej bitwy ze wspólnym wrogiem i wspólnymi wartościami. My i Iran walczymy o świat wielobiegunowy, podczas gdy Zachód i Izrael walczą o zachowanie bolesnego, rozpadającego się świata jednobiegunowego. Obiektywnie rzecz biorąc, jesteśmy po stronie Iranu. Jeśli chodzi o to, jak Chiny i Rosja pomagają Iranowi, wolę kierować się informacjami z otwartych źródeł, OSINT. Nie spałem zbyt wiele w zeszłym tygodniu, stale monitorując to, co się dzieje – to bardzo ważne procesy, które wszystko zmieniają. Prawdopodobnie znajdujemy się w pierwszej fazie przygotowawczej III wojny światowej. Wielokrotnie ogłaszano jej początek, a potem koniec, więc może się to powtórzyć. Nikt nie może być pewien, ale sytuacja jest bardzo poważna – poważniejsza niż rok temu. Powaga tego, co widzimy na Bliskim Wschodzie, jest niemierzalna.
Zderzyły się tam cztery idee dotyczące końca świata. W Ameryce pełnię władzy przejęli zwolennicy radykalnych sekt protestanckich, tzw. chrześcijańskiego syjonizmu lub dyspensacjonalizmu. Wierzą, że to ostateczna bitwa między siłami „dobra” (do których należą USA, Netanjahu i syjoniści) a „złem” (do którego należymy my i Iran).
W ich modelu jesteśmy ważniejszym wrogiem niż islamskie siły Iranu. W Białym Domu odprawiają rytuały i modlą się za Trumpa; jest tam szefowa biura ds. religijnych Trumpa, pastorka, która krzyczy bezsensowne słowa (wśród charyzmatycznych ewangelistów nazywa się to „glosolalią”), rzuca przekleństwa i żąda pieniędzy. Nie ma to nic wspólnego z chrześcijaństwem; to warczące kobiety, które czczą jakiś wyraźnie inny duchowy lub antyduchowy byt. To bardzo poważne. Ci chrześcijańscy syjoniści są zdeterminowani, ponieważ z ich punktu widzenia wydarzenia w Izraelu poprzedzają drugie przyjście Chrystusa i pojawienie się „niezidentyfikowanych obiektów latających”, na których prawdziwi protestanci zostaną porwani do nieba – to nazywa się teorią pochwycenia.
Minister obrony Hegseth, szef Departamentu Wojny, należy do tej sekty i sprawuje ona całkowitą kontrolę nad Trumpem. Netanjahu uważa się za ostatniego premiera przed przyjściem Mesjasza – zbawiciela, który ma zostać królem Żydów i rządzić światem. To absolutnie radykalny punkt widzenia. Netanjahu twierdzi, że konieczne jest zbudowanie „Wielkiego Izraela” i zniszczenie Amalekitów. Trudno pokonać ludzi, którzy nie tylko tak myślą, ale i postępują tak radykalnie.
Irańczycy odpowiadają, że same Stany Zjednoczone i Izrael są tzw. Adżajem, antychrystem, uzurpatorem, złem świata, dziećmi ciemności, które muszą zostać zniszczone w ostatecznej bitwie . Nasze stanowisko jest mniej skoncentrowane na eschatologii, ale również istnieje i, paradoksalnie, jest bliższe irańskiemu rozumieniu tego, co reprezentują współczesny Zachód i współczesny ultrareligijny syjonistyczny Izrael.
Nie dotyczy to judaizmu ani Żydów – dotyczy to jedynie radykalnych sił ekstremistycznych, które stoją u steru Izraela.
Prowadzący : Pozwólcie, że wyjaśnię nasze stanowisko. W obliczu eskalacji Rosja przygotowała projekt rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ wzywającej do natychmiastowego zawieszenia broni w regionie. Ale skoro utrzymujemy bliskie stosunki dyplomatyczne z Iranem, dlaczego mielibyśmy domagać się rozejmu, skoro Teheran wyraźnie ma inne cele i jest zdecydowany kontynuować walkę?
Alexander Dugin : Po pierwsze, są tu dwa punkty. Po pierwsze, chodzi o zachowanie spójności. Ten dokument, ponieważ każdy członek Rady Bezpieczeństwa ma prawo go przedstawić, po prostu trafi do kosza. Robimy to dla pozorów. To nie przyniesie żadnego efektu. Po drugie, chcemy pokazać, że jesteśmy przeciwni wojnie, chcemy powiedzieć: „Błogosławieni pokój czyniący, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”. Jest to, ogólnie rzecz biorąc, zgodne z przykazaniami Ewangelii.
Ale jednocześnie uważam, że to stanowisko ma swoją słabą stronę: Rosja rozpaczliwie trzyma się porządku świata, który wyłonił się po zakończeniu II wojny światowej – tak zwanego porządku jałtańskiego, systemu ONZ – którego już nie ma. To jak ból fantomowy. Nie ma go. Musimy zbudować nowy, wielobiegunowy świat, praktycznie od podstaw, i osiągnąć w nim własne rezultaty. Pomysł powrotu do porządku świata, którego już nie ma – o którym, nawiasem mówiąc, mówił niedawno Pieskow – jest, że tak powiem, nieco spóźniony. Proponujemy: pozwólmy ONZ działać, ale ona nie działa. Niech Rada Bezpieczeństwa coś zdecyduje, ale niczego nie zdecyduje, ponieważ Amerykanie zajmują w niej pozycję biegunową. Mówimy: szanujmy suwerenność, ale nikt jej nie szanuje; we współczesnym świecie szanuje się tylko siłę.
Mam propozycję: zaakceptujmy po prostu rzeczywistość – że ten porządek międzynarodowy nie istnieje i odwoływanie się do niego jest bezcelowe. Wszelkie działania w tym zakresie będą albo bezsensowne, albo nieskuteczne. Zaproponujmy model przyszłego porządku świata. Zrealizujmy nasze interesy, które są niezbędnym warunkiem, abyśmy stali się aktywnymi uczestnikami budowy tego porządku, zamiast biernie przyglądać się, jak inni narzucają nam swoje. Osiągnijmy te cele, wesprzyjmy naszych sojuszników, połóżmy kres bolesnemu jednobiegunowemu światu, a następnie, po podziale stref wpływów i uznaniu poszczególnych państw za cywilizacje, zbudujemy zupełnie nowy porządek międzynarodowy z nowymi zasadami. Ale właśnie taki z zasadami.
Teraz żyjemy w czasach bez reguł. A w tych czasach bez reguł możemy albo marzyć o przyszłości, co jest bezużyteczne, albo pogodzić się z teraźniejszością i po prostu walczyć jak najskuteczniej na wszystkich frontach, na których jesteśmy atakowani, czasem prowadząc działania prewencyjne. Musimy zbudować nasz świat, w którym Rosja otrzyma godne miejsce, gdzie będziemy suwerenni, gdzie będziemy aktorami, gdzie będziemy poddanymi, a nie przedmiotami. To musi się stać teraz. Moim zdaniem, możemy grzecznie pożegnać się ze starym światem. On już nie istnieje. Nie ma świata dwubiegunowego. Nie ma ONZ. System westfalski odszedł w przeszłość. Świat jałtański odszedł w przeszłość. Weszliśmy w inną erę; wszystko to jest w przeszłości, za horyzontem. Przenieśmy się w przyszłość, żyjmy teraźniejszością, również w odniesieniu do sytuacji międzynarodowej. A żeby to zrobić, musimy wygrać. I pomóc naszym sojusznikom, przyjaciołom i partnerom strategicznym wygrać.
Prowadzący : Wspominaliśmy już kilkakrotnie o Mojtabie Chameneim, który został nowym najwyższym przywódcą Iranu. Chciałbym zgłębić ten temat bardziej szczegółowo. Jak znacząco, Pana zdaniem, zmieni się polityka Iranu w przyszłości i jakie znaczenie dla społeczeństwa irańskiego w tym krytycznym momencie ma wybór nowego Rahbara?
Alexander Dugin : Po pierwsze, jest on głową całego systemu, nie tylko systemu politycznego i państwa, ale także przywódcą religijnym. System Wilayat al-Faqih panujący w Iranie przekazuje najwyższą władzę rahbarowi, czyli osobie, która została wybrana na to stanowisko. Jest on trzecim przywódcą po ajatollahu Chomeinim. Ajatollah Chomeini był twórcą tego systemu, jego następcą był ajatollah Chamenei, który rządził do ostatniej chwili, a teraz jest nim jego syn. To rzadkość, ponieważ tak wyjątkowa pozycja zazwyczaj nie jest dziedziczona, ale Rada, Najwyższa Rada Iranu, prawdopodobnie podjęła wyjątkową decyzję.
Co to oznacza? Po pierwsze, to zmiana pokoleniowa. To zmiana w porównaniu z pokoleniem ludzi, którzy, z wyjątkiem wojny iracko-irańskiej, przez kilkadziesiąt lat żyli pod sankcjami, ale wciąż w stanie pokoju. Ajatollah Chamenei, w przeciwieństwie do swojego poprzednika, założyciela Republiki Iranu i systemu Wilayat al-Faqih, był bardziej umiarkowany, skłonny do kompromisu i bardziej pokojowo nastawiony. Jego syn nie jest taki, zwłaszcza po stratach osobistych poniesionych przez cały Iran, po atakach na magazyny ropy naftowej – „czarnym deszczu”. To są czasy ostateczne.
Obecny Rahbar jest znacznie bliższy Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej i z pewnością wyklucza — moim zdaniem, przynajmniej w warunkach, które mogą zostać narzucone z zewnątrz — jakiekolwiek rozmowy pokojowe z agresorem.
Będzie walczył do końca, ludzie będą walczyć do końca, a ekscesy, które nagromadziły się w irańskim społeczeństwie w ciągu ostatnich dekad, były powiązane właśnie z czymś bardzo subtelnym: Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej jest zasadniczo nastawiony na „wojnę czasów ostatecznych”, na konfrontację z wrogiem, na walkę z Adżadżalem, z Antychrystem. A kiedy rok po roku, dekada po dekadzie, ci wojownicy, którzy w istocie byli szkoleni i przygotowywani do ostatecznej bitwy, prowadzili pokojowe życie, to oczywiście wojownik w takich warunkach gnije. Zaczyna angażować się w ekonomię, biznes, korupcję. Kiedy wojownik nie walczy, jest to niebezpieczne; staje się toksycznym zasobem. Wojownik musi walczyć. A teraz ta zasłona tak zwanego pokojowego życia, gdzie wszystko straciło sens dla wielu Irańczyków, gdzie wszystko stało się nudne, gdzie nikt nie rozumiał, dlaczego nałożono te sankcje, dlaczego Zachód ma być znienawidzony – wszystko to zostało rozwiane. Teraz widzą, dlaczego trzeba to zrobić. Jeśli nie zniszczą Zachodu, jeśli nie wypełnią swojego przeznaczenia, to ich reżim, ich system, ich kultura i ich wielki kraj – który istnieje znacznie dłużej niż Stany Zjednoczone czy współczesny Izrael – zostaną zaatakowane. Przecież wszystkie te elementy tożsamości – wielkie imperium irańskie, świat islamski, który przejął ponad połowę ludzkości – są żywe i teraz budzą się w irańskim społeczeństwie.
METAFIZYKA WOJNY
Bitwa, zwycięstwo i śmierć w świecie tradycji
przezJuliusa Evolę
JUŻ DOSTĘPNEw wydawnictwieArktosw oprawionej w skórę edycji kolekcjonerskiej z oryginalnym wstępem Kevina DeAnny.
*Ograniczona do zaledwie 100 egzemplarzy*
W naszej epoce prawdziwych i pozornych konfliktów nadszedł czas na ponowne odkrycie metafizycznych tajemnic wojny i etosu wojownika.„Metafizyka wojny” Evolijest i pozostanie podręcznikiem do pielęgnowania wojownika w naszych duszach. Czerpiąc z arsenału mądrości i doświadczeń tradycji nordyckiej, wedyjskiej, rzymskiej, perskiej, islamskiej i innych, Evola pokazuje, jak sztuka wojny może prowadzić do transcendencji i wielkości w życiu codziennym.
Nowy władca Iranu uosabia to: nową energię, nową wiarę. Irańczycy wierzą, że rewolucja z 1979 roku miała miejsce w przededniu tego historycznego wydarzenia, kiedy to era złych rządów na świecie dobiegnie końca, a dwunasty imam – Imam Mahdi – wyjdzie ze swojej kryjówki, zgodnie z teologią szyicką. W rzeczywistości wszystko zostało stworzone w tym celu.
Rozmawiałem z ajatollahem Abdullahem Dżawadim Amolim, który wydał fatwę o potrzebie prowadzenia dżihadu w celu całkowitego zniszczenia Stanów Zjednoczonych i ich przywódców oraz Izraela i jego przywódców. Powiedział mi w Kom, świętej stolicy: „Żyjemy w kulturze oczekiwania”. I rzeczywiście, irańskie społeczeństwo żyło w „kulturze czekania”. Po naszym spotkaniu z nim – głębokim, filozoficznym, poetyckim i teologicznym spotkaniu – wyszliśmy, a towarzyszący nam Irańczyk powiedział: „Jakże jestem zmęczony tymi staruszkami, którzy ciągle mówią o kulturze czekania, podczas gdy my mamy sankcje, problemy, zakazy społeczne”. To była luka pokoleniowa: starsze pokolenie wierzyło, że trzeba czekać na czasy ostateczne, podczas gdy młodsze pokolenie zaczęło się rozczarowywać, uważając to wszystko za mity. A teraz wszystkie te mity – kultura czekania, ostateczna bitwa, starcie z absolutnym wrogiem – zostały w końcu historycznie potwierdzone. Czekały na swój moment.
Widzą agresję, a nowe pokolenie, które przestało rozumieć, dlaczego trzeba nienawidzić Izraela i USA, dlaczego trzeba krzyczeć „Śmierć Ameryce!”, teraz zrozumiało przyczynę. Zniszczenie przywództwa, nieszczęsne irańskie dziewczyny zabite w wyniku celowego ataku – Amerykanie wzięli za to odpowiedzialność. Wszystko to przypomniało im, na czym opiera się ta nienawiść.
