Alexander Dugin ujawnia, dlaczego eskalacja musi być wzajemna lub negocjacje z Zachodem stają się pułapką.
Zgodnie z oczekiwaniami, żaden pokój między Iranem a Stanami Zjednoczonymi nigdy się nie zmaterializował. USA wznowiły bombardowanie terytorium Iranu. Teheran uderzył w amerykańskie bazy wojskowe w Bahrajnie i po raz kolejny zamknął Cieśninę Ormuz. To nie zadziałało i nigdy nie mogło zadziałać. Nie zawierasz umów z Dajjal.1 Jest to podstawowa zasada metafizyki szyickiej.
Opóźnianie wojny i utrzymanie samego wyglądu negocjacji zawsze i w każdych okolicznościach trafia w ręce Zachodu.
W Iranie, podobnie jak w naszej własnej wojnie z Zachodem, istnieje żelazna zasada: eskalacja musi być wzajemna. Wróg eskaluje, my eskalujemy. Tylko wtedy możemy wpłynąć na proces. W przeciwnym razie wróg eskaluje jednostronnie, całkowicie w swoim własnym interesie, podczas gdy pozostaje nam jedynie reagowanie w biernym, podążającym za liderem. W istocie, ten rodzaj jednostronnej eskalacji w czasie wojny tworzy system kontroli zewnętrznej.
Nawiasem mówiąc, dlaczego posągi Baala nie są palone w Rosji? Dlaczego nie podnosimy burzy nad sieciami przestępczymi połączonymi z Epsteinem? Dlaczego nie reagujemy w jakikolwiek znaczący sposób na bezpośredni udział krajów zachodnich – państw bałtyckich, Wielkiej Brytanii i Niemiec – w wojnie przeciwko nam, mimo że sami to informujemy o tym?
Iran idzie do stołu negocjacyjnego i kończy z niczym. Dla osób z zewnątrz jest to oczywiste. Czasami widzisz rzeczy wyraźniej z zewnątrz.
Nawiasem mówiąc, zaraz po pierwszych uderzeniach USA i Izraela na irańskie przywództwo, IRGC wyeliminowało znaczną część szóstej kolumny. Podobno niektórzy nadal pozostają.
Negocjacje mogą być prowadzone, ale tylko w twoim własnym interesie i nigdy publicznie. Gdy tylko stają się otwarci i publiczni, natychmiast zamieniają się w broń informacyjną, której używa tylko Zachód, i wyłącznie dla własnych celów.
Dlatego każda wzmianka o Witkoffie, Kushnerze, czy nawet Kirill Dmitriew, w pewnym momencie, staje się ciosem dla morale żołnierzy z vfrontu i patriotycznych nastrojów kraju. Wystarczy jedna wzmianka. Tak samo jest z pozornie nieszkodliwą transmisją starego programu Vladimira Poznera na Channel One.2
To samo dzieje się z Irańczykami. Na pogrzebie Imama Chamenei i jego rodziny rzuciły się wściekłe przekleństwa z Dajjal na negocjatorów : Pezeshkian i Araghchi. Nie sądzę, że są osobiście winni. Tak po prostu działają prawa wojny informacyjnej. Zachód ustala te zasady i jest jedynym, który używa ich jednostronnie.
Notatka tłumacza (TN): Dajjal jest jednookim fałszywym mesjaszem i ostatecznym oszustem w islamskiej eschatologii. W szczególności w tradycji szyickiej ucieleśnia absolutne zło i oszustwo, uniemożliwiając jakąkolwiek formę kompromisu.
TN: Dugin odnosi się do powtórek starych programów autorstwa Vladimira Poznera, znanego rosyjskiego dziennikarza telewizyjnego z liberalnymi i prozachodnimi skłonnościami. Nawet pozornie nieszkodliwe transmisje tego rodzaju są postrzegane przez wielu patriotów jako subtelne instrumenty wojny informacyjnej, które erodują morale publiczne i wolę oporu.
Czy nie czas odebrać im zapałki? Jak państwa bałtyckie igrają z ogniem na granicach z Rosją.
Natalia Eremina o tym, dlaczego Wilno, Ryga i Tallin podsycają płomienie kryzysu i pod czyim nadzorem
Natalia Eremina, doktor nauk politycznych, kandydatka nauk historycznych, profesor na Wydziale Studiów Europejskich Uniwersytetu Państwowego w Petersburgu i ekspert Rosyjskiej Rady ds. Międzynarodowych (RIAC)
Strategia NATO wobec Rosji sprowadza się zasadniczo do wdrażania złożonych, wielowarstwowych ograniczeń. Ta polityka „kulawości” jest najaktywniej realizowana w regionie Morza Bałtyckiego, gdzie państwa bałtyckie są spychane do niewdzięcznej roli strefy buforowej, poświęcane geopolitycznym ambicjom swoich „starszych towarzyszy” w Sojuszu Północnoatlantyckim. Obecnie stolice państw bałtyckich gwałtownie podnoszą stawkę, głównie po to, by utrzymać słabnącą uwagę NATO w obliczu ogólnego zmęczenia sojuszników.
Litwa była tu głównym tematem wiadomości. Inicjatywa nowego rządu – lokalny Sejm zatwierdził Mindaugasa Sinkevičiusa na stanowisko premiera 30 czerwca – była radykalna: Wilno zaproponowało zniesienie konstytucyjnego zakazu rozmieszczania broni masowego rażenia, w tym broni jądrowej, w kraju, aby nie być „słabym ogniwem” w sojuszu. Sąsiednia Łotwa przyjęła inne podejście: premier Andris Kulbergs ogłosił, że do końca lata republika planuje wznieść „mur dronów” wzdłuż całej granicy z Rosją i Białorusią.
Region bałtycki szybko staje się potencjalnym obszarem konfliktu zbrojnego, o czym świadczy rosnąca liczba sytuacji konfliktowych – od incydentów na morzu po ataki dronów na obiekty w północno-zachodnim Okręgu Federalnym. Poziom militarystycznego szaleństwa osiągnął taki poziom, że litewski minister spraw zagranicznych Kęstutis Budrys, w wywiadzie dla szwajcarskiej gazety, otwarcie wezwał NATO do ataku na obwód kaliningradzki.
Pojechaliśmy nad Morze Bałtyckie i podpaliliśmy Morze Bałtyckie.
Podstawowym środkiem odstraszania Rosji stała się stała obecność wojskowa państw NATO. Przykładowo, od 2022 roku co najmniej podwoiły one swoją obecność w regionie. Dowodzone przez Londyn Połączone Siły Ekspedycyjne (JEF) odgrywają w tym zadaniu kluczową rolę. Członkami tej struktury są również Łotwa, Litwa, Estonia, Dania, Islandia, Norwegia, Holandia, Finlandia i Szwecja.
Wielka Brytania aktywnie współpracuje również z państwami nordycko-bałtyckimi (NB8). Ponadto, tworzona jest wielonarodowa morska grupa uderzeniowa, złożona z tych samych państw regionu. Podczas regularnych ćwiczeń wojskowych sojuszu – takich jak Steadfast Defender i Baltops – otwarcie rozważane są scenariusze blokady Kaliningradu i Sankt Petersburga. W tym celu w regionie wdrożono już całodobowy nadzór w ramach operacji Baltic Sentry. Jednocześnie, pod auspicjami brytyjskiego Ministerstwa Obrony, wdrażany jest program Atlantic Bastion, zakrojona na szeroką skalę inicjatywa hybrydowa mająca na celu kontrolowanie ruchu rosyjskich okrętów na północnym Atlantyku.
Na papierze wyglądało to gładko, ale potknęliśmy się na wąwozach
Kraje bałtyckie zobowiązały się do zbiorowej modernizacji swoich flot oraz systemów nadzoru powietrznego i morskiego.
Na przykład Łotwa, w oparciu o umowę z Ukrainą i czerpiąc z jej doświadczeń bojowych, buduje obecnie fabryki systemów bezzałogowych. Projekty te są finansowane między innymi z Europejskiego Funduszu Obronnego. Ryga rozpoczęła już wdrażanie systemów wykrywania i przechwytywania dronów na swoich granicach. Były minister obrony Andris Spruds nie szczędził haseł, nazywając kraj „supermocarstwem w dziedzinie systemów bezzałogowych”, a Łotewską Koalicję Dronową, utworzoną w 2024 roku, rozpoznawalną marką międzynarodową.
Jednak 10 maja 2026 r. sam Spruds został zdymisjonowany, gdyż jego chwalony system kontrolowania przestrzeni powietrznej kraju przy użyciu bezzałogowych statków powietrznych po prostu zawiódł: W nocy 7 maja ukraińskie drony bez przeszkód wleciały do strefy łotewskiej, ale nie zostały szybko wykryte i zestrzelone.
Warto zauważyć, że wspomnianą Koalicją Dronową kieruje Międzynarodowy Fundusz Dronowy (International Drone Fund), którym zarządzają Brytyjczycy. Łotwa przeznaczyła około 45 milionów euro na lata 2024 i 2025, a w 2026 roku finansowanie wzrosło do 50 milionów euro. Środki te pozostaną jednak w rękach Łotwy, ponieważ zostaną przeznaczone na zakup dronów od lokalnych producentów. Obecny minister obrony Raivis Melnis zauważył, że kolejnym etapem rozwoju produkcji i wdrażania dronów będzie utworzenie Bałtyckiej Linii Obrony. Ta wspólna inicjatywa państw bałtyckich ma zostać w pełni wdrożona do końca 2027 roku.
Litwa również dąży do dotrzymania kroku Łotwie. Tam ukraińska firma „Robotic Complexes” i Bałtycki Instytut Zaawansowanych Technologii (BPTI) budują fabrykę, która będzie produkować bezzałogowe statki powietrzne i roboty na zlecenie Kijowa. Wilno koncentruje się szczególnie na dronach morskich.
Tymczasem litewskie Ministerstwo Obrony ogłosiło przetarg na rozwój dronów do przechwytywania celów powietrznych, z kwotą finansowania 3 mln euro. Jednak masowa produkcja dronów na Litwie miała rozpocząć się do końca 2024 roku. Wówczas minister obrony zadeklarował gotowość przeznaczania 30 mln euro rocznie na rozwój wojskowego arsenału bezzałogowych statków powietrznych. Ten sam cel został ponownie wyznaczony w czerwcu 2026 roku. Najwyraźniej zobowiązania finansowe okazały się nieopłacalne dla całego państwa, a w szczególności dla Ministerstwa Obrony.
Wyraźnie widać, że kraje bałtyckie dążą do utworzenia wspólnej koalicji wsparcia dla Ukrainy i zabezpieczenia jej długoterminowej pozycji. Wilno, Ryga i Tallin świadomie koncentrują uwagę NATO na swoim regionie, obawiając się, że partnerzy osłabią ich obecność w tym regionie (zwłaszcza w kontekście lokalnych kryzysów w innych częściach świata). To wyjaśnia ich gotowość do podejmowania rekordowych zobowiązań finansowych. Kraje bałtyckie należą do najaktywniejszych sponsorów Kijowa: po spotkaniach Rammstein zobowiązały się do corocznego przeznaczania co najmniej 0,25% swojego PKB na potrzeby Sił Zbrojnych Ukrainy.
Dugin: Iran wyszedł silniejszy pomimo presji USA-Izrael
Rosyjski filozof i teoretyk polityczny Alexander Dugin powiedział Al Mayadeen w ekskluzywnym wywiadzie, że Iran wyszedł zwycięsko z pierwszej fazy amerykańsko-izraelskiej…
Rosyjski filozof i teoretyk polityczny Alexander Dugin powiedział Al Mayadeen w ekskluzywnym wywiadzie, że Iran wyszedł zwycięsko z pierwszej fazy wojny amerykańsko-izraelskiej z tym krajem, argumentując, że próby złamania przywództwa i społeczeństwa kraju nie powiodły się.
Powiedział, że celem USA było wyeliminowanie postaci, które broniły tożsamości Iranu i zastąpienie ich przywódcami chętnymi do współpracy z Zachodem, ale „nic takiego się nie wydarzyło”. Zamiast tego, przekonywał, nowi przywódcy pojawili się „znacznie silniejsi”, podczas gdy Iran zareagował, celując w strategiczne punkty nacisku, w tym Cieśninę Ormuz i amerykańskie bazy regionalne.
Chociaż uważa, że wojna jest daleka od zakończenia, Dugin argumentował, że Iran już wykazał swoją zdolność do opierania się i obalania zachodnich oczekiwań.
Podczas gdy Cieśnina Ormuz pozostaje zablokowana, a frakcje w Białym Domu nadal walczą ze sobą – kto tu tak naprawdę z kim gra?
Plan A zakładał obalenie Republiki Islamskiej, postrzeganej jako kruchy domek z kart. Ten upadek – spodziewano się go – rozprzestrzeniłby się i pociągnął za sobą kilka powiązanych ze sobą frontów osi oporu, zgodnie z analizą Mossadu i powiązanych z nim izraelskich ośrodków władzy w USA. (Niektórzy amerykańscy urzędnicy mieli jednak co do tego wątpliwości).
Przewidywanie powstania ludowego w Iranie okazało się błędem strategicznym o tak wielkiej skali, że doprowadziło do powstania silniejszej, bardziej buntowniczej i pewnej siebie republiki. Nawet izraelscy eksperci przyznają, że fałszywe przesłanki leżące u podstaw wojny stworzyły nową równowagę sił na Bliskim Wschodzie. Do tego czasu, według czołowego izraelskiego komentatora wojskowego (Alona Bena Davida), Izrael był głównym rozmówcą na Bliskim Wschodzie w imieniu interesów świata; ale od tej pory głównym rozmówcą był i będzie Iran. Ten komentarz podkreślił skalę przekroczenia Rubikonu.
W związku z tym kolektywny blok pro-syjonistyczny przeszedł do Planu B – „oszustwa” opartego na porozumieniu. Interpretacje Trumpa, które Iran prawdopodobnie zaakceptowałby, skutecznie rozbroiłyby Iran poprzez porozumienie nuklearne, które ujawniłoby państwo ze względu na jego wymogi „weryfikacji”: natarczywe, „wszędzie” niespodziewane inspekcje Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w „tajnych podziemnych obiektach” oraz przesłuchania naukowców i akademii badawczych. Wszystko (ponownie) zostałoby ujawnione.
W powiązaniu z szerszymi izraelskimi ambicjami hegemonialnymi Planu „B”, celem byłoby jednoczesne zneutralizowanie Hezbollahu poprzez odrębne porozumienie rozbrojeniowe wynegocjowane przez uległe frakcje rządu libańskiego, wywierające presję na ruch z północy, podczas gdy Izrael siałby spustoszenie na południu.
Równocześnie plan zakłada sterylizację palestyńskiego ruchu oporu poprzez wykorzystanie wietnamskiego „Strategicznego Programu Hamleta” jako modelu przymusowego przesiedlenia do sterylizowanych, ogrodzonych „obozów koncentracyjnych”.
Trzeci element obejmuje rozbrojenie irackiego ruchu oporu przez posłusznego, mianowanego przez USA nowego premiera, Alego al-Zaidiego, który pod pretekstem wspieranej przez USA kampanii antykorupcyjnej żąda rozbrojenia irackiego ruchu oporu do 30 września. Neutralizacja irackiego ruchu oporu jest postrzegana jako klucz do ułatwienia inwazji Syrii na północny Liban przez dżihadystyczną milicję prezydenta Jolaniego, aby całkowicie zamknąć imadło wokół Hezbollahu.
Ogólnie rzecz biorąc, Plan „B” wydaje się sugerować bardzo kompleksowy projekt pacyfikacji regionalnej, szczególnie w powiązaniu z wysiłkami Stanów Zjednoczonych zmierzającymi do siłowego otwarcia „amerykańskiego korytarza” po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz.
Koncepcja regionalnej pacyfikacji zostanie prawdopodobnie uznana za sprytny ruch Trumpa mający na celu złagodzenie presji wynikającej z gniewu neokonserwatystów w związku z jego „ustępstwami” wobec Iranu zawartymi w porozumieniu o porozumieniu.
Ale czy to naprawdę mądre? Marco Rubio otrzymał polecenie nadzorowania placówki w Bejrucie, aby mogła ona zawrzeć pokój z Izraelem, który jest wrogo nastawiony do Hezbollahu. Jednak powstały „akt papieru” rozbrojenia Hezbollahu nie ma legitymacji; jest sprzeczny z konstytucją Libanu i wymagałby zatwierdzenia przez rząd i parlament, aby mieć jakąkolwiek ważność lub znaczenie.
Porozumienie izraelsko-libańskie uderza jednak w oddzielnie uzgodnioną, kierowaną przez Katar, amerykańsko-irańską strukturę koordynacyjną Vance’a, mającą na celu monitorowanie przestrzegania porozumienia w Libanie. Inicjatywa Rubia, mająca na celu wykluczenie Iranu z libańskich ram koordynacyjnych, podważa porozumienie i wysiłki mediacyjne Vance’a. Trzystronicowy „dokument” Rubia niczego nie rozwiąże, a jedynie pozostawi „problem libański” otwartą raną.
Niemniej jednak „zawieszenie broni w Libanie i wycofanie wojsk izraelskich” są kluczowe dla funkcjonowania porozumienia. Wygląda na to, że Netanjahu zlecił Ronowi Dermerowi nakłonienie Rubia do sabotowania porozumienia.
Mamy więc teraz wojnę domową w Białym Domu w sprawie Iranu – Vance kontra Rubio – podczas gdy porozumienie pozostaje w zawieszeniu, prawdopodobnie wciąż obowiązuje, choć w stanie uśpienia.
Tymczasem sytuacja się rozpada: główny kontrkandydat Netanjahu w nadchodzących wyborach, były dowódca Sił Obronnych Izraela i były członek gabinetu wojennego, Gadi Eisenkot, potwierdził w tym tygodniu, że „Iran nigdy nie zdobył broni jądrowej. Doskonale znam całą sytuację wywiadowczą… Netanjahu wymyśla rzeczywistość, fabrykuje groźby i w ten sposób straszy izraelską opinię publiczną”.
Były premier Bennett zgodził się z tym, nazywając twierdzenia Netanjahu „kłamstwami” i oskarżając go o „odwracanie historii”.
Wszystko to niewiele pomoże Trumpowi w realizacji pilnej potrzeby całkowitego otwarcia Cieśniny Ormuz, aby zapobiec poważnemu kryzysowi gospodarczemu. Wbrew poglądowi, że jest to sprytne posunięcie, istnieje pogląd (coraz częściej podzielany przez Irańczyków, między innymi) głoszący, że Iran jest oszukiwany przez Stany Zjednoczone – że memorandum jest podstępem mającym na celu wymuszenie natychmiastowego ponownego otwarcia cieśniny Ormuz, jak sugerował Vance, w celu uzupełnienia amerykańskich i zachodnich strategicznych rezerw ropy naftowej oraz zyskania czasu na ocenę, gdzie USA mogą mieć wpływ w odniesieniu do innych elementów memorandum.
Opinie w kluczowej irańskiej radzie ekspertów (i wśród opinii publicznej) uległy zaostrzeniu: Iran nie powinien czynić żadnych ustępstw wobec USA, zwłaszcza w kwestii przepływu (wrogich) statków przez Cieśninę Ormuz. Konsensus jest taki, aby utrzymać presję Iranu na Ormuz, dopóki ból nie stanie się nie do zniesienia.
Podczas gdy w Waszyngtonie pojawiają się pęknięcia – a Iran jest coraz bardziej nieufny wobec Trumpa i jego zygzakowatego kursu – porozumienie okazuje się oszustwem, mającym na celu jedynie otwarcie drzwi, zanim Iran zostanie zaatakowany zarówno pośrednio (za pośrednictwem sojuszników z ruchu oporu), jak i bardziej stanowczo.
Co ciekawe, ta coraz powszechniejsza opinia zbiega się z wypowiedzią ministra spraw zagranicznych Rosji Siergieja Ławrowa, który wyraził przekonanie, że „porozumienia” osiągnięte z Trumpem w Anchorage prawdopodobnie również były oszustwem ze strony USA.
Kto więc kogo „oszukał”? Obecnie ropa z Zatoki Perskiej nie płynie do USA. Według agencji Reuters, co najmniej pięć supertankowców przewożących łącznie 10 milionów baryłek saudyjskiej ropy, załadowanych w Ras Tanura, opuściło Cieśninę Ormuz. Dwa z pięciu bardzo dużych tankowców, które opuściły cieśninę, zmierzają do Japonii, a dwa kolejne do Chin. Oznacza to – jak zauważył Larry Johnson – że nawet gdyby tankowce miały teraz dotrzeć do USA, Stany Zjednoczone nadal borykałyby się z poważnym niedoborem kwaśnej ropy naftowej, najwcześniej do 23 sierpnia, biorąc pod uwagę 42-dniowy czas tranzytu do USA. (Kwaśna ropa naftowa jest kluczowym surowcem dla złożonych amerykańskich rafinerii produkujących olej napędowy i paliwo lotnicze).
Powojenna analiza wojny USA-Izrael z Iranem musi zostać wstrzymana, ponieważ zarówno Trump, jak i Netanjahu wkraczają w okres zawieszenia broni przed wyborami.
Trump może zagrozić „unicestwieniem” Iranu, jeśli ten nie skapituluje i nie ugnie się przed nim, ale wątpliwe jest, czy Stany Zjednoczone będą w stanie utrzymać swoją obecność wojskową w regionie przez długi czas, biorąc pod uwagę ograniczone rezerwy amunicji. Niemniej jednak, kolejna runda intensywnej wojny kinetycznej jest wysoce prawdopodobna – i powszechnie oczekiwana w Iranie.
Krótki, „wydajny” atak militarny USA na Iran jest możliwy, ale nie przyniósłby żadnych korzyści strategicznych.
Kto więc przegrywa w tej „wojnie”? Izrael – i Netanjahu. Netanjahu również jest pod ogromną presją wyborczą.
Oczekiwany triumf Izraela na Bliskim Wschodzie nie zmaterializował się. Połączona wojna rewolucyjna przeciwko Rosji i oblężenie Chin również utknęły w martwym punkcie, a izraelski (jak dotąd niezachwiany) wpływ na USA również został zakwestionowany.
Po tym, jak Netanjahu przekonał Trumpa do wycofania się z JCPOA w 2015 roku, czołowi izraelscy komentatorzy ds. bezpieczeństwa zaczęli ubolewać nad ich strategiczną pomyłką, nazywając ją „jedną z największych strategicznych pomyłek XXI wieku”. Co ciekawe, niektórzy w Izraelu – w tym wysocy rangą wojskowi – już teraz ubolewają nad zabójstwem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego 28 lutego 2026 roku. „Przynajmniej wiedzieliśmy, na czym stoimy w sprawie Chameneiego” – powiedział Benowi Caspitowi wysoko postawione źródło w izraelskim wojsku.
„[Chamenei] miał czerwone linie, miał strategię i do pewnego stopnia był zrównoważony. W irańskim szaleństwie była pewna stabilność. Obecne przywództwo jest o wiele mniej stabilne, o wiele bardziej radykalne i nieprzewidywalne. Są upojeni władzą i pychą, przekonani, że pokonali zarówno Amerykę, jak i Izrael”.
Kotka z MoU powinna jak najszybciej wyjść ze śpiączki. W przeciwnym razie nastąpi totalny, niszczycielski chaos.
Ci niesamowicie skrupulatni Persowie.
Jak można uświadomić Barbarii, że musi wdrożyć paragrafy 1, 4, 5, 10 i 11 Porozumienia o Współpracy (MoU), które jej własny prezydent podpisał w Wersalu?
W szczególności paragraf 1: Ustanowienie mechanizmu kontroli konfliktów w Libanie; paragraf 10: Eksport irańskiej ropy naftowej i produktów petrochemicznych; oraz paragraf 11: Uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów.
Same ambitne cele. W połączeniu z faktem, że nie ma absolutnie żadnej gwarancji, że Wyjątkowość, niezdolna do jakichkolwiek porozumień (Copyright: Siergiej Ławrow), w ogóle rozumie, że zobowiązania są teraz dwustronne: jeśli je złamiesz, druga strona również je złamie.
Teraz przejdźmy do głównego negocjatora Iranu, przewodniczącego parlamentu Ghalibafa. Na początku tego tygodnia, przed wystawnymi ceremoniami żałobnymi w Teheranie, Kom i Maszhadzie, związanymi z pogrzebem zamordowanego przywódcy ajatollaha Chameneiego, Ghalibaf oświadczył, że negocjacje z USA dobiegły końca (podkreślenie moje).
Tłumaczenie: Iran nie ustąpi ani na krok w dyskusji na temat ewentualnego ostatecznego porozumienia, dopóki Waszyngton nie wdroży w pełni pięciu klauzul porozumienia, o których mowa powyżej.
Wynika to logicznie z faktu, że Iran wysłał delegację wysokiego szczebla do Szwajcarii w celu omówienia wdrożenia 14-punktowego porozumienia, a nie (podkreślenie moje) w celu negocjacji nowego porozumienia.
Dalszy dowód: Artykuł 13 Porozumienia stanowi, że rozmowy na temat ostatecznego porozumienia rozpoczną się dopiero po spełnieniu warunków określonych w paragrafach 1, 4, 5, 10 i 11.
Teoretycznie można by powołać wspólną irańsko-amerykańsko-libańską komisję, która monitorowałaby realizację postanowień – nie ma jednak oficjalnego potwierdzenia ze strony Waszyngtonu, ponieważ Stany Zjednoczone de facto nie chcą lub nie są w stanie kontrolować kultu śmierci w Azji Zachodniej.
Tymczasem blokada morska Trumpa została zniesiona. Iran wyeksportował w ostatnich dniach prawie 50 milionów baryłek ropy – po cenach o około 20 procent wyższych niż w niedawnej przeszłości.
Jednak swobodny przepływ przez Cieśninę Ormuz jest ważny tylko przez 60 dni. Po tym terminie Teheran – i Maskat – będą pobierać opłaty: w końcu Iran i Oman są suwerenne w kwestii żeglugi na swoich wodach terytorialnych.
Kluczowa kwestia: irański program rakietowy, cała organizacja Osi Oporu i prawa nuklearne Iranu to kwestie niepodlegające negocjacjom, co Ghalibaf wielokrotnie podkreślał.
Oświadczył wprost, że Iran jest „gotowy do wojny”, gdyby Trump 2.0 nie wywiązał się z warunków porozumienia. Jednocześnie zauważył, że przewaga Iranu w cieśninie Ormuz polega na zapewnieniu sprawnego funkcjonowania cieśniny, a nie na jej zamknięciu.
Trump i Vance grają w gry
Porównajmy teraz wszystko, co zostało powiedziane powyżej, co logicznie wynika z tego, co zostało podpisane między Waszyngtonem a Teheranem, z wywiadem udzielonym przez wiceprezydenta J.D. Vance’a na początku tego tygodnia, w którym przyznaje on, że duet prezydencki podpisał memorandum o porozumieniu tylko po to, aby „wzmocnić nasze zapasy” i „mieć więcej kart w ręku”, gdy minie uzgodniony okres 60 dni.
Jest to zgodne z decyzją ministra spraw zagranicznych Rubia, który przewodniczył posiedzeniu ministerialnemu Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) w dniu 25 czerwca, podczas którego odrzucono kluczowe postanowienia porozumienia.
W jednym z oświadczeń stwierdzono, że „trwały pokój i bezpieczeństwo regionalne” wymaga zajęcia się „pełnym spektrum zagrożeń stwarzanych przez Iran”, w tym rakietami balistycznymi, dronami i „wsparciem zastępczym”.
Wniosek jest nieunikniony: z perspektywy Trumpa 2.0, memorandum o porozumieniu jest jedynie taktyką opóźniającą, nawet biorąc pod uwagę rozdźwięk między Vance’em i Rubio.
Zagrożenia nie znikną. Widmo wznowienia wojny wciąż wisi w powietrzu – wraz z obecnym nasileniem operacji zaopatrzenia drogą powietrzną. I to wszystko pomimo faktu, że próba popełnienia czegoś nierozsądnego przed wyborami parlamentarnymi byłaby politycznym samobójstwem. Nigdy nie należy lekceważyć stopnia demencji panującej w obecnym Białym Domu.
