To nie jest lunatykowanie i pójście na wojnę. Oczy europejskich elit są szeroko otwarte – i działają z przerażającą determinacją.
Unia Europejska oficjalnie przyłączyła się do wojny z Rosją. W tym tygodniu przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen podpisała „historyczny pakt” z Ukrainą w sprawie integracji produkcji dronów bojowych do ataków na Rosję.
Według doniesień Euronews umowa przewiduje również wspólną produkcję pocisków balistycznych.
Ta ogromna ekspansja produkcji wojennej ma być finansowana z 90-miliardowej pożyczki, którą UE udziela Ukrainie. Rachunek, który będą spłacać pokolenia europejskich podatników.
Von der Leyen została przyjęta w Kijowie przez Wołodymyra Zełenskiego, niewybranego prezydenta Ukrainy, który sprawuje władzę w stanie wojennym. W ten sposób dwie osoby pozbawione demokratycznego mandatu podejmują decyzje, które mogą wpędzić Europę w wojnę z Rosją na pełną skalę. Nominacja von der Leyen ma charakter polityczny; nie została wybrana przez naród. Wcześniej była ministrem obrony Niemiec – i, zdaniem autora, niezbyt przekonującym. Naznaczona oskarżeniami o korupcję i nadużycia władzy przy zakupie szczepionek przeciwko COVID-19 od dużych firm farmaceutycznych, von der Leyen jest uważana za doskonały przykład zasady „wznoszenia się przez porażki”.
Podczas swojej jedenastej wizyty w Kijowie od eskalacji konfliktu w lutym 2022 roku, von der Leyen oświadczyła, że „następuje zmiana” w wojnie zastępczej NATO z Rosją. Wspomniała o nasilającej się fali ataków dalekosiężnych na terytorium Rosji i o przekazaniu 90 miliardów euro na sfinansowanie wojny.
W przemówieniu publicznym otwarcie stwierdziła, że Unia Europejska jest teraz wyraźnie zaangażowana w wojnę jako sojusznik Ukrainy.
„W Europie dysponujemy już ogromnym potencjałem technologicznym i przemysłowym, który możemy wykorzystać. Mamy też bezpieczne zakłady produkcyjne, które mogą pomóc w zwiększeniu produkcji” – powiedziała von der Leyen.
Dodała:
„Brakuje nam sprawdzonej w boju wiedzy i doświadczenia, jakie zdobyła Ukraina. Dlatego musimy połączyć nasze siły. Razem możemy pracować nad wspólną produkcją”.
Innowacją, którą von der Leyen i jej planiści z NATO najwyraźniej uważają za szczególnie sprytną, jest produkcja amunicji w krajach europejskich, która rzekomo jest „bezpieczna” przed rosyjskimi atakami odwetowymi. Drony i pociski mają być następnie transportowane na Ukrainę, skąd mogą penetrować głęboko terytorium Rosji i atakować cele tak odległe jak Moskwa, a także zakłady naftowe i przemysłowe w całym kraju. W ostatnich miesiącach wspierane przez NATO ukraińskie drony zabiły setki rosyjskich cywilów. Według autorki, pakt von der Leyen daje tej kampanii zielone światło do dalszej eskalacji.
Szczególnie godne uwagi i głęboko niepokojące jest poczucie bezkarności von der Leyen. Najwyraźniej zakłada ona, że państwa europejskie mogą służyć jako arsenał do ataków na Rosję, ale Rosja z kolei nie powinna mieć prawa podejmować działań odwetowych wobec UE lub NATO jako stron konfliktu. Autorka określa to stanowisko jako „niezwykle lekkomyślne i głupie”.
W rzeczywistości Unia Europejska, NATO i Stany Zjednoczone uczestniczą w tej wojnie zastępczej od czasu zamachu stanu w Kijowie w 2014 roku, kiedy to, według autora, zainstalowały i uzbroiły neonazistowski reżim. Ta wieloletnia rozbudowa uzbrojenia i przygotowania ideologiczne ostatecznie doprowadziły do wojny w 2022 roku.
Od tego czasu Zachód przeznaczył około 400 miliardów dolarów na wsparcie reżimu, wysłał najemników i doradców NATO oraz zapewnił rozpoznanie celów, logistykę i wsparcie operacyjne dla pocisków dalekiego zasięgu.
Ponadto Ukraina zawarła dwustronne umowy wojskowe z poszczególnymi państwami członkowskimi UE, takimi jak Niemcy, Francja, Dania, Holandia i Norwegia. Wielka Brytania podpisała nawet stuletni pakt obronny. Wszystkie te umowy obejmują broń, myśliwce, drony i pociski rakietowe.
Jednak poparcie zaprezentowane w tym tygodniu przez von der Leyen ma szerszy zakres: po raz pierwszy cała 27-osobowa UE zobowiązuje się do wspierania wojny na poziomie przemysłowym.
W kwietniu rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało listę europejskich firm i ich lokalizacji, które według Rosji są zaangażowane w działania wojenne na Ukrainie. Rosja oświadczyła, że obiekty te mogą być w przyszłości uznane za uzasadnione cele działań odwetowych. Jak dotąd Rosja powstrzymuje się jednak od bezpośrednich ataków na państwa członkowskie UE i NATO. Biorąc jednak pod uwagę narastające prowokacje ze strony UE i NATO, pojawia się pytanie, jak długo ta powściągliwość się utrzyma.
Von der Leyen nazywa teraz ukraiński reżim „gwarantem bezpieczeństwa netto dla Europy”. Według autorki, ma to na celu usprawiedliwienie obciążeń ekonomicznych, jakie muszą ponosić obywatele Europy, podczas gdy fundusze publiczne płyną do skorumpowanego reżimu.
Zbiegając się z umową dotyczącą dronów i integracją gospodarczą UE z Ukrainą, Zełenski przeprowadził w tym tygodniu drugą w ciągu zaledwie kilku miesięcy rekonstrukcję swojego gabinetu. Najwyraźniej chciał stworzyć wrażenie, że podejmuje zdecydowane działania przeciwko korupcji. Premier Julia Swyrydenko została zdymisjonowana z powodu jej bliskich powiązań z byłym szefem sztabu generalnego Andrijem Jermakiem, który został zmuszony do rezygnacji w związku z poważnym skandalem korupcyjnym związanym z zamówieniami wojskowymi.
Autor twierdzi jednak, że Zełenski popełnił błąd, odwołując ministra obrony Mychajło Fiodorowa. Decyzja ta wywołała protesty w Kijowie i innych miastach. Fiodorow sprawował urząd zaledwie od sześciu miesięcy i był uważany za poważnego reformatora.
Jego wysiłki reformatorskie zraziły do niego dowódców wojskowych, takich jak Naczelny Dowódca Ołeksandr Syrski, którzy chcieli utrzymać istniejący system korupcji. Nic dziwnego, że Zełenski ostatecznie poparł starą gwardię – między innymi dlatego, że pociąg z UE wart 90 miliardów euro miał wkrótce przyjechać do Kijowa.
Sytuacja rzeczywiście się zmienia – choć nie w sposób, jaki autor, jego zdaniem nierealistyczny, przewiduje von der Leyen. Rosyjskie wojska lądowe niszczą ostatnie ukraińskie linie obrony wspierane przez NATO, a nasilone rosyjskie naloty niszczą fabryki dronów w Kijowie i innych miastach.
Dlatego UE i NATO realizują obecnie nową strategię: produkcja dronów jest przenoszona z Ukrainy do krajów europejskich, pozornie po to, by znaleźć się poza zasięgiem rosyjskich ataków. Podstawowym założeniem jest to, że UE może bezpiecznie zwiększyć produkcję wojskową bez ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji.
Jak wyjaśnił profesor Richard Sakwa w wywiadzie udzielonym Glennowi Diesenowi w tym tygodniu, antyrosyjskie przywództwo UE popycha Europę coraz dalej w wojnę z Rosją. Decyzje podejmowane są w sposób autorytarny i bez demokratycznego mandatu. W efekcie Unia Europejska stała się dyktaturą wojenną.
Innym przykładem jest parada wojskowa z okazji francuskiego święta narodowego 14 lipca w Paryżu, podczas której wojska NATO, wraz z pułkami francuskimi i ukraińskimi, wzięły udział we wspólnej demonstracji konfrontacji z Rosją.
A zdaniem autora, urzędnicy państwowi, tacy jak Ursula von der Leyen, która otrzymuje roczną pensję wynoszącą około 400 000 euro , z przyjemnością w międzyczasie atakują państwa europejskie.
To nie jest lunatykowanie i pójście na wojnę. Oczy europejskich elit są szeroko otwarte – i działają z przerażającą determinacją.
Jeśli chcesz zrozumieć historię ostatnich 81 lat, musisz zacząć badania od początku. Logicznie rzecz biorąc. Ale niewielu ludzi to robi. Od jakiego wydarzenia? Od śmierci prezydenta USA Franklina D. Roosevelta.
Prezydent USA Franklin D. Roosevelt zmarł 12 kwietnia 1945 roku, 26 dni przed zakończeniem II wojny światowej w Europie. Miał 63 lata. Według doniesień zmarł w wyniku krwotoku mózgowego.
Biorąc pod uwagę logikę późniejszych wydarzeń, należy założyć, że prezydent Franklin D. Roosevelt został zamordowany. Dlaczego?
Roosevelt pragnął stworzyć świat współpracy i pokoju po wojnie. Dotyczyło to również jego relacji ze Związkiem Radzieckim, któremu hojnie obiecał pomoc w odbudowie. Jednak nigdy do tego nie doszło.
12 kwietnia 1945 roku Harry S. Truman został prezydentem Stanów Zjednoczonych Ameryki. Truman, były pracownik banku, który później prowadził własną firmę odzieżową, zanim zasiadł w Senacie, miał bardzo nikłe pojęcie o polityce światowej.
Po zakończeniu wojny Truman podjął trzy druzgocące decyzje, które do dziś wpływają na bieg historii świata:
Po pierwsze, opowiedział się za polityką konfrontacji z komunizmem. Wybuch zimnej wojny datuje się na lata 1947/48.
Po drugie, 26 lipca 1947 roku Truman założył CIA. Lata później przyznał, że był to największy błąd w jego życiu. Powiedział, że jest „głęboko zaniepokojony” faktem, że CIA stała się organem operacyjnym i politycznym, niezależnym od rządu. CIA wkrótce zaczęła ustanawiać i usuwać rządy w Europie i innych częściach świata.
Po trzecie: Niemcy chcieli zachować neutralność po zakończeniu II wojny światowej. Truman odmówił Niemcom prawa do samostanowienia.
Truman odrzucił porozumienie ze Związkiem Radzieckim, częściowo dlatego, że Związek Radziecki proponował neutralne, zjednoczone i rozbrojone Niemcy. USA jednak chciały, aby bogate Niemcy były państwem wasalnym.
Początek ery niekończących się wojen
Truman wysłał wojska amerykańskie do Korei w 1950 roku bez formalnej zgody Kongresu wymaganej przez Konstytucję. Zezwolił nawet na przekroczenie 38. równoleżnika. Decyzja ta sprowokowała masowe zaangażowanie Chin w konflikt. Kto sprowokował tę wojnę? CIA.
Mówiąc wprost: od 26 lipca 1947 roku, czyli od powstania CIA, polityka zagraniczna Stanów Zjednoczonych Ameryki jest kontrolowana i ustalana przez CIA. Nie przez Trumana. Ani przez Trumpa.
Prezydent Eisenhower ujawnił tę prawdę w swoim telewizyjnym przemówieniu pożegnalnym wygłoszonym 17 stycznia 1961 r.
Kiedy prezydent Kennedy doszedł do podobnych wniosków, powiedział, że chce „rozbić agencję wywiadowczą na tysiąc kawałków i rozproszyć ją po całym świecie”. CIA go wtedy zamordowała. Dyrektor CIA Allen W. Dulles, zwolniony przez Kennedy’ego, był członkiem Komisji Warrena, która badała zabójstwo Kennedy’ego. Świat poznał teraz potęgę CIA.
Na przestrzeni lat CIA zbudowała ogólnoświatową sieć, nawiązała współpracę z innymi agencjami wywiadowczymi i pozyskała miliardy dolarów z nielegalnej działalności, takiej jak handel narkotykami, handel bronią i niewolnictwo, aby móc realizować własne plany niezależnie od Kongresu.
W 1976 roku Kongres USA po raz pierwszy i jedyny wszczął śledztwo w sprawie CIA (Komisja Kościelna). CIA została przyłapana na prowadzeniu działalności szpiegowskiej. To było w 1976 roku. Nikt w Kongresie USA nie odważyłby się dziś przeprowadzić śledztwa w sprawie CIA.
Wszyscy prezydenci USA od czasów Johna F. Kennedy’ego byli dla CIA jedynie pożytecznymi idiotami. Donald J. Trump nie jest wyjątkiem. Zwłaszcza Donald J. Trump. Cieszy się przywilejem bogacenia się do woli, pod nadzorem CIA.
Ważne: Jeśli pracujesz dla CIA, jesteś „nieśmiertelny”. W przeciwnym razie gra z CIA nie miałaby sensu, ponieważ wszyscy prezydenci i inni gracze naturalnie chcą czerpać korzyści z tej relacji. Dotyczy to również na przykład Wołodymyra Zełenskiego.
Tak, wszyscy sojusznicy CIA są nietykalni. Zapytajcie Macrona, Merza czy Merkel. Poparcie społeczne jest zupełnie nieistotne. Demokracja to nic więcej niż ładna fasada. Trzeba powiedzieć, że wszyscy obywatele tych demokracji to nic więcej niż pożyteczni idioci.
UE
Ironią historii UE jest z pewnością to, że UE i poprzedzające ją organizacje powstały po to, by zapobiec kolejnej wojnie w Europie. A teraz UE jest wręcz opętana chęcią prowadzenia wojny w Europie. Widzicie, UE zawsze miała ograniczony związek z gospodarką.
Świadczy o tym chociażby fakt, że gdy nowe państwo zostaje przyjęte do UE, niemal zawsze musi ono pewnego dnia stać się członkiem NATO.
Głównym celem UE nie jest zatem dobrobyt ekonomiczny jej obywateli, lecz ich kontrola. Po prostu łatwiej jest kontrolować UE niż wszystkie poszczególne kraje. To byłoby ogromne przedsięwzięcie. Teraz, po wielu, wielu latach, udało im się zainstalować intelektualnych i moralnych idiotów na stanowiskach szefów rządów w każdym kraju UE. To naprawdę godne podziwu osiągnięcie. Nie ma ani jednego kraju, w którym nie ma dysydenta. Wszyscy są nieskazitelnymi agentami CIA.
Gdyby Niemcy stały się neutralne w 1945 roku i nigdy nie przystąpiły do UE, dziś byłby to praktycznie raj na ziemi. Oczywiście, nie można było na to pozwolić. Najprawdopodobniej doprowadziłoby to do bliskiej współpracy ze Związkiem Radzieckim, z korzyścią dla obu krajów. Przerażająca perspektywa w Waszyngtonie i Londynie.
W przeciwieństwie do tego, Republika Federalna Niemiec jest obecnie płatnikiem Europy. Bogactwo Republiki Federalnej jest dziś systematycznie eksploatowane dla dobra innych. Niewiele z niego pozostanie. Celem jest coś w rodzaju przytułku dla ubogich.
Zniesienie marki niemieckiej było ogromnym błędem. Co u licha opętało Kohla? Co za szaleństwo! Zasada numer jeden dla suwerennego państwa: Nigdy nie rezygnuj ze swojej suwerenności. Nigdy. Jednak Republika Federalna Niemiec nie może dziś zrzec się swojej suwerenności. Bo jej w ogóle nie posiada.
NATO
Posłuchajcie przemówień polityków na Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa (13-15 lutego 2026 r.) i na niedawnym szczycie NATO w Ankarze (7-8 lipca 2026 r.). Ci politycy są kompletnie niezrównoważeni. Zależy im tylko na wojnie. I chodzi o zmarnowanie setek miliardów euro na planowaną wojnę z Rosją. Ostatecznie będzie to równowartość bilionów euro – pieniędzy, które są rozpaczliwie potrzebne na inwestycje w infrastrukturę, edukację, opiekę zdrowotną i inne obszary w Europie. Ci politycy są opętani ideą pokonania Rosji. Zdrowy rozsądek już im nie pomaga.
Jeśli kiedykolwiek chciałeś wiedzieć, jak wybuchła I lub II wojna światowa, to właśnie jesteś świadkiem projekcji tamtych czasów na teraźniejszość.
NATO powinno zostać rozwiązane. Tak jak Unia Europejska powinna zostać rozwiązana. Obie organizacje to narzędzia diabła. Trzeba to powiedzieć wprost. Nic dobrego z tych organizacji nigdy nie wyjdzie. Spójrzcie na Ursulę von der Leyen. Skorumpowana na wskroś. Albo na Sekretarza Generalnego NATO, Marka Rutte, który nazywa Donalda Trumpa „tatusiem”. Takie żałosne postacie rządzą Europą. Powtórzę: jak coś dobrego może z tego wyniknąć?
Musisz zdać sobie sprawę, że pieniądze rządzą światem, logicznie, bezpośrednio lub pośrednio, i że wszystkie te organizacje ostatecznie stanowią modele biznesowe zaprojektowane w celu kierowania jeszcze większej ilości pieniędzy, bezpośrednio lub pośrednio, do określonych kanałów.
Deprawacja, korupcja i bezwzględność klasy politycznej są dla nas, obywateli, trudne do zauważenia i zrozumienia. Popełnienie takich zbrodni wymaga psychopatycznych skłonności. Każdego dnia setki ludzi giną w wojnie na Ukrainie. Każdego dnia setki ludzi giną w wojnach na Bliskim Wschodzie. Politycy mogliby temu położyć kres. Ale tego nie robią. Są niewolnikami mrocznego planu. UE i NATO to nic więcej niż organizacje przestępcze.
Europa
Mieszkałem i pracowałem w wielu krajach. To złudzenie zakładać, że Niemiec i Francuz myślą i działają na tej samej fali. Wystarczy zapytać niemieckiego dyrygenta, czy interpretuje muzykę tak samo, jak jego włoscy koledzy. Różne kultury tworzą różnych ludzi. Taka jest po prostu ludzka natura. Ale to właśnie ta różnorodność stanowi o bogactwie Europy. To coś bardzo pozytywnego.
Bardzo niewielu będzie ludzi, którzy określą siebie przede wszystkim jako Europejczyków. Nigdy nie spotkałem nikogo, kto by tak twierdził.
Tak jak różnorodność w Europie czyni Europę bogatą, tak różnorodność narodu niemieckiego czyni Niemcy bogatymi. Sas nie jest Bawarczykiem.
Jeśli Europa zostanie zalana obcokrajowcami, ta przewaga kulturowa zostanie zatarta. I o to właśnie chodzi w tym napływie milionów ludzi z obcych kultur, których nigdy nie uda się zintegrować.
Wystarczy spojrzeć na wskaźniki urodzeń Niemców i imigrantów, aby obliczyć, ile czasu upłynie, zanim Niemcy staną się mniejszością we własnym kraju. To już jest przewidywalne. To nieodwracalne. To wojna przeciwko Niemcom.
„Niemcy same się likwidują”, „Europa sama się likwiduje” to nic więcej niż wnioski, nic więcej niż rezultaty stosowania zdrowego rozsądku. Kto by się z tym dzisiaj nie zgodził?
Europa jako instytucja była i jest martwo urodzonym dzieckiem.
Po tym, jak Ameryka przejęła dominację nad światem po II wojnie światowej, naturalnie musiała pozbyć się swoich najbliższych wrogów. Oprócz Związku Radzieckiego, była to Europa Zachodnia, a zwłaszcza Niemcy.
Plan Marshalla był niczym więcej niż programem stymulacji gospodarczej dla amerykańskiej gospodarki. Po tym, jak Amerykanie zbombardowali Niemcy na kawałki, zupełnie bezsensownie, po tym, jak zabili setki tysięcy cywilów, zupełnie bezsensownie, i odnieśli przy tym ogromne korzyści, hojnie zaoferowali odbudowę tego wszystkiego. Tylko po to, by ponownie zarobić na wojnie.
Czego ci niemieccy czciciele Amerykanów nie zrozumieli i nie chcą zrozumieć, to: w Ameryce czczony jest dolar. Pieniądze.
Niemcy jednak zawsze żyli w innej kulturze, w której oprócz pieniędzy istnieją o wiele ważniejsze wartości, przede wszystkim dobro wspólne, które w Ameryce utożsamiane jest z socjalizmem, a nawet komunizmem.
Amerykanizacja Europy oznacza koniec Europy. Oznacza to przede wszystkim całkowite jej ogłupienie, co jest praktycznie warunkiem koniecznym do osiągnięcia pożądanej amerykanizacji, a następnie jej upadku.
Uwaga: Edukacja była najwyższym dobrem dla Niemców. Edukacja była najwyższym dobrem dla Europejczyków. Amerykanie nigdy nie byli w stanie z nią konkurować. Jakie więc było rozwiązanie dla Amerykanów? Ogłupienie Europejczyków. Dyplomy ukończenia szkoły średniej dla wszystkich.
Europa jest kolonią Amerykanów
Można by uznać takie stwierdzenie za przesadę. Ale Amerykanie traktują nas jak swoich poddanych. Wystarczy posłuchać Trumpa albo jego kumpli. Nie traktują nas poważnie. I nawet otwarcie to mówią.
Można negocjować lub żyć razem tylko wtedy, gdy negocjuje się na równych warunkach i jest się postrzeganym jako równoprawny partner. Dotyczy to małżeństwa. Dotyczy to współistnienia narodów.
Wyjściem jest radykalne zerwanie z Ameryką. Europa musi odnaleźć siebie na nowo. Odesłać Amerykanów do domu. Wszystkich. Najlepiej jeszcze dziś. I pozwolić Trumpowi być szczęśliwym w swoim Waszyngtonie. Ignorować go.
Potem porozmawiaj z Rosjanami i znajdź rozwiązanie konfliktu na Ukrainie. Bez Amerykanów. Bo dla Amerykanów czym jest wojna? Modelem biznesowym. Zawsze nią była i prawdopodobnie zawsze będzie. W ciągu 250 lat historii mieli tylko 19 lat bez konfliktu zbrojnego! 19 lat w ciągu 250 lat!
Niemcy dla Niemców. I Europa dla Europejczyków. Niech z pokoju i dobrobytu wyłonią się nowe Niemcy i nowa Europa. My, Europejczycy, my, Niemcy, musimy mieć nadzieję na odrodzenie przynajmniej części Europy na przyszłość. Europa dawnych czasów, Europa dzisiejsza, nigdy już nie zaistnieje. Miejmy nadzieję, że kultura europejska, a tym samym kultura niemiecka, przetrwa jedynie w odizolowanych enklawach.
Osiągnięcie tego skromnego celu będzie możliwe tylko we współpracy z Rosją. Bez UE, bez NATO, bez tych idiotów wśród polityków. Zawód polityka musi zostać raz na zawsze zniesiony. To się nie udało. Są kontrolowani przez innych. Ludzie muszą nauczyć się rządzić sami.
———–
Jak i dlaczego Zimna Wojna została stworzona? I kto ją wywołał? Zamów pakiet 1 na ten temat bezpośrednio u wydawcy tutaj . W tych trzech tomach dowiesz się rzeczy, które na zawsze zmienią twoje rozumienie historii. Ten pakiet, dostępny w specjalnej cenie, można kupić wyłącznie bezpośrednio u wydawcy.
Czy podobał Ci się ten artykuł? Czyż nie imponuje Ci, jak Hans-Jürgen Geese, z drugiego końca świata, tak trafnie analizuje sytuację w Niemczech? Gorąco polecamy lekturę książki tego samego autora. Zatytułowanej „ Wyprzedaż nowozelandzkiego marzenia ” Geese nawiązuje do związku między Nową Zelandią a Niemcami. Jego wnikliwe analizy ujawniają, jak obywatele na całym świecie są uciskani i wykorzystywani, a nawet zniewalani, przez tych samych aktorów, stosujących te same metody. Nie daj się zwieść. To, co Geese tak wyraźnie ujawnia w Nowej Zelandii, dzieje się również w Niemczech. Tylko niełatwo to dostrzec. „ Wyprzedaż nowozelandzkiego marzenia” jest dostępna w księgarniach lub można ją zamówić bezpośrednio u wydawcy tutaj.
Przypominacie sobie te wszystkie statystyki pokazujące koncentrację bogactwa? Najpierw mówiły one jaki procent bogactwa (jedynie USA) znajduje się w rękach jednego procenta najbogatszych, potem był to 0,1%, teraz jest to 0,00001%. Słownie jest to JEDNA STUTYSIĘCZNA procenta!! Do tak niewielkiej grupy należy 12% amerykańskiego dochodu narodowego. Ta informacja zatacza aktualnie coraz szersze kręgi.
Ale czy znajdziemy jakieś komentarze, wyjaśnienia przyczyn tego zjawiska? Nic, ani słowa! Najwyżej może ktoś bąknie coś o podatkach. Ta sytuacje wpisuje się w to, co w poprzednim wpisie napisałem o zaniku krytycznego myślenia. Tak jak poprzednio będzie trochę hałasu, oburzenia i po jakimś czasie wszyscy przejdą do porządku dziennego. Ale czy naprawdę tak trudno zrozumieć jaką rolę w tym procesie odgrywa system monetarny? Wyjaśniałem to w moim kompendium systemu monetarnego. Najwyraźniej faktycznie trudno to zrozumieć. Kolejny raz przypomniały mi się słowa Schopenhauera, który twierdził, że zadaniem człowieka myślącego jest nie tyle dostrzeganie tego, czego nikt nie widział, ile myślenie o tym co widzą wszyscy w sposób, w jaki jeszcze nikt o tym nie pomyślał.
Ale krytyczne myślenie to analiza posiadanych informacji. Ale czy wiemy wszystko o systemie monetarnym? Ta niewiedza i brak informacji, jest częściowym rozgrzeszeniem dla braku myślenia. Zbieranie informacji to proces żmudny, wymagający czasu. Nie każdy ma ten czas, nie każdemu się chce. Na dodatek każdą informację trzeba zweryfikować, sprawdzić, czy jest ona prawdziwa; nie zawsze jest to łatwe, czasem niemożliwe. Dobrze o tym wiem…
Ale gdy tak człowiek pogłówkuje, zawsze coś mu nie pasuje, więc może lepiej nie główkować? Zwłaszcza, gdy uświadomimy sobie naszą niewiedzę. Zresztą taki jest obecny trend. Weźmy chociażby tę warstwę najbogatszych. Alex Krainer pisał o niej dwa lata temu. Opisywał to, co w pewnym wywiadzie „chlapnął” Chodorkowski. Wyjawił on ni mniej, ni więcej, że Yukos miał „protektora” w osobie Jacoba Rothschilda. Gdy zachodziło podejrzenie, że Chodorkowski nie podejmuje samodzielnie decyzji, to ów protektor przejmował pakiet kontrolny akcji firmy. Gdy Chodorkowski wylądował w więzieniu, to zaszło podejrzenie, że może pod przymusem podejmować decyzje związane z prowadzeniem firmy, więc protektor przejął pakiet kontrolny akcji.