Musimy bliżej przyjrzeć się temu, co dzieje się z Iranem, ponieważ walczymy z tym samym wrogiem. Pamiętając o okrucieństwach popełnionych przez ich ukraińskich satelitów na naszym narodzie, powinniśmy również szybko opamiętać się, ale jesteśmy w tej kwestii bardziej pobłażliwi. Irańczycy mają absolutną rację, nazywając rzeczy po imieniu, wyznaczając właściwe cele i realizując je zdecydowanie i bezkompromisowo. Historia ajatollaha Amoliego w Kom nabiera teraz innego znaczenia: myślę, że człowiek, który sceptycznie odnosił się do słów starca o konieczności czekania, teraz walczy z agresorem na linii frontu i broni swojego kraju. Sądząc po informacjach, które otrzymuję z Iranu, tak właśnie jest.
Jeśli Trump chciał podzielić irańskie społeczeństwo, osiągnął dokładnie odwrotny skutek: do władzy doszli bardziej radykalni politycy i duchowni, którzy zemszczą się za swoje osobiste straty, za swoich ojców i za swoich bliskich. Cały naród jest w tej samej sytuacji. Irańczycy są bardziej zjednoczeni niż kiedykolwiek i gotowi zmieść Izrael z powierzchni ziemi. Nie sądzę, żeby dotarli do Ameryki, ale mogą doprowadzić do upadku Trumpa i amerykańskiego porządku świata, wypełniając swoją misję budowy systemu wielobiegunowego, o który walczymy również na Ukrainie.
Prowadzący : Nawiasem mówiąc, amerykańskie źródła wielokrotnie donosiły, że Iran przygotował plan działania na wypadek bezpośredniego ataku ze strony USA i Izraela na długo przed obecną eskalacją. Strategia rzekomo obejmuje nie tylko ataki na bazy wojskowe i terytorium Izraela, ale także zniszczenie infrastruktury cywilnej, co mogłoby wywołać chaos nie tylko w państwach arabskich, ale na skalę globalną. W tym kontekście zamknięcie Cieśniny Ormuz, która już teraz wywiera ogromną presję na rynki światowe, nabiera szczególnego znaczenia. Chciałbym wiedzieć, na ile realistyczny jest taki scenariusz, czy Iran jest gotowy wywołać globalny kryzys gospodarczy i jakie mogłyby być tego konsekwencje.
Alexander Dugin : Po pierwsze, to już nie jest plan, to już fakt: wszystkie trzy wymienione przez ciebie punkty są już wdrażane. Iran oczywiście miał taki plan; rozumieli, jak to się skończy, że nigdy nie można ufać Zachodowi, że nie można negocjować, a tym bardziej, że nie można ufać tym negocjacjom z Trumpem.
A jednak popełnili błąd: gdyby naprawdę byli gotowi na to, że te negocjacje nie doprowadzą do niczego, to po pierwsze, nie przystąpiliby do nich, a po drugie, poświęciliby o wiele więcej uwagi ochronie swoich politycznych, wojskowych i religijnych przywódców. Uważam to za błąd. A te złowrogie postacie – Kushner i Witkoff, do których my, jak sądzę, również naiwnie się schlebiamy, biorąc ich powitalne uśmiechy za dobrą monetę – jedynie zmyliły Irańczyków, przeceniając ich gotowość do dialogu. To ważna lekcja dla nas wszystkich.
Myślę, że musimy zrozumieć, że rzeczywiste rezultaty na Ukrainie osiągniemy tylko dzięki prawdziwemu, zdecydowanemu zwycięstwu, a nie poprzez jakiekolwiek negocjacje. Ale nawet Irańczycy, którzy przygotowali ten plan i wdrożyli go tak szybko, dosłownie w tydzień, ulegli hipnozie Zachodu. Zachodowi nie można ufać – nikomu, ani Trumpowi, ani liberałom, ani Europie. Absolutnie nikomu. Bo to czyste oszustwo: jeśli chcą z nami zawrzeć rozejm, to znaczy, że jest to dla nich korzystne, ale dla nas będzie to katastrofa. Dopóki nie zwyciężymy, dopóki nie stworzymy tego nieodwracalnego, wielobiegunowego świata, nie ma o czym z nimi rozmawiać; musimy z nimi rozmawiać tylko z pozycji siły, broniąc naszych interesów. Iran opracował ten plan, wdrożył go, ale mimo to w pewnym momencie uległ hipnozie. Im mniej kontaktów z Zachodem, tym spokojniej i bardziej wiarygodnie.
Jak to się skończy? Pytanie najczęściej sprowadza się do tego, kiedy nastąpi ostateczny upadek systemu światowego i czy w toku tych katastroficznych procesów pojawi się czynnik nuklearny. Czy Stany Zjednoczone, zdając sobie sprawę z porażki całej operacji i beznadziejności swojej pozycji, poruszając się zgodnie ze scenariuszem inercyjnym, przeprowadzą atak nuklearny na Iran? Mogłoby to zmienić sytuację, ale nawet użycie strategicznej, a raczej taktycznej, broni jądrowej nie wystarczy, by złamać Iran. Mówimy więc o czymś zupełnie innym. Czy Ameryka użyje całego swojego arsenału broni, by po prostu zniszczyć Iran, zamieniając go w coś na kształt Gazy? To pytanie otwarte. Faktem jest jednak, że albo stoimy na krawędzi III wojny światowej – albo już w jej pierwszym etapie – albo stoimy na krawędzi globalnego upadku całego systemu finansowego i gospodarczego.
Jeśli ktokolwiek na świecie nadal wierzy, że „wszystko jest w porządku, wszystko się ułoży, wszystko minie”, to jest to jedynie psychologiczna obrona umysłu przed informacjami, z którymi nie może sobie poradzić.
W islamie istnieje tradycja, która głosi: kiedy aniołowie zatrąbią w trąby, ogłaszając nadejście Dnia Sądu, tylko poganiacz mułów, który w tym momencie będzie poprawiał siodło, usłyszy to i podniesie uszy ku niebu. Pobiegnie i zawoła do wszystkich: „Słuchajcie, aniołowie zatrąbili, nadchodzi koniec czasów!”. A oni mu odpowiedzą: „Nic nie słyszymy”. To idealny obraz dzisiejszego świata. Wszyscy mówią: „No dalej, ropa wróci, Dubaj zostanie odbudowany, ceny nieruchomości znów wzrosną”. Ale nigdy nie będzie tak samo jak wcześniej. Będzie inaczej.
Kto wygra, kto kogo zniszczy – nic nie jest przesądzone, ale stawka jest niezwykle wysoka. Niektóre rzeczy zależą od nas, od Rosji, niektóre od Chin, a wiele, jeśli nie wszystkie, od Iranu – czy zdoła on osiągnąć swoje cele i zetrzeć z powierzchni ziemi agresywne państwo izraelskie, które wpadło w ręce religijnych ekstremistów, i odeprzeć ataki USA. Jak zachowają się inne kraje islamskie?
Różowe marzenie Dubaju i Emiratów o bezpiecznym międzynarodowym hubie dawno prysło: to już nie centrum, gdzie można zarobić krocie, to peryferie, które wkrótce zostaną pokryte piaskiem, a wszystko wróci do beduińskich zasad. A może nawet lepiej: społeczeństwo stanie się tradycyjne, a moralny wizerunek Arabów zostanie ocalony.
Wszyscy muszą teraz przystąpić do egzaminu. Można go pominąć, można nie przystąpić, ale wtedy zostanie się wykluczonym z kategorii tych, którzy podejmują decyzje, którzy uczestniczą w polityce światowej jako podmioty, a nie przedmioty. Dlatego jestem przekonany, że każdy musi zaangażować się w to, co się dzieje, określić swoje stanowiska i strategie.
Indie, na przykład, ku mojemu wielkiemu żalowi, niedawno chwaliły się, że przekazały Izraelczykom współrzędne irańskiego statku, co pozwoliło im go zatopić. W tym przypadku Indie odchodzą od pozycji świata wielobiegunowego. Nie tak powinny postępować suwerenne państwa cywilizacyjne, zwłaszcza te należące do BRICS. Zbytnie skłanianie się ku agresorowi to posunięcie lekkomyślne. Ale Indie to wielka cywilizacja, wielkie państwo Bharatu, i będziemy tam świadkami wielu nowych wydarzeń. Wszyscy globalni gracze są teraz wystawiani na próbę i dotyczy to wszystkich, w tym nas, ponieważ znajdujemy się w zupełnie innej sytuacji.
Prowadzący : Pozwól, że zadam ci jeszcze jedno pytanie. Jak obecna globalna sytuacja gospodarcza wpłynie na Rosję? Na przykład, Kiriłł Dmitriew zauważa, że cena ropy powyżej 100 dolarów za baryłkę z pewnością działa na naszą korzyść. Czy w tej sytuacji jesteśmy beneficjentami, czy też globalny kryzys nadal będzie nas przytłaczał, jeśli nieuchronnie nastąpi?
Alexander Dugin : Przede wszystkim, widzicie, w tak krytycznej sytuacji, w której w grę wchodzą czynniki religijne, etyczne, moralne i geopolityczne, wydaje mi się nieco niestosowne mówienie tylko o tym, kto jest beneficjentem i kto na tym skorzysta. Te sankcje dotkną nas w mniejszym stopniu.
Ten upadek prawdopodobnie będzie miał mniejszy wpływ na Rosję, ponieważ jesteśmy już objęci sankcjami, odcięci od gospodarki zachodnio-centrycznej, więc nie przejmujemy się tym. Im szybciej wszystko się zawali, tym lepiej, moim zdaniem. Już się dostosowaliśmy i zwróciliśmy się ku suwerenności. Nadal mamy naszych partnerów, Iran, a reszta ludzkości pozostaje z nami. Co do Zachodu, jeśli ten upadek go zabije, zniszczy, nie sądzę, żebyśmy żałowali, bo biorąc pod uwagę jego ostatnie zachowanie, zasługuje na to.
Dlatego przyjąłbym zasadę „kopnij leżącego”. Nie warto czerpać korzyści z cierpienia i śmierci ludzi; musimy wspierać swoich, a nasi „swoi” już zostali zdefiniowani. W tej sytuacji musimy bronić naszej suwerenności wszelkimi środkami, w tym ekonomicznymi, i wykorzystywać każdą okazję, która nas wzmocni.
Nasi wrogowie wyraźnie słabną. Są podzieleni i zdezorientowani: jedni popierają Trumpa i Izrael, inni nie. Wśród krajów europejskich panuje niezgoda; spieszą się z opozycji, i to bardzo dobrze. W obozie naszych wrogów panuje panika. Jest to dla nas niezwykle korzystne, a jeśli doprowadzi do załamania i upadku obecnej globalnej gospodarki, to, szczerze mówiąc, tylko na tym skorzystamy – zbudujemy bardziej sprawiedliwy, bardziej poprawny, a jeśli tak, to bardziej humanitarny i demokratyczny globalny system finansowy i gospodarczy.
CZYTAJ WIĘCEJ autorstwa prof. Aleksandra Dugina, dzięki uprzejmości Arktos :
Apatia i nienawiść. Tak można byłoby określić nić przewodnią współczesnej kultury: apatia wobec istnienia, nienawiść do własnego dziedzictwa, do samych siebie, do świata w ogóle. Na nienawiść choruje nie tylko Zachód, ale również Wschód. Nowoczesny świat dławi się apatią i nienawiścią.
Przyczyna jest prosta: brak Boga.
Kto wyjedzie z Polski, od razu to zobaczy: brudne ulice, zniszczone sklepy, grupy młodych, agresywnych, ciemnoskórych mężczyzn wałęsających się bez celu. To rzeczywistość wielu największych miast europejskich. Patrzą z głupkowatą miną na to, co ich otacza: kościoły, pomniki, piękne budynki. Nie wiedzą, co to jest. W ogóle ich to nie obchodzi. Gdyby mogli na tym zarobić choćby kilka euro, od razu by to wszystko spalili. Część jest może owładnięta świadomą niechęcią do Zachodu, którą sufluje im ideologia islamska, ale większość jest po prostu obojętna. Ktoś dał, oni biorą, to wszystko.
Skąd się tam wzięli? Przecież w większości nie przyjechali sami. Stworzono cały skomplikowany system, który pozwolił im przekroczyć europejskie granice, a później tu zostać: brak kontroli paszportowych, instytucja rozdawanego szeroką ręką azylu, świadczenia socjalne. Imigranci przyjeżdżają tu, bo chwytają istnienie – ale ktoś ich tu sprowadził. Spisek i teoria podmiany ludności? Może, ale w krajach zachodniej Europy ludzie od dekad konsekwentnie głosują na partie, które sprowadzają im na głowę niepracujących imigrantów. Nic się nie zmienia. Stworzony raz system trwa i jest podtrzymywany, a większość społeczeństwa biernie patrzy na tego efekty. Przyglądają się, jak przyjezdni zamieniają ich piękne miasta w cuchnącą ruinę. Są obojętni w obliczu dewastacji. Może zatem zwykła inercja i głupota?
Dewastacji ulegają nie tylko miasta, ale i całe narody. W Republice Federalnej Niemiec przyszło w 2025 roku na świat 650 tysięcy dzieci. Część z nich to dzieci z rodzin imigrantów, którzy nie mówią nawet po niemiecku. Równolegle do kraju sprowadzono około 250 tysięcy przybyszów. Jeszcze wyższej liczbie ludzi nadano niemieckie obywatelstwo. Społeczeństwo spokojnie patrzy, jak z niemieckiego zamienia się w coś zupełnie nowego. To w dłuższej perspektywie oznacza śmierć narodowej kultury. Większości to jednak nie obchodzi. Są wobec tej śmierci obojętni, a głosy krytyków uważają za niepotrzebny ekstremizm.
