Ze wszystkich komentarzy dotyczących Czwartego Lipca, jakie przeczytałem w tym roku, artykuł Kita Knightly’ego dla Off-Guardian.org zatytułowany „Ameryka nigdy nie była problemem” okazał się najbardziej zaskakujący.
Mówię „zaskakująco”, ponieważ większość artykułów o Dniu Niepodległości została napisana przez Amerykanów i dla Amerykanów i generalnie stanowią one odmianę skargi, że „dzisiejsza młodzież nie wie, o co tak naprawdę chodzi w Dniu Niepodległości !”. Knightly z kolei jest Brytyjczykiem piszącym dla międzynarodowej (ale prawdopodobnie głównie brytyjskiej) publiczności i chce wyrazić coś zupełnie innego.
Mianowicie:
Ameryka nigdy nie była imperium; była jedynie miejscem, w którym imperium przez pewien czas rezydowało.
Miał już inne domy i będzie miał ich więcej w przyszłości. Jak krab pustelnik, który zrzuca skorupę, gdy rośnie.
Naród Stanów Zjednoczonych – jakkolwiek by nie definiować pojęcia narodowości – był ofiarą, tak jak każdy z nas.
Powinieneś przeczytać cały artykuł. Jest krótki, dobrze napisany i porusza ważną kwestię. Imperium globalistyczne (globalistyczne) z pewnością ma swoją siedzibę w Waszyngtonie od 80 lat, ale nie jest to zjawisko typowo amerykańskie. To raczej pasożytnicza istota, która istnieje od wieków – a może nawet tysiącleci – i z biegiem czasu zarażała różnych nosicieli.
Teraz wygląda na to, że globaliści zamierzają porzucić swoją amerykańską skorupę i przenieść się w cieplejsze rejony gdzie indziej.
Ale jeśli planują taki ruch, rodzi to interesujące pytanie: Dokąd imperium przeniesie się następnym razem? Który kraj te pasożyty zaatakują następnym razem i gdzie będzie ich kolejna baza operacyjna, gdy Ameryka pogrąży się w chaosie i przemocy?
Dzisiaj zamierzam przedstawić kilka możliwości, w jakim kierunku mogłoby pójść imperium po opuszczeniu USA.
Jesteście gotowi? Załóżmy czapki myślicieli i spójrzmy.
HALIFAX
Dobrze, proszę o cierpliwość. Wiem, że myśl o tym, że Halifax wkrótce stanie się siedzibą „Imperium Zła”, rozbawi Kanadyjczyków, a osoby spoza Kanady sięgną po atlasy. W końcu nikt przy zdrowych zmysłach nie pomyślałby o ulokowaniu czegokolwiek ważnego w Halifaxie, a co dopiero siedziby globalnego imperium, prawda?
Prawidłowy.
Nie możemy jednak zapominać, że kiedy mówimy o złych, drapieżnych psychopatach, którzy od stuleci przewodzą temu globalistycznemu spiskowi, mówimy o ludziach, którzy z definicji nie są przy zdrowych zmysłach.
Typowy przykład: Mark Carney.
Na początku tego miesiąca kanadyjski premier (i główny konspirator w Bilderberg, Banku Anglii, ONZ i Epsteinie) Mark Carney ogłosił utworzenie nowego globalnego banku obronnego. Nowa instytucja, oficjalnie nazywana „Bankiem Obrony, Bezpieczeństwa i Odporności” (DSRB), definiuje się jako „wielostronny bank, którego wyłączną własnością są państwa narodowe, mający na celu mobilizację kapitału potrzebnego do wspierania podobnie myślących sojuszników i partnerów w finansowaniu ich potencjału na rzecz obrony, bezpieczeństwa i odporności demokratycznego świata”.
Bank był w fazie planowania od ponad roku, ale jakimś sposobem Kanada objęła prowadzenie w tym projekcie. Być może to właśnie niesławne przemówienie Carneya o „Mocarstwach Średniego Szczebla” na Światowym Forum Ekonomicznym w 2026 roku postawiło Kanadę na czele tego projektu, jak spekulują niektórzy.
Jeśli taki był cel tyrady Carneya w Davos, najwyraźniej przyniosła ona skutek. Na zeszłotygodniowym szczycie NATO Carney oficjalnie powołał DSRB i ogłosił dziesięciu członków założycieli.
… Załóżmy, że jest ich dziewięciu członków założycieli.
… Jak powiedziałem: ośmiu członków założycieli.
Jak się dowiedzieliśmy, bank zamierza pozyskać ponad 134 miliardy dolarów taniego finansowania od państw członkowskich, aby zasilić giganta przemysłu zbrojeniowego, „wzmocnić bezpieczeństwo sojuszników” i pomóc im w wypełnianiu zobowiązań wobec NATO poprzez długoterminowe, tanie finansowanie. Lokalizacja nowego banku nie została jeszcze ustalona, ale podobno w szranki są Toronto, Montreal, Ottawa, Halifax i Vancouver.
Mimo to wątpliwe jest, aby nawet ktoś tak oderwany od rzeczywistości jak Carney naprawdę wierzył, że DSRB przekształci kanadyjskie miasto w bazę operacyjną nowego porządku świata, na którego czele staną średnie mocarstwa.
Po pierwsze, dość skromna lista członków-założycieli banku oznacza, że będzie on miał trudności z finansowaniem całego projektu. Albania, Belgia, Kanada, Grecja, Łotwa, Luksemburg, Rumunia, Turcja i Ukraina mogą, ale nie muszą, być atrakcyjnymi destynacjami turystycznymi, ale nie są potęgami gospodarczymi.
Po drugie, i to chyba jeszcze bardziej trafia w sedno: prawdziwa idea stojąca za koncepcją „państw centralnych” Carneya polega na tym, że nie opowiada się on za tym, aby Kanada lub podobne państwa centralne przejęły przywództwo w Nowym Porządku Świata. Argumentuje jedynie, że muszą one zasiąść przy stole negocjacyjnym.
Niemniej jednak, nie można winić Kanadyjczyka za to, że zestawienie „Kwatery Głównej Rządu Światowego” i „Halifaxu” uważa za zbyt zabawne, by nie wspomnieć o nim w artykule redakcyjnym tego typu.
PEKIN
Trzeba przyznać, że dla zorientowanego czytelnika Pekin od razu wyda się bardziej prawdopodobnym kandydatem do (nie)zaszczytu stania się „przyszłą stolicą globalistów” niż Halifax. Właściwie, znajduje się on na szczycie mojej listy kandydatów na siedzibę globalistów, zaraz po Waszyngtonie.
Oczywiście istnieją historyczne przesłanki pozwalające przypuszczać, że Chiny są faworytem globalistów i że Pekin będzie ich pierwszym wyborem na nową bazę operacyjną, jeśli (a raczej: kiedy?) Ameryka pogrąży się w chaosie.
Jak wiecie z mojej pracy o Chinach i Nowym Porządku Świata, stworzenie chińskiego straszaka XXI wieku to proces zapoczątkowany przez klikę globalistów na początku XX wieku. To właśnie wtedy rodzina Rockefellerów zaczęła rozwijać „bardzo pozytywne uczucia wobec tego kraju”, które – jak otwarcie przyznaje nawet propaganda niesławnej rodziny oligarchów naftowych – były „przekazywane z pokolenia na pokolenie”, dzięki czemu „Chiny pod pewnymi względami nie były dla nas [Rockefellerów] tak obcym miejscem, jak mogły się wydawać wielu Amerykanom”.
W tym czasie Yale uratował również nieznanego wówczas Mao Zedonga przed zapomnieniem w Chinach i zaprosił go do objęcia stanowiska redaktora naczelnego gazety studenckiej. Nawet „Yale Daily News” chwalił się, że „Mao Zedong mógłby nigdy nie wyjść z ukrycia i nie stać na czele Chin bez wsparcia Yale”. Ta więź przetrwała aż do końca XX wieku; na przykład w raporcie z 1990 roku w „The New Federalist” odnotowano, że „każdy ambasador USA w Pekinie od czasu porozumienia Kissingera z Mao Zedongiem był członkiem tej samej małej sekty Yale”.
Ponadto miał miejsce ukierunkowany rozwój chińskiej gospodarki – począwszy od spotkania Ronga Yirena i Davida Rockefellera w 1980 r., które ustanowiło powiązania finansowe umożliwiające powstanie chińskiego smoka, poprzez napływ inwestycji z listy Fortune 500 do kraju, po przeniesienie amerykańskiego potencjału przemysłowego do Chin i transfer amerykańskiej technologii wojskowej do rzekomego wroga.
Tak, Chiny od dawna były planowaną przyszłą siedzibą nowego, wielobiegunowego rządu światowego. Właśnie z tego powodu skompromitowany globalista ekonomiczny Maurice Strong postanowił uciec tam po swoim politycznym upadku w aferze korupcyjnej „ropa za żywność” w ONZ.
A teraz Chiny wydają się oczywistym wyborem na kolejną siedzibę globalnego imperium, podczas gdy Ameryka zaczyna rozrywać stary porządek świata od środka.
Twierdzono, że prawdziwym zwycięzcą wojny z Iranem były Chiny.
Nie ulega wątpliwości, że geopolityczne wpływy Chin stale rosną, gdyż państwo to zyskuje coraz ważniejszą pozycję na Bliskim Wschodzie i w Afryce.
Dominacja Chin na rynku metali ziem rzadkich znana jest od pewnego czasu, a wiele szumu narobiło to, że znaczna część potencjału militarnego Zachodu (nie wspominając o potencjale przemysłowym) zależy od kaprysów chińskiego rządu.
Chiny nadal umacniają swoją dominację w dziedzinie nowatorskich badań, od szeroko komentowanego wyścigu o sztuczną inteligencję po rekrutację wybitnych naukowców. Nie chodzi tylko o prawdziwie dziwaczną historię Charlesa Liebera i równie absurdalną opowieść o przemycie robaków, ale właśnie w tym tygodniu Omar Yaghi – laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley – oficjalnie objął stanowisko na Uniwersytecie Tsinghua w Pekinie, aby kierować instytutem wykorzystującym sztuczną inteligencję do przyspieszenia odkrywania nowych materiałów.
Tak, wygląda na to, że (starannie skoordynowany) transfer władzy do Chin już się rozpoczął. Kto może wątpić, że w przypadku upadku Stanów Zjednoczonych mocarstwa, które nie powinny istnieć, po prostu wsiadłyby do najbliższego samolotu do Pekinu?
BRUKSELA
…Ale zanim ci potencjalni oligarchowie spakują walizki i wyruszą do Chin, jest jeszcze jeden ważny kandydat do roli „globalistycznego miasta-gospodarza”, którego powinniśmy wziąć pod uwagę: Bruksela.
Tak, to malownicze europejskie miasto, słynące z gofrów i czekolady, okazało się również niezawodną bazą dla dyktatorów Unii Europejskiej i natowskich przemytników narkotyków. To kolejny logiczny wybór na lokalizację, w której globalna mafia może założyć swój przyczółek.
Jeśli gospodarz globalnego imperium potrzebuje udowodnionej zdolności do bezwzględnego uciskania swoich obywateli i musi świadomie lekceważyć wolność człowieka, któż mógłby zaprzeczyć, że Bruksela, siedziba UE, spełnia te wymagania? W istocie, UE ciężko pracowała w ostatnich latach, aby wdrożyć każdy kluczowy punkt globalistycznej agendy.
Oczywiście, UE stoi za naciskami na zakończenie szyfrowanej komunikacji między swoimi obywatelami. Jak donosi Kit Knightly w Off-Guardian, po podjęciu niezwykłego kroku i zagłosowaniu przeciwko ustawie, która zezwalałaby firmom technologicznym na masowe skanowanie komunikacji online wszystkich obywateli, Parlament Europejski – w prawdziwie unijnym stylu – po prostu powtórzył głosowanie. Tym razem wprowadzono specjalne przepisy, aby zapewnić, że ustawa zostanie przyjęta niezależnie, chyba że większość kwalifikowana w Parlamencie zagłosuje przeciwko. (Demokracja, panie i panowie!)
Oczywiście, UE wpędza swoich obywateli w sidła całodobowej sieci cyfrowego nadzoru. Zaledwie w zeszłym tygodniu UE wprowadziła obowiązek instalowania „zaawansowanych systemów ostrzegania o rozproszeniu uwagi” we wszystkich nowych samochodach sprzedawanych w Europie, rzekomo w celu poprawy bezpieczeństwa na drodze poprzez wykrywanie, kiedy kierowcy odrywają wzrok od drogi.
W rzeczywistości, jak donosi „All About Cookies”, przepisy po prostu zamieniają wszystkie samochody w UE w urządzenia stale aktywnego nadzoru i nie zapewniają żadnej przejrzystości w kwestii tego, co dzieje się z danymi gromadzonymi przez system.
Oczywiście UE wprowadza skanery biometryczne umożliwiające wjazd i wyjazd, a także środki ograniczające wolność słowa i politykę promującą „wielką wymianę”.
Bruksela nie tylko gości eurokratów, ale jest również schronieniem dla widm NATO i aspiruje do stania się siedzibą nowej europejskiej armii, którą tak bardzo pragną utworzyć globaliści.
Można więc śmiało stwierdzić, że ta skądinąd niepozorna europejska stolica jest kandydatką na przyszłą siedzibę aspirujących globalnych oligarchów.
GDZIE INDZIEJ?
Halifax? Pekin? Bruksela?
Dlaczego nie Kijów? (Przepraszam, „Kijew”.)
Albo Turcja? (Przepraszam, „Turkiye”).
Albo Timbuktu? (Przepraszam, „ⵜⵏⵀⵗⵜ”).
A tak na poważnie, co powiesz na Buenos Aires, gdzie Peter Thiel podobno zakłada drugi dom, być może z zamiarem przeprowadzki do Argentyny?
A co powiecie na Astanę, kandydatkę na przyszłą siedzibę globalistów, której masońska architektura od dawna sprawia, że miasto to jest scenerią dla makabrycznych filmów o wpływach Illuminati?
A może „imperium zła” jednak nie opuści Ameryki. Może po prostu przeniesie swoją siedzibę z Waszyngtonu do Denver, które szczyci się nie tylko bliskością bunkra przeciwatomowego w Cheyenne Mountain, ale także upiornym dziełem sztuki przedstawiającym „Nowy Porządek Świata” na międzynarodowym lotnisku w Denver.
Jasne, spekulowanie na takie tematy jest zabawne. Ale czy to naprawdę ma znaczenie?
Ostatecznie wiemy już, że chociaż Londyn był kiedyś stolicą globalnego imperium, samo imperium nie było z natury angielskie. A w dobie „Pax Americana” globalistyczne imperium nie jest z natury amerykańskie.
W rzeczywistości należy pamiętać, że bez względu na to, gdzie globaliści ostatecznie się wycofają – a nawet jeśli ostatecznie pozostaną w Waszyngtonie – nie zmienia to natury samego systemu globalistycznego, ani nie zmienia zasadniczo naszej pozycji jako niewolników na ich globalnej plantacji.
Z pewnością porządek świata pod przewodnictwem Pekinu wyglądałby inaczej niż porządek świata pod przewodnictwem Brukseli, Buenos Aires czy jakiegokolwiek innego porządku świata. Odczuwalny byłby inaczej. Mówiłby innym językiem, miałby inny charakter kulturowy i byłby osadzony w innej narracji historycznej. Ostatecznie jednak nadal byłby porządkiem świata.
Ostatecznie nasza rola jest taka sama jak zawsze: nadal bić w dzwon wolności, promować sprawę ludzkiej wolności i wskazywać na głupotę tych, którzy twierdzą, że inny rodzaj światowego imperium (wielobiegunowy porządek świata!) byłby dobry dla ludzkości.
Ponieważ suwerenność obywatelska i demokracja od dawna są już tylko fasadą, „elity” próbują teraz definitywnie ustanowić rządy przestępczości.
Europejska kolonizacja świata znajduje swój odpowiednik w intelektualnej kolonizacji własnych obywateli. Ideolodzy klas rządzących, zwolenników głębokiego państwa, Nowego Porządku Świata i Wielkiego Resetu, zdemontowali demokrację, jaką znaliśmy, i przekształcili ją w pole bitwy zorganizowanego chaosu. Ten konglomerat ideologii i władzy, dla własnej korzyści i ze szkodą dla ludzkości, umieścił się na szczycie samozwańczej hierarchii i przejął kontrolę nad naszymi państwami. Chaotyczna transformacja świata, dokonująca się krok po kroku na naszych oczach, nie jest przypadkowa; przebiega ona według scenariusza.
Punkt widzenia Ullricha Miesa.
Przez wieki państwo było areną i polem walki sprzecznych interesów (klasowych), a jego początki sięgają bezprecedensowych w historii aktów przemocy, w tym najazdów, grabieży, podbojów, transferów własności, wojen domowych i wojen prowadzonych przez podmioty jeszcze przed powstaniem państwa. Kluczowym elementem państwa jest jego zalegalizowany monopol na siłę, zarówno w kraju, jak i za granicą. Z jednej strony służy on łagodzeniu wewnętrznych konfliktów i walk; z drugiej strony manifestuje się wewnętrznie jako opresyjny przywilej klas rządzących/establishmentu oraz jako przywilej prowadzenia wojny w zewnętrznej walce o hegemonię. Ponadto państwo przekształciło się w byt społeczny ze wszystkimi swoimi osiągnięciami kulturowymi i technologicznymi dla swoich obywateli, zapewniając im kluczowe ramy identyfikacji i bezpieczeństwa psychologicznego. Jednakże, drugą stroną medalu jest duma narodowa, szowinizm i rasizm.
Na długo przed kryzysem związanym z koronawirusem rozpoczął się masowy atak „globalistów” na państwo narodowe. Jak wiedzą wtajemniczeni: koronawirus był przede wszystkim skierowaną do wewnątrz operacją militarną przeciwko powstańcom i wypowiedzeniem wojny narodom, połączonym z testowaniem stanu wyjątkowego jako nowej „normy rządzenia”. „Globaliści” (= globalni faszyści) uznali państwo narodowe za fundamentalną przeszkodę na drodze do scentralizowanej, kompleksowej reorganizacji świata. Konsensus przeciwko masom, represje i rozpad mniejszości sprzeciwiających się temu zjawisku charakteryzują trwającą wewnętrzną wojnę domową.
Ewolucja UE w totalitarne podcentrum globalistów, które nie cofnie się przed niczym – od terroru wobec własnych obywateli po imperialistyczną „ekspansję” i kompleksowe planowanie wojny – również wpisuje się w ten kontekst.
Gwarancją wszystkich tych patologicznych warunków jest państwo-partyjne według zachodniego projektu. Zinstytucjonalizowała się jako wylęgarnia, z jednej strony, osób zaangażowanych i zainteresowanych politycznie, a z drugiej – i stało się to normą – oportunistów, karierowiczów, przestępców i żądnych władzy, pozbawionych empatii psychopatów.
W najwyższych kręgach partii rządzących i ich aparatów miał miejsce autoreferencyjny, żądny władzy, a nawet złośliwy proces selekcji negatywnej. Proces ten, mający na celu zdobycie własnej przewagi i utrzymanie władzy, nęka, terroryzuje, grabieży i dzieli społeczeństwo według własnych kaprysów, a w oparciu o dziesięciolecia doświadczeń w walce z rebelią, trzyma wszystkich „krytyków” w ryzach.
