Trzech mężczyzn i sesja zdjęciowa: Czego się spodziewać w Shenzhen

Trzech mężczyzn i sesja zdjęciowa: Czego się spodziewać w Shenzhen

W czwartek, 19 listopada, Donald Trump spotka się z Władimirem Putinem i Xi Jinpingiem na trójstronnych rozmowach w chińskim centrum technologicznym Shenzhen. Ministerstwo Spraw Zagranicznych w Pekinie oficjalnie potwierdziło spotkanie w poniedziałek, nazywając je „szczytem Chiny-Rosja-USA”. Kreml już to zapowiedział, a Biały Dom już się tym chwalił.

To rzeczywiście bezprecedensowe. Nigdy wcześniej amerykański prezydent nie zasiadał przy tym samym stole z głowami państw w Moskwie i Pekinie. Nie Franklin Delano Roosevelt, który spotkał się ze Stalinem w Teheranie i Jałcie, a z Czang Kaj-szekiem w Kairze osobno. Nie Nixon, który w 1972 roku podróżował osobno do Pekinu i Moskwy. Nie Reagan ani żaden z Bushów. Wszyscy trzej obecni przywódcy państw uczestniczyli w tych samych grupowych zdjęciach z G20 podczas pierwszej kadencji Trumpa, ale nigdy nie zasiedli przy tym samym stole negocjacyjnym. Waszyngtoński establishment polityki zagranicznej już szepcze o „nowej Jałcie”.

Co więc tak naprawdę się stanie? Nie potrzeba do tego szklanej kuli. Wystarczy kalendarz. Od sierpnia 2025 roku Trump odbył już cztery osobiste spotkania na szczycie z tymi dwoma mężczyznami, a ich scenariusz jest tak przewidywalny, że można by według nich ustawiać zegarek.

Scenariusz

Obejrzyjmy nagranie.

SzczytPrzygotowanieCo się właściwie wydarzyło
Anchorage, z Putinem, sierpień 2025Trump ostrzegł, że brak zawieszenia broni będzie wiązał się z „poważnymi konsekwencjami”.Żadnego zawieszenia broni, żadnego porozumienia. Putin jechał Bestią, nazwał rozmowy historycznymi i powiedział po angielsku: „Następnym razem w Moskwie”.
Budapeszt, z Putinem, październik 2025Zapowiedziano z wielką pompąOdwołano przed spotkaniem
Busan, z Xi, październik 2025Wojna handlowa z taryfami wynoszącymi 145 procentRoczny rozejm: obniżone cła, uzgodnione zakupy soi, zawieszone ograniczenia dotyczące pierwiastków ziem rzadkich. Trump ocenił to na „12” w skali 1-10.
Pekin, z Xi, maj 2026Inscenizowana wizyta państwowaPewne zobowiązania dotyczące soi, energii i lotnictwa. Brak wiążącej odpowiedzi w sprawie pierwiastków ziem rzadkich.
Waszyngton, z Xi, wrzesień 2026Pierwsza wizyta państwowa Xi w Waszyngtonie od 2015 r.Dwumiesięczne przedłużenie zawieszenia broni, infolinia AI, dwie pandy i obietnica dalszych spotkań.

Dostrzegasz schemat? Ogromny przepych i okoliczności. Superlatywy Trumpa. Oświadczenie drugiej strony, zauważalnie bardziej stonowane niż amerykańskie. Krótkotrwałe zawieszenie broni albo nic. I ciągle obietnica kolejnego spotkania, na którym rzekomo ma zostać osiągnięte faktyczne porozumienie.

Warto również zwrócić uwagę na drugi schemat. Podczas obu tegorocznych szczytów z Xi, Trump poruszył kwestię trójstronnych rozmów na temat broni jądrowej. Po spotkaniu w Pekinie w maju powiedział dziennikarzom, że poruszył tę kwestię. Po spotkaniu w Waszyngtonie we wrześniu, Biały Dom oświadczył, że „opowiadał się za trójstronnymi negocjacjami w sprawie kontroli zbrojeń”. Chińskie oświadczenie w ogóle nie wspomniało o kontroli zbrojeń.

Trzech mężczyzn, trzy plany

Biały Dom twierdzi, że broń jądrowa i wojna z Iranem są na porządku dziennym, ale nie Ukraina. Wysoki rangą urzędnik rządowy powiedział już dziennikarzom, że nie należy spodziewać się żadnych ogłoszeń o porozumieniach. Jeśli Biały Dom obniża oczekiwania jeszcze przed wejściem Trumpa na pokład samolotu, komunikat powinien być jasny.

Trump chce być na pierwszych stronach gazet. Otwarcie marzy o spotkaniu z Xi i Putinem i powiedzeniu: „Zmniejszmy nasz budżet wojskowy o połowę”. Chce porozumienia nuklearnego z udziałem Chin – celu, do którego dąży od pierwszej kadencji. Chce, aby Pekin i Moskwa naciskały na Teheran w sprawie Cieśniny Ormuz, ponieważ cena oleju napędowego wynosząca 6 dolarów właśnie kosztowała jego partię wybory uzupełniające. Tego samego dnia ma również osobny lunch roboczy z Xi, podczas gdy rozejm handlowy wygasa 10 stycznia.

Xi będzie gospodarzem. To wszystko. To sukces. Fakt, że prezydenci USA i Rosji przyjeżdżają do Shenzhen na jego zaproszenie, maluje obraz Chin jako niezastąpionej potęgi, do której Pekin dążył przez cały rok. Co istotne, Chiny odrzucają trójstronne rozmowy o kontroli zbrojeń od 2020 roku. Kiedy w lutym wygasł Nowy Układ START, Pekin oświadczył, że oczekiwanie udziału Chin nie jest „sprawiedliwe, rozsądne ani realistyczne”. Chiński arsenał szybko rośnie i dopóki pozostaje mniejszy niż arsenał dwóch pozostałych państw, Chiny nie mają powodu, by go ograniczać.

Putin chce postawić Ukrainę na stole, niezależnie od tego, co mówi Biały Dom. Sam Putin zaproponował to spotkanie w rozmowie telefonicznej z Trumpem 9 października, a „Wall Street Journal” doniósł, że jego celem były negocjacje w sprawie zakończenia wojny na Ukrainie. Sesja zdjęciowa jest dla niego równie ważna. Prezydent Rosji siedzący przy tym samym stole co przywódcy USA i Chin oznacza ostateczny koniec izolacjonistycznej polityki Zachodu. Jego doradca, Jurij Uszakow, powiązał nawet podróż Putina na szczyt G20 w przyszłym miesiącu w posiadłości Trumpa w Doral z przebiegiem spotkania w Shenzhen.

Moje przewidywania

Na podstawie powyższych informacji wstępnych, jeśli spotkanie się odbędzie, spodziewam się następujących rezultatów. Obstawiajcie.

  1. To będzie historyczne. Trump ci to powie. Spodziewaj się „wspaniałego”, „niewiarygodnego” i „jak nigdy dotąd”. Zdjęcie trzech mężczyzn przy stole będzie najważniejszym rezultatem i będzie to naprawdę mocne zdjęcie.
  2. Brak porozumienia nuklearnego. Chiny nie zgodzą się na żadne ograniczenia, dopóki ich arsenał będzie się nadal rozwijał w kierunku parytetu, a Xi nie upokorzy się na własnym gruncie, zmieniając stanowisko Pekinu utrzymywane od 2020 roku. Prawdopodobnym rezultatem będzie kontynuacja rozmów: w grupie roboczej, deklaracja o „stabilności strategicznej” lub słowa o uniknięciu wojny nuklearnej, na co wszyscy zgodzili się lata temu. Trump nazwie to przełomem.
  3. Odnośnie Iranu: słowa, ale brak nacisku. Xi chce, aby Cieśnina Ormuz pozostała otwarta, ponieważ Chiny potrzebują ropy. Putin się nie spieszy, ponieważ wysokie ceny wypełniają jego budżet, a teraz sprzedaje olej napędowy Stanom Zjednoczonym. Można się spodziewać wezwania do deeskalacji i wznowienia żeglugi, a być może nawet chińskiej oferty mediacji. Co ważniejsze, Rosja i Chiny, które wspierają Iran militarnie i finansowo, będą naciskać na Trumpa, aby powrócił do Porozumienia z Islamabadu, czyli do zawieszenia broni, które upadło tego lata. Jedyną niewiadomą jest to, czy powiedzą to publicznie, czy też będą wywierać presję za zamkniętymi drzwiami. Stawiam na prywatną presję z publicznym kuksańcem – fragment chińskiego lub rosyjskiego oświadczenia o powrocie do „obowiązujących porozumień”, który każdy w Waszyngtonie będzie wiedział, jak zinterpretować. Żaden z nich nie będzie naciskał na Teheran w imieniu Waszyngtonu, a Iran zauważy, że jego dwaj najważniejsi partnerzy właśnie usiedli do stołu z człowiekiem, który go bombarduje, i odeszli, nie odwracając się od niego.
  4. Ukraina „nie będzie w porządku obrad”, ale będzie omawiana. Putin nie zaproponował tego spotkania w celu omówienia głowic. Zwróćcie uwagę na uwagi Trumpa po szczycie, w tym na sformułowanie „bardzo dobra rozmowa” na temat Ukrainy. Kijów i europejskie stolice spędzą weekend w zimnym pocie. Nie będzie zawieszenia broni.
  5. Prawdziwa sprawa rozstrzyga się podczas lunchu. Dwustronne spotkanie Trumpa z Xi przyniesie jedyny konkretny rezultat tego dnia: dalsze przedłużenie moratorium handlowego po 10 stycznia, w połączeniu z nowymi zobowiązaniami dotyczącymi soi i pierwiastków ziem rzadkich. Pekin utrzyma swoje wpływy w zakresie pierwiastków ziem rzadkich, tak jak miało to miejsce na każdym poprzednim szczycie.
  6. Trzy oświadczenia, trzy różne spotkania. Biały Dom ogłosi, że trwają rozmowy o kontroli zbrojeń. Chińskie oświadczenie będzie mówić o wzajemnym szacunku i w ogóle nie będzie wspominać o kontroli zbrojeń. Oświadczenie Kremla będzie dotyczyć świata wielobiegunowego. Na swój sposób, wszystkie trzy będą prawdziwe.
  7. Następne spotkanie zostanie ogłoszone. Oczywiście. Prawdopodobnie w przyszłym miesiącu w Doral, jeśli Putin uzna, że ​​podróż do Shenzhen była warta zachodu.

Nieprzewidywalnym czynnikiem, jak zawsze, jest sam Trump. Zdawkowa uwaga na temat Tajwanu, stref wpływów, czy tego, jak bardzo lubi obu panów, mogłaby wyrządzić więcej szkód w Tokio, Tajpej i Brukseli niż cokolwiek, co faktycznie podpiszą trzej przywódcy.

Bilans

Xi wygrywa. Jest gospodarzem, mediatorem i mężczyzną w centrum zdjęcia. Nie rezygnuje z niczego w kwestii broni jądrowej, Tajwanu ani pierwiastków ziem rzadkich, budując wizerunek Chin jako potęgi, którą pozostałe dwie strony muszą zdobyć. Z perspektywy Pekinu, właśnie o to chodzi w tym przedsięwzięciu.

Putin wygrywa. Cztery lata temu Zachód obiecał uczynić z Rosji wyrzutka. W czwartek jej prezydent zasiądzie na chińskiej ziemi jako równy przywódcy dwóch największych gospodarek świata – na szczycie, który sam Putin zaproponował, a Trump chętnie zaakceptował. Niezależnie od wyniku spotkania, Putin może je przedstawić jako sukces zarówno w kraju, jak i w krajach Globalnego Południa. Zyskuje też bezpośredni dostęp do rozmów o Ukrainie z Trumpem bez obecności choćby jednego przedstawiciela Europy.

Trump wygrywa sesję zdjęciową. Dostaje „pierwszy raz w życiu” i okazję, by twierdzić, że jest jedynym prezydentem, który mógł to zrobić. Dostaje również spotkanie, po którym, według jego własnych współpracowników, nie oczekuje się żadnego ogłoszonego porozumienia. Po druzgocącej porażce w wyborach uzupełniających, wywołanej rosnącymi cenami benzyny i oleju napędowego, historyczne zdjęcie nie jest bez znaczenia. Ale tańsze paliwo też nie.

Przegrani nie są zaproszeni. Europa, która przez cały rok upierała się, że nic w jej sprawach bezpieczeństwa nie powinno być podejmowane bez jej udziału, będzie obserwować, jak trzej najważniejsi dla jej bezpieczeństwa ludzie rozmawiają ze sobą bez jej udziału. Minister spraw zagranicznych Ukrainy już wyraził sprzeciw: spotkanie Rosji, Chin i Stanów Zjednoczonych tylko ośmieliłoby Putina do kontynuowania walki. Tokio i Tajpej będą analizować każde słowo Trumpa na temat Chin. Iran będzie musiał uczestniczyć w szczycie poświęconym wojnie, nie mając miejsca przy stole negocjacyjnym.

To nie jest Jałta

Nazywanie tego spotkania nową Jałtą jest zaszczytem dla wszystkich zaangażowanych. W Jałcie trzech mężczyzn nakreśliło na nowo mapę kontynentu. W Shenzhen trzech mężczyzn zgodzi się na ponowne spotkanie.

Ale nie mylcie skromnego wyniku z bezsensownym. Samo spotkanie jest przesłaniem. Przez trzy dekady amerykański establishment polityki zagranicznej zakładał, że może osobno traktować Moskwę i Pekin, trzymać je z dala od siebie i ustalać warunki dla każdego z nich. W czwartek amerykański prezydent poleci do Chin, aby zasiąść z nimi przy jednym stole – z programem, nad którym nie ma pełnej kontroli, po wojnie, której nie może zakończyć i która kosztowała go utratę Izby Reprezentantów i Senatu. Xi będzie gospodarzem. Putin zasiądzie naprzeciwko niego jak równy z równym. A Trump będzie człowiekiem, który do nich podszedł.

Nazwie to największym zgromadzeniem w historii. W pewnym sensie będzie miał rację. To jak dotąd najwyraźniejszy obraz świata, w którym Stany Zjednoczone są jednym z trzech krajów, a nie wiodącym.

Źródło: Trzech mężczyzn i sesja zdjęciowa: czego się spodziewać w Shenzhen

Wojna NATO-Rosja w 2030 roku w nowym Planie RAND – część III – z Niemcami

część I    dakowski.pl/zupelnie-nowy-plan-rand-wojna-nato-z-rosja-do-2030-r

część II   dakowski.pl/plan-rand-dotyczacy-wojny-nato-z-rosja-od-2030-r-czesc-2-o-stanie-zachodu

========================

RAND Corporation (Research ANd Development) – amerykański think tank i organizacja badawcza

=============================

Wojna NATO-Rosja w 2030 roku w nowym Planie RAND – część 3 – z Niemcami

17 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/nato-russland-krieg-in-2030-im-neuen-rand-plan-teil-3-mit-deutschland


Pierwsza część dotyczyła osi czasu: Putin umiera w 2027 roku, Narwa upada w 2030 roku, a do 2031 roku Europa leży w gruzach.

Druga część dotyczyła wyznania: armii, która nie realizuje własnych celów rekrutacyjnych, przemysłu pozbawionego rezerw i państwa, które chce się przekształcić na potrzeby wojny.

Trzecia część dyskusji na temat dokumentu  RAND , „Ready for War 2030”, koncentruje się na Niemczech i sojuszu UE-NATO jako całości. Niemcy są w tym dokumencie praktycznie nieobecne. Na 56 stronach omówiono dwanaście scenariuszy. Znajdziemy tam rozdziały dotyczące portów brytyjskich, NHS, kabli podmorskich, satelitów i poboru do wojska. Następnie, wyszukując hasło „Niemcy”, natrafiamy na trzy wzmianki, które są istotne, ponieważ odnoszą się do kluczowych aspektów pożądanej wojny z Rosją. Pokazuje to również, w jakim stopniu RAND traktuje sojusz UE-NATO jako państwa wasalne.

  1. Niemcy przewodzą inicjatywie European Sky Shield Initiative (ESSI), w której uczestniczy również Wielka Brytania.
  2. Niemcy, obok Wielkiej Brytanii i Francji, są jednym z trzech liderów Bałtyckich Sił Wzmocnienia – 80-tysięcznych sił, które mają zabezpieczać „wschodnią flankę” po zawieszeniu broni.
  3. Niemcy pojawiają się w kategorii „inne kraje europejskie” w kontekście łańcuchów dostaw i importu substancji czynnych.

To wszystko. Żadnego scenariusza dotyczącego niemieckich sił zbrojnych. Żadnej tabeli potencjału niemieckiego personelu. Żadnej analizy niemieckiego przemysłu zbrojeniowego, niemieckiego uzależnienia energetycznego ani niemieckich składów amunicji. Największy kraj uprzemysłowiony Europy, największy donator pomocy dla Ukrainy, wiodąca gospodarka kontynentu – przypis w scenariuszu wojennym o Europie.

RAND nie wybrał Niemiec do tego badania, ponieważ kraj ten jest już mocno w rękach USA. Centralne bazy USA i struktury dowodzenia dla Europy znajdują się w Niemczech.

Niemiecki projekt flagowy jest demontowany

Pierwsza wzmianka jest najbardziej wymowna – ponieważ RAND nie chwali ESSI, a wręcz ją demontuje. Inicjatywa ma usprawnić zaopatrzenie w sprawdzone, standardowe rozwiązania wojskowe, „spełnić pilne wymagania operacyjne, stworzyć efekt skali i zapewnić ciągłą interoperacyjność na poziomie NATO”. Na razie broszura promocyjna.

Następnie pada zdanie, którego mieszkańcy Berlina nie lubią czytać:

„ESSI spotyka się jednak z krytyką z powodu znacznej zależności od technologii Stanów Zjednoczonych lub Izraela – szczególnie w warstwie dalekiego zasięgu, w której głównym wyborem pozostaje amerykański system Patriot, a także w warstwie egzoatmosferycznej w przypadku pocisków balistycznych, w przypadku których proponuje się izraelskie pociski przechwytujące Arrow”.

Na tej podstawie RAND wyciąga rekomendację, która nie pozostawia nic do życzenia pod względem jasności: Wielka Brytania powinna „selektywnie” podchodzić do programów, w których bierze udział.

Tłumaczenie: Zdaniem instytutu, flagowy projekt niemieckiej europejskiej obrony powietrznej jest kanałem zaopatrzenia dla amerykańskich i izraelskich producentów broni . Europa płaci, Waszyngton i Jerozolima realizują, a europejski przemysł przygląda się. Taka jest rzeczywistość „europejskiej suwerenności” – i jest ona zawarta w dokumencie, który oficjalnie nie dotyczy Niemiec.

80 000 ludzi, a RAND już napisał, dlaczego wszystko poszło nie tak.

Druga wzmianka dotyczy Bałtyckich Sił Ubezpieczenia. Po zawieszeniu broni w listopadzie 2030 roku Europejczycy utworzą wielonarodowe siły liczące „około 80 000 żołnierzy”, z komponentem lądowym oraz wspierającymi siłami powietrznymi i morskimi, pod dowództwem Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec, przy współudziale dwunastu innych państw.

O tym, co dzieje się dalej, można przeczytać w tym samym rozdziale. Porozumienie o zawieszeniu broni jest celowo niejasne: „brak dokładnych współrzędnych geograficznych strefy zdemilitaryzowanej”, „brak jasności co do warunków i procedur wycofania broni”, „niejasna kolejność działań wdrożeniowych”. Rosja natychmiast rozpoczyna testy. A potem pada kluczowe zdanie:

„Bez uzgodnionych, skoordynowanych środków reagowania i wspólnych zasad zaangażowania, BRF ma problemy z utrzymaniem wiarygodności w obliczu coraz bardziej agresywnych działań Rosji, które wystawiają na próbę granice zawieszenia broni”.

W tej samej sekcji RAND wymienia powody, dla których zawieszenie broni i porozumienia pokojowe kończą się fiaskiem: „niejasne role, obowiązki i wymagania”, „brak solidnych mechanizmów rozliczalności” oraz „nieusunięcie przyczyn leżących u podstaw konfliktu”. A potem pojawia się zdanie, które obala całą tę konstrukcję: Gdy tylko dochodzi do incydentu, „niektóre państwa uczestniczące ogłaszają, że udział ich sił w misji BRF podlega teraz krajowym zastrzeżeniom dotyczącym zasad zaangażowania”.

To nie jest futurystyczny scenariusz. To precyzyjny opis tego, co się dzieje, gdy 15 państw z 15 parlamentami, 15 systemami prawnymi i 15 różnymi opiniami publicznymi wysyła wojska do strefy kryzysowej – i nikt nie określił, kto jest upoważniony do strzelania i kto płaci rachunek. Niemcy byłyby jednym z trzech liderów właśnie takiego aparatu.

Dlaczego punkt zwrotny kończy się w tych samych tabelach co w Londynie

Przejdźmy do sedna sprawy. Ktoś mógłby zaprotestować: artykuł dotyczy Wielkiej Brytanii, a nie Niemiec. Technicznie rzecz biorąc, to prawda – a jednak nieistotne, ponieważ analiza RAND nie opisuje szczególnego przypadku Wielkiej Brytanii , lecz raczej szablon pasujący do każdego państwa zachodnioeuropejskiego. Dowód znajduje się w bibliografii: Pięcioetapowy model „gospodarki wojennej”, na którym oparty jest cały drugi rozdział, nie został opracowany na przykładzie Wielkiej Brytanii, lecz Holandii – badanie nosi tytuł „Holandia przygotowana: Lekcje z gospodarki wojennej dla odpornego społeczeństwa”.

RAND stosuje już te same standardy w innych krajach europejskich. I te standardy są surowe. W przypadku Wielkiej Brytanii organizacja stwierdza, że ​​kraj „w niektórych przypadkach nie wdrożył nawet w pełni Poziomu 1A (budowanie odporności)”. Poziom 1A to poziom pierwszy . Najniższy. Budowanie odporności, zanim jeszcze pomyśli się o przygotowaniach.

Następnie artykuł wymienia zależności strukturalne, które są dokładnie takie same w Berlinie i Paryżu, jak i w Londynie:

  • Składniki aktywne: „Duża część aktywnych składników farmaceutycznych stosowanych w Wielkiej Brytanii jest produkowana za granicą, m.in. w Chinach, Indiach, Stanach Zjednoczonych i krajach europejskich”.
  • Energia: Wielka Brytania jest „importerem netto oleju napędowego i nafty”.
  • Nawozy: „Na przykład Wielka Brytania importuje duże ilości nawozów z Europy”.
  • Półprzewodniki i metale ziem rzadkich: zależność od globalnych łańcuchów dostaw „w różnych branżach”.
  • Zamówienia: Dwa lata do podpisania pierwszej umowy z głównymi platformami — w państwie docelowym.

Nic z tego nie jest wyłącznie brytyjskie. To opis całego systemu gospodarczego zoptymalizowanego pod kątem efektywności, zapominając, że efektywność nie pozostawia miejsca na błąd. Niemcy w ten sam sposób zlecały produkcję farmaceutyczną na zewnątrz, w ten sam sposób restrukturyzowały swoją bazę energetyczną i w ten sam sposób zmniejszały swoje zapasy. Jedyna różnica polega na tym, że w Londynie instytut otrzymuje wynagrodzenie za dokumentowanie tego.

A potem pojawia się drugie nowe obliczenie. Oprócz wydatków na obronę, RAND wspomina o celu NATO w wysokości 1,5% PKB na odporność – i od razu przyznaje: „Nie jest również jasne, co dokładnie cel NATO w zakresie inwestycji w odporność, wynoszący 1,5% PKB, będzie oznaczał w praktyce”.

Wprowadzono nowy cel wydatków, a instytucja go rekomendująca nie wie, na co te pieniądze mają zostać przeznaczone. To idealna definicja pozycji budżetowej: kwota jest ustalona, ​​a cel jest podawany później.

Nowa klasa aktywów: wojna jako transakcja kapitału wysokiego ryzyka

Trzeci punkt to taki, o którym nikt w Berlinie nie mówi. Na rysunku 10 RAND opisuje „segmentowaną strategię zamówień publicznych” z trzema ścieżkami. Trzecia ścieżka nosi nazwę „Szybka eksploatacja komercyjna” – szybka eksploatacja komercyjna dronów i oprogramowania w cyklach trzymiesięcznych . Cele tej ścieżki są wyraźnie wskazane na diagramie:

„Wdrażaj najnowsze technologie. Zwiększaj innowacyjność. Uzyskaj dostęp do kapitału private equity i venture capital”.

To jest sedno artykułu. Nie chodzi tylko o zakup większej ilości amunicji. Chodzi o otwarcie rynku zbrojeniowego na nową klasę kapitału . RAND wymienia dalej: „rozwijający się rynek brytyjskich start-upów i MŚP – w tym firm takich jak Cambridge Aerospace, Frankenburg Technologies i Tiberius Aerospace – rozwijających zarówno systemy, jak i nowatorskie koncepcje przemysłowe, aby skalować produkcję do wymaganego poziomu”.