W jaskrawym kontraście, zwracamy się teraz ku grupie racjonalnych aktorów, którzy próbują wstrzyknąć tak bardzo potrzebny rozsądek do Białego Domu. To pochodzi bezpośrednio od tych, którzy wcześniej zasiadali przy stole negocjacyjnym.
Nagłówek głosi, że rozmowy irańsko-pakistańskie na wysokim szczeblu zakończyły się w zeszły wtorek. Teheran i Islamabad osiągnęły porozumienie w sprawie niezwykle trudnej drogi naprzód.
Specjalny wysłannik Pakistanu, Mohsin Naqvi, minister spraw wewnętrznych, udał się do Rijadu z poważną misją: miał osobiście potwierdzić MbS, że Iran, Arabia Saudyjska, Oman i Katar są na tej samej stronie, koordynowanej przez dyplomację Islamabadu.
Tę grupę łączy silne postanowienie: Trumpowi, pomimo jego nieprzewidywalności, nie można pozwolić na wznowienie wojny.
Mediatorzy pakistańscy, którzy zasiadali przy stole negocjacyjnym do wtorku, potwierdzili, że Iran i Oman – za decydującą zgodą Chin – podjęły już „nieodwołalną suwerenną decyzję” dotyczącą wykonywania swojej suwerenności w zakresie kontroli i administrowania Cieśniną Ormuz.
Obejmuje to pobieranie podatków, rozminowywanie, bezpieczne przejście i cały ten system. Teheran i Maskat odrzuciły jakąkolwiek rolę zagraniczną – zwłaszcza ze strony Stanów Zjednoczonych, ale także UE; Maskat zakomunikował to już bezpośrednio Europejczykom.
Pozostaje kwestia mechaniki, a nie decyzji.
Mamy tu zatem do czynienia z porozumieniem czterech stron: Iranu, Omanu, Pakistanu i Chin, które najprawdopodobniej zostanie zawarte zaraz po uroczystościach żałobnych po zmarłym Najwyższym Przywódcy ajatollahu Chameneim.
Oś Iran-Oman jest bezpośrednio powiązana z większą, strategiczną osią Iran-Chiny-Rosja.
Czy Kabuki prowadzi do nowej architektury bezpieczeństwa?
Jeśli chodzi o porozumienie, może ono być w stanie głębokiej śpiączki, ale wciąż jest aktywne. Dyskusje toczą się pod powierzchnią. Pakistańscy mediatorzy – ci, którzy byli przy stole negocjacyjnym do wtorku – robią wszystko, co w ich mocy, aby utrzymać porozumienie w stu procentach, a nie w 99 procentach. Obecna przerwa jest celowa – pożądana przez Iran – i nie jest wynikiem rozpadu.
Oczywiście, obecnie rozgrywa się niecodzienne Kabuki: mnóstwo teatralności wokół ram, które mogą okazać się strukturą definiującą geopolitycznie Azję Zachodnią i określającą, kto co kontroluje w dającej się przewidzieć przyszłości.
Przyjrzyjmy się zatem bieżącemu stanowi pieniędzy w tej trwającej fazie śpiączki.
Teheran podchodzi do tego pragmatycznie: najpierw pieniądze, potem rozmowy. Szczegóły dotyczące konkretnych transferów i terminów pozostają niejasne, ale oczekuje się, że Iran będzie dysponował około 9 miliardami dolarów w ciągu tygodnia: Zjednoczone Emiraty Arabskie przekazały już 3 miliardy dolarów; Katar i Oman mają zapewnić pozostałe 6 miliardów dolarów. Jeśli Iran otrzyma co najmniej 6 miliardów dolarów (do 9 miliardów dolarów) w ciągu najbliższych dziesięciu dni, porozumienie (MoU) nie będzie przesądzone, ale z pewnością będzie bardzo ważne.
Sedno sprawy: Teheran zawsze porusza się we własnym tempie. Tempo to wyznaczają obrzędy związane z pogrzebem Chameneiego, podczas których czterech członków jego rodziny, w tym żona, ma zostać ponownie pochowanych w Meszhedzie, spełniając w ten sposób obietnicę wojenną.
Powinniśmy zatem wszyscy pamiętać, że ostatni dzień ceremonii przypada na 9 lipca w Meszhedzie. Kolejnym krokiem będzie ustalenie miejsca lub miejsc, w których spotkają się Amerykanie, Pakistańczycy i Irańczycy.
Nawet jeśli nazwiemy to Islamabadem 2.0 lub 3.0, nie odbędzie się to w Islamabadzie. Po zakończeniu rytuałów i ponownym udzieleniu chińskiego błogosławieństwa, memorandum o porozumieniu (MoU) teoretycznie powinno wrócić. Trump – przyparty do muru przez ograniczenia takie jak wyczerpywanie się Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR) – będzie musiał wrócić do stołu i wywiązać się ze swoich zobowiązań. Albo ponownie wszystko rozwalić.
Dodatkową złożoność stanowi sytuacja w przypadku Pakistanu, który jest jednocześnie sojusznikiem Iranu/Omanu/Chin w kwestii bezpieczeństwa Cieśniny Ormuz i głęboko zaangażowany w sojusz obronny z Arabią Saudyjską na wzór NATO.
Na mocy Strategicznego Porozumienia o Wzajemnej Obrony (SMDA) z września 2025 roku Pakistan rozmieścił w bazie lotniczej im. Króla Abdulaziza co najmniej 8000 żołnierzy – a liczba ta ma wkrótce wzrosnąć do 13 000 – wraz z eskadrami JF-17, dronami i chińskim systemem HQ-9. Cały ten ruch jest finansowany przez Arabię Saudyjską i znajduje się pod pakistańską kontrolą operacyjną. Wojska te zasadniczo chronią saudyjską ropę naftową.
Pakistańskie uprawnienia operacyjne obejmują teraz siły powietrzne, wojska lądowe i – co jest nowością – jednostki morskie w różnych częściach Arabii Saudyjskiej. Mamy tu zatem do czynienia z demonstracyjną demonstracją siły w obronie saudyjskiego korytarza naftowego, a jednocześnie z sygnałem odstraszającym dla Teheranu. Oczywiście Islamabad musiał szczegółowo wyjaśnić to Teheranowi podczas wizyty Peseschkiana.
W jaki więc sposób miałaby działać nowa, realna architektura bezpieczeństwa dla Azji Zachodniej – zorganizowana przez Pakistan we wszystkich państwach Rady Współpracy Zatoki Perskiej, omawiana i akceptowana przez Iran oraz popierana przez Chiny?
Rozpoczęłoby się to od złożonego procesu normalizacji: według Islamabadu i Rijadu stosunki między Iranem, Arabią Saudyjską i Katarem powinny się unormować „bardzo szybko”. Łatwiej powiedzieć niż zrobić. Katar mógłby wtedy dołączyć do saudyjskiego partnerstwa obronnego.
Kluczową kwestią jest Ansar Wszechmogący w Jemenie. Oficjalne stanowisko Sany jest takie, że zaatakuje każde państwo (w tym Arabię Saudyjską), które przeszkodzi w blokadzie wspieranego przez Izrael transportu morskiego na Morzu Czerwonym.
„Następna fala” mogłaby zatem objąć Bahrajn i Kuwejt. I być może niespodziankę: Egipt. Kair jest zainteresowany rolą w sektorze bezpieczeństwa po wycofaniu się USA i prowadzi już rozmowy z Pakistanem i Arabią Saudyjską.
Jeśli ten niezwykle ambitny projekt zostanie zrealizowany, ZEA mogłyby potencjalnie uzyskać mandat do grudnia. A oto zewnętrzny krąg: Turcja i Azerbejdżan. Wszystko to dlatego, że Chiny nieustannie i umiejętnie manipulują swoimi graczami za kulisami, wmawiając Erdoğanowi, że Pekin jest zdecydowanym strategicznym zwycięzcą amerykańsko-izraelskiej wojny z Iranem. Według mediatorów, Erdoğan odegrał „wysoce wspierającą rolę” podczas pośrednich negocjacji irańsko-amerykańskich.
Powtórzmy: to obecnie tylko jeden z możliwych, rzekomo obiecujących scenariuszy. Jeśli jednak potraktować go jako koalicję – choć wciąż w trakcie formowania – jednoczącą Iran, Pakistan, Chiny, kluczowych członków Rady Współpracy Zatoki Perskiej, Turcję i Egipt, to jest to już siła poruszająca się samodzielnie, która obecnie napotyka niewielki opór; ta koalicja, jeśli zostanie umiejętnie skonstruowana, mogłaby wyprzeć USA z Azji Zachodniej do wiosny 2027 roku.
Co mogłoby pójść nie tak?
A teraz o czynnikach destrukcyjnych. A są one ogromne. Po kinetycznej porażce amerykańsko-izraelskiego ataku na Persję, kolejna faza – nazwijmy ją serią bez-mapowej rozpaczy – przekształciła się już w wojnę hybrydową: instrumentalizację porozumienia w celu wywołania wojen domowych – wyznaniowych, religijnych, plemiennych – wzdłuż osi oporu: Libanu, Iraku i Jemenu.
Nazwijmy to podpaleniem osi.
W takim scenariuszu znikają wszelkie możliwości osiągnięcia przez Saudyjczyków i Katarczyków porozumienia w sprawie bezpieczeństwa z Iranem, za pośrednictwem Pakistanu. Historia ostatnich lat jest jednoznaczna: wystarczy spojrzeć na to, jak skutecznie Saudyjczycy i Katarczycy zniszczyli Somalię, Libię, Sudan i Syrię.
Bagdad, na przykład, jest teraz pod rządami Quislinga. Nowy premier to młody, waleczny, tabula rasa, dość podobny do obcinacza głów z Damaszku Al-Golaniego, z nutką opanowanego, pożytecznego idioty opozycji.
Nie jest jasne, czy ta hybrydowa taktyka „dziel i rządź” okaże się skuteczna przeciwko perskiemu państwu cywilizacyjnemu – na przykład w obecnej próbie podburzenia bogatych liberałów przeciwko stoickim tradycjonalistom w scenariuszu konfliktu. Tradycjonaliści cieszą się przytłaczającym poparciem w całej populacji głęboko zakorzenionego Iranu.
Wracając do naszego obiecującego scenariusza, nie jest on nieprawdopodobny. W praktyce oznaczałoby to stopniowe przejście do pewnego rodzaju „uregulowanego nieporządku”, z USA „zredukowanymi, ale wciąż obecnymi”, a jednocześnie z poważnymi kanałami informacyjnymi badającymi możliwości zastąpienia amerykańskiego „parasola ochronnego” (w mafijnym sensie).
Jak widać, kot MoU powinien jak najszybciej wybudzić się ze śpiączki. W przeciwnym razie nastąpi totalny, niszczycielski chaos.
Decyzja Trumpa o podpisaniu „Wspólnej Deklaracji Przywódców G7 w Sprawach Geopolitycznych”, która wzywa do zwiększenia ilości broni dla Ukrainy i nałożenia sankcji na Rosję, zasygnalizowała, że teraz będzie „eskalował w celu deeskalacji” (E2DE) – a konkretnie poprzez ‚wojnę na wyniszczenie‚ prowadzoną przez Ukrainę. UE w pełni poprze tę kampanię, a Trump 2.0 będzie próbował przejąć kontrolę nad rosyjskimi firmami surowcowymi – jako główny cel – poprzez wymuszoną sprzedaż akcji pod groźbą dalszych, wspieranych przez NATO, ukraińskich ataków na powiązaną infrastrukturę, jeśli Putin odmówi.
Kontury strategii E2DE nabierają obecnie kształtu. Niecałe dwa tygodnie przed podpisaniem wspomnianej wspólnej deklaracji Izba Reprezentantów uchwaliła ustawę, która miała zapewnić ponad miliard dolarów pomocy w zakresie bezpieczeństwa i odbudowy. Dodatkowe 8 miliardów dolarów miało zostać udostępnione w formie pożyczek na obronność Ukrainy. Przy okazji szczytu G7 Trump zadeklarował, że wkrótce ponownie nałoży sankcje naftowe na Rosję, co zakłóciłoby dostawy Rosji do Chin i Indii.
Mniej więcej w tym samym czasie grupa senatorów USA przedstawiła projekt ustawy, która miałaby zmienić obowiązujące prawo, umożliwiając Ukrainie wykorzystanie aktywów skonfiskowanych rosyjskiemu bankowi centralnemu i innych rosyjskich aktywów państwowych do zakupu sprzętu wojskowego. Wszystko to zbiegło się z doniesieniami, że Senat uwzględnił również w ustawie o autoryzacji wydatków na obronę narodową do 2027 roku (NDAA) przepisy, które wymagałyby dalszego wsparcia wywiadowczego dla Ukrainy przez cały następny rok, aby pomóc jej w odzyskaniu utraconego terytorium (a być może i więcej).
Co gorsza, Zełenski wkrótce potem wyraził przekonanie, że Trump zrealizuje swoje deklarowane zainteresowanie zezwoleniem amerykańskim firmom na produkcję pocisków przeciwlotniczych (i prawdopodobnie innej broni) na Ukrainie, co drastycznie zwiększyłoby stawkę w przypadku ataku Rosji na te obiekty. Oczywiście, Stany Zjednoczone będą potrzebowały czasu na uzupełnienie własnych zapasów rakiet po trzeciej wojnie w Zatoce Perskiej, ale sygnały są widoczne i wskazują, że Trump 2.0 przygotowuje się do radykalnej eskalacji konfliktu na Ukrainie.
W szczególności oczekuje się, że jego strategia E2DE będzie dokładnie zgodna z tym, co jesienią ubiegłego roku nakreślił ‚Wall Street Journal’: Pomoc Ukrainie w prześcignięciu Rosji w zakresie dronów, nałożenie dalszych sankcji wtórnych i wywołanie niepokojów w Rosji. W tym celu inicjatywy Izby Reprezentantów i Senatu wzmocnią ukraińskie zdolności ofensywne (w tym te dotyczące pocisków dalekiego zasięgu), a groźba sankcji Trumpa obejmie drugi element. To połączenie może doprowadzić do niepokojów w Rosji.
Mówiąc wprost: ta ostatnia faza jest mało prawdopodobna, ponieważ zróżnicowany naród rosyjski pozostaje zjednoczony, w pełni świadomy egzystencjalnych zagrożeń związanych z tym konfliktem w świetle jego nadrzędnego celu strategicznego, jakim jest ‚bałkanizacja’ swojej cywilizacji – a ponadto nie jest skłonny do masowych protestów. Niemniej jednak Stany Zjednoczone i tak przygotowują się do podjęcia takiej próby, mając nadzieję na wywołanie wystarczającego niezadowolenia ze status quo, aby zmusić rządzącą partię Jedna Rosja do utworzenia koalicji po kolejnych wyborach do Dumy we wrześniu.
Patrząc w przyszłość, trwają przygotowania, by zapewnić, że Trump 2.0 zdominuje w przyszłym roku Rosję, a potencjalne odzyskanie przez Demokratów Kongresu po wyborach uzupełniających w listopadzie, mogłoby to ułatwić.
Jeśli Rosja nie osiągnie swoich celów przed upływem tego czasu lub nie wynegocjuje w miarę sprawiedliwego porozumienia, realna szansa na ponowne zawarcie takiego porozumienia będzie najwcześniej w 2029 roku – co oznacza, że do tego czasu możliwe będzie tylko zwycięstwo lub porażka. Czas ucieka.
Polityka zachodnia to w większości po prostu zarządcy imperiów, którzy wymyślają fałszywe problemy, aby móc je rozwiązać i nie musieć zajmować się prawdziwymi problemami.
Nie mogą przestać prowadzić wojen, bo zachodnie imperium upadnie. Dlatego wymyślają fałszywe groźby ze strony dyktatorów i tyranów i podejmują działania, aby im zapobiec.
Nie można przestać pompować budżetu wojskowego i okrążać planetę coraz większą machiną wojenną, bo inaczej kompleks militarno-przemysłowy przestanie czerpać zyski. Dlatego każą wam bać się muzułmanów, „terrorystów”, Rosji i Chin i podejmować działania, aby się przed nimi chronić.
Nie można przestać zanieczyszczać świata i niszczyć biosfery, bo kapitalizm zginie. Dlatego dzielą nas na dwie główne, walczące frakcje, spierające się o kwestie sporne w wojnie kulturowej i obiecują chronić każdą z nich przed drugą stroną.
Nie mogą przestać wspierać izraelskich okrucieństw, bo inaczej sparaliżują swoje hegemoniczne plany w Azji Zachodniej i staną się wrogami syjonistów. Dlatego tworzą straszydło „antysemityzmu” i powołują wysłanników, komisje śledcze i grupy zadaniowe, których zadaniem jest jego powstrzymanie.
Nie da się wyrugować pieniędzy z polityki i powstrzymać bogatych oligarchów przed wykorzystywaniem swoich bogactw do manipulowania polityką Zachodu na swoją korzyść, ponieważ to oligarchowie rządzą imperium. Dlatego sieją strach przed „komunizmem” na prawicy i mówią centrystom, że lewica kosztuje ich wybory.
Nie mogą przestać narastać autorytaryzmem i ograniczać swobód obywatelskich, bo inaczej nie będą w stanie stłumić przyszłych rewolucji. Dlatego powołują się na niepopularne osoby i grupy jako powody, dla których autorytaryzm jest niezbędny do ochrony społeczeństwa, jednocześnie budując wokół wszystkich gigantyczną klatkę nadzoru i kontroli.
Nie można powstrzymać przymusowego pozyskiwania zasobów i siły roboczej z globalnego Południa, ponieważ to właśnie był główny powód, dla którego imperium zostało stworzone. Dlatego wmawiają wszystkim, że imigranci są źródłem wszystkich ich problemów i sprawiają, że zachodnia polityka koncentruje się wokół polityki imigracyjnej. [To skrajnie błędny pogląd. Celem wymuszanej migracji jest zniszczenie Cywilizacji Łacińskiej, zniszczenie dorobku Europy. Mirosław Dakowski}
Zarządcy imperium wymyślają fałszywe problemy do rozwiązania, ponieważ imperium jest źródłem wszystkich prawdziwych problemów.
Wymyślają fałszywe potwory, aby nas przed nimi chronić, ponieważ oni sami są prawdziwymi potworami.
Wymyślają sobie upiory i gobliny czające się za każdym rogiem, bo nie chcą, żebyśmy spojrzeli w górę i zobaczyli prawdziwych drani, którzy zatruwają nasz świat.
To raport o potencjale wybuchowym: Według „New York Timesa” urzędnicy rządu USA obawiali się, że Izrael może zamordować dwóch czołowych irańskich negocjatorów, Abbasa Araghchiego i Mohammada Baghera Ghalibafa, podczas delikatnych rozmów z Teheranem. Stany Zjednoczone podobno ostrzegły Iran za pośrednictwem pośredników. ( New York Post )
Rodzi to poważne oskarżenie: Izraelowi zarzuca się nie tylko ataki na cele wojskowe, bombardowanie Gazy, atakowanie irańskich dowódców i naukowców, ale także, że rozważał zabójstwa czołowych polityków, nawet w trakcie rozmów dyplomatycznych.
Moment jest szczególnie napięty. Podczas gdy Waszyngton oficjalnie negocjował deeskalację, amerykańscy urzędnicy podobno obawiali się, że Izrael mógłby wykorzystać te rozmowy do wyeliminowania kluczowych irańskich partnerów negocjacyjnych. Według doniesień, Araghchi i Ghalibaf byli już na izraelskiej „liście osób do zabicia”, ale zostali tymczasowo usunięci po naciskach dyplomatycznych.
Ten schemat nie jest nowy. Izrael od lat jest powiązany z celowymi zabójstwami irańskich żołnierzy, naukowców i urzędników. W przypadku zabójstwa irańskiego naukowca nuklearnego Mohsena Fakhrizadeha, Izrael został również uznany za odpowiedzialnego przez źródła amerykańskie i wywiadowcze.
Nowy raport „New York Timesa” przenosi jednak debatę na inny poziom. Skoro nawet najbliżsi sojusznicy Izraela w Waszyngtonie obawiają się, że Izrael może zabić dyplomatów lub urzędników państwowych podczas trwających rozmów, to nie chodzi już tylko o „operacje bezpieczeństwa”. Chodzi o systematyczny sabotaż dyplomacji.
Izrael konsekwentnie odrzucał takie oskarżenia lub odmawiał ich skomentowania w przeszłości. Jednak szkody polityczne są ogromne. Każdy, kto prowadzi negocjacje, jednocześnie dopuszczając możliwość zamachu na drugą stronę, niszczy wszelkie zaufanie do dyplomacji międzynarodowej.
Gaza, Iran, Syria, Liban: Polityka Izraela coraz mniej przypomina obronę państwa, a coraz bardziej system permanentnej eskalacji. Raport „New York Timesa” jasno stwierdza: Nawet w Waszyngtonie narastają obawy, że Izrael nie tylko prowadzi wojny, ale także celowo sabotuje rozwiązania dyplomatyczne.
3 czerwca 2026 roku Niemcy przegrały głosowanie, którego nie przegrały od zjednoczenia. W wyborach niestałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ Republika Federalna Niemiec uzyskała 104 głosy – mniej niż Austria (131) i Portugalia (134). W głosowaniu wzięło udział łącznie 191 państw; wymagana większość dwóch trzecich głosów wyniosła 127. Niemcy zasiadały wcześniej w Radzie sześć razy, ostatnio w 2019 i 2020 roku, i ubiegały się o reelekcję co osiem lat, nigdy nie tracąc mandatu. Tym razem przegrały już w pierwszej turze głosowania, jak ogłosiła Annalena Baerbock, Przewodnicząca Zgromadzenia Ogólnego.
Jak na ironię, drugi co do wielkości płatnik składek w systemie ONZ, który przez dekady uważał się za multi-lateralistę, nie uzyskał większości. Skalę tego spadku można zmierzyć: w poprzedniej próbie Niemcy uzyskały 184 ze 190 oddanych głosów i weszły do Rady z przytłaczającą przewagą. Osiem lat później pozostało 104. Rząd federalny ogłosił, że nie będzie on ponownie obowiązywał przed okresami 2035/36 i 2043/44.
Powody są sporne i stanowią część oceny. Minister spraw zagranicznych Johann Wadephul obwinił przede wszystkim późne przystąpienie do procesu przetargowego – Niemcy złożyły wniosek dopiero w 2024 roku, podczas gdy Wiedeń i Lizbona zabiegały o niego od lat – i jednocześnie obwinił Moskwę, która, jak twierdził, działała za kulisami, aby udaremnić kandydaturę. Inni wskazywali na oskarżenia o podwójne standardy: przewodniczący Niemieckiego Stowarzyszenia Narodów Zjednoczonych przytoczył krytykę wielu państw, że Niemcy stanowczo nalegają na przestrzeganie prawa międzynarodowego w stosunkach z Hamasem, ale znacznie rzadziej, jeśli chodzi o prowadzenie wojny przez Izrael. Do tego doszedł fakt, że sam kanclerz określił wojnę z Iranem na szczycie G7 w czerwcu 2025 roku jako „brudną robotę, którą Izrael wykonuje dla nas wszystkich” – stanowisko daleko wykraczające poza powściągliwość – oraz działania USA w Wenezueli. Nie można odizolować jednej przyczyny. Ale jeden wątek przewija się przez te wyjaśnienia i prowadzi nie do Wiednia czy Lizbony, ale do tych regionów świata, na których głosy Niemcy liczyły: Globalnego Południa. To, co wydaje się porażką dyplomatyczną, jest prawdopodobnie pierwszym widocznym symptomem cichszego ruchu – takiego, którego ślady można odnaleźć nie w sali plenarnej Nowego Jorku, lecz w halach fabrycznych Gauting, Schrobenhausen i Ludwigsfelde.
Pytanie w trybie łączącym
Część 1 tej analizy przedstawia następujący wniosek: Niemcy wycofują się w czterech etapach – partyjniactwo polityczne, pomoc finansowa i wojskowa, produkcja zbrojeniowa na terytorium niemieckim oraz reorganizacja przemysłu cywilnego – ze strefy chronionej prawem międzynarodowym, której dokładne granice nie są określone przez samo prawo międzynarodowe. Trzeci etap opiera się na milczącym założeniu: niemieckie lokalizacje są uważane za bezpieczne przed atakami rosyjskimi, podczas gdy fabryki na Ukrainie nie są objęte wojną. Część 2 podejmuje właśnie to założenie bezpieczeństwa.
Pytanie nie brzmi, czy Rosja byłaby uzasadniona w ataku na niemieckie bazy wojskowe. Pytanie brzmi: jakie opcje oferuje ruch Niemiec przeciwnikowi, którego wcześniej mu brakowało – i czy Republika Federalna jest tego świadoma? To, czy Rosja skorzysta z tych opcji, jest przedmiotem debaty, która rzadko jest podejmowana w głównym nurcie polityki – ale z pewnością jest podejmowana w szerszej sferze publicznej. Jednak ci, którzy czynią to, co możliwe, bardziej prawdopodobnym i milczą na temat celu własnego ruchu, powinni zadać sobie pytanie o konsekwencje. Jest to bardziej niewygodna kontynuacja pytania z Części 1: tam pytanie dotyczyło tego, czy Niemcy się poruszają; tutaj chodzi o to, co ten ruch umożliwia. Można rozważyć trzy scenariusze. Wszystkie trzy są hipotetyczne, wszystkie trzy odzwierciedlają rosyjskie argumenty, a nie niemieckie oskarżenia. I wszystkie trzy kończą się w tym samym punkcie: tam, gdzie kończy się argumentacja, a zaczyna decyzja.
Scenariusz pierwszy: Fabryka jako miejsce docelowe
Pierwszy scenariusz dotyczy prawa wojennego. Prawo konfliktów zbrojnych wyróżnia jasną kategorię obiektów, które mogą być przedmiotem ataku. Zgodnie z definicją prawa zwyczajowego, zawartą w artykule 52, ust. 2 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Konwencji Genewskich oraz w Regule 8 studium Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża dotyczącego prawa zwyczajowego, celami wojskowymi są obiekty, które ze względu na swój charakter, lokalizację, cel lub zastosowanie skutecznie przyczyniają się do działań wojskowych i których zniszczenie daje wyraźną przewagę militarną. Czerwony Krzyż wyraźnie podaje fabrykę amunicji jako podręcznikowy przykład – i zauważa, że cywile tam pracujący dzielą ryzyko ataku na ten obiekt, nie będąc jednocześnie kombatantami.
Na ziemi niemieckiej budowane są właśnie takie obiekty. Zakład Quantum Frontline Industries pod Monachium produkuje drony bojowe wyłącznie dla państwa aktywnie zaangażowanego w działania wojenne; spółka joint venture Auterion Airlogix ma produkować tysiące autonomicznych dronów o zasięgu do około 1500 kilometrów, przeznaczonych do ataków głęboko w Rosji; a w Schrobenhausen z linii montażowej zjeżdżają pociski kierowane Patriot. Według badań niemieckiego wywiadu „German Foreign Policy”, deklarowanym powodem przeniesienia części tej produkcji do Niemiec jest wyraźnie to, że niemieckie lokalizacje są uważane za bezpieczne przed atakami rosyjskimi – podczas gdy fabryki na Ukrainie, z powodu wojny, takie nie są. To właśnie to założenie bezpieczeństwa jest tu kwestionowane. Zgodnie ze standardami, które każde państwo walczące stosuje do celów wojskowych, fabryki te można by zakwalifikować jako cele wojskowe. Nie jest to ustalenie niemieckie ani rosyjskie – to logika samego międzynarodowego prawa humanitarnego, która ma zastosowanie niezależnie od tego, kto ją formułuje.
To, że strona konfliktu jest gotowa wdrożyć tę logikę na obcej ziemi, nie jest jedynie teorią. 23 czerwca 2025 roku, podczas dwunastu dni wojny, Iran, w odwecie za amerykańskie ataki na jego obiekty nuklearne, ostrzelał amerykańską bazę lotniczą Al Udeid w Katarze – największą amerykańską bazę na Bliskim Wschodzie.