Ideologicznie splecione klany partyjne współpracują w sposób głęboko powiązany z międzynarodowym sektorem finansowym i korporacyjnym, wywiadem wojskowo-przemysłowym, systemami bezpieczeństwa, farmaceutycznymi i cyfrowymi, organizacjami międzynarodowymi, tysiącami rządowych i filantropijnych organizacji pozarządowych oraz kartelami propagandowymi międzynarodowego przemysłu medialnego, współpracując z coraz bardziej faszystowskimi syndykatami rządowymi.
Wspólnie przejęły kontrolę nad państwem i zinfiltrowały jego instytucje ze szkodą dla społeczeństwa. Co więcej, klany partyjne organizują własne wsparcie i systematycznie infiltrują proces legislacyjny, ministerstwa sprawiedliwości, prokuratury i sądy, aby zapewnić sobie ochronę przed oskarżeniami. Nadużywają również wymiaru sprawiedliwości jako broni politycznej przeciwko swoim wewnętrznym wrogom. Jednocześnie demokracja, rządy prawa i legitymizacja państwa ulegają rozpadowi. Rządy prawa stają się arbitralne, a suwerenność ludu przekształca się w rację stanu. Podobne procesy zachodzą w całym „kolektywnym Zachodzie”.
Długoterminowym celem jest zniesienie państw narodowych i przekształcenie ich w scentralizowany, globalny system zarządzania, kontrolowany przez niewybieralnych „interesariuszy”. Oznacza to, że ONZ, WHO, Światowe Forum Ekonomiczne, NATO, potężni aktorzy gospodarczy, rządy, wybrane organizacje pozarządowe i uznane za godne jednostki mają decydować o losie ludzkości.
To jest „nowy faszyzm”, który twierdzi, że nie jest faszyzmem.
Jeśli chodzi o Niemcy, najpóźniej od zjednoczenia, negatywna selekcja klanów partyjnych przejęła władzę i postanowiła nie reprezentować już woli narodu. Zamiast tego, ten „establishment” mianował się strażnikiem suwerena. W rezultacie rządy Schrödera, Merkel i Scholza przekształciły Niemcy w ciągu jednego pokolenia z w miarę funkcjonującej demokracji parlamentarnej w państwo wojenne, skupione zarówno na sprawach wewnętrznych, jak i zewnętrznych – w przededniu możliwej III wojny światowej.
Innymi słowy: 36 lat po zjednoczeniu cztery niemieckie rządy, z coraz większą częstotliwością, „odniosły sukces” w rządzenia krajem ku otchłani i na skraj wojny nuklearnej z Rosją. To historia sukcesu politycznej i medialnej pandemii o zasięgu ogólnokrajowym. Kiedy ponownie wszystko zrównają z ziemią, jeśli jeszcze będą mieli okazję, ponownie wygłoszą przemówienia dziękczynne kobietom, które po wojnie uprzątnęły gruzy, a być może nawet postawią pomniki bohaterkom.
Pod butem USA, w geopolitycznej walce o globalną dominację, klika kanclerza Merza demontuje obecnie Niemcy i Europę, przekształcając kraj i państwa członkowskie UE w orwellowską tyranię.
Powstał nieznany dotąd miszmasz rządów, złożony z pozostałości formalnej demokracji, zorganizowanej przestępczości politycznej, totalitaryzmu, neofeudalizmu i faszyzmu, który utrzymuje władzę za pomocą kłamstw, manipulacji, oszustw, propagandy, represji, wojen i grabieży własnych obywateli.
Właściwym terminem dla tego syndykatu jest ZBRODNIOKRACJA – rządy zbrodni. (w oryginale Autor używa tu angielskiego słowa Crimocracy -przyp. tłumacza) A europejskie rządy, które odmawiają pokoju z Rosją, są już zbrodniarzami wojennymi przyszłości.
Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.
Zakończony 8 lipca szczyt NATO w Ankarze był kolejnym starannie wyreżyserowanym, syntetycznym pokazem jedności Sojuszu. Donald Trump zadbał przy tym o wszystko, do czego zdążył już przyzwyczaić światową opinię publiczną.
Pierwszego dnia wywołał burzę, ostro krytykując Hiszpanię, by już następnego opowiadać dziennikarzom o „ogromie miłości” panującym przy stole obrad oraz wychwalać jedność NATO i „świetnego lidera”, Marka Rutte. Przywódcy państw NATO ponownie zapewnili o niezachwianym poparciu dla Ukrainy, zapowiedzieli przekazanie 70 mld euro pomocy wojskowej do końca 2027 roku, rozszerzenie współpracy w zakresie przemysłu obronnego, nowe programy dotyczące produkcji dronów oraz wsparcie dla rozwoju ukraińskich zdolności związanych z systemami Patriot. Największe zainteresowanie wzbudziła zapowiedź, że Ukraina ma w bliżej nieokreślonej przyszłości uzyskać możliwość produkowania tych systemów na własnym terytorium. Sam Trump przyznał jednak chwilę później, że producent Patriotów nie został jeszcze nawet poinformowany o takim pomyśle. Trudno więc mówić o uruchomieniu jakichkolwiek procedur prawnych czy przemysłowych, a tym bardziej o realnym przedsięwzięciu, którego powodzenie można byłoby dziś w ogóle oceniać.
Szczyt nie przyniósł żadnej nowej inicjatywy dyplomatycznej, żadnych politycznych ram prowadzących do zakończenia wojny ani poważnej debaty o tym, jak mogłoby wyglądać przyszłe porozumienie pokojowe. Nie padły również praktycznie żadne propozycje dotyczące przyszłej architektury bezpieczeństwa w Europie po zakończeniu konfliktu. Zamiast tego NATO usankcjonowało strategię długotrwałego wywierania presji na Rosję poprzez dalsze dozbrajanie Ukrainy, utrzymywanie sankcji oraz stopniowe zwiększanie kosztów prowadzenia wojny z nadzieją, że w pewnym momencie Moskwa zostanie ostatecznie zamęczona.
Priorytetem jest ciągłe przedłużanie wojny. Taka strategia ma z jednej strony kupić Europie czas niezbędny do odbudowy własnego potencjału militarnego, a z drugiej – nakładać na Rosję możliwie najwyższe koszty militarne, gospodarcze i polityczne. Temu mają służyć zarówno kolejne pakiety sankcji, jak i dostawy uzbrojenia, uderzenia z użyciem rakiet i dronów dalekiego zasięgu oraz próby wyniszczania rosyjskiego potencjału na froncie.
Najważniejszym przesłaniem szczytu w Ankarze nie była więc zapowiedź rychłego zakończenia wojny, a deklaracja długofalowego zaangażowania. Zobowiązanie do utrzymania co najmniej obecnego poziomu pomocy wojskowej dla Ukrainy do końca 2027 roku pokazuje, że NATO coraz wyraźniej postrzega ten konflikt jako wieloletnią konfrontację. W deklaracji końcowej czytamy:
„Państwa członkowskie podkreślają, że wsparcie dla Ukrainy musi być sprawiedliwe, przewidywalne i trwałe w długoterminowej perspektywie. W 2026 roku zobowiązują się przekazać 70 mld euro na sprzęt wojskowy, pomoc i szkolenie oraz utrzymać co najmniej równoważny poziom wsparcia również w 2027 roku.”
Dokument opisuje mechanizm dalszego prowadzenia wojny, natomiast praktycznie nic nie mówi o politycznej strategii jej zakończenia.
Każdy szczyt NATO od początku wojny przynosił kolejne deklaracje dotyczące wsparcia Ukrainy. W Madrycie w 2022 roku przyjęto nową Koncepcję Strategiczną i uznano Rosję za „najbardziej znaczące i bezpośrednie zagrożenie” dla bezpieczeństwa Sojuszu. W Wilnie w 2023 roku powołano Radę NATO–Ukraina, zapowiedziano wieloletni program pomocy wojskowej oraz ponownie zadeklarowano, że Ukraina zostanie członkiem NATO. W Waszyngtonie w 2024 roku utworzono misję NSATU koordynującą dostawy uzbrojenia i szkolenie ukraińskich sił zbrojnych, zapowiedziano dalszą rozbudowę współpracy przemysłów obronnych oraz kolejne wielomiliardowe pakiety wsparcia. W Ankarze zwiększono skalę zobowiązań finansowych, wydłużono horyzont ich obowiązywania i przedstawiono nowe projekty dotyczące produkcji uzbrojenia. Realistycznej wizji politycznego zakończenia konfliktu nadal brak.
Rosja natomiast konsekwentnie przedstawia tę wojnę jako środek do osiągnięcia celów politycznych, przede wszystkim: zablokowanie dalszego rozszerzenia NATO na Ukrainę, demilitaryzacja Ukrainy oraz tzw. „denazyfikacja”. Należy domniemywać, że rosyjskie władze rozumieją to jako likwidację środowisk i struktur odwołujących się do tradycji banderowskich i rusofobii jako czynnika państwowotwórczego. To, czy uzna się te cele za uzasadnione i realistyczne, nie ma w tym kontekście większego znaczenia. Istotne jest to, że stanowią one jasno określone cele polityczne, względem których można oceniać rosyjskie działania militarne, choćby nawet bardzo negatywnie.
Brak analogicznie sprecyzowanego celu po stronie NATO jest tym bardziej uderzający, że każda strategia wojskowa czerpie swoją logikę z politycznego celu, któremu ma służyć. Jeżeli takowym pozostaje odzyskanie przez Ukrainę granic z 1991 roku, sytuacja na froncie, oględnie mówiąc, dostarcza doprawdy niewielu przesłanek, by uznać taki scenariusz za realny. Mimo ogromnych nakładów finansowych, dostaw nowoczesnego uzbrojenia i szerokiego wsparcia wywiadowczego państw NATO.
Jeżeli natomiast celem miałaby być strategiczna porażka Rosji, zmiana władzy na Kremlu, a nawet dezintegracja Federacji Rosyjskiej, to są to wizje kompletnie oderwane zarówno od doświadczeń historycznych, jak i od realiów obecnej wojny. Tymczasem NATO stawia na długotrwały konflikt takie właśnie fantasmagorie biorąc za punkt wyjścia.
W całej Europie rządy zwiększają wydatki na obronność, rozbudowują moce produkcyjne przemysłu zbrojeniowego i odbudowują siły zbrojne, które przez dziesięciolecia po zakończeniu zimnej wojny ulegały stopniowej redukcji. Ukraina coraz wyraźniej pełni przy tym rolę strategicznego bufora NATO wobec Rosji, kupując europejskim państwom czas na odbudowę własnego potencjału militarnego. Problem polega jednak na tym, że czas jest zasobem strategicznym wyłącznie jeśli zostanie wykorzystany do zasadniczej zmiany układu sił.
Czy istnieją dziś przekonujące przesłanki wskazujące, że kolejne trzy lata wojny przyniosą jakościowo odmienny rezultat polityczny niż poprzednie cztery, niemal pięć? Czy Rosja wykazuje oznaki załamania gospodarczego, politycznego lub militarnego, których nie było widać wcześniej? Czy stanowisko Kremla staje się bardziej elastyczne czy raczej się usztywnia? Obradujący w Ankarze nie zajęli się żadnym z tych pytań.
Przez ponad trzy dekady zachodnia doktryna wojskowa opierała się na przewadze technologicznej, broni precyzyjnej, szybkich działaniach manewrowych oraz dążeniu do rozstrzygnięcia konfliktu w początkowej fazie. Rosyjska myśl wojskowa rozwijała się natomiast w zupełnie innym kierunku. Ukształtowana doświadczeniami II wojny światowej, od dawna traktuje czas, terytorium, mobilizację przemysłową, głębię operacyjną/strategiczną oraz systematyczne wyniszczanie przeciwnika jako podstawowe instrumenty prowadzenia wojny. W konfliktach między państwami uprzemysłowionymi o zwycięstwie decyduje nie wejściowy spektakularny manewr, lecz zdolność do uzupełniania strat, utrzymania produkcji i logistyki, przetrwania uderzeń przeciwnika oraz stopniowego ograniczania jego potencjału bojowego.
W tym kontekście jednym z największych paradoksów wojny na Ukrainie jest to, że NATO coraz bardziej wikła się w konflikt prowadzony na zasadach odpowiadających rosyjskiej koncepcji wojny, a nie tej, do której Zachód przygotowywał się przez ostatnie 30 lat. Oczekiwania, że broń precyzyjna i przewaga technologiczna zapewnią przełamanie frontu i doprowadzą do jakiegoś knock outu Rosji, ustąpiły miejsca wyniszczającej rywalizacji opartej na artylerii, dronach, zdolnościach produkcyjnych, logistyce i zasobach ludzkich. Drony, rozpoznanie satelitarne i systemy cyfrowe zrewolucjonizowały poziom taktyczny prowadzenia działań wojennych, jednak strategiczna logika konfliktu coraz bardziej przypomina klasyczną radziecką koncepcję prowadzenia wielkoskalowej wojny konwencjonalnej.
Szczyt NATO w Ankarze uwidacznia zatem paradoks strategiczny. Sojusz pozostaje najpotężniejszym militarnie blokiem na świecie. Łączny potencjał gospodarczy państw członkowskich, ich przewaga technologiczna oraz wydatki na obronność wielokrotnie przewyższają możliwości Rosji. Mimo to przewaga ta nie przekłada się na rozstrzygającą przewagę polityczną. A to dlatego, że NATO nie jest gotowe na bezpośrednią konfrontację z innym mocarstwem nuklearnym. Co więcej, nawet w wymiarze konwencjonalnym, według wielu analityków, Sojusz nie jest dziś przygotowany do prowadzenia wojny o skali i intensywności, z jaką Rosja prowadzi działania na Ukrainie.
Prawdziwe znaczenie szczytu w Ankarze nie sprowadza się więc do zapowiedzianych 70 mld euro wsparcia. Znacznie ważniejsze jest to, co zostało w nim milcząco przyjęte jako punkt wyjścia: NATO oficjalnie przyjęło strategię długiej wojny, nie wskazując jednocześnie, w jaki sposób miałaby się ona zakończyć ani jaki konkretny cel polityczny miałaby ostatecznie zrealizować. Dopóki cel ten nie zostanie jasno zdefiniowany, kolejne pakiety finansowe, coraz bardziej zaawansowane uzbrojenie i pogłębianie współpracy przemysłów obronnych mogą przedłużać konflikt oraz zwiększać koszty ponoszone przez Rosję. Nie są jednak w stanie zastąpić spójnej strategii politycznej.
Mało tego. Za starannie podtrzymywaną fasadą „niezachwianej jedności” coraz wyraźniej widać nie tylko brak spójnej strategii politycznej, lecz także narastający sceptycyzm. Aż cztery państwa zgłosiły votum separatum: Holandia, Czechy, Słowacja i Bułgaria. Mało tego, państwa NATO zaczynają budować podzbiory, których deklarowanymi celami są koordynacja finansowa, organizacyjna i wojskowa, czyli funkcje nakładające się de facto z tymi Sojuszu.
To szczególnie istotne w kontekście zapowiadanego „NATO 3.0”. Jeżeli nowa formuła Sojuszu ma polegać na powstawaniu wewnętrznych bloków – jednego skupionego wokół Wielkiej Brytanii, Polski, Finlandii i Holandii (Multilateral Defence Mechanism), drugiego wokół Kanady i Luksemburga (DSRB) – to trudno mówić wyłącznie o technicznych różnicach organizacyjnych.
Pojawia się pytanie, czy mamy do czynienia z początkiem bardziej zdecentralizowanej architektury NATO, czy raczej z rywalizacją o kontrolę nad finansowaniem, zamówieniami i przyszłym kształtem europejskiego przemysłu militarnego. Jakby na to nie spojrzeć, nie umacnia to bynajmniej przekazu o „niezachwianej jedności”.
W kontekście szczytu w Ankarze warto przyjrzeć się zwłaszcza zabiegom i roli Luksemburga. Najbardziej konkretnym wkładem okazało się zdecydowane poparcie dla powołania nowej międzynarodowej instytucji finansowej – Defence, Security and Resilience Bank (DSRB). Bank ma zostać ulokowany w Kanadzie, natomiast Luksemburg ma odegrać rolę jednego z jego głównych europejskich filarów. Oficjalnym celem przedsięwzięcia jest kierowanie prywatnego kapitału do projektów związanych z bezpieczeństwem i obronnością. W praktyce nie chodzi jednak wyłącznie o technologie podwójnego zastosowania, lecz również o finansowanie produkcji uzbrojenia i innych zdolności bojowych.
Do projektu przystąpiły dotąd Albania, Belgia, Grecja, Łotwa, Rumunia, Turcja i Ukraina. Sama koncepcja powstała jeszcze w 2024 roku z inicjatywy grupy bankowców oraz byłych doradców NATO i wysokich rangą wojskowych. W jej rozwój zaangażowały się już takie instytucje jak JPMorgan, Deutsche Bank, Commerzbank, ING oraz największe banki kanadyjskie.
Równie wymowna jest ewolucja luksemburskiej polityki obronnej. Gdy premier Luc Frieden obejmował urząd, wydatki obronne tego państwa wynosiły zaledwie 0,4 proc. dochodu narodowego brutto. Dziś rząd zapowiada ich zwiększenie do 2,3 proc. do 2029 roku, co odpowiada kwocie około 1,66 mld euro. Trudno oprzeć się wrażeniu, że dla kraju dysponującego mikroskopijną armią równie istotne jak sam wzrost wydatków jest zapewnienie sobie miejsca przy stole, przy którym będą zapadały decyzje o podziale kontraktów i przepływach kapitału.
Na tym jednak ambicje Luksemburga się nie kończą. Państwo to przystąpiło również do nowych projektów NATO obejmujących system rozpoznawczy GlobalEye, współpracę w zakresie surowców krytycznych dla przemysłu obronnego oraz finansowanie kolejnego samolotu wielozadaniowego MRTT.
Bardzo ciekawy jest także kierunek zmian świecie spekulacji finansowych. Jeszcze kilka lat temu wielu zarządzających funduszami traktowało przemysł zbrojeniowy jako sektor od którego lepiej się trzymać z daleka. Dziś ten sam sektor stał się jedną z najbardziej pożądanych klas aktywów. Europejskie fundusze ETF inwestujące w spółki zbrojeniowe przyniosły od 2025 roku do połowy 2026 roku stopy zwrotu sięgające 60–75 proc., a tylko w pierwszych pięciu miesiącach 2025 roku napłynęło do nich ponad 2,7 mld dolarów nowego kapitału.
Zmianę widać również w polityce największych instytucji finansowych. Nawet BlackRock uruchomił europejski fundusz ETF skoncentrowany na sektorze obronnym. BNP Paribas zwiększył finansowanie przemysłu zbrojeniowego o kolejne 2 mld euro, jednocześnie rezygnując z ograniczeń dotyczących finansowania części rodzajów uzbrojenia ze względów etycznych. BPCE wyemitował obligacje przeznaczone na finansowanie sektora obronnego o wartości 750 mln euro, na które popyt okazał się niemal czterokrotnie większy od podaży. Z kolei fundusz Warburg Pincus rozważa utworzenie specjalnego funduszu obronnego o wartości do 1,5 mld euro. Deutsche Bank powołał już w 2024 r. specjalny zespół zajmujący się wyłącznie finansowaniem projektów związanych z obronnością i infrastrukturą. Według dostępnych informacji od tamtej pory zespół ten został jeszcze rozbudowany.