W tym samym akapicie czytamy: Firmy te mają pomóc w stworzeniu „zrównoważonej (dalej „wysoko-nisko”) zdolności obrony powietrznej”, przy jednoczesnym „utrzymywaniu ograniczonego zapasu drogich pocisków przechwytujących na wypadek najbardziej wyjątkowych zagrożeń”.

Istniejący rynek zbrojeniowy jest nasycony i powolny. Teraz budowany jest drugi poziom – młode firmy, finansowane przez kapitał wysokiego ryzyka, o krótkich cyklach produkcyjnych, które zaspokajają „konsumpcję” wojny. Tania produkcja masowa zamiast kosztownej precyzji. A ten, kto dostarcza kapitał, czerpie zyski z rynku gwarantowanego przez politycznie kreowane zagrożenia.

To „ostatnia szansa” dla europejskiego przemysłu zbrojeniowego – nie dlatego, że Europa musi się dozbroić, ale dlatego, że własność produkcji zbrojeniowej jest obecnie redystrybuowana. Ugruntowane korporacje otrzymują długoterminowe programy i gwarancje; nowi gracze zyskują skalowalność i wzrost. Obie strony zależą od tej samej liczby na barometrze zagrożenia.

O czym w ogóle nie wspomniano w dokumencie

Trzy puste miejsca są tak duże, że stanowią właściwą wiadomość.

Po pierwsze: UE. Pojawia się jako źródło „ocen zagrożeń” i jako słowo kluczowe w siedmiu „istotnych funkcjach” Finlandii. I to wszystko. 56-stronicowy dokument o wojnie w Europie, w której UE po prostu nie istnieje jako aktor polityczny. Bruksela jest tłem, a nie uczestnikiem.

Po drugie: dyplomacja. W tym scenariuszu wojna kończy się zawieszeniem broni wynegocjowanym przez USA, po zamrożeniu wojny na Ukrainie. Negocjacje przedwojenne, kontrola zbrojeń, architektura bezpieczeństwa, kwestia rozszerzenia NATO na wschód – wszystko to jest całkowicie nieobecne. W tym dokumencie odstraszanie jest równoznaczne z wydatkami.

Po trzecie: cena. Brak całościowej kalkulacji, brak planu finansowania, brak priorytetyzacji. Jedynie stwierdzenie, że wszystko musi być finansowane „wewnątrz” – „z własnych zasobów RAND, w tym z dochodów operacyjnych, nieograniczonych darowizn od darczyńców RAND oraz wypłat z długoterminowego funduszu inwestycyjnego”. Nie sprecyzowano, kim są ci „darczyńcy”.

Streszczenie

Niemcy nie są wymienione w tym dokumencie, ponieważ nie są już docelowym odbiorcą. Docelowym odbiorcą jest każde państwo europejskie z osobna — a przesłanie brzmi: Zostaniecie sami. Stany Zjednoczone zmieniają swoje nastawienie, jak stwierdza scenariusz, „kontynuując trend wycofywania się z Europy na rzecz wzmocnienia amerykańskiej obecności i pozycji wojskowej na innych teatrach działań”. Europa planuje „zakładając, że może otrzymać logistyczne i strategiczne wsparcie ze strony Stanów Zjednoczonych, ale nie spodziewa się dużej liczby dodatkowych platform i personelu USA”.

A ktokolwiek zapłaci rachunek, zrestrukturyzuje przemysł, zmobilizuje ludność i przygotuje władze nadzwyczajne, to jest Europa — państwo po państwie, bez wspólnej struktury, bez wspólnej demokracji, bez wspólnego budżetu.

W tej logice Niemcy nie są traktowane jako gracz, lecz jako rynek . Kupują systemy ESSI, dostarczają żołnierzy dla BRF, importują aktywne składniki farmaceutyczne, mają te same puste zapasy co Londyn. I otrzymają te same tabele – z tą różnicą, że nikt nie musi pisać o tym niemieckiego raportu RAND, ponieważ brytyjski już się skończył.

Taki jest mandat, jaki RAND, w imieniu amerykańskiego państwa głębokiego, ma dla europejskich państw UE i NATO.

Koniec serii.

Piasek w trybach Głębokiego Państwa

.

Piasek w trybach Głębokiego Państwa

15 listopada 2026 r. Autorstwa Hansa-Jürgena Geese anderweltonline/sand-im-getriebe-des-tiefenstaates

W Stanach Zjednoczonych odbyły się wybory. Partia prezydencka, Republikanie, poniosła druzgocącą porażkę zarówno w Senacie, jak i w Izbie Reprezentantów. Donald Trump jest obecnie w USA powszechnie nazywany „kaczką chromą”. Jego pole manewru politycznego jest mocno ograniczone.

Może jedynie przebrnąć przez te dwa lata, które mu pozostały. Wspaniałe wizje Trumpa o „Uczyńmy Amerykę znów wielką” praktycznie wyparowały. To był tylko chwyt marketingowy. Gigantyczne kłamstwo. Można by to nawet nazwać oszustwem.

Donald Trump, który postawił sobie za cel pokonanie państwa głębokiego, czyli rządu stojącego za rządem, sam stał się jego członkiem. I większość Amerykanów w końcu przejrzała jego paskudny trik: wzbogacanie nie ich, ale przede wszystkim siebie i swoich kolesi. Kosztem narodu amerykańskiego.

4 listopada wiceprezydent USA J.D. Vance wydał oświadczenie, w którym wymienił odpowiedzi na pytanie: „Dlaczego przegraliśmy w 2026 roku?”. Co administracja powinna była zrobić inaczej?

Jego odpowiedzi:

Zakończyć wojnę z Iranem.
Kontrolować koszty utrzymania i inflację.
„Ameryka przede wszystkim”. To znaczy stawiać interesy Ameryki ponad wszystko.
Zmienić relacje z Izraelem.

Tragedia wyników wyborów polega na tym, że Amerykanie pomogli dojść do władzy partii, od której dwa lata temu chcieli się uwolnić. W końcu to z pewnością była misja Donalda Trumpa. Ale tak jak Demokraci zawiedli Amerykanów, tak samo postąpili Trump i liderzy jego partii. Dziś Amerykanie są w jeszcze gorszej sytuacji pod rządami prezydenta Trumpa niż pod rządami prezydenta Bidena.

Wniosek jest dramatyczny: amerykański system demokracji przedstawicielskiej z dwiema głównymi partiami po prostu już nie działa. Wybory stały się niczym więcej niż głosami protestu. System osiągnął punkt, w którym nie oferuje już realnej alternatywy. Krąży porównanie: „Demokraci i Republikanie: dwie strony tego samego tyłka”.

Rola Izraela

Trump jest oskarżany o przekształcenie MAGA w MIGA (Make Israel Great Again). Stało się coś nie do pomyślenia: większość Amerykanów sprzeciwia się Izraelowi. Nawet większość Żydów mieszkających w Ameryce sprzeciwia się państwu Izrael. Zbrodnie syjonistów przeciwko Arabom, w połączeniu z wojną z Iranem, uczyniły z nich wyrzutków na całym świecie. Żadne państwo na świecie nie jest bardziej znienawidzone niż Izrael. Po prostu nie da się bezkarnie zamordować dziesiątek tysięcy dzieci i kobiet, a potem wrócić do normalności. Państwo Izrael jest winne.

Ponad sto lat temu rabini w Niemczech przewidzieli to, co później wydarzyło się w Palestynie: Żydzi w Państwie Izrael mogli przetrwać tylko z bronią w ręku. Tak mówili. Mieli rację.

Podstępnym „trikiem” było, i nadal jest, nazywanie Żydów syjonistami, ale nie wszystkich syjonistów Żydami. A następnie twierdzenie, że syjoniści są Żydami, mimo że wielu Żydów protestowało i dystansowało się od syjonistów od lat. Co więcej, syjoniści wykorzystali Holokaust do własnych celów. Żydowski profesor Norman Finkelstein szczegółowo opisał to w swojej książce „Przemysł Holokaustu”.

Obywatele USA zdali sobie sprawę, że wpływy syjonistów w Ameryce osiągnęły tak dużą skalę, że nie tylko w większym lub mniejszym stopniu kontrolują rząd, ale także dominują w całych branżach, takich jak technologie informacyjne i rozwój sztucznej inteligencji.

Syjonistyczna grupa lobbystyczna AIPAC, dysponująca setkami milionów, przekupiła większość polityków. Inwestuje również gigantyczne sumy podczas kampanii wyborczych, aby wprowadzić swoich kandydatów do parlamentu.

Wszystko to jest teraz otwarcie omawiane w USA. Narracja o biednym, prześladowanym Żydzie wyczerpała się. Oskarżenie o „antysemityzm” prawie nikogo już w Ameryce nie rusza, bo manipulacja jest aż nazbyt oczywista.

Moi żydowscy przyjaciele nie pragną niczego więcej, jak tylko możliwości praktykowania swojej wiary w pokoju. Nie chcą mieć nic wspólnego z działaniami syjonistów.

Kiedy mieszkałem w USA, żydowska rodzina z St. Louis zaprosiła mnie do siebie. Ci wspaniali ludzie po prostu chcieli znów porozmawiać z Niemcem w swoim ukochanym języku. Wspominaliśmy wydarzenia historyczne i wspólnie opłakiwaliśmy tragedię, która dotknęła Niemcy, ich ojczyznę i niemieckich Żydów.

Państwo Izrael będzie miało wkrótce tylko jednego „sojusznika” – Republikę Federalną Niemiec, której przedstawiciele wciąż odmawiają otwartej i uczciwej dyskusji o wydarzeniach z przeszłości bez groźby kary.

System rozpada się na naszych oczach.

Jest znane chińskie przysłowie, którego tłumaczenie można streścić następująco: „Stare, zgniłe drzewo upada dramatycznie z wielkim hałasem, ale nowe nasiono rośnie powoli i cicho”.

Jesteśmy obecnie świadkami upadku demokracji przedstawicielskiej, która po 250 latach w Ameryce osiągnęła swój ostateczny etap. Było to właściwie przewidywalne, bo jeśli połączymy demokrację z kapitalizmem, kapitalizm ostatecznie wykupi demokrację. Jak wszystko inne. To logiczne. I właśnie do takiego stanu doszliśmy dzisiaj.

Iluzja wyborów jako wyrazu osiągnięć Oświecenia, równości, wolności i podobnych wybieleń pękła. To, co widzimy, to nic więcej niż ohydny, wyzyskujący model biznesowy.

Minimalnym żądaniem w USA jest zakaz prywatnego finansowania polityki. Pieniądze muszą zostać usunięte z systemu jako czynnik wpływu. Zdumiewające, że zajęło to tyle lat.

Finansowanie wojen

W Stanach Zjednoczonych obowiązuje ustawowa płaca minimalna. Obecnie wynosi ona 7,25 dolara za godzinę pracy. Kiedy ostatnio podwyższono tę płacę minimalną? Możecie nie uwierzyć: w 2009 roku. Siedemnaście lat bez podwyżki płac dla najbiedniejszych z biednych. Od razu widać moralne bankructwo prezydenta, który wciąż rozbudowuje swój pałac o pozłacane budynki i który zarobił około dwóch miliardów dolarów więcej od objęcia urzędu na początku zeszłego roku. Poprzez spekulacje. Poprzez oszustwa.

Jak nawet najprostszy człowiek na świecie, jak nawet najmądrzejszy człowiek na świecie może usprawiedliwiać i popierać taki system?

Aby ukryć oszustwo, klasa rządząca w Ameryce uciekła się do tej samej sztuczki, którą pan Merz stosuje teraz w Niemczech: finansowania wojen za pomocą długu. W ten sposób Stany Zjednoczone, w wyniku niekończącej się serii wojen, zgromadziły około 40 bilionów dolarów długu (40 000 miliardów dolarów), którego nigdy nie będą w stanie spłacić. Same odsetki stanowią obecnie największą pojedynczą pozycję wydatków w budżecie, przekraczając bilion dolarów rocznie.

Co można było sfinansować za te wszystkie pieniądze? Ale nie o to chodzi. Nie chodzi o interesy obywateli. Państwo amerykańskie to system samobogacenia się dla wąskiej elity szaleńców. Nie da się inaczej opisać tych ludzi. To chore patrzeć na cierpienie ludzi, patrzeć, jak żyją w ubóstwie, podczas gdy samemu rozkoszuje się przewrotnym rozpasaniem. To chorzy ludzie, którzy stworzyli chory system, który teraz się rozpada. Bo nie jest zrównoważony. To była z pewnością tylko kwestia czasu. Po prostu nie chcieliśmy tego dostrzegać.

Wielkie osiągnięcie Trumpa

Kiedy reporter zapytał go, czy z perspektywy czasu postąpiłby inaczej w sprawie wojny z Iranem, Donald Trump odpowiedział, że postąpiłby dokładnie tak samo. I to po tym, jak wola ludu została wyrażona w wyborach. Cóż więcej można dodać?

Gdyby Donald Trump dotrzymał obietnic wyborczych, byłby teraz czczony w swoim kraju jako bohater. Ale złamał niemal wszystkie, sprowadził trudności i nieszczęścia na swój kraj i swój naród, i wciąż podąża ścieżką szaleństwa. Czy to jest demokracja?

Jaskrawy sposób, w jaki Trump obnażył system, należy jednak uznać za pewnego rodzaju zasługę, ponieważ każdy, kto ma oczy otwarte, może teraz wyraźnie dostrzec, na co cierpi kraj: klasa polityczna w demokracjach jest kupiona i działa zgodnie z interesami tych, którzy finansują tych polityków.

Kluczowe pytanie brzmi teraz, czy wystarczająca część społeczeństwa jest gotowa przyznać, że polityka w kapitalizmie to kolosalne oszustwo. Jeśli tak, to z pewnością konsekwencją musi być: system musi zniknąć. Czy nie? I ta klasa polityczna również musi zniknąć. Czy nie? Jednak wciąż jest przed nami długa droga.

Oczywiście, głębokie państwo się nie podda. Ani syjoniści, ani państwo Izrael. Izraelczycy już starają się nie tylko zgarnąć 4 miliardy dolarów corocznej pomocy obiecanej przez Amerykanów, która jest obecnie przedmiotem kontroli, ale także zapewnić sobie kontrakt dający im tajny dostęp do wszystkich amerykańskich systemów uzbrojenia. Nazywają to współpracą. Jeśli choć trochę znasz sposób myślenia tych psychopatów, wiesz, że skruszone pogodzenie się z losem w chwili porażki nigdy nie jest dla nich opcją. Zawsze próbują czegoś więcej.

Ludzie muszą uwolnić się od swoich władców.

Teraz mamy szansę uświadomić sobie, że przez lata naszego życia byliśmy manipulowani i kierowani w określonym kierunku, aby służyć systemowi politycznemu i gospodarczemu, który nie ma na sercu naszych najlepszych interesów.

Dlatego nieuchronnie wkrótce staniemy przed koniecznością prawdziwego wyzwolenia, reprezentowania naszej wolności i naszych interesów niezależnie, we współpracy z ludźmi o podobnych poglądach.

Ta refleksja nie jest nowa, ale ma tysiące lat: wolny obywatel jest jednocześnie władcą i rządzonym. Nie ma odrębnej kasty rządzącej. Rządzi społeczność. Historia zna wiele przykładów na to zjawisko.

Jednym z wyzwań w tym procesie jest sprowadzenie społeczności do skali ludzkiej. Ma to związek zarówno z jej składem etnicznym, jak i liczbą członków. Mówiąc wprost: 83 miliony to po prostu za dużo. Tak jak 340 milionów w USA to zdecydowanie za dużo, aby istniała demokracja lub jakakolwiek alternatywna, sprawiedliwa forma reprezentacji. Ojcowie Założyciele Stanów Zjednoczonych zdawali sobie z tego sprawę. Jednak obecna wielkość jest idealna dla rządzących. Im większa, tym łatwiej im się rządzić.

Nie uczynicie Niemiec Niemcami ponownie, głosując na inną partię lub mianując inną osobę kanclerzem. Bo nie chodzi o partie i osobowości. Chodzi o tożsamość, kulturę, historię, tradycje, etykę, interesy i konkretne sprawy.

Przykłady alternatywnych podejść z historii

Grecja, Ateny, V i IV wiek p.n.e.: Demokracja partycypacyjna, wspólnotowa, w której nie każdy miał prawo głosu. Ale ci, którzy mieli prawo głosu, od 30 000 do 50 000 mężczyzn (około 20% populacji), musieli być również gotowi tchnąć życie w swoją społeczność, wziąć na siebie odpowiedzialność. Niemal co tydzień spotykało się nawet 6000 z nich, a niemal każdy z nich był mianowany na jedno lub więcej stanowisk w ciągu swojego życia. Losowo. Nie w wyborach. Na rok.

Zasada wolności: rządzić i być rządzonym. Jednocześnie. Bez polityków. Bez rządzącej kasty.

W XIV i XV wieku losowanie urzędników było praktykowane we Florencji i innych miastach włoskich. Później przyjęto je również we Frankfurcie i Münsterze, a następnie w Barcelonie i Murcji. W 1492 roku król Hiszpanii Ferdynand II ogłosił, że miasta, które wprowadziły loterie jako metodę wyboru urzędów publicznych, „muszą, w harmonii i równości, w pokoju i bez okazywania emocji, kierować się dobrem swoich obywateli”.

No i oczywiście istniało Wolne Państwo Retyckie, które istniało w latach 1471–1799 na terenie obecnego kantonu Gryzonia w Szwajcarii. Był to system demokracji bezpośredniej i komunalizmu. Ważne decyzje zapadały w Zgromadzeniu Federalnym i referendach na szczeblu gmin (łącznie 49 gmin). Nie było głowy państwa.

Demokracja lokalna opiera się na trzech filarach: decentralizacji, konsultacjach z obywatelami i bezpośrednim podejmowaniu decyzji przez obywateli.

Chcesz powiedzieć, że dziś już to nie jest możliwe? Oczywiście, że jest.

Trwały moment

Współczesny obywatel jest na ogół leniwy i bierny, a zatem chętniej da się prowadzić niż weźmie odpowiedzialność za własne życie. Panie i panowie z państwa głębokiego o tym wiedzą. Spróbują wydmuchać piasek z trybów, a potem będą postępować jak zwykle. Ból, agonia okoliczności życiowych, niestety muszą być na tyle okrutne, by przezwyciężyć uporczywy element bezwładności. Taka jest logika. 

Jak Rosja obecnie widzi świat

Europa powinna pracować w ramach nowego światopoglądu Rosji, aby znaleźć rozsądne kompromisy

Andrzej Korybko korybko/europe-should-work-within-russias….

Powojenna architektura bezpieczeństwa europejskiego będzie wymagać wzajemnych kompromisów (prawdopodobnie za pośrednictwem USA) między europejskim NATO a Rosją w celu zapewnienia pokoju, stabilności i dobrobytu dla wszystkich.

Wpływowy magazyn „Foreign Affairs” opublikował niedawno artykuł Dmitrija Adamskiego, profesora izraelskiego Uniwersytetu Reichmana, zatytułowanego „ Jak Rosja postrzega obecnie świat ”. Według niego Rosja zastąpiła USA Europą jako swojego „głównego przeciwnika geopolitycznego”, uważa Europę za podmiot strategiczny, w przeciwieństwie do tego, jak wcześniej postrzegała ją jako wasala USA, i jest bardziej zainteresowana niejądrowym odstraszaniem strategicznym (NNSD) niż odstraszaniem nuklearnym, jak to miało miejsce wcześniej .

Ta zmiana wynika z przekonania, że ​​to Europa uczyniła z Ukrainy podmiot prawny, utrwaliła konflikt i zachęca Kijów do dążenia do strategicznego pokonania Moskwy, argumentował Adamsky. Ocenił, że moskiewscy eksperci ds. obronności uważają, że ich kraj powinien w ten sposób przekierować swoją presję z USA na Europę, aby promować swoje interesy bezpieczeństwa. Zmniejszenie nacisku na Europę w amerykańskiej Strategii Bezpieczeństwa Narodowego i niedawna umowa dotycząca oleju napędowego wzmacniają to przekonanie.

Gwałtowna militaryzacja Europy , planowane przez Francję rozszerzenie parasola nuklearnego na Europę Północną i Środkową oraz „ciekawość” niektórych z tych krajów, czy to dążąc do statusu progu nuklearnego, czy rozwijając własną broń jądrową, jak deklarowała Polska, również odegrały istotną rolę. To, co Adamsky postrzegał jako wcześniejsze rosyjskie potrząsanie szabelką nuklearną, nie było skuteczne w powstrzymaniu tych tendencji, stąd też przejście na NNSD, co kontekstualizuje nowe systematyczne ataki Rosji na Ukrainę.

Celem jest zasygnalizowanie Europie, co by się stało, gdyby odważyła się zaatakować Rosję jako pierwsza. Zdaniem Adamsky’ego, mogłoby to jednak pogłębić europejsko-rosyjski dylemat bezpieczeństwa, prowadząc do nieprzewidywalnych konsekwencji. Zamiast zmusić Europę do uwzględnienia interesów bezpieczeństwa Rosji przy budowaniu nowej architektury bezpieczeństwa kontynentu , mogłoby to nieumyślnie wywołać niekontrolowaną spiralę eskalacji, która mogłaby „przekroczyć punkt kulminacyjny przymusu”, jak to określił Adamsky.

Stwierdził, że „Waszyngton będzie musiał pomóc zarówno Europie, jak i Rosji powstrzymać stosowanie przymusu, zanim dylemat bezpieczeństwa wpędzi je w niebezpieczny paraliż eskalacyjny”. Na początku października na posiedzeniu Rady ds. Międzynarodowych Rosji zasugerowano , że Trump powinien zaproponować kanał kontroli kryzysowej między sobą, Putinem i prezydentem Polski Karolem Nawrockim, ze względu na dowodzenie przez Polskę największą armią NATO w Europie . W ślad za tym mogłyby pójść wzajemne wycofywanie wojsk z granicy, w tym z Białorusią .

Jeśli się powiedzie, dobra wola, którą można by zbudować dzięki mediacji Stanów Zjednoczonych w ramach ich „ powrotu do Azji (Wschodniej) , położyłaby podwaliny pod wspólną budowę nowej europejskiej architektury bezpieczeństwa, która w coraz większym stopniu charakteryzuje się dynamiką relacji militarno-bezpieczeństwa między Międzymorzem a Rosją. Międzymorze obejmuje kraje Europy Północnej i Środkowej, położone między Niemcami a Rosją. Szwecja i Polska są jego filarami militarno-gospodarczymi i dlatego oczekuje się, że wspólnie będą mu przewodzić .

Zgodnie z propozycją przedstawioną tutaj , jeśli członkowie NATO sprzed 1997 roku wycofają swoje wojska z terytoriów państw członkowskich po 1997 roku, zgodnie z żądaniem Rosji o gwarancje bezpieczeństwa od końca 2021 roku (choć Stany Zjednoczone mogą zachować stałą bazę w Polsce), mogłyby nastąpić rozmowy o kontroli zbrojeń między oboma państwami, prowadzone przy mediacji USA.

Ostatecznym rezultatem byłoby realne zwiększenie szans na utrzymanie stabilności powojennej europejskiej architektury bezpieczeństwa, w połączeniu z porozumieniem energetycznym, prowadzonym przy mediacji USA . Wszystkie strony powinny poważnie rozważyć tę kwestię.

Pepe Escobar ostrzega przed niebezpieczną eskalacją wokół Iranu – Czy Iran przygotowuje się do ewentualnego ataku wyprzedzającego?

Pepe Escobar ostrzega przed niebezpieczną eskalacją wokół Iranu – Czy Iran przygotowuje się do ewentualnego ataku wyprzedzającego? Źródło wewnętrzne mówi, że pozostały zaledwie „godziny”.

Pepe Escobar opisuje sytuację z Iranem jako niebezpieczny impas: negocjacje utknęły w martwym punkcie, a jego zdaniem utrzymuje się groźba wznowienia wojny. Irański atak prewencyjny może stać się możliwy, jeśli Teheran dostrzeże nieuchronny atak ze strony USA i Izraela.

W dalszej części rozmowy moderator, pan Z, twierdzi, że źródło w irańskim ośrodku nuklearnym poinformowało go, że Iran może zdetonować bombę atomową w ciągu kilku godzin. Pepe Escobar i pan Z wyrażają daleko idące oceny i wysuwają twierdzenia, które nie zostały niezależnie zweryfikowane.

Rozmowy w Shenzhen i rola głównych mocarstw

Escobar twierdzi, że jest w Szanghaju i uda się do Shenzhen, gdzie w czwartek, na marginesie szczytu APEC, zaplanowano spotkanie prezydentów Chin i Rosji, a także prezydenta USA. Uważa porównanie do spotkania równorzędnych partnerów za niestosowne: Rosja i Chiny łączą strategiczne partnerstwo, podczas gdy Stany Zjednoczone, jego zdaniem, są imperium o słabnącej hegemonii. Wskazuje Tajwan jako najważniejszą czerwoną linię dla Pekinu. Uważa, że ​​Ukraina prawdopodobnie nie będzie tematem tego spotkania, ponieważ kwestia ta jest już poruszana innymi kanałami.