Giną też inne narody, z innych przyczyn – w tym naród polski. W 2025 roku urodziło się u nas 238 tysięcy dzieci, rekordowo mało. Główny Urząd Statystyczny w najczarniejszych scenariuszach nie przewidywał takiej zapaści. Wskaźnik dzietności wynosi obecnie 1,09. To oznacza, że przeciętna Polka ma w życiu jedno dziecko. Z dwojga Polaków robi się jeden – i tak dalej, aż do zaniku. W Europie przodujemy, ale inni nas gonią. Niemcy, Czesi, Włosi, Hiszpanie, Brytyjczycy – oni też nie chcą mieć dzieci. To nie jest problem tylko Zachodu, Europy czy USA. Dzieci nie mają też Rosjanie i Chińczycy, Koreańczycy i Japończycy. Rozwinięty świat zrezygnował z dzieci. Wszyscy dobrze wiedzą, że wymierają, dane są na wyciągnięcie ręki – ale są obojętni.
Mamy tendencję do narzekania na „zgniły Zachód”. To zrozumiałe, w końcu żyjemy na Zachodzie. Tak naprawdę zgniły jest również Wschód – również tam obserwujemy błyskawiczną zapaść cywilizacyjną. Odrzucenie genderyzmu przez Rosjan niewiele znaczy. Wznoszenie drapaczy chmur i budowa nowych portów w Chinach to jeszcze za mało. Rosjanie i Chińczycy, podobnie jak my, wymierają. Wszyscy jedziemy na tym samym wózku, różnią się tylko szczegóły – Zachód zabija się rękami imigrantów, Rosja pijaństwem i tak dalej. Wszyscy są na samobójczym torze.
Co łączy wszystkich, od Ameryki, przez Portugalię, Francję, Polskę, aż po Rosję i Chiny? Przede wszystkim: bezbożność. Boga zabito w liberalizmie i komunizmie, z różnych przyczyn, ale z tym samym skutkiem – dominacją kompletnego bezsensu.
Życie, takie jakie jest, bywa nieznośne. Bez perspektywy wieczności nie ma też żadnego celu. Trzeba to sobie poważnie uświadomić: bez Boga życie po prostu nie ma sensu. Można tylko stwierdzić, że się wydarza – ale trzeba przyznać, że nie posiada żadnej ukierunkowanej treści. Dlatego współczesny świat może podpisać się pod znanym tekstem poezji egipskiej sprzed trzech czy czterech tysięcy lat: „Mury ich zniszczone, nie pozostały żadne ślady, tak jakby ich nigdy nie było. Ciesz się w sercu swoim, póki nie napełni się radością po brzegi. Będziesz żywy, gdy będziesz podążał za pragnieniami swego serca. Spójrz, nikt, kto odszedł, już stamtąd nie wrócił”.
Korzystanie z życia celem maksymalizacji własnej przyjemności, oto jedyna racjonalna strategia w świecie bez Boga. Nie da się wymyślić nic innego. Etyka obowiązku, samopoświęcenia, ofiary – to wszystko jest zawieszone w próżni, jeżeli nie odnosi się do Stwórcy.
Skoro cały rozwinięty świat żyje dziś bez Boga, to w konsekwencji nie ma żadnego celu poza zwykłym trwaniem. Przecież każdy rozsądny nihilista przyzna, że tak naprawdę równie dobre (równie obojętne) byłoby nie istnieć. Na pytanie, dlaczego istnieje raczej coś niż nic, nihilista nie odpowiada. Nie wie, dlaczego: zresztą nawet go to nie obchodzi: „coś” jest przecież niczym. Nihilizm – a konsekwentny ateizm zawsze jest nihilizmem – to strukturalna obojętność wobec życia, która w przypadku niemożności „napełniania serca radością po brzegi” staje się koniecznie nienawiścią.
Ludzie pozbawieni perspektywy wieczności mogą przez całe swoje życie głosować na zdegenerowane formacje polityczne, które sprowadzają migrantów i walczą z rodziną, bo te formacje gwarantują im realizację jedynego rozsądnego celu życia w paradygmacie ateistycznym, czyli maksymalizacji własnej przyjemności. Francuscy nihiliści będą patrzeć, jak imigranci spalają ich Paryż – co ich to obchodzi? Przecież w ich perspektywie ten Paryż nie ma żadnego sensu. Niemieccy nihiliści zbudowali system zalewania własnego kraju imigrantami – i nie chce im się go zmieniać, bo to wymagałoby wysiłku. Po co się wysilać, skoro da się jeszcze wegetować? Polscy nihiliści przestali mieć dzieci, ale co z tego? Niech Polska się skończy – byleby nie teraz, póki żyją. Bo po co ma istnieć Polska? Rosyjski i chiński aparat władzy zadba o własne przetrwanie, ale długa perspektywa go nie interesuje – nie może go interesować, bo bez Boga nie ma żadnej „długiej perspektywy”.
Bezbożny nihilizm, który dominuje myślenie większości współczesnych ludzi w rozwiniętych krajach, jest samobójczą obojętnością wobec cywilizacji. Ta obojętność przeradza się w nienawiść, ilekroć ktoś stara się jej rzucić wyzwanie. Stąd ta wielka nienawiść do wierzących katolików, krytyków sodomii, aborcjonizmu, imigracjonizmu. Żywe trupy chcą spokojnie gnić dalej w swoim świecie pozbawionym znaczeń. Ci, którzy mówią im o Bogu i domagają się jakiegoś wysiłku, to jedyni, do których mogą odczuć nienawiść. Żywe trupy stanowią większość, mają masę – więc uchwalają różne prawa, które zamykają usta ich krytykom. Chcą spokojnie zgnić. Zachód i Wschód stał się zbiorowym Neronem. Podpala wszystko, z czego wyrasta – dla przyjemności.
Czy jest na to recepta?
Tylko jedna: wiara w Boga, silna na tyle, by nadać życiu sens. Nie wiem, jak można ją przywrócić w szerokiej skali. W życiu ludzkim zawsze istniały momenty, które z druzgocącą mocą objawiały niedoskonałość tego życia, jego zależność. Dziś to występuje bardzo rzadko: społeczność ludzka stała się niemal doskonała, bo wyeliminowała większość poważnych przykrości, które dotąd ją trapiły. Została tylko śmierć, ale śmiercią większość nie przejmuje się, zanim ona nie nadejdzie, a kiedy nadejdzie, nie da się już nią przejmować. Widzę tu aporię – trudność, której nie da się przekroczyć. To jednak również jakiś scenariusz. Rzym z tętniącego witalnością i potęgą centrum świata stał się we wczesnych wiekach średnich wynędzniałą osadą. Taki może być los całej rozwiniętej ludzkiej kultury.
Karmiące się nienawiścią i obojętnością trupy muszą zgnić. Są jednak również ci, którzy wierzą i chcą żyć. Skupmy się właśnie na tym. Niech żyją ci, którzy żyć chcą. Nie będzie to wielu? Trudno. Do nas należy konsekwentnie wypełnianie obowiązków, które wynikają z prostego faktu: Bóg istnieje i daje nam życie wieczne. Weźmy to życie. Twórzmy kulturę, która o tym opowiada.
Czy to się uda, a jeżeli się uda, to kiedy – tego nie wiemy, ale nasza jest praca, a owoce są Pana Boga.
W połowie lutego Facebook zablokował moje konto z „obawy” przed hakerami. Założyłem drugie konto i, pomimo że nie jest zbyt rozpowszechnione jakoś działa. Długo trwało, zanim odzyskałem pierwotne konto. Facebookowe „szczęście” trwało jednak krótko. Zuckerberger postanowił sprawdzić, czy nie jestem wirtualnym krokodylem i postawił przede mną zadanie, którego nie zamierzam wykonać.
Powiedzmy, że jestem nieśmiały przed kamerą i nie lubię, kiedy ktoś pod płaszczykiem walki z robotami – walki przy użyciu mocno sztucznej pseudointeligencji – usiłuje tanim kosztem zdobyć aktualne nagrania mojej fizjonomii. Jak przy aresztowaniu, musiałbym pokazać moją twarz z profilu i en face.
Proponuję, by technokraci zastosowali klasyczną metodę i wysłali kogoś, by nagrał mnie na ulicy, czy w sklepie. Nie zrobią tego, ponieważ Palantir nie pokryje kosztów. Tak więc moje konto na tym mało-społecznościowym medium pozostanie nieaktywne. Przynajmniej to stare. Wiem, że takim cyrkowym sztuczkom poddawani są także inni użytkownicy. Wiem też, że wielu z was nie wyobraża sobie życia bez Facebooka. Ja sobie wyobrażam.
Parlamentarzyści zagłosowali za poprawkami wspierającymi cyfrowe euro, które będzie funkcjonować zarówno online, jak i offline, zgodnie z wizją banku centralnego UE dotyczącą publicznie emitowanej cyfrowej formy pieniądza. Głosowanie zostało przyjęte zdecydowaną większością głosów. Uzasadnieniem były rosnące obawy dotyczące struktury globalnych systemów płatności. Znaczna część transakcji cyfrowych w UE odbywa się obecnie za pośrednictwem sieci takich jak Visa i Mastercard, których firmy mają siedziby poza UE. Mogłoby to umożliwić obywatelom unikanie kontroli UE.
Trudno uwierzyć, że europejscy globaliści obawiają się konkurencji globalnych globalistów reprezentowanych przez firmy usługowe kart kredytowych. Jeśli jednak to jest prawda, to mamy do czynienia z podziałami wśród Deep State, które są dla nas tak samo korzystne, jak dla uzurpatorów do władzy nad światem dzielenie nas na lewicę i prawicę, jak podsycanie nienawiści pomiędzy narodami albo dzieleniem na zwolenników preparatów mRNA i przeciwników.
Z rozbawieniem przeczytałem, że pieniądz cyfrowy będzie funkcjonował zarówno online, jak i offline. Czyli ma być niezależny od internetu. W związku z „dalekowzroczną” polityką energetyczną eurokratów postawiłbym tu raczej inne pytanie: czy pieniądz cyfrowy będzie działał, gdy zabraknie prądu?
A może zastosujemy czytniki kart na korbkę? Zasilane siłą mięśni i co ważniejsze wielkie komputery bankowe zapewne podłączone do przenośnych reaktorów atomowych? Albo jeszcze lepiej – możemy przecież polegać na wiatrakach lub fotowoltaice.
Jedno jest pewne, tak jak do tej pory było z pieniędzmi nie będzie trwało długo. Czym będziemy płacić, zależy od rozwoju napiętej sytuacji w świecie finansów. Dolar skazany jest na galopującą inflację.
By przedłużyć jego agonię, FED zostanie zmuszony do produkowania zielonych banknotów zarówno papierowych jak wirtualnych. Aktualnie puszcza na rynek niewielką kwotę 40 miliardów miesięcznie, ale będzie zmuszony, by zwiększyć wytwarzanie tych pustych pieniędzy przynajmniej dziesięciokrotnie.
Ten problem dotknie praktycznie wszystkie papierowe i wirtualne waluty. Jedne wcześniej inne później. Ten proces można porównać do dolewania wody do piwa przez karczmarza. Przy niewielkich dolewkach piwosz nie odczuje różnicy, jednak gdy karczmarz posmakuje w łatwych zarobkach, trudno będzie wyczuć smak resztek piwa w wodzie.
Dlaczego kryzys zacznie się od dolara? Jeden z argumentów znajdziecie na poniższym obrazku.
Taxpayer to płatnik podatków – resztę łatwo można zrozumieć także bez wiedzy lingwistycznej.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Polityka światowa charakteryzuje się niezwykle szybkimi i dynamicznymi procesami. Pod wieloma względami jest to związane z polityką Trumpa, który wprowadził do systemu stosunków międzynarodowych wysoki poziom turbulencji, nieprzewidywalności i radykalizmu – a wydarzenia wciąż narastają.
Na naszych oczach idea kolektywnego Zachodu – to znaczy zjednoczonej i względnie przewidywalnej polityki głównych mocarstw zachodnich i tych krajów, które całkowicie podążają za Zachodem – rozpada się. Taki konsensus już nie istnieje. Projekty globalistyczne chwieją się; nawet jedność euroatlantycka, los NATO i ONZ stoją pod znakiem zapytania.
Trump otwarcie oświadczył, że prawo międzynarodowe go nie dotyczy i że działał w oparciu o własne rozumienie tego, co jest moralne, a co nie. Żądanie Trumpa dotyczące aneksji Grenlandii przez Stany Zjednoczone i jego groźby aneksji Kanady, które wyraźnie odbiegają od stanowiska mocarstw europejskich, a także jego rozbieżne stanowiska wobec Ukrainy i Izraela (brak bezwarunkowego poparcia dla reżimu Zełenskiego, a wręcz przeciwnie, pełne poparcie dla Netanjahu i jego polityki bliskowschodniej) dodatkowo pogłębiają rodzący się i niemal całkowity podział.
W takiej sytuacji, gdy zbiorowy Zachód przestaje istnieć jako zjednoczona całość polityczna, ideologiczna i geopolityczna, stopniowo wyłania się nowa mapa, na której w jej miejsce pojawia się kilka odrębnych, a niekiedy konkurujących ze sobą bytów. Nie jest to jeszcze ukończony model, lecz proces – z nieznanym jeszcze wynikiem. Niemniej jednak można już teraz założyć, że w miejsce zjednoczonego Zachodu wyłoni się pięć odrębnych bytów geopolitycznych. Spróbujmy je opisać.
Stany Zjednoczone ery Trumpa 2.0 jako Zachód numer jeden
Poglądy geopolityczne Trumpa różnią się radykalnie od globalistycznej strategii realizowanej przez poprzednie administracje – nie tylko Demokratów, ale także Republikanów (takich jak George W. Bush). Trump otwarcie deklaruje bezpośrednią hegemonię amerykańską, obejmującą kilka etapów. Po pierwsze, dąży do umocnienia dominacji USA w obu Amerykach. Znajduje to odzwierciedlenie w najnowszej wersji Strategii Bezpieczeństwa Narodowego, w której Trump wyraźnie odwołuje się do doktryny Monroe i uzupełnia ją własną perspektywą.