Trudno więc nie zauważyć, że europejskie dozbrajanie staje się nie tylko przedsięwzięciem geopolitycznym, lecz również spekulacyjno-finansowym, wokół którego powstaje rozbudowana infrastruktura kapitałowa, dla której rosnące wydatki wojskowe oznaczają po prostu nowy, dynamicznie wzrastający i niezwykle atrakcyjny rynek.
Podobnie jak spirala jego dziedzictwa wiruje w dół porcelanowego odpływu, Trump zapoczątkował nowy cykl bezcelowych bombardowań, po tym jak jego cierpliwość do czekania na „kapitulację” Iranu w wojnie, którą naród perski dawno już wygrał, się wyczerpała.
Stany Zjednoczone tkwią teraz w tej katastroficznej pętli niemocy, atakując te same nieistotne przybrzeżne stanowiska startowe bezskutecznie, jedynie w formie splątanej agonii imperialnej frustracji.
Punktem krytycznym najwyraźniej była odmowa Iranu, by dać USA i Trumpowi satysfakcję z ogłoszenia ponownego otwarcia cieśniny Ormuz, zgodnie z błagalnymi żądaniami Trumpa.
Wpędziło to otumanionego amerykańskiego przywódcę w kolejną falę irytujących obelg, w ramach których haniebnie obrzucił majestatycznych Irańczyków obelgami, nazywając ich „szumowinami” i używając szeregu innych, budzących zastrzeżenia, nieprezydenckich określeń:
[umysł≤u ? ]Could not load video.[Tak w oryginale !! md]
To fragment tej samej konferencji prasowej, na której Trump nazwał Zełenskiego Putinem, a Iran pomylił z Japonią – to tylko fragment pokazujący, jak daleko zaszła gerontokratyczna zgnilizna:
Iran zmaga się z problemem gwałtownego spadku zdolności poznawczych.
Jak stwierdzono, do ponownego rozgrzania doszło najprawdopodobniej z powodu odmowy Iranu spełnienia dziecinnego żądania Trumpa dotyczącego pełnego „ogłoszenia” otwarcia Cieśniny Ormuz.
Trump rozpaczliwie zabiegał o względy mediów, próbując przedstawić cieśninę jako otwartą, ale był coraz bardziej świadomy nieprzekonującego charakteru swoich własnych, nudnych pochlebstw [sobie].
CENTCOM robił, co mógł, by uczciwie potwierdzić słowa Trumpa, ale bezskutecznie — cały świat mógł zobaczyć, że statki przepływały przez cieśninę tylko wtedy, gdy zezwolił na to Iran:
Wcześniej, gdy wiele osobistości medialnych pytało Trumpa, dlaczego cieśnina pozostaje zamknięta, ten nawet nie próbował zwykłych wymówek, lecz zamiast tego unikał odpowiedzi na pytania:
Najwyraźniej jest to bardzo drażliwy temat.
Przypomnijmy, że po zawarciu poprzedniego „zawieszenia broni” Iranowi zezwolono na rozładowanie dziesiątek milionów baryłek ropy naftowej, które gromadziły się od początku roku. Oznacza to, że Iran mógł pozbyć się wszystkich zaległości i ponownie uruchomić licznik zapasów, co z kolei oznacza, że może teraz czekać na kolejne próby „blokady” cieśniny ze strony Trumpa, czekając na kolejne miesiące tej szarady.
Jak zwykle Iran odwdzięcza się za wszystko, co otrzymuje w ramach wymiany:
Konflikt zasadniczo przekształcił się w swego rodzaju polityczny ping-pong o niskiej intensywności, w którym każda ze stron po prostu atakuje drugą nie po to, aby zadać jakąkolwiek „klęskę militarną”, co w tym momencie jest niemożliwe, ale raczej w celu wewnętrznej konsumpcji publicznej.
Dla Trumpa ataki te rzekomo łagodzą negatywne nagłówki dotyczące skandalu w Ormuz, udając jakąś militarną „inicjatywę”. Oczekiwanym efektem ubocznym jest to, że regionalni sojusznicy, a także konglomeraty żeglugowe, poczują się „uspokojeni” dzięki takim atakom. Administracja Trumpa podtrzymuje próby utwierdzenia kruchego przekonania, że ładunki nadal mogą bezpiecznie przepływać przez południową krawędź wód terytorialnych Omanu.
W rzeczywistości Stany Zjednoczone wiedzą, że nie mają żadnych kart do rozegrania; państwo irańskie zostało potężnie wzmocnione i uodpornione na amerykańską agresję do tego stopnia, że każda runda ataków przynosi coraz mniejsze korzyści.
Pogrzeb ajatollaha Chameneiego również umocnił solidarność społeczną i ducha wokół irańskiego rządu, pozostawiając USA i Izrael z niewielkimi możliwościami dokonania jakichkolwiek strategicznych postępów przeciwko swojemu wrogowi. Trump nadal grozi „całkowitym zniszczeniem” irańskich kluczowych obiektów – odsalania wody, elektrowni jądrowych itp. – ale są to prawdopodobnie blefy, ponieważ wiedzą, że reakcja Iranu sparaliżowałaby również najważniejsze infrastruktury regionu, co odbiłoby się negatywnie na administracji Trumpa.
Wygląda na to, że Izraelczycy mogliby wywiesić fałszywą flagę wszystkich fałszywych flag, w ramach swego rodzaju desperackiego planu armagedonu, biorąc pod uwagę nowe „groźby zamachu” pod adresem Trumpa, które pojawiły się w dogodnym momencie.
Dwa źródła zaznajomione z najnowszymi doniesieniami wywiadowczymi USA podały, że społeczność wywiadowcza śledzi kilku aktorów, którzy omawiali ataki, ale nie podjęli żadnych działań. Jedno z nich stwierdziło, że amerykańskie agencje wywiadowcze obawiają się, że Iran weźmie na celownik wielu obecnych i byłych wysokich rangą urzędników.Źródło to jednak stwierdziło, że raport izraelski jest postrzegany – częściowo – jako element szerszych działań Izraela mających na celu wpłynięcie na decyzje Trumpa w sprawie Iranu.Według źródła, niektórzy przedstawiciele społeczności wywiadowczej zawsze sceptycznie podchodzą do doniesień izraelskich.
Wielu wyciągnęło logiczny wniosek co do tego, jaki może być desperacki izraelski plan awaryjny na wypadek, gdyby wszystkie inne środki zawiodły, a Trump ostatecznie wycofał się z planu ostatecznego zniszczenia Iranu.
Problem polega na tym, że pomimo ogromnych przechwałek Trumpa, jakie widać w powyższym wywodzie, w rzeczywistości armia amerykańska byłaby prawnie zwolniona z obowiązku wykonywania rozkazów poprzedniego prezydenta w stylu „wyłącznika bezpieczeństwa”, ale zamiast tego byłaby zobowiązana do wykonywania rozkazów bezpośredniego następcy, nowo mianowanego Naczelnego Dowódcy, którym w hipotetycznym przypadku Trumpa byłby J.D. Vance.
Ostatnie strajki w USA nie spowodują niczego więcej poza dalszym uszczuplaniem zapasów amerykańskich do jeszcze większych poziomów:
Główne zapasy broni USA pozostają znacząco uszczuplone i znajdą się pod jeszcze większą presją, jeśli ataki na Iran będą kontynuowane w obecnym tempie. Prezydent Donald Trump powtórzył w piątek, że zawieszenie broni w tym konflikcie jest „zakończone”.
Eksperci powiedzieli CNN, że sytuacja ze zbrojeniami może mieć wpływ na zdolność armii amerykańskiej do prowadzenia potencjalnej przyszłej wojny z Chinami, a nawet Koreą Północną.
„Jeśli wojna będzie się toczyć w takim tempie, jak przez ostatnie [pięć] dni… zapasy broni ulegną takiemu zmniejszeniu, że pojawi się nowy, wyższy poziom ryzyka… w regionie Indo-Pacyfiku” – powiedział Mark Cancian, emerytowany pułkownik piechoty morskiej i analityk ds. obronności w think tanku Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych.
W tym momencie Stany Zjednoczone działają na oparach; imperium jest w ślepym zaułku i wszystko wokół wydaje się symbolicznie to odzwierciedlać.
Śmierć arcy-neokonserwatysty Lindsey’a Grahama to jeden z tych momentów, niczym mucha lądująca na twarzy Hillary Clinton, pozostawiając przejmujące wrażenie metafizycznego rozkładu niszczącego imperium od wewnątrz.
W ironicznym, lecz pełnym przeznaczenia stylu Graham, który czuł się „źle”, właśnie zauważył, że nie chce jeszcze umierać, zanim nie zaspokoi swojej neokonserwatywnej żądzy krwi:
Zupełnie trafne jest zatem to, że to jego własne, wściekłe neokonserwatywne poglądy przyczyniły się do odmówienia mu pomocy medycznej, co w efekcie przyspieszyło jego własną śmierć.
Trzeba wręcz podziwiać tak niezachwiane oddanie zasadom, gdy człowiek staje twarzą w twarz ze swoim własnym, przemijającym losem.
Ale fakt pozostaje faktem, że ognista przesyłka duchowo zdeformowanego senatora nie mogła nadejść w bardziej odpowiednim i, jak się wydaje, symbolicznym momencie. Właśnie gdy głęboki rozkład Imperium Stanów Zjednoczonych staje się wokół nas aż nazbyt widoczny, gdy bastiony kłamstw i propagandy nie są już w stanie podeprzeć chwiejnego fundamentu, na którym wszystko się chwieje, widzimy teraz przed sobą nawet to, co wcześniej symboliczne i metaforyczne, przekształca się w dosłowne dowody upadku.
Być może to ujęcie jest odrobinę fantazyjne i naciągane, ale nawet sama Biedronka zdawała się mieć podświadome przeczucie, jakby jakiś biblijny scenariusz zaczął się ujawniać w przygotowaniu na epicki finał wojny w imperium.
Czasami analiza zwłok jest równie użyteczna, co „poważna” analiza, zwłaszcza gdy przedmiot analizy jest tak absurdalny jak rabelaisowska maskarada amerykańsko-irańskiego karnawału.
Ostatecznie to wszystko jest jedynie widowiskiem pobocznym dla gier na rynku prawdziwych pieniędzy. Życzmy panu Grahamowi jak najbardziej cnotliwej i zbawiennej podróży do domu…
Walki wokół Cieśniny Ormuz ponownie się zaostrzają. Po kolejnych amerykańskich nalotach na cele w południowym Iranie i irańskich atakach odwetowych na bazy amerykańskie w regionie, irański politolog Seyed Mohammad Marandi stawia kluczowe pytanie:
Jak długo Cieśnina Ormuz może pozostać otwarta w tych warunkach?
Marandi argumentuje, że obecny kryzys nie został wywołany irańskimi atakami na statki, lecz wielokrotnymi naruszeniami przez Stany Zjednoczone Porozumienia o Porozumieniu (MoU) zawartego między obiema stronami. Według niego, Stany Zjednoczone wielokrotnie interweniowały militarnie, mimo że porozumienie nakłada na Iran odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa żeglugi w Cieśninie Ormuz.
Według Marandiego, Iran nie atakował statków bez powodu. Ataki wymierzone były w tankowce, które pomimo wielokrotnych ostrzeżeń, korzystały z tras, które zdaniem Iranu naruszały nowe przepisy.
Oskarża Waszyngton o jednostronne utworzenie własnego korytarza żeglugowego i celowe zachęcanie statków handlowych do ignorowania irańskich instrukcji.
„Stany Zjednoczone podważyły samo Porozumienie” – mówi Marandi.
Ormuz najsilniejszą bronią Iranu
Dla Marandiego prawdziwą siłą nacisku nie są rakiety i drony, ale kontrola nad Cieśniną Ormuz.
Jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki lub nie wywiążą się ze swoich zobowiązań wynikających z memorandum, Iran może nałożyć coraz większe ograniczenia na żeglugę.
Jego przesłanie jest jasne:
Im mniejsza współpraca ze strony USA, tym mniej statków przepłynie przez Cieśninę Ormuz.
Czy świat stoi w obliczu szoku energetycznego?
Marandi zwraca uwagę, że globalne rynki energii od miesięcy znajdują się pod znaczną presją. Stany Zjednoczone nadal nie są w stanie uzupełnić dostaw ropy naftowej i produktów petrochemicznych, które zostały przerwane podczas wojny.
Jego zdaniem wznowienie wojny lub powszechna blokada Cieśniny Ormuz nie tylko wpłynęłyby na rynek ropy naftowej, ale także zachwiałyby łańcuchami dostaw i przemysłem na całym świecie.
„Im dłużej będzie trwał ten kryzys, tym bliżej będziemy globalnej katastrofy gospodarczej”.
Żadnych nowych rozmów nuklearnych
Według Marandiego na razie nie będzie żadnych nowych rozmów na temat irańskiego programu nuklearnego.
Teheran jasno dał do zrozumienia, że wszystkie zobowiązania z pierwszego etapu memorandum muszą zostać wdrożone w pierwszej kolejności. Dopiero potem będą mogły rozpocząć się negocjacje w sprawie dalszych kwestii, takich jak sankcje czy program nuklearny.
Krytyka Trumpa
Marandi odrzuca również stwierdzenia Donalda Trumpa, że irańska armia została w dużej mierze zniszczona.
Wyjaśnia, że najważniejsze irańskie instalacje rakietowe, dronów i sił powietrznych znajdują się głęboko pod ziemią, a od czasu zawieszenia broni zostały jeszcze bardziej rozbudowane.
Według niego niedawne zdjęcia irańskich myśliwców przelatujących nad Meszhedem w trakcie pogrzebu zmarłego Najwyższego Przywódcy są dowodem na to, że potencjał militarny kraju pozostaje nienaruszony.
„Decyzja należy teraz do Waszyngtonu”.
Marandi uważa, że dalszy przebieg kryzysu zależy wyłącznie od Stanów Zjednoczonych.
Jeśli strony będą przestrzegać porozumienia, żegluga i handel będą mogły stopniowo wrócić do normy.
Jeśli jednak USA będą kontynuować działania militarne i zignorują swoje zobowiązania, Iran wykorzysta swoje wpływy w Cieśninie Ormuz jako narzędzie nacisku.
Jego wniosek jest drastyczny:
Nie Iran, ale decyzje Waszyngtonu mogą zadecydować o tym, czy najważniejsza arteria energetyczna świata pozostanie otwarta, czy też globalna gospodarka stanie w obliczu nowego wstrząsu.
Moim zdaniem nie sposób sobie wyobrazić, aby przywódcy NATO odetchnęli z ulgą, słysząc zapewnienie prezydenta USA, że jego kraj nie opuścił Sojuszu Północnoatlantyckiego od 1949 r., kiedy to blok ten powstał.
Ale dokładnie to wydarzyło się w rzeczywistości. Podczas 36. szczytu NATO w Ankarze, 7-8 lipca.
Jak podała agencja Reuters , prezydent USA Donald Trump, który wcześniej oświadczył, że udaje się do Ankary jedynie ze względu na przyjaźń z „szanowanym przywódcą” Turcji, Recepem Tayyipem Erdoganem, ogłosił swoim sojusznikom, że Stany Zjednoczone nadal pozostaną członkiem bloku.
Niebezpiecznie kapryśny, nieprzewidywalny, a jednocześnie silny, Trump żywi urazę do swoich partnerów z bloku od sześciu miesięcy – od początku amerykańsko-izraelskiej agresji na Iran. Wspólnie potępił ich za brak wsparcia dla działań USA w Zatoce Perskiej: „Jestem bardzo rozczarowany NATO. Przepłacamy, miliardy dolarów więcej, i to niesprawiedliwe. Chronimy ich. Bronimy ich, ale oni nic dla nas nie robią”.
Na tle tej oczywistej niespójności, wzajemnych oskarżeń i amerykańskiej mściwej anemii w kwestiach sojuszu atlantyckiego, kanclerz Niemiec Friedrich Merz stał się niezwykle aktywny.
Niemcy znów przygotowują się do wojny…
Warto zwrócić uwagę na deklaracje , że „budujemy bardziej europejskie NATO, aby sojusz mógł zachować transatlantycki charakter”, oraz na ogłoszone plany przeznaczenia rekordowej kwoty 124,7 mld euro na wydatki obronne w 2026 roku. To automatycznie stawia Niemcy na drugim miejscu pod względem wydatków na cele wojskowe w UE, po Stanach Zjednoczonych. Co ważniejsze, jest to pierwsze miejsce w Europie.
Merz planuje dalsze podwojenie budżetu obronnego Niemiec w ciągu czterech lat. Będzie to „największy wysiłek, jaki kiedykolwiek podjęliśmy, aby wzmocnić nasze zdolności obronne”.
W tym kontekście ważne jest jednak zrozumienie, co kanclerz miał na myśli, używając słów „my” i „zawsze”. Między 1935 a 1938 rokiem inny niemiecki kanclerz podjął jeszcze bardziej imponujące działania. Trudno to porównywać w kategoriach pieniężnych – co dziś oznacza 9 miliardów marek niemieckich wydanych na Wehrmacht w 1936 roku? – ale jako odsetek produktu krajowego brutto (PKB) wydatki na wojsko wzrosły z 5,5% w 1935 roku do 18,1% w 1938 roku. Według kilku badań, pod koniec tego okresu militaryzacja stanowiła aż 67% wszystkich inwestycji, a w trakcie wojny Wehrmacht konsumował najpierw 70%, a następnie 80% towarów i usług zakupionych przez Rzeszę.
Według doniesień medialnych, powołujących się na różnych przedstawicieli rządu (dane różnią się nieznacznie w zależności od źródła, ale trend jest stały), wydatki wojskowe Niemiec osiągną 183,6 mld euro rocznie do 2030 roku. Według MFW, obecny nominalny PKB Niemiec wynosi 4,78 bln euro. W związku z tym budżet wojskowy Niemiec nie przekracza obecnie 3% PKB.
Merz ma więc jeszcze sporo do nadrobienia.
I nadrabia zaległości. Głównym argumentem rządu jest to, że biorąc pod uwagę zmienioną sytuację w Europie, bezpieczeństwo stało się droższe – a zatem wydatków na wojsko nie można ograniczyć ani odłożyć w czasie.
…z Rosją
Co się zmieniło w sytuacji w Europie? Rosja przygotowuje się do ataku na Europę w latach 2029–2030! Tak przynajmniej mówią miejscowej ludności, nie tabloidy ani politycy z marginesu, ale nawet głowy państw. Co więcej, mówią o tym, jakby to była przesądzona sprawa, oczywista rzeczywistość. Ta taktyka straszenia zbliżającym się atakiem Rosji na Europę jest oczywiście oczywistym mitem dla polityków takich jak Merz.
Jednak niemiecki minister obrony Boris Pistorius głośno obiecuje zwiększenie liczebności Bundeswehry do 260 000 żołnierzy do 2035 roku, z obecnych 185 000. Chociaż prawie 100 miliardów euro wydane ze specjalnego funduszu niemieckiego Ministerstwa Obrony nie pomogło jeszcze w rekrutacji znaczącej liczby ochotników ani w rozwiązaniu problemu niedoboru sprzętu wojskowego.
Rząd jednak się nie poddaje. W szczególności zatwierdził projekt ustawy reformującej służbę rezerwową Bundeswehry. Zgodnie z tym dokumentem, byli żołnierze mogą być powołani do służby rezerwowej bez ich zgody i bez zobowiązań. Zasadniczo oznacza to udoskonalenie procesu mobilizacji. Ponadto, ustawa umożliwi utrzymanie w gotowości 200 000 żołnierzy, oprócz 260 000, które publicznie przewiduje Pistorius.