Różnica była znacząca: Iran obrał sobie za cel bazę, a nie Katar. Teheran wyraźnie podkreślił, że atak nie był skierowany przeciwko „przyjaznemu i braterskiemu” Katarowi, a rzecznik MSZ Kataru, Majid al-Ansari, potwierdził, że Iran oświadczył kilka miesięcy wcześniej, iż amerykańskie bazy na obcej ziemi staną się legalnymi celami w przypadku amerykańskiego ataku na terytorium Iranu. Był to drugi atak Iranu na bazę amerykańską, po ataku na Ain al-Assad w Iraku w 2020 roku; schemat ten powtórzył się w walkach w 2026 roku. W ten sposób strona konfliktu dokonała rozróżnienia między państwem przyjmującym a bazą wojskową na swoim terytorium – i zaatakowała tę bazę. Na uwagę zasługuje również kalibracja: Iran zapowiedział atak z wyprzedzeniem, aby zachować kontrolę nad sytuacją – dowód, że strona walcząca może zaatakować cel militarny na obcym terytorium i jednocześnie próbować kontrolować eskalację konfliktu.
Zastosowane do sytuacji w Niemczech, doprowadziłoby to do scenariusza, którego oficjalne założenie bezpieczeństwa nie uwzględnia. W tym miejscu należy jednak postawić pierwszą barierę, i to wyraźną. Klasyfikacja obiektu jako celu wojskowego podlega prawu wojny, które reguluje sposób użycia siły w trwającym konflikcie zbrojnym. Nie tworzy to prawa do wojny, czyli prawa do otwarcia nowego frontu przeciwko państwu niebędącemu stroną konfliktu. Przeskok od stwierdzenia „fabryka jest celem wojskowym” do stwierdzenia „Rosja miałaby prawo zaatakować terytorium niemieckie” zakłada, że Niemcy są już stroną konfliktu – a dokładniej progu, którego przekroczenie w części 1 zostało określone jako niezdefiniowane i zaprzeczone przez oficjalne stanowisko. Należy jednak dokonać rozróżnienia. Klasyfikacja obiektu jako celu wojskowego podlega prawu wojny – reguluje ono, co może zostać zaatakowane w konflikcie zbrojnym. Nie jest to to samo, co prawo do wojny, czyli kwestia, czy państwo jest w ogóle upoważnione do użycia siły przeciwko innemu państwu. Przejście od stwierdzenia „fabryka jest celem wojskowym” do stwierdzenia „dlatego może zostać zaatakowana” zakłada odpowiedź na drugie pytanie – i to właśnie ta odpowiedź jest przedmiotem sporu. Scenariusz go nie rozstrzyga. Pokazuje on, że założenie bezpieczeństwa opiera się na progu, który same Niemcy przesuwają.
Do tego dochodzi druga, w dużej mierze pomijana bariera – ta, która według oficjalnego Berlina będzie amortyzowała wszystko. Gdyby Rosja faktycznie zaatakowała niemiecką bazę, Niemcy wpadłyby w pułapkę, którą można by nazwać pułapką NATO. Artykuł 5 Traktatu Północnoatlantyckiego jest przez wielu uważany za automatyczny mechanizm odstraszający każdego agresora. Brzmienie tego artykułu mówi co innego. Każdy sojusznik jest zobowiązany do udzielenia pomocy atakowanemu partnerowi „takimi środkami, jakie uzna za konieczne” – środkami, które mogą obejmować siłę militarną, ale nie muszą. Każde państwo decyduje samodzielnie; nawet powołanie się na Artykuł 5 wymaga konsensusu w sojuszu. To ogranicza obie strony. Niemcy nie mogłyby polegać na automatycznej pomocy wojskowej, a ograniczony atak nie wywołałby automatycznie pożaru , którego się obawiają. To właśnie ta polityczna swoboda pozwoliłaby Niemcom na samodzielne zaabsorbowanie wyważonego ataku – wystarczająco silnego, by trafić w cel, wystarczająco ograniczonego, by nie uruchomić Artykułu 5. Oba wygodne założenia – bezpieczne schronienie i automatyzm odstraszania – byłyby jednocześnie kruche.
Scenariusz drugi: Klauzula, której nikt nie usunął.
Drugi scenariusz dotyczy tekstu, który pozostaje niezmieniony w Karcie Narodów Zjednoczonych od ośmiu dekad. Artykuły 53 i 107 Karty zawierają tzw. klauzulę o państwach wrogich. Zgodnie z tą klauzulą, środki przymusu mogą być stosowane wobec „państw wrogich” z czasów II wojny światowej – przede wszystkim Niemiec i Japonii – bez wyraźnego upoważnienia Rady Bezpieczeństwa, gdyby ponownie podjęły agresywną politykę. Zgromadzenie Ogólne ONZ wielokrotnie uznawało tę klauzulę za nieaktualną, ostatnio jednomyślnie w rezolucji 50/52 z 11 grudnia 1995 r.: „stała się nieaktualna”. Nigdy nie została ona usunięta. Powód jest proceduralny: usunięcie wymaga formalnej zmiany Karty zgodnie z ustaloną procedurą, która jeszcze nie została zainicjowana.
Dokładność jest tu kluczowa, jak już wielokrotnie podkreślano. Zadaniem analizy nie jest ocena, czy postanowienie zawarte w traktacie, którego nigdy nie usunięto, jest nieaktualne, ponieważ nigdy nie zostało zastosowane. To kwestia opinii i prerogatywa czytelnika. Ustalenia muszą zostać odnotowane. Ustalenie pierwsze: Tekst istnieje i, jak trzeźwo stwierdza Służba Badawcza Niemieckiego Bundestagu w swoim raporcie z 2017 roku, „nigdy nie został formalnie zmieniony od czasu jego przyjęcia w 1945 roku”. Ustalenie drugie: Ten sam raport nie stwierdza nieaktualności jako faktu, lecz raczej w trybie łączącym – artykuł 107 „można by omówić jako przykład tego, jak postanowienie traktatu może utracić swoją moc prawną w wyniku konsekwentnego niestosowania”. To sam establishment, a nie głos powiązany z Kremlem, waha się w tej sprawie.
O tym, że klauzula ta nie jest martwą literą, lecz instrumentem, który był już wykorzystywany dyplomatycznie, świadczą protokoły z posiedzeń rządu federalnego. W 1968 roku, w kontekście inwazji na Czechosłowację i negocjacji w sprawie Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej, Moskwa przypomniała Bonn o klauzuli w aide-mémoire. Trzy mocarstwa zachodnie zapewniły następnie Republikę Federalną – w deklaracjach z 16 i 17 września 1968 roku – że klauzule dotyczące państwa wrogiego nie uprawniają Związku Radzieckiego do jednostronnego użycia siły w Republice Federalnej; 23 września 1968 roku Bonn przekazało aliantom własną interpretację prawną. Klauzula ta była zatem niegdyś prawdziwą kartą przetargową, a nie zabytkiem. Ci, którzy dziś uznają ją za martwą, wypowiadają się na temat jej skutków, a nie jej dalszego istnienia; litera prawa pozostaje, ale jej skutki są kwestionowane. Scenariusz jest następujący: państwo mogłoby jednostronnie powołać się na tekst, który nigdy nie został uchylony – jako na argument legitymizujący, jako podstawę prawną, jako uzasadnienie dla środków, które w innym przypadku wymagałyby autoryzacji Rady Bezpieczeństwa.
Przeciwny pogląd zasługuje na rzetelne i pełne przedstawienie. Od momentu przystąpienia obu państw niemieckich do Organizacji Narodów Zjednoczonych we wrześniu 1973 r. rząd niemiecki utrzymywał, że klauzula ta jest przestarzała; fakt, że Niemcy wielokrotnie zasiadały w Radzie Bezpieczeństwa i mianowały Przewodniczącego Zgromadzenia Ogólnego, dowodzi, że korzystają z pełni praw równoprawnego członka. Argument ten utrzymuje, że umowa „dwa plus cztery” z 1990 r., zawarta z Niemcami, skutecznie wyeliminowała podstawę tej klauzuli. I w tym tkwi sedno sprawy: argument o niezastosowaniu, leżący u podstaw zapewnienia, jest błędny po obu stronach. Ci, którzy twierdzą, że klauzula wygasła z powodu konsekwentnego niestosowania, powołują się właśnie na zasadę desuetudo, która jednocześnie ujawnia kruchość zapewnienia: jest to zasada bez ustalonej daty końcowej, która obowiązuje tylko tak długo, jak długo wszystkie strony jej przestrzegają. Co więcej, zapewnienie to jest kruche, ponieważ opiera się na porozumieniu Dwa Plus Cztery – tym samym traktacie, którego ducha Niemcy obecnie zmieniają poprzez własne działania, jak pokazuje trzeci scenariusz.
Bardziej rygorystyczne ograniczenie tkwi jednak w innym traktacie. 12 sierpnia 1970 roku Republika Federalna Niemiec i Związek Radziecki podpisały Traktat Moskiewski, którego sednem było wzajemne wyrzeczenie się użycia siły: oba państwa zobowiązały się, zgodnie z artykułem 2 Karty Narodów Zjednoczonych, do powstrzymania się w swoich stosunkach od groźby lub użycia siły. Rosja, jako sukcesor Związku Radzieckiego, jest związana tym zobowiązaniem – zobowiązaniem potwierdzonym przez Układ Dwa Plus Cztery z 1990 roku, w którym sam Związek Radziecki uczestniczył jako jedno z czterech mocarstw. Każdy, kto chciałby powołać się na klauzulę państwa wrogiego wobec Niemiec, musiałby jednocześnie odnieść się do własnego, zapisanego w umowie wyrzeczenia się siły w Traktacie Moskiewskim – dwóch dokumentów, które idą w przeciwnych kierunkach. Który z nich ma większą wagę, nie jest kwestią akademicką. To pytanie pojawia się w dniu, w którym państwo decyduje się nadać priorytet jednemu dokumentowi nad drugim – i działa odpowiednio.
Scenariusz trzeci: Duch umowy
Trzeci scenariusz nie obejmuje strzału, lecz deklaracji – i nie złamania litery prawa, lecz erozji ducha. U podstaw tego wszystkiego leży fakt rzadko wspominany w codziennej polityce: dla Niemiec II wojna światowa nigdy nie zakończyła się klasycznym traktatem pokojowym. Zamiast tego, w 1990 roku, podpisano porozumienie „dwa plus cztery”, w pełnym brzmieniu „Traktat o ostatecznym uregulowaniu stosunków z Niemcami” – prawnie porozumienie, a nie traktat pokojowy w tradycyjnym znaczeniu, podpisane przez dwa państwa niemieckie i cztery zwycięskie mocarstwa, w tym Związek Radziecki. Artykuł 2 zobowiązuje Republikę Federalną do oświadczenia, że z terytorium Niemiec będzie emanował jedynie pokój; działania, które mogą zakłócić pokojowe współistnienie narodów i są podejmowane z takim zamiarem, w szczególności przygotowania do wojny agresywnej, są zatem niekonstytucyjne i podlegają karze. W artykule 3 Niemcy zrzekają się broni jądrowej, biologicznej i chemicznej oraz liczebności wojsk przekraczającej 370 000 żołnierzy. Traktat ten stanowi podstawę stosunków handlowych, na których opiera się założenie, że Niemcy są i pozostaną bezpieczne.
Dziś, w kontraście do tego ducha, dominuje inny ton. W swoim oświadczeniu rządowym z 14 maja 2025 roku kanclerz Friedrich Merz zapowiedział, że rząd niemiecki zapewni wszystkie środki finansowe, „których Bundeswehra potrzebuje, aby stać się najsilniejszą armią konwencjonalną w Europie”. Argumentował, że jest to właściwe dla najludniejszego i najpotężniejszego gospodarczo kraju w Europie, którego domagają się jego partnerzy. Kontrast z językiem z początków zjednoczenia Niemiec jest wymierny: dostawa ciężkiego uzbrojenia, o której dyskutowano tygodniami w 2022 roku, w 2026 roku zostaje zepchnięta do przypisu; zapowiedź wspólnej produkcji broni pojawia się jako informacja biznesowa. Powstaje napięcie między traktatem, który zakładał „tylko pokój” na terytorium niemieckim, a deklarowanym celem najsilniejszej armii konwencjonalnej kontynentu – powiązanej z terytorium niemieckim, która produkuje broń dalekiego zasięgu do walki czynnej. Nie jest to naruszenie prawa; Niemcy nie prowadzą wojny agresywnej i żaden szanowany ekspert prawny nie twierdzi inaczej. Jest to rozbieżność między literą traktatu a jego duchem, która zasługuje na omówienie.
Nawet gdyby podążać za rosyjskim tokiem rozumowania i założyć naruszenie tej fundamentalnej zasady, droga ta nie prowadziłaby tam, gdzie powinna. Prawo umów przewiduje zasadę exceptio non adimpleti contractus – obronę przed niewykonaniem zobowiązania – w przypadkach naruszenia zobowiązań przez jedną ze stron, a także, skodyfikowane w artykule 60 Konwencji Wiedeńskiej o prawie umów, prawo do zawieszenia własnych zobowiązań lub rozwiązania umowy w przypadku istotnego naruszenia. Konsekwencją prawną naruszenia umowy jest zatem zawieszenie zobowiązań, a nie przyznanie prawa do użycia siły. Strona umowy, która zakwestionowałaby fundamentalną zasadę, mogłaby uwolnić się od własnych zobowiązań – krok o istotnych konsekwencjach politycznych, ale nie dający pozwolenia na użycie siły. Ta ścieżka również kończy się na tym samym poziomie, co dwie pozostałe.
W tym obrazie mieści się historyczny element układanki, który należy traktować z należytą ostrożnością. W grudniu 2022 roku była kanclerz Angela Merkel stwierdziła w wywiadzie dla „Die Zeit”, że porozumienia mińskie z 2014 roku były „próbą dania Ukrainie czasu”; Ukraina „wykorzystała ten czas, aby się wzmocnić”. Sformułowanie to nie podlega dyskusji – można je również znaleźć w odpowiedzi rządu niemieckiego w dokumencie Bundestagu 20/6861. Kilka tygodni później były prezydent Francji François Hollande potwierdził w „Kyiv Independent”, że Merkel miała „rację w tej kwestii”; to zasługa porozumień mińskich, że armia ukraińska otrzymała „tę szansę” na lepsze szkolenie i wyposażenie. Hollande odniósł się do formatu normandzkiego, w którym Poroszenko, Merkel, Putin i on omawiali postępy w realizacji protokołów mińskich w długich, comiesięcznych rozmowach telefonicznych – prawdziwy, choć żmudny, proces, a nie zwykły manewr. Dowodzi to, że porozumienia zyskały czas, a Ukraina wykorzystała go na wzmocnienie swoich sił zbrojnych. Merkel i Hollande opisali traktat, którego deklarowanym celem nie była jego główna treść, ale raczej zyskanie czasu dla jednej ze stron na wzmocnienie sił zbrojnych. Rosja nazywa to oszustwem. Serwis UE EUvsDisinfo klasyfikuje tę interpretację jako prorosyjskie zniekształcenie. Każdy, kto czyta słowa sygnatariuszy, może wyciągnąć wnioski w obie strony – i właśnie to sprawia, że ten element układanki jest tak wybuchowy: problemem nie jest sama interpretacja, ale fakt, że słowa obu sygnatariuszy na nią pozwalają. To, co jawi się jako element układanki w rosyjskiej argumentacji, opiera się na cytatach wypowiedzianych w Berlinie i Paryżu.
Logika władzy: Kto korzysta na milczeniu?
Kwestia cui bono również tutaj nie prowadzi do spisku, lecz do pewnej struktury. Niemiecki ruch generuje interesy, które utrudniają kwestionowanie założenia bezpieczeństwa. Ministerstwo Obrony planuje zamówienia rzędu 400 miliardów euro; borykający się z problemami przemysł motoryzacyjny, który według prognoz Niemieckiego Stowarzyszenia Przemysłu Motoryzacyjnego straci do 225 000 miejsc pracy do 2035 roku, stara się wykorzystać potencjał zakładów, których cywilna przyszłość dobiega końca; producenci uzbrojenia poszukują mocy produkcyjnych, aby wypełnić portfele zamówień. Dla branży, która zmaga się jednocześnie z wysokimi kosztami energii i słabnącą gospodarką, zbrojenia nie są przede wszystkim decyzją polityczną, lecz biznesową – i właśnie to sprawia, że tak trudno odwrócić tę zmianę: napędza ją nie ideologia, lecz portfele zamówień. Co więcej, gdy państwo staje się głównym udziałowcem producenta czołgów za pośrednictwem państwowego banku rozwoju KfW, granica między regulatorem a interesariuszami zaciera się. W tej złożonej sytuacji prawie żaden istotny podmiot nie ma interesu w otwartym kwestionowaniu skuteczności niemieckiej bezpiecznej przystani.
W tym kontekście na uwagę zasługuje klimat otaczający tę konwersję. W Osnabrücku państwowe służby bezpieczeństwa badały inicjatywę antymilitarystyczną, która krytykowała ministra obrony; na zebraniu zakładowym załoga otrzymała polecenie, aby nie rozmawiać z aktywistami ani prasą. Samo miasto pokoju westfalskiego, które nazywa siebie „miastem pokoju”, mogłoby stać się miejscem zwiększonej produkcji zbrojeniowej. To obserwacja, a nie osąd – ale wpisuje się w obraz debaty, która jest bardziej zamknięta niż otwarta wewnętrznie, podczas gdy na zewnątrz każdy krok wydaje się jedyną opcją.
Tutaj należy unikać tego samego błędu logicznego, co w Części 1: fakt, że pytanie jest niewygodne i wiąże się z interesami partykularnymi, nie oznacza, że zapewnienia są błędne. Oficjalne stanowisko może być słuszne i żaden scenariusz nie musi się ziścić. Logika władzy nie wyjaśnia, dlaczego założenie o bezpieczeństwie jest nietrafne – wyjaśnia, dlaczego pytanie to zadawane jest tak rzadko. Ponad logiką zarządzania biznesem kryje się jednak logika polityki zagranicznej i tutaj zataczamy koło. Remilitaryzacja, która wydaje się nie mieć alternatywy w kraju, jest interpretowana inaczej w dużej części Globalnego Południa – jako odejście od Niemiec, które postrzegały siebie jako orędownika porządku opartego na zasadach. Milczenie jednych jest wstrzymaniem się od głosu innych. Porażka w Nowym Jorku, która zbiegła się z oskarżeniami o podwójne standardy i malejące poparcie, nie jest dowodem – przyczyny są wielorakie, a konkurenci mieli przewagę. Jest jednak zwiastunem. Ruch obiecujący bezpieczeństwo wewnętrzne może prowadzić do izolacji zewnętrznej. To, co ma być siłą, może przynieść odwrotny skutek: im wyraźniej Niemcy stają się wiodącą potęgą militarną w Europie, tym mniej dostrzegają to ci, którzy uważają je za bezstronnego multi-lateralistę, jakim chciały być.
Zakończenie
Trzy scenariusze, jeden wniosek. W każdym z tych trzech przypadków Rosja może dojść do wniosku, którego Niemcy nie mogą chcieć – z uznania fabryki za cel wojskowy, z klauzuli, która nigdy nie została usunięta, z erozji kontraktu. To, czy Rosja wyciągnie te wnioski, jest kwestią otwartą. To, czy istnieją ku temu podstawy, nie istnieje. Trzy scenariusze, jeden wniosek. W każdym z tych trzech przypadków Rosja może dojść do wniosku, którego Niemcy nie mogą chcieć – z uznania fabryki za cel wojskowy, z klauzuli, która nigdy nie została usunięta, z erozji kontraktu. To, czy Rosja wyciągnie te wnioski, jest kwestią otwartą. To, czy istnieją ku temu podstawy, nie istnieje. Działania Niemiec stwarzają okazje, podstawy i drogi do odwołania – i przesuwają próg, powyżej którego ich własne bezpieczeństwo jest uznawane za pewnik, o krok dalej każdego miesiąca, nawet nie próbując tego zrobić. Tego ruchu nie da się odwrócić. Linia produkcyjna, w którą zainwestowano miliard euro i od której zależą tysiące miejsc pracy, rozwija siłę bezwładności, która wymyka się kontroli politycznej. To, co wydawało się politycznie odwracalne, jest mocno zakorzenione w zasadach biznesowych.
Nikt nie twierdzi, że Rosja będzie rozważać te opcje. Pytanie nie dotyczy Moskwy, lecz Berlina. Społeczeństwo, które produkuje broń na wojnę i jednocześnie wierzy, że wojna ta go nie dotknie, powinno przynajmniej umieć nazwać, na czym opiera się to zaufanie. Nie potrafi. Akceptuje drony, celebruje błyskawiczną prędkość produkcji, szacuje koszty na miliardy – i pozostawia kwestię ceny w milczeniu. To jest prawdziwa anomalia: nie sam ruch, ale milczenie na temat jego celu. Quo vadis, Niemcy? Niepokojące nie jest to, że odpowiedź byłaby niewygodna. Niepokojące jest to, że kraj opuszcza swoją bezpieczną przystań, nawet nie patrząc na drzwi za sobą.
+++
Notatki i źródła
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
Chcielibyśmy przedstawić nasz pogląd na pytanie podniesione przez Thomasa Röpera w „Anti-Spieglu”, a mianowicie, czy „europejscy” eksperci rzeczywiście chcą, aby Rosja przegrała wojnę.
W swoim artykulezastanawia się , czy europejscy politycy rozważyli podobny scenariusz (tj. gdyby armia rosyjska rzeczywiście przegrała na polu bitwy). Co by się wtedy stało? Rosja odpowiedziałaby bronią jądrową.
Pomińmy teorię spiskową , że bomby atomowe to wielka mistyfikacja, ponieważ Rosja mogłaby również wyrządzić ogromne szkody porównywalne z atakami nuklearnymi w całej Europie, wykorzystując swoją konwencjonalną technologię rakietową (Oreszniki i podobne pociski hipersoniczne, których Europa nie jest w stanie przechwycić), gdyby tylko jej decydenci tego chcieli. W podlinkowanym powyżej artykule Röper rozważa również scenariusz obalenia Putina i, co zrozumiałe, uważa, że prawdopodobieństwo dojścia do władzy zwolenników Europy jest znikome. Bardziej prawdopodobne jest, że na przykład po udanym zamachu na Putina władzę przejęliby twardogłowi.
Powiedzmy sobie jasno, że nawet podczas wojny z Iranem, niezależnie od tego jak straszne i zbrodnicze były ataki USA i Izraela, nie użyto żadnej bomby atomowej, odwołano obchodzony przez Trumpa „Dzień Mostów i Elektrowni”, a Iran z drugiej strony jak dotąd powstrzymał się od niszczenia infrastruktury (np. zakładów uzdatniania wody) w państwach Zatoki Perskiej.
Persowie po ogłoszeniu Trumpa o zbombardowaniu wszystkich irańskich mostów. Brawo!
Zajmijmy się zatem pytaniem, czy na którymkolwiek z tych dwóch pól bitew (w Europie lub na Bliskim Wschodzie) znajdzie się ktoś, kto będzie chciał przejścia od okrutnej, ale biorąc pod uwagę obecny stan technologii, „powściągliwej” wojny do „wojny totalnej”, w której atakowana będzie infrastruktura cywilna, elektrownie i mosty.
Jeśli wybuchy Trumpa w stylu „zbombarduję cię z powrotem do epoki kamienia łupanego” nie są wyrazem absurdalnej, ale w jakiś sposób wykalkulowanej taktyki (próby zastraszenia wroga poprzez udawanie szaleństwa), to istnieją siły w strukturze dowodzenia cywilnego i wojskowego USA, które powstrzymały „Pomarańczowego Człowieka” przed przejściem w tryb „wojny totalnej”. W każdym razie, wznowienie konfliktu tego nie zmieni.
Pomarańczowy Człowiek już nie jest zły, ale jest senny…
Musimy rozpatrywać Izrael osobno. Gaza, jak mam nadzieję wszyscy czytający to wiedzą, jest ludobójstwem. A Liban jest na drugim miejscu.
Po prostu bombardują i strzelają do wszystkiego, co w zasięgu wzroku. Bloków mieszkalnych. Szpitali. Kobiet. Dzieci. Starszych. Uzasadniają to słowami: „musimy pokonać Hamas/Hezbollah” – czego wciąż nie osiągnęli, na żadnym z frontów.
Bo nie do tego dążą. Na obu frontach siły specjalne Sił Obronnych Izraela (IDF) mogłyby zinfiltrować systemy tuneli, agenci Mossadu mogliby wyeliminować dowódców, a myśliwce mogłyby zniszczyć cele wojskowe, potencjalnie ponosząc straty uboczne wśród ludności cywilnej. Gdyby taka była taktyka wojenna Izraela na obu frontach, nadal mogliby wiarygodnie twierdzić przed społecznością międzynarodową, że prowadzą „wojnę z terroryzmem”.
Ale tak się nie stało. Znacie zdjęcia z Gazy. Teraz są podobne zdjęcia z Libanu, więc jasne jest, że nie toczą wojny z Hezbollahem, a raczej bombardują bloki mieszkalne i mówią, że Libańczycy (którzy, nawiasem mówiąc, w większości są chrześcijanami na południu kraju) nigdy nie będą mogli wrócić, bo teraz jest tam parking, a jutro będzie Wielki Izrael.
W tym miejscu chcielibyśmy tylko krótko wspomnieć o Libii, Iraku i Syrii, gdzie Stany Zjednoczone użyły amunicji ze zubożonym uranem, oraz o wszystkich innych zbrodniach wojennych popełnionych przez „kolektywny Zachód” na krajach muzułmańskich, na wypadek gdyby ktoś zastanawiał się, dlaczego nienawidzą Zachodu. Fakt, że w naszych krajach żyją teraz miliony tych nienawistników, nie jest ani zbiegiem okoliczności, ani nie wynika z przyczyn humanitarnych. Ale jak już wspomniałem, to tylko dygresja.
Wróćmy więc do pytania: Czy oni mogą tego chcieć?
Uważamy: Tak, „europejscy” aktorzy, którzy od lat perfidnie podżegają do wojny z Rosją, doskonale wiedzą, jaką katastrofę dla Europy by to oznaczało.
Podobnie brytyjscy generałowie w czasie I wojny światowej wiedzieli, jaką katastrofą dla Anglii byłoby po prostu rozmieszczenie setek tysięcy ludzi na ufortyfikowanych pozycjach (słynnych okopach).
I wojna światowa
Tak samo jak amerykańscy (a także brytyjscy) generałowie wiedzieli, jaką katastrofą będzie frontalny atak na Normandię („D-Day”), wzmocnioną przez Wehrmacht stanowiskami karabinów maszynowych.
Szaleństwo „D-Day”
Albo generałowie w XVIII wieku, którzy z pewnością znali taktykę partyzancką, taką jak ta stosowana przez Amerykanów w wojnie o niepodległość, a mimo to ich oddziały muszkieterów walczyły ze sobą w zwartych formacjach (które były również niezwykle narażone na ataki kawalerii ze skrzydła i ataki artylerii z przodu).
„Taktyka wojskowa”
Jak Ukraina straciła około dwóch i pół miliona żołnierzy? W rosyjskiej maszynce do mięsa. Rosjanie okopali się w nowoczesnej wersji okopów z czasów I wojny światowej, dlatego front posuwa się tak wolno. Jeśli szacunki są prawidłowe, Ukraińcy nie stracili pięciu żołnierzy na każdego rosyjskiego żołnierza, ale od dziesięciu do dwudziestu, a nawet więcej (wiarygodne dane są obecnie niedostępne). Zamiast detonować kilka dronów w ramach „chwytu reklamowego” w rosyjskich szkołach, budynkach w Moskwie czy gdzie indziej (dane te również nie są ostatecznie weryfikowalne, ale Röper szacuje, że z 500 ukraińskich dronów 8 – czyli osiem – dotrze do celu, nie osiągając nic więcej niż fajerwerki), Ukraina mogłaby (to tylko pomysł) wykorzystać te drony na prawdziwym froncie.
Prawdziwą linią frontu współczesnej wojny jest to, że żołnierze nie mogą nawet pokazać się na powierzchni, jeśli chcą zachować życie. Drony uczyniły wojnę piekłem dla zwykłych żołnierzy (wojna zawsze była piekłem, oczywiście).