Doktryna Monroe’a została sformułowana przez prezydenta Jamesa Monroe’a w jego dorocznym orędziu do Kongresu 2 grudnia 1823 roku. Jej główną ideą było osiągnięcie całkowitej niezależności Nowego Świata od Starego (tj. od metropolii europejskich), przy czym Stany Zjednoczone były uważane za główną siłę polityczną i gospodarczą w wyzwalaniu stanów amerykańskich spod wpływów europejskich. Chociaż nie stwierdzono wprost, że jedna forma kolonializmu (europejska) zostanie zastąpiona inną (ze strony Stanów Zjednoczonych), sugerowano pewien stopień hegemonii USA w regionie.
W swojej współczesnej interpretacji, uwzględniającej dodatki Trumpa, doktryna Monroe oznacza:
Całkowita i absolutna suwerenność USA i niezależność od wszelkich instytucji transnarodowych, odrzucenie globalizmu;
Tłumienie znaczących wpływów geopolitycznych ze strony innych głównych potęg (Chiny, Rosja i państwa europejskie) we wszystkich krajach Ameryki;
Ustanowienie bezpośredniej hegemonii militarno-politycznej i gospodarczej Stanów Zjednoczonych nad całym kontynentem amerykańskim i nad przyległymi obszarami oceanicznymi.
Doktryna ta obejmuje wspieranie proamerykańskich reżimów w Ameryce Łacińskiej, usuwanie polityków nielubianych przez Waszyngton oraz ingerencję w sprawy wewnętrzne każdego państwa w regionie – niekiedy pod hasłem walki z handlem narkotykami, nielegalną migracją, a nawet komunizmem (Wenezuela, Kuba, Nikaragua). Ogólnie rzecz biorąc, niewiele różni się to od polityki prowadzonej przez Stany Zjednoczone w XX wieku.
Nowością w doktrynie Trumpa są jednak jego twierdzenia dotyczące aneksji Grenlandii i Kanady, a także pogardliwy stosunek do Europy i partnerów z NATO.
W istocie Stany Zjednoczone są tu proklamowane jako imperium, otoczone państwami peryferyjnymi, rzekomo wasalnie zależnymi od metropolii. Znajduje to odzwierciedlenie w centralnym haśle polityki Trumpa: „Uczyńmy Amerykę Wielką Ponownie” [MAGA] lub „Najpierw Ameryka”.
Podczas swojej drugiej kadencji Trump realizował tę politykę znacznie bardziej rygorystycznie niż w pierwszej, co znacząco zmieniło globalny układ sił.
Ten trumpistowski, amerykańsko-centryczny Zachód można określić mianem Zachodu numer jeden.
Unia Europejska jako drugi Zachód
Drugim Zachodem jest Unia Europejska, która znajduje się w bardzo trudnej sytuacji. Przez dekady państwa członkowskie UE w polityce, bezpieczeństwie, a nawet gospodarce, w ramach partnerstwa atlantyckiego, wielokrotnie wybierały między europejską suwerennością a podporządkowaniem Waszyngtonowi. Poprzednie rządy USA zachowywały się tak, jakby uważały Europejczyków za niemal równoprawnych partnerów i słuchały ich opinii – tworząc iluzję kolektywnego zachodniego konsensusu. Trump zniszczył ten model i brutalnie zmusił UE do uznania jej wasalnego statusu.
W styczniu 2026 roku, na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos, belgijski premier Bart De Wever otwarcie mówił o „szczęśliwym wasalu” i „nieszczęśliwym niewolniku” w kontekście zależności Europy od USA. Stwierdził, że europejskie elity były wcześniej „szczęśliwymi wasalami”. Trump spojrzał na sytuację z innej perspektywy i pouczył ich: jak „nieszczęśliwi niewolnicy”. Przedstawił wybór między szacunkiem do samego siebie a utratą godności w obliczu presji ze strony Waszyngtonu w sprawie aneksji Grenlandii – wybór, na który UE jak dotąd najwyraźniej nie była gotowa.
W tej nowej sytuacji UE niechętnie stała się czymś niezależnym. Macron i Merz mówią o konieczności europejskiego systemu bezpieczeństwa w warunkach, w których Stany Zjednoczone postrzegane są mniej jako gwarant bezpieczeństwa, a bardziej jako nowe, poważne zagrożenie. UE nie podjęła jeszcze konkretnych kroków, ale zarysy drugiej potęgi Zachodu stają się coraz wyraźniejsze. Jej stanowisko wobec Ukrainy również znacząco różni się od stanowiska Trumpa: prezydent USA chce zakończyć tę wojnę z Rosją, którą uważa za niepotrzebną (a przynajmniej tak twierdzi), podczas gdy UE chce ją kontynuować do końca i skłania się ku bezpośredniemu zaangażowaniu.
Podobnie, stanowiska w sprawie Netanjahu i ludobójstwa Palestyńczyków w Strefie Gazy są różne: Trump w pełni je popiera, podczas gdy UE skłania się ku jego potępieniu.
Wielka Brytania jako numer trzy na Zachodzie
Na tle tego atlantyckiego podziału, po Brexicie wyłania się kolejny biegun: Wielka Brytania – trzeci Zachód. Z jednej strony lewicowo-liberalny rząd Starmera jest blisko UE w kluczowych kwestiach; z drugiej strony Londyn tradycyjnie utrzymuje bliskie stosunki z USA i pełni rolę strażnika procesów europejskich w interesie Waszyngtonu. Jednocześnie Wielka Brytania nie jest członkiem UE ani nie popiera podejścia Trumpa, które przypisuje jej niepochlebną rolę „niewolniczego wasala”.
Wielka Brytania nie może już pełnić roli międzynarodowego mediatora i sama jest stroną mającą interes w wielu sytuacjach. Dotyczy to w szczególności konfliktu na Ukrainie, gdzie w pełni opowiedziała się po stronie Kijowa, a nawet zainicjowała eskalację konfliktu, prowadzącą do bezpośredniej interwencji wojskowej w celu wsparcia reżimu Zełenskiego. Wizyta brytyjskiego premiera Borisa Johnsona na Ukrainie w 2022 roku doprowadziła do upadku porozumień stambulskich.
Ale trzecie mocarstwo Zachodu również nie może powrócić do swojej dawnej polityki imperialnej. Zasoby dzisiejszej Anglii, jej kryzys gospodarczy i załamanie się polityki migracyjnej – a także jej ograniczona skala – nie pozwalają na odgrywanie prawdziwej roli lidera we Wspólnocie Narodów ani hegemona w Europie.
Globaliści jako Zachód numer cztery
Biorąc pod uwagę ideologię, sieci organizacyjne i instytucje globalistów – takich jak George Soros, Światowe Forum Ekonomiczne i inne organizacje międzynarodowe promujące ideę rządu światowego i zjednoczonego świata – dochodzimy do czwartego Zachodu. Ten Zachód zdominował poprzednią fazę i był siłą jednoczącą, która pozwoliła nam mówić o „kolektywnym Zachodzie”. Środowiska te były reprezentowane w samych Stanach Zjednoczonych przez elitę globalistów – przez tak zwane „głębokie państwo”, z którym Trump chwycił za broń. Dotyczy to przede wszystkim kierownictwa Partii Demokratycznej, a także części republikańskich neokonserwatystów, którzy stoją między Trumpowskim „America First” a klasycznym globalizmem.
Większość przywódców UE, a także Starmer, należy do tego globalistycznego projektu, którego pozycja uległa znacznemu osłabieniu za rządów Trumpa, co przyspieszyło podział Zachodu.
Typowym przykładem czwartego świata zachodniego jest Kanada. Podczas niedawnego Forum w Davos premier Mark Carney oświadczył, że obecny porządek świata ulega rozpadowi, że świat znajduje się w stanie pęknięcia, a nie transformacji. Główne mocarstwa wykorzystują gospodarkę jako broń – cła, łańcuchy dostaw i infrastrukturę jako dźwignię – prowadząc do deglobalizacji. Odrzucił twierdzenia Trumpa o zależności Kanady od Stanów Zjednoczonych i wezwał mocarstwa średniego szczebla do zjednoczenia się przeciwko hegemonii trumpizmu, dywersyfikacji relacji (w tym zbliżenia z Chinami) i przeciwstawienia się populizmowi.
Pokazuje to, jak czwarty Zachód kształtuje się coraz bardziej jako odrębna wspólnota ideologiczna i geopolityczna – zwłaszcza w bezpośredniej opozycji do trumpizmu jako pierwszego Zachodu.
Izrael jako Zachód numer pięć
Wreszcie, w ostatnich latach – a szczególnie wyraźnie od początku drugiej kadencji Trumpa – wyłonił się kolejny Zachód: Zachód numer pięć. To Izrael pod rządami Benjamina Netanjahu. Mały kraj, egzystencjalnie zależny od Stanów Zjednoczonych i Europy, z ograniczonymi zasobami demograficznymi i lokalną gospodarką, coraz częściej twierdzi, że reprezentuje niezależną cywilizację i odgrywa szczególną rolę w losach Zachodu, którego przyczółkiem jest Bliski Wschód.
Do pewnego momentu Izrael mógł być uważany za pełnomocnika USA – kolejnego, aczkolwiek uprzywilejowanego, wasala. Jednak polityka Netanjahu, radykalny prawicowy ruch syjonistyczny, na którym się opiera, oraz skala wpływu izraelskiego lobby na politykę USA doprowadziły do ponownej oceny.
Po pierwsze, skala zniszczeń ludności cywilnej w Strefie Gazy dokonanych przez Netanjahu i pojawienie się radykalnych postaci polityczno-religijnych, otwarcie opowiadających się za Wielkim Izraelem, wywołały sprzeciw również na Zachodzie – zwłaszcza w drugim, trzecim i czwartym mocarstwie zachodnim. Ani UE, ani Wielka Brytania, ani kręgi globalistyczne nie poparły Netanjahu w jego najsurowszych posunięciach, w tym tych dotyczących wojny z Iranem.
Po drugie, bezwarunkowe poparcie Trumpa dla Netanjahu podzieliło nawet jego zwolenników, którzy w mediach społecznościowych rozpoczęli masową kampanię przeciwko wpływom Izraela na politykę USA. Republikanie i urzędnicy państwowi stanęli przed pytaniem: Najpierw Ameryka czy Najpierw Izrael? Co jest ważniejsze – Ameryka czy Izrael? Każda odpowiedź niosła ze sobą ryzyko polityczne.
Ujawnienie akt Epsteina nasiliło obawy tych, którzy uważają, że wpływ Izraela na politykę USA jest nadmierny. Powstało wrażenie, że Tel Awiw i jego sieć stanowią niezależny byt zdolny do narzucania swojej woli nawet największym mocarstwom.
W ten sposób powstał piąty Zachód – z własną agendą, własną ideologią i własną geopolityką.
wniosek
Na koniec porównajmy postawy tych biegunów wobec wojny na Ukrainie.
Piąte co do wielkości mocarstwo zachodnie jest najmniej zainteresowane tym konfliktem. Dla Netanjahu Rosja Putina nie jest głównym przeciwnikiem, a reżim w Kijowie nie cieszy się bezwarunkowym poparciem prawicowych sieci syjonistycznych. O ile Rosja wspiera siły antyizraelskie na Bliskim Wschodzie – zwłaszcza Iran – piąte co do wielkości mocarstwo zachodnie obiektywnie stoi po przeciwnej stronie niż Rosja w konfliktach lokalnych. Nie przekłada się to jednak na bezpośrednie poparcie dla Zełenskiego.
Nawet czołowa postać Zachodu – Trump – nie uważa Rosji za swojego głównego wroga. Choć okazjonalnie wygłasza antyrosyjskie argumenty, wywiera presję i dostarcza broń do Kijowa, jego stanowisko nie jest najbardziej radykalne w porównaniu z innymi siłami na podzielonym Zachodzie.
Drugi, trzeci i czwarty blok zachodni to zupełnie inna historia. UE, Wielka Brytania i sieci globalistyczne zajmują radykalnie antyrosyjskie stanowisko, w pełni popierają Zełenskiego i są gotowe udzielić Ukrainie dalszego wsparcia – w tym bezpośredniej pomocy wojskowej. Dominującym poglądem globalistycznym jest tutaj to, że Rosja Putina, ze swoim tradycjonalizmem i roszczeniami do porządku wielobiegunowego, jest ideologicznie i geopolitycznie przeciwna planom rządu światowego i zjednoczonego świata.
Dla drugiego, a zwłaszcza czwartego mocarstwa zachodniego, nie tylko Putin, ale i sam Trump jest wrogiem. To dało początek politycznemu mitowi, że Trump pracuje dla Rosji. W rzeczywistości Trump podzielił zbiorowość Zachodu i odsunął globalistów od ich dominującej pozycji – nie w interesie Rosji, ale kierując się własnymi przekonaniami.
Gdyby podział między pierwszym a drugim mocarstwem zachodnim się pogłębił, można sobie wyobrazić, że europejscy przywódcy w przyszłości będą rozważać Rosję jako przeciwwagę dla Waszyngtonu. Obecnie jest to mało prawdopodobne, ale dalsza fragmentacja mogłaby sprawić, że ta opcja wydałaby się bardziej realistyczna.
Trzecie państwo Zachodu – Wielka Brytania – pozostaje jednym z głównych biegunów wrogości wobec Rosji, mimo braku realnych szans na odbudowę dawnej hegemonii.
W ten sposób zbiorowość Zachodu rozpadła się na pięć względnie niezależnych ośrodków władzy. Trudno przewidzieć, jak rozwinie się ta mozaika. Jasne jest jednak, że tę konstelację należy brać pod uwagę, analizując sytuację międzynarodową – zwłaszcza w kontekście geopolitycznym i ideologicznym, w którym rozwija się nasza specjalna operacja wojskowa na Ukrainie.
