Dzisiaj po raz 108. obchodzimy Święto Niepodległości. Polska czekała 123 lata – pięć pokoleń – na odzyskanie tak beznadziejnie głupio utraconej niepodległości. Dzisiaj wcale nie jesteśmy mądrzejsi niż nasi przodkowie ponad dwa wieki temu. Nasz świat kształtowany przez telewizję i wpisy na Facebooku to świat urojony. Pozwalamy na to, by inni za nas myśleli, a to jest pierwszy krok, do zniewolenia.
————————————————-
Powyższy wstęp brzmi cokolwiek dziwnie w artykule o globalistach. Oni bazują swoją agendę na naszym zaprogramowanym przez nich posłuszeństwie, na cichym przyzwoleniu poprzez zaniechanie buntu i godzeniem się na stopniowe odbieranie wolności.
20 sierpnia 1672 roku w Hadze rozwścieczony tłum zbrojnie zaatakował i zamordował Johana de Witta oraz jego brata Cornelisa, obwiniając ich za wojenne niepowodzenia. Wokół tego wydarzenia narosły m.in. makabryczne legendy o rzekomym zlinczowaniu i zjedzeniu części szczątków przez tłum, co w dużej mierze pozostaje mitem lub historyczną ekstremalną plotką.
W dniach 23–25 października 2026 r. odbyło się Globalne Forum Zarządzania 2026 (Xiong’an) w Xiong’an New Area w prowincji Hebei w Chinach. Po cichu jakby wstydliwie globalistyczne media, czyli wszystko, co nazywam mainstreamem, ukryły gdzieś głęboko informacje o tym spotkaniu. Bo nie ma się czym chwalić. Największym osiągnięciem tego globalistycznego forum, było opublikowanie dokumentu „Global Governance: Xiongan Vision”. [Polska wersja dokumentu.] Dokument ten opisuje świat jako wkraczający w „nowy okres zawirowań” i dowodzi, że „multilateralizm” (globalny rząd) jest jedyną realną drogą do rozwiązania problemu deficytu sprawowania rządów (cokolwiek to oznacza). Autorzy wezwali do zabezpieczenia i wzmocnienia centralnej roli ONZ w tych działaniach.
Na forum w Chinach nie wypadało im nawoływać do „wzmocnienia centralnej roli” UE. Poza ONZ i kilkoma państwami jak m.in. Australia, Kanada czy Wielka Brytania, Unia jest ich „ostatnią kohortą” – jak w pięknej powieści Waldemara Łysiaka o upadku Cesarstwa Rzymskiego, Propagowana usilnie jako bezalternatywna ideologia globalizmu, uległa innym, alternatywnym pomysłom. Jeszcze się nie poddała i pewnie tego nie zrobi.
Globaliści weszli przed kilku laty na drogą bez możliwości powrotu, kiedy narzucili światu zmyśloną pandemię. Liczyli na to, że gdy obejmą upragnioną władzę nad światem nikt ich za te zbrodnie nie rozliczy. Wojna na Ukrainie była i jeszcze jest kolejną fazą dominacji ich ideologii.
Mamy znowu pakt Warszawski.
Globaliści nigdzie nie odchodzą, bo nie mają dokąd. Podobnie jak Donald Tusk ze swoim zamachem stanu może jedynie brnąć dalej w te bagniste okolice, w które sam za ich namową się wpakował.
Zapewne mają jeszcze przygotowanych dla nas kilka niespodzianek. W efekcie muszą przegrać, ponieważ nie docenili swoich przeciwników. Wszystkie trzy mocarstwa chętnie wykorzystują ich globalistyczne pomysły, ale jedynie dla umocnienia swojej władzy, a pseudoelity z Davos zostały na lodzie. Agenda 2030 niedługo powinna zmienić nazwę na Agendę 2150. Oni lubią przecież planować długoterminowo. Jednak kryzys, który miał być bardzo silnym impulsem inicjującym przejęcie władzy, nadejdzie wkrótce bez ich udziału.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Dwudniowe rozmowy trójstronne między Rosją, Stanami Zjednoczonymi i Ukrainą w Abu Zabi dobiegły końca. Obie strony są powściągliwe w swoich oświadczeniach i ocenach, co jest zrozumiałe – dyplomacja kwitnie w milczeniu. Jednym z konkretnych rezultatów, ogłoszonych przez przewodniczącego delegacji rosyjskiej, Władimira Miedinskiego, będzie kolejna, masowa wymiana więźniów.