Izraelski dron wojenny
Hezbollah pokazuje w Libanie jeszcze bardziej ekstremalny sposób działania: podobnie jak Ukraińcy, używają stosunkowo tanich dronów PoV (ktoś steruje dronem „zdalnie” za pomocą joysticka) i stosują je do atakowania budzących niegdyś strach czołgów „Merkava” Sił Obronnych Izraela lub do kierowania ich na grupy żołnierzy, które nie uciekają od siebie wystarczająco szybko.
Stany Zjednoczone mogły i powinny były nauczyć się w Wietnamie, że jednostki bojowe powinny być rozproszone w luźnych formacjach, aby mogły nadal skutecznie współdziałać, ale nie były łatwo niszczone przez granaty, snajperów czy ostrzał artyleryjski. Do pewnego stopnia tak właśnie postępowały, ale w Wietnamie dowódcy podejmowali również niewiarygodnie głupie decyzje (jak na przykład rozkaz szturmu na górę, ponieważ nie mogło tam być żadnej artylerii, skoro nawet ciężki sprzęt nie byłby w stanie jej tam wciągnąć. Oczywiście, była ciężka artyleria, ponieważ Wietkong po prostu rozmontował broń, wciągnął tam wciąż ciężkie części samą siłą ludzkich rąk i woli – i bum!).
Wojna koreańska? Amerykanie mogli ją z łatwością wygrać, ale skończyła się totalną katastrofą.
W większości wymienionych przypadków istnieje wiele filmów wojennych, które w drastyczny sposób przedstawiają cierpienie spowodowane daną taktyką, często przekazując jednocześnie chwalebny przekaz, że wojna jest nudna. Jednak filmy te zwykle nie zadają kluczowego pytania: Dlaczego jest to takie głupie?
Jeśli my, laicy zajmujący się wojskowością, możemy opisać współczesną historię wojskowości jako zbiór pozornie całkowicie głupich decyzji poszczególnych dowódców, a ktoś mógłby założyć, że wyszkoleni dowódcy wojskowi powinni wiedzieć nieco więcej o historii wojskowości, taktyce itp. niż laicy, to pytanie pozostaje:
Czy oni wszyscy byli szaleni i głupi?
A może współczesna historia wojskowości to nie tylko zbiór głupich decyzji, ale też pewien schemat, polegający na tym, że wielokrotnie wysyłali falę za falą swoich ludzi, wiedząc, że zginą masowo, jak największy tępy dowódca-grubas w science fiction, Zapp Brannigan z serii komiksów Futurama (jeśli ktoś go jeszcze pamięta)?
Jeśli wojna nie jest kontynuacją polityki innymi środkami, lecz raczej sposobem na redukcję populacji (Röperowi i jego czytelnikom przypominamy nasz niedawny artykuł na temat teorii wycieku laboratoryjnego), to czy nie możemy założyć, że europejscy podżegacze wojenni dopuszczają się tych bzdur, w które się angażują („do roku 2030 lub 2080 musimy być w stanie się obronić, żeby rzucić Rosję na kolana; dadzą nam na to mnóstwo czasu itd.”) nie dlatego, że chcą pokonać Rosję, lecz raczej po to, by…
POŚWIĘCIĆ JAK NAJWIĘCEJ OSÓB?
Podsumowując: Drogi Thomasie Röperze, niekoniecznie zakładamy, że czytasz nasze artykuły, ale jeśli trafisz na ten, to będziemy wdzięczni za odpowiedź na następujące pytania:
Czy uważasz, że to, co tutaj opisaliśmy, jest zupełnie nieprawdopodobne?
Czy naprawdę wierzysz, że Europa po prostu angażuje się w „geopolitykę”? A jeśli tak, to czy masz alternatywną odpowiedź na pytanie „czy oni naprawdę tego chcą”? Czy naprawdę wierzysz, że wszyscy europejscy decydenci, łącznie z ich opiekunami, sponsorami i lobbystami, są tak niewiarygodnie głupi?
Czy możesz sobie wyobrazić, że oni nie chcą, aby ta wojna zniszczyła Rosję (co, jak elokwentnie wykazałeś, nie jest w ogóle możliwe), lecz raczej chcą świadomie doprowadzić nas do ruiny?
Wreszcie, kwestia AfD. Bylibyśmy zadowoleni, gdyby Weidel i Chupralla, w razie zwycięstwa w wyborach, dotrzymali swoich obietnic (normalizacja stosunków z Rosją, natychmiastowe żądanie rosyjskiego gazu przez ostatni nienaruszony gazociąg Nord Stream i naprawa trzech zniszczonych gazociągów itd.).
Podchodzimy do tego z pewną dozą sceptycyzmu.
Dlaczego?
Tak jak koalicja Czerwono-Zielonych zbombardowała Jugosławię, czego nigdy nie wybaczyłaby grubasowi, pokojowej partii „Zieloni”, która w 2021 roku nadal wywieszała plakaty z napisem „żadnej broni w strefach wojennych” i nagle stała się największym podżegaczem wojennym ze wszystkich, Merz wygrał ostatnią kampanię wyborczą, obiecując, że nie zaciągnie żadnego nowego długu (itp.), tak my niestety możemy sobie wyobrazić, że AfD, jeśli dojdzie do władzy, nagle przedstawi wojnę z Rosją jako „nieuniknioną”, a może nawet „bez alternatywy”.
Jako mały „PS” chcielibyśmy również, drogi Thomasie Röperze, abyś zechciał zapoznać się z wyżej wymienionym artykułem na temat teorii przecieku laboratoryjnego, w którym również poruszyliśmy istotne naszym zdaniem kwestie.
Nawet jeśli nie odpowiesz, dziękujemy za Twoją pracę!
Zakończenie:
Obecnie nie widzimy lepszej opcji dla „zwykłego człowieka” na korzystanie z demokratycznych praw niż głosowanie na AfD. Ale jeśli zdarzy się, że AfD, po objęciu władzy, nagle opowie się za wojną z Rosją i niespodziewanie przyjmie inne stanowisko w innych kwestiach (np. „C”), to proszę nie mówić, że cię nie ostrzegaliśmy…
Trzynasty rozdział „Księgi Objawienia” zawiera uderzający opis mechanizmu, który ma dotknąć wszystkich ludzi, niezależnie od ich statusu społecznego, klasy czy wyznania, paraliżując ich zdolność do normalnego funkcjonowania i handlu. Współcześni badacze wskazują, że bezgotówkowe systemy transakcyjne, połączone z profilowaniem behawioralnym przez algorytmy Palantiru, stanowią techniczną realizację „znamienia Bestii”.
Świat stanął w obliczu bezprecedensowego zwrotu akcji, gdy niezależne grupy hakerskie dotarły do ściśle strzeżonych zapisów cyfrowych. Wyciek materiałów dokumentujących tajny dialog miliardera Petera Thiela z enigmatyczną organizacją End Times Society odsłonił strukturę, która zdaniem wielu badaczy stanowi kręgosłup „Nowego Porządku Świata” (NWO). To, co dotychczas traktowano jako zbiór odizolowanych „teorii spiskowych”, nagle zyskało materialny dowód pod postacią konkretnych planów globalnej transformacji cywilizacyjnej.
Przepowiednie o ukrytych elitach sterujących losami ludzkości przestają być domeną literackiej fikcji, stając się namacalną rzeczywistością, w której zakulisowe decyzje garstki potężnych ludzi zaczynają bezpośrednio kształtować globalną geopolitykę. W samym centrum tej cyfrowej sieci wpływów znajduje się Palantir – potężna platforma fuzji danych i wojskowej sztucznej inteligencji, której nazwa, zaczerpnięta z mitologii Tolkiena, oznacza „widzący kamień”.
W kontekście eschatologicznym technologia ta zaczyna przypominać biblijne proroctwa o wszechwidzącym oku, które monitoruje każdy krok człowieka na Ziemi. Narzędzie stworzone do integracji danych wywiadowczych, analizy zachowań masowych i zarządzania polem bitwy przestało być zwykłym oprogramowaniem korporacyjnym. Stało się ono autonomicznym systemem operacyjnym dla struktur globalnej władzy, który bez przerwy gromadzi, przetwarza i przekształca informacje w cyfrową broń wymierzoną w suwerenność jednostki.
Wokół tajnych spotkań Thiela narosła aura współczesnego „okultyzmu technologicznego”, w którym tradycyjne rytuały zostały zastąpione przez algorytmy i symulacje trzeciej wojny światowej. Analizy ujawnionych dokumentów sugerują, że End Times Society nie jest jedynie platformą wymiany myśli, lecz nowoczesnym klanem eschatologicznym, zrzeszającym technokratów zafascynowanych budowaniem kultów i inżynierią społeczną.
W tych hermetycznych pokojach wojennych, z dala od oczu opinii publicznej, ważą się losy traktatów nuklearnych, przepływów kapitałowych oraz strategicznych rezerw energetycznych planety. Tradycyjna polityka demokratyczna okazuje się w tej perspektywie jedynie teatrem cieni, maskującym realne centrum decyzyjne ukryte w krzemowych systemach. Zderzenie militarnego AI z apokaliptycznymi wizjami końca świata stanowi ostateczny etap przygotowań do nadejścia ery totalnej kontroli, określanej w literaturze proroczej jako „System Bestii”.
Prorocy i badacze Biblii od wieków ostrzegali przed systemem, który zjednoczy pod jednym przywództwem finanse, wojsko, technologię i politykę. Dzisiejsza fuzja algorytmów predykcyjnych z bazami danych systemów rządowych tworzy strukturę tak szczelną, że ucieczka poza jej ramy staje się matematycznie niemożliwa. Wszystko to dzieje się nie w wyniku nagłego kataklizmu, lecz poprzez systematyczne, pełzające wdrażanie systemów nadzoru pod pretekstem zapewnienia globalnego bezpieczeństwa.
Trzynasty rozdział „Księgi Objawienia” zawiera uderzający opis mechanizmu, który ma dotknąć wszystkich ludzi, niezależnie od ich statusu społecznego, klasy czy wyznania, paraliżując ich zdolność do normalnego funkcjonowania i handlu. Współcześni badacze wskazują, że bezgotówkowe systemy transakcyjne, połączone z profilowaniem behawioralnym przez algorytmy Palantiru, stanowią techniczną realizację „znamienia Bestii”.
Każda transakcja finansowa, każdy ruch w sieci i każda interakcja społeczna są analizowane pod kątem lojalności wobec systemu, co wprost prowadzi do urzeczywistnienia biblijnego scenariusza o absolutnym wykluczeniu osób niepodporządkowanych globalnej machinie. Rola sztucznej inteligencji w planowaniu konfliktów zbrojnych nabiera w tym kontekście wymiaru wręcz demonicznego, gdzie ludzkie życie zostaje sprowadzone do cyfrowych punktów w symulacjach pola walki.
Proroctwa o wielkiej wojnie ostatecznej, Armagedonie, w interpretacji End Times Society przestają być symbolem gniewu Bożego, a stają się z góry zaplanowanym przez AI procesem depopulacji i restartu cywilizacyjnego. Skomplikowane algorytmy decyzyjne, analizując zasoby energii jądrowej oraz potencjał militarny mocarstw, mogą w każdej chwili uruchomić sekwencję zdarzeń, która doprowadzi do globalnego konfliktu, realizując tym samym starożytne wizje o ogniu spadającym z nieba.
Ujawniony przez hakerów „Dialog” pokazuje również głęboką fascynację elit koncepcją transhumanizmu i poszukiwania technologicznej nieśmiertelności, co zbiega się z grzechem pychy i wieżami Babel opisywanymi w świętych księgach. Magnaci technologiczni, dysponując nieograniczonymi funduszami, próbują oszukać ludzką śmiertelność i stworzyć nową formę świadomości opartej na maszynach, co w kategoriach proroczych jest postrzegane jako ostateczna zniewaga wobec stwórcy.
W tym szalonym dążeniu do boskości, elity traktują resztę ludzkości jako biomasę i poligon doświadczalny dla swoich systemów kontroli, budując globalny kult oparty na strachu i technologicznej zależności. Wielu badaczy ukrytych struktur władzy zauważa, że mechanizm działania Palantiru opiera się na ciągłym generowaniu kryzysów, które następnie ta sama technologia ma rzekomo rozwiązywać.
Pandemie, kryzysy klimatyczne, załamania rynków finansowych czy lokalne wojny są precyzyjnie analizowane pod kątem ich wpływu na stabilność społeczną, co pozwala na stopniowe odbieranie wolności obywatelskich w zamian za iluzoryczny spokój. To klasyczna doktryna szoku, która w ujęciu apokaliptycznym stanowi przygotowanie gruntu pod nadejście jednego, globalnego przywódcy, mającego przynieść pokój i ocalenie dla pogrążonego w chaosie świata.
Szalone konsorcjum End Times Society, zdemaskowane przez hakerów, jawi się jako loża współczesnych architektów przeznaczenia, którzy bez żadnego mandatu społecznego decydują o kierunku ewolucji całego gatunku ludzkiego. Fakt, że tak potężne narzędzia nadzoru i fuzji danych znajdują się w rękach prywatnych korporacji powiązanych z agencjami wywiadowczymi, udowadnia istnienie głębokiego państwa (Deep State) na skalę globalną.
Każda demaskatorska informacja, która przedostaje się do opinii publicznej, jest natychmiast cenzurowana lub deprecjonowana jako niedorzeczna teoria spiskowa, co stanowi element mechanizmu obronnego tej potężnej, cyfrowej nadbudowy. Kurtyna została jednak zerwana i światło dzienne ujrzało to, co miało pozostać w wiecznym mroku tajnych serwerów i luksusowych rezydencji.
Stoimy obecnie na krawędzi wypełnienia się najmroczniejszych proroctw, gdzie technologia przestała służyć człowiekowi, a stała się narzędziem jego ostatecznego zniewolenia w ramach „Nowego Porządku Świata”. Świadomość istnienia tego mechanizmu i zrozumienie roli, jaką odgrywają w nim postacie takie jak Peter Thiel oraz platformy pokroju Palantiru, to pierwszy krok do oporu przeciwko cyfrowej apokalipsie, która na naszych oczach przestaje być przepowiednią, a staje się rzeczywistością.
„Taki artykuł musiał powstać, bo zło i barbaria zbliża się do naszego kraju. Wiem, że przeczyta go max kilka tysięcy osób. Ale nawet kilka tysięcy może chociaż trochę przewrócić światopogląd innych na właściwą stronę.”
==============================================
Przypomnijmy, że Prawo i Sprawiedliwość, amerykańsko-żydowska partia wewnętrzna działająca na terytorium Polski, w 2020 roku podpisała haniebną umowę ze Stanami Zjednoczonymi, dokładnie w 100. rocznicę wypchnięcia spod Warszawy innej barbarzyńskiej armii, która chciała nas podbić i zniewolić. Na mocy tej umowy Polska zrzeka się suwerenności na swoim terytorium, oddając ją obcemu mocarstwu. Projekt fundacji „Ad Arma” ustalił, że warunki polsko-amerykańskiej umowy są gorsze niż podobnych umów USA z krajami przez Stany Zjednoczone podbitymi.
Tam gdzie pojawia się wojsko Stanów Zjednoczonych, obok Izraela najbardziej barbarzyńskiego państwa na świecie, tam pojawiają się także eksperymenty na ludności cywilnej. Nie tylko testowanie chemikaliów czy też nowych rodzajów broni. Także brutalne tortury, gwałty i mordowanie cywilów w krajach sojuszniczych. W tym dzieci.
Krótko mówiąc: Oddaliśmy swój kraj obcym siłom bez jednego wystrzału.Ale nie to jest najgorsze.
Historia zna przykłady tego jak Stany Zjednoczone eksperymentowały na ludności cywilnej w krajach sojuszniczych. Od podawania ludziom narkotyków, aby przetestować ich działanie (Francja), przez przygotowywanie wojskowych puczów i wprowadzanie ustroju autorytarnego (Norwegia, Włochy, Turcja), podawanie ludziom chemikaliów a po przetestowaniu mordowaniu ich, w tym uchodźcom wojennym z naszej części Europy (Niemcy), aż po testowanie oddziaływania broni jądrowej i termojądrowej na nieświadomych tego ludziach (Wyspy Marshalla, Japonia), czy też broni chemicznej (Japonia, Wietnam Południowy). O salach tortur CIA w krajach sojuszniczych nie wspominając, gdyż tam prowadzono eksperymenty na ludności sprowadzanej z zewnątrz. Ale również ludności miejscowej, jak w Turcji.
W tym artykule zajmę się więc przykładami tego jak Stany Zjednoczone w krajach sojuszniczych NATO eksperymentowały na ludności cywilnej. Podam także przykłady krajów nie będących państwami NATO gdzie USA prowadziły nieludzkie eksperymenty na cywilach. Zajmę się także ochroną przez amerykańskie służby krajów, które pozyskiwały z Polski kobiety, wywoziły je w celach eksploatacji seksualnej po czym mordowały i pozbywały się ciał, traktując polskie kobiety jak łup, jak zwierzynę. Nie trzeba chyba wspominać, że robił to Izrael.
FRANCJA 1951
W 1951 roku w francuskiej miejscowości Pont-Saint-Esprit ludzie nagle zaczęli szaleć. Jedna osoba zaczęła uważać się za samolot, wyskoczyła z drugiego piętra co spowodowało jej śmierć. 11-letni chłopiec chciał udusić swoją matkę. Inne osoby miały ataki halucynacji i drgawki. Szybko ustalono że przyczyną jest chleb. W przebadanych rodzinach ci którzy jedli chleb zachorowali, ci którzy nie jedli nie zachorowali.
Śledztwo francuskie nie wykazało niczego nadzwyczajnego natomiast w brytyjskim periodyku naukowym opublikowano pracę, która stwierdziła, że powodem zatrucia i masowej paniki oraz problemów psychicznych ludności Pont-Saint-Esprit był grzyb sporysz. Pasożyt żyta.
W poranek wybuchu epidemii nad miasteczkiem leciał jednak samolot. Dwóch autorów prac o tych wydarzeniach Peter Janney oraz Hans Albarelli – ten drugi opierając się na dokumentach CIA – stwierdziło, że przyczyną zatrucia było rozpylenie nad miastem przez amerykański wywiad substancji narkotycznej, wytwarzanej ze sporyszu – LSD. Amerykańskie wojsko w przeszłości oraz przyszłości rozpylać będzie chemikalia nad dzielnicami cywilnymi, aby przetestować ich działanie. W tym także w Stanach Zjednoczonych, gdzie w wyniku tych barbarzyńskich działań ginąć będą ludzie. Między innymi w Kalifornii.
Dwie godziny przed południem do miejscowego lekarza wszedł rolnik, który machał rękoma jakby odganiał się od pszczół. Chwilę później wszedł kolejny mieszkaniec Pont-Saint-Esprit i także zachowywał się jak niezrównoważony psychicznie, notorycznie bełkocząc. Twierdząc, że w jego ciele pełzają węże. W następnych godzinach do tegoż medyka przychodzili kolejni dziwnie zachowujący się mieszkańcy francuskiego miasteczka. W sumie leczono tego dnia 75 osób, z których 22 trzeba było zamknąć w stodole z powodu braku miejsc w klinice. Część z nich trzeba było przywiązać do łóżek aby nie zrobili krzywdy sobie oraz innym. Niektórym zakładano kaftan bezpieczeństwa.
Jednak prawdziwy horror dotknął francuskie dzieci. Jedno z nich, jak już wspomniałem, chciało zabić własną matkę. Inne biegało po ulicy i krzyczało, że martwi ludzie wychodzą z grobów na cmentarzu i zamierzają wszystkich zjeść. Nastoletnia dziewczynka rozebrała się i wydawała z siebie głosy zwierząt gospodarskich. 5-letnie dziewczynka z kolei twierdziła, że tygrysy będą jeść ludzi. Bełkotała że krew spływa z sufitu.
Zwariowały także zwierzęta domowe. Niektóre padły.
Halucynacje dotknęły w sumie 250 osób. 4 z nich zmarły (niektóre źródła podają jednak 7 ofiar). Zaburzenia dotykały dzieci dużo szybciej niż osoby dorosłe. „Według zespołu Gabbi u dzieci zaburzenia rozwijały się szybciej niż u dorosłych” – napisał Albarelli.
Poważne problemy miały także kobiety w ciąży, które obficie krwawiły w wyniku zatrucia.
Dopiero pod koniec lat 1960. zaczęło się pojawiać w kontekście Pont-Saint-Esprit słowo LSD. John Fuller, dziennikarz śledczy, zaczął badać sprawę. W 1968 roku opublikował książkę, która podsumowywała epidemię z francuskiego miasteczka jako coś co zostało spowodowane czymś zbliżonym do LSD. W 1969 roku inny autor potwierdził ustalenia Fullera.
Fuller pominął jednak, że odkrywca LSD Hoffmann, był latem (do zatrucia doszło 15 sierpnia) 1951 roku w tym francuskim mieście. Latem 1951 roku we Francji byli także naukowcy z Fort Detrick, amerykańskiego laboratorium broni biologicznej. W tym Frank Olson, który zostanie zamordowany, najprawdopodobniej przez CIA, gdyż będzie już miał dość uczestniczenia w nieludzkich eksperymentach. Stephen Kinzer, autor pracy „Poisoner in chief” napisał: „Olson spędził dziesięć lat w Camp Detrick i znał większość, jeśli nie wszystkie, tajemnice Wydziału Operacji Specjalnych. Wielokrotnie bywał w Niemczech. […] Był jednym z kilku naukowców z Wydziału Operacji Specjalnych, którzy 16 sierpnia 1951 r. przebywali we Francji, kiedy cała francuska wioska Pont-St.-Esprit została w tajemniczy sposób ogarnięta masową histerią i gwałtownym majaczeniem, które dotknęły ponad dwustu mieszkańców i spowodowały siedem ofiar śmiertelnych”.
Hoffmann wiele lat później, pod koniec lat 1970., opisał wydarzenia z Francji jednak ani słowem nie wspomniał, że był tam tegoż lata.
Nie tylko amerykańscy badacze zasugerowali narkotyki jako przyczynę zniszczenia zdrowia mieszkańców Pont-Saint-Esprit. Także brytyjski lekarz Donald Johnson zasugerował środek odurzający.
Jednak prawdziwy przełom nastąpił pod koniec pierwszej dekady XXI wieku kiedy, po książce Hansa Albarellego, poważne media zainteresowały się operacją zatrucia francuskiej miejscowości.
Albarelli w swojej pracy opublikował dokument CIA zatytułowany „Re: Pont-Saint-Esprit and F.Olson Files. SO Span/France Operation file, inclusive Olson. Intel files. Hand carry to Belin – tell him to see to it that these are buried”, który to jakoby ma dowodzić, że CIA przeprowadziła eksperymenty na mieszkańcach Pont-Saint-Esprit za pomocą LSD. To znaczy wykazałby gdyby został w pełni odtajniony. Wzmocnił go przekaz dokumentu armii Stanów Zjednoczonych z 1949 roku, który jasno stwierdzał, że wojsko ma zacząć rozpylać narkotyki halucynogenne, właśnie owe LSD, „w terenie”. Jakby tego było mało Albarelli dotarł do dokumentu z 1954 roku który zawierał rozmowę agenta CIA z przedstawicielem firmy Sandoz. Była ona jedynym producentem LSD. Dokument ten cytuje pracownika firmy, który jasno daje do zrozumienia, że to nie chleb ani sporysz były źródłem zatrucia. Lecz LSD.
O ile media brytyjskie takie jak BBC wprost nie stwierdziły, że CIA była sprawcą, o tyle inne, także brytyjskie lecz również australijskie nie miały już wątpliwości, że amerykański wywiad był sprawcą wydarzeń z Francji z 1951 roku.
Brytyjski „The Telegraph” bez cienia wątpliwości stwierdził we wstępie swojego artykułu pt. „Francuski chleb z dodatkiem LSD w eksperymencie CIA” iż „trwająca 50 lat zagadka dotycząca »przeklętego chleba« z Pont-Saint-Esprit, który wywołał u mieszkańców halucynacje, została rozwiązana po tym, jak pewien pisarz odkrył, że Stany Zjednoczone dodały do chleba LSD w ramach eksperymentu”.
Najmocniejszym dowodem, o którym wspomina zarówno tekst „The Telegraph” jak i książka Albarellego, na której artykuł jest oparty, jest rozmowa autora z współpracownikami Franka Olsona, zamordowanego agenta CIA, który chciał zakończyć swój udział w nieludzkich eksperymentach, w której to rozmówcy Albarellego stwierdzają, że Pont-Saint-Esprit było miejscem eksperymentu Armii Stanów Zjednoczonych oraz Centralnej Agencji Wywiadu USA mającego na celu zbadanie wpływu narkotyków na możliwości manipulowania ludzką percepcją. Naukowcy ci, pracujący w laboratorium Fort Detrick, zakomunikowali, że zatruto lokalne produkty spożywcze, dodatkowo rozpylając LSD z samolotu.
Innym dowodem, który wzmacniał przekaz Albarellego był dokument Komisji Rockefellera z 1975 roku, który mówił o tym, że w celu eksperymentowania na obywatelach Francji zatrudniono do tego innych obywateli francuskich.
NORWEGIA 1952-1967
Norwegia była specyficznym miejscem amerykańskich eksperymentów wojskowych. Wojsko USA chciało w kraju tym kontrolować tajne jednostki pozostające w cieniu, aby za ich pomocą manipulować polityką państwa. Warunkiem członkostwa w NATO było posiadanie zasobów zdolnych do prowadzenia wojny niekonwencjonalnej. Norwegia sama więc, stając się członkiem sojuszu, zaprosiła do siebie tych, którzy będą chcieli decydować o losie obywateli tego kraju oraz samej Norwegii.
Przystąpienie do NATO wiązało się także ze stworzeniem list proskrypcyjnych osób przeznaczonych do aresztowania w „sytuacji nadzwyczajnej”. Wiemy z historii Niemiec Zachodnich iż takie osoby miały być eliminowane. Czyli mordowane.
Tworzenie tajnych jednostek stay-behind w Norwegii przypada na rok 1948. Jednak zgodnie z definicją z 1952 roku tajna armia miała podlegać Szefowi Sztabu norweskiej armii. A nie Stanom Zjednoczonym. Waszyngton jednak chciał to zmienić. Chciał przejąć kontrolę nad tajnymi grupami paramilitarnymi w Norwegii, aby manipulować tym krajem w swoim interesie. Nie byłoby to możliwe bez amerykańskiego wojska stacjonującego w tym kraju.
Wojska NATO pojawiły się w Norwegii, a jakże, w 1952 roku.
Tajna armia Norwegii ROC od przełomu lat 1940. i 1950. utrzymywała związki z CIA, w tym związki finansowe. Przypuszcza się że Amerykanie mieli listy członków tej struktury. Twórca tajnej armii, minister obrony Hague jasno stwierdził, że jej istnienie było bardziej w interesie USA i Wielkiej Brytanii niż Norwegii. Wszak po co komu wojsko, zinfiltrowane przez obce siły, które mogą nim manipulować i je wykorzystywać do swoich celów?
Pomimo, że w utworzenie, szkolenie i istnienie ROC zaangażowane były trzy siły: Londyn, Waszyngton i Oslo, 50% kosztów sprzętu nie wliczając w to sprzętu radiowego, oraz 100% kosztów szkolenia, pokrywała strona norweska. Norwegia sama sobie finansowała wojsko złożone ze swoich obywateli – żołnierzy i strażników granicznych – którzy mieli prowadzić działania wymierzone w zdrowie i życie obywateli Norwegii, oraz system polityczny kraju, w interesie Anglosasów.
Cóż, Polska sfinansuje miliardami dolarów amerykańską stałą bazę okupacyjną, aby wojsko USA mogło eksperymentować na polskich dzieciach nie tylko poprzez broń psychotroniczną rozmieszczoną przez Elona Muska i Pentagon na orbicie okołoziemskiej, lecz także dużo przyziemnymi (dosłownie) sposobami. A jak ktoś wykryje ten niecny proceder to sprawca ucieknie do eksterytorialnej bazy i wyleci następnie szybko do USA. I ślad po nim zaginie.