20 stycznia 2026 roku, na scenie w Davos, premier Kanady Mark Carney powiedział coś, co wcześniej żaden przywódca Zachodu nie odważył się wypowiedzieć tak brutalnie i otwarcie.
Przyznał, że „porządek międzynarodowy oparty na zasadach” – fundament, na którym Zachód budował swoją moralną wyższość przez ostatnie 30 lat – był w dużej mierze fikcją. Nie drobną niedoskonałością. Nie chwilową hipokryzją, lecz użyteczną fikcją, w której wszyscy grzali się wygodnie, bo dawała wzrost, bezpieczeństwo i poczucie słuszności. „Wiedzieliśmy, że historia porządku międzynarodowego opartego na zasadach była częściowo fałszywa: potężni zwalniali się z przestrzegania zasad, kiedy im to odpowiadało, a normy handlowe były stosowane asymetrycznie. Wiedzieliśmy również, że prawo międzynarodowe jest stosowane z różną surowością w zależności od tego, kto jest oskarżonym, a kto ofiarą.” To był moment, w którym rdzeń Zachodu – nie jakiś marginalny krytyk, ale premier jednego z najbliższych sojuszników USA – publicznie powiedział: przez dekady żyliśmy w kłamstwie, które sami sobie wmawialiśmy. I wszyscy o tym wiedzieliśmy.
Jak działało to ciepłe kłamstwo? Stany Zjednoczone dostarczały: wolne szlaki morskie, stabilny dolar i system finansowy, parasol NATO, instytucje do rozwiązywania sporów. W zamian reszta świata – w tym Kanada, Europa, Japonia, Australia – zgadzała się na asymetrię. Milcząco akceptowała, że: prawo międzynarodowe jest gumowe dla silnych, sankcje to broń polityczna, nie sprawiedliwość, a reguły handlu i WTO nie obowiązują równo. Ale dopóki maszyna dawała dobrobyt i ochronę – nikt nie protestował. Grzaliśmy się – piszę w liczbie mnogiej, bo taka też była oficjalna narracja w Polsce- w tym cieple hipokryzji, bo było wygodnie. Carney powiedział to bez owijania w bawełnę: „Ta fikcja była użyteczna, a amerykańska hegemonia, w szczególności, pomogła zapewnić dobra publiczne – wolność szlaków morskich, stabilny system finansowy, bezpieczeństwo zbiorowe i wsparcie dla mechanizmów rozstrzygania sporów. Dlatego powiesiliśmy transparent w oknie. Uczestniczyliśmy w rytuałach i generalnie unikaliśmy wskazywania rozdźwięku między retoryką a rzeczywistością. Ta umowa już nie działa. Powiem wprost: jesteśmy w stanie zerwania, a nie transformacji.”
Co się zmieniło – i dlaczego to boli? Zmienił się styl hegemonii. W erze Trumpa Stany przestały udawać, że chodzi o wspólne wartości i zasady. Zaczęły mówić wprost: „to jest usługa. Płaćcie więcej – za ochronę, za dostęp do rynku, za parasol bezpieczeństwa”. Albo nie będzie nic. System nie runął dlatego, że stał się brutalniejszy. Runął, bo przestał udawać, że nie jest. A każde imperium – nawet to „liberalne” – trzyma się na propagandzie. Gdy opowieść pęka, zostaje naga siła. Naga siła nie buduje sojuszy. Budzi strach, kalkulację i chęć ucieczki. Co naprawdę pęka? Nie NATO (jeszcze). Nie dominacja dolara (na razie). Nie łańcuchy dostaw (choć trzeszczą). Pęka wiarygodność. Zachód przez dekady powtarzał: „jesteśmy inni – opieramy się na zasadach, nie na czystej sile”. Jeśli teraz premier Kanady mówi: „to była fikcja, w której wszyscy graliśmy” – to cała moralna podbudowa Zachodu się sypie. Bez wiarygodności zostaje tylko rachunek sił. Świat staje się cyniczny. A cyniczny świat jest niebezpieczny. To otwiera drzwi Rosji i Chinom. Bo Pekin i Moskwa nigdy nie sprzedawały moralnego uniwersalizmu. Mówią wprost: interes, strefa wpływów, siła, stabilność za lojalność. W świecie zmęczonym hipokryzją – brutalna szczerość zaczyna wyglądać na uczciwość. Nie dlatego, że jest dobra. Dlatego, że jest spójna. A spójność narracji nokautuje dziś propagandę chrześcijańskiego Zachodu.
To dopiero początek. Na razie to tylko słowa. Ale słowa poprzedzają czyny. Gdy najbliższy sojusznik USA publicznie mówi: „grzaliśmy się w cieple własnej hipokryzji i koniec z tym” – to znak, że elity Zachodu wiedzą: starej opowieści już nie da się ratować. To nie jest spór o cła, o 2% na NATO czy o Trumpa. To spór o to, czy Zachód ma jeszcze prawo moralne twierdzić, że reprezentuje coś więcej niż własny egoistyczny interes.
Imperium nie pada, gdy traci armię czy gospodarkę. Pada, gdy traci wiarygodność. Siłę da się odbudować-czołgami, dolarami, sankcjami. Zaufania i wiarygodności – prawie nigdy.
Davos 2026 może przejść do historii nie jako antyamerykański bunt, lecz jako chwila, w której Zachód spojrzał w lustro i zobaczył prawdę: jego największym wrogiem nie jest Rosja, nie są Chiny, nie jest nawet Trump. Największym wrogiem jest utracona wiarygodność. A kiedy świat przestaje wierzyć – zaczyna liczyć. I kalkulować. Bez sentymentów.
Oto tłumaczenie artykułu Aleksandra Dugina „Необратимый раскол Запада (Эскалация)” („Nieodwracalny rozłam Zachodu (Eskalacja)”) na język polski.
Tekst pochodzi z 20 stycznia 2026 r. z portalu Geopolitika.ru. Ponieważ pełny oryginalny tekst nie jest publicznie dostępny w gotowym polskim tłumaczeniu, poniżej znajdziesz wierne, kompletne tłumaczenie treści artykułu (na podstawie oryginalnego rosyjskiego tekstu).
==============================
[Walczę z kłamstwami Groka. On nie tłumaczy, lecz podaje „treści” . Tu jest 591 słów,a w oryginale 2966. Grok wyhkręca się – jednak głupawo. Napiszę o tym osobno. Sądzę, żę choć treści nie odwrócił, sk.. md]
Kolektywny Zachód przeżywa głęboki, nieodwracalny rozłam. Nie jest to już zwykła różnica zdań czy konflikt interesów – to fundamentalne pęknięcie w samym rdzeniu zachodniej cywilizacji, które nie da się już załatać.
Trump reprezentuje jedną z frakcji – tę, która chce zakończyć wojnę (w sensie Ukrainy i konfrontacji z Rosją) i zająć się innymi sprawami, które go znacznie bardziej interesują: Chinami, wewnętrzną polityką USA, gospodarką, migracją, „wielką wymianą”, woke itd.
Ta frakcja jest izolacjonistyczna, antyglobalistyczna i w pewnym sensie anty-elitarna (przynajmniej w retoryce). Trump i jego otoczenie widzą w eskalacji na Ukrainie i w dalszym zderzeniu z Rosją zagrożenie dla samych Stanów Zjednoczonych – zarówno militarne (ryzyko III wojny światowej), jak i ekonomiczne (utrata hegemonii, osłabienie dolara, wzrost BRICS+).
Przeciwko temu stoi inna frakcja – globalistyczna, liberalna, „partia wojny”, głębokie państwo, neokonserwatyści, neoliberałowie, finansowa oligarchia atlantycka, Bruksela, Sorosy, BlackRock, von der Leyen, Baerbock, Scholz (w Niemczech), Macron itd.
Dla nich zakończenie wojny na warunkach pokojowych (a tym bardziej porażka Ukrainy i widok Rosji jako zwycięzcy) oznaczałoby koniec ich projektu – końca historii, globalnego liberalizmu, jednego świata pod kontrolą Zachodu. Eskalacja jest dla nich jedyną szansą na uratowanie status quo – nawet kosztem totalnej wojny, nawet kosztem Europy, a w ostateczności nawet USA.
Rozłam jest nieodwracalny, ponieważ obie strony widzą w sobie nawzajem egzystencjalne zagrożenie:
dla trumpistów globaliści to wrogowie Ameryki, zdrajcy, którzy sprzedają kraj wielkiemu kapitałowi i ideologii woke;
dla globalistów trumpiści to faszyści, izolacjoniści, „ruscy agenci”, którzy niszczą jedność Zachodu i otwierają drogę multi-polarnemu światu.
W tej sytuacji eskalacja staje się logiczną konsekwencją. Globaliści będą pchać do niej na każdym kroku – prowokacje, nowe pakiety broni, ataki na terytorium Rosji, sabotaż negocjacji, presja na sojuszników.
Trumpiści zaś będą próbowali hamować eskalację, ale ich możliwości są ograniczone – armia, służby, Kongres, media, finanse są w większości nadal pod kontrolą frakcji wojennej.
Co to oznacza dla nas, dla Rosji? Musimy zrozumieć, że rozłam na Zachodzie jest faktem dokonanym i działa na naszą korzyść – ale tylko wtedy, gdy nie popełnimy błędu i nie wejdziemy w „dogowor” (układ, porozumienie) z jedną z frakcji kosztem drugiej.
Obie frakcje są wrogami multi-polarnego świata i suwerennej Rosji. Różnica polega jedynie na tym, że jedna chce nas zniszczyć natychmiast i za wszelką cenę (eskalacja), a druga – później, po osłabieniu Chin i uregulowaniu własnych problemów wewnętrznych.
Nasza strategia powinna być następująca:
maksymalnie wykorzystać rozłam na Zachodzie, nie faworyzując żadnej strony;
nie spieszyć się z żadnymi „porozumieniami” – ani z Trumpem, ani z globalistami;
eskalować naszą własną inicjatywę strategiczną (na wszystkich frontach – militarnym, ideologicznym, gospodarczym, dyplomatycznym);
przygotować się na najgorszy scenariusz – bezpośrednią konfrontację z całym Zachodem (w tym z użyciem broni jądrowej taktycznej i strategicznej).
Historia przyspiesza. Zachód pęka na naszych oczach. To nie jest kryzys, to agonia cywilizacji atlantyckiej. My, Rosja-Eurazja, musimy być gotowi na to, co nadejdzie po niej – na wielki multi-polarny świat, w którym nie będzie już jednego hegemona.
Eskalacja jest nieunikniona.
Pytanie brzmi: kto ją przetrwa – my czy oni?
==============================
Komentarz Groka:
(Artykuł kończy się na tym akcencie – bez happy endu, z ostrzeżeniem przed iluzjami szybkiego pokoju). Jeśli chcesz dokładniejszy przekład konkretnego fragmentu, dłuższe cytaty lub analizę treści – daj znać. Tekst Dugina jest tu bardzo pesymistyczny i zakłada nieuchronność dalszej konfrontacji.)
Stany Zjednoczone zajmują pierwsze miejsce z najlepszym wynikiem Wskaźnika Siły Wojskowej i ponad 1,3 miliona żołnierzy w czynnej służbie. Ich pozycja odzwierciedla bezprecedensowy globalny zasięg, zaawansowaną technologię i rozległe możliwości logistyczne. Rosja i Chiny plasują się tuż za nimi.
Chiny wyróżniają się największą aktywną siłą osobową wśród trzech czołowych państw, liczącą nieco ponad 2 miliony żołnierzy, podczas gdy Rosja łączy dużą liczbę żołnierzy z rozległym potencjałem lądowym i strategicznym.
Nie stanowi to żadnej niespodzianki. Interesująca będzie odpowiedź na pytanie, które mocarstwo okaże się nadal potężne, kiedy świat zacznie stawać na nogi po zbliżającym się nieuniknionym największym kryzysie finansowym w dziejach ludzkości?
To nie pandemia, ale właśnie ta przyszła katastrofa stanowi rzadkie, ale wąskie okno okazji do refleksji, ponownego przemyślenia i zresetowania naszego świata.
Wielki Reset zbliża się do nas dużymi krokami i wcale nie powoduje euforii wśród globalistów. Ktoś im ukradł pomysł zmian geopolitycznych na świecie. Może nie tyle sam pomysł, gdyż te zmiany były już od dawna łatwe do przewidzenia. Globaliści stracili wpływ na decydowanie o kształcie świata, który wyłoni się po zresetowaniu dotychczasowego sposobu zarządzania ludzkością.
Nie siła militarna, lecz pieniądz rządzi światem. Chiny ze swoją ponad dwumilionową armią wcale nie zamierzają jej wykorzystywać. Stosują bardziej wyrafinowane metody, by przejąć hegemonię światową. Jak myślicie, kto spowodował, że srebro potroiło swoją cenę w ciągu roku? Także i cena złota zbliża się do 5 tysięcy dolarów za uncję i z pewnością w najbliższych dniach przekroczy tę granicę. To nie metale szlachetne stały się jakimś cudem więcej warte. To wartość amerykańskiego dolara, w którym podawana jest cena tych kruszców, rozpoczęła wreszcie pełzanie w kierunku prawdziwej wartości tej waluty.
Skąd wzięły się te zmiany? Odpowiedź jest tylko jedna: na rynku metali szlachetnych pojawili się chętni do zakupów w dużych ilościach. Tak wielkie ruchy na giełdzie nie powodują prywatni inwestorzy – to jest dzieło banków centralnych, głównie tego w Pekinie.
Kiedy siedzisz na bezwartościowych obligacjach rządu USA, to możesz je spieniężyć i kupić złoto lub srebro i to właśnie czynią. W podobnej sytuacji jest również Japonia. Nie wszystko na raz, bo takiej ilości – a mówimy tu o trylionach dolarów, nie uda się sprzedać na giełdzie w ciągu godziny.