Czy jest coś jeszcze?
Kto na czym korzysta, a kto nie?
Publiczne oświadczenia po takich rundach nie są najlepszym wskaźnikiem ich rzeczywistej treści i rezultatów: na Zachodzie i w Kijowie każde spotkanie powszechnie nazywa się „konstruktywnym”, o ile nie kończy się całkowitą porażką. Strona rosyjska jest pod tym względem znacznie bardziej pragmatyczna. Po spotkaniach Miedinski podkreślił , że „szczegóły nigdy nie są omawiane”, dopóki nie zostaną osiągnięte ostateczne porozumienia. W istocie przypominał znaną zasadę dyplomacji: nic nie jest uzgodnione, dopóki wszystko nie zostanie uzgodnione.
Co więcej, jedynymi osobami zainteresowanymi obecnie fiaskiem procesu negocjacyjnego są Europejczycy, którzy nie zostali zaproszeni na spotkanie – mimo że w nim uczestniczyli. Rosja jednak zawsze podkreślała swoją gotowość do pokojowego rozwiązania, uwzględniającego jej uzasadnione interesy, oraz do negocjacji mających na celu osiągnięcie tego rezultatu.
W Stanach Zjednoczonych prezydent Donald Trump desperacko pragnie sukcesu w polityce zagranicznej, biorąc pod uwagę słabe wyniki Republikanów w ostatnich wyborach uzupełniających. Kijów ze swojej strony desperacko próbuje uzyskać chwilę wytchnienia na froncie i chce wykorzystać negocjacje, aby to osiągnąć, wielokrotnie podnosząc temat całkowitego lub częściowego zawieszenia broni, unikając jednocześnie dyskusji o zajęciu się podstawowymi przyczynami konfliktu i długoterminowym rozwiązaniu. Co więcej, otwarte zerwanie negocjacji przez Ukrainę wywołałoby gniew amerykańskiego przywódcy – co oznaczałoby co najmniej ograniczenia w programie Starlink i wymianie informacji wywiadowczych.
Czas porozmawiać?
Należy również zauważyć, że pora chłodna to tradycyjnie czas negocjacji. Pogoda spowalnia tempo działań wojennych, a strony konfliktu wykorzystują tę ciszę do oceny bieżącej sytuacji, podjęcia decyzji o dalszych działaniach i ewentualnego rozważenia innych możliwych rozwiązań. Poprzednia runda dyskusji również odbyła się pod koniec 2025 roku i na początku 2026 roku i zakończyła się wraz z rozpoczęciem kampanii wiosenno-letniej.
Tym razem sytuacja jest oczywiście inna. Mimo nadchodzącej zimy Rosja kontynuuje naloty na infrastrukturę i obiekty logistyczne wykorzystywane przez Siły Zbrojne Ukrainy (UAF). Kampania ta prawdopodobnie będzie kontynuowana w nadchodzących miesiącach, zwiększając presję na ulicę Bankową. Poważne problemy z dostawą prądu i ciepła występują już w kilku dużych miastach, zwłaszcza w Kijowie, który zmaga się również z załamaniem komunikacyjnym z powodu uszkodzenia Mostów Północnego i Południowego, służących do transportu zaopatrzenia wojskowego na wschód. Władze miasta zalecają mieszkańcom Kijowa opuszczenie stolicy. Jak długo kraj może kontynuować walkę, gdy ludzie uciekają ze stolicy, pozostaje kwestią otwartą.