Kluczowym tematem dyskusji będzie jednak wojna z Iranem, którą Escobar opisuje jako jednostronnie zainicjowaną przez Stany Zjednoczone. Pyta, czy Chiny i Rosja mogłyby zaoferować prezydentowi USA rozwiązanie dyplomatyczne, bazujące na porozumieniu z Iranem. Według niego oba kraje mogłyby poprzeć rozwiązanie dyplomatyczne. Escobar uważa jednak, że jest mało prawdopodobne, aby prezydent USA zaakceptował taką propozycję.

Escobar spodziewa się również rozmów na temat sankcji i broni jądrowej. Uważa, że ​​Chiny i Rosja mogłyby jasno dać Stanom Zjednoczonym do zrozumienia, że ​​dalsze sankcje i sankcje wtórne wobec nich będą miały konsekwencje. Omawiane będzie również ograniczenie broni jądrowej; według Escobara Stany Zjednoczone tego nie chcą. Mówi również, że chińscy dyrektorzy i inwestorzy postrzegają obecnie ten kraj jako lidera w wyścigu technologicznym w większości obserwowanych przez nich najnowocześniejszych sektorów technologicznych. Jego szacunki wskazują na „dziewięć na dziesięć” obszarów.

Negocjacje utknęły w martwym punkcie, istnieje możliwość przeprowadzenia strajku wyprzedzającego

Escobar opisuje negocjacje z Iranem jako impas. Teraz, jak twierdzi, wszystko sprowadza się do wytrzymałości: jego zdaniem Iran mógłby wytrzymać tygodnie, miesiące, a może nawet lata. Jednocześnie sytuacja „ani wojny, ani pokoju” jest nie do utrzymania dla irańskich przywódców. Z tego Escobar wywnioskowuje możliwość ataku ze strony Iranu, który określa jako „kontratak przed uderzeniem”. Według niego, taki ruch byłby możliwy tylko wtedy, gdyby Iran dysponował wystarczającymi informacjami wskazującymi na zbliżający się masowy atak ze strony USA i Izraela.

Escobar sugeruje ostatni tydzień listopada lub pierwszy tydzień grudnia, po spotkaniu w Shenzhen, jako możliwy termin. Wiąże tę ocenę z presją polityczną na prezydenta USA i próbą utworzenia nowego rządu w Izraelu. Nie przewiduje szybkiego porozumienia. Jeśli w tym okresie nic się nie wydarzy, sytuacja pozostanie niebezpieczna, ponieważ utrzyma się stan między wojną a pokojem.

Escobar wspomina również o tym, co określa jako katarską próbę mediacji. Katar złożył propozycję prezydentowi USA, którą ten początkowo zaakceptował; później próba ta zakończyła się niepowodzeniem. Emir Kataru bezpośrednio zażądał uwolnienia ośmiu miliardów dolarów i zniesienia blokady morskiej. Escobar twierdzi, że przedstawiciele obozu „Forever Wars” i Marco Rubio udaremnili potencjalną umowę w ciągu około godziny.

Iran wielokrotnie stawiał siedem warunków, mówi Escobar. Jeśli zostaną one spełnione, negocjacje będą mogły zostać wznowione, a kwestia nuklearna rozwiązana; w przeciwnym razie nie ma czego negocjować. Opisuje te warunki jako podsumowanie deklaracji intencji, nie wymieniając ich pojedynczo. Chiny współpracują w tej sprawie z Islamabadem i Teheranem.

Ormuz, sankcje i presja ekonomiczna

Według Escobara Chiny chcą swobodnej żeglugi przez Cieśninę Ormuz. Jednocześnie należy uszanować nowy system zorganizowany przez Iran, w który zaangażowany jest również Zarząd Dróg Zatoki Perskiej. Iran i Oman podobno osiągnęły porozumienie w sprawie żeglugi wzdłuż północnego i południowego wybrzeża. Należy uwzględnić interesy bezpieczeństwa obu stron Zatoki, mówi Escobar; monarchie Zatoki Perskiej powinny omówić z Iranem nowy porządek bezpieczeństwa dla regionu.

Escobar uważa, że ​​sankcje wobec chińskich firm również będą częścią rozmów. Oczekuje, że prezydent Xi przekaże prezydentowi USA, w sposób dyplomatyczny, że Chiny nie zaakceptują dalszych sankcji, ceł i sankcji wtórnych, a Stany Zjednoczone muszą ponieść za to karę. Escobar dostrzega jednak poważne przeszkody na drodze do porozumienia: mówi o frakcjach prowojennych w rządzie USA i o presji, jaką przypisuje obozom „syjonistycznemu” i „atlantyckiemu”.

Opisuje również długoterminową strategię USA mającą na celu zakłócenie handlu Iranu z jego sąsiadami. Obejmuje ona blokadę morską i to, co nazywa inicjatywą „Żelazna Brama”. Twierdzi, że handel między Rosją a Iranem przez Morze Kaspijskie również może stać się celem ataku.

Escobar szacuje straty poniesione przez Iran w wyniku wojny na co najmniej 270 miliardów dolarów. Podaje on inflację na poziomie około 77 procent, ale zastrzega, że ​​rzeczywisty wzrost cen w życiu codziennym może wynieść co najmniej dziesięć, a nawet dwadzieścia procent miesięcznie. Te dane i szacunki są przytaczane w wywiadzie, ale nie zostały niezależnie zweryfikowane.

Twierdzenie o możliwościach nuklearnych i możliwych krokach

W drugiej części rozmowy gospodarz, pan Z, relacjonuje informacje, które rzekomo otrzymał od źródła w irańskim ośrodku nuklearnym. Tam kluczowi członkowie irańskiego kierownictwa uczestniczyli w szeroko zakrojonych działaniach. Źródło poinformowało go, że Iran jest o krok bliżej do osiągnięcia zdolności do wywołania eksplozji jądrowej. Nie podjęto jednak decyzji o detonacji broni jądrowej. Pan Z twierdzi, że źródło wskazało potencjalny czas przygotowań na „godziny, a nie dni”.

Pepe Escobar zestawia to z wcześniejszą oceną, że wyprodukowanie serii małych bomb jądrowych zajęłoby nie więcej niż dwa tygodnie. Twierdzi, że wcześniejsze informacje mówiły o dniach; teraz doniesienia wskazują na godziny. Pan Z. twierdzi, że cytowane przez niego źródło stwierdziło również, że Iran przygotowuje się na ewentualny atak ze strony Izraela i spodziewa się ataku ze strony napastnika, który zostanie „nadzwyczajnie przyjęty”. Uczestnicy rozmowy nie przedstawili żadnych niezależnych, weryfikowalnych dowodów na poparcie tych twierdzeń.

Escobar twierdzi, że irański parlament od jakiegoś czasu rozważa wycofanie się z Układu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT); teraz Zgromadzenie Ekspertów również zajmuje się tą kwestią. Według niego, fundamentalna zmiana w polityce nuklearnej Iranu wymagałaby trzech kroków: prawnego wycofania się z NPT, zapewnienia możliwości szybkiego opracowania broni jądrowej oraz zniesienia zakazów religijnych, zwanych fatwami, zakazujących jej produkcji. Czy te kroki zostaną faktycznie podjęte, czas pokaże.

Pan Z. twierdzi, że jego źródło zgodziło się na publikację i że Iran podejmie działania, jeśli zostanie do tego zmuszony. Oczekuje, że impas zostanie przełamany przed końcem roku. Uważa, że ​​Iran będzie konsultować się z Chinami, Rosją i Pakistanem; Pakistan wspiera Iran w różnych powiązanych kwestiach, ale nie w rozwoju broni jądrowej. Te oświadczenia również opierają się na jego relacji z informacjami uzyskanymi od źródeł niejawnych.

Ostrzeżenie przed regionalnym pożarem lasu

Pan Z i Escobar argumentują, że atak na Iran mógłby wywołać szeroko zakrojony odwet. Pan Z twierdzi, że konsekwencje sparaliżowałyby infrastrukturę otaczających państw Zatoki Perskiej i zdewastowałyby cały region. Escobar zgadza się z tym, wspominając o dużych obszarach Azji Zachodniej.

Pan Z twierdzi również, że prezydent USA jest naciskany, a być może nawet szantażowany, przez siły pro-izraelskie. Escobar twierdzi, że jego zdaniem atak jest zgodny z określoną linią polityczną, ale zakończy się misją samobójczą. Oskarża prezydenta USA o kierowanie się przede wszystkim obrazami i uważa, że ​​przedstawiane mu są stronnicze obrazy potencjalnych sukcesów militarnych.

Pod koniec rozmowy obaj mężczyźni podtrzymują swoją ocenę, że sytuacja jest patowa i niebezpieczna. Escobar ogłasza kolejne doniesienia z Shenzhen. Pan Z powtarza, że ​​jego źródło określiło Iran jako kraj gotowy nie dać się zepchnąć z powrotem do stanu „ani wojny, ani pokoju”. Czy doprowadzi to do ataku, zmiany kursu politycznego, czy rozwiązania dyplomatycznego, pozostaje kwestią otwartą.

Źródło: Pepe Escobar: Czy Iran może uderzyć pierwszy? „Kontratak przed ciosem” i źródło w programie „Hours”

Za wojnami kryje się walka o władzę finansową, która wywraca porządek świata do góry nogami.

Za wojnami kryje się walka o władzę finansową, która wywraca porządek świata do góry nogami.

Geopolityczna zmiana władzy, która od lat dokonuje się za kulisami, staje się coraz bardziej widoczna w strefach kryzysowych na Ukrainie, w Iranie i na Bliskim Wschodzie. Analityk i podcaster Peter Baars przedstawia na kanale blckbx wstrząsający obraz utraty wpływu amerykańskiego imperium na porządek globalny – i konsekwencji, jakie może to mieć dla Europy, Bliskiego Wschodu, a ostatecznie dla Holandii.

Ameryka wycofuje się na swój kontynent

Według Baarsa, sedno obecnych globalnych wydarzeń tkwi w fundamentalnym problemie finansowym: Stany Zjednoczone nie są już w stanie ponosić kosztów swojej globalnej potęgi. Z długiem państwowym przekraczającym 40 bilionów dolarów – 40 000 miliardów dolarów – i dziennymi odsetkami porównywalnymi z całym budżetem obronnym, amerykańskie imperium jest finansowo wydrążone. Trump koncentruje się zatem coraz bardziej na kontynentach Ameryki Północnej i Południowej, od Kanady i Grenlandii po Wenezuelę, Kubę i Argentynę. Tymczasem przesłanie dla Europy jest jasne: Europa musi w przyszłości rozwiązać własne problemy.

Wojna na Ukrainie: Kto za nią odpowie?

Sytuacja na Ukrainie jest przedstawiana w mediach zachodnich w znacznie bardziej pozytywnym świetle, niż jest w rzeczywistości. Baars cytuje analityków wojskowych, takich jak pułkownik Douglas MacGregor i były inspektor ONZ ds. uzbrojenia Scott Ritter, którzy szacują straty po stronie Ukrainy na astronomiczne. Według ich szacunków, liczba ofiar śmiertelnych i ciężko rannych przekracza dwa miliony. Baars umiejscawia konflikt w 2014 roku i mówi o zamachu stanu zorganizowanym przez Waszyngton, w którym kluczową rolę odegrały takie postacie jak Victoria Nuland. Jego zdaniem negocjacje pokojowe w Turcji, które już wcześniej wskazywały na możliwy przełom, zostały zniweczone z inicjatywy ówczesnego premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona.

Teraz Europa jest wzywana do przejęcia pochodni. Baars uważa jednak, że armia europejska to farsa: różne języki, niekompatybilne systemy uzbrojenia i niedostatecznie zintegrowane struktury dowodzenia sprawiają, że spójna europejska siła zbrojna jest, jego zdaniem, iluzoryczna. Jednocześnie rosyjskie siły zbrojne dysponują lepszą logistyką i wieloletnim doświadczeniem bojowym.

Iran i niewidzialne granice eskalacji

Według Baarsa, wiele na Bliskim Wschodzie koncentruje się wokół dążenia Izraela do regionalnej dominacji i tzw. Eretz Israel, którą opisuje jako projekt Wielkiego Izraela rozciągającego się od Nilu do Eufratu. Iran stanowi największą przeszkodę dla tych ambicji. Jeśli jednak dojdzie do ataku na Iran na dużą skalę, zakłady odsalania wody w takich krajach jak Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar i Kuwejt mogą stać się celem ataku.

Bez tych udogodnień, zdaniem Baarsa, w tych krajach dosłownie zabrakłoby wody pitnej. Konsekwencją byłaby katastrofa humanitarna o bezprecedensowych rozmiarach. Dodatkowym skutkiem mógłby być ogromny napływ uchodźców do Europy.

Petrodolar umarł – i Ameryka o tym wie.

Według Baarsa, kluczowy rozwój wydarzeń nie wzbudza większego zainteresowania mediów głównego nurtu: Arabia Saudyjska skutecznie położyła kres systemowi petrodolara, handlując ropą w innych walutach. Przez dziesięciolecia umowa przewidywała, że ​​rozliczenia za ropę będą dokonywane wyłącznie w dolarach. Stworzyło to stały popyt międzynarodowy na amerykańską walutę, co umożliwiło Stanom Zjednoczonym pożyczanie pieniędzy po niskich stopach procentowych. Ta przewaga już nie istnieje. Oprocentowanie dziesięcioletnich amerykańskich obligacji skarbowych wynosi obecnie prawie pięć procent – ​​poziom, przy którym, według szacunków Baarsa, amerykańskie zadłużenie staje się nie do utrzymania.

Jednocześnie coraz więcej krajów dążyło do zmniejszenia swojej zależności od dolara. Połączenie wysokiego zadłużenia, rosnących stóp procentowych i spadającego popytu na dolara postawiło Waszyngton przed pozornie nieuniknionym dylematem: dalszy dodruk pieniądza spowodowałby inflację, a tym samym dotknąłby przede wszystkim zwykłych ludzi; z drugiej strony, gdyby nie powstał nowy pieniądz, bankructwo byłoby nieuchronne.

Brytyjski cień i London City

Za amerykańską hegemonią Baars dostrzega starszą strukturę władzy: infrastrukturę finansową londyńskiego City, enklawę z własnym statusem prawnym w sercu brytyjskiej stolicy. Mają tam swoje siedziby duże rodziny bankowe i zarządzający aktywami, posiadający udziały w największych korporacjach świata za pośrednictwem firm takich jak BlackRock, Vanguard i State Street. Ktokolwiek kontroluje akcjonariuszy, może pośrednio wpływać na decyzje polityczne tych firm – a poprzez lobbing z kolei wpływać na rządy. „Nie możemy zapominać, że wszystkie wojny to wojny bankierów” – mówi Baars.

Obecna geopolityczna zmiana władzy nie dotyczy zatem wyłącznie czołgów i pocisków. Równie istotne jest pytanie, kto sprawuje władzę finansową i jak długo ten wpływ może się utrzymać, podczas gdy państwa BRICS coraz bardziej organizują się jako przeciwwaga.

Co to oznacza dla zwykłych obywateli?

Podczas gdy na najwyższych szczeblach toczy się geopolityczna partia szachów, zwykli ludzie odczuwają bezpośrednie konsekwencje: rosnące ceny energii, inflację i zbliżającą się groźbę ponownego wprowadzenia obowiązkowego poboru. Rządy europejskie kontynuują zbrojenia i militaryzację, a jednocześnie maleje zaufanie ich własnych obywateli do instytucji politycznych.

Baars uważa, że ​​politycy, którzy obrali tę drogę, zostaną ostatecznie pociągnięci do odpowiedzialności – nie dobrowolnie, ale dlatego, że – jego zdaniem – presja społeczna w końcu stanie się nie do utrzymania.

Plan RAND dotyczący wojny NATO z Rosją od 2030 r. – część II. – O stanie Zachodu

Plan RAND dotyczący

wojny NATO z Rosją od 2030 r.

– część 2 o stanie Zachodu

====================================================================

link do części I :

Tu jest część pierwsza.

========================================================

16 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/rand-plan-fuer-nato-russland-krieg-ab-2030-teil-2-zum-zustand-des-westens


W pierwszej części omówiliśmy harmonogram opublikowany przez RAND Europe 10 listopada 2026 r.: Putin umiera w styczniu 2027 r., Ukraina zostaje zamrożona, kampania hybrydowa rozpoczyna się w 2028 r., Narwa upada w maju 2030 r., a kruche zawieszenie broni zostaje wprowadzone w listopadzie 2030 r.

Druga część dyskusji na temat dokumentu  RAND pt. „ Ready for War 2030” porusza naprawdę interesujące pytanie: Co ten dokument ujawnia na temat stanu Zachodu? Bo jeśli odrzucimy dramatyczny charakter i stronę bierną, pozostaje tylko jedno długie wyznanie. Na stronie 30 znajduje się tabela bardziej obciążająca niż jakakolwiek analiza Rosji. Nosi ona tytuł „Wydajność brytyjskich sił zbrojnych a siła szkolenia docelowego” (stan na 1 kwietnia 2026 r.):

Rodzaj sił zbrojnychcelstan faktycznyróżnica
Armia73 00070 759-2241 (-3%)
Marynarka Wojenna/Piechota Morska30 45028 182-2268 (-7%)
RAF31 75027 800-3950 (-12%)
W sumie135 200126 741-8 459 (-6%)

A zdanie obok to druzgocący akt oskarżenia: Żaden z trzech rodzajów sił zbrojnych nie osiągnął docelowej liczebności. Ani w roku wojny 2022, ani w 2023, ani w 2024 – ale w kwietniu 2026 roku, po czterech latach wojny na Ukrainie, po wydatkach na obronę stanowiących dwa procent PKB, po niezliczonych niedzielnych przemówieniach o „punkcie zwrotnym”.

To nie jest armia przygotowywana do konfliktu równorzędnego. To armia, która od trzydziestu lat redukuje swój personel i inwestuje w niewłaściwy sprzęt wojskowy. Sam RAND pisze o tym w zdaniu, które nigdy nie pojawi się w żadnym komunikacie prasowym:

„Generalnie rzecz biorąc, Wielka Brytania przygotowywała się na niewłaściwy rodzaj wojny”.

Można to odczytać jako analizę. Można to również odczytać jako rozliczenie z własną klasą polityczną , która przez dekady płaciła właśnie tym instytutom, których rekomendacje są teraz przedstawiane jako „scenariusz”.

Jeden dostawca, a połowa NATO stanęła w miejscu.

Najmocniejszym fragmentem całego dokumentu jest Odsłona druga – i jest tak absurdalna, że ​​musi być prawdziwa. W 2030 roku pociski Storm-Shadow i Aster nie mogą zostać dostarczone, ponieważ mały dostawca trzeciego poziomu nie dostarcza wystarczającej ilości spoiwa polimerowego do paliwa rakietowego. Analiza przeprowadzona przez Departament Obrony wykazała, że ​​ta luka w zabezpieczeniach nie została uwzględniona w żadnym profilu ryzyka. Materiał jest klasyfikowany jako „krytyczny” – ale praktycznie nie ma alternatyw. Departament Obrony nie może sobie pozwolić na nic innego, jak tylko liczyć na to, że dostawcy będą zadowoleni.

Tak właśnie wygląda szeroko chwalona efektywność „just-in-time”. RAND opisuje ją gdzie indziej następująco:

„Ponieważ produkcja opiera się na modelu zamówień „just-in-time”, większość brytyjskiego ekosystemu przemysłowego zmaga się z problemem pozyskania ogromnych ilości kluczowych surowców i komponentów niezbędnych do zwiększenia skali produkcji”.

Następnie dokument wymienia to, od czego zależy Wielka Brytania: półprzewodniki, metale ziem rzadkich, stal, olej napędowy i nafta (importerzy netto), nawozy (duże ilości z Europy) i — co najważniejsze — aktywne składniki farmaceutyczne : „ Duża część aktywnych składników farmaceutycznych wykorzystywanych w Wielkiej Brytanii jest produkowana za granicą, w tym w Chinach, Indiach, Stanach Zjednoczonych i krajach europejskich ” .

To jest prawdziwy problem i nie ma on nic wspólnego z Rosją: Zachód przeniósł całą swoją bazę przemysłową za granicę, ponieważ było to tańsze, a teraz, w obliczu pożądanej wojny, odkrywa, że ​​nie jest w stanie sam się wyżywić, leczyć ani uzbroić.

Co gotowość do wojny ujawnia o systemie opieki zdrowotnej

Odsłona 4 jest najbardziej politycznie napięta. Opisuje, co się dzieje, gdy armia powołuje rezerwistów: znaczną ich część stanowią lekarze i pielęgniarki NHS. Działy kadr szpitali nie są tego świadome .

„Wielu rezerwistów wojskowych wykonuje główne obowiązki w NHS – co oznacza, że ​​są „liczeni podwójnie”, bez wiedzy działów kadr.”

Kraj, który rzekomo planuje wojnę, nawet nie bierze pod uwagę podwójnego wykorzystania własnego personelu medycznego. Dodajmy do tego atak dronów na londyński szpital, „w którym zginęły cztery osoby, a piętnaście zostało rannych”, oraz ocenę, że system opieki zdrowotnej przeżywa „najciemniejszy okres od najgorszej fazy pandemii COVID-19”.

Odwołanie się do pandemii koronawirusa jest wymowne. RAND wyraźnie zaleca wyciągnięcie wniosków z pandemii – a konkretnie, aby nie czekać do kryzysu z ustanowieniem „równoległych łańcuchów dostaw” sprzętu ochronnego. Pamiętajmy: to właśnie ta równoległa struktura doprowadziła do katastrofy w zaopatrzeniu z nieprzejrzystymi pośrednikami w 2020 roku. Teraz ten sam mechanizm ma służyć jako model gotowości na czas wojny.

Państwo autorytarne zażądało

Przejdźmy do części najbardziej wrażliwej ideologicznie. RAND opisuje nie tylko broń i łańcuchy dostaw, ale także transformację relacji między państwem, gospodarką i obywatelem . Kluczowe punkty:

  • Centralny organ ds. odporności z uprawnieniami przymusu. Zaleca się, aby ministerstwo posiadało „wiążące uprawnienia do wydawania dyrektyw zamiast roli koordynującej” – tj. prawo do interwencji – oraz „dedykowany budżet na rzecz odporności”.
  • Odporność jako wymóg bilansowy. Zgodnie ze szwedzkim modelem, firmy mają obowiązek uwzględniać „oświadczenia o odporności” w swoich rocznych sprawozdaniach finansowych.
  • Przymus zamiast dobrowolności. W tekście stwierdza się, że zaangażowanie musi „wykraczać poza dobrowolny udział przemysłu i uwzględniać również środki, za pomocą których rząd może zachęcać lub przymuszać sektor prywatny”.
  • Mobilizacja ludności za pośrednictwem organizacji pozarządowych. Zaleca się partnerstwa z organizacjami pozarządowymi, które już posiadają sieci wolontariuszy, takimi jak Brytyjski Czerwony Krzyż – ponieważ „często są one w stanie pozyskać inne grupy ludności do ukierunkowanej mobilizacji państwa”. Ponownie, sformułowanie: ukierunkowana mobilizacja.
  • „Cywilne wykorzystanie w czasie wojny”. Pula rezerw powinna zostać rozszerzona poprzez ustawę o siłach zbrojnych i „wyraźnie powiązana z cywilną koncepcją «wykorzystania w czasie wojny»”.

To architektura autorytarnego społeczeństwa mobilizacyjnego , w którym permanentny stan zagrożenia legitymizuje centralne kontrolowanie dużej części gospodarki, opieki zdrowotnej i społeczeństwa obywatelskiego. A RAND otwarcie stwierdza, że ​​nie stanie się to z dnia na dzień: „Narodowy dialog” na temat odporności „w najlepszym razie dopiero się rozpoczął”.

Więc państwo najpierw buduje infrastrukturę, która ma zmobilizować ludność, a potem debatuje nad jej potrzebą.

Domniemany opór ludności

Scena 7 cytuje sondaż z kwietnia 2029 roku, według którego większość Brytyjczyków – i „zdecydowana większość młodych ludzi” – uważa, że ​​wydatki na obronę są zbyt wysokie i że pieniądze te powinny być inwestowane w system opieki zdrowotnej. Dalej czytamy:

„Większość młodych ludzi nie rozważa kariery w obronie – głównie, jak się wydaje, z powodów etycznych”.

Rand nazywa to „problemem komunikacyjnym”. Należy to sformułować inaczej: autorzy napisali artykuł, w którym argumentują, że społeczeństwo nie chce wojny, do której rzekomo się przygotowuje – a ich rozwiązaniem jest lepszy marketing . Właśnie do tego służą „Defence Technical Excellence Colleges”, kampania „Be Ready” i „UK Resilience Academy”. Innymi słowy: budują struktury rekrutacyjne i propagandowe, ponieważ ich argumenty nie działają.