Dużo lepszym pomysłem jest codzienna transakcja, która stopniowo powoduje spadek wartości dolara. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ nie znajdziesz dzisiaj frajerów na zakup amerykańskich funduszy (obligacji). Jedyna instytucja, która musi przyjąć te (bez) wartościowe papiery to amerykański FED. A skąd FED bierze na to pieniądze? Zleca drukowanie odpowiedniej ilości dolarów najczęściej w formie wirtualnej. Teraz gdy jest więcej dolarów, to ich wartość musi spadać a z nią równocześnie amerykański dług.
Nie trzeba studiować ekonomii, żeby zrozumieć te zależności, które powyżej opisałem. To specjaliści od banków wymyślają coraz to nowe „fachowe” słowa, by zniechęcić nas mieszkańców tej planety, do próby zrozumienia tych w gruncie rzeczy prostych mechanizmów. Zaabsorbowani codziennym wyścigiem szczurów, czyli walką o zdobycie kasy na opłatę rachunków, nie mamy czasu, żeby się zastanowić nad siłami, które nas do tego wyścigu zmuszają.
Pewien człowiek, idąc przez las, spotkał pracowników leśnych, którzy z tępą piłą męczyli się nad wielkim drzewem. Kiedy zaproponował im, żeby naostrzyć to narzędzie, odpowiedzieli: nie mamy na to czasu – musimy przecież wykonać naszą dniówkę! Nie przeszkadzaj nam w pracy! Taka jest właśnie postawa do pieniędzy większości z nas.
Kto za to naprawdę zapłaci? Naturalnie my! Inflacja jest najbardziej nikczemną formą opodatkowania. Dlatego bez wahanie twierdzę, że Trump zrobi Amerykę znowu biedną – Make America Poor Again.
[SZAP – skrót od „Szatany Zjednoczone„, używany w kontekście Stanów Zjednoczonych. md]
Rok pod wieloma względami przełomowy. Sprawdziły się bowiem analizy ICAS i K8D. ChRL w lipcu osiągnęła już ponad dwukrotną przewagę nad SZAP. Ta przewaga cały czas rośnie. W związku z tym Pekin i BRICS przystąpiły do detronizacji dolara zapowiadając wejście waluty UNIT – opartej na parytecie złota, czyli systemu płatniczego o realnej wartości.
Wojna o pieniądz trwa. Państwa Zachodu ją przegrywają i finalnie przegrają. NATO się sypie, bo SZAP nie jest w stanie już dźwigać kontroli nad Europą. Rolę Waszyngtonu chce przejąć Berlin, który wdraża proces remilitaryzacji Niemiec i w konsekwencji militaryzacji całej Unii Europejskiej. Publicystycznie i roboczo ruch ten nazywany jest militarnym Schengen. Eurowehra sterowana z Berlina ma skonfrontować UE i europejskie już NATO z Rosją.
Podsycanie konfliktu trwa w najlepsze, bowiem upadająca w wojnie z Rosją Ukraina jest cały czas finansowana z pieniędzy europejskich podatników. Najbardziej odczuwają to Polacy, gdyż de facto to z nas się najwięcej ściąga pieniędzy. Ten obecny twór państwowy nad Wisłą można już śmiało nazwać Polin, lecz szybko przepoczwarzający się w UkroPolin. Jest to system samosterowny, czyli steruje się nie we własnym interesie i posiada zaprogramowany mechanizm autodestrukcji.
Smutne jest o tym pisać w jubileuszowym roku 2025, w którym obchodziliśmy 1000 lecie koronacji Bolesława Chrobrego, a przecież ów akt oznaczał coś wręcz przeciwnego, mianowicie ugruntowanie państwowości polskiej jako systemu autonomicznego, suwerennego.
Bolesław Chrobry był symbolem homeostatu, którego teraz tak nam brakuje.
Grozi Polsce utrata już formalnej państwowości i kolejne rozbiory, ponownie zainicjowane przez Berlin i Londyn. Projektowana przez Niemcy nowa Mitteleuropa ze znaczącą rolą Ukrainy szachującej Polskę od wschodu ma temu celowi służyć.
Jednak strategicznie to ChRL jest głównym rozgrywającym, i to ładu i harmonii a nie entropii na świecie, zaś chińska wizja świata i Europy stoi w jawnej sprzeczności z planami Niemiec. To jest nasza nadzieja i szansa. Miejmy tego świadomość. Dlatego z uwagą przyglądajmy się sytuacji w kraju i na świecie w nadchodzącym 2026 roku.
NCZAS.INFO | Porwany przez amerykańskich komandosów Nicolas Maduro w towarzystwie agentów federalnych DEA w Nowym Jorku. Foto: X
W przypadku ataku amerykańskiego na Wenezuelę i porwania Nicolasa Maduro mamy w Polsce pewien luksus. Sprawa ta nie dotyczy nas bezpośrednio i możemy wypowiadać się z moralnym poparciem dla jednej lub drugiej strony. Mimo to pośrednio wydarzenie to wpłynie na tytułową sprawę polską. Kształtuje się nam koncert mocarstw i nowe relacje między polityką mocarstw a prawem międzynarodowym.
Każdy z nas pamięta masową i stymulowaną przez media akcję „oburzania się” na Federację Rosyjską i osobiście na Władimira Putina, że dokonał agresji na suwerenne państwo i prowadzi wojnę, gdy agresja jest zakazana przez prawo międzynarodowe. Ja się nie oburzałem, traktując to jako konflikt numer 10.345 w historii ludzkości. Teraz Amerykanie zrobili na naszych oczach agresję numer 10.346, czyli własną „specjalną operację wojskową” w celu budowy „amerykańskiego miru” i „bliskiej zagranicy” pod nazwą Doktryny Monroe, wzbogaconej przez „Trump corollary”.
Co prawda niektórzy asceci intelektualni produkujący się w polskich mediach próbowali dowodzić, że to inna sytuacja („bo nielegalnie wybrany”), ale z punktu prawa międzynarodowego mamy ten sam przypadek. Zresztą Trump szybko ogłosił, że nie chodzi o żadną demokrację, tylko o wenezuelską ropę naftową, którą Wenezuelczycy podobno „ukradli” Ameryce. Zapewne wkrótce dowiemy się, że Duńczycy „ukradli” Amerykanom ich metale ziem rzadkich znajdujące się na Grenlandii. To identyczne przypadki, gdy mocarstwo napada słabszego sąsiada, łamiąc prawo międzynarodowe, a gdy świat zapyta, jakim prawem, to odpowiada: „Zrobiliśmy, bo mogliśmy i co nam zrobicie?”. W takiej sytuacji trzeba zapytać, jak zmieni się prawo międzynarodowe, gdy wielkie mocarstwa przestały je uznawać?
Dla wszystkich prawników zajmujących się prawem narodów, czyli prawem międzynarodowym, mam złą wiadomość. Otóż na naszych oczach stajecie się wybitnymi… historykami prawa międzynarodowego. System światowy powstały po rozpadzie ZSRR, oparty o hegemonię USA, globalizację i globalizm idzie w gruzy wspólną decyzją Moskwy i Waszyngtonu, którą mogą poprzeć też Chiny. Podstawową zasadą odchodzącego prawa narodów była formalna równość państw jako podmiotów prawa. Oczywiście w praktyce mieliśmy stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ z prawem weta, grupy G7 i G20, ale sama zasada istniała. Agresja była agresją bez względu na to, czy Rosja napadła na Ukrainę, USA na Wenezuelę, czy Polska na Litwę.
Wszystko wskazuje na to, że zasada ta dziś idzie do lamusa. Wracają teorie formułowane w okresie międzywojennym w Niemczech. Pierwszą jest koncepcja „wielkiej przestrzeni” Carla Schmitta, zakładająca zmierzch suwerenności mniejszych państw i skupianie się ich (lub skupienie ich siłą) przez mocarstwo-hegemona w swojej części świata jako przywódcy, suzerena, traktującego mniejszych jako klientów. Drugą jest doktryna Heinricha Triepla o uznaniu w prawie międzynarodowym pojęcia „hegemonii”. Regionalny hegemon kształtuje prawo międzynarodowe w swojej „wielkiej przestrzeni”, rozstrzyga spory między państwami, lecz sam temu prawu nie podlega i ma prawo brutalnie interweniować w sprawy państw-klientów.
Świat zostaje zatem podzielony na kilka „wielkich przestrzeni” rządzonych przez hegemonów swoich obszarów. O sprawach spornych świata rozsądza zaś tzw. koncert mocarstw, jak to kiedyś w Europie określano, czyli kilka mocarstw wiodących. Dopóki się dogadują, mamy światowy pokój, a gdy przestają się dogadywać, wtedy mamy wojnę.
Widać, że na naszych oczach mamy spór o podział światowego tortu. W imieniu Stanów Zjednoczonych Donald Trump ogłosił, że „półkula jest nasza”, mając na myśli Amerykę od Grenlandii po Ziemię Ognistą i nakazując innym mocarstwom wycofać się z amerykańskiej „półkuli” – na przykład Rosjanom i Chińczykom z Wenezueli, Duńczykom z Grenlandii i rezerwując sobie prawo najechania Kuby, Meksyku, Kolumbii i oczywiście Wenezueli.
W tym samym czasie Putin w imieniu Rosji naucza o „ruskim mirze”, czyli strefie wpływów w postaci byłych państw wchodzących w skład Związku Radzieckiego i zamieszkałych przez znaczny odsetek Rosjan. Chiny zapewne mają apetyt na własny „chiński mir” i zwierzchność na Azją Południowo-Wschodnią. Co ciekawe, żadne z tych trzech mocarstw nie uznaje Unii Europejskiej jako potęgi, z którą trzeba dzielić się sferami wpływów.
Trump, Putin i Xi są zgodni, że – mówiąc Trumpem – zdeprawowana do cna i pogrążona w marazmie zachodnia Europa „nie ma żadnych kart”. A ma jakieś?
To, czy świat pogrąży się w wojnie, czy też zapanuje pokój, zależy od tego, czy trzy mocarstwa dogadają się pomiędzy sobą. Trump i Putin wielokrotnie mówili, że rozmowy o pokoju na Ukrainie, poza samą Ukrainą, obejmują też podział linii wpływów na świecie, a więc zapewne w Europie wschodniej i na Bliskim Wschodzie. Z kolei Stany Zjednoczone, odmawiając się uznania chińskiego prawa do zjednoczenia Tajwanu z macierzą, konsekwentnie odrzucają prawa Pekinu do kształtowania swojego „chińskiego miru”. Europa wschodnia, Bliski Wschód i Morze Południowochińskie to miejsce przepychanek mocarstw o strefy wpływów. W naszej części świata najprawdopodobniej najtrudniejszym problemem będą państewka nadbałtyckie, które należały do ZSRR, gdzie jest duża mniejszość rosyjskojęzyczna, a które przyjęto do NATO. Przewiduję, że mogą stać się miejscem wyjątkowo gwałtownego sporu o podział wpływów, co może spowodować zaangażowanie Polski w konflikt zbrojny.
Problemem Polski jest to, że skala zdarzeń na świecie przerasta poziom pojmowania i refleksji naszej autochtonicznej elitki politycznej. Donald Tusk postawił na Unię Europejską, wierząc, że stanie się czwartym mocarstwem na świecie, tak jak ciągle obiecuje Ursula von der Leyen, a co uważam za iluzję. Jarosław Kaczyński wypiera ze świadomości, że USA wycofują się z Europy, ograniczając się do zakończenia wojny na Ukrainie, i dalej gra kartą amerykańską. Polska musi znaleźć dla siebie miejsce w nowym systemie światowym pod groźbą zgniecenia przez mocarstwa lub przekształcenia w ich pole bitwy.
Prawdopodobnie znajdujemy się obecnie w burzliwej fazie przejściowej, w której w bólach rodzi się nowy ład międzynarodowy. To przejście od momentu jednobiegunowego (tak określił to niegdyś Charles Krauthammer) do epoki wielobiegunowości.
Jak każda transformacja ładu międzynarodowego w historii, również i ta charakteryzuje się wstrząsami, bólami porodowymi i zaburzeniami. Chwilowo zatem konkurują między sobą trzy różne systemy wartości mające porządkować relacje między państwami. Trzy, bo do dwóch dotychczasowych dołączył system nowy, reprezentowany przez Donalda Trumpa i jego administrację w Waszyngtonie.
Nadmieńmy, że już wcześniej amerykański prezydent sygnalizował swój preferowany model stosunków z innymi krajami. Robił to jednak wyłącznie na poziomie retoryki. Po niecałym roku prezydentury przeszedł do czynów (agresja na Wenezuelę i sposób jej uzasadnienia).
Spróbujmy się zatem przyjrzeć owym trzem różnym systemom, zaczynając właśnie od preferowanego i realizowanego obecnie przez Amerykanów. Choć wywodzi się on z perspektywy realistycznej stosunków międzynarodowych, przechodzi na poziom od niej zdecydowanie bardziej ekspansywny.
Waszyngton uznaje bowiem obecnie, że stosowanie siły lub jej groźba stanowią warunek przejmowania nowych zasobów deklarowany jako ich cel w sposób całkowicie otwarty, publiczny, bez żadnych ogródek i poszukiwań pretekstów, uzasadnień.
Nie jest to perspektywa do końca realistyczna z prostej przyczyny:
Amerykanie wykraczają daleko poza swój realny potencjał, poruszając się nie tylko na obszarze obowiązywania tradycyjnej doktryny Monroe’a (dominacja na Półkuli Zachodniej), ale mając ambicje do przejęcia monopolistycznej kontroli nad określonymi zasobami w różnych zakątkach globu. Określmy ich system wartości w relacjach międzynarodowych mianem gangsteryzmu, choć będzie to oczywiście nazwa robocza i wyraźnie wartościująca. Nie wiadomo czy którakolwiek z istniejących obecnie potęg globalnych i regionalnych zdecyduje się na przyjęcie podobnego podejścia. Raczej będzie to fenomen czysto amerykański.