Już samo przeniesienie praw własności pod nieobecność jednej ze stron, jest bardzo zastanawiające, ale faktycznie miało ono miejsce. A może żadnego przeniesienia własności nie było? Może po prostu wyszło na jaw kto jest faktycznym właścicielem? Krainer od razu odpiera zarzut, że to przecież było w Rosji, a tam nie takie rzeczy się zdarzają. Okazuje się, że na „praworządnym” Zachodzie jest masa podobnych przypadków. Gdy w 1913 roku zmarł John Pierport Morgan, wszyscy sądzili, że był najbogatszym człowiekiem świata. Tymczasem był on właścicielem jedynie 9% „swojego” banku i był jedynie powiernikiem. Czyim? Nie wiadomo. Faktyczni właściciele są do dzisiaj nieznani. Podobnie jest z innymi koncernami jak np. General Electric, Exxon Mobil – ich faktyczni właściciele są nieznani. Krainer opisuje także inne, podobne przypadki, gdy firmy pojawiają się nie wiadomo skąd, a ich rzekomi właściciele okazują się jedynie słupami. Faktyczni właściciele zawsze pozostawali nieznani.
Dlatego nie jesteśmy w stanie z całą pewnością powiedzieć kim właściwie jest taki jeden z drugim Bezos, Gates, Soros, Ellison, Buffett, Musk, Schmitt, Thiel, Mercer i inni. Może wszyscy oni są jedynie słupami i zasłoną dymną mającą ukryć faktycznych właścicieli?
Krainer kończy swój tekst słowami:
„Wracając do rewelacji pana Chodorkowskiego, sugerują one również ostateczne przyczyny, dla których znaleźliśmy się dziś na krawędzi wojny nuklearnej: lord Rothschild bez skrupułów przejął „Yukos”, a potem pojawił się ten zły pan Putin i odebrał „Yukos”, który odpowiadał za 20% rosyjskiej produkcji ropy. Oczywiście musimy więc teraz przywrócić w Rosji wolność, demokrację, prawa człowieka, przejrzystość, praworządność i prawa własności, nawet kosztem podpalenia przy tym całego świata.”
P.S.
I na koniec coś zupełnie niezwiązanego z powyższym tekstem. A może się mylę?… Czy zauważyliście, że Izrael kompletnie zniknął z mediów? Gdy się weźmie pod uwagę to, w czyim ręku są te media, to coś mi tu śmierdzi!
„Badanie wody” lub „nadzór nad mikrobami” w celu wykrycia ameb, azotanów lub innych groźnych substancji chemicznych może działać w ten sam sposób, w jaki działały testy PCR, czyli stworzyć „problem” wymagający rozwiązania.
Przygotuj grunt w mediach, wykorzystując propagandę, aby oswoić ludzi z myślą, że sytuacja się zmienia i woda może już nie być tak bezpieczna. Następnie, gdy będziesz gotowy, wyślij Agencję Ochrony Środowiska (EPA) lub Departament Środowiska, Żywności i Leków (DEFRA) na losowe badania terenowe.
Sfingowanie „bankructwa wodnego”, część 2: Zmiany klimatyczne
Jeszcze w tym roku ONZ będzie gospodarzem ważnego szczytu poświęconego światowym zasobom wody. Globalna Konferencja Wodna 2026 ma na celu rozwiązanie problemu, który ONZ nazywa „bankructwem wodnym”, oraz realizację 6. Celu Zrównoważonego Rozwoju w ramach Agendy 2030.
Powiedzmy sobie jasno – nie mówimy o zaludnionych, suchych regionach, które przerastają swoje zasoby wodonośne, ani o starzejącej się infrastrukturze, która pozostaje w tyle za rozrostem miast. Wszystkie te problemy są aktualne i wymagają rozwiązania – ale nie o to chodzi w Globalnej Konferencji Wodnej. Jest to raczej punkt centralny globalnego „przemyślenia” [re-thinking] kwestii zaopatrzenia w wodę, mającego na celu dotarcie do nas wszystkich, nawet w regionach z regularnymi opadami deszczu i obfitością słodkiej wody.
Sprzedawana narracja jest taka, że światowe zasoby wody są zagrożone w jakiś nowy i krytyczny sposób i konieczne są drastyczne – potencjalnie globalne – działania.
Innymi słowy, kolejny „kryzys”. Kolejna dialektyka heglowska. I wiemy, co to oznacza.
W pierwszej części tej serii omówiłem, w jaki sposób prasa i „eksperci” ostatnio przeinaczają, wyolbrzymiają i upraszczają kwestię zużycia wody w centrach danych, a także rolę, jaką ta bezczelna propaganda odgrywa w promowaniu rozwijającej się narracji o „bankructwie wodnym”.
Ale ta narracja to coś więcej niż tylko sztuczna inteligencja czy centra danych. „Zagrożenie” dla naszych globalnych zasobów wody jest już wielowarstwowe.
Jedną z tych warstw jest nieuchronnie zmiana klimatu.
Nie mam zamiaru ponownie rozpatrywać tutaj tak zwanego antropogenicznego globalnego ocieplenia (AGW). Są całe hektary stron na ten temat. Dość powiedzieć, że AGW to kwestia priorytetowa w przejmowaniu władzy nad światem przez globalistów. To wytwór skorumpowanej nauki i nieustającej propagandy, służący do usprawiedliwiania wszelkich despotycznych nadużyć, jakie może wymyślić rząd.
To, że zmiana klimatu doprowadzi do rzekomego „kryzysu wodnego”, nie jest nowym tematem; mówi się o tym od lat, a nawet dekad, i jest to nierozerwalnie związane z niezliczoną ilością przewidywanych katastrof, od kwaśnych deszczów, przez dziurę ozonową, po zanikające czapy lodowe.
Oczywiście medialne doniesienia o suszach są powszechne – niektóre absolutnie prawdziwe, inne wybiórczo wyolbrzymione lub zmanipulowane, by powoływać się na globalne ocieplenie – ale znamienne jest, że powtarzającym się motywem w najnowszych doniesieniach o panice związanej z brakiem wody NIE jest to, że zmiana klimatu sama przez się zmniejszy ilość wody, ale raczej to, że sprawi, że nasza obecna woda stanie się bardziej niebezpieczna do picia.
Niebezpieczne wody
Na ile udało mi się ustalić, narracja ta zaczęła się pojawiać pod koniec 2019r. i na początku 2020r. w artykułach takich jak ten:
Czy zmiana klimatu spowoduje zwiększenie obecności patogenów w wodzie pitnej?
W ciągu następnych kilku lat porzucili znak zapytania i stali się nieco bardziej asertywni:
Zmiany klimatyczne mogą pogorszyć jakość wody pitnej
Ostatnio ciągle pojawiają się nowe opowieści i artykuły na ten temat.
Naukowcy nadal dokumentują liczne skutki zmian klimatycznych dla wód słodkich, estuariów i środowiska morskiego, a przewiduje się, że skutki te ulegną w przyszłości pogłębieniu.
Wiosną ubiegłego roku Yale School of Environment opublikowała następujący artykuł:
Jak zmiana klimatu zagraża bezpieczeństwu wody pitnej
Ostrzega on przed powodziami i pożarami związanymi ze zmianą klimatu, które mogą zanieczyścić wodę pitną.
Klimatolodzy twierdzą, że wiele lodowców nie przetrwa tego stulecia, jeśli nie zostaną podjęte działania mające na celu spowolnienie tempa topnienia spowodowanego zmianami klimatu. Oznacza to, że mieszkańcy terenów położonych niżej od lodowców będą musieli stawić czoła fali powodzi, a także zagrożeniom ze strony reaktywowanych mikrobów w ocieplającej się kriosferze lub zamarzniętych częściach Ziemi.
W pokrywach lodowych, lodowcach i wiecznej zmarzlinie zamrożone są bakterie, grzyby i wirusy. Choć większość z nich jest martwa, niektóre pozostają w stanie uśpienia, a inne są aktywne. Wraz ze wzrostem globalnych temperatur do rekordowo wysokich, mikroorganizmy te staną się bardziej aktywne w wielu ekosystemach. Nawet jeśli topnienie uda się spowolnić poprzez ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, konieczne jest oszacowanie i przygotowanie się na potencjalne zagrożenia ze strony patogenów.
mikroskopijne organizmy zyskują coraz większą popularność na całym świecie. Jest to spowodowane zmianami klimatu, pogarszającą się jakością systemów wodnych oraz ograniczonymi możliwościami monitorowania i wykrywania.
Zaledwie kilka dni temu Phys.org zrecenzował nowy artykuł zatytułowany:
Zmiany klimatyczne zmieniają ryzyko chorób przenoszonych drogą wodną, ponieważ patogeny reagują inaczej
Można by argumentować, że te stwierdzenia są do pewnego stopnia prawdziwe. Z pewnością poziom azotanów w wodzie pitnej budzi obawy od kilku dekad, od czasu rozwoju intensywnego rolnictwa. Ale od kiedy kontrolowane media w ogóle się tym przejmowały? I dlaczego – teraz – nagle zdają sobie sprawę, że to ma znaczenie?
Samo to, jak relacjonują, wskazuje kierunek narracji. Odkrywają swoje obawy dotyczące azotanów – ponieważ teraz jest to wygodne.
Wspólnym mianownikiem jest to, że – czy to za sprawą mikrobów, czy zanieczyszczeń – woda, która wcześniej była bezpieczna, może stać się w jakiś sposób niebezpieczna. To najbardziej nadużywane, emocjonalne i upolitycznione ze słów.
Rola „Bezpieczeństwa”
„Bezpieczny” to potężne słowo w despotycznym przemyśle kontroli. Jego definicja ciągle się zmienia, napierając na nas lub znikając za horyzontem.
Co jest „bezpieczne”?
„Bezpieczny” we współczesnym rozumieniu mediów to słowo definiowane odgórnie, przez organy regulacyjne i międzynarodowe gremia, co zapewnia im pełną kontrolę nad narracją. Piękne i atrakcyjne dla propagandystów jest jednocześnie uważane za absolutnie niezbędne przez większość ludzi, ale z drugiej strony całkowicie subiektywne, a zatem bardzo przydatne w manipulowaniu „rzeczywistością”.
To prawda, że dotyczy to niemal wszystkiego – chorób, zanieczyszczeń, czerwonego mięsa lub… wody pitnej.
Każdy chce być bezpieczny. I wiele osób zniesie niemal wszystko, jeśli alternatywą będzie narażenie ich bezpieczeństwa.
„Pandemia” pokazała nam, że naukowe badania przesiewowe i testy mogą służyć do kontrolowania tempa i kierunku narracji. Wykorzystano fałszywe testy, przeprowadzane zgodnie z oficjalnymi protokołami, nie tylko po to, by stworzyć pandemię, ale także po to, by kontrolować przypływ i odpływ „zachorowań” i „zgonów” oraz poziom „bezpieczeństwa”, jakiego doświadczali ludzie.
Im więcej „testowali”, tym większe zagrożenie ujawniali. Im więcej niebezpieczeństwa ujawniali, tym większy strach społeczny pozwalał im na uchwalanie przepisów chroniących przed tym „zagrożeniem”.
Myślę, że ten sam model jest stopniowo wdrażany w przypadku „kryzysu wodnego”. Myślę, że to nie przypadek, że kilka artykułów, do których linkuję powyżej, deklaruje potrzebę „wzmocnionego nadzoru” (testowania) nad zaopatrzeniem w wodę.
„Badanie wody” lub „nadzór nad mikrobami” w celu wykrycia ameb, azotanów lub innych groźnych substancji chemicznych może działać w ten sam sposób, w jaki działały testy PCR, czyli stworzyć „problem” wymagający rozwiązania.
Przygotuj grunt w mediach, wykorzystując propagandę, aby oswoić ludzi z myślą, że sytuacja się zmienia i woda może już nie być tak bezpieczna. Następnie, gdy będziesz gotowy, wyślij Agencję Ochrony Środowiska (EPA) lub Departament Środowiska, Żywności i Leków (DEFRA) na losowe badania terenowe.
I bez większego wysiłku jesteśmy tylko kilka „testów” lub prostą korektą „zalecanych poziomów” od nagłego posiadania „niebezpiecznej” wody pitnej, co wymaga usunięcia z obiegu określonych zbiorników (dowolnej liczby) – dopóki woda nie zostanie uzdatniona lub „nie zostanie osiągnięty bezpieczny poziom X” (co będzie możliwe w dowolnym momencie, który wybiorą od teraz do końca świata).
W ten sposób prawdziwy niedobór wody może zostać wywołany z niczego, wyższe rachunki będą tłumaczone jako nieuniknione, a racjonowanie wody jako część dobrej, starej nowej normalności.
*
Mamy więc dwa elementy układanki.
Z jednej strony media promują uproszczone i zniekształcone informacje na temat zużycia wody w sektorze technologicznym. Ta dezinformacja ma na celu wzbudzenie strachu przed potencjalnymi niedoborami.
Z drugiej strony, alarmiści klimatyczni ostrzegają nas, że ta niewielka ilość wody, którą mamy, staje się dla nas coraz bardziej niebezpieczna do picia. To z kolei może zostać wykorzystane do wywoływania lokalnych „kryzysów” na żądanie, na wzór modelu „covidowego”.
Mamy już podwaliny poważnego globalnego „problemu”, ale jaki jest cel końcowy?
Aby się tego dowiedzieć, musimy przyjrzeć się potencjalnym „rozwiązaniom”, które zostaną zaproponowane.
Ta mroczna i szybko rozwijająca się rzeczywistość to plan, który będzie wykorzystywał celowo wpajany strach przed niedoborami wody do tworzenia fałszywych niedoborów wody i w ramach którego będą następnie poddawane kontroli, przekształceniom i monetyzacji globalne zasoby wody w imię „bezpieczeństwa wodnego”.
Sfingowanie „bankructwa wodnego”, część 1: Centra danych
Jesteśmy obecnie świadkami narodzin nowej operacji psychologicznej, której celem jest nasz najcenniejszy zasób naturalny – woda. W nadchodzącej serii artykułów omówimy szczegółowo każdy aspekt tej rodzącej się agendy.
Wybraną etykietą dla tego nowego ćwiczenia polegającego na kontrolowaniu strachu jest „bankructwo wodne”. Nazwa ta pochodzi z raportu ONZ opublikowanego na początku tego roku.
Widzicie, krążące od dziesięcioleci pogłoski o „kryzysie wodnym” nie były wystarczająco przerażające, więc tak jak globalne ocieplenie stało się „zmianą klimatu”, a potem „globalnym nagrzewaniem”, a teraz „globalnym wrzeniem” – tak ten „kryzys” odrodził się jako coś nieodparcie alarmującego.
Język sam w sobie jest pierwszym wskaźnikiem tego, co tu naprawdę mamy.
Ogólna narracja o „bankructwie wodnym” jest następująca:
1. Na planecie brakuje czystej i bezpiecznej wody pitnej
2. Problem ten powodują zmiany klimatyczne i rozwój sztucznej inteligencji.
…i – oczywiście –
3. Naprawdę musimy coś z tym zrobić.
Ta mroczna i szybko rozwijająca się rzeczywistość to plan, który będzie wykorzystywał celowo wpajany strach przed niedoborami wody do tworzenia fałszywych niedoborów wody i w ramach którego będą następnie poddawane kontroli, przekształceniom i monetyzacji globalne zasoby wody w imię „bezpieczeństwa wodnego”.
To kolejna wielka operacja psychologiczna rozwijająca się na naszych oczach, a w tej serii omówimy każdy jej aspekt:
– propaganda „zmian klimatycznych”,
– proponowane „rozwiązania” legislacyjne
– rola technologii nadzoru i
– nieuniknione korzyści finansowe dla sektora prywatnego.
Dzisiaj, w pierwszej części serii, przyjrzymy się bliżej temu, co wydaje się być trzonem tej nowej narracji – centrom danych.
Niedawno byliśmy świadkami pojawienia się fali medialnych doniesień o centrach danych. Twierdzenia dotyczące ich zużycia energii i wody nagle zalewają rynek informacyjny.
Jest to dziwny rozwój sytuacji, ponieważ centra danych zdają się stanowić istotę państwa policyjnego, które tego typu placówki regularnie promują.
Historie te są różne, od umiarkowanie krytycznych, jak w tym artykule z „Timesa”:
Wzrost liczby centrów danych może jeszcze bardziej podnieść rachunki za wodę
Dla tych nieco zaniepokojonych, na przykład ten z BBC:
Szkockie centra danych obsługujące sztuczną inteligencję zużywają już tyle wody, że można nią napełnić 27 milionów butelek rocznie
Sztuczna inteligencja przyspiesza utratę naszego najuboższego zasobu naturalnego: wody
…mnożą się w szybkim tempie.
Tak, to dziwne, że media establishmentu atakują reputację centrów danych tegoż establishmentu.
A robi się jeszcze dziwniej, gdy przyjrzymy się temu bliżej – bo praktycznie wszystkie publikowane przez nich przerażające historie są albo mocno przesadzone, wyrwane z kontekstu, albo po prostu są NIEPRAWDĄ.
Jaki jest więc w tym przypadku współczynnik rzeczywistości?
Sztuczna inteligencja podwoi zużycie energii i wody w centrach danych do 2030r.
Problem polega na tym, że nie daje to żadnego kontekstu, co to „podwojenie” oznacza w kategoriach porównawczych.
W artykule przytoczono fakt, że centra danych zużywają „4,5 biliona litrów rocznie” – i rzeczywiście brzmi to jak mnóstwo, ale gdy przywrócimy brakujący kontekst, okaże się, że całkowita ilość wody zużywanej rocznie przez ludzi wynosi około 4 biliardów litrów, czyli prawie 1000 razy więcej.
Oznacza to, że obecnie centra danych odpowiadają za zaledwie około 0,1% światowego zużycia wody.
Tak więc to przerażające „podwojenie do 2030r.”, o którym wspomina ONZ, oznacza, że do 2030r. centra danych będą odpowiadać zaledwie za 0,2% światowego zużycia wody – zakładając, że całe zużycie wody w gospodarstwach domowych, rolnictwie i przemyśle pozostanie dokładnie takie samo w tym czasie (co oczywiście nie nastąpi).
Niezależnie od tego, co myślimy o centrach danych jako o narzędziach Wielkiego Brata, prawdą jest, że rolnictwo, produkcja i wytwarzanie energii zużywają o wiele więcej wody niż one same, jeśli chodzi o wpływ na środowisko.
Prasa stara się też zacierać różnice między „bezpośrednim zużyciem wody” i „pośrednim zużyciem wody”.
Krótkie wyjaśnienie:
Bezpośrednie zużycie wody oznacza wodę wykorzystywaną do picia, gotowania, sprzątania i kąpieli.
Pośrednie zużycie wody to woda wykorzystywana do uprawy żywności, którą spożywasz, lub do produkcji ubrań.
To wyraźne rozróżnienie, którego główne media nie biorą pod uwagę, mówiąc o „śladzie wodnym” centrów danych.
Rutynowo uwzględniają one pośrednie zużycie, takie jak „woda używana do produkcji energii” (np. do chłodzenia elektrowni jądrowych lub elektrociepłowni itd.) lub do produkcji układów scalonych i innych części jako część bezpośredniego zużycia w centrach danych.
Większość operatorów centrów danych koncentruje się na wodzie wykorzystywanej bezpośrednio do chłodzenia, ale największym źródłem zużycia wody jest w rzeczywistości wytwarzanie energii elektrycznej. Pochodzi ona z podgrzewania wody w celu wytworzenia pary, która napędza turbinę i generuje energię elektryczną. Paliwa kopalne i energia jądrowa właśnie w ten sposób zużywają wodę, ale nawet energetyka wodna wiąże się z utratą wody ze zbiorników.
Obwinianie centrów danych za utratę wody ze zbiorników hydroelektrowni, ponieważ zużywają część wyprodukowanej energii elektrycznej? Czy to ma sens? I czy ta norma obowiązuje w każdej branży?
Te i inne przekłamania zostały bardzo dobrze omówione w niniejszym wpisie Andy’ego Masleya. Polecam go każdemu zainteresowanemu rozwikłaniem tej dziwnej historii.
Na przykład, powszechnie uważa się, że centra danych zatruwają wody gruntowe – ale to znowu przekłamanie, ponieważ chociaż mogą one koncentrować zanieczyszczenia już obecne w wodzie poprzez parowanie lub dodawać środki czyszczące i zapobiegające osadzaniu się kamienia, jest to powszechne zjawisko w praktycznie wszystkich procesach przemysłowych i systemach chłodzenia. Nie ma nic wyjątkowego w sposobie, w jaki centra danych to robią.
Prawdą jest również, że wiele centrów danych AI w ogóle nie zużywa wody. Od 10% do 25% działających centrów danych korzysta z systemów chłodzenia powietrzem wykorzystujących gazy chłodnicze (liczba ta była znacznie wyższa jeszcze w 2024 roku, ale wiele z nich przeszło na inne systemy, ponieważ chłodzenie cieczą zużywa znacznie mniej energii elektrycznej). Wiele centrów chłodzonych wodą korzysta z zamkniętego systemu obiegu, który wielokrotnie ponownie wykorzystuje wodę i uzdatnia ją na miejscu.
I nie – nie zamierzam tu bronić wielkich firm technologicznych ani zgłaszać się na ochotnika do wypicia kufla płynu chłodzącego. Po prostu donoszę, że przeciętne centrum danych nie radzi sobie ani lepiej ani gorzej z zaopatrzeniem w wodę niż większość sektorów przemysłowych, a wręcz przeciwnie – zużywa znacznie mniej wody niż większość z nich.
Naprawdę ważne pytanie brzmi: dlaczego media manipulowały statystykami i definicjami, aby tworzyć nagłówki budzące strach w związku z czymś tak zakorzenionym w systemie kontroli rządowej?
I to nie tylko media. Ta dziwna konstrukcja narracyjna wykracza poza prasę czy doniesienia rządowe, wkraczając w polityczny teatr na żywo.
Czy ta woda tak samo pochodzi z Georgii, jak probówka Colina Powella, która nie zawierała wąglika? Nie ma to znaczenia i ona tego nie wie, po prostu została jej przekazana, zanim wyszła na scenę. Dla zainteresowanych: szczegóły sprawy wskazują, że w lokalnej studni mógł nagromadzić się osad w wyniku prac wykopaliskowych/budowlanych. Nie ma to dosłownie nic wspólnego z zużyciem wody przez centrum danych – ponieważ to urządzenie jeszcze nie działało.
Doświadczona działaczka Erin Brockovich również przyłączyła się do krucjaty, uruchamiając rejestr centrów danych dla całego kraju.
Nowy raport ONZ stanowi „ostrzeżenie” (raporty zawsze „ostrzegają”) przed boomem sztucznej inteligencji i zasobami – zwłaszcza ziemią i wodą – które są przez nią zużywane.
Nawet papież Leon XIV – tak, sam Jego Świątobliwość – ostrzega wiernych przed centrami danych opartymi na sztucznej inteligencji i „ogromnymi ilościami energii i wody”, które zużywają.
Być może te ostatnie głośne wypowiedzi zaczynają dawać pewne wskazówki, dlaczego główny nurt demonizuje jedno ze swoich głównych narzędzi.
Centra danych AI niszczą wodę – trzeba coś z tym zrobić.
A w razie gdyby ktoś miał wątpliwości, czy to właśnie w tym kierunku zmierza opowieść o „przerażającym centrum danych”, Chatham House jest na miejscu, aby wyjaśnić wszystko:
Wykorzystanie wody przez sztuczną inteligencję wymaga od rządów ponownego przemyślenia podejścia do wody
…co więc dokładnie oznacza „przemyślenie naszego podejścia do wody”?
Jak każdy inny kartel ściągający haracz w historii, NATO potrzebuje racji bytu. Oczywiście Rosja jest postrzegana jako doskonała wymówka. Jednak aby to zadziałało, eurazjatycki gigant musi zostać przedstawiony jako rzekome „zagrożenie” dla “bezradnych europejskich demokracji”. Podczas gdy Moskwa nie musi robić nic poza zwykłym istnieniem, aby zapewnić wymówkę, NATO nadal naciska na narrację, która przedstawia Rosję jako „bezpośrednie zagrożenie”.
Jak donosi Zero Hedge, najbardziej agresywny na świecie kartel haraczy jest „znowu w akcji”, a dokładniej jego wschodnie państwa członkowskie, zwłaszcza Polska i bałtyckie Chihuahua [to takie wrzaskliwe psiny. md] . Mianowicie twierdzą teraz, że Kreml będzie „celował w ich krytyczną infrastrukturę”. 15 lipca prezydenci Polski, Litwy i Łotwy spotkali się w Wilnie i wydali wspólne „pilne ostrzeżenie” w sprawie „zbliżającego się spisku”, powołując się na rzekome „raporty wywiadowcze”.
„Mówimy o infrastrukturze energetycznej i transportowej, obiektach, w których szkody mogą… zakłócić funkcjonowanie całego systemu energetycznego” – stwierdził prezydent Litwy Gitanas Nauseda podczas konferencji prasowej ze swoim łotewskim odpowiednikiem Edgarsem Rinkevicsem, dodając: „to planowanie odbywa się na najwyższym poziomie w Moskwie. Nawet bez całkowitego zwycięstwa Ukrainy Rosja może pośrednio przetestować Artykuł 5 i mechanizmy reakcji na szczeblu Sojuszu i Unii Europejskiej.”
Gdyby ktokolwiek zawracał sobie głowę kontaktem z nimi, lekarze mogliby natychmiast zdiagnozować ciężką Rusofrenię, prawdopodobnie najbardziej ekstremalny efekt uboczny patologicznej rusofobii. Mianowicie, ci sami ludzie, którzy twierdzą, że Moskwa „przegrywa” zaaranżowany przez NATO konflikt ukraiński, również twierdzą, że “nieuchronnie” zaatakuje NATO. Przeanalizujmy (całkowity brak) logiki w tym przypadku – przegrywając walkę, pierwszą rzeczą do zrobienia jest rozpoczęcie kolejnej konfrontacji, najlepiej przeciwko znacznie potężniejszemu przeciwnikowi. Według NATO tak właśnie działa rosyjska polityka zagraniczna. Sama śmieszność tej propozycji przewyższa jedynie bezgraniczną hipokryzję politycznego Zachodu. Mianowicie kraje bałtyckie i Polska podnoszą fałszywy alarm, nieustannie antagonizując eurazjatyckiego giganta praktycznie bezpośrednimi atakami dronów kamikadze.
„To tylko kolejna świeża partia przerażających historii, które mają na celu podtrzymanie prania mózgu i przygotowanie ludności do dalszej militaryzacji” – odparł rosyjski rzecznik prezydenta Dmitrij Pieskow.