Ogromne problemy z zamówieniami

Rysunek 10 jest najbardziej rzetelną grafiką w całym dokumencie. Przedstawia on „segmentowaną strategię zamówień publicznych” ministerstwa:

  • Duże platformy modułowe (czołgi, fregaty, samoloty): Zakłada się, że podpisanie pierwszej umowy zajmie dwa lata, a dostawa potrwa pięć lub więcej lat.
  • Ulepszenia modułowe : rok do momentu podpisania umowy, następnie około dwóch lat.
  • Szybka komercjalizacja (drony, oprogramowanie): trzy miesiące, potem miesiące do dostawy.

Dwa lata do pierwszego kontraktu – w stanie docelowym . W wojnie, gdzie zapasy amunicji wyczerpują się po tygodniach, to perspektywa z innego świata. RAND zdaje sobie z tego sprawę i dlatego wzywa do „wcześniej uzgodnionych przyspieszonych procedur”, które można uruchomić już pierwszego dnia kryzysu – lub, jak to ujęto w tekście, „dzień wcześniej”.

To moment, w którym think tank czyni praworządność przedmiotem negocjacji: przepisy dotyczące zamówień publicznych, procedury audytu, przetargi, nadzór – wszystko powinno być dozwolone do zawieszenia w czasie kryzysu. A ponieważ samo pojęcie kryzysu jest niejasne, RAND pisze, że „jasno zdefiniowany punkt kryzysowy” może nadejść „późno – a może wcale”. Uprawnienia nadzwyczajne mają zatem być stosowane prewencyjnie, zanim zostanie ogłoszony stan wyjątkowy.

Eskalacja nuklearna – nieunikniona?

Scena 11 jest najciekawsza, ponieważ ujawnia logikę całego zdarzenia. Opisuje, jak NATO nie może dotrzeć do Estonii, więc przeprowadza ataki na niskim pułapie na Kaliningrad, Białoruś i Zachodni Okręg Wojskowy – a Rosja odpowiada kampanią przeciwko krytycznej infrastrukturze w całej Europie. A potem pojawia się ten fragment:

„Im dłużej trwa wojna, tym większe prawdopodobieństwo, że rosyjskie kierownictwo pod presją sięgnie po bardziej ekstremalne sygnały i eskaluje na poziomie strategicznym. Ostatecznie nie jest jasne, jak Wielka Brytania (i NATO bez Stanów Zjednoczonych) mogą prowadzić i wygrywać wojnę konwencjonalną bez wywoływania (potencjalnie nuklearnej) eskalacji”.

Dalej stwierdzono, że kluczową kwestią jest zasygnalizowanie Rosji, „że może przegrać wojnę konwencjonalną pod względem operacyjnym i taktycznym, a mimo to przetrwać zwycięstwo NATO”.

Przedstawiono tu sytuację, w której każda logika wojskowa przeczy logice politycznej – a jedynym wnioskiem, jaki wyciąga RAND, jest potrzeba lepszej „drabiny eskalacji” dla Londynu i NATO. Nie ma mowy o tym, czy należy unikać konfrontacji. Jest jedynie stwierdzenie, że Francja i Wielka Brytania są „beznadziejnie słabsze” pod względem taktycznej broni jądrowej – grafika przedstawia rosyjski arsenał liczący około 1800 głowic taktycznych w porównaniu z około 50 francuskimi i zerową brytyjską.

Brytyjski arsenał jest wyłącznie strategiczny, oparty na morzu i z definicji niewidzialny. RAND ujmuje to tak: Londyn „nie ma jasno określonej wizji odstraszania w czasie wojny”. Państwo ma zatem bombę, która działa tylko w sytuacjach ekstremalnych, i nie ma drabiny między nią a celem. A odpowiedzią na to nie jest rozbrojenie, ale więcej szczebli .

Co gazeta mówi o sobie

Ostatecznie myśl Randa staje się mimowolnie jasna. W uwagach końcowych stwierdza, że ​​lekcja ta nie jest listą kontrolną wojny, ale raczej:

„Zrozumienie, że aparat rządowy i modele angażowania przemysłu i społeczeństwa muszą ewoluować, aby sprostać niezliczonym i złożonym napięciom związanym z wielką wojną rosyjską w XXI wieku”.

W tym tkwi sedno sprawy. Nie chodzi o Rosję. Chodzi o „aparat rządowy” – o restrukturyzację, której nie da się przeprowadzić w czasie pokoju i której warunkiem koniecznym jest permanentny stan zagrożenia. Każdy, kto chce wiedzieć, jak będzie wyglądał kolejny etap relacji między państwem a obywatelem, nie musi czekać na program wyborczy. Wystarczy, że przeczyta fragmenty z gazety PAND.

Część 3 : Co artykuł mówi o Niemczech, dlaczego „punkt zwrotny” kończy się w tych samych tabelach co w Londynie i dlaczego europejski przemysł zbrojeniowy ma ostatnią szansę, aby udowodnić swoją konieczność.

USA dotknęła fala dziwnych awarii cybernetycznych, podczas gdy na całym świecie ostrzegają przed „tajemniczym” zagrożeniem

USA dotknęła fala dziwnych awarii cybernetycznych, podczas gdy na całym świecie ostrzegają przed „tajemniczym” zagrożeniem

Symplicjusz simplicius/spate-of-odd-cyber-outages-strikes

Dzieje się coś niesamowitego.

Od kilku tygodni kraje zachodnie zaczęły wyolbrzymiać jakąś nieznaną katastrofę lub „wydarzenie”, a Wielka Brytania w szczególności wydała swoim obywatelom pełne napięcia ostrzeżenia, nakazujące im gromadzenie zapasów i opracowanie planów awaryjnych na wypadek tajemniczych „zakłóceń”:

https://www.independent.co.uk/news/uk/home-news/be-ready-government-stockpile-uk-emergency-kit-b3083693.html
https://www.dailymail.com/news/article-16229289/brytania-rosja-ostrzeżenie-wojna-atak-władimir-putin.html

BBC nazwało to nadchodzącym wydarzeniem „Czarnego Nieba”:

https://www.bbc.com/news/articles/ck5ynnj05z8no

„Jesteśmy o dziewięć posiłków od anarchii” – to zdanie często słyszane w świecie cywilnych planów awaryjnych. Brutalne przypomnienie strachu, że trzy dni bez jedzenia wystarczą, by kryzys przerodził się w chaos.Jeśli zjawisko Czarnego Nieba spowoduje przerwy w dostawie prądu, wody, sklepach i komunikacji, istnieje dobry powód, dla którego rząd chce, abyśmy mieli własne zapasy.

Autor z BBC podkreśla zagrożenie, twierdząc, że doświadczył już mrocznego „omenu” już podczas pisania powyższego artykułu:

Pisząc ten tekst w zeszłą sobotę, musiałem zrobić sobie przerwę na godzinę, bo moja ulica nagle pogrążyła się w ciemności. Mieliśmy przerwę w dostawie prądu.

Znalazłem latarkę awaryjną, ale baterie przeciekły. Świece schowałem w głębi szafki i nie miałem pojęcia, gdzie schowałem radio na korbkę z latarką awaryjną.

To było jak omen.

Można by przypuszczać, że takie ostrzeżenia są związane z operacjami psychologicznymi dotyczącymi jakiegoś rosyjskiego ataku, ale to wydaje się inne. Czytając między wierszami, wnioskujemy, że TPTB forsują jakąś ogólnokrajową przerwę w dostawie prądu, być może w formie „cyberataku”, którego mogą zrzucić na dogodnego aktora w celu przeforsowania znacznie mroczniejszego i szerszego planu.

Kampania ta nabrała tempa także w USA, gdzie FBI ostrzega przed nieznanymi atakami na miejskie systemy wodociągowe.

Wiadomości ABC@ ABC

Rząd federalny wydał w czwartek ostrzeżenie o potencjalnych zagrożeniach cybernetycznych dla systemów wodociągowych po tym, jak 30 zakładów wodociągowych w Minnesocie padło ofiarą cyberataków, które – jak twierdzą liczni urzędnicy amerykańscy – mogły być powiązane z Iranem.

15:01 · 31 lipca 2026 · 306 TYS.

============================

https://www.epa.gov/newsreleases/epa-fbi-cisa-nsa-issue-joint-cybersecurity-advisory-water-system-regarding-iranian

W międzyczasie, w ciągu ostatnich kilku miesięcy, doszło do poważnych i historycznych zakłóceń. Należą do nich incydent Hugging Face , w którym agenci OpenAI wydostali się ze swoich zabezpieczeń i rozprzestrzenili się po internecie, a następnie niedawne, powszechne awarie systemu Microsoft.

Dwa dni temu — w pesymistyczny piątek trzynastego — Stany Zjednoczone nagle doświadczyły bezprecedensowych zakłóceń w systemie lotów FAA w całym kraju, w wyniku których wydano nakaz wstrzymania wszystkich lotów w kraju.Nie można załadować wideo.

Po kilku kąśliwych odpowiedziach dotyczących charakteru zakłóceń, władze USA ostatecznie stwierdziły, że przyczyną problemu jest „stary sprzęt” w obiektach FAA:

Acyn@ Acyn
Można zaobserwować reakcję Sekretarza Duffy’ego, gdy Sekretarz Mullin stwierdza, że ​​nowsza technologia przytłacza system.

3:52 · 14 lis 2026 · 46,6 tys. wyświetleń

===============================

Wystarczy obejrzeć powyższy film. Po tej historii, dziwnie dwuznaczne odpowiedzi władz nie były ani uspokajające, ani wiarygodne. Ułatwiło to wyciągnięcie wniosku, że coś jest ukrywane – choć być może jest to jedynie powód do wstydu.

Wielu podejrzewało tuszowanie irańskiego ataku, podczas gdy teoretycy spiskowi naturalnie zakładali, że była to albo próba przeprowadzenia jakiejś poważnej cyberataku pod fałszywą flagą, albo być może konsekwencja trwającego incydentu z użyciem sztucznej inteligencji. Wielu wierzy teraz, że w następstwie incydentu z Hugging Face, niektóre superinteligentne sztuczne inteligencje uciekły, sklonowały się w internecie i kontynuują atakowanie i zakłócanie różnych systemów bezpieczeństwa na całym świecie.

Sekretarz DHS zdawał się nawet pośrednio przyznawać, że jest to możliwe:

Ujawnij.tv@ revealtvTERAZ –

Zapytany, czy awaria FAA była spowodowana cyberatakiem lub nieuczciwą sztuczną inteligencją, sekretarz DHS Mullin odpowiada: „Na razie nic nie jest całkowicie pewne. Nie wygląda na to”.

2:48 · 14 lis 2026 · 89 tys. wyświetleń


47 odpowiedzi · 110 repostów · 1,05 tys. polubieńMario Nawfal@ MarioNawfal

🚨🇺🇸CO SIĘ DZIEJE! Ogromna awaria Workday właśnie odcięła pracowników Walmartu, Targetu i innych dużych sklepów od dostępu do portali kadrowo-płacowych. Raz chodzi o chmurę, raz o system płac. Mam wrażenie, że cała infrastruktura cyfrowa gra teraz w Jengę…2:21 · 14 listopada 2026 · 143 tys. wyświetleń

Oczywiście, nie możemy zapominać o odwiecznym prawie Hanlona: „Nigdy nie przypisuj złej woli temu, co można wystarczająco wytłumaczyć głupotą”.

A tego – a przynajmniej niekompetencji i przestarzałości – jest mnóstwo, jeśli chodzi o amerykańską sieć energetyczną i ogólną infrastrukturę. Ku zaskoczeniu wszystkich ujawniono, że FAA nadal korzysta z dyskietek w wielu swoich kluczowych sieciach „komputerowych”:

https://www.reuters.com/world/us/us-faa-says-it-will-phase-out-floppy-disks-air-traffic-control-by-2028-2026-11-05/

WASZYNGTON, 5 listopada (Reuters) –Amerykańska Federalna Administracja Lotnictwa poinformowała w czwartek, że do końca 2028 r. wymieni przestarzałe dyskietki służące do zapisywania pogody i innych ważnych informacji w ponad 400 ośrodkach kontroli ruchu lotniczego w całym kraju.

System Enterprise Information Display System zastąpi cztery systemy pochodzące z lat 80. ubiegłego wieku i umożliwi zebranie ważnych informacji operacyjnych w jednym miejscu, dzięki czemu kontrolerzy będą mogli szybko zapoznać się z aktualnościami dotyczącymi ruchu lotniczego.

Z pewnością można przypuszczać, że przyczyną może być zwykła niekompetencja. Jednak przewaga powiązanych ze sobą dziwnych zdarzeń w ciągu ostatnich kilku miesięcy budzi podejrzenia.

Jakby tego było mało, Pentagon uruchomił program określany mianem „planu zagłady” o nazwie Twierdza Ameryka. Miał on na celu zapewnienie samowystarczalności amerykańskich baz wojskowych w przypadku masowej awarii sieci energetycznej:

Steve Gruber@stevegrubershow​🚨 Plan Pentagonu na koniec świata Pentagon przygotowuje się na koszmarny scenariusz – globalną wojnę, która może zniszczyć sieci energetyczne i sparaliżować łańcuchy dostaw. Przenośne reaktory, 90-dniowe zapasy i inicjatywa „Twierdza”: jak Ameryka przygotowuje się na wojnę, która sięga jej samego

22:15 · 27 paź 2026 · 259 tys. wyświetleń

============================================

Skąd nagle wzięła się potrzeba tych wszystkich przygotowań?

Teraz Mosad podobno ostrzegł USA, że Iran planuje poważny „atak” na amerykańskich przywódców, co rzekomo spowodowało przeniesienie niektórych urzędników do bezpiecznych ośrodków:

Oprogramowanie Open Source firmy Intel@ Osint613RAPORT:

Prezydent Trump ograniczył swoje wystąpienia publiczne, a wysocy rangą urzędnicy amerykańscy zostali przeniesieni do bezpiecznych obiektów po ujawnieniu informacji o irańskim spisku dronów przeciwko kierownictwu Białego Domu. Mosad przekazał CIA szczegółowe informacje na temat planu po tym, jak USA…

=================

Barak Ravid z Axios, który wie co nieco o Mossadzie, nie jest zaskoczeniem, że szef Mossadu przebywa obecnie w Waszyngtonie, aby pomóc w realizacji pilnych próśb Netanjahu o wznowienie wojny z Iranem:

https://www.axios.com/2026/11/13/mossad-israel-iran-war-netanyahu-pressures-trump

Dlaczego to ma znaczenie: Wizyta Romana Gofmana, jednego z najbliższych powierników Benjamina Netanjahu, następuje w momencie, gdy premier Izraela naciska na prezydenta Trumpa, aby wznowił wojnę z Iranem.

W centrum uwagi:Gofman spotyka się z dyrektorem CIA Johnem Ratcliffe’em, podały źródła. Oczekuje się również, że uda się do Miami, aby spotkać się z wysłannikiem Białego Domu Steve’em Witkoffem, poinformowało jedno ze źródeł.

Niespodzianka, niespodzianka. Czy wszyscy widzimy, jak te nici się ze sobą łączą?

Nie jest przesadą postawienie hipotezy, że niektóre z niedawnych operacji psychologicznych, operacji pod fałszywą flagą i wyolbrzymionych „zagrożeń” mogą mieć na celu jeszcze większe sprowokowanie USA do rozprawienia się z Iranem. Jednak biorąc pod uwagę podobne ostrzeżenia w Europie, istnieje przeczucie, że w grę wchodzi coś poważniejszego.

Wiemy, że elity związane ze Światowym Forum Ekonomicznym od dawna planowały kolejny lockdown na wzór COVID-19, tym razem ze względu na nienazwane zagrożenie „cybernetyczne”:

Nicolas Hulscher, magister zdrowia publicznego@ NicHulscher

Zbliża się „CYBERPANDEMIA” Klausa Schwaba. KLAUS: Przygotujcie się na „CYBERPANDEMIĘ”, która sprawi, że COVID będzie wyglądał jak „drobne zakłócenie”, „zatrzymując dostawy prądu, transport i szpitale”. SAM ALTMAN: „Całkowicie możliwe”, że w tym roku może dojść do „cyberataku, który wstrząsnie światem…

Wiadomości ABC @ ABC

Rząd federalny wydał w czwartek ostrzeżenie o potencjalnych zagrożeniach cybernetycznych dla systemów wodociągowych po tym, jak 30 zakładów wodociągowych w Minnesocie padło ofiarą cyberataków, które – jak twierdzą liczni urzędnicy amerykańscy – mogły być powiązane z Iranem. Relacjonuje Pierre Thomas z ABC News.

==================

Trudno rozróżnić te różne splecione wątki, ale jasne jest, że elity mają istotne bodźce, by forsować te nowe cyberzagrożenia dla różnych powiązanych celów. Społeczeństwo żyjące w strachu łatwo zastraszyć i zmusić do zaakceptowania trudnych do przełknięcia konsekwencji. W dolnym krańcu skali oczywiste jest, że Izrael może próbować zainscenizować atak pod fałszywą flagą, by zrzucić winę na Iran i skłonić Trumpa do pokonania swojego arcywroga. W górnym krańcu skali elity zdają się przygotowywać do wykorzystania okazji stworzonej przez cyberzagrożenia ze strony sztucznej inteligencji, aby kontynuować forsowanie swojego programu globalnej centralizacji do 2030 roku. Gdzieś w tym zamieszaniu kryje się autentyczny przypadek amerykańskiej infrastruktury, która skrzypi i jest o krok od załamania.

CYBERNETYCZNY POLIGON

CYBERNETYCZNY POLIGON

Sławomir M. Kozak oficyna-aurora/cybernetyczny-poligon

CYBERNETYCZNY POLIGON

W ostatnich dniach wiele państw zderzyło się z nieoczekiwanymi problemami w dziedzinie szeroko pojmowanych usług teleinformatycznych. Media rozpisują się o kłopotach z dostępem do poczty elektronicznej, stron internetowych i narzędzi chmurowych, które dotknęły nie tylko zwykłych zjadaczy chleba, ale i wielkie firmy oraz instytucje rządowe. Wycieki danych, ataki hakerskie pojawiają się coraz częściej, jednak w ostatnim czasie zaczyna to przybierać formę masowego i celowego działania, przed którym przestrzegałem już sześć lat temu w książce „Covidowe Jeże”.

Wspominałem tam o powołaniu, pod egidą zarządzanego wówczas jeszcze przez Schwaba Światowego Forum Ekonomicznego, Centrum ds. Cyberbezpieczeństwa. W roku 2020 przeprowadziło ono ćwiczenie w ramach tak zwanego „cybernetycznego poligonu”. Na swej stronie internetowej jego twórcy chełpili się tym pisząc, że „poligon cybernetyczny to wyjątkowe wydarzenie poświęcone cyberbezpieczeństwu, które łączy w sobie największe na świecie szkolenie techniczne dla zespołów korporacyjnych oraz konferencję online z udziałem wyższych urzędników z organizacji międzynarodowych i czołowych korporacji. Każdego roku szkolenie gromadzi szeroką gamę globalnych firm i struktur rządowych, a transmisja na żywo przyciąga miliony widzów z całego świata”. Szczycono się wtedy tym, że „w 2020 roku głównym tematem transmisji na żywo poligonu cybernetycznego było zapobieganie ‘pandemii cyfrowej’: jak zapobiegać kryzysowi i wzmacniać cyberbezpieczeństwo na wszystkich poziomach.

W ramach szkolenia technicznego uczestnicy musieli zmierzyć się z ukierunkowanym atakiem, który w rzeczywistości zagroziłby reputacji firmy i danym. (…) W szkoleniu technicznym z zakresu cyberbezpieczeństwa wzięło udział 120 zespołów z 29 krajów. Oglądalność transmisji na żywo osiągnęła 5 milionów w 57 krajach. Podczas tej transmisji na żywo 20 wybitnych ekspertów podzieliło się swoimi poglądami na najpilniejsze kwestie związane z cyberbezpieczeństwem oraz przeanalizowało aktualne trendy i zagrożenia związane z rozwojem technologicznym”.

Ale dziś chciałbym się pochylić nad jednym tylko z tych licznych „przypadków” rozwijającej się na naszych oczach kolejnej pandemii, tym razem cybernetycznej.

13 listopada 2026 roku amerykańska FAA zmuszona została uziemić na ponad cztery godziny ruch lotniczy w Stanach Zjednoczonych. Odwołano 6000 lotów, a ponad 9000 opóźniono. Na konferencji prasowej dwaj urzędnicy państwowi usiłowali nieudolnie uspokajać dziennikarzy tłumacząc, że to awaria, która wystąpiła podczas resetu oprogramowania wykorzystywanego przez wszystkie Centra Kontroli Obszaru, czyli 20 ośrodków trasowej kontroli ruchu lotniczego, odpowiedzialnych za samoloty znajdujące się w danej chwili powyżej 23 000 stóp.

Korzystają one, już od początku bieżącego wieku z tak zwanego systemu ERAM – En Route Automation Modernization, pozwalającemu na bezpieczne zapewnianie przepływu ruchu nad USA, w tym za łączność pomiędzy owymi centrami i załogami samolotów, ale przede wszystkim za koordynację tego ruchu pomiędzy samymi ośrodkami, bo samolot przemierza swą drogę pod opieką kolejnych Centrów Kontroli. Wszystko to odbywa się automatycznie i płynnie, bez konieczności dokonywania przez kontrolerów ręcznego przekazywania kontroli sąsiednim ośrodkom.

ERAM spełnia w tym wszystkim rolę podstawową. Pozwala śledzić drogę samolotu, czyli jego aktualną pozycję, wysokość, prędkość i inne niezbędne informacje. Zarządza też planami lotów ogromnej ilości statków powietrznych, wykrywa potencjalne konflikty w powietrzu dając kontrolerowi sposobność wcześniejszego zareagowania i zapewnienia im właściwej, stałej separacji. Reaguje na wszelkie zmiany w pojemności danego sektora ograniczając w razie potrzeby liczbę samolotów szykujących się do startu z poszczególnych lotnisk, by zminimalizować przeciążenie centrów trasowych. Najczęściej pasażerowie odczuwają takie restrykcje w przypadku trudnych warunków pogodowych, niekoniecznie występujących w danej chwili na lotnisku startu, ale na trasie lub lotnisku docelowym. Rzadko jednak bywają one tak dotkliwe, jak miało to miejsce obecnie.

13 listopada, o 15:36 ERAM przestał działać. Zaczęło się od Chicago, chwilę później awaria dotknęła Centrum w Nowym Jorku, Bostonie i wszystkie kolejne. Ustała łączność i systemy radarowe. Piloci nie mogąc nawiązać komunikacji z ośrodkiem, pod którego kontrolą się znajdowali, próbowali przełączać się na częstotliwość używaną poprzednio, ale wszędzie była cisza. Działała częstotliwość awaryjna 121,5 MHz, jednak stała się bezużyteczna, ponieważ w jednej chwili próbowało z niej skorzystać 3500 załóg będących w locie. Sytuacja stała się naprawdę poważna.

Problem odczuli natychmiast nie tylko piloci, kontrolerzy ruchu, ale też linie lotnicze, których pracownicy musieli stawić czoła zarówno utrudnieniom w czasie rzeczywistym, jak i w planowaniu przyszłych działań, w niemożliwej do oszacowania perspektywie. Należało przeorganizować przecież wszystko. Kompletowanie nowych załóg i personelu pokładowego w świetle kończącego się czasu pracy osób będących zarówno w powietrzu, jak i na lotniskach. Planowanie nowych maszyn, w miejsce tych, które utknęły w innych portach, tankowania, organizacji transferu bagaży i oczywiście pasażerów, którzy tkwić mieli w samolotach będących na ziemi kolejne godziny.

Zarówno piloci, jak i kontrolerzy, dzięki odpowiednim procedurom i dostępnym na szczęście narzędziom, problem rozwiązali. Nikt nie ucierpiał. Ludzie lotnictwa wykazali, podobnie jak pamiętnego 11 września 2001 roku, pełen profesjonalizm.

Urzędnicy FAA zrzucili od razu winę na przestarzały technologicznie, analogowy sprzęt, odezwały się narzekania na to, że system w całym kraju łączą kable miedziane jeszcze z lat 80. ubiegłego wieku, powszechny jest brak światłowodów. To oczywiście prawda. Podobnie, jak opisywany przeze mnie często ciągły brak obsady na poszczególnych stanowiskach kontrolerskich, spowodowany w latach całkiem niedawnych niszczącą lotnictwo polityką zatrudniania. Dziś żądają 50 mld dolarów na modernizację całego systemu. I oczywiście dostaną.

Tylko warto zadać pytanie o to, dlaczego dzieje się to wszystko teraz i kiedy problem zaczął narastać? Czy na pewno nie ma z tym nic wspólnego polityka, niedawne wybory połówkowe? I ogrom pieniędzy, nie tylko tych do wydania, ale do zarobienia w nieodległej przyszłości.