W Europie króluje nadal perspektywa mocno zdezaktualizowana, jeśli chodzi o ujęcie relacji międzynarodowych – globalistyczny liberalizm. Jego aksjologia stała się zbiorem pustych haseł. Dziś oświadczenia o obronie wspólnych wartości brzmią nieco absurdalnie, bo praktycznie nikt już nie wie jakie miałyby to być wartości. Chyba przecież nie można traktować poważnie deklaracji o przestrzeganiu praw człowieka przez mordujące opozycjonistów i zamykające ich do więzień władze kijowskie. Podobnie jak respektowania zasad wolności słowa przez narzucające kolejne kagańce cenzury władze Unii Europejskiej i większości jej krajów członkowskich.
Choć wartości stały się nic nie znaczącą wydmuszką, nadal w ich imię prowadzona jest polityka europejska. Globalistyczny liberalizm jest martwy, ale Stary Kontynent gotów jest, przynajmniej na razie, utonąć wraz z jego gnijącym trupem. Wraz z Europejczykami chcieliby w tym samym kierunku dryfować liberałowie amerykańscy, chwilowo jednak pozbawieni władzy przez gangsteryzm.
Trzecia perspektywa ma charakter dość zachowawczy. Wiąże się on bowiem z przekonaniem, że do uporządkowania stosunków międzynarodowych niezbędne jest przestrzeganie reguł prawnych, tych wypracowanych jeszcze wraz z przyjęciem Karty Narodów Zjednoczonych. Podejście takie zakłada kluczową rolę przepisów jako regulatora stosunków między państwami. Jest to propozycja nie pozbawiona do końca perspektywy realistycznej, akceptująca kategorię suwerenności i interesu narodowego oraz prawa do prowadzenia polityki mającej ten interes realizować.
Na gruncie takiego systemu stoją obecnie Chiny, pozostałe podmioty Globalnego Południa oraz częściowo Rosja. Pamiętajmy bowiem, że ta ostatnia, dokonując ataku na Ukrainę, starała się jednak – w sposób mniej lub bardziej udany – uzasadniać interwencję militarną w kategoriach prawno-międzynarodowych. Nie był to zatem z jej strony gangsteryzm, lecz sporna interpretacja prawa międzynarodowego.
Polska jest w zarysowanym kontekście, wśród trzech obozów na świecie zbyt mała, by móc swobodnie wybierać któryś z wymienionych wyżej modeli, a tym bardziej narzucać go innym. Możemy jednak z uwagi na nasz własny interes kibicować światu przewidywalnemu, a taki istnieć może wyłącznie w oparciu o ramy prawa międzynarodowego, a nie regułę brutalnego rozboju czy zwietrzałych „wartości”, w które nikt już nie wierzy i których nikt nie realizuje.
Kościół – odkąd papież Jan XXIII zdecydował się wyjść naprzeciw oczekiwaniom masonerii i zmieszać go ze światem – jest odzwierciedleniem tych samych chorób duchowych, które toczą świecką rzeczywistość. Świat już parę wieków temu zatracił rozum w jego klasycznym, arystotelesowskim, pojęciu. Co smutniejsze, w Kościele – po wyrugowaniu tomistycznej formacji z seminariów – zapanował zamęt dotykający samej istoty ludzkiej natury i spraw Boskich. Czy wiara – ta tradycyjna, niezmienna w swojej istocie – jest ostatnią deską ratunku, dzięki której będziemy mogli znów korzystać z rozumu?
Na temat wzajemnego stosunku wiary i rozumu napisano wiele. W największym skrócie można powiedzieć, że Pan Bóg stworzył człowieka w stanie pierwotnej doskonałości i od razu wyniósł go do godności nadprzyrodzonej. Wtedy człowiek funkcjonował w idealnej harmonii pomiędzy pierwiastkiem stworzonym (rozumną istotą psychofizyczną) a nadprzyrodzonym (łaską i zdolnością odczytywania woli Bożej).
Gdy jednak człowiek zapragnął być równy Bogu i popełnił grzech pierworodny, utracił łaskę i wszedł na drogę degradacji własnej natury. Rozdzieliły się też w pewnym sensie nasze władze poznawcze. Jak uczy katolicka apologetyka, z jednej strony zachowaliśmy wątlejące z pokolenia na pokolenie resztki objawienia pierwotnego, a z drugiej – rozum jako władzę duszy zdolną do poznania w zakreślonych sobie ramach.
Istnieje koncepcja, wedle której Opatrzność Boża prowadziła te dwie rozdzielone części osobno. Z jednej strony dając ludowi niegdyś wybranemu objawienie, a z drugiej pobudzając rozum Greków do odkrycia prawdy na temat ludzkiej natury i prawideł rządzących światem. Następnie te dwie równoległe perspektywy zaczęły znów łączyć się po narodzeniu Chrystusa i założeniu Kościoła.
Spotkałem się z opinią, że Arystoteles był ostatnim z ludzi, którzy wiedzieli wszystko, to jest posiadali całokształt ówczesnej wiedzy ze znanych człowiekowi dziedzin. Cały system, który zbudował, oparł wyłącznie o przyrodzoną zdolność ludzkiego rozumu do poznania rzeczywistości – aż do ostatecznych granic, a więc wywiedzenia z obserwacji natury konieczności istnienia jakiegoś pierwszego „poruszyciela” (w naszym języku – Boga Stwórcy). Jest to punkt, po którym do dalszego poznania potrzebne jest już objawienie.
Po co nam rozum, jeśli mamy wiarę?
Skoro Arystoteles wyczerpał zakres naturalnego poznania ludzkiej natury i stosunków międzyludzkich (społecznych, państwowych), to co wiara może wnieść do życia umysłowego? Pomijając samą kwestię uszlachetnienia naszego poznania, wzbogacenia go o kwestie cnót nadprzyrodzonych i poukładanie pewnych kwestii (rozumienie grzechu pierworodnego i jego praktycznych skutków, co stanowi najpewniejszą podstawę realizmu poznawczego i politycznego), to musimy wziąć pod uwagę, w jakim momencie historii jesteśmy.
Tomasz Terlikowski w debacie z Pawłem Chmielewskim u Bogdana Rymanowskiego przekonywał, że Kościół oddalił się od świata, ponieważ ten rozwijał nowe filozofie. Ale cóż jest nowego, czego nie wymyślili wcześniej sofiści, a potem heretycy, nominaliści i znów heretycy, aż do ideologów masonerii i oświecenia?
Nic nie masz nowego pod słońcem, jak twierdził mędrzec, oprócz tego, że na pośmiewisko rozumu tzw. oświeceniowcy wymyślili nurt zwany racjonalizmem, który faktycznie pogrążył umysł ludzki w mrokach subiektywizmu i dowolnej, uznaniowej wykładni świata, która nie ogląda się na prawdę i na naturę rzeczy.
Sam grzech pierworodny doprowadził do „zranienia” i pewnej dysfunkcji władz duszy. Skoro więc nieuporządkowane namiętności, pożądliwości i uczucia zaciemniają działanie rozumu, to potrzebny jest jakiś bodziec moralny (ascetyczny), żeby prowadzić życie umysłowe. Wiedzieli o tym już poganie i dlatego – na poziomie naturalnym – sformułowali pojęcie cnoty i rozwinęli naukę dobrego życia. Z perspektywy wiary, łaska Boża wprowadza nie tylko cnoty nadprzyrodzone, ale nawet uczynkom naturalnym – ze względu na intencję – nadaje wartość zasługującą na życie wieczne. Za pośrednictwem sakramentów wspomaga wreszcie proces dążenia do doskonałości, który staje się wydatniejszy i bardziej pogłębiony, a nieraz nawet szybszy.
Rozum doprowadził starożytnych do przekonania o moralnym uwarunkowaniu ludzkiego życia. W dzisiejszych warunkach akt woli prowadzący do nawrócenia stawia człowieka w obliczu dobroci Bożej, a żal za grzechy (niezbędny w konfesjonale) urzeczywistnia się ze względu właśnie na dobroć i miłość Boga do człowieka. To w oczywisty sposób otwiera nas na perspektywę moralną, ta zaś pomaga usunąć nieuporządkowania stojące na drodze do używania rozumu. Tak dochodzimy do tego samego celu, choć inną drogą. Ostatecznie, dzięki zasługom Męki Pana Jezusa jako nowego Adama, zyskujemy szansę odbudowania tej doskonałości, w którą Stwórca wyposażył pierwszego Adama i jego towarzyszkę Ewę.
O tym zaś, jak rozumu pozbawiony wiary łatwo popada w błędy, trafnie pisze o. Adolphe Tanquerey w Zarysie teologii ascetycznej i mistycznej. Francuski dominikanin i tomista wskazuje, że rozum jest jak najbardziej zdolny do poznania, ale napotyka na niezliczone przeszkody z powodu swoich „upokarzających słabości”. Czytamy: Zamiast zwrócić się dobrowolnie ku Bogu i rzeczom Bożym, zamiast wznieść się od stworzeń do Stwórcy, rozum skłonny jest do pogrążania się w badaniu rzeczy stworzonych, nie szukając ich pierwszej przyczyny. Podobnie, skupiając się na „tym, co zadowala ciekawość”, zatracamy sprzed oczu celowość naszego życia.
Sekta scjentystów ogarnia ziemski glob
Ten telegraficzny skrót prowadzi nas poprzez historyczne narodziny Chrystusa do każdorazowego osobistego narodzenia Syna Bożego w nas poprzez łaskę uświęcającą. Jednocześnie dochodzimy do trwającego na naszych oczach momentu w historii zbawienia, w której faktem staje się już nie tylko upadek wiary, ale i samego przyrodzonego. Popadamy w tak daleko idący subiektywizm, że podważamy samą nawet rozumną zdolność do obiektywnego poznania, a za „pewną” uznajemy jedynie tę wiedzę, którą potwierdzają nauki eksperymentalne (określiłbym to jako rodzaj powszechnego scjentystycznego sekciarstwa).
Problem polega jednak na tym, że nauki te dysponują warsztatem obejmującym wyłącznie materię, podczas gdy najważniejsze procesy życiowe odbywają się w nas na poziomie duszy, a więc na poziomie niematerialnym. Grzechem fundacyjnym dzisiejszego światopoglądu (tłuczonego naszym dzieciom do głów w szkołach!) jest negacja duszy i wszystkiego, co niematerialne, choć każdy rozumny jest w stanie stwierdzić istnienie duszy, ponieważ widzi objawy jej działalności.
Wmawia się nam (i naszym dzieciom!), że mózg jest ośrodkiem myślenia. Nic bardziej mylnego. Jesteśmy jednością psychofizyczną, w której mózg jest warunkiem koniecznym funkcjonowania, podobnie jak całe ciało, ale nie jest ani źródłem myśli, ani żadnego rodzaju „organem nadrzędnym” wobec całości naszej istoty. Pełni on funkcję służebną wobec umysłu, który nie jest funkcją mózgu, lecz określeniem całokształtu władz duszy, dzięki którym myślimy. Intelekt, odpowiedzialny za poznanie istoty rzeczy (myślenie abstrakcyjne), jest najwyższą częścią ludzkiego rozumu, czyli szczytem duchowych władz poznawczych. W każdym razie, proces myślowy rodzi się w niematerialnej części człowieka, a mózg służy jedynie do ekspresji i komunikowania myśli.
Jaki ma to skutek dla kierunku nauk? Otóż, gdy wrócimy do cytowanych wyżej spostrzeżeń o. Tanquereya, zrozumiemy, że pominięcie przyczyny i celowości, a skupianie się wyłącznie na „tu i teraz”, prowadzi do wyabstrahowania nauk od rzeczywistości. Nauki ścisłe, w swoim ograniczonym do dowodów materialnych aparacie, dochodzą nieraz do wniosków sprzecznych z rozumem, a więc z konieczności – nieprawdziwych. Tego typu nauka traci sens. Widzimy to nawet w humanistyce, która, popadając w hermetyczność, zatraca nie tylko walory estetyczne (piękno języka), ale i zwyczajnie pojętą przydatność dla „przeciętnego” człowieka.
Nie może być sprzeczności pomiędzy wiarą a rozumem
Wiara katolicka – trochę na zasadzie wpisanej w jej istotę antynomii wobec świata – ma jedną cechę, której nie chcieliby jej przypisać współcześni scjentystyczni obskuranci i pogrobowcy Voltaire’a, mianowicie uwalnia umysł od uprzedzeń. Oczywiście, tylko wiara prawdziwa, tzw. „tradycyjna”, bo w dobie niekończącego się aggiornamento w najradykalniejszych „odłamach” Kościoła posoborowego pojawiają się tak sprzeczne wewnętrzne, nielogiczne i nierozumne poglądy, jak na przykład potępianie kary śmierci czy praktyczna akceptacja dla czynów niemoralnych i wewnętrznie złych, jak aborcja czy homoseksualizm.
Skoro wierzyć po katolicku znaczy praktykować nadprzyrodzoną cnotę posłuszeństwa rozumu wobec prawdy objawionej, to już z tej podstawowej perspektywy jasne jest, po co nam rozum w procesie wyznawania Boga. Dlatego właśnie filozofia klasyczna, arystotelesowska (zwana realistyczną) – którą rozumiem jako sztukę korzystania z rozumu – legła u podstaw metody najlepszych tradycji katolickiej teologii. Rozum prowadzi nas do cnoty roztropności, ta zaś wyznacza miarę praktykowania innych cnót i pozwala uniknąć wielu błędów, co dotyczy także wiary.
Wiara rozumna jest najtrwalszą postawą, na której budujemy relację z Bogiem i jesteśmy wierni pomimo przeciwności. Gdy nie mamy wiary rozumnej, zaczynamy szukać w Kościele rzeczy, do których on nie został (przynajmniej w sposób pierwszorzędny) założony: doświadczeń religijnych, uczuć i emocji, oparcia we wspólnocie, kontaktu z charyzmatycznym przywódcą duchowym, aktywizmu i tak dalej. Taka wiara często nie przechodzi próby, ponieważ jest zbudowana na błędnym zdefiniowaniu celu. Wierzymy po to i należymy do Kościoła po to, żeby poznać Pana Boga, oddawać mu cześć, okazywać mu miłość poprzez zachowywanie Jego nauki i przez to zbawić swoje dusze. To banał, ale zniknął nam sprzed oczu: Kościół jest teocentryczny, a nie antropocentryczny – jego model jest wertykalny, a nie horyzontalny, jak życzą sobie tego protestanci i działający wewnątrz Kościoła moderniści.