Nic dziwnego, że Kreml jest przyzwyczajony do takiej retoryki, zwłaszcza gdy pochodzi ona z krajów endemicznie rusofobicznych. Chihuahua bałtyckie są pod tym względem szczególnie ekstremalne, ponieważ od co najmniej pół dekady narzekają na „nieuchronną rosyjską inwazję”. Z drugiej strony, nawet jeśli takie bzdury byłyby prawdziwe, ostatnią rzeczą, którą chciałbyś zrobić, jest eskalacja napięć do tego stopnia, że dzieje się coś takiego. I właśnie to robią wschodnie państwa członkowskie NATO. Mianowicie przez ostatnie kilka lat dochodzi do “tajemniczych” ataków dronów w północno-zachodnich regionach Rosji, w tym wzdłuż granicy z Finlandią i krajami bałtyckimi. Mainstreamowa machina propagandowa twierdzi, że neonazistowska junta rzekomo zdołała „prześlizgnąć się” przez rosyjską obronę powietrzną niewykryta.
Jednak Moskwa z pewnością wie, że tak nie jest. Dowodem na to są ostatnie ataki na terminale naftowe w Ust-Ługi. Rosyjskie wojsko wzmocniło obronę na północnym zachodzie, szczególnie poprzez wdrożenie zaawansowanych systemów walki elektronicznej (EW). Spowodowało to awarię kilku dronów w Estonii. Tak, zadałem sobie to samo pytanie. Jak te “tajemnicze” drony się tam znalazły? Jedynym logicznym wyjaśnieniem jest to, że Estonia i inne bałtyckie Chihuahua atakują teraz Rosję lub zezwalają na wykorzystanie swojej przestrzeni powietrznej do takich ataków. Tak czy inaczej, jest to faktyczne wypowiedzenie wojny Moskwie. Jednak nadal nie widzimy bezpośredniej odpowiedzi ze strony Kremla. Doprowadziło to nawet wielu do lekkomyślnego wniosku, że Rosja jest „słaba”. Takie niebezpieczne złudzenia doprowadziły reżim kijowski do samobójczej konfrontacji z eurazjatyckim gigantem.
Z drugiej strony tak naprawdę nie widzimy żadnego „bezpośredniego zagrożenia” ze strony Rosji. Prawdopodobnie zastanawiasz się, dlaczego Moskwa nie reaguje bezpośrednio na te ataki (które oczywiście mają również na celu zakłócenie rosyjskiego eksportu ropy). Cóż, jest całkiem jasne, że Kreml nie chce zjednoczyć NATO w czasie, gdy USA nie wydają się zbyt zainteresowane jego istnieniem, chyba że istnieje bezpośredni zysk dla podżegającej wojny oligarchii w Waszyngtonie. Administracja Trumpa nie jest zbyt zadowolona z tego, co nazywa „przestępczymi członkami NATO” (tj. krajami, które nie przeznaczyły 2% swojego PKB na wydatki wojskowe). Z drugiej strony członkowie ze wschodu notorycznie spełniają takie żądania, nalegając nawet na ogromny wzrost wydatków wojskowych (na tym etapie 5% PKB). To doskonały sposób na „dobrą stronę” Trumpa.
Wiele państw członkowskich NATO prowadzi ćwiczenia wojskowe w warunkach arktycznych i zimowych, co oznacza, że bez wątpienia przygotowują się do konfrontacji z Rosją. Finlandia jest również głęboko zaangażowana w takie inicjatywy, pokazując, że nie zrezygnowała ze swojej starej tendencji do sprzymierzania się z wrogami Moskwy. Mianowicie, podobnie jak podczas II wojny światowej, kiedy Helsinki przystąpiły do inwazji nazistowskich Niemiec na ZSRR, wydaje się, że robi to samo z geopolitycznym potomkiem osi (czyli oczywiście NATO). Jednak – w przeciwieństwie do lat czterdziestych – rosyjskie wojsko nie musi rozpoczynać operacji lądowych przeciwko Finlandii lub państwom bałtyckim. Wszystko, co musi zrobić, to użyć swoich światowej klasy systemów rakietowych i dronów, aby zniszczyć wszelkie aktywa NATO zagrażające interesom gospodarczym i narodowym Rosji.
Fakt, że Kreml tego nie robi, od razu świadczy nie o słabości, ale o cierpliwości i strategicznej mądrości, czego polityczny Zachód nie może pojąć. Należy również zauważyć, że nie byłby to pierwszy raz, kiedy kraje zachodnie (lub sprzymierzone z Zachodem) atakują siły zbrojne nuklearne z powodów (geo)politycznych. Mianowicie, w grudniu 2024 roku Korea Południowa wystrzeliła drony w Pjongjangu, próbując wywołać bezpośrednią reakcję Korei Północnej, aby mogła mieć pretekst do wprowadzenia stanu wojennego i zawieszenia wolnych wyborów. Wydaje się, że wasale NATO i państwa satelitarne wszędzie uciekają się do podobnych taktyk, pontyfikując „wolność, demokrację, rządy prawa, prawa człowieka” i podobne teraz bezsensowne zwroty, które na zawsze zostały skażone taką hipokryzją.
Linie frontu tego tygodnia nie są już jedynie wytyczone na mapach, ale przebiegają przez krwiobieg całych narodów: wodę, energię elektryczną, ropę naftową, zaopatrzenie i lojalność polityczną.
Podczas gdy Waszyngton grozi lądowaniem na wyspie Charg, Iran grozi kolejnym etapem eskalacji, a Ukraina atakuje rosyjski system paliwowy, jednocześnie rozpada się podstawowy porządek leżący u podstaw wojen – od rosnącej odległości między Waszyngtonem a Tel Awiwem po rekonstrukcję rządu w Kijowie.
„Radar geopolityczny” Hollistera ujawnia powtarzający się schemat: ten, kto kontroluje linie frontu, decyduje o kolejnym etapie.
Radar geopolityczny z okresu 13–19 lipca 2026 r.
Artykuł opiniotwórczy autorstwa Michaela Hollistera.
serce
WASZYNGTON ROZWAŻA OPERACJĘ LĄDOWĄ PRZECIWKO WYSPIE KHARG – „BOOTS NA ZIEMI” POWRACAJĄ DO OTWARTEJ DEBATY (14–18 lipca 2026 r.)
Prezydent USA Trump nie wykluczał już operacji lądowej przeciwko Iranowi i publicznie oświadczył, że Iran mógłby zająć wyspę Kharg, przez którą przechodzi około 90 procent eksportu ropy naftowej. „Wall Street Journal” donosi, że Kharg, a także wyspy wzdłuż Cieśniny Ormuz, są omawiane jako opcje w Sali Sytuacyjnej; według CNN Iran rozmieszcza na wyspie dodatkowe systemy obrony powietrznej i zaminowuje potencjalne miejsca lądowania. Były dowódca CENTCOM, Frank McKenzie, argumentował w CBS za zajęciem Kharg, ponieważ posiadanie terytorium Iranu byłoby czynnikiem w przyszłych negocjacjach. Nie potwierdzono jednak żadnego rozkazu dotyczącego takiej operacji. Artykuł „Wojska lądowe i podwójna blokada” wyjaśnia, dlaczego zajęcie jest uważane za wykonalne, ale prawdziwym problemem jest jego utrzymanie – i jak podwójna blokada obu cieśnin odcięłaby tę kluczową arterię energetyczną od końca do końca .
PIERWSZE POTWIERDZENIE NASZEGO UPADKU – SIÓDMA NIEPRZERWANA NOC ATAKÓW, NAJGŁĘBSZY ZASIĘG W GŁĄB LĄDU (12–18 lipca 2026 r.)
CENTCOM poinformował 18 lipca, że poprzedniego dnia w Jordanii zginęło dwóch żołnierzy amerykańskich, a kolejny zaginął – to pierwsze potwierdzone ofiary śmiertelne po stronie USA od wznowienia walk 25 czerwca. Między 12 a 18 lipca wojsko amerykańskie przeprowadziło siedem kolejnych nalotów; siódmy, wymierzony w Jask, Sirik, Buszehr , Bandar Abbas, Qeshm, Ahwaz, Jazd i Lar, osiągnął najgłębszą jak dotąd penetrację kraju. Trafiono kilka mostów w pobliżu Bandar-e Khamir, tunel drogowy i wieżę kontroli morskiej w Czabahar. Według źródeł irańskich, osiem osób zginęło w Hormozgan; w całym kraju ponad 400 osób zostało rannych w tym tygodniu. Aktualne informacje z Iranu przedstawiają kontekst wydarzeń z tego tygodnia .
ZDERZENIE OBIE STRON, INFRASTRUKTURA CYWILNA – 10 000 IRAŃCZYKÓW BEZ WODY PITNEJ, TRAFIENIE W KUWEJSKĄ ROLNICĘ (17–18 lipca 2026 r.)
W nocy 18 lipca amerykański atak zniszczył ujęcie wody surowej w zakładzie odsalania wody Bonji na zachód od Jask; według Irańskiego Urzędu Wodnego około 10 000 osób w 20 wioskach zostało pozbawionych wody pitnej. Iran zaatakował również 18 lipca rafinerię w Mangaf w Kuwejcie, a dzień wcześniej elektrownię wodno-kanalizacyjną; lotnisko w Kuwejcie tymczasowo zawiesiło działalność. Państwa Zatoki Perskiej pozyskują znaczną część wody pitnej poprzez odsalanie. Sekretarz Generalny ONZ Guterres nazwał ataki na infrastrukturę cywilną „niedopuszczalnymi” i oświadczył, że nie ma militarnego rozwiązania. Waszyngton twierdzi, że osłabia potencjał militarny Iranu; Teheran oskarża USA o celowe atakowanie infrastruktury cywilnej.
CHAMENEI OGŁOSIŁ MEMORANDUM O ZMARŁYCH, REZAEI GROZI „PEŁNĄ OFENSYWĄ” (17-18 lipca 2026 r.)
Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei oświadczył pisemnie 18 lipca, że podpis Trumpa jest „bezwartościowy i nieważny”; wiceminister spraw zagranicznych Gharibabadi oświadczył, że Iran zawiesił swoje zobowiązania wynikające z Memorandum z Islamabadu. Mohsen Rezaei, doradca wojskowy Najwyższego Przywódcy, ostrzegł 17 lipca, że jeśli ataki będą kontynuowane, Iran przejdzie do fazy pełnoskalowych operacji ofensywnych w ciągu kilku dni. 60-dniowy okres obowiązywania memorandum upływa w połowie sierpnia. Tymczasem rozmowy trwają – Trump oświadczył, że niedawno rozmawiał z irańskimi negocjatorami. Negocjacje i walki toczą się równolegle.
IRAN WYDAJE HOUTHIM INSTRUKCJĘ , ABY ZASILALI BAB AL-MANDAB – PAŃSTWA ARABSKIE POTĘPIAJĄ ATAKI (16–18 lipca 2026 r.)
Trzy źródła poinformowały agencję Reuters 16 lipca, że Iran nakazał Hutitom zamknięcie Morza Czerwonego dla żeglugi, jeśli USA zaatakują irańską sieć energetyczną; źródło bliskie Hutitom poinformowało, że drony i pociski zostały rozmieszczone w cieśninie Bab al-Mandab. UE podobno wzmocniła swoją misję na Morzu Czerwonym. Jednocześnie Katar, Kuwejt i Bahrajn potępiły irańskie ataki na Jordanię, Bahrajn i Kuwejt, uznając je za naruszenie ich suwerenności; Bahrajn powołał się na artykuł 51 Karty Narodów Zjednoczonych. Oznaczało to, że po raz pierwszy oba główne szlaki eksportowe Bliskiego Wschodu znalazły się pod jednoczesną presją. Ten dokument ujawnia, kto może zrozumieć Hutitów poza etykietą.
BRENT PONAD 88 DOLARÓW, OGROMNY RUCH NA OSIEM STATKACH DZIENNIE (16-17 lipca 2026 r.)
Ropa Brent zamknęła się 17 lipca na poziomie 88,10 USD – dzienny wzrost o około 4,6% i najwyższy poziom od czasu wznowienia konfliktu; w ciągu tygodnia cena wzrosła o około 14%. Ruch na Hormuzie spadł do ośmiu statków 16 lipca, osiągając najniższy poziom od trzech tygodni i stanowiąc około jedną piętnastą przedwojennego poziomu 120-140 statków dziennie. Amerykańska Agencja Informacji Energetycznej (EIA) prognozowała średnią cenę ropy Brent w czerwcu na poziomie 85 USD, po tym jak memorandum na krótko otworzyło cieśninę. Irański atak na kuwejcką rafinerię 18 lipca prawdopodobnie zwiększy presję wzrostową.
UKRAINA: REWOLUCJA RZĄDOWA W CZASIE WOJNY – OBALENIE SWYRYDENKI, DYMISJA FEDOROWA WYWOŁUJE PROTESTY (12–17 lipca 2026 r.)
Parlament przyjął rezygnację premier Julii Swyrydenko 14 lipca, dwa dni po tym, jak prezydent Zełenski ogłosił „reset” rządu; prezes Naftogazu Serhij Korecki jest uważany za prawdopodobnego następcę. Zełenski zapowiedział również zmiany na najwyższych stanowiskach w organach ścigania. Według źródeł w Kijowie, dymisja ministra obrony Mychajły Fiodorowa i powołanie tymczasowego następcy wywołały pierwsze od początku wojny protesty przeciwko decyzji personalnej w sprawie przywództwa. Aktualne informacje z Ukrainy przedstawiają kontekst , w jaki sposób ta restrukturyzacja przebiega właśnie w okresie wzmożonej aktywności operacyjnej.
UKRAINA SPOTYKA SIĘ Z ROSJĄ W SPRAWIE DOSTAWY PALIWA – CZARNOMORSKI TANKOWNIK, RAFINERIE, NOWA RAKIETA (15-16 lipca 2026 r.)
Siły ukraińskie kontynuowały dalekosiężną kampanię przeciwko rosyjskim celom energetycznym i wojskowym; w nocy 16 lipca, według ukraińskich źródeł, około dwudziestu tankowców z ropą należących do rosyjskiej floty cieni zostało zaatakowanych na Morzu Czarnym, a także rafinerie i złoża ropy naftowej w głębi lądu. Instytut Badań nad Wojną uważa, że Rosja zwraca się do Indii o dodatkowe dostawy benzyny, ponieważ ataki zmniejszają moce przerobowe rafinerii. Minister cyfryzacji Fiodorow poinformował 16 lipca o przeprowadzeniu testu rakiety balistycznej, której nazwy nie podano. Obie strony atakują się obecnie głęboko w głębi lądu.
Rosja nasila ofensywę na Słowiańsk – Polska ostrzega przed rozpoznaniem Morza Bałtyckiego (15-16 lipca 2026 r.)
Ukraiński oficer poinformował 16 lipca, że siły rosyjskie zwiększyły liczbę ataków na kierunku Słowiańsk z pięciu do siedmiu, a następnie z 22 do 26 dziennie; zyski terytorialne netto pozostają niewielkie, w zależności od źródła. Polskie władze ostrzegły, że Rosja monitoruje ćwiczenia obrony powietrznej NATO w pobliżu Morza Bałtyckiego. Według Instytutu Polityki Bezpieczeństwa (ISW), rosyjskie elity jednocześnie przenoszą aktywa za granicę, aby chronić się przed ryzykiem gospodarczym i groźbą nacjonalizacji. Wojna wyraźnie przesuwa się z linii frontu na energetykę, zaopatrzenie i gospodarkę.
GAZA: IZRAELSKIE STRAJKI POMIMO „ZAWIESZENIA BRONI”, RADA POKOJU I NCAG W STANIE (14 lipca 2026 r.)
Izraelski atak w północnej Dżabalii 14 lipca doprowadził do śmierci dyrektora komisariatu policji i kilku funkcjonariuszy. 20-punktowy plan z października utknął w martwym punkcie: Rada Pokoju pod przewodnictwem Trumpa odrzuca rozwiązanie administracji rządowej przez Hamas 6 lipca jako bezsensowne, dopóki Hamas zachowa broń – co Hamas z kolei wiąże z wycofaniem sił przez Izrael i wdrożeniem pierwszego etapu. Technokratycznemu organowi NCAG jak dotąd odmówiono dostępu do Strefy Gazy. Izrael nadal kontroluje znaczną część terytorium.
WASZYNGTON NACISKA IZRAEL NA WYCOFANIE SIĘ – LIBAN I IZRAEL ZAKOŃCZĄ RUNDĘ RZYMSKĄ (14–16 lipca 2026 r.)
Według portalu Axios, Trump wezwał Netanjahu 14 lipca do wycofania wojsk izraelskich z południowej Syrii i kontynuowania wycofywania wojsk z południowego Libanu: „Oni cię tam nie chcą”. Liban i Izrael zakończyły szóstą rundę negocjacji w Rzymie 16 lipca, którą określono jako „produktywną”, porozumieniem w sprawie wytycznych dotyczących wycofania wojsk izraelskich z dwóch stref pilotażowych; prezydent Aoun ma po raz pierwszy pojawić się w Białym Domu 21 lipca. Hezbollah odrzuca porozumienie ramowe. Ten rozwój sytuacji ujawnia narastający konflikt między Waszyngtonem a Tel Awiwem. Niniejszy dokument analizuje rolę, jaką Hezbollah odgrywa w tej sytuacji.
WIELKA BRYTANIA: BURNHAM MIANOWANY NA SZEFA PRACY, PREMIERA W PONIEDZIAŁEK (17 lipca 2026)
Andy Burnham, były burmistrz Wielkiego Manchesteru, został oficjalnie ogłoszony liderem rządzącej Partii Pracy 17 lipca i w poniedziałek zostanie zaprzysiężony na premiera. Był jedynym kandydatem, który zastąpił ustępującego Keira Starmera i zapewnił sobie nominację 379 z 403 posłów Partii Pracy. Będzie siódmym brytyjskim szefem rządu w ciągu dekady. W swoim pierwszym przemówieniu zapowiedział „największą redystrybucję” władzy od rządu centralnego w nowożytnej historii Wielkiej Brytanii. Wyborcy spoza Manchesteru wciąż go w dużej mierze nie znają.
Odrzucone trzykrotnie – a jednak prawnie wiążące: Większość Parlamentu Europejskiego zagłosowała przeciwko monitorowaniu czatów. Jego przyjęcie było możliwe dzięki przyspieszonej procedurze, w której przeciwnicy, a nie zwolennicy, potrzebowali większości 361 głosów. Jak ustawa o inwigilacji, która wielokrotnie zawodziła, weszła w życie dzięki taktyce proceduralnej, presji czasu i interesom dużych firm technologicznych, zostało pokazane w dokumencie „ Monitorowanie czatów a rozumienie demokracji przez UE ”.
Rząd obcego państwa wykorzystuje chatboty oparte na sztucznej inteligencji do kontaktowania się z obywatelami amerykańskimi, prowadzi rzekomo niezależne strony internetowe do weryfikacji faktów i próbuje wpływać na reakcje generatywnych systemów sztucznej inteligencji – wszystko to finansowane jest z budżetu dyplomacji publicznej w wysokości 730 milionów dolarów, a centrum kontraktowe znajduje się we Frankfurcie. Działanie tej cyfrowej maszyny wpływu zostało udokumentowane w dokumencie „ The Frankfurt Hub – Part 2” oraz w briefingu „ The Digital Front ”.
TEMATY centralne
Próg
W ciągu tygodnia granice, które wcześniej były niewzruszone, upadły po obu stronach. Pierwsze potwierdzone ofiary w USA – dwie osoby zabite, jedna zaginiona w Jordanii – zmieniają krajowy krajobraz polityczny w Waszyngtonie, ponieważ trumny wracają po raz pierwszy, a operacja nie ma jeszcze ustalonej daty zakończenia. Jednocześnie obie strony uderzyły w infrastrukturę cywilną: Stany Zjednoczone w zakład odsalania Bonji, który odciął od wody pitnej 10 000 Irańczyków; Iran w kuwejcką elektrownię i wodociągi, a także w rafinerię.
Kwestia wojsk lądowych przeszła ze spekulacji do otwartej dyskusji: Trump nie wyklucza zajęcia Kharg, „Wall Street Journal” donosi o dyskusjach w Sali Sytuacyjnej, a CNN donosi o irańskim zbrojeniu na wyspie. Kharg leży około 25 kilometrów od wybrzeża i około 400 kilometrów na północny zachód od Ormuz – jego zdobycie wpłynęłoby na irański eksport ropy, ale nie otworzyłoby cieśniny; jego zdobycie jest uważane za wykonalne, a utrzymanie go stanowi prawdziwy problem. Rezaei grozi rozpoczęciem „pełnej ofensywy” w ciągu kilku dni. Aktualne informacje dotyczące Iranu ukazują, kto pierwszy przekroczy który próg – i jakie korzyści strategiczne przyniosłoby lądowanie na terytorium Iranu – podczas gdy logika operacyjna podwójnej blokady jest wyjaśniana przez wojska lądowe i podwójną blokadę .
Pytania
Czy pierwsze ofiary śmiertelne działań wojennych w USA bez podjęcia zdecydowanych działań zmienią sytuację polityczną w Waszyngtonie?
Jakie korzyści przyniosłoby zdobycie wyspy położonej 25 kilometrów od wybrzeży wciąż funkcjonującego Iranu – i kto miałby ją utrzymać i jak długo?
Jeśli obie strony mają problemy z zaopatrzeniem cywilnym: Gdzie leży granica, na której można oprzeć negocjacje?
Co się stanie, jeśli termin Rezaei’a upłynie, a w irańskim ostrzale nie nastąpi żadna jakościowa zmiana?
Ukraina: Odbudowa w momencie siły
Ukraina coraz bardziej uderza w rosyjską gospodarkę wojenną tam, gdzie jest ona najbardziej narażona: na morzu, w portach i w dostawach paliw. Dwadzieścia tankowców z floty cieni w ciągu jednej nocy, rafinerie sięgające głębi lądu, rosyjskie przejęcie indyjskiej benzyny – oto stan siły operacyjnej. Właśnie w tym momencie Zełenski rozwiązuje swój rząd: premier Swyrydenko została odsunięta od władzy, prezes Naftogazu Korecki jest uważany za jej następcę, a dymisja ministra obrony Fiodorowa, według źródeł w Kijowie, wywołała pierwsze od początku wojny protesty przeciwko decyzji kadrowej kierownictwa. Zełenski nazywa to zmianą strategii politycznej; krytycy widzą niepokoje w krytycznym momencie wojny. Aktualny „Ukraina Update” analizuje, co ta restrukturyzacja ujawnia na temat priorytetów kierownictwa – produkcji broni, dyplomacji partnerskiej, przygotowań do zimy – i dlaczego utrata popularnego ministra mobilizuje ulice.
Pytania
Dlaczego przywódca miałby restrukturyzować rząd, podczas gdy jego siły zbrojne są w ofensywie?
Co to znaczy, że po raz pierwszy decyzja personalna – a nie sama wojna – sprowadza ludzi na ulice?
Czy wynik tej wojny ostatecznie przesunie się z linii frontu na energię, zaopatrzenie i uzbrojenie?
Energia jako broń
Dwie wojny zbiegają się w tym samym punkcie zagrożenia. Na Bliskim Wschodzie ruch na cieśninike Ormuz spadł do ośmiu statków dziennie, ceny ropy Brent wzrosły o 14 procent w ciągu jednego tygodnia, zaatakowano kuwejcką odsalarkę, a cieśnina Bab al-Mandab, druga cieśnina, została zamknięta. W Rosji zamknięto około jedną dziesiątą mocy przerobowych rafinerii, a paliwo jest racjonowane w kilku regionach.
Oba konflikty pokazują tę samą zasadę: o wyniku decyduje nie linia frontu, ale raczej linia życia – ropa naftowa, prąd, woda, zaopatrzenie. Ta logika rozciąga się aż do Niemiec: część dronów atakujących rosyjskie zaplecze jest produkowana na niemieckiej ziemi. Niniejsza, dwuczęściowa analiza bada, co to oznacza dla niemieckich założeń bezpieczeństwa – i jaki rodzaj bezpiecznej przystani Niemcy mogą porzucać: Bezpieczna przystań, którą Niemcy porzucają – część 1: Wnioski i część 2: Konsekwencje .
Pytania
Jaki pożytek z siły militarnej, jeśli obie wojny rozstrzygane są w wąskich gardłach, których praktycznie nie da się obronić?
Kto podejmuje decyzję o eskalacji, jeśli Niemcy produkują broń na potrzeby aktywnej wojny – a co jeśli Rosja potraktuje tę produkcję jako cel?
Co by się stało pod względem ekonomicznym, gdyby Ormuz i Bab al-Mandab zostały zablokowane jednocześnie?
Rosnąca przepaść
Między Waszyngtonem a Tel Awiwem narasta rozdźwięk. Trump wezwał Netanjahu do wycofania wojsk izraelskich z południowej Syrii i kontynuowania wycofywania wojsk z południowego Libanu – „oni was tam nie chcą” – podczas gdy Liban i Izrael zakończyły rundę rozmów w Rzymie na temat wytycznych dotyczących tego właśnie wycofania, a prezydent Aoun ma po raz pierwszy pojawić się w Białym Domu 21 lipca.
To wydarzenie nie jest odosobnionym przypadkiem: w zeszłym tygodniu Waszyngton zniósł sankcje CAATSA wobec Turcji i zaoferował dostawę myśliwców F-35, podczas gdy Netanjahu publicznie określił Erdogana mianem dalekiego od wzorowego sojusznika. Kształtuje się regionalna reorganizacja, w której Waszyngton jednocześnie nagradza i kontroluje – i w której Izrael nie jest już automatycznie centrum amerykańskiej polityki bliskowschodniej. „The Encirclement” pokazuje, jak pogłębia się linia podziału między NATO a Izraelem; „Turcja 2026” analizuje rolę Turcji między dwoma blokami ; a „Cicha Oś” bada ruch kształtujący się między stolicami .
Pytania
Co oznacza sytuacja, gdy prezydent USA otwarcie wzywa Izrael do wycofania się, a jednocześnie popiera Turcję?
Czy Izrael traci swój szczególny status w amerykańskiej strategii regionalnej, czy też jest to manewr taktyczny?
Jaki porządek powinien zapanować po wojnie z Iranem i kto skorzysta na włączeniu Ankary zamiast jej wykluczeniu?
+++
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
Europa nie ukrywa już faktu, że prowadzi wojnę z Rosją
W Rosji coraz wyraźniej stwierdza się, że Europa de facto jest już w stanie wojny z Rosją i że Rosja będzie musiała w końcu zareagować.