Potencjalnie będzie to już poważna armia.
Co więcej, niemieckie władze inwestują znaczne wysiłki i zasoby w rozwój infrastruktury o znaczeniu militarnym – dróg, mostów, rurociągów, sieci energetycznych itd. A wszystko to pod hasłem: „Zanim rosyjscy żołnierze przekroczą granicę, będzie za późno”.
W ten sposób za pośrednictwem prasy przekazywane są dwie główne narracje.
Według pierwszego, w przypadku wojny z Rosją istniejąca infrastruktura Niemiec nie byłaby przygotowana do pełnienia funkcji węzła logistycznego dla armii NATO ani do niezawodnego transportu żołnierzy, broni i rannych. Twierdzą tak eksperci na różnych szczeblach – od pułkownika Patricka Sensburga, szefa Stowarzyszenia Rezerwistów Bundeswehry, po byłego ministra transportu Volkera Wissinga.
Oczywiście fakt, że jedna trzecia mostów w kraju jest w złym stanie, stanowi pewną taktykę straszenia dla posłów głosujących nad budżetem (ponieważ w grę wchodzi bardzo pokaźna kwota na odbudowę i renowację 16 000 mostów). Z drugiej strony, we wrześniu 2024 roku most Karola w Dreźnie częściowo zawalił się do Łaby, a most Ringbahn na autostradzie A100 w Berlinie rzeczywiście musiał zostać zamknięty w 2025 roku. Co więcej, wiele mostów zostało zbudowanych w latach 60. i 70. XX wieku, dlatego wymagają renowacji, aby mogły się po nich poruszać duże, nowoczesne pojazdy wojskowe.
Wcześniej ujawniono „Niemiecki Plan Operacyjny” zakładający rozmieszczenie 800 000 żołnierzy NATO i 200 000 jednostek sprzętu na przyszłej linii frontu na wschodzie, szczegółowo określający trasy przerzutu wojsk wzdłuż niezawodnych autostrad i mostów. Według ujawnionych informacji, plan pozwala na skrócenie przerzutu wojsk NATO z 45 dni do tygodnia, przy jednoczesnym utrzymaniu maksymalnej przepustowości niemieckich autostrad i portów.
Druga opowieść ma budzić nadzieję: przeprowadzane są odpowiednie ćwiczenia z zakresu rozmieszczania wojsk, przeznaczane są środki na odnowę infrastruktury transportowej, a minister obrony Pistorius i obecny minister transportu Patrick Schnyder nie śpią po nocach, decydując, które drogi i mosty wymagają naprawy w pierwszej kolejności.
Jedno jest absolutnie pewne: Zachód nie ma planu “B”, tj. nie ma żadnej wizji wykraczającej poza wojnę.
W sytuacji kiedyowej wojny nie sposób wygrać, forteca zamienia się w domek z kart, wszelkie projekty – nieważne jak bardzo byłyby zakłamane i fatalne – stają się bezsensowną retoryczną rytualnością, działania stają się automatyczne i bezsensowne, a prognozy zwodnicze. Przyszłość staje się bajką dla dzieci.
Jako przykład możemy podać Ukrainę, a raczej to, co z niej pozostało: od około miesiąca Rosjanie systematycznie niszczą infrastrukturę przemysłową i energetyczną tego kraju, a zachodnie „Wunderwaffen” nie są w stanie nic na to poradzić. Łudzenie, że Kijów stawia opór, jest podsycane przez ataki terrorystyczne z użyciem dronów, które z pewnością powodują pewne zniszczenia i ofiary, ale są w zasadzie wydarzeniem medialnym – ciosami, które karmią narracje, na które znaczna część opinii publicznej łapie się jak karp na ziarno kukurydzy.
Powyższe pokazuje więc, że wszystkie pieniądze wysyłane do Kijowa to po prostu marnotrawstwo środków publicznych: nie posłużą one ani do zwiększenia produkcji zbrojeniowej w zniszczonych fabrykach, ani tym bardziej do zapewnienia absurdalnego zwycięstwa reżimu kijowskiego – o którym marzą mass–media, pozbawione jakiegokolwiek zdrowego rozsądku i postrzegające swoje przetrwanie wyłącznie jako megafon płacącego im pracodawcy.
Nawet jeśli uda się osiągnąć jakiś kruchy pokój, Ukraina wcale nie będzie tym rajem odbudowy, o którym europejskie kręgi polityczne snuły bajki, próbując zbudować poparcie dla wojny, ale stanie się ogromnym ciężarem dla Europy, już i tak poważnie dotkniętej sankcjami nałożonymi na Rosję i będącą w trakcie postępującej de-industrializacji. Niektórzy spekulanci na tym zyskają, ale to społeczeństwa europejskie zbiorowo zapłacą za to cenę, a nie trzeba dodawać, że najbardziej poszkodowane będą właśnie słabsze warstwy społeczeństwa. Fundusze absolutnie niezbędne do podjęcia próby odzyskania choćby odrobiny konkurencyjności gospodarczej oraz uniknięcia marginalizacji technologicznej zostaną przekierowane do praktycznie zrujnowanej Ukrainy, pozbawionej najbogatszych terytoriów, której odbudowa zajmie dziesiątki lat i będzie wiązała się z ogromnymi kosztami.
Co więcej, wszystko to będzie miało miejsce w bardzo niekorzystnym kontekście, ponieważ Ukraińcy podzielą się zasadniczo na dwie frakcje: tych, którzy będą nienawidzić Europy za to, że nie zrobiła wystarczająco dużo, oraz tych, którzy będą jej nienawidzić za to, że zamieniła ich w mięso armatnie: nie ma wdzięcznościdla pokonanych.
Ten gigantyczny balast ostatecznie zdestabilizuje wszystko, zmniejszy bezpieczeństwo, zwiększając jednocześnie obszary ubóstwa. Krótko mówiąc, pożre przyszłość kontynentu lub to, co z niego pozostało. Jednym z powodów, dla których europejscy przywódcy wydają się zdecydowani za wszelką cenę unikać pokoju, jest nie tylko chęć uniknięcia postrzegania ich jako przegranych, ale właśnie świadomość, że koniec wojny będzie również końcem wymówek służących do przekierowywania środków publicznych. Kto kiedykolwiek zgodzi się na przekazywanie miliardów – dziesiątek i setek – do kraju, który już nie istnieje, a którego odbudowa przekształciła się z projektu spekulacyjnego w zwykłą mitomanię?
Z drugiej strony trudne jest również wyobrażenie sobie planu “B”: jedyną drogą, jaką można sobie wyobrazić, jest wyniszczenie się w tej niemającej szans na sukces wojnie.
To samo dzieje się w Iranie, który trzyma przysłowiowy nóż za rękojeść, podczas gdy decydenci (tak zwani, oczywiście) w Waszyngtonie nie potrafią tego przyznać i zmierzyć się z rzeczywistością. Tak więc, jeśli wojna jest nie do wygrania, to samo dotyczy pokoju, a życie toczy się z dnia na dzień, podążając za kaprysami narcyza, który boi się przyznać, że jest jedynie marionetką – czym zresztą zawsze był. A że nawet Kagemushą – czyli “cieniem wojownika”,być nie potrafi, wystarczy spojrzeć mu w twarz, by to zrozumieć. https://en.wikipedia.org/wiki/Kagemusha
Globalistyczne Organizacje Pozarządowe Rekrutują Zastępców w Indiach
Billboard w Indiach zachęca Hindusów i ich rodziny do migracji na Ukrainę. Podobnie jak Pakistańczyków, mieszkańców Afryki i innych krajów muzułmańskich.
W języku Hindi i angielskim brzmi to tak: „Stwórz rodzinę. Szukaj Pracy. Stwórz przyszłość. Wybierz Ukrainę!” – opieczętowany adresem URL visitukraine.today.
Ktoś płaci za rekrutację obywateli Indii do migracji do kraju, który jest aktywnie w stanie wojny, gdzie ukraińscy mężczyźni są wcielani do armii z ulic, i gdzie rdzenna ludność zmniejszyła się ponad dwukrotnie w ciągu jednego pokolenia.
Kandydatów nietrudno znaleźć. A pytanie, “dlaczego” powinno przeszkadzać każdemu Amerykaninowi, któremu powiedziano, że ta wojna dotyczy wolności i demokracji.
Minister Polityki Społecznej Ukrainy przyznał w maju 2026 roku, że na terytorium kontrolowanym przez Kijów mieszka obecnie tylko 22-25 milionów ludzi. W 1991 roku liczba ta przekroczyła 50 milionów. MFW przewiduje, że do końca 2026 roku populacja spadnie do 33,3 mln – i to jest optymistyczna liczba. Wskaźniki pośrednie – użytkownicy bankowości, rejestracje kart SIM, odbiorcy płatności społecznych — sugerują, że rzeczywista populacja może już wynosić poniżej 20 milionów.
Matematyka jest brutalna: cztery lata wojny zabiły, okaleczyły lub wcieliły do wojska setki tysięcy mężczyzn. Kolejne 5-6 milionów uciekło na zachód do Europy jako uchodźcy i nie wróciło. Wskaźniki urodzeń spadły — śmiertelność jest obecnie prawie trzykrotnie większa. Piramida wieku kraju ma statystyczną dziurę, w której powinny znajdować się osoby w wieku 20-25 lat.
Rząd Ukrainy i jego międzynarodowi partnerzy mają rozwiązanie. To nie jest pokój, który sprowadziłby Ukraińców do domu.
To import.
Około 300 000 zagranicznych migrantów – głównie z Indii, Bangladeszu, Pakistanu i Afryki Subsaharyjskiej – przybyło już, aby uzupełnić niedobory siły roboczej w budownictwie, logistyce, usługach użyteczności publicznej i produkcji. Według ekonomistów i analityków politycznych cytowanych w ukraińskich mediach, plan wymaga 4,5 miliona więcej cudzoziemców w ciągu najbliższych czterech lat. Powyższy billboard to boisko rekrutacyjne.
Międzynarodowa Organizacja ds. migracji — niezwiązany z nią organ z rocznym budżetem w wysokości 2 miliardów dolarów finansowanym w dużej mierze przez Departament Stanu USA i Komisję Europejską – jest osadzona w Ukraińskiej infrastrukturze migracyjnej od 2022 roku. Jego deklarowana misja obejmuje promowanie „włączenia migrantów i osób powracających do społeczeństwa.” Ta sama globalistyczna architektura migracyjna, która przekształciła Europę Zachodnią, działa teraz w kraju demograficznie wypatroszonym przez wojnę, którą Zachód aktywnie przedłuża.
Uzasadnienie ekonomiczne jest jasno określone w ukraińskich dyskusjach politycznych: migranci pracują za mniej, żądają mniej i — jak jedna z analiz ujęła to z niezwykłą szczerością — „nie stwarzają ryzyka politycznego.” W przeciwieństwie do ukraińskich pracowników, którzy domagają się płacy wystarczającej na utrzymanie i mają czelność oprzeć się przymusowej mobilizacji, zagraniczna siła robocza jest wygodna. Zgodna i tania.
Francja osiągnęła ten etap po 30 latach. Ukraina robi to w cztery lata – pod osłoną wojny, z logistyką zachodnich organizacji pozarządowych i billboardami rekrutacyjnymi w Bombaju.
Wspierani przez Iran rebelianci Huti w Jemenie ostrzegli kraje Zatoki gospodarzy amerykańskich baz wojskowych, że pozwolenie na wykorzystanie ich terytorium do ataków na Iran może wciągnąć je bezpośrednio w konflikt. Najnowsze oświadczenie pojawia się w obliczu rosnących napięć po ostatnich amerykańskich nalotach na terenie Iranu oraz odnowionych groźbach Huti wobec saudyjskiej infrastruktury. Wydarzenia te podkreślają rosnące obawy, że konfrontacja między Waszyngtonem a Teheranem może przerodzić się w szerszą wojnę regionalną. Państwa Zatoki otwierają “Nowy Front Wojenny”Kuwejt i Bahrajn znajdują się w centrum nowych napięć na Bliskim Wschodzie po tym, jak wspierani przez Iran rebelianci Huti w Jemenie ostrzegli kraje Zatoki Perskiej goszczące amerykańskie bazy wojskowe, że pozwolenie na wykorzystanie ich terytorium do ataków na Iran może wciągnąć je bezpośrednio w konflikt. Najnowsze oświadczenie pojawia się w obliczu rosnących napięć po ostatnich amerykańskich nalotach na terenie Iranu oraz odnowionych groźbach Huti wobec saudyjskiej infrastruktury. Wydarzenia te podkreślają rosnące obawy, że konfrontacja między Waszyngtonem a Teheranem może przerodzić się w szerszą wojnę regionalną. Pojawiły się doniesienia o możliwej wspólnej operacji uderzeniowej wymierzonej w irański obiekt morski. Zgłaszane działania następują w czasie eskalacji stosunków irańsko-amerykańskich, napięcia, rosnące obawy dotyczące bezpieczeństwa w Zatoce oraz szerszy regionalny impas wojskowy. Według doniesień domniemane ataki były wymierzone w irańską infrastrukturę morską wzdłuż Zatoki Omańskiej, co dodaje potencjalnie nowy wymiar trwającemu konflikcie. Jednak szczegóły wciąż się rozwijają, a oficjalne potwierdzenia i niezależna weryfikacja wciąż pozostają w oczekiwaniu. Obejrzyj pełny raport (linki w podnapisach), aby poznać najnowsze informacje o Iranie, Kuwejcie, Bahrajnie, napięciach w Zatoce Perskiej, bazach morskich oraz narastającym kryzysie na Bliskim Wschodzie. Na froncie ukraińskim rosyjskie Siły Kosmiczno – Powietrzne nasilają ataki na infrastrukturę energetyczną, transportową & militarną Ukrainy & NATO. Brak jakiejkolwiek obrony przeciwlotniczej zwiększa skuteczność tych działań. Obłędna zachodnia propaganda nasila kłamstwa o “ukraińskich sukcesach” wprost proporcjonalnie do klęsk banderowców na polu walki.
Z punktu widzenia Polskiej Racji Stanu, taka sytuacja jest wysoce pozytywna. Kontynuacja oporu przez narkomana Zełenskego zmusza Rosjan do ostatecznej likwidacji tego, co jeszcze pozostało z państwa Bandery. Karykaturalną ilustracją, jak naprawdę NATO traktuje Ukrainę, jest decyzja z Ankary o przekazaniu Kijowowi “licencji” na produkcję platform Patriot. Ponieważ Zachód wystrzelał się już z nich wszystkich, a amerykański przemysł zbrojeniowy produkuje zaledwie kilkadziesiąt sztuk rocznie w sieci kilkuset fabryk podwykonawców, to Trump wspaniałomyślnie zezwolił Kijowowi na uruchomienie własnej produkcji na terenie Ukrainy. Ciekawe będzie zobaczyć gdzie & w jakim czasie rozmieści się fabryki systemów na terenie Banderowszczyzny. Kto będzie je produkować? W jaki sposób Kijów przekona Rosję o konieczności wstrzymania się z atakami na te nowe obiekty militarne? Teatr absurdu rozgrywający się na naszych oczach osiągnął nowe szczyty. Niepokojące jest to, że zachodnia opinia publiczna nie widzi w tym obłędnym cyrku niczego nienormalnego! Udowadnia to oczywistą tezę, że masowa narkomania na Zachodzie musi owocować delirycznymi rezultatami! Ignacy Nowopolski Jul 10 III Wojna Światowa ante portas!
Wspierani przez Iran rebelianci Huti w Jemenie ostrzegli kraje Zatoki gospodarzy amerykańskich baz wojskowych, że pozwolenie na wykorzystanie ich terytorium do ataków na Iran może wciągnąć je bezpośrednio w konflikt. Najnowsze oświadczenie pojawia się w obliczu rosnących napięć po ostatnich amerykańskich nalotach na terenie Iranu oraz odnowionych groźbach Huti wobec saudyjskiej infrastruktury. Wydarzenia te podkreślają rosnące obawy, że konfrontacja między Waszyngtonem a Teheranem może przerodzić się w szerszą wojnę regionalną. Państwa Zatoki otwierają “Nowy Front Wojenny” Kuwejt i Bahrajn znajdują się w centrum nowych napięć na Bliskim Wschodzie po tym, jak wspierani przez Iran rebelianci Huti w Jemenie ostrzegli kraje Zatoki Perskiej goszczące amerykańskie bazy wojskowe, że pozwolenie na wykorzystanie ich terytorium do ataków na Iran może wciągnąć je bezpośrednio w konflikt. Najnowsze oświadczenie pojawia się w obliczu rosnących napięć po ostatnich amerykańskich nalotach na terenie Iranu oraz odnowionych groźbach Huti wobec saudyjskiej infrastruktury. Wydarzenia te podkreślają rosnące obawy, że konfrontacja między Waszyngtonem a Teheranem może przerodzić się w szerszą wojnę regionalną. Pojawiły się doniesienia o możliwej wspólnej operacji uderzeniowej wymierzonej w irański obiekt morski. Zgłaszane działania następują w czasie eskalacji stosunków irańsko-amerykańskich, napięcia, rosnące obawy dotyczące bezpieczeństwa w Zatoce oraz szerszy regionalny impas wojskowy. Według doniesień domniemane ataki były wymierzone w irańską infrastrukturę morską wzdłuż Zatoki Omańskiej, co dodaje potencjalnie nowy wymiar trwającemu konflikcie. Jednak szczegóły wciąż się rozwijają, a oficjalne potwierdzenia i niezależna weryfikacja wciąż pozostają w oczekiwaniu. Obejrzyj pełny raport (linki w podnapisach), aby poznać najnowsze informacje o Iranie, Kuwejcie, Bahrajnie, napięciach w Zatoce Perskiej, bazach morskich oraz narastającym kryzysie na Bliskim Wschodzie.
Na froncie ukraińskim rosyjskie Siły Kosmiczno – Powietrzne nasilają ataki na infrastrukturę energetyczną, transportową & militarną Ukrainy & NATO. Brak jakiejkolwiek obrony przeciwlotniczej zwiększa skuteczność tych działań. Obłędna zachodnia propaganda nasila kłamstwa o “ukraińskich sukcesach” wprost proporcjonalnie do klęsk banderowców na polu walki. Z punktu widzenia Polskiej Racji Stanu, taka sytuacja jest wysoce pozytywna. Kontynuacja oporu przez narkomana Zełenskego zmusza Rosjan do ostatecznej likwidacji tego, co jeszcze pozostało z państwa Bandery. Karykaturalną ilustracją, jak naprawdę NATO traktuje Ukrainę, jest decyzja z Ankary o przekazaniu Kijowowi “licencji” na produkcję platform Patriot.Ponieważ Zachód wystrzelał się już z nich wszystkich, a amerykański przemysł zbrojeniowy produkuje zaledwie kilkadziesiąt sztuk rocznie w sieci kilkuset fabryk podwykonawców, to Trump wspaniałomyślnie zezwolił Kijowowi na uruchomienie własnej produkcji na terenie Ukrainy. Ciekawe będzie zobaczyć gdzie & w jakim czasie rozmieści się fabryki systemów na terenie Banderowszczyzny. Kto będzie je produkować? W jaki sposób Kijów przekona Rosję o konieczności wstrzymania się z atakami na te nowe obiekty militarne? Teatr absurdu rozgrywający się na naszych oczach osiągnął nowe szczyty. Niepokojące jest to, że zachodnia opinia publiczna nie widzi w tym obłędnym cyrku niczego nienormalnego! Udowadnia to oczywistą tezę, że masowa narkomania na Zachodzie musi owocować delirycznymi rezultatami!