Systemem ERAM, pieczą nad nim, aktualizacją oprogramowania, zajmuje się w USA od roku 2002 (czyli od kolejnego roku po 9/11) firma nazywająca się dziś L3 Harris Technologies. W polskojęzycznej wersji Wikipedii możemy się dowiedzieć, że koncern jest „światowym liderem w dziedzinie rozwiązań, w zakresie sprzętu nadzoru elektronicznego, powietrznego, lądowego, pokładowego i przybrzeżnego dla lotnictwa cywilnego, bezpieczeństwa granic i wybrzeża, operacji wojskowych i innych zastosowań. Rozwija produkcję m.in. dronów powietrznych i morskich, systemów łączności dla sił zbrojnych oraz systemów do obserwacji przestrzeni powietrznej. Oferuje kompleksowe rozwiązania z zakresu inżynierii lotniczej, wywiadu, obserwacji i rozpoznania (ISR), integracji złożonych systemów, modyfikacji samolotów, testów w locie i certyfikacji, rozwiązań i usług w zakresie wsparcia logistycznego dla wykonawców (CLS) oraz platformy walki elektronicznej na różnych platformach samolotów wojskowych”. 

I wątek nam bliższy. „Firma jeszcze jako Harris Corporation, od 2001 roku wspierała potrzeby Sił Zbrojnych RP w zakresie łączności taktycznej, dostarczając najnowocześniejsze rozwiązania dla polskich sił specjalnych, lotniczych i wojsk lądowych. Podpisane w 2023 roku porozumienie L3Harris Technologies z Polską Grupą Zbrojeniową S.A. wzmacnia współpracę z obiema firmami i przyczynia się do integracji oraz utrzymania systemów łączności w Siłach Zbrojnych RP jednocześnie wzmacniając polski przemysł obronny”.

W mojej karierze zawodowej byłem świadkiem dwóch poważnych przełączeń systemów i kilku ich aktualizacji. Zawsze odbywały się w nocy, a informacja o tym szła na cały świat, by żaden potencjalny pilot nie brał pod uwagę lotniska Okęcie, nawet jako lotniska zapasowego. Jako specjaliście ds. bezpieczeństwa w ruchu lotniczym do głowy by mi nie przyszło, by podpisać się pod zgodą na reset całego systemu o godzinie 15:36 w piątek, kiedy miliony ludzi wyruszają w weekendowe podróże. Dlatego nie wierzę w tę „przypadkową” awarię systemu.

Kilka miesięcy temu, na najwyższym szczeblu amerykańskiej administracji zapadła decyzja o zastąpieniu L3 Harris innym dostawcą technologii. Jej miejsce zająć miała korporacja Verizon. Nieoczekiwanie, całkiem niedawno okazało się, że będzie to jednak firma AT&T. Te dwie ostatnie pojawiały się dość często w moich książkach poświęconych tak zwanym „atakom na Amerykę”. Gorąco je nadal polecam.

Ten atak nie został nigdy wyjaśniony i trwa, w mniej lub bardziej zawoalowany sposób, już ćwierć wieku. Być może, na naszych oczach, historia pisze jego kolejny rozdział.

Sławomir M. Kozak

Zupełnie nowy plan RAND: Wojna NATO z Rosją do 2030 r.

Zupełnie nowy plan RAND: Wojna NATO z Rosją do 2030 r.

15 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/brandneuer-rand-plan-nato-russland-krieg-fuer-2030/


Oligarchiczny RAND Institute, który pomógł już w przygotowaniu i analizie wielu wojen Zachodu, przedstawił 10 listopada 2026 r. 56-stronicowy dokument zatytułowany: Gotowość na wojnę 2030: scenariusz – wzmocnienie gotowości Wielkiej Brytanii i NATO, autorstwa Jamesa Blacka, Kiran Suman-Chauhan i Leanne Iorio (RAND Europe).

Instytut RAND wywodzi się z Douglas Aircraft Company i obecnie ma siedzibę w Santa Monica, a jego europejski oddział znajduje się w Cambridge. Pomagał w planowaniu wojny w Wietnamie, wspierał sprzedaż Iraku, intelektualnie zarządzał zimną wojną, przewidział wojnę na Ukrainie (2019: Rozszerzenie Rosji ), a w ostatnich latach zapewnił strategiczną ścieżkę dźwiękową do remilitaryzacji Europy.

Rozpoczęto jego produkcję 6 listopada 2026 r., a 10 listopada ukazał się nowy dokument pod pięknym tytułem „Ready for War 2030: A Scenario – Boosting the UK and NATO’s Preparedness” (Gotowy na wojnę 2030: scenariusz – wzmocnienie gotowości Wielkiej Brytanii i NATO) , 56 stron, trzech autorów (James Black, Kiran Suman-Chauhan, Leanne Iorio), kilkunastu współpracowników, a przesłanie jest tak jednoznaczne, jak tylko może je sformułować tylko think tank, który nie musi stawiać czoła żadnym wyborom:

„Istnieje obecnie realne ryzyko, że do 2030 roku w Europie wybuchnie wojna między równie silnymi przeciwnikami. […] Pytanie nie brzmi już, czy wojna jest możliwa, ale czy będziemy gotowi stawić czoła temu wyzwaniu”.

Innymi słowy: pytanie nie brzmi już, czy wojna jest możliwa. Teraz pozostaje tylko pytanie, czy będziemy gotowi na czas. Każdy, kto formułuje to w ten sposób, już udzielił odpowiedzi. Pełny dokument można znaleźć tutaj: RAND, Ready for War 2030 .

„To tylko scenariusz” – typowa wymówka.

Oczywiście, obowiązkowe uwagi znajdują się na stronie 4. Dokument „nie jest prognozą wydarzeń do 2030 roku i później”, jest „w niektórych miejscach celowo prowokacyjny”, stanowi „ramy ilustracyjne”, a nie „narzędzie predykcyjne”.

To standardowa praktyka w każdym dokumencie planistycznym: celem jest wykluczenie odpowiedzialności za to, co obecnie się publikuje. I rzeczywiście – nikt w RAND nie twierdzi, że Putin umrze w styczniu 2027 roku. Ale nie o to chodzi. Chodzi o to, że instytut z bezpośrednim dostępem do sztabów generalnych, ministerstw w Londynie i Brukseli oraz producentów broni opracowuje szczegółową, datowaną chronologię wojny – a następnie publikuje ją jako „materiał do przemyśleń”. To nie nazywa się prognozą. To nazywa się scenariuszem .

Kto za to wszystko płaci?

Linię finansowania można znaleźć na stronie 1 — i jest ona wymowna:

„Praca ta była możliwa dzięki własnym zasobom RAND, w tym przychodom z działalności operacyjnej, darowiznom od darczyńców RAND oraz wypłatom z długoterminowego funduszu inwestycyjnego”.

Zatem: RAND jest finansowany z własnych dochodów, darowizn od swoich darczyńców oraz z funduszu powierniczego . Nie ujawniono, kim są te „nieograniczone dary”. Instytut, którego celem jest edukacja społeczeństwa na temat wojny i pokoju, utrzymuje swoich darczyńców w tajemnicy – ​​to prawdziwa wiadomość na stronie 1.

Okładka idealnie pasuje: zdjęcie z drona brytyjskiej armii, „UK MOD © Crown copyright 2026”. Raport RAND na temat brytyjskiej gotowości obronnej, zilustrowany materiałami brytyjskiego Ministerstwa Obrony. Niezależność tego instytutu jest mniej więcej tak samo niezależna, jak BBC.

Harmonogram: 2027-2031

Przejdźmy do sedna sprawy. W „Ramce 1” RAND przedstawia skrupulatnie zaplanowaną chronologię obejmującą lata 2027–2031. Oto kamienie milowe:

  • Styczeń–marzec 2027: Śmierć Putina. W styczniu 2027 roku prezydent Rosji umiera „z przyczyn naturalnych”. Rozpoczyna się walka o władzę, z której zwycięsko wychodzą służby bezpieczeństwa; w marcu jego następcą zostaje były generał FSB .
  • Kwiecień 2027: Zawieszenie broni na Ukrainie. Mediacja USA, wspierana przez Wielką Brytanię i główne państwa europejskie, w tym częściowe złagodzenie sankcji .
  • Lipiec 2027: Negocjacje pokojowe kończą się fiaskiem. Wojna przeradza się w zamrożony konflikt. Rosja reorganizuje swoją armię – proces ten znany jest jako „rekonstytucja”.
  • Od stycznia 2028 r.: Kampania hybrydowa przeciwko Europie pod dowództwem NATO. Sabotaż, cyberataki, ataki na kable podmorskie, dezinformacja. Nowy prezydent potrzebuje sukcesu w polityce wewnętrznej i schlebia twardogłowym.
  • Czerwiec 2029: Kryzys w Ameryce Południowej. Stany Zjednoczone zmieniają swoje nastawienie, pozostawiając Europę samą sobie. Sytuację pogarszają „trwające napięcia z Chinami w regionie Indo-Pacyfiku”.
  • Styczeń–kwiecień 2030: Przejście do wojny. Kampania hybrydowa zostaje zintensyfikowana, wymierzona w brytyjskie sieci wojskowe, przemysł zbrojeniowy i szlaki transportowe – w celu złamania woli politycznej na Zachodzie, zanim padnie pierwszy strzał.
  • Maj 2030: Narwa. W rosyjskojęzycznym mieście granicznym w Estonii wybuchają zamieszki; Rosja interweniuje „w celu ochrony ludności rosyjskiej”. Powołanie się na Artykuł 5, a NATO reaguje – niespodziewanie zjednoczone.
  • Czerwiec–październik 2030: Wielka Wojna. Ekspansja na Arktykę, wojna podwodna na północnym Atlantyku, ataki na brytyjskie porty, lotniska i instalacje radarowe. Wielka Brytania staje się celem priorytetowym.
  • Listopad 2030: Zawieszenie broni. NATO kontroluje wschodnią flankę, ale wojna znajduje się w impasie. Rosja utrzymuje Narwę i większość Ida-Viru; wiarygodność NATO zostaje nadszarpnięta.
  • Styczeń 2031: „Niepewna przyszłość”. Zawieszenie broni trwa, rozmowy pokojowe utknęły w martwym punkcie, Europa jest zdestabilizowana.

Odnosząc się do opcji rosyjskich, w innym miejscu wyraźnie stwierdzono, że konflikt może eskalować „w najbardziej ekstremalnych scenariuszach – różnych formach eskalacji nuklearnej”. Autorzy uważają zatem wojnę nuklearną za ostateczny etap – i nazywają to środkiem zapobiegawczym.

Każdy, kto przeczyta chronologię, rozpozna pewien schemat: ani jeden krok nie zależy od świadomej decyzji Zachodu. Wszystko jest napędzane wewnętrznymi sprawami Rosji, południowoamerykańskim spektaklem i nieodłączną dynamiką ataków hybrydowych. Zachód reaguje – i ta właśnie bierność jest przesłaniem: Przygotujcie się, bo zostaniecie zalani.

Co wojna robi z Wielką Brytanią

Druga część dokumentu jest bardziej interesująca. W dwunastu scenach („winietach”) zgłębia, co taka wojna oznaczałaby dla społeczeństwa brytyjskiego. Wybór ten jest wymowny, ponieważ precyzyjnie identyfikuje obszary, w których państwo dawno już zawiodło:

  • Odporność społeczna: przerwy w dostawie prądu w Londynie, puste półki w supermarketach po cyberataku na Tesco („prawie 30% udziału w rynku żywności w Wielkiej Brytanii”), paniczne zakupy, protesty, zamieszki.
  • Łańcuchy dostaw i gospodarka w czasie wojny: Brakuje jednego dostawcy trzeciego poziomu – a produkcja samolotów Storm Shadow i Aster zostaje wstrzymana. Logistyka just-in-time jako strategiczna luka w zabezpieczeniach. RAND wyróżnia pięć etapów transformacji do gospodarki w czasie wojny i zauważa, że ​​Wielka Brytania „prawdopodobnie nie wdrożyła jeszcze w pełni Fazy 1A (budowanie odporności)”.
  • Infrastruktura krytyczna: Jednoczesne przecięcie kilku kabli podmorskich, a następnie interkonektorów energetycznych do Francji i gazociągu Langeled. Czas naprawy: miesiące.
  • System opieki zdrowotnej: Cyberatak na laboratoria patologiczne NHS, wycofanie rezerwistów z NHS – „podwójne liczenie”, jak to się mówi, bez wiedzy działów kadr. Następnie atak dronów na londyński szpital, cztery ofiary śmiertelne. Autorzy piszą, że system opieki zdrowotnej przeżywa „najciemniejszy okres od szczytu pandemii COVID-19”.
  • Cybernetyka i AI: Polimorficzne złośliwe oprogramowanie, którego nawet agencje wywiadowcze nie potrafią określić, czy zostało zaprogramowane przez ludzi, czy wygenerowane przez samą sztuczną inteligencję. Ataki, które niwelują podział między IT a OT i paraliżują londyńską sieć energetyczną.
  • Kosmos: Brytyjski system komunikacji satelitarnej zostaje zatwierdzony do zniszczenia; satelity rozpoznawcze Tyche zostają uszkodzone. Autorzy dochodzą do wniosku, że Wielka Brytania nie przetrwa w kosmosie bez USA.
  • Mobilizacja personelu: luki w rekrutacji, niedobór amunicji, malejąca siła bojowa — i wreszcie zdanie, które to wszystko podsumowuje: Bez politycznej decyzji w sprawie poboru nie ma zastępstwa dla uszczuplonych sił lądowych.
  • Mobilizacja przemysłowa: podpalenie w Rosyth, sześć miesięcy przestoju w programie Typ 31. Sabotaż w Barrow, nad rzeką Clyde, w Bolton, Glascoed i Derby.
  • Obrona powietrzna i przeciwrakietowa: Rój dronów nad brytyjskimi bazami jest zwalczany rakietami Aster, które są wielokrotnie droższe. RAND uważa to za „całkowicie niedopuszczalne”.
  • Odstraszanie nuklearne i zarządzanie eskalacją: kluczowy fragment. Wielka Brytania „nie ma jasno określonej wizji tego, jak wygląda odstraszanie w czasie wojny”. Ciągłe odstraszanie na morzu (CAT) ma być niewidoczne – a zatem bezużyteczne jako sygnał. Francja i Wielka Brytania są beznadziejnie słabsze od Rosji w zakresie taktycznej broni jądrowej.
  • Zakończenie wojny: zawieszenie broni o niejasnych sformułowaniach, 80-tysięczne siły zwane Bałtyckimi Siłami Ubezpieczenia , zastrzeżenia narodowe co do zasad użycia siły — i pokój, który natychmiast zostaje ponownie wystawiony na próbę.

Czego brakuje w artykule RAND-u

Można poświęcić 56 stron na opisanie, jak rozwija się wojna, ile brakuje amunicji, ile pozostało zestawów myśliwców i kiedy zostanie wprowadzony pobór do wojska — i pominąć jedno kluczowe pytanie: Jak zapobiec wojnie, nie podejmując jej?

RAND definiuje odstraszanie wyłącznie jako dozbrojenie. W niniejszym opracowaniu „odstraszanie” jest synonimem zwiększonych wydatków na obronność, większej ilości amunicji, większych rezerw, wzmocnienia obrony cywilnej i większej „odporności całego społeczeństwa”. Negocjacje, kontrola zbrojeń, inicjatywy rozbrojeniowe, gwarancje bezpieczeństwa, kwestia ekspansji NATO na wschód – wszystkie te elementy są po prostu pomijane. W tym scenariuszu wojny na Ukrainie kończą się wynegocjowanym przez USA zawieszeniem broni, którego nikt nie przygotował – a następnie następuje wznowienie zbrojeń.

To nie jest analiza. To szablon zakupowy z dramatycznym wstępem .

RAND już zna kolejność zniszczenia.

Szczególnie wymowna jest rola przypisana Wielkiej Brytanii w scenariuszu. Jest ona „państwem ramowym” dla sił NATO w Estonii i dla Połączonych Sił Ekspedycyjnych . Rosja uważa zatem Londyn za „główny cel” i atakuje z wyprzedzeniem: bazy lotnicze, porty, instalacje radarowe, centra dowodzenia. Uzasadnienie w tekście jest militarnie wiarygodne i politycznie idealne: ten, kto kontroluje lukę GIUK (korytarz morski między Grenlandią, Islandią i Wielką Brytanią), kontroluje Atlantyk.

Dokument przedstawia kolejność, w jakiej brytyjska infrastruktura miałaby zostać zniszczona – jednocześnie przedstawiając listę priorytetów w zakresie jej ochrony, polityczne uzasadnienie jej finansowania oraz pilną potrzebę jej wdrożenia. To dokument think tanku, który precyzyjnie przygotowuje decyzje inwestycyjne, które rzekomo jedynie analizuje. Tak właśnie działa ten biznes.

Wniosek

10 listopada 2026 roku instytut finansowany przez przemysł zbrojeniowy i anonimowych głównych darczyńców przedstawił 56-stronicowy scenariusz, w którym Wielka Brytania wypowiada wojnę Rosji, Londyn zostaje zbombardowany, system opieki zdrowotnej upada, wprowadza się pobór do wojska i uzgadnia kruche zawieszenie broni. Został on przedstawiony jako „scenariusz”, opublikowany jako „materiał do przemyśleń” i linkowany do każdej prezentacji Ministerstwa Obrony przez następne dwa lata.

A główne przesłanie nie brzmi: Tak mogłoby się to stać. Brzmi: Tak się stanie, jeśli nie wydasz więcej pieniędzy.

W drugiej części przyjrzymy się temu, co te krótkie opisy ujawniają na temat rzeczywistej sytuacji — pustych składów amunicji, katastrofy rekrutacyjnej, „podwójnego liczenia” rezerwistów NHS, uzależnienia od chińskich składników aktywnych oraz pytania, dlaczego kraj, który twierdzi, że chce zapobiec wojnie, systematycznie demontuje swój przemysł i armię od trzydziestu lat.

Części 2 i 3 wkrótce.

(Nie)zawodna technologia

(Nie)zawodna technologia

14. listopada 2026 Marek Wojcik world-scam/niezawodna-technologia

============================================

Technokracja to religia oparta na dogmacie nieomylności technologii.

=================================

Miliony ludzi na całym świecie nie mają dostępu do poczty e-mail Outlook, Teams i innych niezbędnych narzędzi biurowych firmy Microsoft po tym, jak poważna awaria sparaliżowała działalność firm, instytucji rządowych i szkół w 74 krajach. Źródło.

Jeśli wierzyć zapewnieniom managerów tego giganta softwarowego, awaria nie była wynikiem tak modnego ostatnio ataku hackerskiego. Według SI (sztucznej inteligencji) Microsoft ogłosił program dobrowolnych odejść informatyków (Voluntary Exit Offer), który może objąć nawet 60 tysięcy pracowników (co stanowi około 27% globalnej załogi liczącej ok. 223 tys. osób). Ruch giganta z Redmond wiąże się z zastępowaniem części tradycyjnych zadań programistycznych i operacyjnych przez agentów sztucznej inteligencji. Dlatego awarię spowodowaną prawdopodobnie błędami SI może ponoć naprawić sprawca problemu, czyli sztuczna inteligencja.

Obecny incydent w firmie Microsoft stanowi kolejną lekcję. Nawet „tylko” problem techniczny w chmurze pojedynczego koncernu wystarczy, by zakłócić komunikację i administrację w dziesiątkach krajów. Cyfryzacja infrastruktury krytycznej – od systemów chłodniczych, przez systemy płatnicze, aż po komunikację biurową – stwarza właśnie te słabe punkty i efekt domina, które od lat przedstawia się jako „nieuniknione”. A tę centralną cyfryzację napędzają właśnie ci, którzy przekonują, że awaria jest „nieunikniona”.

Fragment z opublikowanego wczoraj na tkp.at artykułu: Awaria Microsoftu: wielki kryzys cybernetyczny rzuca swój cień. Źródło.

Poniżej cytat z dzisiejszego artykułu na uncutnews.ch:

Udokumentowane zakłócenia i incydenty cybernetyczne w okresie od 11 do 14 listopada

  1. Microsoft 365 – Awarie na całym świecie: Od 12 listopada awarie dotyczyły Outlooka, Exchange Online, funkcji Teams, Copilota i innych usług chmurowych. Zgłoszenia pochodziły z 74 krajów i terytoriów. Wśród nich znalazły się agencje rządowe, firmy, banki i placówki opieki zdrowotnej. Microsoft przypisuje problemy błędowi technicznemu związanemu ze zmianami w infrastrukturze sieciowej. Źródło: Associated Press;
  2. FAA – Uziemienie lotów w całym kraju: 13 listopada Federalna Administracja Lotnictwa USA (FAA) nakazała wstrzymanie wszystkich lotów z powodu poważnych problemów z komunikacją. Tysiące lotów zostało odwołanych lub opóźnionych. Według władz starsze systemy były przeciążone. Utrudnienia trwały kilka godzin. Źródło: Associated Press;
  3. Narodowa Służba Meteorologiczna – Ogólnonarodowe przerwy w łączności: Amerykańska Narodowa Służba Meteorologiczna zgłosiła 13 listopada problemy z infrastrukturą internetową i komunikacyjną. Informacje pogodowe mogły być niedostępne lub nieaktualne. Agencja wyjaśniła później, że jej systemy radarowe działały prawidłowo. Źródło: Reuters;
  4. Amtrak – Zakłócenia na stronie internetowej i w systemie rezerwacji: W związku z załamaniem ruchu lotniczego w USA, podróżni zgłaszali poważne problemy ze stroną internetową i aplikacją amerykańskiej firmy kolejowej. Szczególnie dotknięte zostały rezerwacje biletów. Amtrak odnotował również niezwykle wysoki popyt ze strony pasażerów, którzy utknęli w korkach. Źródło: FOX 5;
  5. Workday – Firmy tracą dostęp do systemów HR: 13 listopada wystąpiły zakłócenia w administrowaniu zasobami ludzkimi, płacami i innych funkcjach biznesowych. Workday obsługuje ponad 11 500 organizacji na całym świecie, w tym Walmart i Target. Dokładna liczba dotkniętych problemem nie jest znana. Firma jako przyczynę podała problemy z testowaniem swoich systemów zapasowych. Źródło: San Francisco Chronicle;
  6. Cloudflare – Zakłócenia w świadczeniu usług infrastruktury internetowej: 12 i 13 listopada Cloudflare zgłosiło między innymi wzrost liczby błędów dla obiektów trwałych (Durable Objects) oraz problemy z API Workers. Z usług tych korzystają deweloperzy i operatorzy stron internetowych. Źródło: Aktualizacja statusu Cloudflare;
  7. GitHub – powtarzające się awarie: Już 11 listopada dotknięte były Akcje, Strony i Copilot. 12 listopada pojawiły się problemy z webhookami i dostarczaniem wiadomości e-mail, a 13 listopada problemy z żądaniami ściągnięcia i poszczególnymi modelami sztucznej inteligencji Copilot. Źródło: komunikaty o stanie GitHub;
  8. Anthropic / Claude – awarie usług AI: 13 listopada Anthropic odnotował dwie przerwy w działaniu usług Claude, Claude Code, API i powiązanych z nimi usług. Co więcej, połączenie z Microsoft 365 było częściowo niedostępne z powodu problemów z Microsoftem. 14 listopada zgłoszono dalsze problemy z płatnościami i subskrypcjami. Źródło: Anthropic;
  9. OpenAI – Liczne problemy techniczne: Między 11 a 13 listopada OpenAI zgłosiło między innymi problemy z logowaniem, błędy w publikowaniu stron internetowych, przerwy w połączeniu z Microsoft 365 oraz opóźnienia w danych o kosztach. Nie wszystkie incydenty wpłynęły na regularne działanie ChatGPT. Źródło: Historia statusu OpenAI;
  10. Akamai – Problemy z systemami poczty elektronicznej: Globalna firma zajmująca się infrastrukturą internetową zgłosiła problemy ze swoimi systemami poczty elektronicznej od 12 listopada, związane z awarią systemu Microsoft. Źródło: Akamai;
  11. Netlify, Asana i inne platformy korporacyjne: Netlify zgłosiło opóźnienia w wysyłaniu e-maili z prośbą o pomoc techniczną, a Asana napotkała problemy z integracją z Outlookiem. Inni dostawcy również zgłaszali problemy wynikające z awarii systemu Microsoft. Zgłoszeń tych nie należy zatem traktować jako oddzielnych, poważnych awarii. Źródło: Netlify – Źródło: Asana
  12. Blizzard/Battle.net – Potwierdzony atak DDoS: Między 11 a 12 listopada, platforma do gier została dotknięta ukierunkowanym atakiem DDoS. Gracze zostali rozłączeni lub nie mogli się zalogować. To rzeczywiście potwierdzony cyberatak. Źródło: Icy Veins;
  13. Expedia – Cyberatak za pośrednictwem zewnętrznego dostawcy usług: 12 listopada biuro podróży potwierdziło atak za pośrednictwem zainfekowanego dostawcy technologii. Zakres potencjalnego naruszenia danych początkowo nie był jasny. Sam atak miał miejsce przed obecną falą awarii. Źródło: Skift;
  14. Uber – skradzione dane osobowe: 13 listopada ujawniono, że atakujący uzyskali dostęp do informacji z systemów Ubera, używając skradzionych danych logowania od dostawcy usług. Do incydentu bezpieczeństwa doszło w październiku. Źródło: Reuters.