Tajna norweska armia pozostająca w cieniu była koordynowana w ramach NATO-wskiego departamentu działań specjalnych. We wspomnianym już 1952 roku Naczelne Dowództwo Sił NATO w Europie postanowiło zwołać spotkanie, którego celem miało być omówienie działań tajnych armii w Europie oraz stosunków ROC z NATO-wskimi strukturami je nadzorującymi. Norwegowie i Duńczycy ustalili, że ich armie będą aktywowane dopiero w trakcie okupacji. Amerykanom to się nie podobało.
Skandynawowie stwierdzili także, że będą kontrolowane przez siły krajowe. Miało się to odbywać poprzez wyłączny wgląd sił krajowych w akta członków armii. Amerykanom to się jeszcze bardziej nie podobało.
W tym samym 1952 roku NATO wydało dokument, który oddawał kontrolę nad armiami w „fazie aktywnej” Naczelnemu Dowództwu. Czyli Stanom Zjednoczonym i Wielkiej Brytanii.
Norwegowie nie mieli zamiaru oddawać swojej armii CIA. „To, że kierownictwo ruchu oporu miałoby podlegać amerykańskiemu generałowi i jego międzynarodowemu sztabowi, wywołałoby burzę polityczną w kraju, gdyby wyszło to na jaw przed okupacją” – pisał Daniele Ganser, autor „Tajnych armii NATO”, cytując memorandum norweskiego wywiadu.
Anglosasi uzyskali ostatecznie kontrolę nad norweskimi jednostkami. Kontrolowali więc najbardziej tajne z tajnych struktur siłowych w Norwegii. Dysponowali także danymi jej członków.
Amerykanie nie poprzestali na danych o ROC. Chcieli mieć dane Norwegów o pacyfistycznych i antyNATO-wskich poglądach. Po co im one były? Znając podobne działania w RFN zapewne po to, aby ich zamordować w odpowiednim momencie. Szpieg amerykański, który próbował okradać Norwegię z danych został w połowie lat 1950. aresztowany. Dane wykradzione przez szpiega Waszyngtonu lądowały w Kwaterze Głównej NATO w Paryżu.
W 1957 roku Norwegowie na forum CPC – organu sojuszu nadzorującego tajne armie – zaprotestowali przeciwko robieniu przez Waszyngton i Londyn „czarnych list” wysokich urzędników norweskich. Czyli po prostu list proskrypcyjnych, znanych z III Rzeszy Niemieckiej czy też Związku Sowieckiego. Skandynawowie zagrozili nawet opuszczeniem CPC – organu kontrolnego wojny niekonwencjonalnej. Groźba została oczywiście spełniona. Anglosasi byli w szoku. Jak Europejczycy mogą chcieć sami się rządzić, bez pomocy Waszyngtonu, Londynu czy też kwatery NATO w Paryżu?
W 1958 roku Norwegia jednak do CPC powróciła, w zamian za przeprosiny. I co gorsze, sami oddali następnie kontrolę nad uruchamianiem tajnej armii brytyjskiemu MI6. Sami zrzekli się suwerenności nad własnym krajem.
Prawdziwy skandal wybuchł jednak dopiero w 1967 roku kiedy to opublikowano dokument, który był w zasadzie NATO-wską doktryną Breżniewa., która to zostanie ogłoszona dopiero w 1968 roku przez sowieckiego genseka.
Dokument ten, należący do sojuszu, mówił o tym, że „w przypadku niepokojów wewnętrznych, które mogłyby poważnie wpłynąć na oddziały amerykańskie lub ich misję, takich jak powstanie wojskowe lub szeroki ruch oporu wewnętrznego przeciwko rządowi kraju przyjmującego, [armia amerykańska] musi zrobić wszystko, co w jej mocy, aby stłumić takie niepokoje, wykorzystując własne zasoby”.
Kto jednak miał decydować o tym co jest niepokojem wewnętrznym albo „szerokim ruchem oporu wewnętrznego”? Wachlarz do interpretacji był szeroki. Tak o to Stany Zjednoczone rościły sobie prawo do manipulowania norweską polityką i pacyfikowania norweskiego społeczeństwa. Tym kończy się obecność wojska Stanów Zjednoczonych na terytorium kraju sojuszniczego. Tym samym czym była wojskowa dominacja ZSRR nad krajami tzw. demokracji ludowej. Możliwością pacyfikacji kiedy narody te będą chciały rządzić się same i same sobie wybierać polityków.
Dokument ten, zatytułowany „Supplement Nr. 3 to the documents of the Civil Affairs Oplan Nr. 100–1”, podpisany przez amerykańskiego generała J. P. Mc. Connella, zastępcę dowódcy sił amerykańskich w Europie, tyczył się 10 europejskich krajów NATO, nie tylko Norwegii. A więc niemal wszystkich europejskich krajów NATO, z wyjątkiem tak słabych i mało istotnych na kontynencie jak Islandia.
„Jeśli te działania okażą się niewystarczające, lub w przypadku, gdy dany rząd zwróci się o pomoc, albo jeśli dowódca sił amerykańskich sam dojdzie do wniosku, że rząd nie jest w stanie stłumić takich niepokojów, wówczas oddziały amerykańskie mogą podjąć środki uznane za konieczne przez dowódcę amerykańskiego z własnej inicjatywy lub we współpracy z danym rządem” – czytamy dalej w dokumencie.
Tłumienie protestów ulicznych przez amerykańskie wojsko? Strzelanie do ludzi z karabinów maszynowych na ulicach Warszawy? Ktoś chętny? 60% Polaków tego chce?
A co sądzą o tym polscy politycy? Chcecie panowie, aby wojsko USA mogło obalić wasz rząd, bez względu na opcję polityczną, jeżeli akurat jego ideologia nie będzie zgadzać się z ideologią Waszyngtonu? Albo jeżeli nie będziecie chcieli wysłać polskich żołnierzy na śmierć na nienasze wojny za Izrael albo interes amerykańskiej zbrojeniówki u granic Rosji? Co na to pisowcy, zwolennicy „suwerennej Polski”? Takiej suwerenności chcecie? Chcecie aby reżim demokratyczny w USA mógł was obalić za pomocą amerykańskiego wojska?
A co na to rządowy obóz liberalny? Chcecie aby Polską rządziło wojsko Stanów Zjednoczonych a nie polski rząd? I aby wyprowadziło kiedyś na ulice swoje oddziały aby obalić wasz rząd bo kupujecie uzbrojenie w nieodpowiednim kraju, np. w znienawidzonej przez USA Hiszpanii.
Dlaczego jednak wspominam o tym dokumencie? Otóż dlatego bo powstał on w trakcie wojny w Wietnamie, kiedy Stany Zjednoczone kompromitowały się udziałem w niej na arenie międzynarodowej. Obecnie USA robią dokładnie to samo: kompromitują się udziałem w izraelskiej wojnie z Iranem. Właśnie w takim momencie aktywność wojska USA na świecie jest największa. Właśnie w takim momencie stanowi ono największe zagrożenie dla ludności krajów w których stacjonuje.
NIEMCY
Amerykanie przejęli w okresie tuż przed i tuż po drugiej wojnie światowej znaczne ilości niemieckich nazistowskich naukowców, którzy eksperymentowali na ludziach w obozach koncentracyjnych. Ci, wiedząc co może ich czekać w ZSRR, wybierali ucieczkę na Zachód. Stany Zjednoczone były bardzo zainteresowane ich wiedzą oraz zdolnościami.
W Niemczech CIA prowadziła eksperymenty na ludziach w ramach projektu „MKNAOMI”, tego samego w ramach którego zatruto francuskie Pont-Saint-Esprit. Frank Olson z tego projektu bywał zresztą w Niemczech lat 1950., zanim go zamordowano.
Miejscem gdzie CIA kontynuowała nazistowskie eksperymenty znane z obozu Oświęcim-Brzezinka, był Camp King, nazwany tak przez Aliantów w 1946 roku obóz dla jeńców wojennych z USA i Wielkiej Brytanii, znajdujący się w mieście Oberursel.
Były tam już cele więzienne oraz pokoje przesłuchań więc wystarczyło już tylko dostarczać narkotyki i inne chemikalia do eksperymentów.
W Camp King stacjonowali zwyrodnialcy z Kontrwywiadu Armii Stanów Zjednoczonych, znani jako „rough boys” (pol. „oprychy”), którzy specjalizowali się w maltretowaniu ludzi.
Ich ulubionymi zajęciami były ścieżki zdrowia, znane raczej z PRL-u. Mało kto jednak wie, że bicie kijami więźniów biegnących przez rząd ustawionych oprychów było także domeną „demokratycznego” świata Zachodu. Bardzo dobrze opisał te działania Stephen Kinzer, dziennikarz New York Timesa, autor pracy „Poisoner in Chief”.
Prócz ścieżek zdrowia, gdzie maltretowano ludzi kijami bejsbolowymi, w Camp King rough boys wstrzykiwali trucizny, narkotyki czy też zanurzali w lodowatej wodzie. Niczym mojego wujka, żołnierza AK i konspiracji antykomunistycznej, stalinowska Informacja Wojskowa w 1946 roku.
Heroina, metrazol, amfetamina, meskalina – tym faszerowano wschodnich Europejczyków w Camp King. Po wyeksploatowaniu więźnia po prostu go mordowano. „Jak ujął to jeden z oficerów CIA we Frankfurcie, »pozbycie się ciała nie stanowiłoby żadnego problemu«” – pisał Kinzer w swojej książce.
Bezkarność bandytom z wojska Stanów Zjednoczonych gwarantowało ulokowanie katowni CIC (Korpus Kontrwywiadu Armii USA) w Niemczech Zachodnich, gdzie sprawowali dyktatorską kontrolę nad procesami politycznymi i społecznymi. Znane jest już dobrze istnienie tajnych jednostek niemieckich, złożonych z byłych SS-manów, które miały mordować niemieckich polityków w odpowiednim do tego czasie. Nie tylko komunistów. Także socjaldemokratów. Oraz przywódców związków zawodowych czy dziennikarzy.
W Camp King realizowano także program Bluebird w ramach którego można było „testować dowolne środki odurzające lub techniki przymusu”.
Kilka mil od Camp King wojsko USA oraz CIA wynajęło inną nieruchomość, gdzie prowadzone będą eksperymenty na ludziach, nazywaną Willa Schuster. W tym na obywatelach krajów bloku wschodniego. Jak zauważa autor „Poisoner in Chief” oprócz komunistycznych agentów trafiały tam także osoby, które zwyczajnie w świecie miały pecha. To właśnie w Willi Schuster dochodziło do najbardziej brutalnych eksperymentów jakie kiedykolwiek rząd Stanów Zjednoczonych przeprowadzał na ludziach. W niemieckim filmie dokumentalnym willę tą nazwano domem tortur CIA.
A Camp King i Wilii Schuster pracowali nazistowscy zbrodniarze z okresu II wojny światowej. Najbardziej znanym z nich był generał Walter Schreiber, który w trakcie wojny prowadził eksperymenty w Oświęcimiu, Dachau i Ravensbruck. Polegały on m.in. na rozcinaniu ciała i badaniu rozwoju gangreny, zamrażaniu więźniów, wstrzykiwaniu im meskaliny oraz narkotyków. Jego eksperymenty kończyły się śmiercią. Był więc cenny dla amerykańskiego wojska i służb. Wszak uchodźcy ze wschodu Europy, na których testowano chemikalia po wojnie, określani byli przez CIA „zbędnymi”. Zbędny więc można go otruć, zabić a zwłoki spalić. Ciała ofiar oprychów z CIC spalano w piecach w których następnie wypiekano chleb. Ot jankeska perwersja.
A raczej jankesko-banderowska. Bo ukraińscy nacjonaliści brali udział wraz z Kontrwywiadem Armii USA w torturowaniu innych Ukraińców, których podejrzewano o komunizm. Ostatecznie tylko 1% zostało uznanych za komunistów. 99% ofiar było niewinnych. No ale byli ze wschodu więc byli zbędni. Więc można było ich spalić w piecu na chleb.
Dzisiaj też Ukraińcy są zbędni i wkrótce na dzikich polach powstanie „wzorowe” imigranckie państwo europejskie, z murzynami i azjatami ściągniętymi tam z całego świata. Czy jednak pozwolimy na to samo w Polsce?
Schreiber, zanim został przyjęty pod opiekę przez CIA i CIC, aby kontynuować swoją pracę z Oświęcimia czy Dachau, trafił do Berlina Wschodniego, aresztowany przez Sowietów. Uciekł jednak na zachód i wybrał torturowanie ludzi na rozkaz demokratycznego zachodu a nie jakichś komunistów.
Och, przepraszam. Schreiber w Berlinie Wschodnim miał się zająć nauką. Dopiero demokratyczny zachód zrobił z niego nowego doktora Mengele. Nowego-starego. Schreiber bardzo szybko zyskał uznanie w Camp King. Zakolegował się także z powiązanym z CIA Henrym Beecherem. Obaj wymieniali swoje doświadczenia.
Amerykańskie wojsko i służby torturowały ludzi w sojuszniczych Niemczech nie tylko w Camp King i pobliskiej Willi Schuster. Katownie CIA i CIC znajdowały się także w Mannheim, Berlinie, Monachium i na przedmieściach Stuttgartu.
Torturowania ludzi przez wojsko i wywiad USA nikt nie nadzorował. Mieli oni pełną swobodę działania. Nie obowiązywało tam żadne prawo. W ten sposób tworzono precedens którego kontynuacja była katownia CIA w Starych Kiejkutach.
JAPONIA
Podobna sieć katowni służb amerykańskich powstała w sojuszniczej Japonii. Działania w tym kraju również prowadzono w ramach projektu Bluebird. Ofiarami byli żołnierze Korei Północnej. Faszerowano ich truciznami i narkotykami, wprowadzano w stan hipnozy, poddawano elektrowstrząsom i wyniszczającemu upałowi. W tym przypadku ludzie CIA mieli ukrywać swoje działania przed resztą establishmentu bezpieczeństwa USA.
WŁOCHY 1965-1980
Włochy okresu zimnej wojny były prawdziwym laboratorium CIA, armii Stanów Zjednoczonych i włoskiego wywiadu wojskowego, gdzie w trakcie kilkunastu lat ołowiu, okresu terroru politycznego zapoczątkowanego przez tajne służby Włoch w 1965 roku, zginęło około 1500 obywateli Italii, kraju sojuszniczego.
Znaczna część z nich to osoby poniżej 25 roku życia. I co najważniejsze – cywile. Jeszcze przed 2022 rokiem na Wikipedii zamachy terrorystyczne z lat ołowiu określane były jako przeprowadzone lub inspirowane przez CIA. Dzisiaj wszystko wyczyszczono, aby nikt nie zorientował się czym są operacje fałszywej flagi CIA, NATO czy też zachodnioeuropejskich służb specjalnych. Pora więc trochę o tym wspomnieć.
W 1965 roku, dokładnie w roku utworzenia SIFAR – włoskiej agencji wywiadu wojskowego – w maju w Rzymie miała miejsce konferencja, która zapoczątkowała strategię napięcia – napuszczanie włoskich neofaszystów na komunistów oraz komunistów na neofaszystów aby ci siali chaos i anarchię a umiarkowany prawicowy rząd wobec ekstremizmu jawił się jako siła umiarkowana, która zapewni bezpieczeństwo, zbijając tym samym poparcie dla znienawidzonych przez Waszyngton komunistów oraz zwalczanych ale tolerowanych socjalistów. Socjaliści byli także przez CIA korumpowani.
Celem strategii napięcia była więc kompromitacja lewicy, aby zbić poparcie socjalistów i komunistów, oraz skrajnej prawicy, aby chadecy byli opcją do zaakceptowania dla niższych warstw społecznych, zwłaszcza robotników, którzy napływali z południa na północ i automatycznie stawali się elektoratem partii komunistycznej.
Konferencja z maja 1965 roku finansowana była oczywiście na zlecenie włoskiego wywiadu wojskowego. Włoski wywiad wojskowy nie był jednak lojalny wobec włoskich władz. Jak zauważył w książce „Służby specjalne” z 1984 roku Pietro Calderoni włoskie wojskowe służby tajne realizowały interesy sojuszu atlantyckiego. Czyli w zasadzie dominujących w nim Stanów Zjednoczonych. To właśnie do siedziby CIA w Langley trafiały materiały kompromitujące na całą włoską elitę – 157 000 osób. Ludzie SIFAR osobiście je dostarczali. Cóż, szef SIFAR de Lorenzo służył w wojskach Mussoliniego. A następnie związał się z ruchem oporu, gdzie znaczną siłą byli komuniści. Na niego więc było także zapewne sporo materiałów kompromitujących.
Enrico de Boccard, faszysta, syn arystokraty Rolanda Orlando de Boccarda, podczas konferencji rzymskiej zakomunikował, że komuniści nie mogą objąć nawet Ministerstwa Poczty, bo jeżeli tego dokonają, to trzeba będzie wdrożyć plan „całkowitej obrony”, czyli interwencji wojskowej.
W 1964 roku Giovanni de Lorenzo przygotował plan wojskowego zamachu stanu oraz internowania do obozu odosobnienia włoskich polityków. Plan nazwano „Piano Solo”. Plan ten przygotowano w kooperacji z funkcjonariuszami CIA oraz szefem operacji Gladio Renzo Roccą, który był fundatorem organizacji rzymskiej konferencji oraz człowiekiem wywiadu wojskowego SIFAR-SID.
Najważniejszym momentem akcji miała być operacja fałszywej flagi – klasyczne modus operandi zachodnich służb specjalnych. Włoski żołnierz miał dokonać zamachu na Aldo Moro, premiera, który łamał amerykańskie reguły niedopuszczania czerwonych do głosu, po czym do akcji wkroczyłoby wojsko i służby.
Politycy mieli zostać internowani do ośrodka szkoleniowego operacji Gladio na Sardynii.
Co jednak ma to wspólnego z wojskiem USA? Otóż okazuje się, że baza Gladio, gdzie miano internować polityków (przypomnijmy, że w RFN internowani politycy mieli być zabijani) została w 1957 roku uwzględniona w planach wojennych USA. Gdyby Włochy zostały opanowane przez „siły wroga” to z Sardynii miała nadciągać pomoc.
Kto więc kontrolowałby internowanych polityków, włoskie służby czy też Stany Zjednoczone?
Przejdźmy jednak do rzeczy najważniejszej a więc zamachów terrorystycznych w ramach strategii napięcia. Osoby znające historię Włoch wiedzą zapewne, że głównymi ofiarami tych zamachów byli cywile. Komuniści czy socjaliści to niewielki procent wszystkich ofiar. Ginęli przede wszystkim cywile, niewinni ludzie.
Najbardziej znane ofiary zamachów dokonywanych przez włoskich neofaszystów, inspirowanych przez CIA oraz włoskie służby specjalne, to zamach w Mediolanie w 1969 roku, w Bresci z 1974 roku, zamach na Italicus Express z tego samego 1974 roku czy też zamach w Bolonii 1980 roku. W tych eksperymentach inżynierii społecznej w ramach strategii napięcia, których celem było zwalenie za nie winy na lewicę oraz zastraszenie reszty społeczeństwa, zginęło bardzo wielu młodych ludzi. Jeden z organizatorów zamachów – Pino Rauti – był finansowany przez Stany Zjednoczone. Był więc co najmniej amerykańskim agentem wpływu. Spójrzmy na ofiary i ich wiek.
W zamachu na Italicus Express, którego celem był najprawdopodobniej Aldo Moro (odmawiał wsparcia dla uzbrajania Izraela w 1973 roku), 4 z 12 ofiar śmiertelnych stanowiły osoby poniżej 25 roku życia. Z czego jedno dziecko.
W Brescii zginęło 8 osób, 102 zostały ranne. Zamach przygotował Pino Rauti, odbiorca gotówki z ambasady USA w Rzymie. Wszystkie ofiary śmiertelne miały 25 lub więcej lat.
W zamachu na Piazza Fontana w Mediolanie zginęło 17 osób. Najmłodsza miała 33 lata. Zamach przygotowali agenci NATO. Carl Digilio, agent natowskich baz we Włoszech, zamachowiec, miał związki z CIA oraz włoskim wywiadem wojskowym. Jednak mózgiem operacji miał być oficer marynarki wojennej USA David Carrett. Tak podają opracowania związane z operacją „Gladio”.
W zamachu w Bolonii zginęło 85 osób. 35 miało mniej niż 25 lat. 8 było dziećmi poniżej 18 lat.
Zamach w Bolonii przeprowadziły Zbrojne Komórki Rewolucyjne – neofaszyści. Finansował go Licio Gelli, agent CIA. Ale także człowiek związany z amerykańską armią.
4 lipca 1981 roku (niedługo mija 45 lat od tego wydarzenia) jego córka został aresztowana z tajnym dokumentem armii Stanów Zjednoczonych, który zalecał przenikanie agentów wojskowych USA do organizacji komunistycznych w krajach sojuszniczych celem ich infiltracji oraz organizowania terroru, aby skompromitować umiarkowanych komunistów i zbić ich poparcie. Dokument ten nazywał się „Stability Operations, Intelligence-Special Fields” („Operacja stabilizacyjne, wywiad – dziedziny specjalne”), autorstwa Williama Westmorelanda, dowódcy wojsk USA w Wietnamie.
Cóż, zapewne jej aresztowanie na lotnisku w Rzymie w 205. rocznicę amerykańskiej deklaracji niepodległości nie było przypadkowe. Czyżby ktoś chciał dać do zrozumienia, że czas amerykańskiego terroru we Italii się kończy?
DANIA
Dania jest przykładem kraju najbardziej obrzydliwego. We Francji CIA oraz wojsko USA eksperymentowało na francuskich dzieciach bez zgody francuskich władz. W Niemczech, Włoszech czy Japonii eksperymenty odbywały się na zasadzie: przegraliście wojnę a my zwycięzcy możemy z wami zrobić co chcemy. Więc trochę poeksperymentujemy, ale za to nie będzie rozliczeń za zbrodnie wojenne w odpowiedniej skali. Jednak reżim duński sam, dobrowolnie, jako ofiara II wojny, zgodził się, aby zwyrodnialcy z USA mogli, we współpracy z lekarzami duńskimi, eksperymentować na duńskich dzieciach. Coś niewyobrażalnego.
W 2021 roku w duńskiej telewizji zaprezentowano film, który mówił o tym, że w latach 1960. reżim duński wraz z Centralną Agencją Wywiadu USA prowadził nieludzkie, brutalne eksperymenty na duńskich dzieciach. Dzieciach w wieku od 4 do 14 lat. Amerykański wywiad działania te finansował. Polska Agencja Prasowa w artykule z grudnia 2021 roku nazwała eksperymenty te torturami.
Autorem filmu jest ofiara tych eksperymentów Per Wennick. Wennick mając 11 lat zgodził się „przeżyć przygodę” za którą zaoferowano mu 16 koron duńskich. Przykuto go do krzesła, do kończyn i serca przymocowano elektrody. Do uszu wtłaczano mu głośne dźwięki.
Dzieci nigdy nie dowiedziały się jaki był cel eksperymentu. Działania te łamały kodeks norymberski, regulujący kwestie zakazu eksperymentów na ludziach.
Pomysłodawcą eksperymentu był żydowski zwyrodnialec Zarnoff Mednick. Nie mógł on prowadzić badań w USA więc przeniósł się do Danii. Tylko w pierwszym roku eksperymentów projekt wsparła CIA kwotą około 600-700 tys. dolarów. Dzisiaj to około 25-30 mln złotych.
Eksperymentom poddano 311 dzieci. Odbywało się to w ramach operacji QKHILLTOP oraz operacji MKULTRA.
Dlaczego jednak wybrano Danię?
Mednick nie prowadził badań w USA ponieważ nie było tam rejestru ludności, niezbędnego do kontaktowania się z nimi w długim okresie czasu. W Danii ewidencja ludności była więc degenerat Mednick wraz z duńskim profesorem Fini Schulsingerem zaprojektowali studium dla 207 dzieci. Część miała w rodzinie przypadki zaburzeń psychicznych, druga część kontrolna nie miała.
W 1977 roku próbowano odtajnić fakt prowadzenia badania jednak duńskie ministerstwo sprawiedliwości na to nie pozwoliło. Dania sama, dobrowolnie pozwalała żydowsko-amerykańskim zwyrodnialcom niszczyć własne dzieci, po czym tuszowała dekadami całą sprawę.
TURCJA 1948-1990
Dzisiaj już wszyscy zorientowani, a zwłaszcza czytający moje artykuły, wiedzą, że Mehmet Ali Agca, członek utworzonej oraz finansowej przez CIA organizacji Szare Wilki, był przeszkolony przez wywiad amerykański – agenta CIA Franka Terpila – a broń, którą oddał strzał do papieża Jana Pawła II dostarczył agent zachodnioniemieckiego wywiadu BND Horst Grillmayer. Ta kwestia nie podlega już dyskusji. Zajrzyjmy jednak głębiej w laboratorium wojskowo-wywiadowcze Stanów Zjednoczonych jakim była zimnowojenna Turcja. Naprawdę warto. Zachęca nas do tego Daniele Ganser, szwajcarski pisarz, autor książki „Tajne armie NATO”. Oto pierwsze zdanie rozdziału tejże pracy o Turcji: „Historia tajnej armii w Turcji jest bardziej brutalna niż historia jakiejkolwiek innej siły typu »stay-behind« w Europie Zachodniej”.
Już wiecie państwo gdzie Stany Zjednoczone zasiały największy terror w krajach NATO? Nie w Niemczech Zachodnich, Francji czy Włoszech. W Turcji.
Motorem napędowym operacji Gladio w Turcji, napędzanej przez wspierane przez USA oraz NATO jednostki pozostające w cieniu, było rozbicie Imperium Osmańskiego, które spowodowało, że znaczna część narodu tureckiego znalazła się w granicach innych państw. W tym ZSRR. Grano więc na nucie antysowieckiej jako narzędziu zjednoczenia Turków w jednym kraju. Jeżeli ZSRR upadnie, Turcy się zjednoczoną. Była to dosyć prosta logika kręgów zachodnich.
W okresie II wojny światowej Turcy byli silnie antysowieccy oraz oczywiście proniemieccy czy nawet wręcz pronazistowscy. Kiedy rozpoczęto operację Barbarossa, a siły niemieckie dojechały aż pod Stalingrad, Turcy szykowali się do wchłonięcia terytoriów sowieckich w celu zjednoczenia ludów tureckich. To się jednak nie udało. Niemcy przegrały wojnę, Sowiety wygrały.
W okresie zimnej wojny Turcja miała strategiczne znaczenie dla USA i NATO. Leżała najbliżej Moskwy ze wszystkich krajów NATO. Dlatego też w 1961 roku rozmieszczono w tym kraju wyrzutnie z głowicami jądrowymi Jupiter, które zdemontowano po kryzysie kubańskim. Kryzys był zresztą odpowiedzią ZSRR na zbliżanie się broni jądrowej pod granice ZSRR.
Aby USA mogły kontrolować Turcję, potrzebowały do tego swoich sukinsynów, zbirów od brudnej roboty. Tymi były Szare Wilki, wprost odwołujący się do Hitlera, ale także inne formacje. Szare Wilki działały jednak na wielu polach: operacje fałszywej flagi przeciwko komunistom (zamach na Jana Pawła II), antykomunistyczny terroryzm w Turcji czy też terror wśród lewicujących Turków w RFN, aby nie dopuścić w Niemczech do komunistycznych wystąpień.
Amerykanie wspierali ruch panturkizmu – zjednoczenia Turków w jednym państwie – poprzez wspieranie Alparsana Turksa, kolaboranta nazistowskiego z okresu II wojny światowej. Turks był gorliwym zwolennikiem cytowania Mein Kampf na ulicznych demonstracjach w tracie II wojny światowej.
W 1948 roku nawiązał współpracę z CIA i zaczął tworzyć tajną armię na terenie Turcji. Ale nie tylko z CIA utrzymywał bliskie relacje. Także z amerykańskim Departamentem Obrony – Pentagonem.
W latach 1955-1958 był członkiem misji wojskowej Turcji przy NATO.