Alexander Dugin ujawnia, dlaczego eskalacja musi być wzajemna lub negocjacje z Zachodem stają się pułapką.
Zgodnie z oczekiwaniami, żaden pokój między Iranem a Stanami Zjednoczonymi nigdy się nie zmaterializował. USA wznowiły bombardowanie terytorium Iranu. Teheran uderzył w amerykańskie bazy wojskowe w Bahrajnie i po raz kolejny zamknął Cieśninę Ormuz. To nie zadziałało i nigdy nie mogło zadziałać. Nie zawierasz umów z Dajjal.1 Jest to podstawowa zasada metafizyki szyickiej.
Opóźnianie wojny i utrzymanie samego wyglądu negocjacji zawsze i w każdych okolicznościach trafia w ręce Zachodu.
W Iranie, podobnie jak w naszej własnej wojnie z Zachodem, istnieje żelazna zasada: eskalacja musi być wzajemna. Wróg eskaluje, my eskalujemy. Tylko wtedy możemy wpłynąć na proces. W przeciwnym razie wróg eskaluje jednostronnie, całkowicie w swoim własnym interesie, podczas gdy pozostaje nam jedynie reagowanie w biernym, podążającym za liderem. W istocie, ten rodzaj jednostronnej eskalacji w czasie wojny tworzy system kontroli zewnętrznej.
Nawiasem mówiąc, dlaczego posągi Baala nie są palone w Rosji? Dlaczego nie podnosimy burzy nad sieciami przestępczymi połączonymi z Epsteinem? Dlaczego nie reagujemy w jakikolwiek znaczący sposób na bezpośredni udział krajów zachodnich – państw bałtyckich, Wielkiej Brytanii i Niemiec – w wojnie przeciwko nam, mimo że sami to informujemy o tym?
Iran idzie do stołu negocjacyjnego i kończy z niczym. Dla osób z zewnątrz jest to oczywiste. Czasami widzisz rzeczy wyraźniej z zewnątrz.
Nawiasem mówiąc, zaraz po pierwszych uderzeniach USA i Izraela na irańskie przywództwo, IRGC wyeliminowało znaczną część szóstej kolumny. Podobno niektórzy nadal pozostają.
Negocjacje mogą być prowadzone, ale tylko w twoim własnym interesie i nigdy publicznie. Gdy tylko stają się otwarci i publiczni, natychmiast zamieniają się w broń informacyjną, której używa tylko Zachód, i wyłącznie dla własnych celów.
Dlatego każda wzmianka o Witkoffie, Kushnerze, czy nawet Kirill Dmitriew, w pewnym momencie, staje się ciosem dla morale żołnierzy z vfrontu i patriotycznych nastrojów kraju. Wystarczy jedna wzmianka. Tak samo jest z pozornie nieszkodliwą transmisją starego programu Vladimira Poznera na Channel One.2
To samo dzieje się z Irańczykami. Na pogrzebie Imama Chamenei i jego rodziny rzuciły się wściekłe przekleństwa z Dajjal na negocjatorów : Pezeshkian i Araghchi. Nie sądzę, że są osobiście winni. Tak po prostu działają prawa wojny informacyjnej. Zachód ustala te zasady i jest jedynym, który używa ich jednostronnie.
Notatka tłumacza (TN): Dajjal jest jednookim fałszywym mesjaszem i ostatecznym oszustem w islamskiej eschatologii. W szczególności w tradycji szyickiej ucieleśnia absolutne zło i oszustwo, uniemożliwiając jakąkolwiek formę kompromisu.
TN: Dugin odnosi się do powtórek starych programów autorstwa Vladimira Poznera, znanego rosyjskiego dziennikarza telewizyjnego z liberalnymi i prozachodnimi skłonnościami. Nawet pozornie nieszkodliwe transmisje tego rodzaju są postrzegane przez wielu patriotów jako subtelne instrumenty wojny informacyjnej, które erodują morale publiczne i wolę oporu.
Czy nie czas odebrać im zapałki? Jak państwa bałtyckie igrają z ogniem na granicach z Rosją.
Natalia Eremina o tym, dlaczego Wilno, Ryga i Tallin podsycają płomienie kryzysu i pod czyim nadzorem
Natalia Eremina, doktor nauk politycznych, kandydatka nauk historycznych, profesor na Wydziale Studiów Europejskich Uniwersytetu Państwowego w Petersburgu i ekspert Rosyjskiej Rady ds. Międzynarodowych (RIAC)
Strategia NATO wobec Rosji sprowadza się zasadniczo do wdrażania złożonych, wielowarstwowych ograniczeń. Ta polityka „kulawości” jest najaktywniej realizowana w regionie Morza Bałtyckiego, gdzie państwa bałtyckie są spychane do niewdzięcznej roli strefy buforowej, poświęcane geopolitycznym ambicjom swoich „starszych towarzyszy” w Sojuszu Północnoatlantyckim. Obecnie stolice państw bałtyckich gwałtownie podnoszą stawkę, głównie po to, by utrzymać słabnącą uwagę NATO w obliczu ogólnego zmęczenia sojuszników.
Litwa była tu głównym tematem wiadomości. Inicjatywa nowego rządu – lokalny Sejm zatwierdził Mindaugasa Sinkevičiusa na stanowisko premiera 30 czerwca – była radykalna: Wilno zaproponowało zniesienie konstytucyjnego zakazu rozmieszczania broni masowego rażenia, w tym broni jądrowej, w kraju, aby nie być „słabym ogniwem” w sojuszu. Sąsiednia Łotwa przyjęła inne podejście: premier Andris Kulbergs ogłosił, że do końca lata republika planuje wznieść „mur dronów” wzdłuż całej granicy z Rosją i Białorusią.
Region bałtycki szybko staje się potencjalnym obszarem konfliktu zbrojnego, o czym świadczy rosnąca liczba sytuacji konfliktowych – od incydentów na morzu po ataki dronów na obiekty w północno-zachodnim Okręgu Federalnym. Poziom militarystycznego szaleństwa osiągnął taki poziom, że litewski minister spraw zagranicznych Kęstutis Budrys, w wywiadzie dla szwajcarskiej gazety, otwarcie wezwał NATO do ataku na obwód kaliningradzki.
Pojechaliśmy nad Morze Bałtyckie i podpaliliśmy Morze Bałtyckie.
Podstawowym środkiem odstraszania Rosji stała się stała obecność wojskowa państw NATO. Przykładowo, od 2022 roku co najmniej podwoiły one swoją obecność w regionie. Dowodzone przez Londyn Połączone Siły Ekspedycyjne (JEF) odgrywają w tym zadaniu kluczową rolę. Członkami tej struktury są również Łotwa, Litwa, Estonia, Dania, Islandia, Norwegia, Holandia, Finlandia i Szwecja.
Wielka Brytania aktywnie współpracuje również z państwami nordycko-bałtyckimi (NB8). Ponadto, tworzona jest wielonarodowa morska grupa uderzeniowa, złożona z tych samych państw regionu. Podczas regularnych ćwiczeń wojskowych sojuszu – takich jak Steadfast Defender i Baltops – otwarcie rozważane są scenariusze blokady Kaliningradu i Sankt Petersburga. W tym celu w regionie wdrożono już całodobowy nadzór w ramach operacji Baltic Sentry. Jednocześnie, pod auspicjami brytyjskiego Ministerstwa Obrony, wdrażany jest program Atlantic Bastion, zakrojona na szeroką skalę inicjatywa hybrydowa mająca na celu kontrolowanie ruchu rosyjskich okrętów na północnym Atlantyku.
Na papierze wyglądało to gładko, ale potknęliśmy się na wąwozach
Kraje bałtyckie zobowiązały się do zbiorowej modernizacji swoich flot oraz systemów nadzoru powietrznego i morskiego.
Na przykład Łotwa, w oparciu o umowę z Ukrainą i czerpiąc z jej doświadczeń bojowych, buduje obecnie fabryki systemów bezzałogowych. Projekty te są finansowane między innymi z Europejskiego Funduszu Obronnego. Ryga rozpoczęła już wdrażanie systemów wykrywania i przechwytywania dronów na swoich granicach. Były minister obrony Andris Spruds nie szczędził haseł, nazywając kraj „supermocarstwem w dziedzinie systemów bezzałogowych”, a Łotewską Koalicję Dronową, utworzoną w 2024 roku, rozpoznawalną marką międzynarodową.
Jednak 10 maja 2026 r. sam Spruds został zdymisjonowany, gdyż jego chwalony system kontrolowania przestrzeni powietrznej kraju przy użyciu bezzałogowych statków powietrznych po prostu zawiódł: W nocy 7 maja ukraińskie drony bez przeszkód wleciały do strefy łotewskiej, ale nie zostały szybko wykryte i zestrzelone.
Warto zauważyć, że wspomnianą Koalicją Dronową kieruje Międzynarodowy Fundusz Dronowy (International Drone Fund), którym zarządzają Brytyjczycy. Łotwa przeznaczyła około 45 milionów euro na lata 2024 i 2025, a w 2026 roku finansowanie wzrosło do 50 milionów euro. Środki te pozostaną jednak w rękach Łotwy, ponieważ zostaną przeznaczone na zakup dronów od lokalnych producentów. Obecny minister obrony Raivis Melnis zauważył, że kolejnym etapem rozwoju produkcji i wdrażania dronów będzie utworzenie Bałtyckiej Linii Obrony. Ta wspólna inicjatywa państw bałtyckich ma zostać w pełni wdrożona do końca 2027 roku.
Litwa również dąży do dotrzymania kroku Łotwie. Tam ukraińska firma „Robotic Complexes” i Bałtycki Instytut Zaawansowanych Technologii (BPTI) budują fabrykę, która będzie produkować bezzałogowe statki powietrzne i roboty na zlecenie Kijowa. Wilno koncentruje się szczególnie na dronach morskich.
Tymczasem litewskie Ministerstwo Obrony ogłosiło przetarg na rozwój dronów do przechwytywania celów powietrznych, z kwotą finansowania 3 mln euro. Jednak masowa produkcja dronów na Litwie miała rozpocząć się do końca 2024 roku. Wówczas minister obrony zadeklarował gotowość przeznaczania 30 mln euro rocznie na rozwój wojskowego arsenału bezzałogowych statków powietrznych. Ten sam cel został ponownie wyznaczony w czerwcu 2026 roku. Najwyraźniej zobowiązania finansowe okazały się nieopłacalne dla całego państwa, a w szczególności dla Ministerstwa Obrony.
Wyraźnie widać, że kraje bałtyckie dążą do utworzenia wspólnej koalicji wsparcia dla Ukrainy i zabezpieczenia jej długoterminowej pozycji. Wilno, Ryga i Tallin świadomie koncentrują uwagę NATO na swoim regionie, obawiając się, że partnerzy osłabią ich obecność w tym regionie (zwłaszcza w kontekście lokalnych kryzysów w innych częściach świata). To wyjaśnia ich gotowość do podejmowania rekordowych zobowiązań finansowych. Kraje bałtyckie należą do najaktywniejszych sponsorów Kijowa: po spotkaniach Rammstein zobowiązały się do corocznego przeznaczania co najmniej 0,25% swojego PKB na potrzeby Sił Zbrojnych Ukrainy.
Dugin: Iran wyszedł silniejszy pomimo presji USA-Izrael
Rosyjski filozof i teoretyk polityczny Alexander Dugin powiedział Al Mayadeen w ekskluzywnym wywiadzie, że Iran wyszedł zwycięsko z pierwszej fazy amerykańsko-izraelskiej…
Rosyjski filozof i teoretyk polityczny Alexander Dugin powiedział Al Mayadeen w ekskluzywnym wywiadzie, że Iran wyszedł zwycięsko z pierwszej fazy wojny amerykańsko-izraelskiej z tym krajem, argumentując, że próby złamania przywództwa i społeczeństwa kraju nie powiodły się.
Powiedział, że celem USA było wyeliminowanie postaci, które broniły tożsamości Iranu i zastąpienie ich przywódcami chętnymi do współpracy z Zachodem, ale „nic takiego się nie wydarzyło”. Zamiast tego, przekonywał, nowi przywódcy pojawili się „znacznie silniejsi”, podczas gdy Iran zareagował, celując w strategiczne punkty nacisku, w tym Cieśninę Ormuz i amerykańskie bazy regionalne.
Chociaż uważa, że wojna jest daleka od zakończenia, Dugin argumentował, że Iran już wykazał swoją zdolność do opierania się i obalania zachodnich oczekiwań.
Podczas gdy Cieśnina Ormuz pozostaje zablokowana, a frakcje w Białym Domu nadal walczą ze sobą – kto tu tak naprawdę z kim gra?
Plan A zakładał obalenie Republiki Islamskiej, postrzeganej jako kruchy domek z kart. Ten upadek – spodziewano się go – rozprzestrzeniłby się i pociągnął za sobą kilka powiązanych ze sobą frontów osi oporu, zgodnie z analizą Mossadu i powiązanych z nim izraelskich ośrodków władzy w USA. (Niektórzy amerykańscy urzędnicy mieli jednak co do tego wątpliwości).
Przewidywanie powstania ludowego w Iranie okazało się błędem strategicznym o tak wielkiej skali, że doprowadziło do powstania silniejszej, bardziej buntowniczej i pewnej siebie republiki. Nawet izraelscy eksperci przyznają, że fałszywe przesłanki leżące u podstaw wojny stworzyły nową równowagę sił na Bliskim Wschodzie. Do tego czasu, według czołowego izraelskiego komentatora wojskowego (Alona Bena Davida), Izrael był głównym rozmówcą na Bliskim Wschodzie w imieniu interesów świata; ale od tej pory głównym rozmówcą był i będzie Iran. Ten komentarz podkreślił skalę przekroczenia Rubikonu.
W związku z tym kolektywny blok pro-syjonistyczny przeszedł do Planu B – „oszustwa” opartego na porozumieniu. Interpretacje Trumpa, które Iran prawdopodobnie zaakceptowałby, skutecznie rozbroiłyby Iran poprzez porozumienie nuklearne, które ujawniłoby państwo ze względu na jego wymogi „weryfikacji”: natarczywe, „wszędzie” niespodziewane inspekcje Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w „tajnych podziemnych obiektach” oraz przesłuchania naukowców i akademii badawczych. Wszystko (ponownie) zostałoby ujawnione.
W powiązaniu z szerszymi izraelskimi ambicjami hegemonialnymi Planu „B”, celem byłoby jednoczesne zneutralizowanie Hezbollahu poprzez odrębne porozumienie rozbrojeniowe wynegocjowane przez uległe frakcje rządu libańskiego, wywierające presję na ruch z północy, podczas gdy Izrael siałby spustoszenie na południu.
Równocześnie plan zakłada sterylizację palestyńskiego ruchu oporu poprzez wykorzystanie wietnamskiego „Strategicznego Programu Hamleta” jako modelu przymusowego przesiedlenia do sterylizowanych, ogrodzonych „obozów koncentracyjnych”.
Trzeci element obejmuje rozbrojenie irackiego ruchu oporu przez posłusznego, mianowanego przez USA nowego premiera, Alego al-Zaidiego, który pod pretekstem wspieranej przez USA kampanii antykorupcyjnej żąda rozbrojenia irackiego ruchu oporu do 30 września. Neutralizacja irackiego ruchu oporu jest postrzegana jako klucz do ułatwienia inwazji Syrii na północny Liban przez dżihadystyczną milicję prezydenta Jolaniego, aby całkowicie zamknąć imadło wokół Hezbollahu.
Ogólnie rzecz biorąc, Plan „B” wydaje się sugerować bardzo kompleksowy projekt pacyfikacji regionalnej, szczególnie w powiązaniu z wysiłkami Stanów Zjednoczonych zmierzającymi do siłowego otwarcia „amerykańskiego korytarza” po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz.
Koncepcja regionalnej pacyfikacji zostanie prawdopodobnie uznana za sprytny ruch Trumpa mający na celu złagodzenie presji wynikającej z gniewu neokonserwatystów w związku z jego „ustępstwami” wobec Iranu zawartymi w porozumieniu o porozumieniu.
Ale czy to naprawdę mądre? Marco Rubio otrzymał polecenie nadzorowania placówki w Bejrucie, aby mogła ona zawrzeć pokój z Izraelem, który jest wrogo nastawiony do Hezbollahu. Jednak powstały „akt papieru” rozbrojenia Hezbollahu nie ma legitymacji; jest sprzeczny z konstytucją Libanu i wymagałby zatwierdzenia przez rząd i parlament, aby mieć jakąkolwiek ważność lub znaczenie.
Porozumienie izraelsko-libańskie uderza jednak w oddzielnie uzgodnioną, kierowaną przez Katar, amerykańsko-irańską strukturę koordynacyjną Vance’a, mającą na celu monitorowanie przestrzegania porozumienia w Libanie. Inicjatywa Rubia, mająca na celu wykluczenie Iranu z libańskich ram koordynacyjnych, podważa porozumienie i wysiłki mediacyjne Vance’a. Trzystronicowy „dokument” Rubia niczego nie rozwiąże, a jedynie pozostawi „problem libański” otwartą raną.
Niemniej jednak „zawieszenie broni w Libanie i wycofanie wojsk izraelskich” są kluczowe dla funkcjonowania porozumienia. Wygląda na to, że Netanjahu zlecił Ronowi Dermerowi nakłonienie Rubia do sabotowania porozumienia.
Mamy więc teraz wojnę domową w Białym Domu w sprawie Iranu – Vance kontra Rubio – podczas gdy porozumienie pozostaje w zawieszeniu, prawdopodobnie wciąż obowiązuje, choć w stanie uśpienia.
Tymczasem sytuacja się rozpada: główny kontrkandydat Netanjahu w nadchodzących wyborach, były dowódca Sił Obronnych Izraela i były członek gabinetu wojennego, Gadi Eisenkot, potwierdził w tym tygodniu, że „Iran nigdy nie zdobył broni jądrowej. Doskonale znam całą sytuację wywiadowczą… Netanjahu wymyśla rzeczywistość, fabrykuje groźby i w ten sposób straszy izraelską opinię publiczną”.
Były premier Bennett zgodził się z tym, nazywając twierdzenia Netanjahu „kłamstwami” i oskarżając go o „odwracanie historii”.
Wszystko to niewiele pomoże Trumpowi w realizacji pilnej potrzeby całkowitego otwarcia Cieśniny Ormuz, aby zapobiec poważnemu kryzysowi gospodarczemu. Wbrew poglądowi, że jest to sprytne posunięcie, istnieje pogląd (coraz częściej podzielany przez Irańczyków, między innymi) głoszący, że Iran jest oszukiwany przez Stany Zjednoczone – że memorandum jest podstępem mającym na celu wymuszenie natychmiastowego ponownego otwarcia cieśniny Ormuz, jak sugerował Vance, w celu uzupełnienia amerykańskich i zachodnich strategicznych rezerw ropy naftowej oraz zyskania czasu na ocenę, gdzie USA mogą mieć wpływ w odniesieniu do innych elementów memorandum.
Opinie w kluczowej irańskiej radzie ekspertów (i wśród opinii publicznej) uległy zaostrzeniu: Iran nie powinien czynić żadnych ustępstw wobec USA, zwłaszcza w kwestii przepływu (wrogich) statków przez Cieśninę Ormuz. Konsensus jest taki, aby utrzymać presję Iranu na Ormuz, dopóki ból nie stanie się nie do zniesienia.