Jeśli coś może pójść źle, to pójdzie źle — Prawo Murphy’ego powstałe w 1949 roku podczas testów wytrzymałościowych w bazie lotniczej Edwards; do dziś podstawa projektowania systemów awaryjnych.

Awaria systemu komputerowego? To, od czego mamy nowoczesne komputery i sztuczną inteligencję? Niech się zabiorą do roboty!

Stan sztucznej inteligencji.

Technokracja to religia oparta na dogmacie nieomylności technologii.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Polexit: Pomysł, którego czas nadszedł?

Polexit: Pomysł, którego czas nadszedł?

14 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/polexit-eine-idee-deren-zeit-gekommen-ist


W środę 11 listopada zakończyły się dwudniowe trójstronne rozmowy delegacji rosyjskiej i ukraińskiej, w których pośredniczyli specjalni wysłannicy prezydenta Trumpa Steve Witkoff i książę Jared .

Po rozmowach pan Witkoff i książę Jared polecieli do Moskwy, aby spotkać się osobiście. Poinformować prezydenta Putina o osiągniętych rezultatach. Dziwne w tym pospiesznie zorganizowanym spotkaniu było to, że pan Putin miał w Abu Zabi całą delegację, która równie dobrze mogła go poinformować o rozmowach.

Wymiana więźniów, jakiej nikt jeszcze nie widział.

Ogólnie rzecz biorąc, rozmowy nie przyniosły żadnych rezultatów. Pocieszeniem dla nieznaczących mediatorów było uzgodnienie wymiany jeńców między Rosją a Ukrainą, a ponieważ zaangażowani byli Witkoff i Kushner, ta wymiana musiała być czymś wyjątkowym: książę Jared określił ją jako „największe jak dotąd uwolnienie jeńców w ramach działań humanitarnych” w czasie wojny.

No cóż, proszę pana, jak pan sobie życzy! Ponad 80 wcześniejszych wymian więźniów, uzgodnionych telefonicznie lub przez krótkofalówki między Rosjanami a Ukraińcami, blednie w porównaniu z tym historycznym, największym w historii uwolnieniem – przynajmniej w listopadzie 2026 roku.

A tak poważnie, rozmowy w Abu Zabi pokazały aż nadto wyraźnie, jak słaba stała się pozycja Zachodu na Ukrainie i jak rola Europy, nawet w jej własnym sąsiedztwie, stała się niemal bez znaczenia.

Europa jest już tylko utrapieniem. Jeśli nic innego nie wskazuje na to, że Ukraina doszła do kresu wytrzymałości, to widok Wołodymyra Zełenskiego, który walczy ze łzami , stojąc obok księcia Jareda i wygłaszając banały.

Czy Polska będzie nową Ukrainą?

Ponieważ zachodnia strategia walki z Rosją stopniowo wyczerpuje możliwości poświęcenia Ukraińców, a wszelkie próby zjednoczenia NATO w wysiłku wojennym zawiodły, tajemniczy władcy wojny muszą uciec się do „Planu B”. Najwyraźniej postanowili szybko przygotować Polskę do podjęcia walki – jeśli to konieczne, do ostatniego Polaka – dopóki ich fantazja o zniszczeniu Rosji się nie ziści.

W raporcie z zeszłego tygodnia pt. „ Polska i potęga kapitalizmu finansowego ” zobaczyliśmy, jak Polska cudem uniknęła zamachu stanu dokonanego przez grupę proeuropejskich spiskowców pod wodzą premiera Donalda Tuska i prokuratora generalnego Waldemara Żurka . 31 października, podczas gdy prezydent Nawrocki przebywał w Afryce, polecili oni grupie siedmiu sędziów siłowe przejęcie kontroli nad polskim Trybunałem Konstytucyjnym.

Gdyby zamach stanu się powiódł, zmarginalizowałby suwerenne skrzydło polskiej klasy politycznej i wyeliminował opór wobec globalistycznej kontroli nad krajem, który dziś stanowi najsilniejszą siłę militarną w UE. Dokładny charakter działań Trybunału Konstytucyjnego utrudniających realizację globalistycznej agendy w Polsce stał się jasny w październiku 2021 roku.

Prawo krajowe ma pierwszeństwo przed „wartościami i normami” UE…

W lipcu 2020 roku szefowie państw i rządów UE uzgodnili pakiet w wysokości 750 miliardów euro na sfinansowanie odbudowy gospodarczej Europy po skutkach działań zaradczych wywołanych pandemią COVID-19. Udział Polski w tym pakiecie wyniósł około 36 miliardów euro. Jednak w październiku 2021 roku eurokraci zablokowali wypłatę tych środków Polsce, rozgniewani oficjalnym potwierdzeniem polskiej suwerenności przez Trybunał Konstytucyjny.

Po kilku orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości potępiających działania polskich władz, Trybunał Konstytucyjny potwierdził nadrzędność konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nad prawem Unii Europejskiej. Sprzeciwił się wręcz wprowadzeniu unijnego „mechanizmu warunkowości”, który miałby zapewnić, że kraje otrzymujące fundusze UE przestrzegają „wartości i norm” Unii Europejskiej oraz że UE dysponuje „instrumentami” umożliwiającymi wstrzymanie takiego finansowania w przypadku, gdyby którekolwiek zbuntowane państwo członkowskie odstąpiło od tych zasad.

Tradycyjnie „wartości i normy” UE obejmowały narzucanie nieograniczonej imigracji i nonsensów LGBTQ+ każdemu państwu członkowskiemu, ale teraz obejmują one również konfiskatę złota danego kraju, przymusowe włączenie go do strefy euro i mobilizację sił zbrojnych w celu obrony demokracji i wolności przed nieuchronną inwazją hord rosyjskich.

Czy pojawia się nowy kurs?

Problem z próbą zamachu stanu UE w Polsce polega na tym, że jasno pokazała, że ​​najpilniejsze zagrożenie dla niepodległości i suwerenności Polski pochodzi nie z Moskwy, ale z Brukseli. To znacznie zwiększyło poparcie społeczne dla prezydenta Nawrockiego i zwolenników suwerenności w polskich kręgach rządzących. Większość tej grupy żywi równie głęboką nieufność do UE i Ukrainy, co do Rosji.

Gdy ukraiński statek zatonie, podejmą próbę odzyskania historycznych terytoriów Polski na Wołyniu w zachodniej Ukrainie, a być może nawet dawnego austriackiego [sic!! md] miasta Lwów. Według niedawnego oświadczenia Dmitrija Miedwiediewa , wiceprzewodniczącego Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, Polska przygotowuje się do inwazji na Ukrainę i okupacji jej zachodniej części.

Konkretnie, Polska zawiesiła Traktat o Konwencjonalnych Siłach Zbrojnych w Europie, co oznacza, że ​​nie będzie już przestrzegać postanowień traktatu ograniczających liczebność lub rozmieszczenie jej sił zbrojnych. Zamiast walczyć z Rosją, jak chcą UE i NATO, Polska może wkrótce walczyć z resztkami ukraińskich sił zbrojnych.

Wrogowie mogą stać się przyjaciółmi.

Kreml raczej nie zgłosi sprzeciwu, a Polska mogłaby znaleźć w Rosji chętnego i chętnego do współpracy partnera w kształtowaniu nowej architektury bezpieczeństwa w regionie. Z dzisiejszej perspektywy może się to wydawać mało prawdopodobne. Jednak rosyjska dyplomacja przezwyciężyła głęboką nieufność, jaka istniała między Rosją a Chinami, a także między Rosją a Iranem.

Na swój sposób przyjęli maksymę Abrahama Lincolna , że ​​najlepszym sposobem na zniszczenie wroga jest uczynienie z niego przyjaciela. W niedalekiej przyszłości Rosja i Polska mogą stanąć przed wspólnym wyzwaniem na zachodniej Ukrainie, co zapewni obu stronom ważny temat do dialogu i współpracy. Jeśli tak się stanie, na Zachodzie będzie o wiele więcej ludzi, którzy będą płakać razem z Wołodymyrem Zełenskim.

Podobno ujawniono rosyjskie warunki pokojowe. A skąd te drony do ataku na Sankt Petersburg??

Podobno ujawniono rosyjskie warunki pokojowe, a Ukraina ponownie wykorzystuje przestrzeń powietrzną Bałtyku do ataku na Sankt Petersburg

Symplicjusz simplicius/russian-peace-terms-reportedly-revealed

Po trójstronnym spotkaniu przedstawicieli Ukrainy, Rosji i USA, ekipa Kushnera-Witkoffa udała się do Moskwy, aby przekazać swoje wiadomości bezpośrednio Putinowi.

Jednym z najciekawszych rewelacji tego spotkania są rzekome żądania Rosji dotyczące nowej „europejskiej architektury bezpieczeństwa”, która miałaby zresetować stosunki Rosji z Zachodem i zakończyć wojnę na Ukrainie. Według „BILD” i innych źródeł plotek, rosyjskie żądania całkowitego resetu bezpieczeństwa zostały usłyszane po raz pierwszy:

https://www.bild.de/politik/ausland-und-internationales/ukraine-krieg-bild-kennt-einen-geheimen-russischen-friedensvorschlag-6af482e1db4e2fa8f6eb7a55

Podobno obejmują one następujące elementy:

NOWA ARCHITEKTURA BEZPIECZEŃSTWA?

„Bild” opublikował artykuł, w którym rzekomo wymieniono rosyjskie żądania i propozycje dotyczące restrukturyzacji architektury bezpieczeństwa w Europie.

Według artykułu Rosja domaga się:

* wycofania Finlandii z NATO;
* odmowy przyjęcia baz wojskowych NATO przez Estonię, Łotwę i Litwę;
* rezygnacji Ukrainy z członkostwa w NATO, oddania całego Donbasu Rosji i uznania rosyjskiej kontroli nad pozostałymi terytoriami okupowanymi. Członkostwo w UE jest dopuszczalne;
* demilitaryzacji Odessy i Mikołajowa, które nie mogą być wykorzystywane jako bazy morskie;
* przekształcenia Mołdawii w federację obejmującą Naddniestrze i Gagauzję. Jeśli kraj ten przystąpi do UE, regiony te będą mogły organizować referenda w sprawie niepodległości.

Moskwa z kolei rzekomo jest gotowa zaoferować wycofanie broni jądrowej i pocisków średniego zasięgu z Białorusi, a także wycofanie wojsk rosyjskich z Naddniestrza.


Oficjalnie, oczywiście, nikt nie złożył takich oświadczeń. A lista wydaje się co najmniej… naiwna. Na razie są to więc wyłącznie spekulacje autorów.

================================

Powyższe brzmi rozsądnie , jeśli jest prawdą. Ustępstwa Rosji nie są znaczące: wycofanie rakiet nuklearnych z Białorusi to nic — Rosja nie musi ich tam rozmieszczać, aby móc zagrozić Europie, ani komukolwiek innemu. Pozostałe żądania Rosji nie powinny być trudne do spełnienia dla Zachodu, gdyby faktycznie pragnął pokoju na Ukrainie. Ale znając pragnienie wojny w Londynie i Brukseli, możemy wnioskować, że istnieje niewielka szansa, że ​​zgodziliby się na upokarzający krok wstecz, jakim byłoby wyrzucenie Finlandii z NATO, między innymi. Mimo to, w miarę jak ból dla Europy i Ukrainy będzie się stawał coraz dotkliwszy, warunki te prawdopodobnie zaczną wyglądać znacznie bardziej atrakcyjnie, a zatem możemy stwierdzić, że są to dość realistyczne i zdrowe warunki zakończenia wojny.

To powiedziawszy, dotyczy to jedynie warunków wobec Europy. Nie uwzględnia to nawet wcześniej sformułowanych żądań Rosji wobec samej Ukrainy : demilitaryzacji, denazyfikacji itd. Zatem prawdopodobnie droga do tego jest jeszcze długa, ale wydaje się, że jest to pierwsza w miarę realistyczna propozycja, która mogłaby doprowadzić do ostatecznego zakończenia wojny; krótko mówiąc, dobry i uczciwy punkt wyjścia do ugody.

Zdecydowanie najważniejszym punktem pominiętym w powyższym podsumowaniu było jednak bezpośrednie żądanie Putina, aby żadne obce wojska nie mogły wejść na terytorium Ukrainy po zakończeniu konfliktu. Putin powiedział to wprost Witkoffowi-Kushnerowi w publicznej części konfrontacji:Nie można załadować wideo.

Posłuchajcie uważnie słów Putina na koniec, gdy mówi, że obecność wojsk europejskich na Ukrainie będzie oznaczać natychmiastowe wznowienie wojny.

Stało się to zaledwie kilka dni po tym, jak brytyjskie publikacje chwaliły się, że brytyjskie wojska będą mogły strzelać do Rosjan po ich rozmieszczeniu na Ukrainie:

https://news.sky.com/story/brytyjskie-wojska-mogą-oddać-strzał-siłom-rosyjskim-jeśli-zostaną-zaatakowane-podczas-misji-13607272

Łatwo zrozumieć, dlaczego Putin może być zaniepokojony.

==============================

Drugą rzeczą, którą łatwo zauważyć, jest to, że Europa nie będzie w stanie przeboleć swojej dumy z zaakceptowania któregokolwiek z tych żądań w najbliższym czasie, a zatem nie ma praktycznie żadnych szans na znalezienie jakiegokolwiek pokoju w najbliższym czasie.

Jedynym pewnym scenariuszem jest dalsza eskalacja. I to miało miejsce dwa dni temu, 11 listopada, podczas największego ukraińskiego ataku na rosyjski obwód leningradzki od początku wojny. W atakach ponownie uczestniczyły ukraińskie drony, które przelatywały przez bałtycką przestrzeń powietrzną NATO, co przyznało bezpośrednio estońskie MSZ:

Margus Tsahkna@ Tsahkna

Podczas porannych ataków na cele w Rosji, kilka dronów na krótko wtargnęło w przestrzeń powietrzną Estonii. Powiedzmy sobie jasno: Estonia nigdy nie zezwoliła żadnemu państwu na używanie dronów w naszej przestrzeni powietrznej. Obrona powietrzna NATO zareagowała szybko i poinformowaliśmy o tym Sojuszników. To…

17:57 · 11 lis 2026 · 77 tys. wyświetleń

====================================================

Liczne oficjalne raporty z Litwy i Łotwy również potwierdziły, że drony ponownie przekroczyły ich przestrzeń powietrzną:

Znów obwinili rosyjską EW:

Niezidentyfikowany obiekt latający, prawdopodobnie dron, przeleciał nad litewską przestrzenią powietrzną w nocy z środy na środę.Minister obrony narodowej Robertas Kaunas twierdzi, że bezzałogowy statek powietrzny (BSP) mógł zostać zepchnięty z kursu przez rosyjskie środki walki elektronicznej.

Myśliwce realizujące misję NATO Baltic Air Policing próbowały zneutralizować bezzałogowy statek powietrzny. „Według litewskich sił zbrojnych i sił powietrznych, trwała misja obrony powietrznej. W litewskiej przestrzeni powietrznej znajdował się jeden niezidentyfikowany obiekt, najprawdopodobniej dron. Wszystkie parametry wskazują na drona i podjęto próbę jego zneutralizowania” – powiedział minister w środę telewizji LRT.

Agencja Reuters podała:

https://www.reuters.com/world/latvia-lithuania-warn-threat-airspace-near-belarus-2026-11-10/

WILNO, 11 listopada (Reuters) –NATO poderwało w nocy samoloty bojowe po tym, jak co najmniej cztery drony wdarły się w przestrzeń powietrzną państw bałtyckich podczas ukraińskich ataków na Rosję– poinformowali w środę przedstawiciele władz. W związku z tym obywatele Litwy, Łotwy i Estonii otrzymali krótkie ostrzeżenia, wzywające ich do szukania schronienia.

Wtargnięcie ukraińskich dronów wojskowych w przestrzeń powietrzną Finlandii i państw bałtyckich w tym roku wywołało obawy, że wojna na Ukrainie rozlewa się na kraje NATO graniczące z Rosją i jej sojusznikiem Białorusią.

Możemy w tym momencie stwierdzić, że nie ma wątpliwości, iż Ukraina celowo wykorzystuje przestrzeń powietrzną NATO do ataków na regiony Rosji. Wielokrotnych takich incydentów z rzędu nie da się już wytłumaczyć czystym „zbiegiem okoliczności” ani jakimkolwiek przypadkiem. Pozostaje tylko pytanie, jaką dokładnie trasą lotu posługuje się Ukraina.

Oto wskazówki z nowego ataku. Wspomniany artykuł agencji Reuters stwierdza, że ​​w Kownie na Litwie wydano ostrzeżenia i że „podjęto dwie próby zestrzelenia drona nad Litwą, ale obie zakończyły się niepowodzeniem. Dron następnie przekroczył przestrzeń powietrzną sąsiedniej Łotwy, powiedział na konferencji prasowej szef sztabu litewskich sił zbrojnych Giedrius Premeneckas”.

Jeśli ostrzeżenie o dronie pojawiło się w okolicach Kowna i „później przekroczyło granicę z sąsiednią Łotwą”, oznacza to, że trasa lotu mogła przebiegać następująco:

Pozwala nam to ponownie założyć, że drony albo przelatują przez Polskę, albo są wystrzeliwane z jej terytorium.

Inny artykuł z litewskiej gazety w dziwny sposób stwierdza, że ​​jeden z dronów najprawdopodobniej przybył z Białorusi, podczas gdy drugi przeleciał nad terytorium Polski w pobliżu Przełęczy Suwalskiej, a następnie skierował się w stronę Litwy:

„Według litewskich sił zbrojnych i sił powietrznych, trwała misja obrony powietrznej. W litewskiej przestrzeni powietrznej znajdował się jeden niezidentyfikowany obiekt, najprawdopodobniej dron. Wszystkie parametry wskazują na drona i podjęto próbę jego neutralizacji” – powiedział minister w środę telewizji LRT.

Według Kowna, litewskie wojsko otrzymało od Białorusi informację o niezidentyfikowanych obiektach we wtorek o godzinie 22:47. Informacja została przekazana za pośrednictwem technicznego kanału łączności, którym Białoruś okresowo powiadamia Litwę o obiektach zbliżających się do jej terytorium. Minister powiedział, że niektóre z początkowo wykrytych obiektów nigdy nie dotarły do ​​litewskiej przestrzeni powietrznej, kierując się zamiast tego w stronę Łotwy i Rosji. Jeden obiekt wleciał w litewską przestrzeń powietrzną z Białorusi około godziny 23:00.Według ministra obrony, obiekt ten pozostawał w litewskiej przestrzeni powietrznej przez około pięć minut,przekroczył polską granicę w kierunku Przełęczy Suwalskiej, a następnie zawrócił nad terytorium Litwy.

W artykule czytamy także, że balony wykryto również nad przestrzenią powietrzną Bałtyku:

Wykryto również balony przemytnicze. Minister obrony potwierdził również, że nocne incydenty nie ograniczały się do naruszeń przestrzeni powietrznej, ponieważ nad regionem wykryto również balony. Aktywność balonów tymczasowo zakłóciła funkcjonowanie lotnisk w Wilnie i Kownie.

Jest to szczególnie godne uwagi, ponieważ po tym, jak w tym samym czasie w Petersburgu rzekomo zginął pułkownik rosyjskich sił powietrznych, doniesienia wskazywały, że bomba użyta w ataku została dostarczona do Rosji „balonem na ogrzane powietrze lecącym z krajów bałtyckich”:

Dostarczanie przez Ukrainę przedmiotów, w tym dronów, do Rosji balonem stało się powszechnym zjawiskiem, co można zobaczyć na poniższym nagraniu wideo przedstawiającym przechwycenie rosyjskiego drona:Nie można załadować wideo.

Warto zauważyć, że minister obrony Estonii twierdził z kolei, iż drony, które naruszyły estońską przestrzeń powietrzną, nadleciały ze wschodu kraju, czyli z kierunku rosyjskiego, a nie z innych państw bałtyckich przez Polskę:

https://news.err.ee/1610193178/dron-ministra-obrony-wkroczył-w-przestrzeń-powietrzną-Estonii-z-północnego-wschodu-i-południowego-wschodu

Minister obrony Martin Herem poinformował, że ukraiński atak na Ust-Ługę rozpoczął się około północy i trwał do około 6 rano w środę. Większość dronów przelatywała w pobliżu granicy z Estonią, ale pozostała w rosyjskiej przestrzeni powietrznej.

Około 3:30 rano jeden dron na krótko wleciał w przestrzeń powietrzną Estonii od strony Łotwy, a następnie skierował się w stronę Rosji. Kilka dronów, które dotarły do ​​Ust-Ługi, zawróciło następnie na zachód i krążyło nad Zatoką Fińską w rosyjskiej przestrzeni powietrznej. Niektóre na krótko wleciały w przestrzeń powietrzną Estonii nad Zatoką.

Powód stosowania takiej techniki „omijania granic” jest oczywisty. W artykule stwierdzono, że Rosja nie zestrzeliwuje dronów znajdujących się tuż poza jej terytorium:

„Jeśli jest bardzo blisko granicy, a Rosja jest po drugiej stronie, zestrzelenie go również nie ma sensu.Nawiasem mówiąc, Rosja robi dokładnie to samo: blisko własnej granicy atakuje drony tylko wtedy, gdy może ostrzelać własne terytorium”.

Znając takie zasady walki, Ukraina prawdopodobnie stosuje taktykę omijania granicy, aby zapobiec zestrzeleniu dronów podczas ich przelotu w kierunku celu. To wyjaśniałoby, jak i dlaczego drony są w stanie dotrzeć do obwodu petersburskiego z terytorium Ukrainy bez zestrzelenia.

Jednakże najwyraźniej Ukraina korzysta z obu tras lotniczych, powyższej oraz przebiegającej przez Polskę i kraje bałtyckie, a może nawet przez Białoruś.

Mimo to Ukraina zmaga się z nowymi problemami. Jak przewidzieli niektórzy ukraińscy oficerowie w zeszłym miesiącu, ograniczenia Starlink/Starshield powróciły, ponownie poważnie ograniczając możliwości ukraińskich dronów:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Wykryliśmy ograniczenia prędkości na Starshield na naszym terytorium ukraińskim – w tymczasowo okupowanych częściach Ukrainy. Ograniczenie prędkości powróciło do 161 kilometrów na godzinę – czyli 100 mil na godzinę. Ma to bezpośredni wpływ na naszą zdolność do przechwytywania rosyjskich samolotów odrzutowych…

15:19 · 12 lis 2026 · 1,26 mln wyświetleń

=====================================

W tym momencie niemal niemożliwe jest odgadnięcie, dlaczego te gry są rozgrywane od czasu do czasu. Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że kiedy media zwróciły uwagę na tę kwestię, presja polityczna zmusiła osobę odpowiedzialną za to wydarzenie do ponownego włączenia Starlinka. Teraz, gdy zainteresowanie mediów zgasło, te same osoby być może uznały, że można bezpiecznie wyłączyć Starlink bez narażania się na dalszą presję.

Członek komisji spraw zagranicznych Izby Reprezentantów Gregory Meeks zauważył tę sytuację i natychmiast wydał oświadczenie:

Możemy jedynie przypuszczać, że za kulisami narasta presja, aby zmusić Zełenskiego do zaakceptowania najnowszych propozycji USA mających na celu zakończenie wojny, przy czym obecnie stosowane są taktyki „wywierania na niego ręki”.

—

Podczas gdy ukraiński Starshield zmaga się z ponownym ograniczaniem przepustowości, nowa aktualizacja przyniosła wiadomość, że rosyjskie drony Geran są teraz znajdowane z podłączonymi terminalami Bureau 1440:

Przypomnijcie sobie, że ostatnim razem, gdy znaleziono rosyjskiego drona Molniya z terminalem Rassvet, tym razem był to dron Geran.

Rosyjski kanał wojskowy podaje:

Rosja podobno rozpoczyna testy amunicji krążącej „Geran-2” wyposażonej w terminale krajowego systemu łączności satelitarnej „Rassvet”, opracowanego przez firmę „Bureau 1440”.

Wiąże się to z potencjalną integracją satelitarnego kanału komunikacyjnego bezpośrednio z wyposażeniem pokładowym drona. Umożliwiłoby to transmisję danych wideo i telemetrycznych do operatora, a także odbiór poleceń sterujących ze znacznie większej odległości niż z naziemnych stacji komunikacyjnych.

Główną różnicą między tą konfiguracją a standardowym „Geranem-2” jest możliwość utrzymywania dwukierunkowej komunikacji w trakcie lotu. Zamiast po prostu podążać zaprogramowaną trasą, dron mógłby potencjalnie odbierać zaktualizowane polecenia i przesyłać informacje z kamer pokładowych do operatora.