W 1952 roku Turcja została członkiem sojuszu atlantyckiego. Miała już wówczas swoją tajną armię do siania terroru przeciwko lewicy oraz innym przeciwnikom dominacji USA nad tym krajem.
Siedziba tajnej armii Turcji, de facto zbrojnego ramienia wywiadu USA, miała miejsce oczywiście w budynku CIA w dzielnicy Bahcelievler w Ankarze. W 1965 roku grupa ta przybrała nazwę Departamentu Wojny Specjalnej. DWS nadzorowało tureckie Gladio, tureckie stay behind – Counter-Guerillę.
Podstawą tureckiego Gladio jak każdego Gladio w Europie była operacja fałszywej flagi. Podszywanie się pod inne grupy aby zasiać chaos, anarchię i nienawiść pomiędzy różnymi stronami.
W 1955 roku mieliśmy tego idealny przykład, kiedy to DWS wrzucił bombę do tureckiej placówki w Atenach (czyli Turcy mordowali Turków) aby zwalić winę na Greków. Przypomnijmy, że zarówno Turcja jak i Grecja od 1952 roku były krajami NATO. Counter-Guerilli to jednak nie interesowało.
Winą za bombę obarczono grecką policję. W odpowiedzi siły tureckiego Gladio, Counter-Guerilli, zniszczyły setki greckich domów i przedsiębiorstw w Stambule i Izmirze. Zabito 16 Greków, rannych zostało 32. Zgwałcono 200 greckich kobiet. Nic z tego nie było możliwe bez wsparcia Centralnej Agencji Wywiadu USA, której Counter-Guerilla była tureckim, zbrojnym ramieniem.
Oficjalnie zadaniami CG było zwalczanie okupacji terytorium Turcji przez ZSRR. Ponieważ jednak ZSRR nie miał zamiaru atakować bloku zachodniego, co wiemy nie tylko z racji tego iż wybudowano mur berliński, aby rozgraniczyć strefy wpływów, lecz także dlatego iż Chruszczow przyznał, że Stalin bał się Zachodu i chciał utrzymać stan posiadania a nie go powiększać, zająć się musiała czymś innym.
Coś więc bandy terrorystyczne, nazywane niewiadomo dlaczego wojskiem, musiały robić. Jeżeli nie mogły zabijać komunistów, to zabijały kogoś innego. Po czym udawały, że zostały zaatakowane i dalej zabijały. I gwałciły. Jak zauważa Ganser „ponieważ funkcja stay behind łączyła się z kontrolą wewnętrzną i operacjami fałszywej flagi, coraz trudniej było odróżnić oddziały »Counter-Guerilla« od klasycznych terrorystów”.
Porozumienie CIA z rządem tureckim z 1959 roku mówiło m.in. o tym, że tajna armia ma przystąpić do działania także w wypadku buntu przeciwko reżimowi. A więc Stany Zjednoczone poprzez wspieranych przez siebie terrorystów mogą zaatakować kraj kiedy wybuchną protesty antyrządowe. Dlaczego jednak rok później, w 1960 roku, rząd został obalony a tajna armia mu nie pomogła? Bo to tajna armia przeprowadziła pucz. Wspólnie z ludźmi CIA.
Turks, agent CIA, grał w puczu pierwsze skrzypce.
Selahattin Celik, turecki ekspert ds. bezpieczeństwa zauważa, że DWS nie bronił demokracji tureckiej lecz stanowił dla niej największe zagrożenie a jego najważniejszymi działaniami na przestrzeni dekad były 3 zamachy stanu.
Amerykanie już w 1957 roku wiedzieli, że dojdzie do zamachu stanu. Nie zrobili nic aby mu zapobiec. Był im na rękę. Ludzie CIA odgrywali w nim czołowe role.
Turks został po puczu wyrzucony z Turcji na placówkę zagraniczną po czym powrócił i spróbował przeprowadzić kolejny pucz. Ten jednak się nie udał a on sam został aresztowany. Zwolniono go jednak i szybko wrócił do polityki. Założył Partię Działania Narodowego, której młodzieżówką stały się Szare Wilki, istotny element amerykańskiego systemu kontroli Turcji poprzez terror i operacje fałszywej flagi. Szare Wilki przez jednych były podziwiane, przez innych znienawidzone. „Bojownicy” Szarych Wilków byli rekrutowani do Counter-Guerilli Turksa.
Jak w każdym kraju skolonizowanym poprzez służby bezpieczeństwa i tajne wojsko przez USA, i w Turcji istniały sale tortur gdzie niszczono i łamano ludzi. W Turcji takowe znajdowały się w willi Ziverbey w Stambule. Torturowano tam setki osób. Całość nadzorował Eyup Ozalkus z tajnej służby MIT, kontrolowanej (lecz nie w 100%) przez CIA.
Generał Talat Turhan, który w 1960 roku brał udział w puczu wojskowym, w późniejszym okresie był torturowany w katowniach tureckich służb. Opisał jak one wyglądały oraz kto należał do Counter-Guerilli. A należeli do niej oficerowie służb specjalnych MIT oraz członkowie Szarych Wilków. A więc ludzie CIA. Bo zarówno MIT jak i Szare Wilki były wspierane przez Stany Zjednoczone.
Metody stosowane przez CG obejmowały zamachy, zamachy bombowe, napady z bronią w ręku, tortury, ataki, porwania, groźby, prowokacje, branie zakładników, podpalenia, sabotaż, propagandę, dezinformację, przemoc i wymuszenia. A więc cały pakiet przestępczości. Zamiast walki z komunizmem, mieliśmy bandytyzm i terroryzm.
Z dokumentów Pentagonu wiemy, że współpraca amerykańsko-turecka była bardzo intensywna.
Stopień współpracy czy raczej podległości Turcji wobec USA był tak duży, że kiedy jeden z oficerów służb MIT został aresztowany za współpracę z wywiadem USA, ten wyśmiał aresztowanie i stwierdził, że oskarżenie jest absurdalne. Bo taka współpraca jest czymś zupełnie normalnym.
CIA nie tylko wybudowała siedzibę wywiadu tureckiego, dostarczyła sprzęt oraz szkolenia lecz nawet wyposażyła sale tortur. Które de facto były salami CIA, gdzie pełnomocnicy wywiadu USA zajmowali się w interesie USA eksperymentowaniem i maltretowaniem ludzi, w tym nawet zasłużonych tureckich wojskowych, jeżeli ci nie chcieli już więcej niszczyć własnego narodu w obcym interesie.
Tureckie służby współpracowały w mordowaniu ludzi nie tylko z amerykańską CIA. Także z Mossadem.
W latach 1968-1971 MIT mordowało we współpracy z izraelskim wywiadem Palestyńczyków w obozach dla uchodźców w Libanie.
Przypomnijmy, że reżim syjonistyczny w 1967 roku zaatakował swoich sąsiadów, w tym terytoria palestyńskie, co spowodowało eksodus Palestyńczyków do krajów ościennych. W tym do Libanu. I to właśnie w Libanie tureckie służby pomagały Mossadowi zabijać Palestyńczyków. Hiram Abas był tym kolaborantem Izraela z MIT, który pomagał dokonywać krwawych ataków na palestyńską młodzież w Libanie. Abas był blisko związany z CIA.
W samej Turcji Abas zasłynął z tortur i masakry w 1972 roku w mieście Kizildere. Turecka młodzież została tam zamordowana tylko dlatego bo nazwała oprychów od Abasa „ludźmi Wuja Sama”. A więc dlatego bo powiedziała prawdę, że ci są zdrajcami własnego narodu i agentami amerykańskimi.
W odwecie zdrajca Abas został zabity przez kolegów ofiar. Jego patron z CIA Duane Clarridge przybył nawet odwiedzić jego grób. Musiał być ważnym agentem CIA skoro szef placówki wywiadu USA w Stambule oprócz poklepania go po plecach i wręczenia mu pliku dolarów w kopercie bez podatku nawet pofatygował się na jego grób.
Podsumowując więc: USA utworzyły turecką Counter-Guerillę, tureckie stay behind, sponsorowały i wyposażały zarówno wywiad wojskowy Turcji MIT jak i Departament Wojny Specjalnej, w ramach którego działała Kontrpartyzantka. Członkowie CG byli szkoleni w Szkole Ameryk Pentagonu oraz przez Zielone Berety przygotowujące się do wojny w Wietnamie.
Jak zauważa Ganser, ośrodek szkolenia w Szkole Ameryk w Kanale Panamskim był niemal identyczny jak ośrodki szkoleniowe Al-Kaidy Bin Ladena. Cóż, nie jest żadną tajemnicą, że Bin Ladena szkolił człowiek Zielonych Beretów Ali Muhammad.
W podręczniku FM 30-31 na którym szkolono tajne armie zapisano, że w czasie pokoju (kiedy nie ma zbyt dużo komunistów do zabijania) należy stosować przemoc wobec kogoś innego, zwalać winę na komunistów, wywołując tym samym atmosferę strachu i podejrzliwości. Gladiatorzy powinni także zasilać organizacje lewicowe i zachęcać je do przemocy po to aby Gladio i regularne wojsko mogło atakować swoich wrogów w odpowiedzi. Czyli prosta reguła: jak nie ma wroga to trzeba go stworzyć. Bo po co utrzymywać tajne wojsko jak nikt nie chce się z nim bić?
HONDURAS I WIETNAM POŁUDNIOWY – AMERYKAŃSKIE DOMY PUBLICZNE
Żadne z miejsc na świecie, które znalazło się pod dominacją amerykańskiego wojska, nie zostało tak moralnie upodlone i zdeprawowane jak Wietnam Południowy oraz Honduras lat 1980. Na początek zajmę się tym drugim chociaż w sumie mógłbym zakończyć na Hondurasie. Bo Wietnam Południowy był jego lustrzanym tłem a Tegucigalpa stolica latynoamerykańskiego kraju, była odpowiednikiem Sajgonu.
Praca Leslie Cockburn, amerykańskiej polityk, zatytułowana „Poza kontrolą” jest niezwykle trudno dostępna w języku polskim. Nie została nigdy oficjalnie wydana w naszym języku. Jednak istnieją jej polskie wersje z okresu PRL-u wydrukowane w dosyć prymitywny sposób aczkolwiek dosyć przystępny. A szkoda że tak trudno ją dostać. Opisuje ona idealnie jak Stany Zjednoczone upodliły , państwo Honduras i jego ludność, kiedy dokonały tam ekspansji militarnej, aby z Hondurasu koordynować wojnę z narodem nikaraguańskim, który w 1979 roku w rewolucji obalił marionetkowy rząd Waszyngtonu, pod dowództwem Anastasio Somozy.
Oddajmy więc głos L. Cockburn: „Jako drugi najbiedniejszy kraj na półkuli zachodniej, kraj ten chętnie pełnił rolę gospodarza, wkrótce zasługując na swoją reputację lotniskowca Stanów Zjednoczonych. Wszelkie skrupuły lub przebłyski nastrojów nacjonalistycznych wśród honduraskich polityków i generałów były szybko tłumione przez potok pomocy. W stolicy, Tegucigalpie, słynącej z gwałtownego pikowania podczas podejścia do lotniska, stery władzy nie prowadziły do lokalnego pałacu prezydenckiego w centrum miasta, lecz do rozległej ambasady amerykańskiej położonej wysoko na wzgórzu. Zubożałe dzieci i prostytutki dyskretnie ustawiały się przed wejściami do hoteli »Holiday Inn« i »Hotel Maya«, aby pozyskać rosnącą amerykańską klientelę. Kina wypełniały filmy z serii »Rambo« oraz ich podrzędne odpowiedniki, które wydawały się trafiać do dystrybucji wyłącznie za granicą. Pas terenu przed rozbudowującą się amerykańską bazą lotniczą w Palmaroli był usiany domami publicznymi, a tę harmonijną relację tylko na krótko zakłóciło pojawienie się AIDS. Mnóstwo żołnierzy z różnych amerykańskich jednostek i rodzajów sił zbrojnych – sił specjalnych, sił powietrznych, Gwardii Narodowej – tłoczących się na ulicach i w barach Tegucigalpy nadawało temu miejscu atmosferę Sajgonu z lat sześćdziesiątych. Oczywiście tym razem wszystko działo się znacznie bliżej domu”.
W 1966 roku amerykański senator William Fulbright zakomunikował, że Sajgon, stolica Wietnamu Południowego, stała się amerykański burdelem. Było to bardzo słuszne spostrzeżenie.
Panoszenie się przez wojsko USA po Wietnamie było jedną z przyczyn porażki USA w Wietnamie. To właśnie był motor napędowy poparcia dla komunistów na południu. Miliony ludzi żyło w nędzy, w średniowiecznych wioskach, a elita w Sajgonie żyła niczym w Las Vegas.
Oprócz prostytucji i narkomanii dodatkowo szerzyły się przestępstwa wobec wietnamskich kobiet, takie jak gwałty. To jeszcze bardziej potęgowało nienawiść wobec amerykańskiej okupacji oraz poparcie dla Wietkongu i Wietnamu Północnego. Jak zauważył prezydent USA Eisenhower, komuniści mieli w całym Wietnamie 80% poparcia. Nie można było więc zorganizować legalnych, uczciwych wyborów na Południu bo zachód przegrałby je demokratycznie. Stąd wyborcze fałszerstwa. W Sajgonie podczas referendum z połowy lat 1950. frekwencja wyniosła 130%.
USA, amerykańskie wojsko, zmieniło stolicę Wietnamu Południowego więc w stolicę gwałtów, prostytucji, korupcji, narkomanii, potężnego rozwarstwienia społecznego, chorób wenerycznych i innych patologii. Najlepszą pracą w tej tematyce jest praca pod jakże oczywistym tytułem „Amerykański burdel” autorstwa Amandy Boczar. Oddajmy głos autorce: „Departament Obrony nie zadał sobie nawet trudu, by uwzględnić pojedyncze przypadki gwałtów, które miały miejsce w miastach, podczas sporządzania listy innych zbrodni wojennych podobnych do »sprawy Calley’ego«. Tymczasem w miastach południowego Wietnamu żołnierze amerykańskiej armii regularnie dopuszczali się gwałtów na cywilnych kobietach »niezwiązanych z działaniami wojennymi«. To niemożliwe do oszacowania rozróżnienie między przypadkami przedstawionymi przez śledczych w oficjalnych raportach dla prezydenta a tymi, które uznano za niezwiązane z wojną, stanowi uderzającą sprzeczność. Przemocy seksualnej w tyłach nie można było tak łatwo uznać za reakcję na strach lub akt odwetu, tak jak sprawcy usprawiedliwiali gwałty na polu walki. Przypadki te częściej wiązały się z pojedynczymi sprawcami polującymi na kobiety, które znali, lub kelnerki, od których oczekiwali świadczenia usług seksualnych. Niewiele akt żandarmerii wojskowej bezpośrednio potwierdzało gwałt, zaznaczając, że personel nie był w stanie zweryfikować relacji kobiet, które zgłaszały oskarżenia. Jednak typowe reakcje na oskarżenia o napaści lub ataki wskazują na coś szerszego. Relacje ustne byłych funkcjonariuszy żandarmerii wojskowej z więzienia Long Binh, na północ od Sajgonu, wskazują, że zatrzymywali oni żołnierzy amerykańskich za gwałty, ale nie mogli wypowiadać się na temat postępowania karnego. Strażnicy byli zaniepokojeni świadomością, że większość mężczyzn, których przetrzymywali w więzieniu, niezależnie od popełnionego przestępstwa, zostanie później zwolniona i wysłana z powrotem na front”.
Tak, oprócz rzeczy oczywistych, czyli traktowania Wietnamczyków jako ludności podbitej, która ma być politycznie posłuszna, traktowano także wietnamskie kobiety, niektóre bardzo młode, jako zwierzynę do upolowania. A po gwałtach żołnierze wracali sobie na front.
Tak wygląda państwo pod amerykańską wojskową okupacją. Według danych z sondażu przedstawionego na stronie „Rzeczpospolitej” 50% polskich kobiet jest przychylna stałej wojskowej okupacji Polski przez amerykańskie wojsko. Na zasadach, przypomnijmy, eksterytorialności. A więc bezkarności. Ciekawe czy te 50% Polek czytało kiedyś jakąś książkę o Sajgonie albo Hondurasie.
WYSPY MARSHALLA I ZACHODNI PACYFIK – CHEMIKALIA, BROŃ JĄDROWA, HERBICYDY
W podrozdziale mojego tekstu o Wyspach Marshalla gdzie jak zapewne dobrze wiemy wojsko USA testowało działanie broni masowego rażenia (jądrowej i termojądrowej) na ludności cywilnej, zajmę się także zachodnim Pacyfikiem a więc Japonią oraz wspomnianym już tutaj Wietnamem Południowym. Gdyż Pentagon w obu tych krajach prowadził eksperymenty z użyciem chemikaliów, których ofiarami padali cywile.
Zniszczenia jakie broń jądrowa dokonała w Japonii sprawiły, że Stany Zjednoczone obawiały się testowania silniejszych bomb na terytorium USA. Postanowiono więc poszukać lepszego miejsca do tego typu działań. Wybrano Wyspy Marshalla leżące 4000 km od Hawajów.
Wyspy Marshalla w trakcie II wojny światowej były okupowane przez Japonię. Amerykanie w 1944 roku przychodzili tam więc jako wyzwoliciele niosący wolność. Tak przynajmniej miało być. Tak jednak nie było. Na miejsce Japończycy którzy zmuszali miejscową ludność do pracy na rzecz ich imperium, przyszedł okupant 100 razy gorszy – okupant amerykański – który zamiast wolności przyniósł niewyobrażalne cierpienia.
USA odbijały WM od Japończyków przez tydzień. W walkach zginęło zaledwie 370 żołnierzy USA oraz 8000 Japończyków. A także 200 mieszkańców Wysp.
Po wojnie Wyspy Marshalla przeszły pod mandat ONZ, które przekazało nad nimi kontrolę Waszyngtonowi. Ten miał dbać o rozwój archipelagu oraz wspierać postęp gospodarczy i społeczny. Zamiast tego Amerykanie uczynili sobie z Wysp poligon atomowy do testowania broni termojądrowej na żywych organizmach – na ludziach.
Wyspy Marshalla były traktowane przez USA niczym Polska przez III Rzeszę Niemiecką i Związek Sowiecki – jako łup wojenny. Amerykanie przelewali krew za wyrzucenie Japończyków z wyspy więc uznali, że mają pełne prawo do robienia tam co tylko im się żywnie podoba. I robili.
WM były idealnym miejsce dla amerykańskiego poligonu atomowego. Ich odseparowanie od reszty państw oceanicznych sprawiało, że można było zachować nieludzkie eksperymenty na tamtejszej ludności w tajemnicy. Nikt miał się dowiedzieć co tam się działo.
Ponadto populacja wysp była niewielka a Ocean miał pochłonąć promieniowanie powstałe w wyniku eksplozji.
Zbrodniarz wojenny Kissinger miał powiedzieć o Wyspach Marshalla: „tam mieszka tylko 90 000 ludzi, kogo to obchodzi?”.
Nie minął rok od zakończenia II wojny światowej a Amerykanie w lutym 1946 roku poinformowali mieszkańców wysp, że chcą nauczyć się stosować pewną broń „dla dobra ludzkości”. W tym celu potrzebują ich kraju.
Mieszkańców atolu Bikini przez kolejne lata przenoszono z wyspy na wyspę, wraz z rozszerzaniem zasięgu obszaru, który miał podlegać testom. Trafiali w miejsca, gdzie ryby były toksyczne a więc miewali problemy żywnościowe. Waszyngtonu to nie obchodziło.
Amerykanie testy na Wyspach Marshalla rozpoczęli od okrętów wojennych, które rozmieszczano w pobliżu miejsca wybuchu. Nazywano je „flotą królików doświadczalnych”. Na ich pokładzie znajdowały się liczne zwierzęta. Dopiero później królikami doświadczalnymi zostaną ludzie.
W lipcu 1946 roku przeprowadzono pierwszą próbę jądrową na okrętach oraz zwierzętach, które w ogromnej większości zmarły.
Drugi test na atolu Bikini, pod wodą, skaził już ludzi – żołnierzy amerykańskich. Waszyngton nie miał skrupułów nawet dla swoich ludzi. Dziesiątki tysięcy Amerykanów wysłano do odkażania skażonych okrętów bez odzieży ochronnej. Okręty następnie przesunięto na Guam i do bazy Pearl Harbor gdzie kolejne tysiące ludzi były narażone na promieniowanie. Oczywiście byli to Amerykanie. Kiedy Waszyngton zrozumiał, że okręty do niczego już się nie nadają, zatopiono je.
W 1948 roku przeprowadzono tam kolejne 3 testy jądrowe. Spowodowały one dalsze skażenie Oceanu Spokojnego.
W 1952 roku przeprowadzono pierwszy pełny test termojądrowy, który zniszczył całą wyspę archipelagu Wysp Marshalla.
W 1954 roku test spowodował skażenie w odległości dziesiątek kilometrów z powodu wiatru. Amerykanie doskonale sobie zdawali sprawę, że tak się stanie. Bunkier wojska USA oddalony o 40 km został skażony i osoby tam przebywające trzeba było ewakuować helikopterami.
O ile Amerykanom nic się nie stało o tyle miejscowe dzieci, dzieci mieszkańców Wysp Marshalla, zaczęły się bawić pyłem radioaktywnym, którego grubość sięgała 4 centymetrów. Zniszczyło to im zdrowie.
Dopiero po dwóch dniach od testu napromieniowanych już mieszkańców ewakuowano.
Po latach, pod koniec lat 1970., okazało się, że opad radioaktywny skaził nawet te wyspy na które ewakuowano mieszkańców WM. Całe dekady utrzymywano ludzi w kłamstwie.
Oprócz mieszkańców Wysp Marshalla skażenie dotknęło także Japończyków na łodziach rybackich. Mowa o niemal 900 jednostkach nawodnych, które znalazły się w zasięgu oddziaływania skutków wybuchu. Skażenie statku „Lucky Dragon” stało się powszechnie znane w wyniku nagłośnienia tego faktu przez media na całym świecie. Amerykanie odmówili pomocy Japończykom. Przegraliście wojnę? Leczcie się sami.
Japończycy zamiast zaprotestować przeciwko eksperymentowaniu na ich ludności, poparli dalsze testy. Tak kończą kraje znajdując się pod amerykańską okupacją. Waszyngton może na ich ludzi zrzucać radioaktywny pył a ci nie mogą nic z tym zrobić.
Edward Teller, jeden z najbardziej znanych naukowców jądrowych, stwierdził, że śmierć rybaka to nie powód, aby kręcić aferę.
W kolejnych latach zmarło jednak wielu rybaków a ich dzieci były potwornie zdeformowane.
Ale amerykański test z 1954 roku skaził nie tylko łodzie rybackie i połów tam się znajdujący. Skażenie dotarło do samej Japonii w postaci deszczu, który zatruł tamtejsze rolnictwo.
Japończycy zebrali 32 miliony podpisów przeciwko testom jądrowym w okolicach ich kraju. Podpisało się więc około 33% wszystkich Japończyków. Pod presją rząd USA z rządem japońskim zgodzili się wypłacić odszkodowanie w kwocie 2 mln dolarów. Szacowane szkody wynosiły 7,2 mln dolarów.
Dlaczego jednak Japończycy pozwalali na zabijanie i niszczenie własnych ludzi? Otóż CIA przekonywała osoby podejrzane o zbrodnie wojenne, które przecież rządziły po wojnie tym krajem, na swoje sposoby. Wszyscy wiemy jakie: trybunał albo pozwalacie nam robić swoje.
Nie zmieniło to jednak faktu, iż Azjaci uważali że są traktowani jako mięso armatnie Stanów Zjednoczonych.
W sumie na Wyspach Marshalla przeprowadzono 67 testów jądrowych. Promieniowanie skaziło glebę, morze, ryby, zwierzęta i rośliny. Po 1972 roku mieszkańcy atolu Bikini zaczęli wracać na swoją wyspę. Zapewniano ich że jest to bezpieczne. Wszyscy jednak wiedzieli że nie jest to bezpieczne. W ten sposób eksperymenty trwały nadal. Dopiero w 1978 roku ponownie ich wysiedlono.
Z innymi wyspami było podobnie. Było one w oczywisty sposób skażone jednak mieszkańców tam przywracano. Przez całe lata wdychali skażone powietrze i jedli skażone posiłki. Zwrócili się o wsparcie do rządu USA. Ten im go nie udzielił. Nikogo nie obchodzili japońscy rybacy a co dopiero jakieś 90 000 mieszkańców jakichś wysp pacyficznych.
W 1999 roku Amerykańskie Towarzystwo Onkologiczne określiło wskaźnik zachorowalności na nowotwory na WM na ekstremalnie wysoki. Ich częstość występowania była nawet 40 razy większa niż w USA. Tak oto zniszczono naród. Dzisiaj już wiemy, że celowo przywracano ludność Wysp Marshalla na skażone tereny aby badać wpływ skażenia na ich życie. Mieszkańcy WM byli całe dekady królika doświadczalnymi zbrodniczego reżimu amerykańskiego.
Naukowcy z USA byli zadowoleni z tego, że mogą badać swoje króliki doświadczalne. Tak wynika z odtajnionych dokumentów. Ale to nie wszystko. W ramach Projektu 4.1 500 mieszkańców Wysp Marshalla poddano innym eksperymentom – wstrzykiwano im radioaktywne izotopy oraz przeprowadzano im operacje bez ich zgody. Tym się kończy obecność wojska USA na swoim terytorium.
10 lat temu, w 2016 roku, Uniwersytet Columbia przeprowadził swoje badania na atolu Bikini. 70 lat po pierwszym teście. Atol wciąż był skażony. Pogarda dla życia ludzkiego reżimu amerykańskiego nie tyczyła się jedynie mieszkańców WM. Z taką samą pogardą traktowano żołnierzy amerykańskich. Jeżeli eksperymentujemy na własnych ludziach to co będziemy gotowi zrobić innym? Np. Polakom.
Wietnam Południowy – poligon doświadczalny dla wojny chemicznej
Już podczas drugiej wojny światowej Stany Zjednoczone chciały zrzucać na Japonię środki chemiczne takie jak fosgen i iperyt ale także środki wypalające roślinność – herbicydy. Bomby atomowe sprawiły jednak, że plany te porzucono.
Po wojnie Amerykanie przejęli dokumenty ultrazbrodniczej japońskiej Jednostki 731, które dotyczyły wypalania roślinności za pomocą herbicydów. Wraz z nastaniem zimnej wojny Stany Zjednoczone poprzez laboratorium Fort Detrick zaczęły prowadzić własne badania w tej tematyce.
W 1952 roku wojsko USA chciało przetestować Agenta Fioletowego w Korei. Jednak plany te porzucono gdyż wojna się zakończyła.
W okresie lat 1950. swoje testy w Azji Południowo-Wschodniej, dotyczące środków niszczących roślinności, prowadzili Brytyjczycy.
W 1961 roku Stany Zjednoczone zaczęły testować broń biologiczną na japońskiej Okinawie. Testowano także herbicydy, w latach 1960-1962. Wszystkim zajmowało się amerykańskie wojsko.
Jednak prawdziwym laboratorium, prawdziwym poligonem doświadczalnym, był Wietnam Południowy.
Generał Maxwell Taylor nawet nie ukrywał, że kraj ten jest amerykańskim poligonem testowym: „Z wojskowego punktu widzenia […] uznaliśmy znaczenie tego obszaru jako laboratorium”. Ogromna ilość substancji, które tam testowano, była całkiem nowa.
Operacja robienia w Wietnamu poligonu doświadczalnego dla wojska USA nosiła nazwę „Hades” lub też „Ranch Hand”.
Operację tą rozpoczęto w tajemnicy, gdyż była to zasadniczo operacja stosowania broni chemicznej. Pomimo iż celem była roślinność a nie ludzie.