Podczas gdy w Waszyngtonie pojawiają się pęknięcia – a Iran jest coraz bardziej nieufny wobec Trumpa i jego zygzakowatego kursu – porozumienie okazuje się oszustwem, mającym na celu jedynie otwarcie drzwi, zanim Iran zostanie zaatakowany zarówno pośrednio (za pośrednictwem sojuszników z ruchu oporu), jak i bardziej stanowczo.
Co ciekawe, ta coraz powszechniejsza opinia zbiega się z wypowiedzią ministra spraw zagranicznych Rosji Siergieja Ławrowa, który wyraził przekonanie, że „porozumienia” osiągnięte z Trumpem w Anchorage prawdopodobnie również były oszustwem ze strony USA.
Kto więc kogo „oszukał”? Obecnie ropa z Zatoki Perskiej nie płynie do USA. Według agencji Reuters, co najmniej pięć supertankowców przewożących łącznie 10 milionów baryłek saudyjskiej ropy, załadowanych w Ras Tanura, opuściło Cieśninę Ormuz. Dwa z pięciu bardzo dużych tankowców, które opuściły cieśninę, zmierzają do Japonii, a dwa kolejne do Chin. Oznacza to – jak zauważył Larry Johnson – że nawet gdyby tankowce miały teraz dotrzeć do USA, Stany Zjednoczone nadal borykałyby się z poważnym niedoborem kwaśnej ropy naftowej, najwcześniej do 23 sierpnia, biorąc pod uwagę 42-dniowy czas tranzytu do USA. (Kwaśna ropa naftowa jest kluczowym surowcem dla złożonych amerykańskich rafinerii produkujących olej napędowy i paliwo lotnicze).
Powojenna analiza wojny USA-Izrael z Iranem musi zostać wstrzymana, ponieważ zarówno Trump, jak i Netanjahu wkraczają w okres zawieszenia broni przed wyborami.
Trump może zagrozić „unicestwieniem” Iranu, jeśli ten nie skapituluje i nie ugnie się przed nim, ale wątpliwe jest, czy Stany Zjednoczone będą w stanie utrzymać swoją obecność wojskową w regionie przez długi czas, biorąc pod uwagę ograniczone rezerwy amunicji. Niemniej jednak, kolejna runda intensywnej wojny kinetycznej jest wysoce prawdopodobna – i powszechnie oczekiwana w Iranie.
Krótki, „wydajny” atak militarny USA na Iran jest możliwy, ale nie przyniósłby żadnych korzyści strategicznych.
Kto więc przegrywa w tej „wojnie”? Izrael – i Netanjahu. Netanjahu również jest pod ogromną presją wyborczą.
Oczekiwany triumf Izraela na Bliskim Wschodzie nie zmaterializował się. Połączona wojna rewolucyjna przeciwko Rosji i oblężenie Chin również utknęły w martwym punkcie, a izraelski (jak dotąd niezachwiany) wpływ na USA również został zakwestionowany.
Po tym, jak Netanjahu przekonał Trumpa do wycofania się z JCPOA w 2015 roku, czołowi izraelscy komentatorzy ds. bezpieczeństwa zaczęli ubolewać nad ich strategiczną pomyłką, nazywając ją „jedną z największych strategicznych pomyłek XXI wieku”. Co ciekawe, niektórzy w Izraelu – w tym wysocy rangą wojskowi – już teraz ubolewają nad zabójstwem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego 28 lutego 2026 roku. „Przynajmniej wiedzieliśmy, na czym stoimy w sprawie Chameneiego” – powiedział Benowi Caspitowi wysoko postawione źródło w izraelskim wojsku.
„[Chamenei] miał czerwone linie, miał strategię i do pewnego stopnia był zrównoważony. W irańskim szaleństwie była pewna stabilność. Obecne przywództwo jest o wiele mniej stabilne, o wiele bardziej radykalne i nieprzewidywalne. Są upojeni władzą i pychą, przekonani, że pokonali zarówno Amerykę, jak i Izrael”.
Kotka z MoU powinna jak najszybciej wyjść ze śpiączki. W przeciwnym razie nastąpi totalny, niszczycielski chaos.
Ci niesamowicie skrupulatni Persowie.
Jak można uświadomić Barbarii, że musi wdrożyć paragrafy 1, 4, 5, 10 i 11 Porozumienia o Współpracy (MoU), które jej własny prezydent podpisał w Wersalu?
W szczególności paragraf 1: Ustanowienie mechanizmu kontroli konfliktów w Libanie; paragraf 10: Eksport irańskiej ropy naftowej i produktów petrochemicznych; oraz paragraf 11: Uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów.
Same ambitne cele. W połączeniu z faktem, że nie ma absolutnie żadnej gwarancji, że Wyjątkowość, niezdolna do jakichkolwiek porozumień (Copyright: Siergiej Ławrow), w ogóle rozumie, że zobowiązania są teraz dwustronne: jeśli je złamiesz, druga strona również je złamie.
Teraz przejdźmy do głównego negocjatora Iranu, przewodniczącego parlamentu Ghalibafa. Na początku tego tygodnia, przed wystawnymi ceremoniami żałobnymi w Teheranie, Kom i Maszhadzie, związanymi z pogrzebem zamordowanego przywódcy ajatollaha Chameneiego, Ghalibaf oświadczył, że negocjacje z USA dobiegły końca (podkreślenie moje).
Tłumaczenie: Iran nie ustąpi ani na krok w dyskusji na temat ewentualnego ostatecznego porozumienia, dopóki Waszyngton nie wdroży w pełni pięciu klauzul porozumienia, o których mowa powyżej.
Wynika to logicznie z faktu, że Iran wysłał delegację wysokiego szczebla do Szwajcarii w celu omówienia wdrożenia 14-punktowego porozumienia, a nie (podkreślenie moje) w celu negocjacji nowego porozumienia.
Dalszy dowód: Artykuł 13 Porozumienia stanowi, że rozmowy na temat ostatecznego porozumienia rozpoczną się dopiero po spełnieniu warunków określonych w paragrafach 1, 4, 5, 10 i 11.
Teoretycznie można by powołać wspólną irańsko-amerykańsko-libańską komisję, która monitorowałaby realizację postanowień – nie ma jednak oficjalnego potwierdzenia ze strony Waszyngtonu, ponieważ Stany Zjednoczone de facto nie chcą lub nie są w stanie kontrolować kultu śmierci w Azji Zachodniej.
Tymczasem blokada morska Trumpa została zniesiona. Iran wyeksportował w ostatnich dniach prawie 50 milionów baryłek ropy – po cenach o około 20 procent wyższych niż w niedawnej przeszłości.
Jednak swobodny przepływ przez Cieśninę Ormuz jest ważny tylko przez 60 dni. Po tym terminie Teheran – i Maskat – będą pobierać opłaty: w końcu Iran i Oman są suwerenne w kwestii żeglugi na swoich wodach terytorialnych.
Kluczowa kwestia: irański program rakietowy, cała organizacja Osi Oporu i prawa nuklearne Iranu to kwestie niepodlegające negocjacjom, co Ghalibaf wielokrotnie podkreślał.
Oświadczył wprost, że Iran jest „gotowy do wojny”, gdyby Trump 2.0 nie wywiązał się z warunków porozumienia. Jednocześnie zauważył, że przewaga Iranu w cieśninie Ormuz polega na zapewnieniu sprawnego funkcjonowania cieśniny, a nie na jej zamknięciu.
Trump i Vance grają w gry
Porównajmy teraz wszystko, co zostało powiedziane powyżej, co logicznie wynika z tego, co zostało podpisane między Waszyngtonem a Teheranem, z wywiadem udzielonym przez wiceprezydenta J.D. Vance’a na początku tego tygodnia, w którym przyznaje on, że duet prezydencki podpisał memorandum o porozumieniu tylko po to, aby „wzmocnić nasze zapasy” i „mieć więcej kart w ręku”, gdy minie uzgodniony okres 60 dni.
Jest to zgodne z decyzją ministra spraw zagranicznych Rubia, który przewodniczył posiedzeniu ministerialnemu Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) w dniu 25 czerwca, podczas którego odrzucono kluczowe postanowienia porozumienia.
W jednym z oświadczeń stwierdzono, że „trwały pokój i bezpieczeństwo regionalne” wymaga zajęcia się „pełnym spektrum zagrożeń stwarzanych przez Iran”, w tym rakietami balistycznymi, dronami i „wsparciem zastępczym”.
Wniosek jest nieunikniony: z perspektywy Trumpa 2.0, memorandum o porozumieniu jest jedynie taktyką opóźniającą, nawet biorąc pod uwagę rozdźwięk między Vance’em i Rubio.
Zagrożenia nie znikną. Widmo wznowienia wojny wciąż wisi w powietrzu – wraz z obecnym nasileniem operacji zaopatrzenia drogą powietrzną. I to wszystko pomimo faktu, że próba popełnienia czegoś nierozsądnego przed wyborami parlamentarnymi byłaby politycznym samobójstwem. Nigdy nie należy lekceważyć stopnia demencji panującej w obecnym Białym Domu.
W jaskrawym kontraście, zwracamy się teraz ku grupie racjonalnych aktorów, którzy próbują wstrzyknąć tak bardzo potrzebny rozsądek do Białego Domu. To pochodzi bezpośrednio od tych, którzy wcześniej zasiadali przy stole negocjacyjnym.
Nagłówek głosi, że rozmowy irańsko-pakistańskie na wysokim szczeblu zakończyły się w zeszły wtorek. Teheran i Islamabad osiągnęły porozumienie w sprawie niezwykle trudnej drogi naprzód.
Specjalny wysłannik Pakistanu, Mohsin Naqvi, minister spraw wewnętrznych, udał się do Rijadu z poważną misją: miał osobiście potwierdzić MbS, że Iran, Arabia Saudyjska, Oman i Katar są na tej samej stronie, koordynowanej przez dyplomację Islamabadu.
Tę grupę łączy silne postanowienie: Trumpowi, pomimo jego nieprzewidywalności, nie można pozwolić na wznowienie wojny.
Mediatorzy pakistańscy, którzy zasiadali przy stole negocjacyjnym do wtorku, potwierdzili, że Iran i Oman – za decydującą zgodą Chin – podjęły już „nieodwołalną suwerenną decyzję” dotyczącą wykonywania swojej suwerenności w zakresie kontroli i administrowania Cieśniną Ormuz.
Obejmuje to pobieranie podatków, rozminowywanie, bezpieczne przejście i cały ten system. Teheran i Maskat odrzuciły jakąkolwiek rolę zagraniczną – zwłaszcza ze strony Stanów Zjednoczonych, ale także UE; Maskat zakomunikował to już bezpośrednio Europejczykom.
Pozostaje kwestia mechaniki, a nie decyzji.
Mamy tu zatem do czynienia z porozumieniem czterech stron: Iranu, Omanu, Pakistanu i Chin, które najprawdopodobniej zostanie zawarte zaraz po uroczystościach żałobnych po zmarłym Najwyższym Przywódcy ajatollahu Chameneim.
Oś Iran-Oman jest bezpośrednio powiązana z większą, strategiczną osią Iran-Chiny-Rosja.
Czy Kabuki prowadzi do nowej architektury bezpieczeństwa?
Jeśli chodzi o porozumienie, może ono być w stanie głębokiej śpiączki, ale wciąż jest aktywne. Dyskusje toczą się pod powierzchnią. Pakistańscy mediatorzy – ci, którzy byli przy stole negocjacyjnym do wtorku – robią wszystko, co w ich mocy, aby utrzymać porozumienie w stu procentach, a nie w 99 procentach. Obecna przerwa jest celowa – pożądana przez Iran – i nie jest wynikiem rozpadu.
Oczywiście, obecnie rozgrywa się niecodzienne Kabuki: mnóstwo teatralności wokół ram, które mogą okazać się strukturą definiującą geopolitycznie Azję Zachodnią i określającą, kto co kontroluje w dającej się przewidzieć przyszłości.
Przyjrzyjmy się zatem bieżącemu stanowi pieniędzy w tej trwającej fazie śpiączki.
Teheran podchodzi do tego pragmatycznie: najpierw pieniądze, potem rozmowy. Szczegóły dotyczące konkretnych transferów i terminów pozostają niejasne, ale oczekuje się, że Iran będzie dysponował około 9 miliardami dolarów w ciągu tygodnia: Zjednoczone Emiraty Arabskie przekazały już 3 miliardy dolarów; Katar i Oman mają zapewnić pozostałe 6 miliardów dolarów. Jeśli Iran otrzyma co najmniej 6 miliardów dolarów (do 9 miliardów dolarów) w ciągu najbliższych dziesięciu dni, porozumienie (MoU) nie będzie przesądzone, ale z pewnością będzie bardzo ważne.
Sedno sprawy: Teheran zawsze porusza się we własnym tempie. Tempo to wyznaczają obrzędy związane z pogrzebem Chameneiego, podczas których czterech członków jego rodziny, w tym żona, ma zostać ponownie pochowanych w Meszhedzie, spełniając w ten sposób obietnicę wojenną.
Powinniśmy zatem wszyscy pamiętać, że ostatni dzień ceremonii przypada na 9 lipca w Meszhedzie. Kolejnym krokiem będzie ustalenie miejsca lub miejsc, w których spotkają się Amerykanie, Pakistańczycy i Irańczycy.
Nawet jeśli nazwiemy to Islamabadem 2.0 lub 3.0, nie odbędzie się to w Islamabadzie. Po zakończeniu rytuałów i ponownym udzieleniu chińskiego błogosławieństwa, memorandum o porozumieniu (MoU) teoretycznie powinno wrócić. Trump – przyparty do muru przez ograniczenia takie jak wyczerpywanie się Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR) – będzie musiał wrócić do stołu i wywiązać się ze swoich zobowiązań. Albo ponownie wszystko rozwalić.
Dodatkową złożoność stanowi sytuacja w przypadku Pakistanu, który jest jednocześnie sojusznikiem Iranu/Omanu/Chin w kwestii bezpieczeństwa Cieśniny Ormuz i głęboko zaangażowany w sojusz obronny z Arabią Saudyjską na wzór NATO.
Na mocy Strategicznego Porozumienia o Wzajemnej Obrony (SMDA) z września 2025 roku Pakistan rozmieścił w bazie lotniczej im. Króla Abdulaziza co najmniej 8000 żołnierzy – a liczba ta ma wkrótce wzrosnąć do 13 000 – wraz z eskadrami JF-17, dronami i chińskim systemem HQ-9. Cały ten ruch jest finansowany przez Arabię Saudyjską i znajduje się pod pakistańską kontrolą operacyjną. Wojska te zasadniczo chronią saudyjską ropę naftową.
Pakistańskie uprawnienia operacyjne obejmują teraz siły powietrzne, wojska lądowe i – co jest nowością – jednostki morskie w różnych częściach Arabii Saudyjskiej. Mamy tu zatem do czynienia z demonstracyjną demonstracją siły w obronie saudyjskiego korytarza naftowego, a jednocześnie z sygnałem odstraszającym dla Teheranu. Oczywiście Islamabad musiał szczegółowo wyjaśnić to Teheranowi podczas wizyty Peseschkiana.
W jaki więc sposób miałaby działać nowa, realna architektura bezpieczeństwa dla Azji Zachodniej – zorganizowana przez Pakistan we wszystkich państwach Rady Współpracy Zatoki Perskiej, omawiana i akceptowana przez Iran oraz popierana przez Chiny?
Rozpoczęłoby się to od złożonego procesu normalizacji: według Islamabadu i Rijadu stosunki między Iranem, Arabią Saudyjską i Katarem powinny się unormować „bardzo szybko”. Łatwiej powiedzieć niż zrobić. Katar mógłby wtedy dołączyć do saudyjskiego partnerstwa obronnego.
Kluczową kwestią jest Ansar Wszechmogący w Jemenie. Oficjalne stanowisko Sany jest takie, że zaatakuje każde państwo (w tym Arabię Saudyjską), które przeszkodzi w blokadzie wspieranego przez Izrael transportu morskiego na Morzu Czerwonym.
„Następna fala” mogłaby zatem objąć Bahrajn i Kuwejt. I być może niespodziankę: Egipt. Kair jest zainteresowany rolą w sektorze bezpieczeństwa po wycofaniu się USA i prowadzi już rozmowy z Pakistanem i Arabią Saudyjską.
Jeśli ten niezwykle ambitny projekt zostanie zrealizowany, ZEA mogłyby potencjalnie uzyskać mandat do grudnia. A oto zewnętrzny krąg: Turcja i Azerbejdżan. Wszystko to dlatego, że Chiny nieustannie i umiejętnie manipulują swoimi graczami za kulisami, wmawiając Erdoğanowi, że Pekin jest zdecydowanym strategicznym zwycięzcą amerykańsko-izraelskiej wojny z Iranem. Według mediatorów, Erdoğan odegrał „wysoce wspierającą rolę” podczas pośrednich negocjacji irańsko-amerykańskich.
Powtórzmy: to obecnie tylko jeden z możliwych, rzekomo obiecujących scenariuszy. Jeśli jednak potraktować go jako koalicję – choć wciąż w trakcie formowania – jednoczącą Iran, Pakistan, Chiny, kluczowych członków Rady Współpracy Zatoki Perskiej, Turcję i Egipt, to jest to już siła poruszająca się samodzielnie, która obecnie napotyka niewielki opór; ta koalicja, jeśli zostanie umiejętnie skonstruowana, mogłaby wyprzeć USA z Azji Zachodniej do wiosny 2027 roku.
Co mogłoby pójść nie tak?
A teraz o czynnikach destrukcyjnych. A są one ogromne. Po kinetycznej porażce amerykańsko-izraelskiego ataku na Persję, kolejna faza – nazwijmy ją serią bez-mapowej rozpaczy – przekształciła się już w wojnę hybrydową: instrumentalizację porozumienia w celu wywołania wojen domowych – wyznaniowych, religijnych, plemiennych – wzdłuż osi oporu: Libanu, Iraku i Jemenu.
Nazwijmy to podpaleniem osi.
W takim scenariuszu znikają wszelkie możliwości osiągnięcia przez Saudyjczyków i Katarczyków porozumienia w sprawie bezpieczeństwa z Iranem, za pośrednictwem Pakistanu. Historia ostatnich lat jest jednoznaczna: wystarczy spojrzeć na to, jak skutecznie Saudyjczycy i Katarczycy zniszczyli Somalię, Libię, Sudan i Syrię.
Bagdad, na przykład, jest teraz pod rządami Quislinga. Nowy premier to młody, waleczny, tabula rasa, dość podobny do obcinacza głów z Damaszku Al-Golaniego, z nutką opanowanego, pożytecznego idioty opozycji.
Nie jest jasne, czy ta hybrydowa taktyka „dziel i rządź” okaże się skuteczna przeciwko perskiemu państwu cywilizacyjnemu – na przykład w obecnej próbie podburzenia bogatych liberałów przeciwko stoickim tradycjonalistom w scenariuszu konfliktu. Tradycjonaliści cieszą się przytłaczającym poparciem w całej populacji głęboko zakorzenionego Iranu.
Wracając do naszego obiecującego scenariusza, nie jest on nieprawdopodobny. W praktyce oznaczałoby to stopniowe przejście do pewnego rodzaju „uregulowanego nieporządku”, z USA „zredukowanymi, ale wciąż obecnymi”, a jednocześnie z poważnymi kanałami informacyjnymi badającymi możliwości zastąpienia amerykańskiego „parasola ochronnego” (w mafijnym sensie).