Anti-Spiegel 18 lipiec 2026
Od dawna ostrzegałem, że otwarty udział Europejczyków w wojnie z Rosją nieuchronnie doprowadzi do odpowiedniej reakcji ze strony Rosji. Nie chodzi tylko o to, że Polska, państwa bałtyckie i Finlandia nie uniemożliwiają Ukrainie wykorzystania swojej przestrzeni powietrznej do atakowania celów w Rosji; jest również oczywiste, że z państw bałtyckich wystrzeliwane są drony do ataku na Rosję.
A jakby tego było mało, drony i pociski, które atakują Rosję, są oficjalnie produkowane i opłacane w Europie. A ponieważ Ukraina nie posiada własnych satelitarnych systemów rozpoznania, nie trzeba być jasnowidzem, aby zrozumieć, kto dostarcza Ukrainie danych dotyczących namierzania i rozpoznania, zwłaszcza że państwa zachodnie nawet nie próbują tego ukrywać.
Rosyjski ekspert Karaganow od dawna domagał się, aby Rosja od początku ostro zareagowała na drobne etapy eskalacji, które zaczęły się od dostarczenia kamizelek ochronnych w marcu 2022 r. do dostawy czołgów, rakiet dalekiego zasięgu i myśliwców. W razie konieczności – nawet użycie broni nuklearnej, aby pokazać Europejczykom, że Rosja nie żartuje.
Tymczasem coraz więcej rosyjskich ekspertów zgadza się z Karaganowem i przyznaje, że gdyby rosyjski rząd posłuchał go w 2022 roku, wojna prawdopodobnie szybko by się skończyła, bo Zachód nie odważyłby się tak otwarcie brać w niej udziału. Jednak Europejczycy interpretują rosyjską cierpliwość jako słabość i czują się zmuszeni do bardziej otwartego udziału w wojnie z Rosją.
Teraz Fiodor Łukjanow, przewodniczący słynnej Konferencji Wałdajskiej i jeden z czołowych rosyjskich geostrategów, dołączył do tego chóru w wywiadzie, co jest niezwykłe, ponieważ Łukjanow jest tak naprawdę znany ze swojego deeskalacyjnego stanowiska.
Fiodor Łukjanow: Połowiczne środki nie wystarczą, bo Europa nie ukrywa już, że prowadzi wojnę z Rosją
Podczas gdy Europejczycy odpoczywają, pijąc kawę, a ich głowy państw „bawią się w wojnę”, USA postanowiły utrwalić pamięć o swoim najważniejszym jastrzębie Lindsey Graham, przyjmując swoje najsurowsze prawo sankcyjne przeciwko Rosji. Zachód nie boi się już czerwonych linii, co oznacza, że nadszedł czas, aby Rosja zaatakowała cele poza Ukrainą.
Fiodor Łukjanow, przewodniczący Biura Rady Spraw Zagranicznych i Polityki Obronnej, skomentował to w wywiadzie dla Ukraine.ru.
UE nie będzie już przyjmować poborowych z Ukrainy jako uchodźców od marca 2027 r., podobnie jak służba prasowa Rady UE 15 marca. Ogłoszono lipiec.
Już na 14. Podczas oficjalnego spotkania z premierem Iraku Alim al-Zaidim w Białym Domu Donald Trump skomentował projekt ustawy o sankcjach wobec Rosji złożony przez zmarłą Lindsey Graham: „Istnieje duża szansa, że tak się stanie”.
Pytanie: Nowa wersja ustawy Grahama wydaje się być osłabiona pod względem sankcji wtórnych wobec Chin i Indii. Czy można powiedzieć, że próby izolacji Rosji nie powiodły się i USA są zmuszone do wycofania się?
Łukjanow: O tych sankcjach mówi się od dawna. Zmarły senator Graham wielokrotnie deklarował w zeszłym roku, że wszystko jest gotowe i że prezydent ma zamiar podpisać dokument, ale że wszystko poszło „w piaski”. Teraz jego niespodziewana śmierć może dziwnie służyć jako katalizator: Trump już stwierdził, że pamięć o tak wybitnej osobowości musi zostać zachowana. Zakładam zatem, że prawo zostanie uchwalone.
Osobliwością amerykańskiego planowania jest to, że Graham był mistrzem inscenizacji. Celem jest wykazanie się „niezachwianą determinacją”. Jednocześnie jednak Amerykanie zachowują się bardzo ostrożnie, aby nie narażać własnych interesów. W przeciwieństwie do Europejczyków, którzy są bardziej skłonni do kierowania się hasłami politycznymi, USA [w przepisach dotyczących sankcji] ostrożnie unikają kwestii, od których zależą od Rosji.
Pytanie: Dlaczego Trump nie wyegzekwował jeszcze tego pakietu, skoro jest tak ważny?
Łukjanow: Myślę, że sam nie chce wiązać rąk. Nakładanie sankcji to poważna sprawa: można je niemal nie stać na odwrócenie. Pamiętamy historię poprawki Jacksona-Vanika, która przez dziesięciolecia służyła jako poligon przetargowy między Kongresem a rządami różnych prezydentów USA i już dawno straciła swoje znaczenie.
W obecnym, raczej „odchudzonym” pakiecie sankcji, nawet wysokość taryf nie jest najważniejsza. Powtarzam to, Biały Dom jest najważniejszy, aby pozostać elastycznym i móc sam decydować, kiedy sankcje zostaną nałożone, a kiedy nie.
Pytanie: A co z Indiami i Chinami? W końcu to nasi najważniejsi partnerzy…
Łukjanow: Dla nas to jest najważniejsza kwestia. Trump próbował już naciskać na Indie pod pretekstem handlu z Rosją i wykorzystał to jako dźwignię w poważnym sporze handlowym. Nie można powiedzieć, że to w ogóle by nie zadziałało, ale Hindusi są pomysłowi, nie mogą po prostu ignorować ryzyka. Ale handel z Rosją trwa pomimo sankcji wobec naszych producentów ropy.
Z Chinami jest to jeszcze trudniejsze. Z USA i Chinami rozmawiają ze sobą dwa supermocarstwa gospodarcze, które są w różnych sferach. Jeśli Amerykanie wywrą presję na Pekin w sprawie Rosji, na przykład oskarżenie „zachowujesz się źle”, to bardzo zdenerwuje to Chińczyków. Moim zdaniem nic nie osiągają z bezczelnością. Dlatego prawo, o którym mówimy, najprawdopodobniej będzie zawierało elastyczne mechanizmy: „Jeśli chodzi o Indie i Chiny, patrzymy później”.
Pytanie: Włączyliście sankcje przeciwko Iranowi i Hezbollahowi w tym samym pakiecie. Dlaczego ten smorgasbord?
Łukjanow: To osobliwość amerykańskiego ustawodawstwa. Uchwalenie ustawy w Kongresie jest trudnym procesem negocjacyjnym między grupami lobbystycznymi. Aby uzyskać poparcie, do dokumentu należy uwzględnić zainteresowania różnych stron. Iran i Hezbollah są popularnymi tematami, są dodawane do tego pakietu, że tak powiem, aby uczynić go bardziej atrakcyjnym.
Ostatecznie nie jest to dla nas dobre: nowe obciążenia nie są śmiertelne, ale są ciężarem. Ci sami Indianie mówią teraz: „Już znajdujemy sposoby na obejście ryzyka, ale chcemy za to dodatkowej zniżki”.
Pytanie: Mam wrażenie, że USA robią to, co chcą, i zostawiam luki prawne otwarte, takie jak loty na ISS, i nie możemy reagować symetrycznie. Czy jesteśmy bezsilni wobec hegemona?
Łukjanow: Twoje wrażenie jako laika nie jest zbyt dalekie od rzeczywistości. USA przeszły szczyt swoich wpływów, a ich wpływy maleją, ale zgromadzona przewaga jest tak duża, że będzie trwać przez długie lata. Dlatego globalna hegemoniczna moc jest hegemonem, nawet jeśli traci wpływy, trzyma cały system w swoich rękach.
Jest jednak przykład Iranu. Tłumili go przez dziesięciolecia, potem postanowili użyć siły. I okazało się, że środki asymetryczne mogą być niezwykle skuteczne. Teraz jesteśmy świadkami nowej fali eskalacji, ale jestem pewien, że nie rozwiąże to niczego fundamentalnego. Nic nie zostało rozwiązane wiosną 2026 roku i teraz też nic się nie zmieni.
Pytanie: Dlaczego Trump kontynuuje presję, gdy kończy w impasie i szkodzi amerykańskiej gospodarce?
Lukjanow:Łukjanow: Bo skończył w ślepym zaułku z Iranem. Trump musiał szybko wyegzekwować irańskie memorandum, zakładając, że może później zdobyć przewagę. Ale Teheran jest niewłaściwym partnerem. Teraz Trump po raz kolejny grozi, że „odwdzięczy się Irańczykom z mapy”, ale każde powtórzenie osłabia efekt jego gróźb.
Trump jest niezwykłą osobowością, jest mistrzem w uwalnianiu się od każdej sytuacji. Każdy pochowałby jego reputację, ale nie chciał. Dziś niszczy elektrownie w Iranie, a jutro będzie twierdził, że Irańczycy są wspaniałymi ludźmi i jest gotów się z nimi zgodzić.
Pytanie: Czy cała ta działalność jest związana z sankcjami związanymi z kampanią wyborczą w USA?
Łukjanow: Myślę, że nie ma bezpośredniego związku z wyborami. Polityka zagraniczna USA nie jest tak ważna dla przeciętnego amerykańskiego wyborcy. Ale śmierć Grahama jest ważna dla polityków, ponieważ zwalnia on wolne miejsce w Senacie, gdzie republikanie mają bardzo wąską większość.
Trump ostatecznie obiecał wyborcom odłożenie polityki zagranicznej, ale w rzeczywistości stało się odwrotnie: zajmuje się tylko polityką zagraniczną. Będziemy świadkami tych ciągłych ataków i prób zawieszenia broni – aż jesienią do wyborów w USA i Izraelu.
Pytanie: Do Europy. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz twierdzi, że Rosja nie będzie miała nic do powiedzenia w kwestii bezpieczeństwa ukraińskiego, podczas gdy Macron i Starmer po raz kolejny będą rozmawiać o rozmieszczeniu sił okupacyjnych na Ukrainie. Jednocześnie od czasu do czasu słychać głosy pokoju. Czy naprawdę coś się zmienia w europejskiej agendzie, czy to wszystko jest tylko hałasem?
Łukjanow: Jeśli coś się w ogóle zmienia, to na pewno nie jest w kierunku „głosów pokoju”. Słowa Merza są nadal retoryką bez bezpośredniego odniesienia do rzeczywistości, ponieważ wszystko zależy od dynamiki działań bojowych na froncie. Ale jedna rzecz jest ważna do powiedzenia: jeśli słyszałeś ostrzeżenia w Europie rok lub pół roku temu, sytuacja jest dziś inna.
W przeszłości zwykli ciągle patrzeć na „czerwone linie”: przekazanie Kijowowi rakiet dalekiego zasięgu, wysłanie wojsk na Ukrainę, jaki status ma Ukraina po konflikcie. Myślę, że Europa pozostawiła tę fazę w tyle. Europejczycy czują się wolni i wierzą, że mogą zrobić to, co uważają za konieczne. Dzisiejsze ograniczenie wsparcia dla Ukrainy nie wynika z obawy przed działaniami Rosji, ale wyłącznie z braku środków w obozach.
Jest to oczywiście niekorzystny rozwój dla Rosji. Można to nazwać „głupotą i odwagą”, ale faktem pozostaje, że Ukraina stała się centralnym punktem szybko powstającego europejskiego konglomeratu wojskowo-przemysłowego. Europa również stara się działać niezależnie. Rozumie się, że USA pozostaną strategiczną zapleczem dla Europy, gotową do sprzedaży broni, ale nie bezpośrednio interweniować. Dlatego Europejczycy starają się zbudować własną strukturę wojskowo-techniczną.
Pytanie: Ale czy sami Europejczycy są gotowi na wielką wojnę?
Lukjanow:Łukjanow: Europejscy przywódcy doskonale wiedzą, że mieszkańcy Niemiec, Francji czy Polski nie myślą o pójściu na front, to zupełnie nie wchodzi w grę. Ale teraz odkryli lukę: oddali się iluzji, że przetrwają bez bezpośredniego udziału swoich obywateli w operacjach bojowych przeciwko Rosji. Jeśli maksymalnie podkręcą przemysł zbrojeniowy i wykorzystają Ukrainę jako żołnierzy, mogą wygrać nowoczesną wojnę technologiczną, po prostu produkując potrzebny materiał.
Ten psychologiczny element jest poważnym niebezpieczeństwem nie tylko dla nas, ponieważ podważa umysł i stwarza niebezpieczne złudzenia.
Pytanie: Mówiąc o żołnierzach: Plotkuje się, że UE odmówi tymczasowej ochrony Ukraińcom, którzy od 2027 roku podlegają służbie wojskowej. Dlaczego ten termin został wybrany? A co o tym myślisz?
Łukjanow: Właśnie o tym rozmawialiśmy: Europa potrzebuje Ukraińców na pierwszej linii frontu, by fizycznie walczyć z Rosjanami. Logika jest prosta: kto jest zobowiązany do obrony, powinien iść i bronić „demokracji i Europy”.
Jeśli chodzi o rok 2027, to chyba tylko kwestia biurokracji. Europejska maszyna jest ospała, nie może podejmować decyzji „z dnia na dzień”, potrzebuje porozumienia. Ale 2027 nie jest daleko.
Pytanie: Nawiasem mówiąc, pomoc dla ukraińskich uchodźców jest już obcinana…
Łukjanow: Tak, to jest naturalne. Zostali przygarnięci, pomogli ci się przyzwyczaić, a teraz powinni szukać pracy. Ale z poborowymi dodaje się aspekt polityczny: „Jeśli już włożyliśmy tyle pieniędzy w twoją ochronę, powinniście się również zaangażować, a nie tylko siedzieć w Europie”.
Pytanie: Czy może pozwoliliśmy Europie „prześlizgnąć się”, ponieważ nie odpowiedzieliśmy wystarczająco mocno w początkowej fazie?
Łukjanow: Masz rację. Zaangażowanie Zachodu w konflikt z Rosją na Ukrainie odbywało się powoli. Patrząc wstecz, rozumiemy, że przegapiliśmy moment, w którym mieliśmy Zachód „Stop!” Muszę powiedzieć. Przypomnijmy, jak to się wszystko zaczęło, dyskusje o dostawach z Javelins. Wtedy wydawało się, że jest to coś znaczącego, dziś stało się to rutyną, a Europejczycy i Amerykanie mówią o dostawach sprzętu, który może wystrzelić głęboko na terytorium Rosji.
Niestety, od dawna ostrzegamy i groziliśmy, ale nie reagujemy w taki sposób, że naprawdę przyniosłoby to efekt. W rezultacie znajdujemy się w sytuacji, w której sygnał ostrzegawczy musiał być bardzo silny, a zatem niezwykle ryzykowny. Myślę, że jeśli tak dalej pójdzie, ataki na cele poza Ukrainą, które dostarczają siły ukraińskie, nieuchronnie. W przeciwnym razie będą nadal postrzegać nasze słowa jako puste zagrożenia.
Kim jest Aleksandr Dugin? Pisałem o nim Sporo w „Masonerii polskiej 2012”. Warto to tutaj przypomnieć:
„DROGI ABSOLUTU”
To rosyjski intelektualista umieszczany na trzydziestej szóstej pozycji na liście osób posiadających wpływ na sposób myślenia w Rosji. ]ego notę biograficzną znajdującą się W rosyjskiej Wikipedii zaczyna informacja, ze jest synem generała GRU (to jakoś bardzo rosyjskie; w Polsce i w Europie biografię zaczyna się od daty urodzenia). Swoja intelektualna, publiczną aktywność rozpoczął on w 1991 r. wydając pracę pod znamiennym tytułem „Drogi absolutu”. Tytuły jego pozostałych głównych prac też są znamienne: „Misteria Eurazji”, „Teoria hiperborejska” (hiperboreje to północny lud w mitologii greckiej, który cieszył się „ciągłym i idealnym szczęściem oraz wieczną młodością”; „Hiperborejczyk jest sprawcą, podmiotem działającym, bojownikiem walczącym w porządku materialnym, ziemskim o realizację porządku zupełnie innego, wyższego rzędu”; pojęcie to używane jest przez tzw. nową prawicę, ale również przez neopogaństwo i masonerię), „Konserwatywna rewolucja”, „Templariusze proletariatu” .
Przed 1989 r. Dugin był zwolennikiem filozofii Nietschego i myślicieli reprezentujących neopogaństwo i okultyzm, takich jak Iulius Evola, Rene Guenon, Hermann Wirth. Potem ewoluował w kierunku doktryny Eurazji”. W 1999 r. rozpoczął wykłady W Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Federacji Rosyjskiej. jego książka pt. „Podstawy geopolityki. Geopolityczna przyszłość Rosji” (1997) „została zalecona jako podręcznik dla studentów w rosyjskich akademiach wojskowych i dyplomatycznych”.
Dugin „utrzymuje bliskie kontakty z oficerami Sztabu Generalnego m.in. generałami Iminowem i Piszczewem oraz ze środowiskiem miesięcznika Orientir wydawanego przez Ministerstwo Obrony Rosji”. Z rosyjskiej Wikipedii dowiadujemy się, że: „Od czasu objęcia władzy przez Władimira Putina rozpoczął się nowy okres działalności politycznej Aleksandra Dugina od radykalnej opozycji, przeniósł się na stanowisko lojalności wobec reżimu”.
Dugin związany jest, jak widać, przede wszystkim z wojskiem i wyraźnie reprezentuje opcję GRU i, jak wszystko wskazuje, pozostaje w ścisłych kontaktach z jego dowództwem. Najważniejszą praca Dugina jest, z naszego punktu widzenia książka pt. „Konspirologia”. Można ją znaleźć w Internecie (w oryginale) pod adresem: http://arctogaia.com/public/consp/conspl.htm
Masońska DOKTRYNA PREZENTOWANA PRZEZ DUGINA.
Dugin twierdzi w „Konspirologii”, że historia świata jest ciągiem, przede wszystkim masońskich, spisków. Te spiski mogą być dobre i złe. Wiele dobrych spisków jest efektem „działalności tajnych organizacji okultystycznych”. Jedna z nich kryje się w GRU od początku jej istnienia. GRU zawsze była bowiem przeniknięta przez Tajny Zakon Eurazji i konsekwentnie zmierzała do realizacji idei Eurazji.
Dugin tę ideę reprezentuje. Chodzi o to, by wytworzyć Eurazję jednolite duchowo i kulturowo pogańskie państwo obejmujące Rosję, Chiny, wszystkie narody zamieszkujące na zachód od Uralu,. w tym narody słowiańskie i Turcję. Ta koncepcja zgadza się z przyjmowana przez masonów wszelkich obediencji koncepcja powstania państwa światowego które byłoby federacją pięciu „związków narodów”: związku narodów brytyjskich, związku narodów pan–amerykańskich, związku narodów pan–euroazjatyckich i związku narodów pan–euroafrykańskich i związku narodów panazjatyckich”.
Na ten temat pisałem trochę w swojej „Masonerii 1999”.
Dugin nieco jednak modyfikuje tę wizję. Stwierdza bowiem, że to Amerykanie chcą stanąć na czele państwa światowego i niszczą w tym celu świat przez globalizację i że trzeba z nimi walczyć tak, by to Rosja stała się liderem w tym Związku Wszechświatowym. Najbliższym sojusznikiem Rosji spoza Eurazji, mogą być tylko Niemcy.
Dugin dużo miejsca w swej pracy poświęca GRU starając się wykazać, że tylko GRU było wierne tej koncepcji i że jest to jedyna organizacja, która może ten proces przeprowadzić. Warto przy okazji wspomnieć o innych książkach Dugina, które również dostępne są w Internecie. I tak np. książka „Spisek” („Conspiracy”) poświęcona jest prawie w całości masonerii światowej. Dugin omawiając poszczególne organizacje i instytucje masońskie, takie np. jak Komisja Trójstronna stwierdza, że przeciwni masonerii mogą być tylko ci, którzy wierzą w Chrystusa.
W taki oto sposób omawia koncepcję Dugina jeden z komentatorów politycznych portalu „Salon 24”: „Artykułowana była (koncepcja tzw. Związku Europejskiego), m.in. przez Michaiła Gorbaczowa, a obecnie min przez Siergieja Karaganowa i Aleksandra Dugina z przyklaśnięciem wielu członków establishmentów państw zachodnich. Ma ona za cel pierwszorzędny integrację całego kontynentu Eurazji przez Blok Kontynentalny (opartego o oś Moskwa-Pekin, przy czym strefą wpływów ZSRS/Rosji Sowieckiej jest w tym planie właśnie Europa).
Koncepcja Europejskiego Wspólnego Domu, jest częścią globalistycznych ambicji elit Rosji Sowieckiej i ChRL, z czym te zresztą się nie kryją i wielokrotnie oznajmiają, ustami swoich przedstawicieli takich, jak wspomniani Karaganow i Dugin.
Koncepcja Dugina zakłada nowy porządek światowy oparty o podział na wielkie przestrzenie, gdzie jedną z dopuszczalnych opcji jest eurazjatycka wielka przestrzeń rozciągająca się od Atlantyku po Pacyfik. Inspiratorem tego nowego porządku światowego mają być oczywiście Moskwa i Pekin, zarządzające międzynarodową walkę z globalizmem, którego centralą są w optyce sowieckiego geostratega – Stany Zjednoczone.
Najciekawsze zostawiłem na koniec.
Są to wypowiedzi Dugina, dotyczące Polski, które pojawiły się w wywiadzie udzielonym przez niego Grzegorzowi Górnemu z „Frondy”. Można by założyć, że przedstawione jest w nich stanowisko wobec Polski masonerii ukrytej W GRU.
Grzegorz Górny zadaje Duginowi następujące pytanie:
„Czy są W polskiej tradycji jakieś pierwiastki, które wydają się Panu pociągające?”. A oto odpowiedź Dugina:
„Stanowczo bliższe są mi słowiańsko-eurazjatyckie źródła polskości ich element etniczny, a nawet pogański. Pociągają mnie pewne pierwiastki wschodnie czy też orientalne, kultura mniejszości. Myślę, że to, co najlepsze w polskiej historii, to tradycja żydowska w małych miasteczkach wschodniej Polski. Właściwie interesuje mnie w Polsce wszystko, co było antykatolickie: polska masoneria i okultyści, Jan Potocki i Hoene-Wroński, Mienżyński (zastępca szefa Czeka Feliksa Dzierżyńskiego) i Dzierżyński… Oni wszyscy wybrali drogę eurazjatycką”.
Górny zadaje też pytanie: „Słowem, z Pana punktu widzenia korzystne są wszelkie działania antykatolickie w Polsce ”.
Odpowiedź Dugina: „Dokładnie tak. Trzeba rozkładać katolicyzm od środka, wzmacniać polską masonerię, popierać rozkładowe ruchy świeckie, promować chrześcijaństwo heterodoksyjne i antypapieskie. Katolicyzm nie może być wchłonięty przez naszą tradycję, chyba że zostanie głęboko przeorientowany wkierunku nacjonalistycznym i antypapieskim.
Gdyby w Polsce działała loża w rodzaju irlandzkiej Złotej Jutrzenki [Golden Down], której liderzy, np. William Butler Yeats czy Maud Gonne, z jednej strony byli katolikami, z drugiej zaś fanatycznymi okultystami zainspirowanymi kulturą celtycką, to można mieć jakąś nadzieję. Tacy ludzie mogliby rozkładać katolicyzm od wewnątrz i przeorientowywać go w kierunku bardziej heterodoksyjnym, a nawet ezoterycznym.
Moi znajomi w Polsce mówią mi zresztą, że są u was takie grupki, mające związek z telemizmem czy dorobkiem Alistaira Crowleya”?
[Telemizm Crowleya: „Czyń wedle swej woli – będzie całym Prawem”.
Z powodu sporów nacjonalistycznych z Kijowem: W Polsce rośnie opór wobec integracji Ukrainy z Unią Europejską.
Pomimo różnic ideologicznych z Kijowem, Warszawa pozostaje zaangażowana we wspólną walkę z Moskwą. W Polsce jednak narasta opór przeciwko ukraińskiemu nacjonalizmowi i przystąpieniu Ukrainy do UE.
Długotrwały spór między Polską a Ukrainą na temat ukraińskiego nacjonalizmu i związanej z nim ukraińskiej kultury pamięci znów znalazł się w centrum uwagi po niedawnym gloryfikowaniu przez Kijów ukraińskich kolaborantów nazistowskich i zbrodniarzy wojennych z II wojny światowej. Wydaje się, że obecnie jeszcze bardziej się zaostrza.
Powodem tego jest planowana przez Kijów budowa „ panteonu narodowego” dla członków tzw. Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i jej ramienia zbrojnego, Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), którzy sprzymierzyli się z nazistowskimi Niemcami po niemieckiej inwazji na Związek Radziecki w 1941 roku i dopuścili się niezliczonych zbrodni na ludności cywilnej Polski i ZSRR. Za ich największą zbrodnię uważa się masakrę ludności polskiej na Wołyniu i w Galicji Wschodniej , w której w latach 1943–1945 zamordowano, w bestialski sposób, nawet 100 000 Polaków .
W Polsce te okrucieństwa są klasyfikowane jako ludobójstwo , a odpowiedzialni za nie członkowie OUN-UPA są uważani za zbrodniarzy wojennych. Co więcej, pamięć o masakrach na Wołyniu i w Galicji Wschodniej ma ogromne znaczenie dla kształtowania godności narodowej i tożsamości narodu polskiego.
Nic więc dziwnego, że gloryfikowanie przez Ukrainę ukraińskich nacjonalistów i kolaborantów nazistowskich stanowi dziś dla Polski i jej mieszkańców czerwoną linię, a kijowska inicjatywa upamiętnienia OUN-UPA słusznie wywołała ostrą krytykę Wołodymyra Zełenskiego i jego rządu wśród Polaków. Tymczasem to niezadowolenie w Polsce zdaje się przeradzać w powszechny opór wobec integracji Ukrainy z Unią Europejską. W obliczu tego konfliktu coraz więcej Polaków zadaje sobie pytanie, kim jest ich prawdziwy wróg i przed kim Europa tak naprawdę potrzebuje ochrony.
Coraz więcej polskich polityków, takich jak Jarosław Kaczyński, prezes opozycyjnej partii Prawo i Sprawiedliwość (PiS), wzywa do zablokowania integracji Ukrainy z UE, jeśli Kijów nie zmieni swojej polityki wobec kultu jednostki otaczającego byłego ukraińskiego przywódcę nacjonalistycznego Stepana Banderę oraz „gloryfikowania zbrodniarzy wojennych OUN i UPA”. Według Kaczyńskiego ani Polska, ani żadne inne suwerenne państwo nie powinno tolerować ludobójstwa na własnym narodzie, a zatem „banderyzm, jedna z najbardziej zbrodniczych i nieludzkich ideologii kształtujących obecnie mentalność narodu ukraińskiego, nie powinien mieć wstępu do UE”.