Rozszerza to możliwości rozpoznania, obserwacji i korygowania zadań lotu, jednocześnie zmniejszając zależność od naziemnych repeaterów.

W 2026 roku Rosja wystrzeliła na orbitę 32 satelity „Rassvet-3” w dwóch partiach po 16 sztuk każda. Na początku listopada na orbicie pozostawało 30 satelitów.

Obecny rozmiar konstelacji pozwala na komunikację tylko w określonych okresach, gdy satelity przelatują nad terytorium Ukrainy. Według szacunków ukraińskich ekspertów, odpowiada to co najmniej dwóm dłuższym sesjom komunikacyjnym dziennie.

Dlatego potencjalne wyposażenie dronów „Geran” w terminale „Rasswiet” stanowi jedno z pierwszych zastosowań rosyjskiej konstelacji satelitów niskoorbitalnych w celach wojskowych.

Wraz ze wzrostem liczby satelitów system mógłby potencjalnie zapewnić bardziej długotrwałą komunikację z dronami, zbliżając się do zasad działania amerykańskiego Starlink.

Na Ukrainie system Starshield nadal zwalnia.
Poinformował o tym Zełenski w swoim kanale.

Według szefa rządu w Kijowie, od kilku dni na całej linii frontu obowiązują ograniczenia prędkości w systemie Starshield, wynoszące 161 kilometrów na godzinę (100 mil na godzinę).

Według niego, ukraińscy wojskowi zbadali już sytuację i stwierdzili, że jest to systemowe ograniczenie prędkości.

Na koniec ankieta:

Co sądzisz o najnowszych rzekomych warunkach pokojowych zaproponowanych przez Rosję, które obejmują wystąpienie Finlandii z NATO, przyłączenie Donbasu do Rosji, brak wojsk europejskich na Ukrainie, brak baz wojskowych NATO w państwach bałtyckich, demilitaryzację Odessy i Nikołajewa oraz powstanie federacji Mołdawii

Iran–USA: Zapowiada się ulewny deszcz

Iran-USA: Nadchodzi ulewny deszcz

SZANGHAJ – „Kontrowersyjny” to za mało powiedziane. Przez chwilę wydawało się, że Katar znalazł realną drogę rozwoju dla Iranu i Stanów Zjednoczonych po osobistym spotkaniu Trumpa z premierem Mohammadem al-Thanim w Waszyngtonie. Emir Kataru poparł ten pomysł, a rząd w Teheranie krótkotrwale go poparł (patrz tutaj i tutaj ).

Ale potem, jak można było się spodziewać, wszystko się rozpadło (patrz tutaj ) – biorąc pod uwagę, jak nierealne było to posunięcie.

Mohsen Rezaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i osobisty przedstawiciel przywódcy Mojtaby Chameneiego, musiał wreszcie przemówić wprost i przedstawić siedem warunków Republiki Islamskiej, których spełnienie byłoby warunkiem wznowienia negocjacji.

Rezaee podkreślił: „Prosiliśmy Amerykanów o jasną i jednoznaczną odpowiedź na nasze warunki, ale (…) ich odpowiedź jest myląca”.

A jest jeszcze gorzej: „Wszystkie twierdzenia USA o kontynuowaniu negocjacji z Iranem i zorganizowaniu spotkania w Katarze to kłamstwa. Służą one zmniejszeniu presji gospodarczej i obniżeniu cen ropy. Dotyczy to również twierdzenia, że ​​spotkam się z wiceprezydentem USA – jest to całkowicie fałszywe i bezpodstawne”.

I wreszcie najważniejsza kwestia: „Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta dopiero wtedy, gdy spełnione zostaną 7 warunków Iranu”.

Przypomnijmy: oto siedem warunków postawionych przez Iran:

  1. Koniec wojny na wszystkich frontach, czyli na osi oporu. To nieuchronnie obejmuje Liban.
  2. Całkowite zniesienie blokady morskiej USA.
  3. Uwolnienie zamrożonych aktywów Iranu. To znacznie więcej niż wspomniane kwoty: 6 miliardów dolarów, 8 miliardów dolarów, 12 miliardów dolarów, a nawet 24 miliardy dolarów.
  4. Zniesienie sankcji wobec Iranu, nałożonych po tym, jak Trump i Pezeshkian podpisali Memorandum o Porozumieniu (MoU) z Islamabadu, które wielokrotnie uznawano za nieważne.
  5. Wycofanie wszystkich sił USA z części Azji Zachodniej otaczającej Iran.
  6. Zniesienie sankcji na sprzedaż całej irańskiej ropy naftowej.
  7. Uznanie korytarza morskiego zostało już uzgodnione między Iranem i Omanem.

Zaraz po absurdalnym incydencie w Katarze stało się jasne, na czym najwyraźniej skupia się administracja Trumpa – przynajmniej w krótkiej perspektywie. Za zamkniętymi drzwiami, podczas spotkania ministrów spraw zagranicznych G7 we Francji, sekretarz stanu Rubio wygadał się.

Krótko mówiąc: Żadnej wznowionej wojny z Iranem. Przynajmniej na razie. I żadnego porozumienia: Rubio i wytatuowany minister ds. nieustannych wojen, Hegzet, są zdecydowanie przeciwni jakiemukolwiek porozumieniu.

To prowadzi nas do taktyki, którą socjopata na szczycie (na razie) obrał: ekonomiczne uduszenie Iranu. Bez końca. Oznacza to kontynuację blokady morskiej, serię sankcji i blokadę „Żelaznej Bramy”, która rozciąga się od linii kolejowych do Morza Kaspijskiego.

Jest drobny problem: Teheran po prostu tego nie zaakceptuje (podkreślenie moje). Pamiętacie niedawne wezwanie Najwyższego Przywódcy Mojtaby Chameneiego: koniec „ani wojny, ani pokoju”.

Co oznacza „ani wojna, ani pokój”

Jednym z głównych powodów niepowodzenia wątpliwego manewru katarskiego jest to, że zarówno Pekin, jak i Moskwa doradziły Teheranowi wycofanie się z „negocjacji” Kabukiego – które mogły obejmować spotkanie Rezaee i JD Vance’a w przyszłym tygodniu w Dosze.

Oczywiście, zawsze istniała możliwość zaoferowanie Trumpowi wyjścia z sytuacji. Istniało jednak również ryzyko kolejnej próby dekapitacji – że stali podejrzani zabiją Rezaee i jego zespół, podobnie jak miało to miejsce w czerwcu 2025 roku.

Co więcej, strategiczne partnerstwo między Rosją i Chinami mogło doprowadzić do zaproszenia nieudolnego Trumpa do rozmów ostatniej szansy podczas możliwego trójstronnego spotkania w przyszłym tygodniu w Shenzhen na marginesie dorocznego szczytu APEC.

Jeśli spotkanie dojdzie do skutku, Putin i Xi będą mogli powiedzieć Trumpowi osobiście: Jeśli wrócisz do dyplomacji – czyli wdrożysz memorandum o porozumieniu – masz nasze wsparcie. I możemy pomóc ci wyjść z bałaganu, który narobiłeś.

Ciekawe jest zastanowić się nad tym, w jaki sposób przywódca rewolucji Modżtaba Chamenei zainicjował w istocie politykę całkowitego powiązania z Chinami.

Przywódca rewolucji sprawuje bezpośrednią kontrolę, co potwierdził przewodniczący parlamentu Ghalibaf.

Priorytety obejmują: zapewnienie sobie pomocy Chin w rozwiązaniu dylematu „ani wojna, ani pokój”; wspieranie silniejszej roli Chin w zapewnianiu bezpieczeństwa Azji Zachodniej; pogłębianie współpracy w ramach BRICS, SCO i globalnego Południa; osiągnięcie namacalnych rezultatów 25-letniego strategicznego partnerstwa między Chinami a Iranem w zakresie inwestycji, współpracy technologicznej i projektów rozwojowych.

Wszystko to zostało zapoczątkowane zaledwie tydzień przed potencjalnym spotkaniem trójstronnym Xi, Putina i Trumpa w Shenzhen.

W tym samym czasie specjalny wysłannik Chin do Azji Zachodniej, Zhai Jun, jest już w drodze.

Pierwszy przystanek: Teheran, gdzie osobiście spotkał się z niezwykle kompetentnym Alim Bagheri-Kanim, drugim najwyższym rangą przedstawicielem SNSC.

Następnie Oman, a potem twardy orzech do zgryzienia: Arabia Saudyjska. Jak dotąd nic nie wskazuje na to, że MbS jest w końcu gotowy, by przyjąć tę wiadomość.

W ten weekend trzy amerykańskie grupy uderzeniowe lotniskowców zostaną rozmieszczone w Azji Zachodniej. Ta perspektywa nie zmienia zdania w Teheranie. Na najwyższych szczeblach panuje zgoda co do tego, że nie ma już nic do negocjacji – ani w sprawie Cieśniny Ormuz, ani w żadnej innej sprawie. W końcu wszystko zostało już wynegocjowane w ramach porozumienia – tego samego, które Trump zerwał.

Bagheri-Kani podsumował to idealnie po spotkaniu z chińskim wysłannikiem: żadnych dalszych słów, ani ustnych, ani pisemnych. Po prostu wdrażać memorandum o porozumieniu.

Moskwa i Pekin doskonale zdają sobie sprawę, że administracja Trumpa próbuje skłócić ze sobą cywilizowane państwa: Rosję, Iran i Chiny. Ku powszechnemu rozbawieniu, poplecznicy petro-szejków z Rady Współpracy Zatoki Perskiej postanowili – lub zostali na to namówieni – utworzyć wspólną kwaterę główną wojskową w Kuwejcie.

Po co? Zaatakować Iran armią kebabów?

Trump desperacko szuka wyjścia. Ale najwyraźniej nie pod siedmioma twardymi warunkami Teheranu. Potrzebuje czegokolwiek, czegokolwiek, co mógłby stale sprzedawać jako „zwycięstwo”. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej jednak nie odpuści mu, bez względu na wszystko. Jeśli chce się wycofać, będzie musiał zapłacić wysoką cenę.

Gospodarka Iranu może być w opłakanym stanie, ale nikt w bliskim otoczeniu Trumpa nie rozumie, jak sprawnie kraje Globalnego Południa radzą sobie z niedoborami. Dla bezpieczeństwa narodowego Iranu liczy się to, jak Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wykorzystuje swoje zasoby finansowe, wiedzę technologiczną i powiązania społeczne do wspierania oporu.

Tylko siła militarna może przełamać impas.

Obiektywnie rzecz biorąc, znajdujemy się w całkowitym impasie. Ani Trump, ani Teheran nie mogą przystać na warunki drugiej strony, nie narażając się na porażkę w oczach reszty świata.

A żeby jeszcze bardziej pogorszyć sytuację: obie strony wierzą, że wygrają. W rzeczywistości jednak Iran pozwala, by czas uciekał.

Mohammad Mokhber, jeden z głównych doradców przywódcy Modżtaby, oświadczył, że Iran uzna każdą formę współpracy z blokadą USA za akt wojny. Jego ocena ma swoją wagę. Między katastrofą helikoptera – a raczej zabójstwem – Raisiego a wyborem Pezeshkiana, pełnił obowiązki prezydenta.

Co więcej, w społeczeństwie irańskim panuje szerokie poparcie dla militarnej odpowiedzi na próbę gospodarczego uduszenia Iranu przez Trumpa.

Teheran w zasadzie postawił Waszyngtonowi ultimatum: albo ostateczne warunki zostaną wynegocjowane na drodze dyplomatycznej, albo będzie dalsza wojna.

Oto głębsze znaczenie wezwania przywódcy – „ani wojna, ani pokój” – wraz z całkowitym odrzuceniem blokady gospodarczej. Ostrzeżenie Rezaeego dotyczące X – spełnienia siedmiu warunków lub poniesienia konsekwencji – ustanawia podstawę prawną dla ewentualnego irańskiego ataku wyprzedzającego.

Tak zmieniła się polityczna szachownica w ostatnich dniach. Lider Rezaee, Bagheri-Kani i IRGC są na czele – podczas gdy Ghalibaf i Araghchi pozostają raczej w cieniu, krążąc między Dohą a Islamabadem.

Prawdopodobny scenariusz: siły podżegające do wojny czekają, aż Niebiański Imperator spojrzy socjopacie w oczy w przyszłym tygodniu w Shenzhen, a wtedy rozpęta się piekło.

Poważne konsekwencje. Rezaee jasno je określił. Reakcja nie będzie ograniczona do „pobliskich” baz amerykańskich: „Zaatakujemy również wszystkie odległe bazy amerykańskie”. Oraz: „Możemy zaatakować niektóre wyspy, które zdaniem Amerykanów są poza zasięgiem naszych pocisków”.

Rezaee zalecił „wszystkim krajom, które posiadają amerykańskie bazy wojskowe na swoim terytorium, aby nie brały udziału w żadnej amerykańskiej agresji militarnej (…) Każde miejsce, z którego startują amerykańskie samoloty, uznamy za zagrożenie dla nas. Deklarujemy to stanowisko już teraz, aby nie mogło ono służyć jako pretekst w przyszłości”.

Niezwykle ważne jest, aby prawidłowo ocenić obecne nastroje w całym społeczeństwie irańskim. Panuje konsensus, że trwająca blokada, dodatkowo zaostrzona przez aferę Żelazna Brama, jest nie do zniesienia. To samo dotyczy wątpliwych operacji wywiadowczych i wojny poznawczej. Iran musi zatem opracować skuteczną strategię militarną, aby przeciwdziałać maksymalnej presji ekonomicznej i poznawczej.

Dlatego w całym Iranie panuje powszechna zgoda, że ​​zakończenie blokady byłoby wystarczającym powodem do rozpoczęcia kompleksowej wojny prewencyjnej.

Ostatecznie dowództwo Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej spodziewa się ataku ze strony syndykatu Epsteina prędzej czy później. To wyjaśnia wyraźne ostrzeżenie, że irańska odpowiedź nie będzie miała granic geograficznych – i może objąć również Europę.

Listopad, a nie kwiecień, może okazać się najgorszym miesiącem. Istnieje duże prawdopodobieństwo ulewnych deszczów.

Źródło: Iran–USA: Zapowiada się ulewny deszcz

Globaliści wychodzą z ukrycia

Globaliści wychodzą z ukrycia

11. listopada 2026 Marek Wojcik world-scam/globalisci-wychodza-z-ukrycia

Dzisiaj po raz 108. obchodzimy Święto Niepodległości. Polska czekała 123 lata – pięć pokoleń – na odzyskanie tak beznadziejnie głupio utraconej niepodległości. Dzisiaj wcale nie jesteśmy mądrzejsi niż nasi przodkowie ponad dwa wieki temu. Nasz świat kształtowany przez telewizję i wpisy na Facebooku to świat urojony. Pozwalamy na to, by inni za nas myśleli, a to jest pierwszy krok, do zniewolenia.

————————————————-

Powyższy wstęp brzmi cokolwiek dziwnie w artykule o globalistach. Oni bazują swoją agendę na naszym zaprogramowanym przez nich posłuszeństwie, na cichym przyzwoleniu poprzez zaniechanie buntu i godzeniem się na stopniowe odbieranie wolności.

20 sierpnia 1672 roku w Hadze rozwścieczony tłum zbrojnie zaatakował i zamordował Johana de Witta oraz jego brata Cornelisa, obwiniając ich za wojenne niepowodzenia. Wokół tego wydarzenia narosły m.in. makabryczne legendy o rzekomym zlinczowaniu i zjedzeniu części szczątków przez tłum, co w dużej mierze pozostaje mitem lub historyczną ekstremalną plotką.

W dniach 23–25 października 2026 r. odbyło się Globalne Forum Zarządzania 2026 (Xiong’an) w Xiong’an New Area w prowincji Hebei w Chinach. Po cichu jakby wstydliwie globalistyczne media, czyli wszystko, co nazywam mainstreamem, ukryły gdzieś głęboko informacje o tym spotkaniu. Bo nie ma się czym chwalić. Największym osiągnięciem tego globalistycznego forum, było opublikowanie dokumentu „Global Governance: Xiongan Vision”. [Polska wersja dokumentu.] Dokument ten opisuje świat jako wkraczający w „nowy okres zawirowań” i dowodzi, że „multilateralizm” (globalny rząd) jest jedyną realną drogą do rozwiązania problemu deficytu sprawowania rządów (cokolwiek to oznacza). Autorzy wezwali do zabezpieczenia i wzmocnienia centralnej roli ONZ w tych działaniach.

Cytat pochodzi z piątkowego artykułu na alt-market.us: Globalistom udało się wyjść z ukrycia, by wziąć udział w tajnym szczycie w Chinach. Źródło.

Na forum w Chinach nie wypadało im nawoływać do „wzmocnienia centralnej roli” UE. Poza ONZ i kilkoma państwami jak m.in. Australia, Kanada czy Wielka Brytania, Unia jest ich „ostatnią kohortą” – jak w pięknej powieści Waldemara Łysiaka o upadku Cesarstwa Rzymskiego, Propagowana usilnie jako bezalternatywna ideologia globalizmu, uległa innym, alternatywnym pomysłom. Jeszcze się nie poddała i pewnie tego nie zrobi.

Globaliści weszli przed kilku laty na drogą bez możliwości powrotu, kiedy narzucili światu zmyśloną pandemię. Liczyli na to, że gdy obejmą upragnioną władzę nad światem nikt ich za te zbrodnie nie rozliczy. Wojna na Ukrainie była i jeszcze jest kolejną fazą dominacji ich ideologii.

Mamy znowu pakt Warszawski.

Globaliści nigdzie nie odchodzą, bo nie mają dokąd. Podobnie jak Donald Tusk ze swoim zamachem stanu może jedynie brnąć dalej w te bagniste okolice, w które sam za ich namową się wpakował.

Zapewne mają jeszcze przygotowanych dla nas kilka niespodzianek. W efekcie muszą przegrać, ponieważ nie docenili swoich przeciwników. Wszystkie trzy mocarstwa chętnie wykorzystują ich globalistyczne pomysły, ale jedynie dla umocnienia swojej władzy, a pseudoelity z Davos zostały na lodzie. Agenda 2030 niedługo powinna zmienić nazwę na Agendę 2150. Oni lubią przecież planować długoterminowo. Jednak kryzys, który miał być bardzo silnym impulsem inicjującym przejęcie władzy, nadejdzie wkrótce bez ich udziału.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Szczegóły nie są jeszcze omawiane: Co przyniosło spotkanie w Abu Zabi

Szczegóły nie są jeszcze omawiane: Co przyniosło spotkanie w Abu Zabi

Władimir Kostyriew , 11 listopada, tass-ru/opinions

© Grigory Sysoev/POOL/TASS

Dwudniowe rozmowy trójstronne między Rosją, Stanami Zjednoczonymi i Ukrainą w Abu Zabi dobiegły końca. Obie strony są powściągliwe w swoich oświadczeniach i ocenach, co jest zrozumiałe – dyplomacja kwitnie w milczeniu. Jednym z konkretnych rezultatów, ogłoszonych przez przewodniczącego delegacji rosyjskiej, Władimira Miedinskiego, będzie kolejna, masowa wymiana więźniów.

Czy jest coś jeszcze?

Kto na czym korzysta, a kto nie?

Publiczne oświadczenia po takich rundach nie są najlepszym wskaźnikiem ich rzeczywistej treści i rezultatów: na Zachodzie i w Kijowie każde spotkanie powszechnie nazywa się „konstruktywnym”, o ile nie kończy się całkowitą porażką. Strona rosyjska jest pod tym względem znacznie bardziej pragmatyczna. Po spotkaniach Miedinski podkreślił , że „szczegóły nigdy nie są omawiane”, dopóki nie zostaną osiągnięte ostateczne porozumienia. W istocie przypominał znaną zasadę dyplomacji: nic nie jest uzgodnione, dopóki wszystko nie zostanie uzgodnione.

Co więcej, jedynymi osobami zainteresowanymi obecnie fiaskiem procesu negocjacyjnego są Europejczycy, którzy nie zostali zaproszeni na spotkanie – mimo że w nim uczestniczyli. Rosja jednak zawsze podkreślała swoją gotowość do pokojowego rozwiązania, uwzględniającego jej uzasadnione interesy, oraz do negocjacji mających na celu osiągnięcie tego rezultatu.

W Stanach Zjednoczonych prezydent Donald Trump desperacko pragnie sukcesu w polityce zagranicznej, biorąc pod uwagę słabe wyniki Republikanów w ostatnich wyborach uzupełniających. Kijów ze swojej strony desperacko próbuje uzyskać chwilę wytchnienia na froncie i chce wykorzystać negocjacje, aby to osiągnąć, wielokrotnie podnosząc temat całkowitego lub częściowego zawieszenia broni, unikając jednocześnie dyskusji o zajęciu się podstawowymi przyczynami konfliktu i długoterminowym rozwiązaniu. Co więcej, otwarte zerwanie negocjacji przez Ukrainę wywołałoby gniew amerykańskiego przywódcy – co oznaczałoby co najmniej ograniczenia w programie Starlink i wymianie informacji wywiadowczych.

Czas porozmawiać?

Należy również zauważyć, że pora chłodna to tradycyjnie czas negocjacji. Pogoda spowalnia tempo działań wojennych, a strony konfliktu wykorzystują tę ciszę do oceny bieżącej sytuacji, podjęcia decyzji o dalszych działaniach i ewentualnego rozważenia innych możliwych rozwiązań. Poprzednia runda dyskusji również odbyła się pod koniec 2025 roku i na początku 2026 roku i zakończyła się wraz z rozpoczęciem kampanii wiosenno-letniej.

Tym razem sytuacja jest oczywiście inna. Mimo nadchodzącej zimy Rosja kontynuuje naloty na infrastrukturę i obiekty logistyczne wykorzystywane przez Siły Zbrojne Ukrainy (UAF). Kampania ta prawdopodobnie będzie kontynuowana w nadchodzących miesiącach, zwiększając presję na ulicę Bankową. Poważne problemy z dostawą prądu i ciepła występują już w kilku dużych miastach, zwłaszcza w Kijowie, który zmaga się również z załamaniem komunikacyjnym z powodu uszkodzenia Mostów Północnego i Południowego, służących do transportu zaopatrzenia wojskowego na wschód. Władze miasta zalecają mieszkańcom Kijowa opuszczenie stolicy. Jak długo kraj może kontynuować walkę, gdy ludzie uciekają ze stolicy, pozostaje kwestią otwartą.

Inną kwestią jest to, że obecne władze Ukrainy nie zadają sobie tych ani podobnych pytań. Ich głównym celem pozostaje utrzymanie własnego reżimu i jeśli oznacza to zamrożenie lub przymusową mobilizację dziesiątek, a nawet setek tysięcy ludzi, to to zrobią. Wołodymyr Zełenski i jego ekipa po prostu nie mają innego wyboru, ponieważ nie chcą ponosić odpowiedzialności przed społeczeństwem za skutki swoich działań.

Moim zdaniem runda w Abu Zabi jasno ujawniła prawdziwe cele Kijowa. Nawet w dniach poprzedzających negocjacje padały oświadczenia Bankowej – na przykład ze strony Davida Arachamii, szefa frakcji Sługa Ludu i jednego z członków delegacji – że nie należy oczekiwać przełomu.

Same spotkania trwały 4,5 godziny (z 40-minutową przerwą) pierwszego dnia i niecałe dwie godziny drugiego. Przed rozmowami zarówno Rosja , jak i Stany Zjednoczone zadeklarowały chęć poruszenia kwestii nowej europejskiej architektury bezpieczeństwa – i, według Medinsky’ego , temat ten stał się centralny. Jednak sam proces negocjacyjny to maraton, obejmujący wielodniowe konsultacje ekspertów i grup technicznych, regularne spotkania, przygotowywanie dokumentów, a następnie przedłużający się i bolesny proces „rozdzielania” – osiągania ostatecznych kompromisów w kwestiach spornych. W Abu Zabi miało miejsce jedynie testowanie gruntu.

Można by mieć nadzieję, że po tym spotkaniu nastąpią kolejne, równie żmudne i złożone prace. Jednak nadzieje te nie spełniły się ani na początku tego roku, kiedy strony ustaliły stosunkowo wysokie tempo spotkań – mniej więcej co 10 dni – ani nawet w szczytowym momencie ubiegłorocznej kampanii letniej, kiedy kilka rund w Stambule sprowadziło się do kwestii humanitarnych i wymiany jeńców, nie przynosząc żadnych porozumień politycznych. Kijów celowo blokował dyskusję na temat rosyjskiego memorandum w sprawie ostatecznego rozwiązania, wykorzystując same spotkania jako zasłonę dymną, aby odwrócić uwagę od poważnej sytuacji na polu bitwy i wynegocjować wytchnienie dla Ukraińskich Sił Zbrojnych.

Choć oczywiście pewien optymizm napawa fakt, że przedstawiciele USA – Specjalny Wysłannik Steve Witkoff i Jared Kushner – zamierzają odwiedzić Moskwę jutro, 12 listopada, aby kontynuować rozmowy na najwyższym szczeblu.