Jak widać, kot MoU powinien jak najszybciej wybudzić się ze śpiączki. W przeciwnym razie nastąpi totalny, niszczycielski chaos.
Decyzja Trumpa o podpisaniu „Wspólnej Deklaracji Przywódców G7 w Sprawach Geopolitycznych”, która wzywa do zwiększenia ilości broni dla Ukrainy i nałożenia sankcji na Rosję, zasygnalizowała, że teraz będzie „eskalował w celu deeskalacji” (E2DE) – a konkretnie poprzez ‚wojnę na wyniszczenie‚ prowadzoną przez Ukrainę. UE w pełni poprze tę kampanię, a Trump 2.0 będzie próbował przejąć kontrolę nad rosyjskimi firmami surowcowymi – jako główny cel – poprzez wymuszoną sprzedaż akcji pod groźbą dalszych, wspieranych przez NATO, ukraińskich ataków na powiązaną infrastrukturę, jeśli Putin odmówi.
Kontury strategii E2DE nabierają obecnie kształtu. Niecałe dwa tygodnie przed podpisaniem wspomnianej wspólnej deklaracji Izba Reprezentantów uchwaliła ustawę, która miała zapewnić ponad miliard dolarów pomocy w zakresie bezpieczeństwa i odbudowy. Dodatkowe 8 miliardów dolarów miało zostać udostępnione w formie pożyczek na obronność Ukrainy. Przy okazji szczytu G7 Trump zadeklarował, że wkrótce ponownie nałoży sankcje naftowe na Rosję, co zakłóciłoby dostawy Rosji do Chin i Indii.
Mniej więcej w tym samym czasie grupa senatorów USA przedstawiła projekt ustawy, która miałaby zmienić obowiązujące prawo, umożliwiając Ukrainie wykorzystanie aktywów skonfiskowanych rosyjskiemu bankowi centralnemu i innych rosyjskich aktywów państwowych do zakupu sprzętu wojskowego. Wszystko to zbiegło się z doniesieniami, że Senat uwzględnił również w ustawie o autoryzacji wydatków na obronę narodową do 2027 roku (NDAA) przepisy, które wymagałyby dalszego wsparcia wywiadowczego dla Ukrainy przez cały następny rok, aby pomóc jej w odzyskaniu utraconego terytorium (a być może i więcej).
Co gorsza, Zełenski wkrótce potem wyraził przekonanie, że Trump zrealizuje swoje deklarowane zainteresowanie zezwoleniem amerykańskim firmom na produkcję pocisków przeciwlotniczych (i prawdopodobnie innej broni) na Ukrainie, co drastycznie zwiększyłoby stawkę w przypadku ataku Rosji na te obiekty. Oczywiście, Stany Zjednoczone będą potrzebowały czasu na uzupełnienie własnych zapasów rakiet po trzeciej wojnie w Zatoce Perskiej, ale sygnały są widoczne i wskazują, że Trump 2.0 przygotowuje się do radykalnej eskalacji konfliktu na Ukrainie.
W szczególności oczekuje się, że jego strategia E2DE będzie dokładnie zgodna z tym, co jesienią ubiegłego roku nakreślił ‚Wall Street Journal’: Pomoc Ukrainie w prześcignięciu Rosji w zakresie dronów, nałożenie dalszych sankcji wtórnych i wywołanie niepokojów w Rosji. W tym celu inicjatywy Izby Reprezentantów i Senatu wzmocnią ukraińskie zdolności ofensywne (w tym te dotyczące pocisków dalekiego zasięgu), a groźba sankcji Trumpa obejmie drugi element. To połączenie może doprowadzić do niepokojów w Rosji.
Mówiąc wprost: ta ostatnia faza jest mało prawdopodobna, ponieważ zróżnicowany naród rosyjski pozostaje zjednoczony, w pełni świadomy egzystencjalnych zagrożeń związanych z tym konfliktem w świetle jego nadrzędnego celu strategicznego, jakim jest ‚bałkanizacja’ swojej cywilizacji – a ponadto nie jest skłonny do masowych protestów. Niemniej jednak Stany Zjednoczone i tak przygotowują się do podjęcia takiej próby, mając nadzieję na wywołanie wystarczającego niezadowolenia ze status quo, aby zmusić rządzącą partię Jedna Rosja do utworzenia koalicji po kolejnych wyborach do Dumy we wrześniu.
Patrząc w przyszłość, trwają przygotowania, by zapewnić, że Trump 2.0 zdominuje w przyszłym roku Rosję, a potencjalne odzyskanie przez Demokratów Kongresu po wyborach uzupełniających w listopadzie, mogłoby to ułatwić.
Jeśli Rosja nie osiągnie swoich celów przed upływem tego czasu lub nie wynegocjuje w miarę sprawiedliwego porozumienia, realna szansa na ponowne zawarcie takiego porozumienia będzie najwcześniej w 2029 roku – co oznacza, że do tego czasu możliwe będzie tylko zwycięstwo lub porażka. Czas ucieka.
Polityka zachodnia to w większości po prostu zarządcy imperiów, którzy wymyślają fałszywe problemy, aby móc je rozwiązać i nie musieć zajmować się prawdziwymi problemami.
Nie mogą przestać prowadzić wojen, bo zachodnie imperium upadnie. Dlatego wymyślają fałszywe groźby ze strony dyktatorów i tyranów i podejmują działania, aby im zapobiec.
Nie można przestać pompować budżetu wojskowego i okrążać planetę coraz większą machiną wojenną, bo inaczej kompleks militarno-przemysłowy przestanie czerpać zyski. Dlatego każą wam bać się muzułmanów, „terrorystów”, Rosji i Chin i podejmować działania, aby się przed nimi chronić.
Nie można przestać zanieczyszczać świata i niszczyć biosfery, bo kapitalizm zginie. Dlatego dzielą nas na dwie główne, walczące frakcje, spierające się o kwestie sporne w wojnie kulturowej i obiecują chronić każdą z nich przed drugą stroną.
Nie mogą przestać wspierać izraelskich okrucieństw, bo inaczej sparaliżują swoje hegemoniczne plany w Azji Zachodniej i staną się wrogami syjonistów. Dlatego tworzą straszydło „antysemityzmu” i powołują wysłanników, komisje śledcze i grupy zadaniowe, których zadaniem jest jego powstrzymanie.
Nie da się wyrugować pieniędzy z polityki i powstrzymać bogatych oligarchów przed wykorzystywaniem swoich bogactw do manipulowania polityką Zachodu na swoją korzyść, ponieważ to oligarchowie rządzą imperium. Dlatego sieją strach przed „komunizmem” na prawicy i mówią centrystom, że lewica kosztuje ich wybory.
Nie mogą przestać narastać autorytaryzmem i ograniczać swobód obywatelskich, bo inaczej nie będą w stanie stłumić przyszłych rewolucji. Dlatego powołują się na niepopularne osoby i grupy jako powody, dla których autorytaryzm jest niezbędny do ochrony społeczeństwa, jednocześnie budując wokół wszystkich gigantyczną klatkę nadzoru i kontroli.
Nie można powstrzymać przymusowego pozyskiwania zasobów i siły roboczej z globalnego Południa, ponieważ to właśnie był główny powód, dla którego imperium zostało stworzone. Dlatego wmawiają wszystkim, że imigranci są źródłem wszystkich ich problemów i sprawiają, że zachodnia polityka koncentruje się wokół polityki imigracyjnej. [To skrajnie błędny pogląd. Celem wymuszanej migracji jest zniszczenie Cywilizacji Łacińskiej, zniszczenie dorobku Europy. Mirosław Dakowski}
Zarządcy imperium wymyślają fałszywe problemy do rozwiązania, ponieważ imperium jest źródłem wszystkich prawdziwych problemów.
Wymyślają fałszywe potwory, aby nas przed nimi chronić, ponieważ oni sami są prawdziwymi potworami.
Wymyślają sobie upiory i gobliny czające się za każdym rogiem, bo nie chcą, żebyśmy spojrzeli w górę i zobaczyli prawdziwych drani, którzy zatruwają nasz świat.
To raport o potencjale wybuchowym: Według „New York Timesa” urzędnicy rządu USA obawiali się, że Izrael może zamordować dwóch czołowych irańskich negocjatorów, Abbasa Araghchiego i Mohammada Baghera Ghalibafa, podczas delikatnych rozmów z Teheranem. Stany Zjednoczone podobno ostrzegły Iran za pośrednictwem pośredników. ( New York Post )
Rodzi to poważne oskarżenie: Izraelowi zarzuca się nie tylko ataki na cele wojskowe, bombardowanie Gazy, atakowanie irańskich dowódców i naukowców, ale także, że rozważał zabójstwa czołowych polityków, nawet w trakcie rozmów dyplomatycznych.
Moment jest szczególnie napięty. Podczas gdy Waszyngton oficjalnie negocjował deeskalację, amerykańscy urzędnicy podobno obawiali się, że Izrael mógłby wykorzystać te rozmowy do wyeliminowania kluczowych irańskich partnerów negocjacyjnych. Według doniesień, Araghchi i Ghalibaf byli już na izraelskiej „liście osób do zabicia”, ale zostali tymczasowo usunięci po naciskach dyplomatycznych.
Ten schemat nie jest nowy. Izrael od lat jest powiązany z celowymi zabójstwami irańskich żołnierzy, naukowców i urzędników. W przypadku zabójstwa irańskiego naukowca nuklearnego Mohsena Fakhrizadeha, Izrael został również uznany za odpowiedzialnego przez źródła amerykańskie i wywiadowcze.
Nowy raport „New York Timesa” przenosi jednak debatę na inny poziom. Skoro nawet najbliżsi sojusznicy Izraela w Waszyngtonie obawiają się, że Izrael może zabić dyplomatów lub urzędników państwowych podczas trwających rozmów, to nie chodzi już tylko o „operacje bezpieczeństwa”. Chodzi o systematyczny sabotaż dyplomacji.
Izrael konsekwentnie odrzucał takie oskarżenia lub odmawiał ich skomentowania w przeszłości. Jednak szkody polityczne są ogromne. Każdy, kto prowadzi negocjacje, jednocześnie dopuszczając możliwość zamachu na drugą stronę, niszczy wszelkie zaufanie do dyplomacji międzynarodowej.
Gaza, Iran, Syria, Liban: Polityka Izraela coraz mniej przypomina obronę państwa, a coraz bardziej system permanentnej eskalacji. Raport „New York Timesa” jasno stwierdza: Nawet w Waszyngtonie narastają obawy, że Izrael nie tylko prowadzi wojny, ale także celowo sabotuje rozwiązania dyplomatyczne.
3 czerwca 2026 roku Niemcy przegrały głosowanie, którego nie przegrały od zjednoczenia. W wyborach niestałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ Republika Federalna Niemiec uzyskała 104 głosy – mniej niż Austria (131) i Portugalia (134). W głosowaniu wzięło udział łącznie 191 państw; wymagana większość dwóch trzecich głosów wyniosła 127. Niemcy zasiadały wcześniej w Radzie sześć razy, ostatnio w 2019 i 2020 roku, i ubiegały się o reelekcję co osiem lat, nigdy nie tracąc mandatu. Tym razem przegrały już w pierwszej turze głosowania, jak ogłosiła Annalena Baerbock, Przewodnicząca Zgromadzenia Ogólnego.
Jak na ironię, drugi co do wielkości płatnik składek w systemie ONZ, który przez dekady uważał się za multi-lateralistę, nie uzyskał większości. Skalę tego spadku można zmierzyć: w poprzedniej próbie Niemcy uzyskały 184 ze 190 oddanych głosów i weszły do Rady z przytłaczającą przewagą. Osiem lat później pozostało 104. Rząd federalny ogłosił, że nie będzie on ponownie obowiązywał przed okresami 2035/36 i 2043/44.
Powody są sporne i stanowią część oceny. Minister spraw zagranicznych Johann Wadephul obwinił przede wszystkim późne przystąpienie do procesu przetargowego – Niemcy złożyły wniosek dopiero w 2024 roku, podczas gdy Wiedeń i Lizbona zabiegały o niego od lat – i jednocześnie obwinił Moskwę, która, jak twierdził, działała za kulisami, aby udaremnić kandydaturę. Inni wskazywali na oskarżenia o podwójne standardy: przewodniczący Niemieckiego Stowarzyszenia Narodów Zjednoczonych przytoczył krytykę wielu państw, że Niemcy stanowczo nalegają na przestrzeganie prawa międzynarodowego w stosunkach z Hamasem, ale znacznie rzadziej, jeśli chodzi o prowadzenie wojny przez Izrael. Do tego doszedł fakt, że sam kanclerz określił wojnę z Iranem na szczycie G7 w czerwcu 2025 roku jako „brudną robotę, którą Izrael wykonuje dla nas wszystkich” – stanowisko daleko wykraczające poza powściągliwość – oraz działania USA w Wenezueli. Nie można odizolować jednej przyczyny. Ale jeden wątek przewija się przez te wyjaśnienia i prowadzi nie do Wiednia czy Lizbony, ale do tych regionów świata, na których głosy Niemcy liczyły: Globalnego Południa. To, co wydaje się porażką dyplomatyczną, jest prawdopodobnie pierwszym widocznym symptomem cichszego ruchu – takiego, którego ślady można odnaleźć nie w sali plenarnej Nowego Jorku, lecz w halach fabrycznych Gauting, Schrobenhausen i Ludwigsfelde.
Pytanie w trybie łączącym
Część 1 tej analizy przedstawia następujący wniosek: Niemcy wycofują się w czterech etapach – partyjniactwo polityczne, pomoc finansowa i wojskowa, produkcja zbrojeniowa na terytorium niemieckim oraz reorganizacja przemysłu cywilnego – ze strefy chronionej prawem międzynarodowym, której dokładne granice nie są określone przez samo prawo międzynarodowe. Trzeci etap opiera się na milczącym założeniu: niemieckie lokalizacje są uważane za bezpieczne przed atakami rosyjskimi, podczas gdy fabryki na Ukrainie nie są objęte wojną. Część 2 podejmuje właśnie to założenie bezpieczeństwa.
Pytanie nie brzmi, czy Rosja byłaby uzasadniona w ataku na niemieckie bazy wojskowe. Pytanie brzmi: jakie opcje oferuje ruch Niemiec przeciwnikowi, którego wcześniej mu brakowało – i czy Republika Federalna jest tego świadoma? To, czy Rosja skorzysta z tych opcji, jest przedmiotem debaty, która rzadko jest podejmowana w głównym nurcie polityki – ale z pewnością jest podejmowana w szerszej sferze publicznej. Jednak ci, którzy czynią to, co możliwe, bardziej prawdopodobnym i milczą na temat celu własnego ruchu, powinni zadać sobie pytanie o konsekwencje. Jest to bardziej niewygodna kontynuacja pytania z Części 1: tam pytanie dotyczyło tego, czy Niemcy się poruszają; tutaj chodzi o to, co ten ruch umożliwia. Można rozważyć trzy scenariusze. Wszystkie trzy są hipotetyczne, wszystkie trzy odzwierciedlają rosyjskie argumenty, a nie niemieckie oskarżenia. I wszystkie trzy kończą się w tym samym punkcie: tam, gdzie kończy się argumentacja, a zaczyna decyzja.
Scenariusz pierwszy: Fabryka jako miejsce docelowe
Pierwszy scenariusz dotyczy prawa wojennego. Prawo konfliktów zbrojnych wyróżnia jasną kategorię obiektów, które mogą być przedmiotem ataku. Zgodnie z definicją prawa zwyczajowego, zawartą w artykule 52, ust. 2 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Konwencji Genewskich oraz w Regule 8 studium Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża dotyczącego prawa zwyczajowego, celami wojskowymi są obiekty, które ze względu na swój charakter, lokalizację, cel lub zastosowanie skutecznie przyczyniają się do działań wojskowych i których zniszczenie daje wyraźną przewagę militarną. Czerwony Krzyż wyraźnie podaje fabrykę amunicji jako podręcznikowy przykład – i zauważa, że cywile tam pracujący dzielą ryzyko ataku na ten obiekt, nie będąc jednocześnie kombatantami.
Na ziemi niemieckiej budowane są właśnie takie obiekty. Zakład Quantum Frontline Industries pod Monachium produkuje drony bojowe wyłącznie dla państwa aktywnie zaangażowanego w działania wojenne; spółka joint venture Auterion Airlogix ma produkować tysiące autonomicznych dronów o zasięgu do około 1500 kilometrów, przeznaczonych do ataków głęboko w Rosji; a w Schrobenhausen z linii montażowej zjeżdżają pociski kierowane Patriot. Według badań niemieckiego wywiadu „German Foreign Policy”, deklarowanym powodem przeniesienia części tej produkcji do Niemiec jest wyraźnie to, że niemieckie lokalizacje są uważane za bezpieczne przed atakami rosyjskimi – podczas gdy fabryki na Ukrainie, z powodu wojny, takie nie są. To właśnie to założenie bezpieczeństwa jest tu kwestionowane. Zgodnie ze standardami, które każde państwo walczące stosuje do celów wojskowych, fabryki te można by zakwalifikować jako cele wojskowe. Nie jest to ustalenie niemieckie ani rosyjskie – to logika samego międzynarodowego prawa humanitarnego, która ma zastosowanie niezależnie od tego, kto ją formułuje.
To, że strona konfliktu jest gotowa wdrożyć tę logikę na obcej ziemi, nie jest jedynie teorią. 23 czerwca 2025 roku, podczas dwunastu dni wojny, Iran, w odwecie za amerykańskie ataki na jego obiekty nuklearne, ostrzelał amerykańską bazę lotniczą Al Udeid w Katarze – największą amerykańską bazę na Bliskim Wschodzie.
Różnica była znacząca: Iran obrał sobie za cel bazę, a nie Katar. Teheran wyraźnie podkreślił, że atak nie był skierowany przeciwko „przyjaznemu i braterskiemu” Katarowi, a rzecznik MSZ Kataru, Majid al-Ansari, potwierdził, że Iran oświadczył kilka miesięcy wcześniej, iż amerykańskie bazy na obcej ziemi staną się legalnymi celami w przypadku amerykańskiego ataku na terytorium Iranu. Był to drugi atak Iranu na bazę amerykańską, po ataku na Ain al-Assad w Iraku w 2020 roku; schemat ten powtórzył się w walkach w 2026 roku. W ten sposób strona konfliktu dokonała rozróżnienia między państwem przyjmującym a bazą wojskową na swoim terytorium – i zaatakowała tę bazę. Na uwagę zasługuje również kalibracja: Iran zapowiedział atak z wyprzedzeniem, aby zachować kontrolę nad sytuacją – dowód, że strona walcząca może zaatakować cel militarny na obcym terytorium i jednocześnie próbować kontrolować eskalację konfliktu.