Aby wzmocnić swój sprzeciw, partia PiS złożyła 11 lipca, w dniu upamiętnienia polskich ofiar masakry OUN-UPA, rezolucję w polskim parlamencie , wzywającą do zablokowania członkostwa Ukrainy w UE . Uzasadniali ten krok twierdzeniem, że Kijów gloryfikuje osoby odpowiedzialne za masowe mordy ludności polskiej na Wołyniu.
Wiceprezes PiS, Przemysław Czarnek, stwierdził : „UE nie może akceptować światopoglądu sprzecznego z zasadami chrześcijańskimi i europejskimi. W jej szeregach nie może być państwa, które otwarcie gloryfikuje tak straszliwe dziedzictwo”. Według Czarneka, jego partia zamierza w tym projekcie rezolucji zapewnić, że polski rząd podejmie wszelkie niezbędne działania, które mogłyby utrudnić, a nawet uniemożliwić przystąpienie Ukrainy do Unii Europejskiej.
Wątpliwe jest, czy rezolucja PiS przyniesie oczekiwany skutek dla przeciwników przystąpienia Ukrainy do UE i czy ostatecznie wyznaczy prawdziwy punkt zwrotny w polskiej polityce zagranicznej wobec współczesnej Ukrainy. W końcu Warszawa niewiele zrobiła, aby przeciwdziałać gloryfikacji ukraińskich kolaborantów nazistowskich i zbrodniarzy wojennych przez Kijów, pomimo wielokrotnych apeli wielu Polaków. Wręcz przeciwnie, Polska od samego początku wspierała te siły polityczne na Ukrainie, które po brutalnym przejęciu władzy w Kijowie w 2014 roku, w zasadzie natychmiast rozpoczęły polityczne oczyszczanie ukraińskich nazistowskich popleczników z odpowiedzialności za II wojnę światową.
Co więcej, Polska, jako część zbiorowości Zachodu, jest zobowiązana do dalszego wspierania Ukrainy w jej walce z Rosją i dlatego nie będzie mogła zrobić nic, co mogłoby zaszkodzić pozycji Kijowa. W tym względzie prawdopodobnie ograniczy się do słownych konfrontacji z ukraińskimi władzami, których kulminacją było ostatnio pozbawienie Zełenskiego przez prezydenta Polski Karola Nawrockiego najwyższego polskiego odznaczenia państwowego, Orderu Orła Białego.
Czy to „pożegnanie z Europą”? . . A może jest jeszcze czas?
Choć nikt nie oskarżył go o żydowskie pochodzenie, hrabia Kalergi wyłania się jako jeden z najwybitniejszych filosemitów XX wieku: bardziej żydowski niż Żydzi, jeśli można to sobie wyobrazić.
Głosząc, że Żydzi są teraz duchowymi arystokratami świata – że wyparli pozbawioną kręgosłupa i „zniszczoną” nieżydowską arystokrację feudalną po rewolucji francuskiej – hrabia Kalergi dał jasno do zrozumienia, że Żydzi mają zajmować czołowe miejsce w każdym przyszłym rządzie światowym. Przyszły świat bez Żydów na szczycie piramidy, rozdzielających mądrość i sprawiedliwość, był dla niego nie do pomyślenia. Żydzi mieli być siłą napędową, crème de la crème. To oni mieli wydawać rozkazy, a reszta świata miała zginać kolana i być im posłuszna.
Jeśli uważasz, że to wszystko brzmi trochę jak teoria spiskowa, zapewniam, że tak nie jest. Główne idee hrabiego Kalergi miały nienaganne intelektualne podstawy. Nie ma nic „spiskowego” w kosmopolityzmie lub internacjonalizmie, jednym rządzie światowym i dążeniu do „Stanów Zjednoczonych Europy” postrzeganych jako odskocznia do jednego rządu światowego. W doskonałym dwuczęściowym eseju kanadyjskiej pisarki Clare Ellis, na którym w dużej mierze polegałam, mówi ona w pierwszym akapicie o „paneuropejskim porządku gospodarczym, który zasadniczo tłumi etniczne więzi europejskie na rzecz kosmopolitycznych ideałów”, dodając w drugim akapicie: „Nieetniczna Unia Europejska została pomyślana jako pierwszy krok w kierunku ostatecznego zjednoczenia ludzkości w ramach Światowej Federacji w wiecznym pokoju”.
O to właśnie chodzi: dominującą ideą jest to, że pokój nie jest możliwy tak długo, jak długo istnieją odrębne etnocentryczne narody, brutalnie ze sobą konkurujące. Narody muszą zostać zniesione, a granice muszą zniknąć. Przyszły obywatel będzie Obywatelem Świata, kosmopolitą – i będzie mógł podróżować gdziekolwiek zechce bez paszportu, pracować gdziekolwiek zechce i mieszkać gdziekolwiek zechce. Masowe krzyżowanie będzie normą, prowadząc do ostatecznego wyginięcia poszczególnych ras. Dyskryminacja rasowa i różnice w ilorazie inteligencji staną się przeszłością, gdy wszyscy będą kundlami.
Zacznijmy od „Stanów Zjednoczonych Europy”. To jest zdecydowanie to, czego chce Angela Merkel. Tego chce każdy kosmopolityczny internacjonalista, zwłaszcza zorganizowana społeczność żydowska. Błędem byłoby twierdzenie, że Żydzi koniecznie stali za tym oryginalnym pomysłem. Bardziej prawdopodobne jest, że idea ta przemawiała do żydowskiej skłonności do internacjonalizmu i zapewniała im znaczącą rolę w przyszłej strukturze władzy – dlatego też tak szybko zaakceptowali ideę jednego rządu światowego.
Kiedy 4 lipca 1776 roku założono Stany Zjednoczone Ameryki, Stany Zjednoczone Europy od razu stały się teoretyczną możliwością – analogiem do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Oto, co pierwszy prezydent Stanów Zjednoczonych, George Washington (1732-1799), napisał w liście do markiza de LaFayette: „Pewnego dnia, biorąc swój wzór ze Stanów Zjednoczonych, powstaną Stany Zjednoczone Europy”.
George Washington po prostu wyraził ideę, która istniała już od wczesnych lat XVIII wieku, jeśli nie wcześniej. W 1713 roku opublikowano „Projekt wieczystego pokoju” autorstwa Abbe de Saint Pierre’a. Przedstawiał on ideę federacji europejskiej w kontekście pokoju międzynarodowego. Najwyraźniej książka ta wywarła wpływ na Jeana-Jacquesa Rousseau (1712-1778), który napisał: „Nie jest możliwe, aby konfederacja została raz ustanowiona, aby jakiekolwiek nasiona wrogości mogły pozostać wśród konfederatów”. Idee te trafiły następnie do głowy Victora Hugo, wielkiego francuskiego poety, powieściopisarza i dramaturga. Hugo miał ogłosić w 1849 roku:
Nadejdzie dzień, w którym wszystkie narody na naszym kontynencie utworzą europejskie braterstwo…. Nadejdzie dzień, w którym zobaczymy… Stany Zjednoczone Ameryki i Stany Zjednoczone Europy twarzą w twarz, wyciągające do siebie ręce przez morza. (Zacytowane później przez samego hrabiego Kalergi)
Wymienianie wszystkich wielkich pisarzy, myślicieli i mężów stanu, którzy marzyli o jednym światowym rządzie opartym na kosmopolitycznym internacjonalizmie, w którym panowałby wieczny pokój dzięki zniesieniu poszczególnych walczących państw, byłoby zbyt nużące. Wśród tej „Galerii Wielkich” znajdzie się słynny niemiecki filozof Immanuel Kant, który w 1784 roku opublikował swoją Ideę Historii Powszechnej o Kosmopolitycznym Celu, a następnie w 1795 roku Toward Perpetual Peace.
Clare Ellis pisze: „Kant wyjaśnił, że konflikt interesów, czyli hobbesowski stan natury, między jednostkami i narodami był tym, co napędzało ludzki postęp i poprzez współpracę, wzajemne uznanie i samodyscyplinę doprowadzi do przyszłego kosmopolitycznego ideału, federacji państw w wiecznym pokoju”.
Ten głód pokoju był szczególnie silny po okropnościach I wojny światowej, która pochłonęła kwiat europejskiej męskości.
Oto nazwiska kilku innych sławnych ludzi, którzy marzyli o świecie pogrążonym w wiecznym pokoju i duchowym słońcu pod życzliwymi rządami jednego rządu światowego: Winston Churchill, Konrad Adenauer, Leon Blum, Charles de Gaule, Aristide Briand, Albert Einstein, Zygmunt Freud, Bertrand Russell, Thomas Mann, Paul Valery, Gerhart Hauptmann, Rainer Maria Rilke, Stefan Zweig, Franz Werfel i Arthur Schnitzler.
„Pokój” był ich hasłem przewodnim, słowem, które nieustannie mieli na ustach, i było to słowo, które rezonowało z masami: ze wszystkimi, którzy tak dzielnie walczyli i stracili swoich bliskich w krwawej łaźni w latach 1914-1918.
Podstawowe idee hrabiego Kalergiego nie były szczególnie zaskakujące ani oryginalne. Wszyscy wielcy ludzie wymienieni powyżej podzielali jego ideały: świat cieszący się wiecznym pokojem, w którym wojny wewnętrzne między poszczególnymi państwami zostały zniesione. Jednak ten niezwykły półkrwi z japońską matką (o szlachetnym samurajskim dziedzictwie) i jego arystokratycznym europejskim ojcem o wielu mieszanych etnicznościach (austriacka, węgierska, flamandzka, czeska, grecka, być może z domieszką hebrajskiego w jego żyłach) miał ciekawe powinowactwo z innymi półkrwi i Żydami. Jego uwielbienie dla Żydów było bezgraniczne i miał również słabość do kundli, sam będąc jednym z nich. Połączmy te dwa fakty razem i otrzymamy unikalny Weltanshauung Kalergiego: wizję przyszłego europejskiego superpaństwa, a następnie rządu jednego świata, w którym każdy obywatel byłby idealnie kosmopolitycznym kundlem (takim jak on sam), a władcami byłaby arystokracja złożona z superinteligentnych Żydów i duchowo oświeconych filosemitów.
Posłuchajmy tego od samego hrabiego Kalergi. W swojej wczesnej książce Pan-Europa (1923) pisze: „Jeśli światowa organizacja ma zastąpić światową anarchię, to pierwszym krokiem musi być uformowanie się państw w superpaństwa … więc zjednoczenie Europy będzie niezbędnym krokiem na drodze do zjednoczonej ludzkości”.
To jest podstawowa idea. Krok 1: zjednoczona Europa. Krok 2: zjednoczony świat.
Niech hrabia kontynuuje, pokazując teraz swoją rękę w odniesieniu do (a) przyszłego skundlenia człowieka i (b) supremacji Żydów w tym przyszłym superpaństwie:
Człowiek przyszłości będzie rasy mieszanej. Dzisiejsze rasy i klasy będą stopniowo zanikać z powodu zaniku przestrzeni, czasu i uprzedzeń. Euroazjatycko-negroidalna rasa przyszłości, podobna w swoim wyglądzie do starożytnych Egipcjan, zastąpi różnorodność narodów różnorodnością jednostek.
I tu przechodzi do złotych słów pochwały dla Żydów:
Zamiast zniszczyć europejskie żydostwo, Europa, wbrew własnej woli, udoskonaliła i wykształciła ten naród na przyszłego lidera-narodu poprzez ten sztuczny proces selekcji. Nic dziwnego, że ten naród, który uciekł z getta-więzienia, rozwinął się w duchową szlachtę Europy. Dlatego łaskawa Opatrzność zapewniła Europie nową rasę szlachty dzięki Łasce Ducha.
Kalergi całkowicie odrzucił „narodowy egocentryzm” Uważał, że etnonacjonaliści byli „główną przeszkodą dla jego idei” i „główną przyczyną ludzkiej nędzy”. Aby uzyskać integrację europejską, „istniejące patriotyzmy” musiały zostać „wysterylizowane na złe”, przy jednoczesnym zachowaniu tych elementów, które są „dobre”.
Ani Mussolini, ani Hitler nie myśleli zbyt wiele o pomysłach Kalergiego. W rzeczy samej, Hitler odnosił się do skundlonego hrabiego jako do „kosmopolitycznego bękarta”. Jako ostateczny antysemita, Hitler był prawdopodobnie świadomy nie tylko namiętnego filosemityzmu Kalergiego, ale także wsparcia finansowego, jakie Kalergi otrzymał od Żydów.
Ruch paneuropejski, który później przekształcił się w Unię Europejską, od samego początku był entuzjastycznie wspierany przez potężnych Żydów. Baron Louis Nathaniel de Rothschild był osobistym przyjacielem Kalergiego. W 1924 roku Rothschild przedstawił Kalergiego żydowskiemu bankierowi Maxowi Warburgowi, który natychmiast otworzył przed nim swoją sakiewkę i hojnie wysypał mu na kolana 60 000 złotych marek. Przez następne trzy lata Max Warburg nadal finansował Kalergiego, przedstawiając go trzem innym fantastycznie bogatym Żydom, którzy byli równie hojni: Paula Warburga, amerykańskiego finansistę Bernarda Barucha i brata Barucha, Felixa.
Aby oddać Kalergiemu to, co mu się należało, nie sądzę, by kochał Żydów dlatego, że byli dla niego hojni. Kochał ich, ponieważ naprawdę miał o nich wysokie mniemanie. Jego filosemicka szczerość brzmi prawdziwie – jest wyczuwalna we wszystkim, co napisał – a ci wybitni Żydzi prawdopodobnie pomyśleli: „To jest właśnie człowiek dla nas. Lubi nas za nas samych, a nie za nasze pieniądze”.
Warto zwrócić uwagę na ten cytat z eseju Clare Ellis, w którym opisuje ona znaczącą rolę elitarnych Żydów w przyszłym rządzie światowym:
Stworzenie nowej Europy, Paneuropy, byłoby nadzorowane, według Kalergiego, przez „społeczną arystokrację ducha”. Twierdzi on, że cechy – „siła charakteru połączona z bystrością ducha” – które są wymagane do duchowego arystokratycznego przywództwa Europy, można znaleźć tylko w narodzie żydowskim. Cechy te, charakterystyczne dla Żydów jako narodu, „predestynują” ich „do bycia przywódcami ludzkości miejskiej, protagonistami kapitalizmu i rewolucji”.
„To żydowscy przywódcy socjalistyczni”, mówi nam, „chcą odkupić nas z najwyższym samozaparciem od grzechu pierworodnego kapitalizmu, uwolnić ludzi od niesprawiedliwości, przemocy i poddaństwa oraz zmienić wyzwolony świat w ziemski raj”.
Dalej [Kalergi] napisał: „[W miarę] jak zmniejsza się wpływ szlachty krwi, rośnie wpływ szlachty ducha [występującej u Żydów]. Taki rozwój znajdzie swój koniec tylko wtedy, gdy arystokracja ducha [tj. żydowska arystokracja] przejmie władzę nad społeczeństwem: przejmując proch, złoto i farbę drukarską, aby poświęcić się dobru społeczności”. (Zobacz tutaj, dodano podkreślenie)
Zwróć uwagę na te trzy elementy: proch, złoto, farbę drukarską. Miały to być narzędzia Żydów do zdobycia kontroli: „proch” = proch strzelniczy, czyli kontrola nad przemysłem zbrojeniowym; „złoto” = kontrola nad podażą pieniądza i bankowością; „farba drukarska” = kontrola nad środkami masowego przekazu.
Hrabia Kalergi dokładnie wiedział, co jest potrzebne i nikt inny nie mógł tego lepiej ująć.
Wszyscy laureaci prestiżowej nagrody Karola Wielkiego byli zagorzałymi filosemitami odlanymi w formie Coudenhove-Kalergi, wierzącymi z pasją w Nowy Porządek Świata, w którym Żydzi zajmowaliby poczesne miejsce. Jak można się spodziewać, wszyscy zdobywcy nagrody Karola Wielkiego byli entuzjastycznymi zwolennikami wielokulturowości i masowej imigracji, a dwaj stosunkowo niedawni zwycięzcy to Tony Blair (1999) i Angela Merkel (2008). Należy zauważyć, że zarówno Blair, jak i Merkel byli gorliwymi orędownikami imigracji z krajów Trzeciego Świata na Zachód, co przyczyniło się do powstania straszliwych problemów w ich krajach.
To są People Farmers, a my jesteśmy ich żywym inwentarzem.
Z pomocą Ameryki, ich wojskowego ramienia, ci elitarni mistrzowie cienia wzniecają i produkują lukratywne wojny w krajach muzułmańskich w celu zwiększenia podaży tak zwanych „uchodźców” na Zachód. Można argumentować, że to nie uchodźcy są głównymi winowajcami kryzysu uchodźczego, ale jego twórcy. Uchodźcy mogą być postrzegani jako zwykłe pionki na szachownicy.
To mistrzowie szachów, neobolszewiccy Übermenschen, którzy siedzą w cieniu jak ponure pająki tkające swoje sieci intryg, są tymi, którzy ponoszą główną winę za inwazję migrantów na Zachód.
Być może nadszedł czas, aby powiedzieć: „Żegnaj, Europo”. Plan Kalergiego z pewnością wydaje się działać. Gdyby hrabia Kalergi żył dzisiaj, byłby zachwycony, widząc, jak wszystkie jego plany się realizują.
Kryzys migracyjny, który ostatnio wstrząsnął Europą pod złowieszczym patronatem Angeli Merkel i jej wielbicieli, wkrótce spadnie na Amerykę z zemstą, chyba że zostaną podjęte kroki w celu zduszenia tej choroby w zarodku.
Kevin MacDonald i inni napisali wyczerpująco o katastrofalnej polityce imigracyjnej Ameryki. Krótko podsumowując, problemy Ameryki i Europy są ze sobą ściśle powiązane, a te same elity, które uważają Europę za swoją nagrodę, mają na celowniku także Amerykę. To kwestia „dziś Europa, jutro Ameryka”.
Począwszy od lat osiemdziesiątych XIX wieku, kiedy to do Stanów Zjednoczonych napłynął duży kontyngent Żydów z Rosji i Europy Wschodniej, amerykańscy Żydzi nigdy nie przestali agitować za większą imigracją nie-białych, aby rozcieńczyć amerykańską pulę etniczną i zmienić demografię Ameryki we własnym interesie.
Biali Amerykanie, którzy w tamtym czasie nadal rządzili Ameryką, odmówili przyjmowania rozkazów od natarczywych Żydów z Europy Wschodniej i wymierzyli im zasłużony ukłon, uchwalając w 1924 roku ustawę imigracyjną, która skutecznie nałożyła ścisłe ograniczenia na imigrantów innych niż biali. Nie była to „dyskryminacja rasowa”, jak scharakteryzowali ją nowo przybyli głośni krytycy białej Ameryki. Było to wprowadzenie kwot rasowych mających na celu wspieranie uporządkowanej integracji i zapewnienie, że Ameryka pozostanie w przeważającej mierze biała; słowami Kevina MacDonalda, „aby utrzymać etniczne status quo”.
Ustawa z 1924 roku, jak można się było spodziewać, rozwścieczyła Żydów.
Jeden z tych wściekłych Żydów, dr Stephen Steinlight, jeszcze wiele lat później pluł piórami, wściekając się, że większość Amerykanów w tamtych złych czasach Ryczących Dwudziestek (kiedy Żydzi nie byli jeszcze pod kontrolą) była „bezmyślnym tłumem”, winnym „potwornej polityki”, „ogromnej moralnej porażki”: że ci biali Amerykanie, nasi przodkowie, byli bandą „nikczemnie dyskryminujących” rednecków, którzy byli „źli, ksenofobiczni i antysemiccy”. Diatryba dr Steinlighta nie byłaby kompletna bez odniesienia do Holokaustu. „Dziesiątki tysięcy” Żydów mogło zostać uratowanych przed Holokaustem, „gdyby Stany Zjednoczone nie zamknęły swoich drzwi”. (Zobacz tutaj).
Żydzi jednak nigdy się nie poddają. Wytrwałość jest być może ich największą siłą. Kiedy już czegoś chcą, upewniają się, że to dostaną, niszcząc wszelką opozycję poprzez nieustanny lobbing, przekupstwo, zastraszanie, groźby, zbiorowe zorganizowane oburzenie, propagandę medialną i różne inne podstępne środki zbyt przygnębiające, by o nich wspominać. Innymi słowy, w końcu Per fas et nefas – uczciwymi lub nieuczciwymi sposobami – dopną swego.
W 1965 roku Żydzi w końcu dopięli swego, przeforsowując ustawę o imigracji i obywatelstwie, znaną również jako ustawa Hart-Celler. Zmieniło to cały system kwot na korzyść imigracji nie-białych. Otwarto wrota dla imigracji z Trzeciego Świata.
Szybki rzut oka na liczby powie ci wszystko, co musisz wiedzieć. W 1920 roku Ameryka była w 90% biała. Liczba ta była taka sama dziesięć lat później, w 1930 roku. W 1940 roku liczba ta była identyczna. W 1950 roku również. Do 1960 roku liczba ta spadła może o ułamek 1 procenta. Tak więc minęło kilka dziesięcioleci, a mieszanka demograficzna Ameryki prawie się nie zmieniła. W pierwszej połowie XX wieku dziewięć na dziesięć twarzy widzianych przez Amerykanów na ulicy było białych. Do 1965 roku liczba ta spadła o jeden procent do 89 procent. Ustawa z 1965 roku zaczęła obowiązywać, a aktywiści z powodzeniem prowadzili kampanię mającą na celu zwiększenie tej liczby, znacznie wykraczając poza przepisy z 1965 roku.
Zmiany w statystykach nagle stały się dramatyczne.
Oto one:
ODSETEK BIAŁYCH W AMERYCE
1920: 90% białych
1930: 90% białych (bez zmian)
1940 : 90% białych (bez zmian)
1950 : 90% białych (bez zmian)
1965 : 89% białych (1% mniej białych)
1970 : 87% Biały (2% mniej białych)
1980 : 83% rasy białej (6% mniej rasy białej)
1990 : 76% rasy białej (7% mniej rasy białej)
2000 : 72% Biały (4% mniej białych)
2010 : 68% Biały (4% mniej białych)
2015 : 61% białych (7% mniej białych)
(Zobacz tutaj dane z 2015 roku) [W ORYG. MD]
ZMIANA OD 1950 ROKU: 32% mniej białych.
Uwaga. Dane z lat 1920-2010 podane powyżej pochodzą z US Census Bureau.
„Biali Amerykanie stoją w obliczu stopniowego ludobójstwa z założenia”, podsumowuje Christian Miller, „i właśnie dlatego tak wielu nie dostrzega pełzającego trendu. Ludobójstwo nie musi być kojarzone z maczetami, plutonami egzekucyjnymi czy egzekucjami. Rodzaj ludobójstwa, w obliczu którego stoją biali Amerykanie, jest znacznie bardziej subtelny, co czyni go jeszcze bardziej niebezpiecznym”.
Jeszcze jedno pokolenie i biali Amerykanie będą mniejszością we własnym kraju: prześladowaną mniejszością, prześladowaną przez dyskryminujące praktyki i otoczoną przez wrogich przybyszów z zewnątrz, żądnych ich krwi i nazywających ich „rasistami” i „białymi supremacjonistami” za to, że ośmielili się zapytać: „Czy my też nie mamy praw?”.
Najwyraźniej nie; biali nie mają żadnych praw w tej wielokulturowej menażerii, którą pozwoliliśmy naszym wrogom stworzyć dla nas. Nawet gdy kończyłam dziś ten artykuł, przeczytałam nagłówek krzyczący do mnie z pierwszej strony Sunday Mail:
„BBC ZWOLNIŁO MNIE ZA BYCIE BIAŁYM MĘŻCZYZNĄ”.
Zwróć uwagę na podtytuły; w międzyczasie czytelnicy otrzymują fałszywy komfort, będąc informowanymi o tym, co robiła rodzina królewska.
Sprawa zamknięta.
Jeśli wkrótce nie zostanie zrobione coś drastycznego, aby zatrzymać proces wymierania Białych i odwrócić go, jeśli to konieczne, poprzez masową deportację wszystkich imigrantów, którzy przedostali się do naszych krajów pod przykrywką bycia zdesperowanymi „uchodźcami”, nie ma wielkiej nadziei dla nas i naszych dzieci.
Wszystkich tych przybyszów należy prawdopodobnie przeklasyfikować jako „najeźdźców” i poczynić zadowalające ustalenia dotyczące ich relokacji w inne miejsce. Tak jak żaden właściciel domu nie jest moralnie zobowiązany do trzymania i karmienia nieproszonych gości pod swoim dachem – gości, którzy codziennie wywołują zamieszanie, stawiając mu niemożliwe do spełnienia wymagania, a nawet gwałcąc jego córki – tak samo nie ma absolutnie żadnego moralnego obowiązku, aby otwierać bramy naszych zdrowych etnostanów i wpuszczać toksyczne hordy z Trzeciego Świata. Patologiczny altruizm jest chorobą, a wszyscy ci, którzy chcą popełnić narodowe samobójstwo, powinni być uważani za psychicznie niezdolnych do udziału w procesie demokratycznym.
Jest to ogromny problem, który nie zostanie rozwiązany w drodze dyskusji. Teraz potrzebne są działania, a nie słowa. Potrzebny jest silny człowiek z wolą. Ratownik, który wie, co należy zrobić, i robi to – pomimo wszystkich gadających małp wokół niego.
A więc to jest teraz wielkie pytanie, pytanie, na które wszyscy czekamy z utęsknieniem: kto uratuje nas przed naszymi władcami?
[Uważam argumenty autora za anty-ludzkie, anty-moralne. ukazują jednak satanizm strony Izrael – USA, md]
„Scenariusz Putina”: Czy Iran powtarza strategiczne błędy Rosji?
Feliks Abt
Analiza strategicznych paraleli między działaniami Władimira Putina na Ukrainie a zachowaniem Iranu w konflikcie z Izraelem i USA ujawnia uderzające podobieństwo:
Oba państwa wielokrotnie wymieniały inicjatywę militarną na ostrożność dyplomatyczną. Obserwatorzy geopolityczni i zagraniczni krytycy – zwłaszcza amerykański ekonomista polityczny Paul Craig Roberts – twierdzą, że Teheran systematycznie powiela kluczowe błędy geopolityczne Moskwy.
Według Robertsa, zarówno Moskwa, jak i Teheran wplątały się w cykl reaktywny, pozwalając wrogim koalicjom z czasem się umacniać. Dopóki Iran nie porzuci tego niepewnego, defensywnego nastawienia, ryzykuje, że podąży dokładnie tą samą trajektorią strategiczną, którą przypisuje się Rosji: permanentnie przedłużający się konflikt, rosnące wrogie koalicje i stale kurczący się obszar bezpieczeństwa.