Cele i perspektywy

Rzeczywiście, osiągnięcie porozumienia wymaga od obu stron gotowości do kompromisu i woli politycznej do podejmowania trudnych decyzji. Czy Kijów zrobił coś podobnego w ostatnich dniach? Nie.

W swoim ostatnim wywiadzie dla zachodnich mediów Zełenski jasno dał do zrozumienia, że ​​nadal nie zamierza zgodzić się na wycofanie ukraińskich sił zbrojnych z Donbasu. Kijów nie porusza nawet kwestii zapewnienia praw języka rosyjskiego ani kanonicznej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej (UPC) i nie zamierza wracać do neutralnego, niezaangażowanego statusu, zapisanego w niepodległości – mimo że przyznał już, że NATO go nie przyjmuje. Może Zełenski w końcu planuje wybory prezydenckie? Nie, to nie to. Nie padło ani jedno konkretne słowo w tej sprawie. 

Ale delegacja ukraińska nie ma Rosji nic konkretnego do zaoferowania. Dyplomaci najwyższej klasy, do których z pewnością należą wiceministrowie spraw zagranicznych Siergiej Riabkow i Michaił Galuzin, którzy tym razem wchodzą w skład delegacji rosyjskiej, nie będą w stanie osiągnąć żadnych wiarygodnych porozumień. Ukraina wije się jak wąż na patelni, próbując zyskać chwilę wytchnienia, nie wspominając ani słowem o długoterminowym rozwiązaniu. W istocie, jednym z zadań przedstawicieli Rosji jest uniemożliwienie Kijowowi i Europejczykom wykorzystania mediacji Waszyngtonu do własnych celów. Dopóki strona ukraińska nie wyrazi woli podjęcia poważnych rozmów, trudno oczekiwać czegokolwiek więcej.

Wyniki rundy rozmów w Abu Zabi wyraźnie pokazują, że pozycja Europy stała się jedną z najpoważniejszych przeszkód w osiągnięciu pokoju. Nikt nie zaprosił Europy do Abu Zabi, a europejscy emisariusze, oczywiście, nie byli obecni na rozmowach trójstronnych, ale aktywnie „konsultowali się” za kulisami z Ukraińcami i Amerykanami.

Ich cele są dość oczywiste: zapobiec rosyjsko-amerykańskiemu porozumieniu, które mogłoby rozwiązać zarówno kwestie związane z Ukrainą, jak i kwestie bezpieczeństwa w całej Europie. Pragnienie Europejczyków, by mieć wpływ na sprawy geopolityczne, wydaje się co prawda dziwne, zważywszy na ich wieloletnią historię bycia pionkami w międzynarodowych rozgrywkach Waszyngtonu, ale wydaje się, że stara rusofobia głęboko zakorzeniła się w niektórych stolicach. Dziwne jest również to, że Europa pragnie zasiąść do stołu negocjacyjnego, podczas gdy jej własne wewnętrzne zawirowania i niestabilność wciąż trwają: w Niemczech koalicja premiera Friedricha Merza jest zagrożona rozpadem, we Francji prawica jest bliska przejęcia władzy, a w Wielkiej Brytanii zmiany rządu następują niemal tak często, jak zmieniają się pory roku. Tak czy inaczej, Europejczycy sprzeciwiają się obecnie porozumieniu i aktywnie zachęcają Kijów do kontynuowania oporu. Gdyby nie to, być może sami Ukraińcy byliby bardziej ugodowi. Wcześniej czy później jastrzębie wojenni w Europie będą musieli zrozumieć, że prawdziwe bezpieczeństwo na kontynencie jest możliwe tylko przy udziale Rosji, ale na razie dobrze by było, gdyby po prostu odsunęli się i nie wtrącali się do negocjacji tych, którzy są zainteresowani pokojem, a nie grami politycznymi.

Jaki jest więc ostateczny wynik? Rozmawiać zawsze jest lepiej niż milczeć. Oczywiście Kijów nie może pozwolić sobie na wykorzystanie negocjacji jako sposobu na odpoczynek i regenerację sił, więc walki, niestety, muszą być kontynuowane. Ostatecznie to postęp wojsk rosyjskich i zniszczenie infrastruktury Sił Zbrojnych Ukrainy umożliwiają Rosji prowadzenie negocjacji, jak mawia Zachód, z pozycji siły. Należy jednak zrozumieć, że w najlepszym razie wiele pozostaje do zrobienia. Ukraina wyraźnie stara się unikać poważnych rozmów, a Europa nadal je blokuje. 

Gra migracyjna a ulice Europy

Gra migracyjna i ulice Europy

Gra migracyjna i ulice Europy

Od Mauretanii do Kanału La Manche – dokument śledczy z udziałem tajnej ekipy śledzi proces migracji, z którym instytucje rzekomo walczą, jednocześnie nadal go finansując.

Claudio Grass 9 listopada 2026 forumgeopolitica/the-migration-game-and-the-streets-of-europe

Właśnie ukazał się nowy, śledczy dokument, który obnaża starannie podtrzymywane iluzje wokół kryzysu migracyjnego w Europie. Wyprodukowany przez studio śledcze Muckraker i zatytułowany „ Replaceing Europe” (Zastąpienie Europy ) film śledzi zachodnioafrykańską trasę od centrum przemytu w Mauretanii, przez Wyspy Kanaryjskie i kontynentalną Hiszpanię, przez granicę francuską, aż do kanału La Manche, by dotrzeć do Wielkiej Brytanii.

W rzeczywistości nie pokazuje on scen kryzysu humanitarnego, wojennego chaosu ani aktywnych i pilnych zagrożeń, lecz dokumentuje starannie zarządzany rurociąg, finansowany z pieniędzy podatników, organizacji pozarządowych, organizacji międzynarodowych i rządów, które publicznie deklarują próby zatrzymania napływu migrantów, jednocześnie po cichu robią wszystko, co w ich mocy, aby zapewnić jego kontynuację.

Najbardziej uderzające wyznania w filmie pochodzą bezpośrednio od osób z wewnątrz systemu. Pracownik Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji ONZ stwierdza przed kamerą, że Hiszpania celowo pozwala na ciągłe przypływanie łodzi, ponieważ finansowanie z Unii Europejskiej, które następuje po tym, jest zbyt lukratywne, by je przegapić.

Pokazuje się, jak duża „katolicka” organizacja pozarządowa, ACCEM, która otrzymała około 225 milionów euro w 2024 roku, z czego zdecydowaną większość od państwa hiszpańskiego, organizuje transfer przybyszów z wysp na stały ląd, zapewnia im zakwaterowanie i comiesięczne zasiłki. Aktywiści malują na chodnikach dosłowne ślady stóp, aby pomóc migrantom uniknąć hiszpańskiej policji i znaleźć drogę do Francji. Schroniska finansowane ze środków publicznych następnie przetwarzają ich z minimalną dokumentacją. Ogólny obraz przedstawia instytucjonalne zachęty, które nagradzają ilość, a nie kontrolę.

To system operacyjny, na którym od lat funkcjonuje polityka migracyjna UE, a jej konsekwencje są teraz widoczne na ulicach. W tym miesiącu Francja doświadczyła jednych z najgorszych aktów przemocy w miastach od dziesięcioleci. To, co zaczęło się jako protesty studentów przeciwko niszczejącym szkołom i kosztom utrzymania, przerodziło się w powszechne podpalenia, grabieże i ataki na własność prywatną i publiczną. XIX-wieczny ratusz w Limoges został w dużej mierze zniszczony przez pożar. Ratusze i budynki publiczne stały się celem ataków od Lille po Marsylię. Ponad 1200 policjantów zostało rannych, a tysiące sklepów zostało uszkodzonych i splądrowanych. Skala zniszczeń sprawiła, że ​​wielu mieszkańców opisało swoje dzielnice jako strefę wojny.

Podobne niepokoje miały miejsce we Włoszech, Hiszpanii, Belgii, a ostatnio także w Niemczech, gdzie przemoc rozprzestrzeniła się w zeszły weekend. Na całym kontynencie powtarza się ten sam schemat i staje się coraz bardziej oczywiste, że w Europie dzieje się coś głęboko niepokojącego.

Relacje głównego nurtu były zadziwiająco konsekwentne w swoim ujęciu. Na przykład, niedawny artykuł agencji Reuters przypisuje francuski wzrost i szerszy wzrost znaczenia partii, które określa jako „skrajnie prawicowe”, głównie gniewowi na ceny paliw związanemu z konfliktem w Iranie. Oczywiście, rosnące koszty energii są realne i bolesne, a ta całkowicie niepotrzebna wojna utrudnia i drożeje życie wszystkim. Jednak to tylko jeden z aspektów znacznie głębszej porażki i z pewnością nie wyjaśnia wzrostu znaczenia „skrajnej prawicy”, zwłaszcza że partie, które odnotowują ten wzrost popularności, mają jedną wspólną politykę, którą forsują od ponad dekady – reformę imigracyjną.

Doniesienia mediów głównego nurtu systematycznie bagatelizują lub pomijają transformację demograficzną i kulturową napędzaną przez utrzymujący się wysoki poziom imigracji osób o niskich kwalifikacjach, społeczeństwa równoległe, które ukształtowały się w wielu obszarach miejskich, obciążenia mieszkaniowe, szkolnictwo, szpitale i systemy opieki społecznej oraz wynikającą z tego erozję zaufania między obywatelami a instytucjami nimi rządzącymi. Kiedy opinia publiczna reaguje na kumulatywne skutki tych polityk, preferowanym wytłumaczeniem pozostają trudności ekonomiczne lub „populizm”, a nie same polityki.

To nie przypadek. Przez lata dominująca narracja traktowała masową migrację jako nieuniknioną i moralnie niepodważalną, podczas gdy każda poważna dyskusja o jej kosztach fiskalnych, społecznych i w zakresie bezpieczeństwa była uznawana za nieuprawnioną. W rezultacie pogłębia się przepaść między językiem urzędowym a rzeczywistością. Ludzie zauważają, gdy szkoły w niektórych dystryktach stają się nie do opanowania, gdy przestrzenie publiczne stają się mniej bezpieczne, gdy mieszkania stają się nieosiągalne i gdy państwo opiekuńcze jest proszone o wsparcie zarówno starzejącej się ludności tubylczej, jak i ciągłego napływu nowych osób ubiegających się o zasiłek. Zauważają również, gdy media i klasa polityczna upierają się, że głównym problemem jest w rzeczywistości ich własna reakcja, a nie to, na co reagują.

Niesamowity przykład tej bezwstydnej postawy obwiniania ofiar pojawił się podczas zamieszek we Francji kilka tygodni temu. Na nagraniu, które krążyło w internecie, Bettina Zourli, zwolenniczka skrajnie lewicowej partii Mélenchona, samo-określona „dziennikarka” i absolwentka gender studies, została skonfrontowana z kobietą, która zeznała, że ​​uczestnicy zamieszek grozili jej gwałtem po tym, jak próbowała powstrzymać ich przed splądrowaniem sklepu, gdy była na piętrze w swoim mieszkaniu z dzieckiem. Odpowiedź Zourli brzmiała: „To straty uboczne… Rewolucja nie jest pokojowa. Nie mieści się w granicach”. 

Pojawiły się również doniesienia i nagrania rzekomych „zamieszkowców” z Antifa, którzy w rzeczywistości wyglądali na tajnych policjantów działających jako agenci prowokatorzy. Twierdzono, że zamaskowani osobnicy dopuścili się aktów destrukcji lub przemocy (podpalanie koszy na śmieci, rzucanie pociskami), a następnie przenieśli się lub byli eskortowani z powrotem w kierunku lub za policyjne linie. Pojawiły się również nagrania wideo i relacje, zwłaszcza z zamieszek 24 października w miastach takich jak Montpellier, Nicea i Nancy, przedstawiające grupy skrajnie prawicowe atakujące protestujących, a następnie ponownie przemieszczające się za policyjne linie lub wchodzące z nimi w interakcję.

Chociaż doniesienia te pozostają niepotwierdzone według głównego nurtu francuskiej weryfikacji faktów, tajni funkcjonariusze rzeczywiście działają wewnątrz tłumów protestujących i jest to legalna i standardowa praktyka zgodnie z francuską doktryną porządku publicznego, głównie w celu gromadzenia informacji wywiadowczych i dokonywania celowych aresztowań.

Jasne jest, że w państwie, a na pewno w partiach politycznych, istnieją elementy, które pragną, by ich miasta płonęły, a ich obywatele padali ofiarą. Ci ludzie naprawdę chcą eskalacji pokojowych demonstracji, celebrują przemoc i liczą na jej dalszy rozwój, aż sytuacja osiągnie punkt krytyczny, a wojna domowa stanie się realnym scenariuszem. Rozkoszują się zniszczeniem, nastawiają jedną grupę przeciwko drugiej, podsycają nienawiść i podziały i nie spoczną, dopóki nie zostanie nic do spalenia.

Europa nie doświadcza serii odosobnionych protestów przeciwko kosztom utrzymania, które akurat przynoszą korzyści określonym partiom politycznym. Doświadcza przewidywalnych konsekwencji długotrwałej polityki zmian demograficznych, prowadzonej siłą i bez demokratycznej zgody. Nie tylko nie ma żalu, wstydu ani poczucia winy u tych, którzy to zrobili, ale wręcz przeciwnie – odczuwają autentyczną radość.

Widzimy, jak Stary Świat umiera na naszych oczach – i nie jest to śmierć zadana przez kogoś obcego, lecz samobójstwo.

Rewizja NATO: Scenariusze przegrupowania wojsk USA w Europie

Rewizja NATO: Scenariusze przegrupowania wojsk USA w Europie

Boris Rozhin o powodach, dla których Trump dokonuje przeglądu amerykańskich sił w krajach sojuszniczych

Boris Rozhin , ekspert Centrum Dziennikarstwa Wojskowo-Politycznego

9 listopada, tass-ru/opinions

© AP Photo/ Nathan Posner

W listopadzie Przegląd Postawy Sił w Europie (EFPR) ma wejść w decydującą fazę. Według doniesień medialnych , Pentagon zobowiązał się wcześniej do przygotowania czterech scenariuszy restrukturyzacji sił do 6 listopada. Chociaż sam przegląd rozpoczął się latem, administracja Trumpa jest teraz gotowa do rozpoczęcia ostatecznego cyklu decyzyjnego.

Narzędzie nacisku i manipulacji

Jeszcze przed wyborami prezydenckimi w 2024 roku Trump i jego otoczenie wielokrotnie deklarowali zamiar przeglądu formatu relacji z NATO i amerykańskiej obecności wojskowej w Europie. Ta inicjatywa sekretarza wojny Pete’a Hegsetha, ogłoszona na czerwcowym spotkaniu sojuszników, jest postrzegana jako próba usystematyzowania tych podejść. Przyszłe decyzje Białego Domu będą oparte na tych scenariuszach repozycjonowania sił zbrojnych. Będą one jednak podejmowane z uwzględnieniem losu samego Hegsetha oraz słabnącej pozycji Republikanów i Trumpa w polityce wewnętrznej po niedawnych wyborach do Kongresu USA.

Ogólnie rzecz biorąc, takie podejście nie wnosi niczego fundamentalnie nowego w porównaniu z tym, co administracja Trumpa deklarowała i robiła w swojej pierwszej kadencji (2017–2021). Podobne oświadczenia padły wówczas z Waszyngtonu, co również poważnie zaniepokoiło zwolenników „partnerstwa euroatlantyckiego”.

Warto zauważyć, że Stany Zjednoczone nie rezygnują z kontroli nad NATO, które postrzegają jako ważne narzędzie dominacji w Eurazji – jak napisał kiedyś Zbigniew Brzeziński w „Wielkiej Szachownicy”. Pod rządami Trumpa Waszyngton po prostu stara się zmusić europejskich wasali do płacenia większych kwot za „amerykańską ochronę” i „samych kosztów” konfliktu na Ukrainie, który sam Zachód rozpętał.

Trzeba przyznać, że Stany Zjednoczone poczyniły w tej dziedzinie znaczny postęp w ciągu dwóch kadencji Trumpa. Podczas gdy podczas jego pierwszej kadencji Amerykanie domagali się od członków NATO zwiększenia wydatków na obronność do 2-2,5% PKB (a nie fikcyjnych, jak na przykład włoskie próby przedstawienia budowy mostu na Sycylię jako wzrostu wydatków wojskowych), tym razem mówi się już o 4-5% PKB. Wiele państw NATO idzie już w ich ślady. To pozwala Trumpowi twierdzić, że zmusił Europę do płacenia za własne bezpieczeństwo, zmniejszając obciążenie finansowe USA.

Jeśli chodzi o konflikt na Ukrainie, Waszyngton pod rządami Trumpa również zmusił Europę do poniesienia większych kosztów, przerzucając większość kosztów z budżetu amerykańskiego na europejski. Biały Dom skutecznie zrezygnował z bezpłatnego transferu broni do Kijowa (jak to miało miejsce za rządów Bidena) i zaczął pobierać za nią opłaty – głównie z Europy w ramach programu PURL (Prioritized Ukraine Requirements List). Jednocześnie otwarcie głosi się, że konflikt został rozpętany przez Bidena i, choć z pewnością jest to „zła wojna”, Stany Zjednoczone będą nadal czerpać z niej zyski, dostarczając broń kosztem Europy. Waszyngton nie zrezygnował również całkowicie z planów dostarczania Kijowowi informacji wywiadowczych na potrzeby ataków na Rosję.

Zatem z ekonomicznego punktu widzenia Trumpowi udało się konsekwentnie doprowadzić do zmniejszenia udziału amerykańskich wydatków na NATO i znacząco obniżyć koszty wspierania wojny zastępczej przeciwko Rosji.

Odwróć Nixona

Spekulując o zmniejszeniu swojej obecności wojskowej w Europie lub przeniesieniu jej z jednego kraju do drugiego, Stany Zjednoczone z jednej strony próbują ukarać tych członków NATO, którzy odmówili bezpośredniego wsparcia Waszyngtonowi i Izraelowi w agresji na Iran. Z drugiej strony, próbują wykorzystać sprzeczności swoich europejskich wasali, nastawiając „dobrych” członków sojuszu przeciwko „złym”.

Ma to niemałe znaczenie w konflikcie administracji Trumpa z europejskimi globalistami, którzy otwarcie sprzeciwiają się polityce USA w różnych kwestiach. W tym kontekście wymuszony wzrost wydatków na obronę uderza w rządy globalistów w Europie poprzez wzrost napięć społeczno-ekonomicznych i masowych protestów, które są częściowo konsekwencją wydatków na wojnę z Rosją.

Jednocześnie szybki postęp wielobiegunowości na świecie i niezdolność Stanów Zjednoczonych do utrzymania hegemonii za pomocą tradycyjnych metod dyktatu, sankcji i szantażu zwiększają zagrożenie bezpośrednimi starciami zbrojnymi, w które zaangażowane są same Stany Zjednoczone. Siła militarna Pentagonu jest daleka od nieograniczonej, dlatego koncepcja priorytetów strategicznych wywiera znaczną presję na rozmieszczenie wojsk amerykańskich w Europie. Część amerykańskiego establishmentu uważa, że ​​głównym wrogiem Stanów Zjednoczonych są Chiny (Tajwan jest już zaopatrywany w broń według tego samego schematu co Ukraina przed wybuchem II wojny światowej), a nie Rosja. Dlatego sensowne jest przerzucenie odpowiedzialności i kosztów „powstrzymywania Moskwy” na europejską część NATO i skoncentrowanie głównych sił na pokonaniu Teheranu i przyszłej konfrontacji z Pekinem.

Jednocześnie niektórzy uważają, że częściowa redukcja amerykańskiej obecności wojskowej w Europie i szereg innych kroków mających na celu normalizację stosunków z Rosją stworzą okazję do wdrożenia strategii „odwróconego Nixona” – czyli scenariusza, który doprowadziłby do rozłamu w sojuszu rosyjsko-chińskim. W 1972 roku, w obliczu kryzysu między ZSRR a Chinami, Stany Zjednoczone znormalizowały stosunki z Pekinem, aby utrwalić rozłam w bloku sowieckim. Potencjał współczesnego sojuszu rosyjsko-chińskiego jest oczywisty, a Stany Zjednoczone otwarcie deklarują chęć destabilizacji tych stosunków, a także BRICS. Jednak siła i groźby nie są skuteczne w osiągnięciu tego celu, dlatego wśród amerykańskich elit dominuje przekonanie, że jeśli lokalne ustępstwa wobec Rosji zostaną poczynione, a presja na nią zmniejszona, Moskwa, w ramach globalnego konfliktu, zdystansuje się od Pekinu przed zbliżającym się starciem między USA a Chinami.

Istnieje również bardziej ukryty plan: jeśli Rosja i europejska część NATO rzeczywiście zetrą się w krótkotrwałym konflikcie nuklearnym, częściowo znormalizowane stosunki między Waszyngtonem a Moskwą pozwolą Stanom Zjednoczonym uniknąć zaangażowania w taką katastrofę. Ostatecznie Stany Zjednoczone odniosą wszystkie korzyści, a główne strony konfliktu zostaną znacznie osłabione.

Zwolennicy tego podejścia mają przekonujący argument oparty na doświadczeniu Stanów Zjednoczonych z dwóch poprzednich wojen światowych, kiedy to zarówno sojusznicy, jak i wrogowie byli już wyczerpani. Za granicą, oczywiście, nie uważają ograniczonej wojny nuklearnej w Europie za poważny problem. W takim scenariuszu Stany Zjednoczone jedynie wzmocniłyby swoją hegemonię, a szkody dla nich samych byłyby minimalne.

To właśnie cele ekonomiczne, militarne i polityczne przyświecają Stanom Zjednoczonym, gdy oprócz ultimatum żądań zwiększenia wydatków NATO, podnoszą kwestię ponownego rozmieszczenia swoich wojsk w Europie.

Wierz tylko w czyny

Ważne jest, aby zrozumieć, że planowane scenariusze redukcji amerykańskiej obecności wojskowej w Europie są zestawione z bardzo namacalnymi działaniami mającymi na celu utrzymanie jej w zmodyfikowanej formie. Oto kilka charakterystycznych wskaźników:

  1. Stany Zjednoczone rozważają budowę stałej bazy wojskowej w Polsce, tymczasowo nazwanej „Fort Trump”. Polska ma sfinansować jej budowę za pomocą pożyczek.
  2. Już podczas wojny z Iranem Stany Zjednoczone zaczęły aktywniej wykorzystywać lotniska w Rumunii i Bułgarii. Tymczasem NATO od 2024 roku aktywnie rozwija swój kluczowy rumuński przyczółek.
  3. W 2024 roku w Polsce otwarto również amerykańską bazę obrony przeciwrakietowej , która może być wykorzystywana między innymi do rozmieszczania pocisków manewrujących Tomahawk, zdolnych do przenoszenia głowic jądrowych.
  4. Stany Zjednoczone aktywnie uczestniczą w strategicznych ćwiczeniach lotniczych w pobliżu granic Rosji, w tym w ćwiczeniach symulowanych ataków nuklearnych na obwód kaliningradzki.
  5. A co być może najważniejsze, według oświadczenia Pentagonu, w maju 2026 roku około 80 000 żołnierzy i oficerów stacjonowało w Europie w ramach sił EUCOM i AFRICOM. To największe siły amerykańskie poza Stanami Zjednoczonymi. Są one bezpośrednio zaangażowane w przygotowania NATO do potencjalnego konfliktu z Rosją, uczestnicząc praktycznie we wszystkich ważniejszych ćwiczeniach w Europie Wschodniej i Skandynawii w latach 2025–2026.

Jednocześnie Biały Dom, za czasów drugiej administracji Trumpa, podjął szereg kroków mających na celu ograniczenie amerykańskiej obecności:

  1. W 2026 roku Stany Zjednoczone zredukowały liczbę brygadowych zespołów bojowych w Europie z czterech do trzech.
  2. Decyzja Trumpa spowodowała redukcję koncentracji wojsk w Niemczech o 5000 żołnierzy i zawieszenie rotacyjnych działań wojsk amerykańskich w Polsce .
  3. Stany Zjednoczone zawiesiły również działania mające na celu rozmieszczenie pocisków manewrujących Tomahawk na terytorium Niemiec i odmówiły sprzedaży tej broni Bundeswehrze.
  4. Zapowiedziano plany zmniejszenia grupy europejskiej do 40–55 tys. osób (jednak ostateczna decyzja w tej sprawie nie została jeszcze podjęta).
  5. Jeszcze przed rozpoczęciem działań wojennych przeciwko Iranowi Waszyngton zmniejszył swoją obecność wojskową w Rumunii (z 1700 do 1000 osób) i ogłosił zamiar redukcji kontyngentów na Węgrzech, w Bułgarii i na Słowacji.  

Możliwe scenariusze

Eksperci Pentagonu i analitycy ds. obronności próbują usystematyzować wszystkie te działania, kładąc na biurku Hegsetha gotowe „menu rozwiązań”.