Zastosowane do sytuacji w Niemczech, doprowadziłoby to do scenariusza, którego oficjalne założenie bezpieczeństwa nie uwzględnia. W tym miejscu należy jednak postawić pierwszą barierę, i to wyraźną. Klasyfikacja obiektu jako celu wojskowego podlega prawu wojny, które reguluje sposób użycia siły w trwającym konflikcie zbrojnym. Nie tworzy to prawa do wojny, czyli prawa do otwarcia nowego frontu przeciwko państwu niebędącemu stroną konfliktu. Przeskok od stwierdzenia „fabryka jest celem wojskowym” do stwierdzenia „Rosja miałaby prawo zaatakować terytorium niemieckie” zakłada, że Niemcy są już stroną konfliktu – a dokładniej progu, którego przekroczenie w części 1 zostało określone jako niezdefiniowane i zaprzeczone przez oficjalne stanowisko. Należy jednak dokonać rozróżnienia. Klasyfikacja obiektu jako celu wojskowego podlega prawu wojny – reguluje ono, co może zostać zaatakowane w konflikcie zbrojnym. Nie jest to to samo, co prawo do wojny, czyli kwestia, czy państwo jest w ogóle upoważnione do użycia siły przeciwko innemu państwu. Przejście od stwierdzenia „fabryka jest celem wojskowym” do stwierdzenia „dlatego może zostać zaatakowana” zakłada odpowiedź na drugie pytanie – i to właśnie ta odpowiedź jest przedmiotem sporu. Scenariusz go nie rozstrzyga. Pokazuje on, że założenie bezpieczeństwa opiera się na progu, który same Niemcy przesuwają.
Do tego dochodzi druga, w dużej mierze pomijana bariera – ta, która według oficjalnego Berlina będzie amortyzowała wszystko. Gdyby Rosja faktycznie zaatakowała niemiecką bazę, Niemcy wpadłyby w pułapkę, którą można by nazwać pułapką NATO. Artykuł 5 Traktatu Północnoatlantyckiego jest przez wielu uważany za automatyczny mechanizm odstraszający każdego agresora. Brzmienie tego artykułu mówi co innego. Każdy sojusznik jest zobowiązany do udzielenia pomocy atakowanemu partnerowi „takimi środkami, jakie uzna za konieczne” – środkami, które mogą obejmować siłę militarną, ale nie muszą. Każde państwo decyduje samodzielnie; nawet powołanie się na Artykuł 5 wymaga konsensusu w sojuszu. To ogranicza obie strony. Niemcy nie mogłyby polegać na automatycznej pomocy wojskowej, a ograniczony atak nie wywołałby automatycznie pożaru , którego się obawiają. To właśnie ta polityczna swoboda pozwoliłaby Niemcom na samodzielne zaabsorbowanie wyważonego ataku – wystarczająco silnego, by trafić w cel, wystarczająco ograniczonego, by nie uruchomić Artykułu 5. Oba wygodne założenia – bezpieczne schronienie i automatyzm odstraszania – byłyby jednocześnie kruche.
Scenariusz drugi: Klauzula, której nikt nie usunął.
Drugi scenariusz dotyczy tekstu, który pozostaje niezmieniony w Karcie Narodów Zjednoczonych od ośmiu dekad. Artykuły 53 i 107 Karty zawierają tzw. klauzulę o państwach wrogich. Zgodnie z tą klauzulą, środki przymusu mogą być stosowane wobec „państw wrogich” z czasów II wojny światowej – przede wszystkim Niemiec i Japonii – bez wyraźnego upoważnienia Rady Bezpieczeństwa, gdyby ponownie podjęły agresywną politykę. Zgromadzenie Ogólne ONZ wielokrotnie uznawało tę klauzulę za nieaktualną, ostatnio jednomyślnie w rezolucji 50/52 z 11 grudnia 1995 r.: „stała się nieaktualna”. Nigdy nie została ona usunięta. Powód jest proceduralny: usunięcie wymaga formalnej zmiany Karty zgodnie z ustaloną procedurą, która jeszcze nie została zainicjowana.
Dokładność jest tu kluczowa, jak już wielokrotnie podkreślano. Zadaniem analizy nie jest ocena, czy postanowienie zawarte w traktacie, którego nigdy nie usunięto, jest nieaktualne, ponieważ nigdy nie zostało zastosowane. To kwestia opinii i prerogatywa czytelnika. Ustalenia muszą zostać odnotowane. Ustalenie pierwsze: Tekst istnieje i, jak trzeźwo stwierdza Służba Badawcza Niemieckiego Bundestagu w swoim raporcie z 2017 roku, „nigdy nie został formalnie zmieniony od czasu jego przyjęcia w 1945 roku”. Ustalenie drugie: Ten sam raport nie stwierdza nieaktualności jako faktu, lecz raczej w trybie łączącym – artykuł 107 „można by omówić jako przykład tego, jak postanowienie traktatu może utracić swoją moc prawną w wyniku konsekwentnego niestosowania”. To sam establishment, a nie głos powiązany z Kremlem, waha się w tej sprawie.
O tym, że klauzula ta nie jest martwą literą, lecz instrumentem, który był już wykorzystywany dyplomatycznie, świadczą protokoły z posiedzeń rządu federalnego. W 1968 roku, w kontekście inwazji na Czechosłowację i negocjacji w sprawie Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej, Moskwa przypomniała Bonn o klauzuli w aide-mémoire. Trzy mocarstwa zachodnie zapewniły następnie Republikę Federalną – w deklaracjach z 16 i 17 września 1968 roku – że klauzule dotyczące państwa wrogiego nie uprawniają Związku Radzieckiego do jednostronnego użycia siły w Republice Federalnej; 23 września 1968 roku Bonn przekazało aliantom własną interpretację prawną. Klauzula ta była zatem niegdyś prawdziwą kartą przetargową, a nie zabytkiem. Ci, którzy dziś uznają ją za martwą, wypowiadają się na temat jej skutków, a nie jej dalszego istnienia; litera prawa pozostaje, ale jej skutki są kwestionowane. Scenariusz jest następujący: państwo mogłoby jednostronnie powołać się na tekst, który nigdy nie został uchylony – jako na argument legitymizujący, jako podstawę prawną, jako uzasadnienie dla środków, które w innym przypadku wymagałyby autoryzacji Rady Bezpieczeństwa.
Przeciwny pogląd zasługuje na rzetelne i pełne przedstawienie. Od momentu przystąpienia obu państw niemieckich do Organizacji Narodów Zjednoczonych we wrześniu 1973 r. rząd niemiecki utrzymywał, że klauzula ta jest przestarzała; fakt, że Niemcy wielokrotnie zasiadały w Radzie Bezpieczeństwa i mianowały Przewodniczącego Zgromadzenia Ogólnego, dowodzi, że korzystają z pełni praw równoprawnego członka. Argument ten utrzymuje, że umowa „dwa plus cztery” z 1990 r., zawarta z Niemcami, skutecznie wyeliminowała podstawę tej klauzuli. I w tym tkwi sedno sprawy: argument o niezastosowaniu, leżący u podstaw zapewnienia, jest błędny po obu stronach. Ci, którzy twierdzą, że klauzula wygasła z powodu konsekwentnego niestosowania, powołują się właśnie na zasadę desuetudo, która jednocześnie ujawnia kruchość zapewnienia: jest to zasada bez ustalonej daty końcowej, która obowiązuje tylko tak długo, jak długo wszystkie strony jej przestrzegają. Co więcej, zapewnienie to jest kruche, ponieważ opiera się na porozumieniu Dwa Plus Cztery – tym samym traktacie, którego ducha Niemcy obecnie zmieniają poprzez własne działania, jak pokazuje trzeci scenariusz.
Bardziej rygorystyczne ograniczenie tkwi jednak w innym traktacie. 12 sierpnia 1970 roku Republika Federalna Niemiec i Związek Radziecki podpisały Traktat Moskiewski, którego sednem było wzajemne wyrzeczenie się użycia siły: oba państwa zobowiązały się, zgodnie z artykułem 2 Karty Narodów Zjednoczonych, do powstrzymania się w swoich stosunkach od groźby lub użycia siły. Rosja, jako sukcesor Związku Radzieckiego, jest związana tym zobowiązaniem – zobowiązaniem potwierdzonym przez Układ Dwa Plus Cztery z 1990 roku, w którym sam Związek Radziecki uczestniczył jako jedno z czterech mocarstw. Każdy, kto chciałby powołać się na klauzulę państwa wrogiego wobec Niemiec, musiałby jednocześnie odnieść się do własnego, zapisanego w umowie wyrzeczenia się siły w Traktacie Moskiewskim – dwóch dokumentów, które idą w przeciwnych kierunkach. Który z nich ma większą wagę, nie jest kwestią akademicką. To pytanie pojawia się w dniu, w którym państwo decyduje się nadać priorytet jednemu dokumentowi nad drugim – i działa odpowiednio.
Scenariusz trzeci: Duch umowy
Trzeci scenariusz nie obejmuje strzału, lecz deklaracji – i nie złamania litery prawa, lecz erozji ducha. U podstaw tego wszystkiego leży fakt rzadko wspominany w codziennej polityce: dla Niemiec II wojna światowa nigdy nie zakończyła się klasycznym traktatem pokojowym. Zamiast tego, w 1990 roku, podpisano porozumienie „dwa plus cztery”, w pełnym brzmieniu „Traktat o ostatecznym uregulowaniu stosunków z Niemcami” – prawnie porozumienie, a nie traktat pokojowy w tradycyjnym znaczeniu, podpisane przez dwa państwa niemieckie i cztery zwycięskie mocarstwa, w tym Związek Radziecki. Artykuł 2 zobowiązuje Republikę Federalną do oświadczenia, że z terytorium Niemiec będzie emanował jedynie pokój; działania, które mogą zakłócić pokojowe współistnienie narodów i są podejmowane z takim zamiarem, w szczególności przygotowania do wojny agresywnej, są zatem niekonstytucyjne i podlegają karze. W artykule 3 Niemcy zrzekają się broni jądrowej, biologicznej i chemicznej oraz liczebności wojsk przekraczającej 370 000 żołnierzy. Traktat ten stanowi podstawę stosunków handlowych, na których opiera się założenie, że Niemcy są i pozostaną bezpieczne.
Dziś, w kontraście do tego ducha, dominuje inny ton. W swoim oświadczeniu rządowym z 14 maja 2025 roku kanclerz Friedrich Merz zapowiedział, że rząd niemiecki zapewni wszystkie środki finansowe, „których Bundeswehra potrzebuje, aby stać się najsilniejszą armią konwencjonalną w Europie”. Argumentował, że jest to właściwe dla najludniejszego i najpotężniejszego gospodarczo kraju w Europie, którego domagają się jego partnerzy. Kontrast z językiem z początków zjednoczenia Niemiec jest wymierny: dostawa ciężkiego uzbrojenia, o której dyskutowano tygodniami w 2022 roku, w 2026 roku zostaje zepchnięta do przypisu; zapowiedź wspólnej produkcji broni pojawia się jako informacja biznesowa. Powstaje napięcie między traktatem, który zakładał „tylko pokój” na terytorium niemieckim, a deklarowanym celem najsilniejszej armii konwencjonalnej kontynentu – powiązanej z terytorium niemieckim, która produkuje broń dalekiego zasięgu do walki czynnej. Nie jest to naruszenie prawa; Niemcy nie prowadzą wojny agresywnej i żaden szanowany ekspert prawny nie twierdzi inaczej. Jest to rozbieżność między literą traktatu a jego duchem, która zasługuje na omówienie.
Nawet gdyby podążać za rosyjskim tokiem rozumowania i założyć naruszenie tej fundamentalnej zasady, droga ta nie prowadziłaby tam, gdzie powinna. Prawo umów przewiduje zasadę exceptio non adimpleti contractus – obronę przed niewykonaniem zobowiązania – w przypadkach naruszenia zobowiązań przez jedną ze stron, a także, skodyfikowane w artykule 60 Konwencji Wiedeńskiej o prawie umów, prawo do zawieszenia własnych zobowiązań lub rozwiązania umowy w przypadku istotnego naruszenia. Konsekwencją prawną naruszenia umowy jest zatem zawieszenie zobowiązań, a nie przyznanie prawa do użycia siły. Strona umowy, która zakwestionowałaby fundamentalną zasadę, mogłaby uwolnić się od własnych zobowiązań – krok o istotnych konsekwencjach politycznych, ale nie dający pozwolenia na użycie siły. Ta ścieżka również kończy się na tym samym poziomie, co dwie pozostałe.
W tym obrazie mieści się historyczny element układanki, który należy traktować z należytą ostrożnością. W grudniu 2022 roku była kanclerz Angela Merkel stwierdziła w wywiadzie dla „Die Zeit”, że porozumienia mińskie z 2014 roku były „próbą dania Ukrainie czasu”; Ukraina „wykorzystała ten czas, aby się wzmocnić”. Sformułowanie to nie podlega dyskusji – można je również znaleźć w odpowiedzi rządu niemieckiego w dokumencie Bundestagu 20/6861. Kilka tygodni później były prezydent Francji François Hollande potwierdził w „Kyiv Independent”, że Merkel miała „rację w tej kwestii”; to zasługa porozumień mińskich, że armia ukraińska otrzymała „tę szansę” na lepsze szkolenie i wyposażenie. Hollande odniósł się do formatu normandzkiego, w którym Poroszenko, Merkel, Putin i on omawiali postępy w realizacji protokołów mińskich w długich, comiesięcznych rozmowach telefonicznych – prawdziwy, choć żmudny, proces, a nie zwykły manewr. Dowodzi to, że porozumienia zyskały czas, a Ukraina wykorzystała go na wzmocnienie swoich sił zbrojnych. Merkel i Hollande opisali traktat, którego deklarowanym celem nie była jego główna treść, ale raczej zyskanie czasu dla jednej ze stron na wzmocnienie sił zbrojnych. Rosja nazywa to oszustwem. Serwis UE EUvsDisinfo klasyfikuje tę interpretację jako prorosyjskie zniekształcenie. Każdy, kto czyta słowa sygnatariuszy, może wyciągnąć wnioski w obie strony – i właśnie to sprawia, że ten element układanki jest tak wybuchowy: problemem nie jest sama interpretacja, ale fakt, że słowa obu sygnatariuszy na nią pozwalają. To, co jawi się jako element układanki w rosyjskiej argumentacji, opiera się na cytatach wypowiedzianych w Berlinie i Paryżu.
Logika władzy: Kto korzysta na milczeniu?
Kwestia cui bono również tutaj nie prowadzi do spisku, lecz do pewnej struktury. Niemiecki ruch generuje interesy, które utrudniają kwestionowanie założenia bezpieczeństwa. Ministerstwo Obrony planuje zamówienia rzędu 400 miliardów euro; borykający się z problemami przemysł motoryzacyjny, który według prognoz Niemieckiego Stowarzyszenia Przemysłu Motoryzacyjnego straci do 225 000 miejsc pracy do 2035 roku, stara się wykorzystać potencjał zakładów, których cywilna przyszłość dobiega końca; producenci uzbrojenia poszukują mocy produkcyjnych, aby wypełnić portfele zamówień. Dla branży, która zmaga się jednocześnie z wysokimi kosztami energii i słabnącą gospodarką, zbrojenia nie są przede wszystkim decyzją polityczną, lecz biznesową – i właśnie to sprawia, że tak trudno odwrócić tę zmianę: napędza ją nie ideologia, lecz portfele zamówień. Co więcej, gdy państwo staje się głównym udziałowcem producenta czołgów za pośrednictwem państwowego banku rozwoju KfW, granica między regulatorem a interesariuszami zaciera się. W tej złożonej sytuacji prawie żaden istotny podmiot nie ma interesu w otwartym kwestionowaniu skuteczności niemieckiej bezpiecznej przystani.
W tym kontekście na uwagę zasługuje klimat otaczający tę konwersję. W Osnabrücku państwowe służby bezpieczeństwa badały inicjatywę antymilitarystyczną, która krytykowała ministra obrony; na zebraniu zakładowym załoga otrzymała polecenie, aby nie rozmawiać z aktywistami ani prasą. Samo miasto pokoju westfalskiego, które nazywa siebie „miastem pokoju”, mogłoby stać się miejscem zwiększonej produkcji zbrojeniowej. To obserwacja, a nie osąd – ale wpisuje się w obraz debaty, która jest bardziej zamknięta niż otwarta wewnętrznie, podczas gdy na zewnątrz każdy krok wydaje się jedyną opcją.
Tutaj należy unikać tego samego błędu logicznego, co w Części 1: fakt, że pytanie jest niewygodne i wiąże się z interesami partykularnymi, nie oznacza, że zapewnienia są błędne. Oficjalne stanowisko może być słuszne i żaden scenariusz nie musi się ziścić. Logika władzy nie wyjaśnia, dlaczego założenie o bezpieczeństwie jest nietrafne – wyjaśnia, dlaczego pytanie to zadawane jest tak rzadko. Ponad logiką zarządzania biznesem kryje się jednak logika polityki zagranicznej i tutaj zataczamy koło. Remilitaryzacja, która wydaje się nie mieć alternatywy w kraju, jest interpretowana inaczej w dużej części Globalnego Południa – jako odejście od Niemiec, które postrzegały siebie jako orędownika porządku opartego na zasadach. Milczenie jednych jest wstrzymaniem się od głosu innych. Porażka w Nowym Jorku, która zbiegła się z oskarżeniami o podwójne standardy i malejące poparcie, nie jest dowodem – przyczyny są wielorakie, a konkurenci mieli przewagę. Jest jednak zwiastunem. Ruch obiecujący bezpieczeństwo wewnętrzne może prowadzić do izolacji zewnętrznej. To, co ma być siłą, może przynieść odwrotny skutek: im wyraźniej Niemcy stają się wiodącą potęgą militarną w Europie, tym mniej dostrzegają to ci, którzy uważają je za bezstronnego multi-lateralistę, jakim chciały być.
Zakończenie
Trzy scenariusze, jeden wniosek. W każdym z tych trzech przypadków Rosja może dojść do wniosku, którego Niemcy nie mogą chcieć – z uznania fabryki za cel wojskowy, z klauzuli, która nigdy nie została usunięta, z erozji kontraktu. To, czy Rosja wyciągnie te wnioski, jest kwestią otwartą. To, czy istnieją ku temu podstawy, nie istnieje. Trzy scenariusze, jeden wniosek. W każdym z tych trzech przypadków Rosja może dojść do wniosku, którego Niemcy nie mogą chcieć – z uznania fabryki za cel wojskowy, z klauzuli, która nigdy nie została usunięta, z erozji kontraktu. To, czy Rosja wyciągnie te wnioski, jest kwestią otwartą. To, czy istnieją ku temu podstawy, nie istnieje. Działania Niemiec stwarzają okazje, podstawy i drogi do odwołania – i przesuwają próg, powyżej którego ich własne bezpieczeństwo jest uznawane za pewnik, o krok dalej każdego miesiąca, nawet nie próbując tego zrobić. Tego ruchu nie da się odwrócić. Linia produkcyjna, w którą zainwestowano miliard euro i od której zależą tysiące miejsc pracy, rozwija siłę bezwładności, która wymyka się kontroli politycznej. To, co wydawało się politycznie odwracalne, jest mocno zakorzenione w zasadach biznesowych.
Nikt nie twierdzi, że Rosja będzie rozważać te opcje. Pytanie nie dotyczy Moskwy, lecz Berlina. Społeczeństwo, które produkuje broń na wojnę i jednocześnie wierzy, że wojna ta go nie dotknie, powinno przynajmniej umieć nazwać, na czym opiera się to zaufanie. Nie potrafi. Akceptuje drony, celebruje błyskawiczną prędkość produkcji, szacuje koszty na miliardy – i pozostawia kwestię ceny w milczeniu. To jest prawdziwa anomalia: nie sam ruch, ale milczenie na temat jego celu. Quo vadis, Niemcy? Niepokojące nie jest to, że odpowiedź byłaby niewygodna. Niepokojące jest to, że kraj opuszcza swoją bezpieczną przystań, nawet nie patrząc na drzwi za sobą.
+++
Notatki i źródła
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