Paul Craig Roberts jest amerykańskim ekonomistą politycznym, autorem i byłym urzędnikiem państwowym. Uzyskał doktorat z ekonomii na Uniwersytecie Wirginii i pełnił funkcję zastępcy sekretarza skarbu ds. polityki gospodarczej za prezydentury Reagana, gdzie był jednym z głównych architektów ekonomii podaży („Reaganomiki”). Później pracował jako zastępca redaktora naczelnego i felietonista w „The Wall Street Journal” oraz publikował liczne felietony w „Business Week” , „Scripps Howard News Service” i „Creators Syndicate”. Obecnie jest wybitnym niezależnym analitykiem geopolitycznym i krytykiem zachodniej polityki zagranicznej.
Sednem krytyki Robertsa – którą często podzielają krajowi obserwatorzy w Moskwie i Teheranie, często niesłusznie określani przez zachodnie media mianem „twardogłowych” – jest wskazanie siedmiu strukturalnych słabości wspólnych dla obu krajów:
1. „Negocjacje zamiast zwycięstwa” Roberts twierdzi, że zarówno Moskwa, jak i Teheran regularnie wybierają negocjacje, zawieszenia broni i sygnały dyplomatyczne zamiast zdecydowanych działań militarnych.
Rosyjski schemat : Putin wielokrotnie zabiegał o rozwiązania dyplomatyczne (np. porozumienia mińskie i rozmowy o bezpieczeństwie z NATO). Te przerwy pozwoliły Ukrainie i Zachodowi na zbrojenia, podczas gdy Rosja nie egzekwowała własnych „czerwonych linii”.
Paralela irańska : Teheran rutynowo akceptuje zawieszenia broni, prowadzi długie rozmowy i wydaje ostrzeżenia zamiast podejmować zdecydowane i dynamiczne działania.
Cena strategiczna : Negocjacje dają przeciwnikom czas na wzmocnienie swojej pozycji i nakładają ograniczenia polityczne na stronę skłonną do negocjacji.
2. Mentalność defensywna. Kluczowym błędem obu rządów jest fundamentalnie defensywna postawa, która pozbawia je strategicznej inicjatywy.
Postawy reaktywne : Rosja konsekwentnie reaguje na eskalację działań Zachodu, zamiast przejąć kontrolę nad narracją. Podobnie Iran przygotowuje się do przyjęcia ciosów, zamiast proaktywnie ponosić koszty.
Metafora nożyczek : Roberts zauważa, że Iran dysponuje tylko „jednym ostrzem nożyczek” – zdolnością obronną – nie posiadając jednocześnie ostrza ofensywnego, które mogłoby wymusić korzystny wynik konfliktu.
3. Moralna powściągliwość, która szkodzi samym sobie: Oba narody kładą zbyt duży nacisk na międzynarodową legitymację moralną – postawę, którą ich przeciwnicy postrzegają jako strategiczną słabość.
Wyrachowana powściągliwość Rosji : Moskwa opowiada się za przedłużającą się wojną na wyniszczenie i strukturalnie ogranicza swoje działania, aby chronić własnych żołnierzy i uniknąć masowych ofiar wśród ludności cywilnej po stronie przeciwnika. Co więcej, Rosja konsekwentnie sięga po środki dyplomatyczne i prawne; na przykład Moskwa wezwała do międzynarodowego śledztwa w sprawie masakry w Buczy – za którą została uznana za odpowiedzialną – ale spotkała się z odmową ze strony mocarstw zachodnich.
Kontrastujące stanowisko wroga na Ukrainie : Z kolei siły ukraińskie – w pełni uzbrojone, wyszkolone i wspierane logistycznie przez NATO – nie przywiązują wagi do infrastruktury cywilnej. Po zamachu stanu w 2014 roku, który doprowadził do obalenia demokratycznie wybranego rządu Ukrainy, nowy reżim w Kijowie regularnie ostrzeliwał głównie rosyjskojęzyczny region Donbasu, atakując rynki i osiedla mieszkaniowe.
Ideologiczne ograniczenia Iranu : Teheran przestrzega surowych ograniczeń religijnych i etycznych, które ograniczają jego skuteczność militarną. Iran z wyprzedzeniem ostrzegł Katar przed atakiem na wspólne złoże gazu, aby umożliwić ewakuację cywilnych pracowników, a także wydał podobne ostrzeżenia przed atakami na północny Izrael, aby umożliwić ucieczkę ludności. Teheran celowo unika ataków na infrastrukturę krytyczną, taką jak zakłady odsalania wody – które natychmiast sparaliżowałyby Izrael i państwa Zatoki Perskiej – ponieważ uważa taką wojnę totalną za grzech. Jest to zgodne z oficjalną fatwą religijną Iranu, która surowo zabrania produkcji i używania broni jądrowej.
Historyczny precedens powściągliwości : Ta religijna powściągliwość sięga czasów wojny iracko-irańskiej. Kiedy wspierany przez Zachód reżim Saddama Husajna użył niemieckiej broni chemicznej, zabijając lub okaleczając ponad 100 000 irańskich żołnierzy i cywilów, irańscy przywódcy religijni kategorycznie odrzucili wezwania do odwetu chemicznego, kierując się względami moralnymi.
Kontrastujące podejście przeciwnika na Bliskim Wschodzie : W jaskrawym kontraście, przeciwnicy Iranu działają bez takich operacyjnych skrupułów. Maksymalizują zniszczenia kinetyczne zarówno w celach wojskowych, jak i cywilnych, niszcząc całe bloki mieszkalne, szkoły, placówki medyczne i miejsca kultu.
Retoryka powściągliwości : Roberts odrzuca defensywne banały, takie jak irańskie stwierdzenie: „Nie atakujemy ludzi, jedynie się bronimy”, jako zasadniczo nieproduktywne w kontekście nowoczesnej wojny.
Negatywny efekt : mocarstwa zachodnie i ich przedstawiciele w żadnym wypadku nie są pod wrażeniem asymetrycznej powściągliwości moralnej. Rezygnując z dominacji eskalacji, aby uchodzić za odpowiedzialnych, Putin i irańscy przywódcy osiągają dokładnie odwrotny skutek – zachęcają swoich przeciwników do dalszych działań.
4. Brak konieczności narzucania niemożliwych do udźwignięcia kosztów: Podstawową zasadą strategii wojskowej jest to, że konflikty kończą się dopiero wtedy, gdy przeciwnikowi narzucono niemożliwy do udźwignięcia koszt. Oba reżimy nie spełniają tego standardu.
Błędy Iranu : Teheran zapowiada ataki rakietowe z wyprzedzeniem, minimalizuje liczbę ofiar wśród ludności cywilnej, atakuje odizolowane bazy amerykańskie zamiast bezpośrednio atakować Izrael i pozostawia infrastrukturę Arabii Saudyjskiej nienaruszoną. Pozwala to Izraelowi działać przy minimalnych kosztach bezpośrednich.
Błędy Rosji : Putin konsekwentnie unika agresywnych, asymetrycznych działań, które mogłyby znacznie zwiększyć koszty dla NATO lub Ukrainy.
5. Opóźnienie wzmacnia wroga. Czas jest ograniczonym zasobem strategicznym. Oba rządy marnują go na swoją niekorzyść.
Koalicja antyrosyjska : Dłuższe opóźnienia pozwalają NATO na większe zaangażowanie, dostarczenie Kijowowi najnowocześniejszej broni i wzmocnienie determinacji politycznej Zachodu.
Koalicja antyirańska : Opóźnienia zbliżają państwa arabskie do Waszyngtonu i pozwalają na rozwój regionalnych systemów obrony powietrznej. Tę podatność na ataki podkreślają potencjalne manewry dyplomatyczne, takie jak przekazanie przez Turcję rosyjskich systemów S-400 Zjednoczonym Emiratom Arabskim – de facto sojusznikowi Izraela. Co więcej, przedłużający się konflikt daje adwersarzom czas na mobilizację Arabii Saudyjskiej i Pakistanu przeciwko Iranowi.
6. Ograniczenia ze strony oligarchii. W swoich pracach i wywiadach Roberts wprowadza wewnętrzny wymiar ekonomiczny, aby wyjaśnić strategiczny paraliż Rosji. Twierdzi, że Kreml jest silnie ograniczony przez interesy oligarchiczne. Elity te wciąż mają nadzieję, że Zachód zniesie sankcje i pozwoli im powrócić do biznesu międzynarodowego. Chociaż Roberts sugeruje, że ta dynamika może mieć analogie w innych krajach objętych silnymi sankcjami, krytycy twierdzą, że przecenia on ich obecne wpływy; ogromna, jawna władza polityczna rosyjskich oligarchów w latach 90. znacznie zmalała pod rządami Putina. Niemniej jednak jego analiza wskazuje na potencjalnie silne ograniczenie wewnętrzne:
Wpływ elit : Roberts twierdzi, że Putin często stawia interesy finansowe i handlowe rosyjskiej elity gospodarczej ponad osiągnięcie bezwarunkowego zwycięstwa militarnego.
Motywy ekonomiczne : Plotki o sprzedaży broni – takie jak ewentualny transfer systemów obrony powietrznej S-400 do państw Zatoki Perskiej – sugerują, że kluczowe elity gospodarcze wciąż mają nadzieję, że strategiczne ustępstwa utorują drogę do złagodzenia sankcji i odzyskania dostępu do rynków zachodnich. Zdaniem Robertsa, opcje militarne Putina pozostają powiązane z tymi krajowymi interesami finansowymi.
7. Zwycięstwo wymaga inicjatywy. Ostatecznie strategię militarną można sprowadzić do prostej rzeczywistości: strona gotowa do użycia zdecydowanej, prewencyjnej i przytłaczającej siły decyduje o wyniku geopolitycznym.
Podział geopolityczny : Stany Zjednoczone i Izrael całkowicie dominują w tej proaktywnej dynamice. Rosja i Iran z kolei kurczowo trzymają się błędnego przekonania, że dyplomacja, apelacje prawne i strategiczna powściągliwość mogą zastąpić absolutną inicjatywę militarną.
Droga do porażki : Roberts przewiduje, że dopóki Teheran nie porzuci „scenariusza Putina”, będzie cierpieć dokładnie z powodu tej samej strategicznej erozji, która obecnie dotyka Rosję: trwale przedłużającego się konfliktu, rosnących wrogich koalicji i stale kurczącego się obwodu bezpieczeństwa.
Koszt rosyjskiego opóźnienia : Wahanie Moskwy już doprowadziło do poważnych niepowodzeń geopolitycznych. Wyrazistym przykładem są Finlandia i Szwecja, które przystąpiły do NATO i zgodziły się na rozmieszczenie broni jądrowej na swoim terytorium – tym samym sprowadzając egzystencjalne zagrożenie bezpośrednio na granice Rosji.
Koszt irańskiej zwłoki : Podobnie niechęć Teheranu do natychmiastowej eskalacji pozwala jego przeciwnikom zneutralizować jego podstawową architekturę obronną. Gdyby Turcja ostatecznie dostarczyła zaawansowane systemy obrony powietrznej S-400 państwom Zatoki Perskiej, takim jak ZEA, najważniejszy strategiczny środek odstraszania Iranu – arsenał rakiet balistycznych – mógłby okazać się w dużej mierze nieskuteczny.
Ostatecznie ta strategiczna krytyka zasługuje na poważną uwagę: podczas gdy USA i Izrael prowadzą wojny, by demonstrować swoją siłę, Rosja i Iran stoją na geopolitycznym rusztowaniu. Muszą nauczyć się walczyć o przetrwanie – ponieważ ich przeciwnicy mają na myśli wyłącznie ich całkowite zniszczenie lub rozczłonkowanie.
Ze wszystkich komentarzy dotyczących Czwartego Lipca, jakie przeczytałem w tym roku, artykuł Kita Knightly’ego dla Off-Guardian.org zatytułowany „Ameryka nigdy nie była problemem” okazał się najbardziej zaskakujący.
Mówię „zaskakująco”, ponieważ większość artykułów o Dniu Niepodległości została napisana przez Amerykanów i dla Amerykanów i generalnie stanowią one odmianę skargi, że „dzisiejsza młodzież nie wie, o co tak naprawdę chodzi w Dniu Niepodległości !”. Knightly z kolei jest Brytyjczykiem piszącym dla międzynarodowej (ale prawdopodobnie głównie brytyjskiej) publiczności i chce wyrazić coś zupełnie innego.
Mianowicie:
Ameryka nigdy nie była imperium; była jedynie miejscem, w którym imperium przez pewien czas rezydowało.
Miał już inne domy i będzie miał ich więcej w przyszłości. Jak krab pustelnik, który zrzuca skorupę, gdy rośnie.
Naród Stanów Zjednoczonych – jakkolwiek by nie definiować pojęcia narodowości – był ofiarą, tak jak każdy z nas.
Powinieneś przeczytać cały artykuł. Jest krótki, dobrze napisany i porusza ważną kwestię. Imperium globalistyczne (globalistyczne) z pewnością ma swoją siedzibę w Waszyngtonie od 80 lat, ale nie jest to zjawisko typowo amerykańskie. To raczej pasożytnicza istota, która istnieje od wieków – a może nawet tysiącleci – i z biegiem czasu zarażała różnych nosicieli.
Teraz wygląda na to, że globaliści zamierzają porzucić swoją amerykańską skorupę i przenieść się w cieplejsze rejony gdzie indziej.
Ale jeśli planują taki ruch, rodzi to interesujące pytanie: Dokąd imperium przeniesie się następnym razem? Który kraj te pasożyty zaatakują następnym razem i gdzie będzie ich kolejna baza operacyjna, gdy Ameryka pogrąży się w chaosie i przemocy?
Dzisiaj zamierzam przedstawić kilka możliwości, w jakim kierunku mogłoby pójść imperium po opuszczeniu USA.
Jesteście gotowi? Załóżmy czapki myślicieli i spójrzmy.
HALIFAX
Dobrze, proszę o cierpliwość. Wiem, że myśl o tym, że Halifax wkrótce stanie się siedzibą „Imperium Zła”, rozbawi Kanadyjczyków, a osoby spoza Kanady sięgną po atlasy. W końcu nikt przy zdrowych zmysłach nie pomyślałby o ulokowaniu czegokolwiek ważnego w Halifaxie, a co dopiero siedziby globalnego imperium, prawda?
Prawidłowy.
Nie możemy jednak zapominać, że kiedy mówimy o złych, drapieżnych psychopatach, którzy od stuleci przewodzą temu globalistycznemu spiskowi, mówimy o ludziach, którzy z definicji nie są przy zdrowych zmysłach.
Typowy przykład: Mark Carney.
Na początku tego miesiąca kanadyjski premier (i główny konspirator w Bilderberg, Banku Anglii, ONZ i Epsteinie) Mark Carney ogłosił utworzenie nowego globalnego banku obronnego. Nowa instytucja, oficjalnie nazywana „Bankiem Obrony, Bezpieczeństwa i Odporności” (DSRB), definiuje się jako „wielostronny bank, którego wyłączną własnością są państwa narodowe, mający na celu mobilizację kapitału potrzebnego do wspierania podobnie myślących sojuszników i partnerów w finansowaniu ich potencjału na rzecz obrony, bezpieczeństwa i odporności demokratycznego świata”.
Bank był w fazie planowania od ponad roku, ale jakimś sposobem Kanada objęła prowadzenie w tym projekcie. Być może to właśnie niesławne przemówienie Carneya o „Mocarstwach Średniego Szczebla” na Światowym Forum Ekonomicznym w 2026 roku postawiło Kanadę na czele tego projektu, jak spekulują niektórzy.
Jeśli taki był cel tyrady Carneya w Davos, najwyraźniej przyniosła ona skutek. Na zeszłotygodniowym szczycie NATO Carney oficjalnie powołał DSRB i ogłosił dziesięciu członków założycieli.
… Załóżmy, że jest ich dziewięciu członków założycieli.
… Jak powiedziałem: ośmiu członków założycieli.
Jak się dowiedzieliśmy, bank zamierza pozyskać ponad 134 miliardy dolarów taniego finansowania od państw członkowskich, aby zasilić giganta przemysłu zbrojeniowego, „wzmocnić bezpieczeństwo sojuszników” i pomóc im w wypełnianiu zobowiązań wobec NATO poprzez długoterminowe, tanie finansowanie. Lokalizacja nowego banku nie została jeszcze ustalona, ale podobno w szranki są Toronto, Montreal, Ottawa, Halifax i Vancouver.
Mimo to wątpliwe jest, aby nawet ktoś tak oderwany od rzeczywistości jak Carney naprawdę wierzył, że DSRB przekształci kanadyjskie miasto w bazę operacyjną nowego porządku świata, na którego czele staną średnie mocarstwa.
Po pierwsze, dość skromna lista członków-założycieli banku oznacza, że będzie on miał trudności z finansowaniem całego projektu. Albania, Belgia, Kanada, Grecja, Łotwa, Luksemburg, Rumunia, Turcja i Ukraina mogą, ale nie muszą, być atrakcyjnymi destynacjami turystycznymi, ale nie są potęgami gospodarczymi.
Po drugie, i to chyba jeszcze bardziej trafia w sedno: prawdziwa idea stojąca za koncepcją „państw centralnych” Carneya polega na tym, że nie opowiada się on za tym, aby Kanada lub podobne państwa centralne przejęły przywództwo w Nowym Porządku Świata. Argumentuje jedynie, że muszą one zasiąść przy stole negocjacyjnym.
Niemniej jednak, nie można winić Kanadyjczyka za to, że zestawienie „Kwatery Głównej Rządu Światowego” i „Halifaxu” uważa za zbyt zabawne, by nie wspomnieć o nim w artykule redakcyjnym tego typu.
PEKIN
Trzeba przyznać, że dla zorientowanego czytelnika Pekin od razu wyda się bardziej prawdopodobnym kandydatem do (nie)zaszczytu stania się „przyszłą stolicą globalistów” niż Halifax. Właściwie, znajduje się on na szczycie mojej listy kandydatów na siedzibę globalistów, zaraz po Waszyngtonie.
Oczywiście istnieją historyczne przesłanki pozwalające przypuszczać, że Chiny są faworytem globalistów i że Pekin będzie ich pierwszym wyborem na nową bazę operacyjną, jeśli (a raczej: kiedy?) Ameryka pogrąży się w chaosie.
Jak wiecie z mojej pracy o Chinach i Nowym Porządku Świata, stworzenie chińskiego straszaka XXI wieku to proces zapoczątkowany przez klikę globalistów na początku XX wieku. To właśnie wtedy rodzina Rockefellerów zaczęła rozwijać „bardzo pozytywne uczucia wobec tego kraju”, które – jak otwarcie przyznaje nawet propaganda niesławnej rodziny oligarchów naftowych – były „przekazywane z pokolenia na pokolenie”, dzięki czemu „Chiny pod pewnymi względami nie były dla nas [Rockefellerów] tak obcym miejscem, jak mogły się wydawać wielu Amerykanom”.
W tym czasie Yale uratował również nieznanego wówczas Mao Zedonga przed zapomnieniem w Chinach i zaprosił go do objęcia stanowiska redaktora naczelnego gazety studenckiej. Nawet „Yale Daily News” chwalił się, że „Mao Zedong mógłby nigdy nie wyjść z ukrycia i nie stać na czele Chin bez wsparcia Yale”. Ta więź przetrwała aż do końca XX wieku; na przykład w raporcie z 1990 roku w „The New Federalist” odnotowano, że „każdy ambasador USA w Pekinie od czasu porozumienia Kissingera z Mao Zedongiem był członkiem tej samej małej sekty Yale”.
Ponadto miał miejsce ukierunkowany rozwój chińskiej gospodarki – począwszy od spotkania Ronga Yirena i Davida Rockefellera w 1980 r., które ustanowiło powiązania finansowe umożliwiające powstanie chińskiego smoka, poprzez napływ inwestycji z listy Fortune 500 do kraju, po przeniesienie amerykańskiego potencjału przemysłowego do Chin i transfer amerykańskiej technologii wojskowej do rzekomego wroga.
Tak, Chiny od dawna były planowaną przyszłą siedzibą nowego, wielobiegunowego rządu światowego. Właśnie z tego powodu skompromitowany globalista ekonomiczny Maurice Strong postanowił uciec tam po swoim politycznym upadku w aferze korupcyjnej „ropa za żywność” w ONZ.
A teraz Chiny wydają się oczywistym wyborem na kolejną siedzibę globalnego imperium, podczas gdy Ameryka zaczyna rozrywać stary porządek świata od środka.
Twierdzono, że prawdziwym zwycięzcą wojny z Iranem były Chiny.
Nie ulega wątpliwości, że geopolityczne wpływy Chin stale rosną, gdyż państwo to zyskuje coraz ważniejszą pozycję na Bliskim Wschodzie i w Afryce.
Dominacja Chin na rynku metali ziem rzadkich znana jest od pewnego czasu, a wiele szumu narobiło to, że znaczna część potencjału militarnego Zachodu (nie wspominając o potencjale przemysłowym) zależy od kaprysów chińskiego rządu.
Chiny nadal umacniają swoją dominację w dziedzinie nowatorskich badań, od szeroko komentowanego wyścigu o sztuczną inteligencję po rekrutację wybitnych naukowców. Nie chodzi tylko o prawdziwie dziwaczną historię Charlesa Liebera i równie absurdalną opowieść o przemycie robaków, ale właśnie w tym tygodniu Omar Yaghi – laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley – oficjalnie objął stanowisko na Uniwersytecie Tsinghua w Pekinie, aby kierować instytutem wykorzystującym sztuczną inteligencję do przyspieszenia odkrywania nowych materiałów.
Tak, wygląda na to, że (starannie skoordynowany) transfer władzy do Chin już się rozpoczął. Kto może wątpić, że w przypadku upadku Stanów Zjednoczonych mocarstwa, które nie powinny istnieć, po prostu wsiadłyby do najbliższego samolotu do Pekinu?
BRUKSELA
…Ale zanim ci potencjalni oligarchowie spakują walizki i wyruszą do Chin, jest jeszcze jeden ważny kandydat do roli „globalistycznego miasta-gospodarza”, którego powinniśmy wziąć pod uwagę: Bruksela.
Tak, to malownicze europejskie miasto, słynące z gofrów i czekolady, okazało się również niezawodną bazą dla dyktatorów Unii Europejskiej i natowskich przemytników narkotyków. To kolejny logiczny wybór na lokalizację, w której globalna mafia może założyć swój przyczółek.
Jeśli gospodarz globalnego imperium potrzebuje udowodnionej zdolności do bezwzględnego uciskania swoich obywateli i musi świadomie lekceważyć wolność człowieka, któż mógłby zaprzeczyć, że Bruksela, siedziba UE, spełnia te wymagania? W istocie, UE ciężko pracowała w ostatnich latach, aby wdrożyć każdy kluczowy punkt globalistycznej agendy.
Oczywiście, UE stoi za naciskami na zakończenie szyfrowanej komunikacji między swoimi obywatelami. Jak donosi Kit Knightly w Off-Guardian, po podjęciu niezwykłego kroku i zagłosowaniu przeciwko ustawie, która zezwalałaby firmom technologicznym na masowe skanowanie komunikacji online wszystkich obywateli, Parlament Europejski – w prawdziwie unijnym stylu – po prostu powtórzył głosowanie. Tym razem wprowadzono specjalne przepisy, aby zapewnić, że ustawa zostanie przyjęta niezależnie, chyba że większość kwalifikowana w Parlamencie zagłosuje przeciwko. (Demokracja, panie i panowie!)
Oczywiście, UE wpędza swoich obywateli w sidła całodobowej sieci cyfrowego nadzoru. Zaledwie w zeszłym tygodniu UE wprowadziła obowiązek instalowania „zaawansowanych systemów ostrzegania o rozproszeniu uwagi” we wszystkich nowych samochodach sprzedawanych w Europie, rzekomo w celu poprawy bezpieczeństwa na drodze poprzez wykrywanie, kiedy kierowcy odrywają wzrok od drogi.
W rzeczywistości, jak donosi „All About Cookies”, przepisy po prostu zamieniają wszystkie samochody w UE w urządzenia stale aktywnego nadzoru i nie zapewniają żadnej przejrzystości w kwestii tego, co dzieje się z danymi gromadzonymi przez system.
Oczywiście UE wprowadza skanery biometryczne umożliwiające wjazd i wyjazd, a także środki ograniczające wolność słowa i politykę promującą „wielką wymianę”.
Bruksela nie tylko gości eurokratów, ale jest również schronieniem dla widm NATO i aspiruje do stania się siedzibą nowej europejskiej armii, którą tak bardzo pragną utworzyć globaliści.
Można więc śmiało stwierdzić, że ta skądinąd niepozorna europejska stolica jest kandydatką na przyszłą siedzibę aspirujących globalnych oligarchów.
GDZIE INDZIEJ?
Halifax? Pekin? Bruksela?
Dlaczego nie Kijów? (Przepraszam, „Kijew”.)
Albo Turcja? (Przepraszam, „Turkiye”).
Albo Timbuktu? (Przepraszam, „ⵜⵏⵀⵗⵜ”).
A tak na poważnie, co powiesz na Buenos Aires, gdzie Peter Thiel podobno zakłada drugi dom, być może z zamiarem przeprowadzki do Argentyny?
A co powiecie na Astanę, kandydatkę na przyszłą siedzibę globalistów, której masońska architektura od dawna sprawia, że miasto to jest scenerią dla makabrycznych filmów o wpływach Illuminati?
A może „imperium zła” jednak nie opuści Ameryki. Może po prostu przeniesie swoją siedzibę z Waszyngtonu do Denver, które szczyci się nie tylko bliskością bunkra przeciwatomowego w Cheyenne Mountain, ale także upiornym dziełem sztuki przedstawiającym „Nowy Porządek Świata” na międzynarodowym lotnisku w Denver.
Jasne, spekulowanie na takie tematy jest zabawne. Ale czy to naprawdę ma znaczenie?
Ostatecznie wiemy już, że chociaż Londyn był kiedyś stolicą globalnego imperium, samo imperium nie było z natury angielskie. A w dobie „Pax Americana” globalistyczne imperium nie jest z natury amerykańskie.
W rzeczywistości należy pamiętać, że bez względu na to, gdzie globaliści ostatecznie się wycofają – a nawet jeśli ostatecznie pozostaną w Waszyngtonie – nie zmienia to natury samego systemu globalistycznego, ani nie zmienia zasadniczo naszej pozycji jako niewolników na ich globalnej plantacji.
Z pewnością porządek świata pod przewodnictwem Pekinu wyglądałby inaczej niż porządek świata pod przewodnictwem Brukseli, Buenos Aires czy jakiegokolwiek innego porządku świata. Odczuwalny byłby inaczej. Mówiłby innym językiem, miałby inny charakter kulturowy i byłby osadzony w innej narracji historycznej. Ostatecznie jednak nadal byłby porządkiem świata.