Aby jeszcze bardziej zamaskować udział wojska USA w tych operacjach żołnierze spryskujący Wietnam nie nosili mundurów a samoloty używane do spryskiwania zostały ukryte. Waszyngton wiedział, że robi źle ale robił to pomimo to. A Wietnamczycy, zniewoleni we własnym kraju przez skorumpowaną klasę polityczną, kolaboracyjną wobec wojska USA, rekrutowaną z mniejszości niebuddyjskiej, nie mieli nic do powiedzenia.
Styczeń 1962 roku był pierwszym miesiącem operacji „Ranch Hand”. Wówczas spryskano roślinność w samym pobliżu stolicy kraju – Sajgonu. W sumie wojsko USA wykona niemal 20 000 takich lotów zużywając 76 000 000 litrów chemikaliów. Taką ilości trucizny powodującej nowotwory, w tym wśród żołnierzy USA ale przede wszystkim wietnamskiej ludności cywilnej, ze szczególnymi skutkami ubocznymi dla dzieci, wojsko Stanów Zjednoczonych rozpyliło w zaprzyjaźnionym kraju.
Rozpylanie miało oprócz celów laboratoryjnych cele polityczne: chłopów wietnamskim reżim amerykański chciał wyrzucić ze swoich wiejskich domów i przenieść do miast aby byli lepiej kontrolowani przez siły Waszyngtonu.
Wojsko USA nie poinformowało swoich żołnierzy o szkodliwości chemikaliów. Z beczek po nich żołnierze robili prysznice oraz grille. To samo robili Wietnamczycy. Wiele lat później będą z tego powodu umierać.
Chemikaliami zalewano nie tylko Wietnam Południowy lecz także Tajlandię, Kambodżę oraz Laos. W przypadku dwóch ostatnich za działanie te odpowiadała CIA.
Razem z zalewaniem kraju chemikaliami, reżim południowowietnamski oraz USA prowadziły kampanię propagandową o nieszkodliwości substancji. Wmawiano ludziom, że herbicydy i inne środki chemiczne nie zaszkodzą ani ludziom, ani glebie, ani zwierzętom. Celowo karmiono społeczeństwo kłamstwami, aby uzyskać przyzwolenie na dalsze eksperymenty.
Żołnierzom USA wmawiano: „Agent Orange jest stosunkowo nietoksyczny dla ludzi i zwierząt. Nie odnotowano żadnych obrażeń u personelu narażonego na opryski z samolotów”.
W sumie 3 000 000 Wietnamczyków zachorowało w wyniku stosowania herbicydów. Choroby obejmowały od biegunek czy bólów głowy po cukrzycę, choroby immunologiczne i nowotwory. Szczególnie narażone były, jak już wspomniałem, dzieci. W Wietnamie 20- i 30-latkowie zaczęli zapadać na choroby typowe dla wieku starczego. Ludność zniszczona wojną, dodatkowo została zniszczona chemikaliami, które oddziaływały na nią przez kolejne dekady. Po dziś dzień w Wietnamie rodzą się zdeformowane dzieci. Podobnie jak w Iraku w wyniku stosowania zubożonego uranu.
W sumie 66% Wietnamczyków, którzy byli narażeni na chemikalia, miało dzieci zdeformowane lub cierpiące na różnego rodzaju choroby. Znaczna z nich część natychmiast po urodzeniu umierała. Niektóre umierały jeszcze w łonie matki.
Pewnego dnia skala zniszczenia narodu wietnamskiego była już tak duża, że media w Sajgonie, kontrolowanym przez amerykańskich zbrodniarzy, opublikowały zdjęcia dzieci z 2 głowami, 3 rękami i 20 palcami. Niektóre miały głowy przypominające owcę a twarze przypominające kaczkę.
Amerykańskie wojsko gardziło swoimi ofiarami. Dowódca wojsk USA w Wietnamie Westmoreland, zwolennik mordownia ludzi w zaprzyjaźnionych krajach w ramach operacji fałszywej flagi (patrz podrozdział o Włoszech) powiedzieć miał: „Mieszkańcy Orientu nie przywiązują do życia takiej samej wagi jak ludzie Zachodu. Życie jest tam obfite, życie jest tanie na Wschodzie. Jak głosi filozofia Orientu, życie jest nieważne”.
W sumie 750 000 weteranów wojny w Wietnamie, służących w siłach zbrojnych USA, otrzymało odszkodowania z tytułu narażenia na działania chemikaliów.
W Wietnamie 3 miliony ludzi cierpi z powodu stosowania dioksyn. Ich kolejne pokolenia także będą narażone z powodu wciąż zanieczyszczonego środowiska. Z powodu stosowania samego Agenta Orange – mieszanki różnych herbicydów – według Wietnamczyków, zmarło lub doznało trwałego uszczerbku na zdrowiu, 400 000 obywateli tego kraju.
USA I IZRAEL – CENTRALA PEDOFILII, GWAŁTÓW NA DZIECIACH I BESTIALSKICH MORDÓW
Afera Epsteina, żydowskiego pedofila, agenta wywiadu wojskowego Izraela oraz człowieka ochranianego przez wywiad USA, to nie tylko wyspa na Morzu Karaibskim w archipelagu Wysp Dziewiczych USA, odkupionych od Danii w XX wieku, lecz także ranczo w Nowym Meksyku, gdzie ten zwyrodnialec, który pozyskiwał kobiety także z naszego kraju, z Beskidów, prowadził eksperymenty na swoich ofiarach.
Sprawę tą opisywały intensywnie media pod koniec lutego roku bieżącego. Po czym USA i Izrael zaatakowały Iran i wszystko ucichło. Przyjrzyjmy się jednak temu procederowi.
Epstein miał zamiar na swoim ranczu w stanie Nowy Meksyk wyhodować „nową rasę” poprzez zapładnianie przetrzymywanych tam kobiet. Nie powinno nikogo to dziwić. Amerykanie oraz Żydzi specjalizują się od dekad w nielegalnych eksperymentach na ludziach. Ten artykuł to tylko wycinek ich całego zbrodniczego dorobku.
„Zorro Ranch”, znane także jako „Playboy Ranch”, to posiadłość Epsteina na południu Stanów Zjednoczonych. Według brytyjskiego „Daily Mail” miejsce to było tysiące razy wymieniane w aktach Epsteina. Zboczeniec ten planował tam przeprowadzić eksperymenty genetyczne których celem było zapłodnienie 20 kobiet. W ten sposób miała powstać „Superrasa”. Nie wiem w jaki sposób z połączenia pedofila i niewolnicy seksualnej z biednej amerykańskiej rodziny miałaby powstać jakaś superrasa ale przejdźmy dalej.
Nie wiadomo do końca czy plan ten zrealizowano ani nawet czy go realizowano. Jednak kobiety zgłaszające się do władz stanu Nowy Meksyk twierdzą, że były odurzane, pobierano od nich materiał genetyczny a następnie budziły się podłączone do aparatury medycznej.
Na ranczu bywał książce Andrzej, członek brytyjskiej rodziny królewskiej. Bywała tam także najsłynniejsza ofiara Epsteina Wirginia Giufre, która popełniła samobójstwo w 2025 roku a według jej ojca została zamordowana.
Oprócz tego doniesienia wskazują, że na ranczu w Nowym Meksyku mógł bywać Bill Clinton oraz Woody Allen. Odbywały się tam także gwałty na młodych dziewczynach.
Dwie z gwałconych tam dziewczyn miały zostać zamordowane – uduszone podczas procederu gwałtu. Podobno pochowano je w okolicy.
Dowody zbrodni miały być niszczone. Jednak nic z tym nie robiono. Dopiero po śmierci Epsteina sprawa ta powróciła.
Epstein prowadził jeszcze inne eksperymenty, w tym na dzieciach. Jak podała prof. Magdalena Grzyb z Uniwersytetu Jagiellońskiego, obejmowały one działania które „jeżą włosy na głowie”. Z racji przyzwoitości nie będę ich tutaj opisywał. Wszyscy wiemy co to mogło być. Wspomnieć jedynie warto, że chodzi o eksperymenty seksualne na kilkuletnich dzieciach w celu przygotowywania ich dla bogatych Amerykanów w wiadomym celu. Tym zajmują się amerykańskie i żydowskie elity. Tego chcą w Polsce zwolennicy kontrolowania naszego kraju przez wojsko Stanów Zjednoczonych. Zwolennicy stałych baz USA w Polsce. Ochrony takich procederów. I popełniania samobójstw przez osoby, które chciałyby to nagłośnić.
Jednak na tym nie koniec. Niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego jak wielu wysokich rangą amerykańskich wojskowych korzystało z usług młodych osób podstawionych przez Żydów. Wiązało się to z procederem pedofilskim za którego organizacją stał Roy Cohn, prawnik Donalda Trumpa, członek loży B’nai B’rith oraz syn jednego z najważniejszych żydowskich masonów Alberta Cohna.
Cohn organizował pedofilskie orgie w hotelu Plaza w Nowym Jorku. W tzw. niebieskim apartamencie tegoż hotelu. To właśnie tam zapraszano amerykańskich wojskowych. Zapewne nie bez przyczyny. W 1956 roku dowódcy amerykańskiej marynarki wojennej chcieli spacyfikować militarnie Izrael, aby zakończyć tzw. Kryzys Sueski. Cohn był gorliwym obrońcą Izraela. Proceder ten opisała w swojej pracy „One Nation Under Blackmail” Whitney Webb. Oddajmy jej głos: „Dalsze potwierdzenie działalności Rosenstiela i Cohna w »niebieskim apartamencie« – zidentyfikowanym później jako apartament nr 233 – wynika z oświadczeń samego Cohna złożonych przed Jamesem Rothsteinem, byłym detektywem nowojorskiej policji (NYPD) i byłym szefem wydziału ds. handlu ludźmi i przestępstw związanych z przestępczością obyczajową. Rothstein powiedział później Johnowi DeCampowi – byłemu senatorowi stanu Nebraska, który badał aferę Franklina z lat 1980. – że podczas osobistej rozmowy z byłym detektywem Cohn przyznał się do udziału w operacji szantażu seksualnego wymierzonej w polityków z udziałem nieletnich. Rothstein powiedział DeCampowi o Cohnie, co następuje: Zadaniem Cohna było kierowanie grupą małych chłopców. Powiedzmy, że był jakiś admirał, generał czy kongresman, który nie chciał się zgodzić na ten program. Zadaniem Cohna było wrobienie ich, a wtedy się zgadzali. Cohn sam mi to powiedział”.
Siatką, która podstawiała amerykańskim elitom, w tym wojskowym młode nieletnie osoby była siatka o nazwie „Kurczaki i byki”. Jej „klientami” byli m.in. admirałowie i generałowie amerykańscy. Oraz tysiące innych osób.
IZRAELSKIE MAFIE I EKSPLOATACJA SEKSUALNA KOBIET Z EUROPY ŚRODKOWEJ I WSCHODNIEJ
O tym, że przestępcza i zbrodnicza działalność państwa Izrael jest chroniona przez Stany Zjednoczone nikomu chyba już dzisiaj mówić nie trzeba. Widzimy to na co dzień jak Waszyngton podpala cały świat, w tym Europę, w żydowskim interesie. Mało jednak osób zdaje sobie sprawę z tego, że Izrael pozyskiwał kobiety z Europy Środkowej i Wschodniej do niewolniczej eksploatacji seksualnej, w tym z Polski, po czym były one mordowane a ciał się pozbywano. Spójrzmy więc jak ludzie powiązani z izraelskimi służbami specjalnymi pozyskiwali kobiety z naszej części Europy.
Tel Awiw, zanim stał się stolicą ludobójstwa, w latach 1990. był światową stolicą zorganizowanej przestępczości. To właśnie tam swoją siedzibę miał, po ucieczce z Rosji, człowiek izraelskich służb specjalnych, jeden z najbardziej znanych mafiozów na świecie, Siemion Mogilewicz, który w polskojęzycznej propagandzie wciąż niemal zawsze widnieje jako Rosjanin lub człowiek rosyjskiej mafii.
Mogilewicz uciekł z Rosji i osiedlił się w Izraelu. Bardzo szybko uzyskał izraelskie obywatelstwo. Dzięki wieloletniemu agentowi Mossadu Robertowi Maxwellowi, ojcu Ghislaine Maxwell, degeneratce od szantaży z Jeffreyem Epsteinem. Nawiązał także znajomości w tajnych służbach reżimu syjonistycznego. Jego specjalizacją stało się prowadzenie „lokali nocnych”, czyli po prostu domów publicznych, gdzie zatrudniano kobiety z Europy Środkowej i Wschodniej.
Sieć tych lokali stała się, jak zauważa autor książki „Czerwona mafia” jednymi z największych ośrodków prostytucji na świecie. Lokale Mogilewicza rozciągały się przez całą Europę Środkową, skolonizowaną przez USA i Izrael po 1989 roku. Od Rygi na Łotwie, przez Kijów, Pragę aż po Budapeszt. Siedzibą Mogilewicza stał się Budapeszt. Węgry niestety były i wciąż pozostają istotnym miejscem gdzie Żydzi prowadzą lukratywne interesy związane z prostytucją i przemysłem pornograficznym.
Z początku kobiety w lokalach Mogilewicza pochodziły z Niemiec oraz Rosji, jak wiadomo z dwóch najbardziej znienawidzonych przez Żydów nacji. Z czasem jego imperium się rozszerzało. Na całą Eurazję, aż po japońską Yakuzę. Kobiety w jego przybytkach były zmuszane do prostytucji. Handlowano także nimi niczym towarem w sklepie.
Praniem brudnych pieniędzy Mogilewicza zajmowały się banki brytyjskie. Ale nie tylko. Pranie brudnych pieniędzy Mogilewicza odbywało się także w Izraelu oraz USA. Żydowski mafiozo utrzymywał bliskie relacje nie tylko z elitami izraelskimi lecz także anglosaskimi. Wszystko dzięki Maxwellowi. Dzięki współpracy z nim roczne zyski Mogilewicza z działalności przestępczej sięgały astronomicznej sumy 40 mld dolarów.
Z czasem rozszerzył swoją działalność na przemysł zbrojeniowy. Zaczął kupować firmy obronne z Węgier po czym występował na prezentacjach przemysłu obronnego w USA. Jego przestępcza działalność nikogo nie interesowała. Był chroniony przez zachodnie służby.
Ludźmi Mogilewicza byli ludzie specjalizujący się w wywiadzie i kontrwywiadzie a on sam był wielokrotnym donosiciel służb. Znana jest jego współpraca z niemieckim BND jednak to izraelskie służby były tymi, które najmocniej były obecne w jego życiu. Jednym z nielicznych krajów, który postawił zdecydowaną tamę jego działalności była Francja. Miał tam zakaz wjazdu.
Maxwell stał się bliskim współpracownikiem Mogilewicza. Innym członkiem tego zespołu był oficer bułgarskiego wywiadu Iwo Janczew. Jednak to Maxwell umożliwił Mogilewiczowi, swojemu rodakowi, stanie się szanowanym i poważanym człowiekiem międzynarodowego biznesu.
Czy dysponujemy jednak dowodem na to, że Mogilewicz był człowiekiem izraelskiego wywiadu? Wiemy, że jego teczki osobowe znikały z izraelskiego MSW aby zatrzeć ślady po jego współpracy z izraelskimi służbami. Wiemy także, że Mossad monitorował jego działalność oraz ją umożliwiał. Mogilewiczowi Izrael mógł odebrać paszport. Nie zrobiono tego, aby służby tego kraju mogły go śledzić. Znajdował się więc co najmniej pod ochroną rządu Izraela.
Stanisław Głąbińsi w pracy pt. „Niechciana wojna Ameryki” pisze, że „wywiad izraelski […] podobno sam korzystał z usług owego Mogilewicza”.
Czy jednak mamy dowód na to, że żydowskie mafie handlujące ludźmi, pozyskiwały kobiety także z Polski?
W 2018 roku w serwisie „Tygodnik TVP” ukazał się artykuł Eweliny Rubinstein pt. „Brodaci chasydzi na dachach samochodów i tysiące domów publicznych. Agenci Mossadu i bezpańskie koty”, w którym wymieniono kraje, z których kobiety były zmuszane do prostytucji w Izraelu a następnie, po „wyeksploatowaniu”, mordowane. Polska była jednym z tych krajów.
Jakaś z 50% polskich kobiet, które popierają stałe bazy wojsk USA w Polsce chętna jeszcze na obecność wojska Stanów Zjednoczonych, które chroni przestępców i ludobójców z Izraela i podpala w ich obronie cały świat?
Autorstwo: Terminator 2019 Zdjęcia: Terminator 2019, United States Department of Defense (CC0), Alexis Duclos (CC BY-SA 3.0) Źródło: WolneMedia.net
Podczas gdy świat patrzy na Iran, Zachód idzie krokiem lunatyka do wojny nuklearnej.
Podczas gdy świat patrzy na Iran, Zachód idzie krokiem lunatyka do wojny nuklearnej.
Wojna na Ukrainie właśnie przekroczyła próg, o którym nikt nie mówi – i nie jest on na Ukrainie, lecz w Niemczech, Polsce [?? md] , na Litwie, w Wielkiej Brytanii i Republice Czeskiej. Europa przeniosła całą ukraińską produkcję dronów na własną ziemię.
Co to właściwie oznacza: Rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało nazwy i adresy tych fabryk w kwietniu. Dmitrij Miedwiediew nazwał je „potencjalnymi celami”. Są w Monachium. Londynie, Pradze, Rydze, Mediolanie, Madrycie, Ankarze, Wilnie. Nie ukryte. Publicznie ogłoszone.
Zełenski stanął z niemieckim kanclerzem Merzem w Berlinie i nazwał to „największą transakcją dronów w Europie”. Quantum Systems – niemiecka firma – ma teraz TRZY wspólne przedsięwzięcia z ukraińskimi producentami. Produkcja ponad 10 000 dronów taktycznych Linza rocznie, na niemieckiej ziemi.
Auterion podpisał kontrakt na „tysiące średnich, ciężkich autonomicznych systemów uderzeniowych sterowanych sztuczną inteligencją”. Ich słowa: „autonomiczne uderzenie na dużą skalę”.
Komunikat prasowy niemieckiego Ministerstwa Obrony używa angielskiego wyrażenia „zdolności głębokiego uderzenia”. Oznacza to trafienie w cele głęboko w Rosji.
„Marsjańskie” drony AI – autonomiczne systemy, które wybierają własne cele, każdy poruszający się pojazd, nawet dziecko na rowerze – są obecnie budowane w Europie.
Litwa podpisała umowę w czerwcu 2026 roku, aby wyprodukować kolejne tysiące dronów. Priorytetowi pracownicy to obywatele Ukrainy. Pętla sprzężenia zwrotnego pola bitwy bezpośrednio na hali fabrycznej. To nie jest pomoc. To jest aktywna wojowniczość.
Prawo międzynarodowe jest jasne: jeśli hostujesz na swoim terytorium fabryki produkujące broń dla walczącego, te fabryki są legalnymi celami wojskowymi.
Fabryki produkujące broń dla walczącej strony są powszechnie uznawane za uzasadnione cele wojskowe zgodnie z międzynarodowym prawem humanitarnym (IHL). Ponieważ obiekty te stanowią materialny wkład w wysiłek wojenny, atakowanie ich oferuje zdecydowaną przewagę militarną, czyniąc je legalnym celem, niezależnie od tego, czy znajdują się na terytorium wojującym, czy neutralnym.
Zgodnie ze zwyczajowym IHL i konwencjami genewskimi, obiekt może być zgodnie z prawem atakowany, jeśli spełnia określony dwutorowy test:
• Natura/Użycie: Ze względu na swój charakter, lokalizację, cel lub zastosowanie, fabryka wnosi skuteczny wkład w działania wojskowe.
• Przewaga wojskowa: całkowite lub częściowe zniszczenie, przejęcie lub neutralizacja fabryki oferuje zdecydowaną przewagę wojskową dla atakujących sił.
Rozróżnienie między obiektami a personelem
Podczas gdy sam obiekt uzbrojenia jest uzasadnionym celem, cywile pracujący wewnątrz budynku są chronieni przed bezpośrednim atakiem. Jednak zgodnie z prawem wojny uważa się, że pracownicy cywilni, którzy świadomie pracują wewnątrz lub w celu wojskowym (jak fabryka amunicji), są uważani za „przyjmujących ryzyko” przypadkowej szkody, czyniąc wszelkie szkody uboczne wynikające z uderzenia zgodnego z prawem za prawnie dopuszczalne, o ile spełniają zasadę proporcjonalności.
Implikacje dla państw przyjmujących produkcję broni dla stron wojujących.
Jeśli państwo neutralne lub niebędące w stanie wojny pozwala na wykorzystanie swojego terytorium do produkcji broni przez walczącego, może to być postrzegane jako naruszenie tradycyjnej neutralności międzynarodowej. Dzięki hostingowi łańcucha dostaw i produkcji, państwo to może być uważane za „współ-wojujące” i prawnie poddać konkretne fabryki lub linie transportowe używane w tym celu legalnemu atakowi ze strony walczącego przeciwnika.
Oficjalny komentarz i ustalone definicje dotyczące tego, co stanowi cel wojskowy: zapoznaj się z wytycznymi MKCK dotyczącymi metod i środków prowadzenia wojny lub bazą danych broni MKCK.
Zadaj sobie pytanie: Gdyby Hezbollah miał fabryki rakiet w Jordanii uderzające w Tel Awiw, czy Izrael byłby bezczynny? Znasz odpowiedź.
Oto, czego europejska opinia publiczna nie rozumie: Rosja ma najnowocześniejszy arsenał nuklearny na Ziemi. Jeden pocisk Sarmat wymazuje Anglię. Jeden hiperdźwiękowy pojazd szybujący Avangard i żaden zachodni system nie może go przechwycić.
Rosyjska doktryna wyraźnie stwierdza: jeśli istnienie państwa jest zagrożone, odpowiedź jest JĄDROWA. Nie konwencjonalna.
Niemcy ograniczają teraz mężczyznom opuszczanie kraju bez rejestracji wojskowej. Otwarcie twierdzą, że potrzebują „najsilniejszej armii w Europie w ciągu trzech lat”. Brzmi znajomo? Powinno.
Zakłady Volkswagena przekonwertują się na produkcję broni. Gospodarka załamała się po odcięciu rosyjskiego gazu. Kwestionariusze poboru wysłane do 300 000 młodych Niemców – tylko 530 zapisało się. Nie mogą nawet rekrutować żołnierzy, ale budują fabryki dronów, aby uderzyć w elektrownię nuklearną. Europejska klasa przywódcza straciła rozum.
Tymczasem wskutek sytuacji wokół Iranu: • Zablokowana Cieśnina Ormuz • Zmniejszenie globalnej podaży nawozów – co już uderza w amerykańskich rolników • Zakłócone łańcuchy dostaw chemicznych do Chin • ONZ przewiduje niedobory żywności i głód w Afryce
Dwie wojny. Jedna rozproszona publiczność. Zero strategicznego myślenia z Brukseli.
Viktor Bout, rosyjski handlarz bronią który spędził 12 lat w amerykańskich więzieniach, a teraz służy w rosyjskim parlamencie, powiedział to wyraźnie: „Jesteśmy bardzo blisko totalnej trzeciej wojny światowej na najgorętszym etapie – i nie byłoby żadnych hamulców, aby to powstrzymać.” On się nie myli.
Różnica między 1914 a 2026 jest taka, że w 1914 roku broń nie mogła zakończyć ludzkiej cywilizacji. Obecne bronie mogą…
Trump wycofał się z Iranu. To dobrze. Ale Europa wciąż przyspiesza w kierunku urwiska.
Jeśli europejski rój dronów uderzy w coś, co Rosja uważa za egzystencjalne – a drony AI nie proszą o pozwolenie – odpowiedź nie będzie mocno sformułowanym listem o przekroczeniu kolejnej czerwonej linii. To będzie ostatni błąd, jaki ktokolwiek kiedykolwiek popełni.
Zachodni imperializm i jego natowska broń, pełnomocnicy i media znów działają.
W tym tygodniu przypadała 85. rocznica inwazji nazistowskich Niemiec na Związek Radziecki – największej agresji w historii ludzkości. Również w tym tygodniu niemieckie czołgi, noszące nieomylne Żelazne Krzyże, przetoczyły się w kierunku granicy z Rosją wraz z innymi partnerami NATO w ramach ćwiczeń wojskowych cynicznie nazwanych „Operacja Tarcza Wolności”.
Naprawdę szokujące jest, jak historia powtarza się na tak kryminalną skalę – bezczelnie i pozornie przy obojętności społeczeństwa.
22 czerwca 1941 roku nazistowskie Niemcy rozpoczęły największą w historii inwazję militarną. W operacji Barbarossa uczestniczyły trzy miliony żołnierzy niemieckich oraz jednostki z krajów sprzymierzonych. Ten blitzkrieg zapoczątkował największy teatr II wojny światowej, znany w Rosji jako Wielka Wojna Ojczyźniana. Zginęło co najmniej 27 milionów obywateli radzieckich, w większości cywilów. Wyraziste nagrania z tamtego okresu pokazują rzędy ludzi rozstrzeliwanych i grzebanych w masowych mogiłach. W słynnej zbrodni we wrześniu 1941 roku ponad 33 000 cywilów zostało straconych w ciągu zaledwie dwóch dni w Babim Jarze, wąwozie niedaleko Kijowa.
Cztery lata później Armia Czerwona zepchnęła nazistowski Wehrmacht do Berlina, gdzie został ostatecznie pokonany.
Każda rosyjska rodzina była zszokowana horrorem i nieludzkim cierpieniem. Pamięć o tej katastrofie jest głęboko zakorzeniona w świadomości narodowej. Inwazja nazistowska była wojną na wyniszczenie, w której nie było litości dla mężczyzn, kobiet ani dzieci. „Ostateczne rozwiązanie” obejmowało systematyczną eksterminację Słowian, Żydów, komunistów, Romów i innych osób uważanych za „podludzi” zgodnie z nazistowską ideologią rasową. Niemiecki Wehrmacht i Einsatzgruppen były wspierane przez faszystowskie siły pomocnicze na Litwie, w innych krajach bałtyckich i na Ukrainie.
Dokładnie 85 lat później, 22 czerwca 2026 roku, na Litwie rozpoczęły się manewry NATO pod dowództwem armii niemieckiej. To właśnie w Probradė, miejscu odbywających się w tym tygodniu ćwiczeń wojskowych NATO, około 15 kilometrów od granicy z Białorusią, doszło do masakr dokonanych przez nazistów i ich kolaborantów.
Konsekwencje operacji Barbarossa są przerażająco głośne i wyraźne. Niemiecki minister obrony, Boris Pistorius, przewodził w tym tygodniu ćwiczeniom wojskowym NATO. W zachodnich mediach nie było ani wstydu, ani zażenowanych komentarzy.
Niemożliwe, żeby ta data była głupią pomyłką. To była celowa prowokacja. Niemiecki militaryzm znów rośnie w siłę i werbalnie atakuje Rosję. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz ogłosił cel uczynienia z Niemiec największej potęgi militarnej w Europie. Dowódcy NATO bezmyślnie rozważają atak na terytorium Rosji za pomocą pocisków dalekiego zasięgu i dronów.
Podobnie jak w czasie II wojny światowej, Litwa, państwa bałtyckie i Ukraina są pośrednikami agresji przeciwko Rosji.
W ostatnich latach kraje te ożywiły tendencje faszystowskie, oddając hołd wojskowym kolaborantom nazistowskich Niemiec. Pomniki ku czci brygad Waffen-SS odsłonięto na Litwie, Łotwie, w Estonii i na Ukrainie. Zaledwie w zeszłym miesiącu osławiony ukraiński przywódca nazistowski z czasów wojny, Andriej Melnyk, został oficjalnie pochowany w Kijowie z pełnymi honorami państwowymi, w obecności marionetkowego prezydenta Wołodymyra Zełenskiego. Wywołało to ostry spór z Polską, ponieważ Melnyk i jego ukraińskie oddziały paramilitarne były odpowiedzialne za zamordowanie ponad 100 000 Polaków. Co godne uwagi, stolice europejskie i NATO starają się zatuszować tę kontrowersję, ponieważ obnaża ona prawdziwe, odrażające oblicze reżimu kijowskiego. Ujawnienie reżimu, co to mówi o NATO i UE? Podważyłoby to ich twierdzenia o „obronie ukraińskiej demokracji” przed Rosją i o tym, że Ukraina jest rzekomo bastionem dla reszty Europy.