Tradycyjna katolicka roztropność nakazuje przyjmować w życiu religijnym tylko to, co zgadza się ze zdrowym rozumem. Uzasadnienie jest proste: ten sam Bóg, który stworzył naturę i nadał jej prawa, nie może – jako miłosierny Zbawiciel pokonujący grzech i śmierć – przeczyć samemu sobie i stanowić czegoś sprzecznego z rozumem, w który sam nas wyposażył.
Wiara jest „jedną z cnót zdobiących rozum”, jak mówi św. Tomasz z Akwinu, ale nie tylko o ozdobę tu idzie. W innym miejscu Doktor Anielski stwierdza: Poznanie zaś zasad znanych z natury Bóg w nas wszczepił, skoro sam Bóg jest twórcą naszej natury. Te zasady więc zawiera także sama mądrość Boża. Cokolwiek się więc sprzeciwia tego rodzaju zasadom, sprzeciwia się mądrości Bożej. Zatem nie może to być od Boga. Te więc rzeczy, które się posiada z objawienia Bożego przez wiarę, nie mogą być przeciwne poznaniu naturalnemu (rozdział VII księgi pierwszej tzw. sumy filozoficznej – Summa contra gentiles).
Zatem wiara przekracza zdolności rozumowe i to rozum ma się jej podporządkować w tym, czego sam nie jest zdolny poznać, jednak pomiędzy jednym i drugim nie może być sprzeczności, co skodyfikował ostatecznie Sobór Watykański I: Chociaż jednak wiara jest ponad rozumem, nigdy nie może zaistnieć prawdziwa rozbieżność miedzy wiarą a rozumem; Ten sam Bóg który objawia tajemnice i udziela wiary, rozniecił też w ludzkim umyśle światło rozumu, nie może zatem tenże Bóg wyprzeć się samego siebie ani też prawda nie może zaprzeczać prawdzie.
Odpowiedź na dzisiejszy kryzys Kościoła i świata spoczywa zatem na styku tego, co przyrodzone i nadprzyrodzone. Wiara zaś – choć w sposób konieczny potrzebuje rozumu jako narzędzia – otwiera nas na ten powrót, który w logice świata wydaje się niemożliwy: do prawdziwych źródeł naszego człowieczeństwa. Narodzony w ciele Chrystus odwraca bowiem logikę upadku i degradacji ludzkiej natury, a rozum oświecony wiarą jest najpewniejszym sposobem na ponowne rozświetlenie mroków, które sprowadził wciąż pogłębiający się „oświeceniowy” bunt ludzkiego umysłu przeciwko Bogu i naturze.
Obecnie na masową skalę wdraża się systemy sztucznej inteligencji Ai do wielu branż. Jedną z nich jest wojsko, które wprowadza te systemy przynajmniej od lat 90-tych. Do lat 2030-35 te wojskowe systemy mają osiągnąć poziom autonomii gdzie będą w stanie samodzielnie podejmować decyzje i współpracować w rojach.
Więcej informacji na ten temat w zakładce „Przyszłość pojazdów bezzałogowych”:
Wstęp do badania opisującego ten system podaje „W dynamicznych środowiskach szybkie dezaktualizowanie się wcześniejszych informacji o otoczeniu prowadzi do rozbieżności między wewnętrznym modelem agenta a ewoluującą rzeczywistością jego kontekstu operacyjnego. Ta różnica między wcześniejszym a zaktualizowanym ocenianiem środowiska zasadniczo ogranicza skuteczność autonomicznego podejmowania decyzji. Aby zniwelować tę lukę, niezbędne staje się uwzględnienie kontekstowej perspektywy ludzkich interesariuszy, którzy dzięki bezpośredniej, bieżącej obserwacji naturalnie gromadzą cenne spostrzeżenia. Przekładanie ich subtelnych, bogatych w kontekst wskazówek na użyteczną inteligencję dla systemów autonomicznych pozostaje jednak otwartym wyzwaniem.”
Badanie pokazuje schematy działań bojowych w kontekście działania Lucyfera:
Jeden z autorów badania pracujący dla Microsoft Ai Frontiers:
„W odpowiedzi proponujemy LUCIFER (Language Understanding and Context-Infused Framework for Exploration and Behavior Refinement) – framework niezależny od domeny, łączący hierarchiczną architekturę podejmowania decyzji z uczeniem ze wzmocnieniem (RL) i dużymi modelami językowymi (LLM) w jeden spójny system.
Struktura ta odzwierciedla sposób, w jaki ludzie dekomponują złożone zadania, pozwalając osobie planującej wysokiego szczebla na koordynację wyspecjalizowanych pod-agentów, z których każdy koncentruje się na odrębnych celach i powiązanych w czasie działaniach. W odróżnieniu od tradycyjnych zastosowań, w których LLM pełnią tylko jedną rolę, LUCIFER wykorzystuje je w dwóch synergistycznych funkcjach: 1. jako ekstraktory kontekstu – przekształcających słowne wypowiedzi interesariuszy w reprezentacje świadome dla specyfiki danej domeny i kształtujące decyzje za pomocą mechanizmu uwagi w przestrzeni, który wyrównuje wiedzę pochodzącą z LLM z procesem uczenia agenta, 2. jako mechanizmy eksploracji w trybie zero-shot (bez wcześniejszego treningu w danym zadaniu) – kierujące wyborem działań agenta w trakcie eksploracji. Przeprowadziliśmy benchmarking różnych modeli LLM w obu rolach i wykazaliśmy, że LUCIFER zwiększa efektywność eksploracji oraz jakość podejmowanych decyzji, przewyższając płaskie polityki warunkowane celem. Nasze wyniki ukazują potencjał podejmowania decyzji napędzanych kontekstem, w którym systemy autonomiczne wykorzystują ludzką wiedzę kontekstową dla osiągnięcia sukcesu operacyjnego.” czytamy dalej.
W poniższym materiale opisane są m.in. systemy Ai (Satan) rozwijane dla armii USA w latach 90. XX wieku:
Pomijając aspekt technologiczny potrzeby rozwoju takich systemów to tego typu projekt naprawdę wskazuje na to, że wielu naukowców pracujących nad systemami komputerowymi jest albo niespełna rozumu albo jest okultystami [to się nie wyklucza,synku... md] . Dlaczego armia miała by działać w ramach systemu lucyfera by zawiadywać masowymi systemami sztucznej inteligencji i rojami robotów do zabijania ludzi. Czy ci ludzie są normalni?
Ostatnie działania Waszyngtonu, a w szczególności groźba anszlusu Grenlandii przez USA, daje iskrę nadziei na wyzwolenie wschodnio-unijnych kolonii: Polski, Węgier, Rumunii, itd.,
Ostatnie działania Waszyngtonu, a w szczególności groźba anszlusu Grenlandii przez USA, daje iskrę nadziei na wyzwolenie wschodnio-unijnych kolonii: Polski, Węgier, Rumunii, itd.,
Sytuacja w jakiej znalazły się państwa tego regionu, jest najtragiczniejsza od ponad tysiąca lat ich sąsiedzkiej historii.
Region ten jest zakładnikiem konającego Zachodniego Imperium Kłamstwa, znajdując się na dodatek na linii frontu z mocarstwową Rosyjską Federacją, która wykazuje coraz mniej cierpliwości w tolerowaniu bezczelnych zachodnich prowokacji i poniżającej to Mocarstwo nuklearne, pogardliwej retoryki.
Niedawne zniszczenie pod Lwowem polskiego eszelonu ze sprzętem wojskowym i likwidacja hipersonicznym Oresznikiem ogromnego zbiornika przy polskiej granicy, to tylko najnowsze ostrzeżenia dla warszawskiego globalistycznego reżimu.
Tak jak obecnie Ukraina zostaje wymazywana z mapy politycznej świata, tak Polska i Rumunia stoją w kolejce po ten sam los.
Nasi „niezależni przywódcy”, jak Prezydent Polski, zmuszeni są lizać stopy swych zachodnich panów, oblizując się przy tym z zadowoleniem (wideo nr 1 poniżej artykułu).
Jednakowoż moment decyzji Waszyngtonu do włączenia duńskiej posiadłości zamorskiej do Stanów Zjednoczonych, powoduje poważne rozbieżności w łonie zachodnich kolonizatorów (patrz wideo nr 2 poniżej).
Dalsza eskalacja napięć wewnątrz sojuszu przyspieszy jego następujący upadek, który pociągnie za sobą ostateczny rozpad zgniłego Związku Socjalistycznych Republik Europejskich, zwanego w skrócie Unią Europejską.
Nie trzeba być wybitnym mężem stanu, by pojąć, że uczestniczenie we wspólnych strukturach (UE & NATO), takich państw jak Polski i Niemiec, jest równoznaczne z umieszczeniem lisa w kurniku.
Niestety „nasi globalistyczni przywódcy”, wszyscy be wyjątku agenci Zachodu, na tyle byli sowicie opłacani, że przeoczyli ten „drobiazg” przez ostatnie 30 lat funkcjonowania w ramach tego „ekskluzywnego klubu bogatych”!.
Dopiero ewentualna walka wewnątrz kolonialnej kliki, może dać szanse wyrwania się z tej pułapki i stworzenia analogicznych struktur politycznych i militarnych, ale już we własnym gronie. Bowiem tylko wspólne interesy i zagrożenia mogą być spoiwem dla regionu. A dziś już nie tylko Węgry to zauważają!
Miejmy więc cichą nadzieję, że Trump dokona inwazji Grenlandii, zanim rozpocznie się jego impeachment!
1.Prezydent III RP Karol Nawrocki na Downing Street
Putin Will Take The Cake If We…’: NATO Nation Alarms As Trump ‘Prepares’ For Greenland Invasion
2.Sekretarz Generalny NATO Mark Rutte pod obstrzałem zbulwersowanych Europejczyków
“WE ARE SCARED”: Greenland Confronts NATO, Rutte Refuses Answer
Ukraina i Nord Stream jako instrumenty nowej polityki interesów USA
Punkt widzenia Alvaro Zapaty.
Badania RAND „*Extending Russia: Competing from Advantageous Ground*” (2019) i „Overextending and Unbalancing Russia: Assessing the Impact of Cost-Imposing Options” (Rozszerzanie/Rozciąganie Rosji: Konkurowanie z Przewagi)*, oba autorstwa Brenta D. Williamsa dla RAND Corporation,
opierają się na jasnej logice strategicznej: Rosji nie należy pokonać militarnie, lecz systematycznie ją przeciążać. Celem jest zmuszenie Moskwy do reakcji politycznych, gospodarczych i militarnych, które ostatecznie będą kosztować kraj więcej, niż jest w stanie udźwignąć. Nie chodzi tu o stabilność ani deeskalację, ale o wykorzystanie strukturalnych słabości Rosji z rzekomo lepszej pozycji wyjściowej Zachodu.
Centralnym narzędziem jest polityka energetyczna. Rosję opisuje się jako gospodarkę zależną od surowców, której budżet państwa w dużej mierze opiera się na dochodach z ropy naftowej i gazu. Badania zalecają zatem celowe osłabienie tych dochodów, w tym poprzez odłączenie Europy od rosyjskiej energii, rozbudowę alternatywnych łańcuchów dostaw, takich jak LNG, oraz świadomą akceptację wyższych cen energii dla państw europejskich. Fakt, że środki te zaszkodzą Europie gospodarczo, nie jest negowany, ale wyraźnie uznawany za akceptowalny, o ile relatywne szkody dla Rosji będą większe. W tej logice Europa nie jawi się jako niezależny aktor, lecz raczej jako przestrzeń geopolityczna, której odporność ekonomiczna może być strategicznie wykorzystana.
Kolejnym tematem jest prowokacja w polityce bezpieczeństwa poniżej progu wojny. Rozszerzanie sojuszy zachodnich, zwłaszcza NATO, wsparcie militarne dla państw sąsiednich Rosji oraz polityczna integracja krajów postsowieckich ze strukturami zachodnimi mają na celu zmuszenie Rosji do kosztownych działań odwetowych. Otwarcie przyznaje się, że niesie to ze sobą ryzyko eskalacji, ale ryzyko to jest skalkulowane i akceptowane. W tym kontekście Ukraina nie jest traktowana jako niezależny byt polityczny, lecz jako strategiczna dźwignia do trwałego związania Rosji, przekierowania zasobów i wywierania presji w zakresie bezpieczeństwa.
Strategię tę uzupełniają środki polityki informacyjnej i narracyjnej. Celem jest dalsze zaszkodzenie międzynarodowej reputacji Rosji, delegitymizacja jej porządku politycznego i ograniczenie jej możliwości w zakresie polityki zagranicznej. Również w tym przypadku nacisk kładziony jest nie na dialog czy zaangażowanie, lecz na izolację i szkody wizerunkowe w ramach kompleksowego scenariusza presji.
Istota obu badań jest jasna: pokój nie jest parametrem docelowym, lecz czynnikiem destrukcyjnym. Nie dąży się do stabilności, lecz przedstawia się ją jako rezultat skutecznego przeciążenia Rosji. Szkody gospodarcze dla sojuszników, zwłaszcza Europy i Niemiec, nie są postrzegane jako problem strategiczny, lecz jako akceptowalna cena w rywalizacji o globalną dominację. W tej logice Europa jest areną działań, a nie partnerem, a zależność energetyczna nie jest ryzykiem, lecz narzędziem.
Wszystko to zostało już podsumowane w oficjalnym dokumencie strategicznym amerykańskiego think tanku w 2019 roku – na długo przed wojną na Ukrainie, na długo przed wybuchem Nord Streamu, na długo przed tym, jak te wydarzenia zostały publicznie przedstawione jako „reakcja” lub „samoobrona”.