Ostatecznie nasza rola jest taka sama jak zawsze: nadal bić w dzwon wolności, promować sprawę ludzkiej wolności i wskazywać na głupotę tych, którzy twierdzą, że inny rodzaj światowego imperium (wielobiegunowy porządek świata!) byłby dobry dla ludzkości.
Ponieważ suwerenność obywatelska i demokracja od dawna są już tylko fasadą, „elity” próbują teraz definitywnie ustanowić rządy przestępczości.
Europejska kolonizacja świata znajduje swój odpowiednik w intelektualnej kolonizacji własnych obywateli. Ideolodzy klas rządzących, zwolenników głębokiego państwa, Nowego Porządku Świata i Wielkiego Resetu, zdemontowali demokrację, jaką znaliśmy, i przekształcili ją w pole bitwy zorganizowanego chaosu. Ten konglomerat ideologii i władzy, dla własnej korzyści i ze szkodą dla ludzkości, umieścił się na szczycie samozwańczej hierarchii i przejął kontrolę nad naszymi państwami. Chaotyczna transformacja świata, dokonująca się krok po kroku na naszych oczach, nie jest przypadkowa; przebiega ona według scenariusza.
Punkt widzenia Ullricha Miesa.
Przez wieki państwo było areną i polem walki sprzecznych interesów (klasowych), a jego początki sięgają bezprecedensowych w historii aktów przemocy, w tym najazdów, grabieży, podbojów, transferów własności, wojen domowych i wojen prowadzonych przez podmioty jeszcze przed powstaniem państwa. Kluczowym elementem państwa jest jego zalegalizowany monopol na siłę, zarówno w kraju, jak i za granicą. Z jednej strony służy on łagodzeniu wewnętrznych konfliktów i walk; z drugiej strony manifestuje się wewnętrznie jako opresyjny przywilej klas rządzących/establishmentu oraz jako przywilej prowadzenia wojny w zewnętrznej walce o hegemonię. Ponadto państwo przekształciło się w byt społeczny ze wszystkimi swoimi osiągnięciami kulturowymi i technologicznymi dla swoich obywateli, zapewniając im kluczowe ramy identyfikacji i bezpieczeństwa psychologicznego. Jednakże, drugą stroną medalu jest duma narodowa, szowinizm i rasizm.
Na długo przed kryzysem związanym z koronawirusem rozpoczął się masowy atak „globalistów” na państwo narodowe. Jak wiedzą wtajemniczeni: koronawirus był przede wszystkim skierowaną do wewnątrz operacją militarną przeciwko powstańcom i wypowiedzeniem wojny narodom, połączonym z testowaniem stanu wyjątkowego jako nowej „normy rządzenia”. „Globaliści” (= globalni faszyści) uznali państwo narodowe za fundamentalną przeszkodę na drodze do scentralizowanej, kompleksowej reorganizacji świata. Konsensus przeciwko masom, represje i rozpad mniejszości sprzeciwiających się temu zjawisku charakteryzują trwającą wewnętrzną wojnę domową.
Ewolucja UE w totalitarne podcentrum globalistów, które nie cofnie się przed niczym – od terroru wobec własnych obywateli po imperialistyczną „ekspansję” i kompleksowe planowanie wojny – również wpisuje się w ten kontekst.
Gwarancją wszystkich tych patologicznych warunków jest państwo-partyjne według zachodniego projektu. Zinstytucjonalizowała się jako wylęgarnia, z jednej strony, osób zaangażowanych i zainteresowanych politycznie, a z drugiej – i stało się to normą – oportunistów, karierowiczów, przestępców i żądnych władzy, pozbawionych empatii psychopatów.
W najwyższych kręgach partii rządzących i ich aparatów miał miejsce autoreferencyjny, żądny władzy, a nawet złośliwy proces selekcji negatywnej. Proces ten, mający na celu zdobycie własnej przewagi i utrzymanie władzy, nęka, terroryzuje, grabieży i dzieli społeczeństwo według własnych kaprysów, a w oparciu o dziesięciolecia doświadczeń w walce z rebelią, trzyma wszystkich „krytyków” w ryzach.
Ideologicznie splecione klany partyjne współpracują w sposób głęboko powiązany z międzynarodowym sektorem finansowym i korporacyjnym, wywiadem wojskowo-przemysłowym, systemami bezpieczeństwa, farmaceutycznymi i cyfrowymi, organizacjami międzynarodowymi, tysiącami rządowych i filantropijnych organizacji pozarządowych oraz kartelami propagandowymi międzynarodowego przemysłu medialnego, współpracując z coraz bardziej faszystowskimi syndykatami rządowymi.
Wspólnie przejęły kontrolę nad państwem i zinfiltrowały jego instytucje ze szkodą dla społeczeństwa. Co więcej, klany partyjne organizują własne wsparcie i systematycznie infiltrują proces legislacyjny, ministerstwa sprawiedliwości, prokuratury i sądy, aby zapewnić sobie ochronę przed oskarżeniami. Nadużywają również wymiaru sprawiedliwości jako broni politycznej przeciwko swoim wewnętrznym wrogom. Jednocześnie demokracja, rządy prawa i legitymizacja państwa ulegają rozpadowi. Rządy prawa stają się arbitralne, a suwerenność ludu przekształca się w rację stanu. Podobne procesy zachodzą w całym „kolektywnym Zachodzie”.
Długoterminowym celem jest zniesienie państw narodowych i przekształcenie ich w scentralizowany, globalny system zarządzania, kontrolowany przez niewybieralnych „interesariuszy”. Oznacza to, że ONZ, WHO, Światowe Forum Ekonomiczne, NATO, potężni aktorzy gospodarczy, rządy, wybrane organizacje pozarządowe i uznane za godne jednostki mają decydować o losie ludzkości.
To jest „nowy faszyzm”, który twierdzi, że nie jest faszyzmem.
Jeśli chodzi o Niemcy, najpóźniej od zjednoczenia, negatywna selekcja klanów partyjnych przejęła władzę i postanowiła nie reprezentować już woli narodu. Zamiast tego, ten „establishment” mianował się strażnikiem suwerena. W rezultacie rządy Schrödera, Merkel i Scholza przekształciły Niemcy w ciągu jednego pokolenia z w miarę funkcjonującej demokracji parlamentarnej w państwo wojenne, skupione zarówno na sprawach wewnętrznych, jak i zewnętrznych – w przededniu możliwej III wojny światowej.
Innymi słowy: 36 lat po zjednoczeniu cztery niemieckie rządy, z coraz większą częstotliwością, „odniosły sukces” w rządzenia krajem ku otchłani i na skraj wojny nuklearnej z Rosją. To historia sukcesu politycznej i medialnej pandemii o zasięgu ogólnokrajowym. Kiedy ponownie wszystko zrównają z ziemią, jeśli jeszcze będą mieli okazję, ponownie wygłoszą przemówienia dziękczynne kobietom, które po wojnie uprzątnęły gruzy, a być może nawet postawią pomniki bohaterkom.
Pod butem USA, w geopolitycznej walce o globalną dominację, klika kanclerza Merza demontuje obecnie Niemcy i Europę, przekształcając kraj i państwa członkowskie UE w orwellowską tyranię.
Powstał nieznany dotąd miszmasz rządów, złożony z pozostałości formalnej demokracji, zorganizowanej przestępczości politycznej, totalitaryzmu, neofeudalizmu i faszyzmu, który utrzymuje władzę za pomocą kłamstw, manipulacji, oszustw, propagandy, represji, wojen i grabieży własnych obywateli.
Właściwym terminem dla tego syndykatu jest ZBRODNIOKRACJA – rządy zbrodni. (w oryginale Autor używa tu angielskiego słowa Crimocracy -przyp. tłumacza) A europejskie rządy, które odmawiają pokoju z Rosją, są już zbrodniarzami wojennymi przyszłości.
Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.
Zakończony 8 lipca szczyt NATO w Ankarze był kolejnym starannie wyreżyserowanym, syntetycznym pokazem jedności Sojuszu. Donald Trump zadbał przy tym o wszystko, do czego zdążył już przyzwyczaić światową opinię publiczną.
Pierwszego dnia wywołał burzę, ostro krytykując Hiszpanię, by już następnego opowiadać dziennikarzom o „ogromie miłości” panującym przy stole obrad oraz wychwalać jedność NATO i „świetnego lidera”, Marka Rutte. Przywódcy państw NATO ponownie zapewnili o niezachwianym poparciu dla Ukrainy, zapowiedzieli przekazanie 70 mld euro pomocy wojskowej do końca 2027 roku, rozszerzenie współpracy w zakresie przemysłu obronnego, nowe programy dotyczące produkcji dronów oraz wsparcie dla rozwoju ukraińskich zdolności związanych z systemami Patriot. Największe zainteresowanie wzbudziła zapowiedź, że Ukraina ma w bliżej nieokreślonej przyszłości uzyskać możliwość produkowania tych systemów na własnym terytorium. Sam Trump przyznał jednak chwilę później, że producent Patriotów nie został jeszcze nawet poinformowany o takim pomyśle. Trudno więc mówić o uruchomieniu jakichkolwiek procedur prawnych czy przemysłowych, a tym bardziej o realnym przedsięwzięciu, którego powodzenie można byłoby dziś w ogóle oceniać.
Szczyt nie przyniósł żadnej nowej inicjatywy dyplomatycznej, żadnych politycznych ram prowadzących do zakończenia wojny ani poważnej debaty o tym, jak mogłoby wyglądać przyszłe porozumienie pokojowe. Nie padły również praktycznie żadne propozycje dotyczące przyszłej architektury bezpieczeństwa w Europie po zakończeniu konfliktu. Zamiast tego NATO usankcjonowało strategię długotrwałego wywierania presji na Rosję poprzez dalsze dozbrajanie Ukrainy, utrzymywanie sankcji oraz stopniowe zwiększanie kosztów prowadzenia wojny z nadzieją, że w pewnym momencie Moskwa zostanie ostatecznie zamęczona.
Priorytetem jest ciągłe przedłużanie wojny. Taka strategia ma z jednej strony kupić Europie czas niezbędny do odbudowy własnego potencjału militarnego, a z drugiej – nakładać na Rosję możliwie najwyższe koszty militarne, gospodarcze i polityczne. Temu mają służyć zarówno kolejne pakiety sankcji, jak i dostawy uzbrojenia, uderzenia z użyciem rakiet i dronów dalekiego zasięgu oraz próby wyniszczania rosyjskiego potencjału na froncie.
Najważniejszym przesłaniem szczytu w Ankarze nie była więc zapowiedź rychłego zakończenia wojny, a deklaracja długofalowego zaangażowania. Zobowiązanie do utrzymania co najmniej obecnego poziomu pomocy wojskowej dla Ukrainy do końca 2027 roku pokazuje, że NATO coraz wyraźniej postrzega ten konflikt jako wieloletnią konfrontację. W deklaracji końcowej czytamy:
„Państwa członkowskie podkreślają, że wsparcie dla Ukrainy musi być sprawiedliwe, przewidywalne i trwałe w długoterminowej perspektywie. W 2026 roku zobowiązują się przekazać 70 mld euro na sprzęt wojskowy, pomoc i szkolenie oraz utrzymać co najmniej równoważny poziom wsparcia również w 2027 roku.”
Dokument opisuje mechanizm dalszego prowadzenia wojny, natomiast praktycznie nic nie mówi o politycznej strategii jej zakończenia.
Każdy szczyt NATO od początku wojny przynosił kolejne deklaracje dotyczące wsparcia Ukrainy. W Madrycie w 2022 roku przyjęto nową Koncepcję Strategiczną i uznano Rosję za „najbardziej znaczące i bezpośrednie zagrożenie” dla bezpieczeństwa Sojuszu. W Wilnie w 2023 roku powołano Radę NATO–Ukraina, zapowiedziano wieloletni program pomocy wojskowej oraz ponownie zadeklarowano, że Ukraina zostanie członkiem NATO. W Waszyngtonie w 2024 roku utworzono misję NSATU koordynującą dostawy uzbrojenia i szkolenie ukraińskich sił zbrojnych, zapowiedziano dalszą rozbudowę współpracy przemysłów obronnych oraz kolejne wielomiliardowe pakiety wsparcia. W Ankarze zwiększono skalę zobowiązań finansowych, wydłużono horyzont ich obowiązywania i przedstawiono nowe projekty dotyczące produkcji uzbrojenia. Realistycznej wizji politycznego zakończenia konfliktu nadal brak.
Rosja natomiast konsekwentnie przedstawia tę wojnę jako środek do osiągnięcia celów politycznych, przede wszystkim: zablokowanie dalszego rozszerzenia NATO na Ukrainę, demilitaryzacja Ukrainy oraz tzw. „denazyfikacja”. Należy domniemywać, że rosyjskie władze rozumieją to jako likwidację środowisk i struktur odwołujących się do tradycji banderowskich i rusofobii jako czynnika państwowotwórczego. To, czy uzna się te cele za uzasadnione i realistyczne, nie ma w tym kontekście większego znaczenia. Istotne jest to, że stanowią one jasno określone cele polityczne, względem których można oceniać rosyjskie działania militarne, choćby nawet bardzo negatywnie.
Brak analogicznie sprecyzowanego celu po stronie NATO jest tym bardziej uderzający, że każda strategia wojskowa czerpie swoją logikę z politycznego celu, któremu ma służyć. Jeżeli takowym pozostaje odzyskanie przez Ukrainę granic z 1991 roku, sytuacja na froncie, oględnie mówiąc, dostarcza doprawdy niewielu przesłanek, by uznać taki scenariusz za realny. Mimo ogromnych nakładów finansowych, dostaw nowoczesnego uzbrojenia i szerokiego wsparcia wywiadowczego państw NATO.
Jeżeli natomiast celem miałaby być strategiczna porażka Rosji, zmiana władzy na Kremlu, a nawet dezintegracja Federacji Rosyjskiej, to są to wizje kompletnie oderwane zarówno od doświadczeń historycznych, jak i od realiów obecnej wojny. Tymczasem NATO stawia na długotrwały konflikt takie właśnie fantasmagorie biorąc za punkt wyjścia.
W całej Europie rządy zwiększają wydatki na obronność, rozbudowują moce produkcyjne przemysłu zbrojeniowego i odbudowują siły zbrojne, które przez dziesięciolecia po zakończeniu zimnej wojny ulegały stopniowej redukcji. Ukraina coraz wyraźniej pełni przy tym rolę strategicznego bufora NATO wobec Rosji, kupując europejskim państwom czas na odbudowę własnego potencjału militarnego. Problem polega jednak na tym, że czas jest zasobem strategicznym wyłącznie jeśli zostanie wykorzystany do zasadniczej zmiany układu sił.
Czy istnieją dziś przekonujące przesłanki wskazujące, że kolejne trzy lata wojny przyniosą jakościowo odmienny rezultat polityczny niż poprzednie cztery, niemal pięć? Czy Rosja wykazuje oznaki załamania gospodarczego, politycznego lub militarnego, których nie było widać wcześniej? Czy stanowisko Kremla staje się bardziej elastyczne czy raczej się usztywnia? Obradujący w Ankarze nie zajęli się żadnym z tych pytań.
Przez ponad trzy dekady zachodnia doktryna wojskowa opierała się na przewadze technologicznej, broni precyzyjnej, szybkich działaniach manewrowych oraz dążeniu do rozstrzygnięcia konfliktu w początkowej fazie. Rosyjska myśl wojskowa rozwijała się natomiast w zupełnie innym kierunku. Ukształtowana doświadczeniami II wojny światowej, od dawna traktuje czas, terytorium, mobilizację przemysłową, głębię operacyjną/strategiczną oraz systematyczne wyniszczanie przeciwnika jako podstawowe instrumenty prowadzenia wojny. W konfliktach między państwami uprzemysłowionymi o zwycięstwie decyduje nie wejściowy spektakularny manewr, lecz zdolność do uzupełniania strat, utrzymania produkcji i logistyki, przetrwania uderzeń przeciwnika oraz stopniowego ograniczania jego potencjału bojowego.
W tym kontekście jednym z największych paradoksów wojny na Ukrainie jest to, że NATO coraz bardziej wikła się w konflikt prowadzony na zasadach odpowiadających rosyjskiej koncepcji wojny, a nie tej, do której Zachód przygotowywał się przez ostatnie 30 lat. Oczekiwania, że broń precyzyjna i przewaga technologiczna zapewnią przełamanie frontu i doprowadzą do jakiegoś knock outu Rosji, ustąpiły miejsca wyniszczającej rywalizacji opartej na artylerii, dronach, zdolnościach produkcyjnych, logistyce i zasobach ludzkich. Drony, rozpoznanie satelitarne i systemy cyfrowe zrewolucjonizowały poziom taktyczny prowadzenia działań wojennych, jednak strategiczna logika konfliktu coraz bardziej przypomina klasyczną radziecką koncepcję prowadzenia wielkoskalowej wojny konwencjonalnej.
Szczyt NATO w Ankarze uwidacznia zatem paradoks strategiczny. Sojusz pozostaje najpotężniejszym militarnie blokiem na świecie. Łączny potencjał gospodarczy państw członkowskich, ich przewaga technologiczna oraz wydatki na obronność wielokrotnie przewyższają możliwości Rosji. Mimo to przewaga ta nie przekłada się na rozstrzygającą przewagę polityczną. A to dlatego, że NATO nie jest gotowe na bezpośrednią konfrontację z innym mocarstwem nuklearnym. Co więcej, nawet w wymiarze konwencjonalnym, według wielu analityków, Sojusz nie jest dziś przygotowany do prowadzenia wojny o skali i intensywności, z jaką Rosja prowadzi działania na Ukrainie.
Prawdziwe znaczenie szczytu w Ankarze nie sprowadza się więc do zapowiedzianych 70 mld euro wsparcia. Znacznie ważniejsze jest to, co zostało w nim milcząco przyjęte jako punkt wyjścia: NATO oficjalnie przyjęło strategię długiej wojny, nie wskazując jednocześnie, w jaki sposób miałaby się ona zakończyć ani jaki konkretny cel polityczny miałaby ostatecznie zrealizować. Dopóki cel ten nie zostanie jasno zdefiniowany, kolejne pakiety finansowe, coraz bardziej zaawansowane uzbrojenie i pogłębianie współpracy przemysłów obronnych mogą przedłużać konflikt oraz zwiększać koszty ponoszone przez Rosję. Nie są jednak w stanie zastąpić spójnej strategii politycznej.
Mało tego. Za starannie podtrzymywaną fasadą „niezachwianej jedności” coraz wyraźniej widać nie tylko brak spójnej strategii politycznej, lecz także narastający sceptycyzm. Aż cztery państwa zgłosiły votum separatum: Holandia, Czechy, Słowacja i Bułgaria. Mało tego, państwa NATO zaczynają budować podzbiory, których deklarowanymi celami są koordynacja finansowa, organizacyjna i wojskowa, czyli funkcje nakładające się de facto z tymi Sojuszu.
To szczególnie istotne w kontekście zapowiadanego „NATO 3.0”. Jeżeli nowa formuła Sojuszu ma polegać na powstawaniu wewnętrznych bloków – jednego skupionego wokół Wielkiej Brytanii, Polski, Finlandii i Holandii (Multilateral Defence Mechanism), drugiego wokół Kanady i Luksemburga (DSRB) – to trudno mówić wyłącznie o technicznych różnicach organizacyjnych.
Pojawia się pytanie, czy mamy do czynienia z początkiem bardziej zdecentralizowanej architektury NATO, czy raczej z rywalizacją o kontrolę nad finansowaniem, zamówieniami i przyszłym kształtem europejskiego przemysłu militarnego. Jakby na to nie spojrzeć, nie umacnia to bynajmniej przekazu o „niezachwianej jedności”.
W kontekście szczytu w Ankarze warto przyjrzeć się zwłaszcza zabiegom i roli Luksemburga. Najbardziej konkretnym wkładem okazało się zdecydowane poparcie dla powołania nowej międzynarodowej instytucji finansowej – Defence, Security and Resilience Bank (DSRB). Bank ma zostać ulokowany w Kanadzie, natomiast Luksemburg ma odegrać rolę jednego z jego głównych europejskich filarów. Oficjalnym celem przedsięwzięcia jest kierowanie prywatnego kapitału do projektów związanych z bezpieczeństwem i obronnością. W praktyce nie chodzi jednak wyłącznie o technologie podwójnego zastosowania, lecz również o finansowanie produkcji uzbrojenia i innych zdolności bojowych.
Do projektu przystąpiły dotąd Albania, Belgia, Grecja, Łotwa, Rumunia, Turcja i Ukraina. Sama koncepcja powstała jeszcze w 2024 roku z inicjatywy grupy bankowców oraz byłych doradców NATO i wysokich rangą wojskowych. W jej rozwój zaangażowały się już takie instytucje jak JPMorgan, Deutsche Bank, Commerzbank, ING oraz największe banki kanadyjskie.
Równie wymowna jest ewolucja luksemburskiej polityki obronnej. Gdy premier Luc Frieden obejmował urząd, wydatki obronne tego państwa wynosiły zaledwie 0,4 proc. dochodu narodowego brutto. Dziś rząd zapowiada ich zwiększenie do 2,3 proc. do 2029 roku, co odpowiada kwocie około 1,66 mld euro. Trudno oprzeć się wrażeniu, że dla kraju dysponującego mikroskopijną armią równie istotne jak sam wzrost wydatków jest zapewnienie sobie miejsca przy stole, przy którym będą zapadały decyzje o podziale kontraktów i przepływach kapitału.
Na tym jednak ambicje Luksemburga się nie kończą. Państwo to przystąpiło również do nowych projektów NATO obejmujących system rozpoznawczy GlobalEye, współpracę w zakresie surowców krytycznych dla przemysłu obronnego oraz finansowanie kolejnego samolotu wielozadaniowego MRTT.
Bardzo ciekawy jest także kierunek zmian świecie spekulacji finansowych. Jeszcze kilka lat temu wielu zarządzających funduszami traktowało przemysł zbrojeniowy jako sektor od którego lepiej się trzymać z daleka. Dziś ten sam sektor stał się jedną z najbardziej pożądanych klas aktywów. Europejskie fundusze ETF inwestujące w spółki zbrojeniowe przyniosły od 2025 roku do połowy 2026 roku stopy zwrotu sięgające 60–75 proc., a tylko w pierwszych pięciu miesiącach 2025 roku napłynęło do nich ponad 2,7 mld dolarów nowego kapitału.
Zmianę widać również w polityce największych instytucji finansowych. Nawet BlackRock uruchomił europejski fundusz ETF skoncentrowany na sektorze obronnym. BNP Paribas zwiększył finansowanie przemysłu zbrojeniowego o kolejne 2 mld euro, jednocześnie rezygnując z ograniczeń dotyczących finansowania części rodzajów uzbrojenia ze względów etycznych. BPCE wyemitował obligacje przeznaczone na finansowanie sektora obronnego o wartości 750 mln euro, na które popyt okazał się niemal czterokrotnie większy od podaży. Z kolei fundusz Warburg Pincus rozważa utworzenie specjalnego funduszu obronnego o wartości do 1,5 mld euro. Deutsche Bank powołał już w 2024 r. specjalny zespół zajmujący się wyłącznie finansowaniem projektów związanych z obronnością i infrastrukturą. Według dostępnych informacji od tamtej pory zespół ten został jeszcze rozbudowany.
Trudno więc nie zauważyć, że europejskie dozbrajanie staje się nie tylko przedsięwzięciem geopolitycznym, lecz również spekulacyjno-finansowym, wokół którego powstaje rozbudowana infrastruktura kapitałowa, dla której rosnące wydatki wojskowe oznaczają po prostu nowy, dynamicznie wzrastający i niezwykle atrakcyjny rynek.
Podobnie jak spirala jego dziedzictwa wiruje w dół porcelanowego odpływu, Trump zapoczątkował nowy cykl bezcelowych bombardowań, po tym jak jego cierpliwość do czekania na „kapitulację” Iranu w wojnie, którą naród perski dawno już wygrał, się wyczerpała.
Stany Zjednoczone tkwią teraz w tej katastroficznej pętli niemocy, atakując te same nieistotne przybrzeżne stanowiska startowe bezskutecznie, jedynie w formie splątanej agonii imperialnej frustracji.
Punktem krytycznym najwyraźniej była odmowa Iranu, by dać USA i Trumpowi satysfakcję z ogłoszenia ponownego otwarcia cieśniny Ormuz, zgodnie z błagalnymi żądaniami Trumpa.
Wpędziło to otumanionego amerykańskiego przywódcę w kolejną falę irytujących obelg, w ramach których haniebnie obrzucił majestatycznych Irańczyków obelgami, nazywając ich „szumowinami” i używając szeregu innych, budzących zastrzeżenia, nieprezydenckich określeń:
[umysł≤u ? ]Could not load video.[Tak w oryginale !! md]
To fragment tej samej konferencji prasowej, na której Trump nazwał Zełenskiego Putinem, a Iran pomylił z Japonią – to tylko fragment pokazujący, jak daleko zaszła gerontokratyczna zgnilizna:
Iran zmaga się z problemem gwałtownego spadku zdolności poznawczych.
Jak stwierdzono, do ponownego rozgrzania doszło najprawdopodobniej z powodu odmowy Iranu spełnienia dziecinnego żądania Trumpa dotyczącego pełnego „ogłoszenia” otwarcia Cieśniny Ormuz.
Trump rozpaczliwie zabiegał o względy mediów, próbując przedstawić cieśninę jako otwartą, ale był coraz bardziej świadomy nieprzekonującego charakteru swoich własnych, nudnych pochlebstw [sobie].
CENTCOM robił, co mógł, by uczciwie potwierdzić słowa Trumpa, ale bezskutecznie — cały świat mógł zobaczyć, że statki przepływały przez cieśninę tylko wtedy, gdy zezwolił na to Iran:
Wcześniej, gdy wiele osobistości medialnych pytało Trumpa, dlaczego cieśnina pozostaje zamknięta, ten nawet nie próbował zwykłych wymówek, lecz zamiast tego unikał odpowiedzi na pytania:
Najwyraźniej jest to bardzo drażliwy temat.
Przypomnijmy, że po zawarciu poprzedniego „zawieszenia broni” Iranowi zezwolono na rozładowanie dziesiątek milionów baryłek ropy naftowej, które gromadziły się od początku roku. Oznacza to, że Iran mógł pozbyć się wszystkich zaległości i ponownie uruchomić licznik zapasów, co z kolei oznacza, że może teraz czekać na kolejne próby „blokady” cieśniny ze strony Trumpa, czekając na kolejne miesiące tej szarady.
Jak zwykle Iran odwdzięcza się za wszystko, co otrzymuje w ramach wymiany:
Konflikt zasadniczo przekształcił się w swego rodzaju polityczny ping-pong o niskiej intensywności, w którym każda ze stron po prostu atakuje drugą nie po to, aby zadać jakąkolwiek „klęskę militarną”, co w tym momencie jest niemożliwe, ale raczej w celu wewnętrznej konsumpcji publicznej.