Gloryfikacja ukraińskich kolaborantów nie jest zjawiskiem marginalnym i przypadkowym. W całej Europie wśród klasy politycznej powszechna jest tendencja do przepisywania historii II wojny światowej i tuszowania potwornej agresji na Związek Radziecki. Działania te wynikają z obecnego odrodzenia się rusofobii, która leży u podstaw polityki UE i NATO. Amerykańscy i europejscy przywódcy, zwani „kolektywnym Zachodem”, kierują się strategicznym celem pokonania Rosji, aby eksploatować jej ogromne zasoby naturalne. Ten sam cel przyświecał nazistowskim Niemcom i ich europejskim wspólnikom.
Tak jak w 1941 roku, propaganda NATO dziś wypacza rzeczywistość, oskarżając Rosję o stwarzanie bezpośredniego zagrożenia, przed którym należy się bronić. Cała Europa jest mobilizowana i militaryzowana, czemu towarzyszą ostrzeżenia o konieczności przygotowania się do wojny z Rosją. Bębny wojenne biją wściekle. Społeczeństwa europejskie są niszczone przez ten bezlitosny militaryzm, marnotrawstwo zasobów gospodarczych i obsesyjną wrogość wobec Rosji.
Założone w 1949 roku NATO kontynuuje działania tam, gdzie nazistowskie Niemcy poniosły porażkę. Posługuje się tymi samymi propagandowymi kliszami, aby przedstawić Rosjan jako barbarzyńców, których należy pokonać w imię pokoju i bezpieczeństwa.
Amerykańskie, brytyjskie, niemieckie, francuskie i inne natowskie rakiety i drony atakują głęboko w Rosji, zabijając cywilów i niszcząc kluczową infrastrukturę. Podobnie jak w przypadku operacji Barbarossa, wróg obiera sobie za cel Moskwę.
Niewiarygodne jest, że przerażające zbrodnie nazistowskich Niemiec przeciwko narodowi rosyjskiemu powtarzają się za naszych czasów.
Niesamowite jest też to, jak rażąco powtarza się historia.
Jak mogło dojść do takiej niesprawiedliwości? To zasługa propagandowej siły kontrolowanych przez Zachód mediów.
Wojna z Rosją jest przedstawiana jako pokój. Agresja jest przedstawiana jako obrona. Te same media ukrywają rehabilitację nazistów na Ukrainie i w krajach bałtyckich.
Kiedy niemieckie czołgi i artyleria, odznaczone Krzyżem Żelaznym, zbliżają się do granic Rosji, zachodnia opinia publiczna powinna być głęboko zaniepokojona tym, co się dzieje. Niestety, zbyt mało osób zdaje sobie sprawę z zagrożenia, ponieważ system propagandowy znany jako media informacyjne systematycznie kłamał. Prawda jest taka: europejscy i amerykańscy przywódcy napędzają wojnę światową, która pochłonie miliony ofiar.
Ambicje nazistowskich Niemiec, by podbić Rosję, wynikały z imperialistycznych celów, ideologii hegemonii i propagandowych kłamstw. Zachodni imperializm i jego natowska broń, partnerzy i media znów działają.
Historia uczy nas, że możliwe było zaplanowanie wojny z użyciem perskich strzał, których celem było zniszczenie Krassusa i rzymskich legionów.
Na tej ciemnej ulicy, słońce jest czarne, zimowe życie powraca, na tej ciemnej ulicy, w środku jest zimno, nie ma odwrotu od czasu, który umarł,
kremowe, opuszczone miasta serca.
Jeden z moich ostatnich artykułów o tym, jak Iran osiągnął przełom w polityce wielobiegunowej, wywołał poważną reakcję ze strony doświadczonych agentów wywiadu amerykańskiego państwa głębokiego, którzy obecnie aktywnie działają na arenie międzynarodowej. Przesłali mi spójną, szczegółową analizę tego, co uważają za główny powód, dla którego prezydent Trump podpisał Memorandum o Porozumieniu (MoU) z Iranem – które gorączkowo promuje jako swoją (kursywa moja) umowę.
Jak bez ogródek stwierdziło jedno z tych źródeł: „Najważniejszą kwestią, którą pomijasz, jest to, że Trump był przerażony, ponieważ 15 czerwca było zaledwie 60 dni od całkowitego wyczerpania rezerw ropy naftowej [ w USA? md] , co doprowadziłoby do całkowitego unicestwienia Donalda J. Trumpa. To jedyny powód jego nagłej zmiany nastawienia. Gdyby czekał dłużej, do 15 sierpnia znalazłby się w tak opłakanym stanie, że nie byłby w stanie się podnieść. A to i tak mogłoby się zdarzyć”.
Źródło powołało się na szczegółową ocenę ryzyka, której twarde dane wskazują na połowę sierpnia 2026 roku jako „moment, w którym Stany Zjednoczone muszą prawnie wstrzymać awaryjne zrzuty. Gdy ten kurek zostanie zakręcony, globalny deficyt podaży ropy natychmiast wzrośnie o miliony baryłek dziennie, co doprowadzi do kryzysu światowego”.
Nawet jeśli teraz zacznie działać, nic nie jest pewne dla Trumpa. Źródła komentują: „Najpierw przegrałby (Republikanie) wybory w pierwszym tygodniu listopada. Potem Demokraci by go pozwali. A potem zostałby zrujnowany pozwami i straciłby cały swój majątek”.
Daleko wykraczając poza los, jaki czeka samozwańczego Neo-Krassusa, źródła podkreślają przede wszystkim, że „60–90-dniowy „pas startowy”, na którym obecnie się znajdujemy, to nie tylko odliczanie do fizycznej ropy w ziemi; to ostatni lont największej bańki kredytowej w historii ludzkości”.
Co ponownie sprowadza nas do Rosebud w tym epickim dziele Orsona Wellesa: Cieśnina Ormuz pozostaje de facto zamknięta.
Źródła ostrożnie przypominają tym, którzy chcą słuchać, że:
„Mamy teraz rebelię w Cieśninie Ormuz. Przepływa tamtędy 20% światowej ropy naftowej, a Iran chce się bronić, wykorzystując tę potęgę. Jeśli zostanie odcięty, cena ropy wzrośnie do 700 dolarów za baryłkę, według Goldman Sachs. To się nie stanie dzisiaj, ponieważ USA i ich sojusznicy pozbywają się swoich zapasów na rynku, aby obniżyć cenę. Mają rezerwy na około 2,5 miesiąca. Potem wszystko eksploduje. Mamy tu rebelię niewolników”.
Witamy w trwającej rozgrywce szachowej o wysoką stawkę — oczywiście, Teheran od samego początku zaplanował ją perfekcyjnie.
„Bunt niewolników”
Źródła komentują, że „chociaż pogłoski o cenie ropy na poziomie 700 dolarów za baryłkę są często wykorzystywane na wysokim szczeblu geopolitycznym, aby podkreślić skalę niedoborów, rzeczywiste prognozy analityczne głównych banków inwestycyjnych są bardziej umiarkowane, choć nadal głęboko niepokojące”.
Zacznijmy od Goldman Sachs: „W oficjalnych aktualizacjach badań rynku surowcowego po eskalacji sytuacji Goldman Sachs ostrzegał, że długotrwałe, całkowite zablokowanie Cieśniny Ormuz może szybko wywindować cenę ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę i realistycznie przetestować granicę 150 dolarów”.
Co istotne, źródła podkreślają, że „dokładna analiza danych operacyjnych pokazuje, że absolutny punkt krytyczny systemu — i zapalnik bomby derywatów — nastąpi prawdopodobnie w połowie sierpnia 2026 r.”.
To właśnie tutaj wchodzi w grę współzależność między fizycznym wyczerpywaniem się amerykańskich Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR), rzeczywistymi, praktycznymi ograniczeniami cen ropy naftowej oraz przerażającym, ukrytym rynkiem instrumentów pochodnych o wartości dwóch bilionów dolarów. Źródła analizują tę współzależność jako wysoce zsynchronizowaną grę końcową.
Podsumowując: na koniec maja 2026 r., czyli miesiąc temu, SPR spadło do 365,1 mln baryłek — „najniższego poziomu operacyjnego od ponad 40 lat”.
Ponieważ Cieśnina Ormuz jest praktycznie zamknięta — również z powodu blokady Trumpa — Stany Zjednoczone czerpią obecnie zyski z rezerw na historycznym poziomie 1,41 mln baryłek dziennie (prawie 10 mln baryłek tygodniowo), aby sztucznie zaniżać ceny.
Następnie pojawia się „krytyczna sytuacja polityczna, na którą warto zwrócić uwagę”. Nie chodzi o „zero baryłek”, ale o 243 miliony baryłek. Dlaczego? Ponieważ Departament Wiecznych Wojen zaświadczył, że spadek rezerw poniżej 243 milionów baryłek wyraźnie osłabia amerykański potencjał wojenny.
Źródła ponownie powołują się na swoją analizę: Przy obecnym tempie wydobycia 1,41 mln baryłek dziennie, Stany Zjednoczone wykorzystałyby swój bufor dyskrecjonalny wynoszący 122 mln baryłek w ciągu dokładnie 86 dni.
W swojej ocenie ryzyka źródła wybrały 60 dni – biorąc pod uwagę możliwe awarie infrastruktury lub zwiększone wydatki wojskowe. To prowadzi nas do połowy sierpnia 2026 roku jako punktu krytycznego.
I to nie wszystko. Źródła zauważają, że „ceny mogłyby z łatwością przebić historyczne maksima z 2008 i 2022 roku, jeśli niedobory w rafineriach doprowadzą do kaskadowych przestojów w europejskich i azjatyckich sektorach przemysłowych. Jednak wielocyfrowa kwota, taka jak 700 dolarów, jest powszechnie uważana za teoretyczne maksimum, które natychmiast zniszczyłoby globalny popyt i doprowadziłoby do załamania całej międzynarodowej architektury finansowej, zanim jeszcze udałoby się ją utrzymać”.
Powtórzmy: Teheran zaaranżował to perfekcyjnie. Można to nazwać opłatą za przejazd lub opłatą tranzytową dla każdego tankowca, który chce przepłynąć przez jego wody terytorialne w Zatoce Perskiej – kluczowe jest to, że Teheran skutecznie ominął zachodnie sankcje. Źródła komentują, że „oświadczenie Waszyngtonu, że jest to „niedopuszczalne”, w niewielkim stopniu powstrzymało globalne firmy żeglugowe przed cichym płaceniem opłat w celu uniknięcia zajęcia”.
Jeśli więc mamy scenariusz, w którym wyczerpane zostaną zasoby ropy SPR, a Cieśnina Ormuz pozostanie zablokowana, „ceny gwałtownie wzrosną powyżej rekordów z 2008 r. i przekroczą poziom 150–200 USD za baryłkę”.
Na tym progu „gospodarka fizyczna doświadcza natychmiastowego spadku popytu. Linie lotnicze są uziemione, sieci żeglugowe wstrzymują się, a produkcja przemysłowa zostaje wstrzymana. Cena nie może fizycznie utrzymać się na poziomie 700 dolarów, ponieważ globalna machina gospodarcza zużywająca ropę naftową rozpadłaby się przy cenie 200 dolarów, powodując gwałtowny spadek konsumpcji do niemal zera”.
I tu dochodzimy do kluczowej kwestii: „Zagrożeniem nie jest sama cena, ale fakt, że szok cenowy wywoła strukturalne załamanie się podstawowej infrastruktury długu”.
Trump, Krassus, strzały i drony
Czy Stany Zjednoczone — i światowa gospodarka — są bezpieczne, jeśli chodzi o wojnę, którą autoryzował sam Trump?
To zależy od wyniku obecnego, złożonego porozumienia Kabuki (MoU) między Pakistanem a Szwajcarią. Ropa naftowa nadal nie przepływa swobodnie przez Cieśninę Ormuz. A SPR nadal jest eksploatowany.
Neo-Krassus – skłonny do apokaliptycznych tyrad i nieustannych gróźb zbombardowania Iranu – po prostu nie może sobie pozwolić na wyczerpanie SPR. A jednak właśnie do tego doprowadzi sytuacja, jeśli Ormuz nie powróci do pełnej swobody przepływu prędzej niż później. I to Teheran kontroluje przepływ, a nie War-a-Lago.
Albo Neo-Krassus oswoi się, albo może nawet stać się odpowiedzialnym za globalny kryzys obejmujący powszechny upadek długu państwowego.
Nawet stada owiec wypasane na pastwiskach zachodnich zaczynają dostrzegać, jak potężne Imperium Rzymskie przegrało z Partami/Persami w bitwie pod Karrami w 53 roku p.n.e. Rzym wkroczył wówczas do Azji, przekonany, że Partia/Persja upadnie pod ciężarem jego potęgi.
Carrhae było podręcznikową asymetrią – lub zdecentralizowaną mozaiką, by przytoczyć taktykę perską [z początku XXI wieku].
Armią partyjską dowodził generał Surena – generał Solejmani swoich czasów – który zamiast angażować się w konwencjonalną walkę (pomyślmy o Iraku w obu wojnach w Zatoce Perskiej), użył partyjskiej kawalerii, by okrążyć Rzymian i wystrzelić falę strzał – drony swoich czasów.
Partom nigdy nie brakowało amunicji, ponieważ karawany wielbłądów czekające za polem bitwy błyskawicznie dostarczały świeże strzały. Ostrzał nie ustawał. Potężna armia rzymska straciła spójność i została doszczętnie zdemoralizowana.
Krassus zakładał, że Partom w końcu skończą się strzały i zostaną zmuszeni do walki wręcz. Tak się jednak nie stało. Sam Krassus zginął w trakcie nieudanych negocjacji.
Ta druzgocąca strategiczna porażka obaliła mit o niezwyciężoności Rzymu — tak jak wojna z roku 2026 na zawsze obaliła wszystkie mity otaczające największą armię w historii galaktyk.
Historia uczy nas, że możliwe było zaplanowanie wojny z użyciem perskich strzał, których celem było zniszczenie Krassusa i rzymskich legionów.
I jako dowód tego, właśnie byliśmy świadkami wojny z udziałem perskich dronów i zdecentralizowanej mozaiki specjalnie zaprojektowanej w celu zdławienia imperialnej floty dowodzonej przez Neo-Krassusa, który otwarcie prowadzi prymitywny proceder wymuszeń/ochrony i pracuje w imieniu zorganizowanej grupy przestępczej powiązanej z kultem śmierci.
Jego żałosny szkielet będzie jeszcze przez jakiś czas ciążył światu. Oby przy okazji nie zniszczył światowej gospodarki.
Przez lata ostrzegaliśmy przed środowiskiem skupionym kiedyś wokół Pułku, dzisiaj Brygady Azow. Od 2014 roku pisaliśmy, że Azow odwołuje się do neonazizmu, banderyzmu i skrajnie antypolskich tradycji. Po 2022 roku naskoczyli na nas prawie wszyscy – że bredzimy, opowiadamy głupstwa, szerzymy ruską propagandę, a w ogóle to oni podjęli heroiczną walkę z Rosją. Dla licznych polityków i komentatorów z prawda, centrum i lewa – i co zabawne dla niektórych trockistów – Brygada „Azow” stała się symbolem walki o suwerenną Ukrainę. Ogromna rzesza osób dała się uwieść argumentacji o tym, że Azow przeszedł drogę rozwoju i dyscypliny oraz, że z jednostki neonazisci i banderowcy zostali usunięci. My pozostaliśmy na swoim stanowisku i z niedowierzaniem kręciliśmy głową, co rusofobia robi z ludźmi.
Dzisiaj już nawet media głównego nurtu przyznają nam rację w tej kwestii. Zabawne jak wszyscy spuścili nagle głowy, i nikt nie ma odwagi przyznać, że to „ruskie onuce” miały rację. Dzisiejsza Ukraina jest państwem naszpikowanym banderyzmem. Ukraiński integralny nacjonalizm (szowinizm) jest częścią polityki historycznej Kijowa. Ukraina odwołuje się do najbardziej mrocznych i antypolskich tradycji. Nikt przy zdrowych zmysłach, nie będzie dzisiaj opowiadał, że środowiska około-azowskie nie mają nic wspólnego z tradycją antypolską.
Właśnie media głównego nurtu na czele z „Do Rzeczy” poinformowały, że wydawnictwo Reinshouse, które jest powiązane z pułkiem Azow wypuściło naszywkę, na której znajduje się napis „WOŁYŃ PRIDE”, symbol noża i hasło „Jesteśmy dumni ze swojej historii”. Trudno nawet zawodowym ukrainofilom na fundacyjnych kroplówkach wciskać dalej społeczeństwu kit o „ruskiej propagadzie”. O tej sprawie jako pierwsza poinformowała ukraińska historyk Marta Hawryszko.
„Czy to ma być »trolling« Polski? Nóż? Wołyń? Mówicie poważnie?! To wszystko ma znamiona nowego międzynarodowego skandalu. Czy żołnierze Trzeciej Brygady Szturmowej nie byli szkoleni w Polsce? Z pewnością zbierali tam fundusze. I tak oto spłacają to wsparcie?” – napisała Ukrainka Hawryszko. Oficerem 3 Brygady Szturmowej, był Ołeksij Reinsa ps. „Konsul”, który prowadzi wspomniane wydawnictwo Reinshouse.
Jednym z głównych historycznych osiągnięć chrześcijaństwa w sferze społecznej było wykorzenienie straszliwej zbrodni aborcji i porzucania noworodków, która w świecie pogańskim była tolerowana, a nawet moralnie akceptowana. Katolicki szacunek dla życia wynika z jego doskonałej zgodności z Prawem Naturalnym, do którego dodaje się świadomość, że każda istota ludzka jest stworzona po to, by wielbić Boga i być posłuszna Jego przykazaniom aby osiągnąć wieczne szczęście w niebie. Zabicie dziecka poprzez aborcję jest więc bardzo ciężkim naruszeniem piątego przykazania Dekalogu, tym bardziej odrażającym, że ofiara jest niewinna, bezbronna i zmasakrowana (bo jest to fizyczna masakra) za zgodą rodziców, którzy przecież powinni chronić dziecko ze wszystkich sił. Społeczeństwo chrześcijańskie wyeliminowało więc powszechną zbrodnię, pokazując, jak nienaruszalną zasadą jest szacunek i ochrona życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Nowoczesne społeczeństwo – począwszy od Rewolucji Francuskiej – zbuntowało się nie tylko przeciwko prawdom doktrynalnym i moralnym Magisterium, ale po usunięciu Boga ze społeczeństwa, ogłosiło się „świeckim”, a więc antyklerykalnym i antychrześcijańskim. Zerwało transcendentną więź między prawem stanowionym a prawem naturalnym. Gdy przestała istnieć pierwsza zasada, na której opierały się prawa ludów i państw, nic już nie mogło powstrzymać jednostek i społeczeństw od przyjęcia norm sprzecznych z prawem natury, które legitymizowały aborcję i rozwód jako swobodne korzystanie z wolnej woli, bez żadnych konsekwencji karnych czy moralnych. System rządów, który czerpie swoją władzę z przyzwolenia mas, a nie od Boga, do którego przecież należy wszelka władza – omnis potestas a Deo – już choćby z tego powodu powinien być uznany za sprzeczny z bonum commune, ponieważ pozwalając na korzystanie z fałszywej koncepcji wolności i nie uznając panowania Chrystusa nad jednostkami i społeczeństwami, w rzeczywistości stawia się w opozycji do celu, który go uzasadnia. Jak to zawsze bywa, gdy działa się w imieniu zła, nawet zwolennicy aborcji musieli w jakiś sposób uczynić tę straszną zbrodnię „bardziej przystępną”, starając się ją usprawiedliwić za pomocą precedensów, takich jak: przypadek zgwałconej kobiety, przypadek dziewczyny uwiedzionej przez dorosłego mężczyznę i wszystkie teoretyczne przypadki przydatne do przesunięcia tak zwanego „okna Overtona”. Dekady masakr na niewinnych istotach – w samych Włoszech ponad sześć milionów dzieci woła o sprawiedliwość z nieba! – pokazały, że uzasadnienia używane w celu legalizacji aborcji były tylko pretekstami, podczas gdy w rzeczywistości z bólem widzimy, że dzieciobójstwo jest prawie zawsze motywowane cynizmem, egoizmem i ignorancją. Cynizm, wynika z obojętności, z jaką akceptuje się zabicie drugiego człowieka dla własnej korzyści; egoizm, ponieważ ci, którzy dokonują aborcji, decydują, że ich własna wola przeważa nad prawami innej istoty ludzkiej; ignorancja, ponieważ mało która matka wie, jakim mękom poddaje się dziecko, aby wyrwać je z jej łona, i jak bardzo ona sama będzie tym doświadczeniem okaleczona. Cynizm, egoizm i ignorancja składają się na brak zmysłu moralnego, który pogłębia defetystyczna postawa, z jaką katolicka Hierarchia odnosi się do tej potwornej zbrodni, niemal jak gdyby była do tego zmuszana. Jeszcze w czasach Jana Pawła II takie przyzwolenie byłoby nie do pomyślenia, bo choć polski papież pozostawał pod wpływem heterodoksyjnych filozofii, to jednak był nieprzejednanym i mocnym obrońcą prawa naturalnego.
Powinniśmy uznać, że obecna ekipa pod przewodnictwem Jorge Mario Bergoglio wykracza daleko poza pomieszanie herezji w sferze teologicznej i skandale finansowe i seksualne w sferze moralnej, dochodząc do punktu, w którym czyni się najbardziej gorliwym promotorem agendy neomaltuzjańskiej i tak zwanych „zwycięstw” nowoczesnego społeczeństwa, takich jak rozwody, aborcja, eutanazja, antykoncepcja, sodomia i ideologia LGBTQ+, teoria gender i przerywanie rozwoju hormonalnego nieletnich. Ostatnie szaleńcze deklaracje przewodniczącego Papieskiej Akademii Życia, wygłoszone w programie telewizyjnym, słusznie zgorszyły wierzących i niewierzących, którzy powinni móc patrzeć na Kościół jako na szaniec Dobra i latarnię Prawdy. W słowach Paglii wyczuwa się banalizowanie zła, cyniczne pragnienie, by nie być przeszkodą, by nie chcieć być znakiem sprzeciwu w świecie, który powrócił do epoki barbarzyństwa i pogaństwa.
Słyszymy w tych słowach służalczą uległość bergogliańskiego Sanhedrynu wobec władzy cywilnej, sztywne posłuszeństwo tych, którzy mają nadzieję – że przypodobując się potężnym – zdobędą dla siebie własne miejsce w formowaniu Nowego Porządku Świata, opartego na zwodniczych zasadach neomaltuzjanizmu, który uważa człowieka za pasożyta, którego należy wytępić. Paglia demaskuje się jako bezwolny biurokrata, który, dokładnie tak samo jak w przypadku narracji psycho-pandemicznej, nawet nie próbuje zrozumieć niespójności tego, co każe mu się powiedzieć i ratyfikować, ograniczając się do bezkrytycznego przyjęcia kursu Bergoglio, ideologii globalistycznej, trans-humanizmu, Wielkiego Resetu, zielonego nowego ładu i Agendy 2030.
Jeśli chodzi o Bergoglio i jego wielobarwną karawanę, wydaje się, że jego rzadkie wypowiedzi przeciwko aborcji są częścią scenariusza, do którego musi się czasem dostosować, aby nie być postrzeganym za tego, kim naprawdę jest. Należy powiedzieć, że jak wszystko, co jest promowane przez współczesne społeczeństwo, tak i promocja aborcji – którą oszukańczo określa się jako „przerwanie ciąży” lub „zdrowie reprodukcyjne” – nie jest wolna od poważnych konfliktów interesów, ponieważ motorem tego nowego rynku są interesy ekonomiczne klinik aborcyjnych, firm farmaceutycznych, laboratoriów badawczych i producentów kosmetyków. Tak więc oprócz wewnętrznego zła, jakim jest zabijanie człowieka, istnieje również pozbawiony skrupułów i dochodowy handel abortowanymi płodami, które są przeznaczone do produkcji leków, szczepionek i kremów. Wiemy, na przykład, od samych producentów tak zwanych szczepionek przeciwko Covid, że w celu wyprodukowania serum genowego nieustannie prowokuje się nowe aborcje, aby „odświeżyć” pierwotne linie komórkowe, które również są produktem aborcji. Dyspozycyjność Kongregacji Nauki Wiary wobec dyktatu BigPharmy i jej emisariuszy w rządach i agencjach farmaceutycznych bezlitośnie ujawnia współodpowiedzialność Hierarchii, nagradzanej funduszami za dostarczenie Pfizerowi i Modernie swojego dostojnego świadectwa poparcia dla eksperymentalnego serum genowego. Obchodzenie I Światowego Dnia Walki z Aborcją jest odważnym wyborem, ponieważ stanowi on antytezę horyzontalnej i utylitarnej wizji życia i przeznaczenia człowieka. Wizji, której rozpowszechnianie nie jest obce najwyższym szczeblom Watykanu. Zawsze obawiają się, że wyjdą na zacofanych, zawsze chcą pokazać, że są modni, nawet do tego stopnia, że popierają transhumanizm, w którym połączenie człowieka z maszyną powinno stanowić, w urojonych umysłach jego twórców, zemstę człowieka na Bogu, stworzenia na Stwórcy, zemstę tego, który jest mordercą od początku. Wasza walka jest ontologicznie skazana na zwycięstwo: kultura śmierci i grzechu jest skazana na klęskę i na wieczny wyrok potępienia ze strony Chrystusa Odkupiciela. Skoro jednak zwycięstwo jest pewne, wasze działanie musi być nie mniej zdecydowane, a wasze zaangażowanie społeczne i polityczne nie mniej odważne. Jako obywatele i członkowie wspólnoty macie prawo i obowiązek uświadomić sobie grozę tej zbrodni, jej niesłychane okrucieństwo, jej cyniczne wykorzystywanie dla interesów ideologicznych i ekonomicznych. Macie prawo i obowiązek przypominać matkom i ojcom, że dziecko nie jest irytującą przeszkodą, ani zlepkiem tkanek, ani producentem dwutlenku węgla. Nie, dziecko jest stworzeniem Bożym, przeznaczonym do tego, by być kochanym, a z kolei kochać i oddawać chwałę swemu Stwórcy. Te bezbronne maleństwa zasługują przynajmniej na szansę, której nie odmówiono ich własnym matkom i ojcom: na przyjście na świat. Nie dajcie się zastraszyć tym, którzy zarzucają wam, że chcecie przeludnić planetę „bezużytecznymi żarłokami” (jak mówią w Davos), że chcecie zmusić kobiety do macierzyństwa, że chcecie narzucić swoje poglądy tym, którzy ich nie podzielają! Nie dajcie się zwieść tym, którzy twierdzą, że prawo do aborcji nie jest obowiązkiem dla tych, którzy jej nie chcą – jest to sofizmat, w którym życie istoty zostaje pozostawione wyborowi jednostki, podczas gdy prawda jest taka, że nikt nie może rościć sobie prawa do decydowania o tym, czy jego własne dziecko żyje czy umiera. Ponieważ to dziecko nie jest ideą, to dziecko nie jest pojęciem, które można albo wziąć pod uwagę, albo zignorować. Nie, ono jest istotą ludzką, która będzie miała imię, która będzie miała życie, bliskich i przyszłość. Będzie osobą, która w Chrzcie Świętym odkryje na nowo przyjaźń z Bogiem i będzie mogła Go kochać i służyć Mu, aby dzielić z Nim Wieczność. Niech Najświętsza Dziewica, której Narodzenie dzisiaj obchodzimy i której kuzynka Elżbieta poczuła, że Chrzciciel podskoczył w jej łonie, gdy odwiedziła ją Maryja, wyprasza z nieba łaski potrzebne do Waszej wojny z aborcją. Aby narody zrozumiały grozę tej zbrodni, a ich władcy zdelegalizowali ją tak szybko, jak to możliwe. Świat nie może zaznać pokoju tak długo, jak długo będzie jednomyślnie oddawał swoje bezbronne dzieci na pastwę Molocha.