Dla Trumpa ataki te rzekomo łagodzą negatywne nagłówki dotyczące skandalu w Ormuz, udając jakąś militarną „inicjatywę”. Oczekiwanym efektem ubocznym jest to, że regionalni sojusznicy, a także konglomeraty żeglugowe, poczują się „uspokojeni” dzięki takim atakom. Administracja Trumpa podtrzymuje próby utwierdzenia kruchego przekonania, że ładunki nadal mogą bezpiecznie przepływać przez południową krawędź wód terytorialnych Omanu.
W rzeczywistości Stany Zjednoczone wiedzą, że nie mają żadnych kart do rozegrania; państwo irańskie zostało potężnie wzmocnione i uodpornione na amerykańską agresję do tego stopnia, że każda runda ataków przynosi coraz mniejsze korzyści.
Pogrzeb ajatollaha Chameneiego również umocnił solidarność społeczną i ducha wokół irańskiego rządu, pozostawiając USA i Izrael z niewielkimi możliwościami dokonania jakichkolwiek strategicznych postępów przeciwko swojemu wrogowi. Trump nadal grozi „całkowitym zniszczeniem” irańskich kluczowych obiektów – odsalania wody, elektrowni jądrowych itp. – ale są to prawdopodobnie blefy, ponieważ wiedzą, że reakcja Iranu sparaliżowałaby również najważniejsze infrastruktury regionu, co odbiłoby się negatywnie na administracji Trumpa.
Wygląda na to, że Izraelczycy mogliby wywiesić fałszywą flagę wszystkich fałszywych flag, w ramach swego rodzaju desperackiego planu armagedonu, biorąc pod uwagę nowe „groźby zamachu” pod adresem Trumpa, które pojawiły się w dogodnym momencie.
Dwa źródła zaznajomione z najnowszymi doniesieniami wywiadowczymi USA podały, że społeczność wywiadowcza śledzi kilku aktorów, którzy omawiali ataki, ale nie podjęli żadnych działań. Jedno z nich stwierdziło, że amerykańskie agencje wywiadowcze obawiają się, że Iran weźmie na celownik wielu obecnych i byłych wysokich rangą urzędników.Źródło to jednak stwierdziło, że raport izraelski jest postrzegany – częściowo – jako element szerszych działań Izraela mających na celu wpłynięcie na decyzje Trumpa w sprawie Iranu.Według źródła, niektórzy przedstawiciele społeczności wywiadowczej zawsze sceptycznie podchodzą do doniesień izraelskich.
Wielu wyciągnęło logiczny wniosek co do tego, jaki może być desperacki izraelski plan awaryjny na wypadek, gdyby wszystkie inne środki zawiodły, a Trump ostatecznie wycofał się z planu ostatecznego zniszczenia Iranu.
Problem polega na tym, że pomimo ogromnych przechwałek Trumpa, jakie widać w powyższym wywodzie, w rzeczywistości armia amerykańska byłaby prawnie zwolniona z obowiązku wykonywania rozkazów poprzedniego prezydenta w stylu „wyłącznika bezpieczeństwa”, ale zamiast tego byłaby zobowiązana do wykonywania rozkazów bezpośredniego następcy, nowo mianowanego Naczelnego Dowódcy, którym w hipotetycznym przypadku Trumpa byłby J.D. Vance.
Ostatnie strajki w USA nie spowodują niczego więcej poza dalszym uszczuplaniem zapasów amerykańskich do jeszcze większych poziomów:
Główne zapasy broni USA pozostają znacząco uszczuplone i znajdą się pod jeszcze większą presją, jeśli ataki na Iran będą kontynuowane w obecnym tempie. Prezydent Donald Trump powtórzył w piątek, że zawieszenie broni w tym konflikcie jest „zakończone”.
Eksperci powiedzieli CNN, że sytuacja ze zbrojeniami może mieć wpływ na zdolność armii amerykańskiej do prowadzenia potencjalnej przyszłej wojny z Chinami, a nawet Koreą Północną.
„Jeśli wojna będzie się toczyć w takim tempie, jak przez ostatnie [pięć] dni… zapasy broni ulegną takiemu zmniejszeniu, że pojawi się nowy, wyższy poziom ryzyka… w regionie Indo-Pacyfiku” – powiedział Mark Cancian, emerytowany pułkownik piechoty morskiej i analityk ds. obronności w think tanku Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych.
W tym momencie Stany Zjednoczone działają na oparach; imperium jest w ślepym zaułku i wszystko wokół wydaje się symbolicznie to odzwierciedlać.
Śmierć arcy-neokonserwatysty Lindsey’a Grahama to jeden z tych momentów, niczym mucha lądująca na twarzy Hillary Clinton, pozostawiając przejmujące wrażenie metafizycznego rozkładu niszczącego imperium od wewnątrz.
W ironicznym, lecz pełnym przeznaczenia stylu Graham, który czuł się „źle”, właśnie zauważył, że nie chce jeszcze umierać, zanim nie zaspokoi swojej neokonserwatywnej żądzy krwi:
Zupełnie trafne jest zatem to, że to jego własne, wściekłe neokonserwatywne poglądy przyczyniły się do odmówienia mu pomocy medycznej, co w efekcie przyspieszyło jego własną śmierć.
Trzeba wręcz podziwiać tak niezachwiane oddanie zasadom, gdy człowiek staje twarzą w twarz ze swoim własnym, przemijającym losem.
Ale fakt pozostaje faktem, że ognista przesyłka duchowo zdeformowanego senatora nie mogła nadejść w bardziej odpowiednim i, jak się wydaje, symbolicznym momencie. Właśnie gdy głęboki rozkład Imperium Stanów Zjednoczonych staje się wokół nas aż nazbyt widoczny, gdy bastiony kłamstw i propagandy nie są już w stanie podeprzeć chwiejnego fundamentu, na którym wszystko się chwieje, widzimy teraz przed sobą nawet to, co wcześniej symboliczne i metaforyczne, przekształca się w dosłowne dowody upadku.
Być może to ujęcie jest odrobinę fantazyjne i naciągane, ale nawet sama Biedronka zdawała się mieć podświadome przeczucie, jakby jakiś biblijny scenariusz zaczął się ujawniać w przygotowaniu na epicki finał wojny w imperium.
Czasami analiza zwłok jest równie użyteczna, co „poważna” analiza, zwłaszcza gdy przedmiot analizy jest tak absurdalny jak rabelaisowska maskarada amerykańsko-irańskiego karnawału.
Ostatecznie to wszystko jest jedynie widowiskiem pobocznym dla gier na rynku prawdziwych pieniędzy. Życzmy panu Grahamowi jak najbardziej cnotliwej i zbawiennej podróży do domu…
Walki wokół Cieśniny Ormuz ponownie się zaostrzają. Po kolejnych amerykańskich nalotach na cele w południowym Iranie i irańskich atakach odwetowych na bazy amerykańskie w regionie, irański politolog Seyed Mohammad Marandi stawia kluczowe pytanie:
Jak długo Cieśnina Ormuz może pozostać otwarta w tych warunkach?
Marandi argumentuje, że obecny kryzys nie został wywołany irańskimi atakami na statki, lecz wielokrotnymi naruszeniami przez Stany Zjednoczone Porozumienia o Porozumieniu (MoU) zawartego między obiema stronami. Według niego, Stany Zjednoczone wielokrotnie interweniowały militarnie, mimo że porozumienie nakłada na Iran odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa żeglugi w Cieśninie Ormuz.
Według Marandiego, Iran nie atakował statków bez powodu. Ataki wymierzone były w tankowce, które pomimo wielokrotnych ostrzeżeń, korzystały z tras, które zdaniem Iranu naruszały nowe przepisy.
Oskarża Waszyngton o jednostronne utworzenie własnego korytarza żeglugowego i celowe zachęcanie statków handlowych do ignorowania irańskich instrukcji.
„Stany Zjednoczone podważyły samo Porozumienie” – mówi Marandi.
Ormuz najsilniejszą bronią Iranu
Dla Marandiego prawdziwą siłą nacisku nie są rakiety i drony, ale kontrola nad Cieśniną Ormuz.
Jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki lub nie wywiążą się ze swoich zobowiązań wynikających z memorandum, Iran może nałożyć coraz większe ograniczenia na żeglugę.
Jego przesłanie jest jasne:
Im mniejsza współpraca ze strony USA, tym mniej statków przepłynie przez Cieśninę Ormuz.
Czy świat stoi w obliczu szoku energetycznego?
Marandi zwraca uwagę, że globalne rynki energii od miesięcy znajdują się pod znaczną presją. Stany Zjednoczone nadal nie są w stanie uzupełnić dostaw ropy naftowej i produktów petrochemicznych, które zostały przerwane podczas wojny.
Jego zdaniem wznowienie wojny lub powszechna blokada Cieśniny Ormuz nie tylko wpłynęłyby na rynek ropy naftowej, ale także zachwiałyby łańcuchami dostaw i przemysłem na całym świecie.
„Im dłużej będzie trwał ten kryzys, tym bliżej będziemy globalnej katastrofy gospodarczej”.
Żadnych nowych rozmów nuklearnych
Według Marandiego na razie nie będzie żadnych nowych rozmów na temat irańskiego programu nuklearnego.
Teheran jasno dał do zrozumienia, że wszystkie zobowiązania z pierwszego etapu memorandum muszą zostać wdrożone w pierwszej kolejności. Dopiero potem będą mogły rozpocząć się negocjacje w sprawie dalszych kwestii, takich jak sankcje czy program nuklearny.
Krytyka Trumpa
Marandi odrzuca również stwierdzenia Donalda Trumpa, że irańska armia została w dużej mierze zniszczona.
Wyjaśnia, że najważniejsze irańskie instalacje rakietowe, dronów i sił powietrznych znajdują się głęboko pod ziemią, a od czasu zawieszenia broni zostały jeszcze bardziej rozbudowane.
Według niego niedawne zdjęcia irańskich myśliwców przelatujących nad Meszhedem w trakcie pogrzebu zmarłego Najwyższego Przywódcy są dowodem na to, że potencjał militarny kraju pozostaje nienaruszony.
„Decyzja należy teraz do Waszyngtonu”.
Marandi uważa, że dalszy przebieg kryzysu zależy wyłącznie od Stanów Zjednoczonych.
Jeśli strony będą przestrzegać porozumienia, żegluga i handel będą mogły stopniowo wrócić do normy.
Jeśli jednak USA będą kontynuować działania militarne i zignorują swoje zobowiązania, Iran wykorzysta swoje wpływy w Cieśninie Ormuz jako narzędzie nacisku.
Jego wniosek jest drastyczny:
Nie Iran, ale decyzje Waszyngtonu mogą zadecydować o tym, czy najważniejsza arteria energetyczna świata pozostanie otwarta, czy też globalna gospodarka stanie w obliczu nowego wstrząsu.
Moim zdaniem nie sposób sobie wyobrazić, aby przywódcy NATO odetchnęli z ulgą, słysząc zapewnienie prezydenta USA, że jego kraj nie opuścił Sojuszu Północnoatlantyckiego od 1949 r., kiedy to blok ten powstał.
Ale dokładnie to wydarzyło się w rzeczywistości. Podczas 36. szczytu NATO w Ankarze, 7-8 lipca.
Jak podała agencja Reuters , prezydent USA Donald Trump, który wcześniej oświadczył, że udaje się do Ankary jedynie ze względu na przyjaźń z „szanowanym przywódcą” Turcji, Recepem Tayyipem Erdoganem, ogłosił swoim sojusznikom, że Stany Zjednoczone nadal pozostaną członkiem bloku.
Niebezpiecznie kapryśny, nieprzewidywalny, a jednocześnie silny, Trump żywi urazę do swoich partnerów z bloku od sześciu miesięcy – od początku amerykańsko-izraelskiej agresji na Iran. Wspólnie potępił ich za brak wsparcia dla działań USA w Zatoce Perskiej: „Jestem bardzo rozczarowany NATO. Przepłacamy, miliardy dolarów więcej, i to niesprawiedliwe. Chronimy ich. Bronimy ich, ale oni nic dla nas nie robią”.
Na tle tej oczywistej niespójności, wzajemnych oskarżeń i amerykańskiej mściwej anemii w kwestiach sojuszu atlantyckiego, kanclerz Niemiec Friedrich Merz stał się niezwykle aktywny.
Niemcy znów przygotowują się do wojny…
Warto zwrócić uwagę na deklaracje , że „budujemy bardziej europejskie NATO, aby sojusz mógł zachować transatlantycki charakter”, oraz na ogłoszone plany przeznaczenia rekordowej kwoty 124,7 mld euro na wydatki obronne w 2026 roku. To automatycznie stawia Niemcy na drugim miejscu pod względem wydatków na cele wojskowe w UE, po Stanach Zjednoczonych. Co ważniejsze, jest to pierwsze miejsce w Europie.
Merz planuje dalsze podwojenie budżetu obronnego Niemiec w ciągu czterech lat. Będzie to „największy wysiłek, jaki kiedykolwiek podjęliśmy, aby wzmocnić nasze zdolności obronne”.
W tym kontekście ważne jest jednak zrozumienie, co kanclerz miał na myśli, używając słów „my” i „zawsze”. Między 1935 a 1938 rokiem inny niemiecki kanclerz podjął jeszcze bardziej imponujące działania. Trudno to porównywać w kategoriach pieniężnych – co dziś oznacza 9 miliardów marek niemieckich wydanych na Wehrmacht w 1936 roku? – ale jako odsetek produktu krajowego brutto (PKB) wydatki na wojsko wzrosły z 5,5% w 1935 roku do 18,1% w 1938 roku. Według kilku badań, pod koniec tego okresu militaryzacja stanowiła aż 67% wszystkich inwestycji, a w trakcie wojny Wehrmacht konsumował najpierw 70%, a następnie 80% towarów i usług zakupionych przez Rzeszę.
Według doniesień medialnych, powołujących się na różnych przedstawicieli rządu (dane różnią się nieznacznie w zależności od źródła, ale trend jest stały), wydatki wojskowe Niemiec osiągną 183,6 mld euro rocznie do 2030 roku. Według MFW, obecny nominalny PKB Niemiec wynosi 4,78 bln euro. W związku z tym budżet wojskowy Niemiec nie przekracza obecnie 3% PKB.
Merz ma więc jeszcze sporo do nadrobienia.
I nadrabia zaległości. Głównym argumentem rządu jest to, że biorąc pod uwagę zmienioną sytuację w Europie, bezpieczeństwo stało się droższe – a zatem wydatków na wojsko nie można ograniczyć ani odłożyć w czasie.
…z Rosją
Co się zmieniło w sytuacji w Europie? Rosja przygotowuje się do ataku na Europę w latach 2029–2030! Tak przynajmniej mówią miejscowej ludności, nie tabloidy ani politycy z marginesu, ale nawet głowy państw. Co więcej, mówią o tym, jakby to była przesądzona sprawa, oczywista rzeczywistość. Ta taktyka straszenia zbliżającym się atakiem Rosji na Europę jest oczywiście oczywistym mitem dla polityków takich jak Merz.
Jednak niemiecki minister obrony Boris Pistorius głośno obiecuje zwiększenie liczebności Bundeswehry do 260 000 żołnierzy do 2035 roku, z obecnych 185 000. Chociaż prawie 100 miliardów euro wydane ze specjalnego funduszu niemieckiego Ministerstwa Obrony nie pomogło jeszcze w rekrutacji znaczącej liczby ochotników ani w rozwiązaniu problemu niedoboru sprzętu wojskowego.
Rząd jednak się nie poddaje. W szczególności zatwierdził projekt ustawy reformującej służbę rezerwową Bundeswehry. Zgodnie z tym dokumentem, byli żołnierze mogą być powołani do służby rezerwowej bez ich zgody i bez zobowiązań. Zasadniczo oznacza to udoskonalenie procesu mobilizacji. Ponadto, ustawa umożliwi utrzymanie w gotowości 200 000 żołnierzy, oprócz 260 000, które publicznie przewiduje Pistorius.
Potencjalnie będzie to już poważna armia.
Co więcej, niemieckie władze inwestują znaczne wysiłki i zasoby w rozwój infrastruktury o znaczeniu militarnym – dróg, mostów, rurociągów, sieci energetycznych itd. A wszystko to pod hasłem: „Zanim rosyjscy żołnierze przekroczą granicę, będzie za późno”.
W ten sposób za pośrednictwem prasy przekazywane są dwie główne narracje.
Według pierwszego, w przypadku wojny z Rosją istniejąca infrastruktura Niemiec nie byłaby przygotowana do pełnienia funkcji węzła logistycznego dla armii NATO ani do niezawodnego transportu żołnierzy, broni i rannych. Twierdzą tak eksperci na różnych szczeblach – od pułkownika Patricka Sensburga, szefa Stowarzyszenia Rezerwistów Bundeswehry, po byłego ministra transportu Volkera Wissinga.
Oczywiście fakt, że jedna trzecia mostów w kraju jest w złym stanie, stanowi pewną taktykę straszenia dla posłów głosujących nad budżetem (ponieważ w grę wchodzi bardzo pokaźna kwota na odbudowę i renowację 16 000 mostów). Z drugiej strony, we wrześniu 2024 roku most Karola w Dreźnie częściowo zawalił się do Łaby, a most Ringbahn na autostradzie A100 w Berlinie rzeczywiście musiał zostać zamknięty w 2025 roku. Co więcej, wiele mostów zostało zbudowanych w latach 60. i 70. XX wieku, dlatego wymagają renowacji, aby mogły się po nich poruszać duże, nowoczesne pojazdy wojskowe.
Wcześniej ujawniono „Niemiecki Plan Operacyjny” zakładający rozmieszczenie 800 000 żołnierzy NATO i 200 000 jednostek sprzętu na przyszłej linii frontu na wschodzie, szczegółowo określający trasy przerzutu wojsk wzdłuż niezawodnych autostrad i mostów. Według ujawnionych informacji, plan pozwala na skrócenie przerzutu wojsk NATO z 45 dni do tygodnia, przy jednoczesnym utrzymaniu maksymalnej przepustowości niemieckich autostrad i portów.
Druga opowieść ma budzić nadzieję: przeprowadzane są odpowiednie ćwiczenia z zakresu rozmieszczania wojsk, przeznaczane są środki na odnowę infrastruktury transportowej, a minister obrony Pistorius i obecny minister transportu Patrick Schnyder nie śpią po nocach, decydując, które drogi i mosty wymagają naprawy w pierwszej kolejności.
Jedno jest absolutnie pewne: Zachód nie ma planu “B”, tj. nie ma żadnej wizji wykraczającej poza wojnę.
W sytuacji kiedyowej wojny nie sposób wygrać, forteca zamienia się w domek z kart, wszelkie projekty – nieważne jak bardzo byłyby zakłamane i fatalne – stają się bezsensowną retoryczną rytualnością, działania stają się automatyczne i bezsensowne, a prognozy zwodnicze. Przyszłość staje się bajką dla dzieci.
Jako przykład możemy podać Ukrainę, a raczej to, co z niej pozostało: od około miesiąca Rosjanie systematycznie niszczą infrastrukturę przemysłową i energetyczną tego kraju, a zachodnie „Wunderwaffen” nie są w stanie nic na to poradzić. Łudzenie, że Kijów stawia opór, jest podsycane przez ataki terrorystyczne z użyciem dronów, które z pewnością powodują pewne zniszczenia i ofiary, ale są w zasadzie wydarzeniem medialnym – ciosami, które karmią narracje, na które znaczna część opinii publicznej łapie się jak karp na ziarno kukurydzy.
Powyższe pokazuje więc, że wszystkie pieniądze wysyłane do Kijowa to po prostu marnotrawstwo środków publicznych: nie posłużą one ani do zwiększenia produkcji zbrojeniowej w zniszczonych fabrykach, ani tym bardziej do zapewnienia absurdalnego zwycięstwa reżimu kijowskiego – o którym marzą mass–media, pozbawione jakiegokolwiek zdrowego rozsądku i postrzegające swoje przetrwanie wyłącznie jako megafon płacącego im pracodawcy.
Nawet jeśli uda się osiągnąć jakiś kruchy pokój, Ukraina wcale nie będzie tym rajem odbudowy, o którym europejskie kręgi polityczne snuły bajki, próbując zbudować poparcie dla wojny, ale stanie się ogromnym ciężarem dla Europy, już i tak poważnie dotkniętej sankcjami nałożonymi na Rosję i będącą w trakcie postępującej de-industrializacji. Niektórzy spekulanci na tym zyskają, ale to społeczeństwa europejskie zbiorowo zapłacą za to cenę, a nie trzeba dodawać, że najbardziej poszkodowane będą właśnie słabsze warstwy społeczeństwa. Fundusze absolutnie niezbędne do podjęcia próby odzyskania choćby odrobiny konkurencyjności gospodarczej oraz uniknięcia marginalizacji technologicznej zostaną przekierowane do praktycznie zrujnowanej Ukrainy, pozbawionej najbogatszych terytoriów, której odbudowa zajmie dziesiątki lat i będzie wiązała się z ogromnymi kosztami.
Co więcej, wszystko to będzie miało miejsce w bardzo niekorzystnym kontekście, ponieważ Ukraińcy podzielą się zasadniczo na dwie frakcje: tych, którzy będą nienawidzić Europy za to, że nie zrobiła wystarczająco dużo, oraz tych, którzy będą jej nienawidzić za to, że zamieniła ich w mięso armatnie: nie ma wdzięcznościdla pokonanych.
Ten gigantyczny balast ostatecznie zdestabilizuje wszystko, zmniejszy bezpieczeństwo, zwiększając jednocześnie obszary ubóstwa. Krótko mówiąc, pożre przyszłość kontynentu lub to, co z niego pozostało. Jednym z powodów, dla których europejscy przywódcy wydają się zdecydowani za wszelką cenę unikać pokoju, jest nie tylko chęć uniknięcia postrzegania ich jako przegranych, ale właśnie świadomość, że koniec wojny będzie również końcem wymówek służących do przekierowywania środków publicznych. Kto kiedykolwiek zgodzi się na przekazywanie miliardów – dziesiątek i setek – do kraju, który już nie istnieje, a którego odbudowa przekształciła się z projektu spekulacyjnego w zwykłą mitomanię?
Z drugiej strony trudne jest również wyobrażenie sobie planu “B”: jedyną drogą, jaką można sobie wyobrazić, jest wyniszczenie się w tej niemającej szans na sukces wojnie.
To samo dzieje się w Iranie, który trzyma przysłowiowy nóż za rękojeść, podczas gdy decydenci (tak zwani, oczywiście) w Waszyngtonie nie potrafią tego przyznać i zmierzyć się z rzeczywistością. Tak więc, jeśli wojna jest nie do wygrania, to samo dotyczy pokoju, a życie toczy się z dnia na dzień, podążając za kaprysami narcyza, który boi się przyznać, że jest jedynie marionetką – czym zresztą zawsze był. A że nawet Kagemushą – czyli “cieniem wojownika”,być nie potrafi, wystarczy spojrzeć mu w twarz, by to zrozumieć. https://en.wikipedia.org/wiki/Kagemusha
Globalistyczne Organizacje Pozarządowe Rekrutują Zastępców w Indiach
Billboard w Indiach zachęca Hindusów i ich rodziny do migracji na Ukrainę. Podobnie jak Pakistańczyków, mieszkańców Afryki i innych krajów muzułmańskich.
W języku Hindi i angielskim brzmi to tak: „Stwórz rodzinę. Szukaj Pracy. Stwórz przyszłość. Wybierz Ukrainę!” – opieczętowany adresem URL visitukraine.today.
Ktoś płaci za rekrutację obywateli Indii do migracji do kraju, który jest aktywnie w stanie wojny, gdzie ukraińscy mężczyźni są wcielani do armii z ulic, i gdzie rdzenna ludność zmniejszyła się ponad dwukrotnie w ciągu jednego pokolenia.
Kandydatów nietrudno znaleźć. A pytanie, “dlaczego” powinno przeszkadzać każdemu Amerykaninowi, któremu powiedziano, że ta wojna dotyczy wolności i demokracji.
Minister Polityki Społecznej Ukrainy przyznał w maju 2026 roku, że na terytorium kontrolowanym przez Kijów mieszka obecnie tylko 22-25 milionów ludzi. W 1991 roku liczba ta przekroczyła 50 milionów. MFW przewiduje, że do końca 2026 roku populacja spadnie do 33,3 mln – i to jest optymistyczna liczba. Wskaźniki pośrednie – użytkownicy bankowości, rejestracje kart SIM, odbiorcy płatności społecznych — sugerują, że rzeczywista populacja może już wynosić poniżej 20 milionów.
Matematyka jest brutalna: cztery lata wojny zabiły, okaleczyły lub wcieliły do wojska setki tysięcy mężczyzn. Kolejne 5-6 milionów uciekło na zachód do Europy jako uchodźcy i nie wróciło. Wskaźniki urodzeń spadły — śmiertelność jest obecnie prawie trzykrotnie większa. Piramida wieku kraju ma statystyczną dziurę, w której powinny znajdować się osoby w wieku 20-25 lat.
Rząd Ukrainy i jego międzynarodowi partnerzy mają rozwiązanie. To nie jest pokój, który sprowadziłby Ukraińców do domu.
To import.
Około 300 000 zagranicznych migrantów – głównie z Indii, Bangladeszu, Pakistanu i Afryki Subsaharyjskiej – przybyło już, aby uzupełnić niedobory siły roboczej w budownictwie, logistyce, usługach użyteczności publicznej i produkcji. Według ekonomistów i analityków politycznych cytowanych w ukraińskich mediach, plan wymaga 4,5 miliona więcej cudzoziemców w ciągu najbliższych czterech lat. Powyższy billboard to boisko rekrutacyjne.
Międzynarodowa Organizacja ds. migracji — niezwiązany z nią organ z rocznym budżetem w wysokości 2 miliardów dolarów finansowanym w dużej mierze przez Departament Stanu USA i Komisję Europejską – jest osadzona w Ukraińskiej infrastrukturze migracyjnej od 2022 roku. Jego deklarowana misja obejmuje promowanie „włączenia migrantów i osób powracających do społeczeństwa.” Ta sama globalistyczna architektura migracyjna, która przekształciła Europę Zachodnią, działa teraz w kraju demograficznie wypatroszonym przez wojnę, którą Zachód aktywnie przedłuża.
Uzasadnienie ekonomiczne jest jasno określone w ukraińskich dyskusjach politycznych: migranci pracują za mniej, żądają mniej i — jak jedna z analiz ujęła to z niezwykłą szczerością — „nie stwarzają ryzyka politycznego.” W przeciwieństwie do ukraińskich pracowników, którzy domagają się płacy wystarczającej na utrzymanie i mają czelność oprzeć się przymusowej mobilizacji, zagraniczna siła robocza jest wygodna. Zgodna i tania.
Francja osiągnęła ten etap po 30 latach. Ukraina robi to w cztery lata – pod osłoną wojny, z logistyką zachodnich organizacji pozarządowych i billboardami rekrutacyjnymi w Bombaju.