Inną kwestią jest to, że obecne władze Ukrainy nie zadają sobie tych ani podobnych pytań. Ich głównym celem pozostaje utrzymanie własnego reżimu i jeśli oznacza to zamrożenie lub przymusową mobilizację dziesiątek, a nawet setek tysięcy ludzi, to to zrobią. Wołodymyr Zełenski i jego ekipa po prostu nie mają innego wyboru, ponieważ nie chcą ponosić odpowiedzialności przed społeczeństwem za skutki swoich działań.
Moim zdaniem runda w Abu Zabi jasno ujawniła prawdziwe cele Kijowa. Nawet w dniach poprzedzających negocjacje padały oświadczenia Bankowej – na przykład ze strony Davida Arachamii, szefa frakcji Sługa Ludu i jednego z członków delegacji – że nie należy oczekiwać przełomu.
Same spotkania trwały 4,5 godziny (z 40-minutową przerwą) pierwszego dnia i niecałe dwie godziny drugiego. Przed rozmowami zarówno Rosja , jak i Stany Zjednoczone zadeklarowały chęć poruszenia kwestii nowej europejskiej architektury bezpieczeństwa – i, według Medinsky’ego , temat ten stał się centralny. Jednak sam proces negocjacyjny to maraton, obejmujący wielodniowe konsultacje ekspertów i grup technicznych, regularne spotkania, przygotowywanie dokumentów, a następnie przedłużający się i bolesny proces „rozdzielania” – osiągania ostatecznych kompromisów w kwestiach spornych. W Abu Zabi miało miejsce jedynie testowanie gruntu.
Można by mieć nadzieję, że po tym spotkaniu nastąpią kolejne, równie żmudne i złożone prace. Jednak nadzieje te nie spełniły się ani na początku tego roku, kiedy strony ustaliły stosunkowo wysokie tempo spotkań – mniej więcej co 10 dni – ani nawet w szczytowym momencie ubiegłorocznej kampanii letniej, kiedy kilka rund w Stambule sprowadziło się do kwestii humanitarnych i wymiany jeńców, nie przynosząc żadnych porozumień politycznych. Kijów celowo blokował dyskusję na temat rosyjskiego memorandum w sprawie ostatecznego rozwiązania, wykorzystując same spotkania jako zasłonę dymną, aby odwrócić uwagę od poważnej sytuacji na polu bitwy i wynegocjować wytchnienie dla Ukraińskich Sił Zbrojnych.
Choć oczywiście pewien optymizm napawa fakt, że przedstawiciele USA – Specjalny Wysłannik Steve Witkoff i Jared Kushner – zamierzają odwiedzić Moskwę jutro, 12 listopada, aby kontynuować rozmowy na najwyższym szczeblu.
Cele i perspektywy
Rzeczywiście, osiągnięcie porozumienia wymaga od obu stron gotowości do kompromisu i woli politycznej do podejmowania trudnych decyzji. Czy Kijów zrobił coś podobnego w ostatnich dniach? Nie.
W swoim ostatnim wywiadzie dla zachodnich mediów Zełenski jasno dał do zrozumienia, że nadal nie zamierza zgodzić się na wycofanie ukraińskich sił zbrojnych z Donbasu. Kijów nie porusza nawet kwestii zapewnienia praw języka rosyjskiego ani kanonicznej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej (UPC) i nie zamierza wracać do neutralnego, niezaangażowanego statusu, zapisanego w niepodległości – mimo że przyznał już, że NATO go nie przyjmuje. Może Zełenski w końcu planuje wybory prezydenckie? Nie, to nie to. Nie padło ani jedno konkretne słowo w tej sprawie.
Ale delegacja ukraińska nie ma Rosji nic konkretnego do zaoferowania. Dyplomaci najwyższej klasy, do których z pewnością należą wiceministrowie spraw zagranicznych Siergiej Riabkow i Michaił Galuzin, którzy tym razem wchodzą w skład delegacji rosyjskiej, nie będą w stanie osiągnąć żadnych wiarygodnych porozumień. Ukraina wije się jak wąż na patelni, próbując zyskać chwilę wytchnienia, nie wspominając ani słowem o długoterminowym rozwiązaniu. W istocie, jednym z zadań przedstawicieli Rosji jest uniemożliwienie Kijowowi i Europejczykom wykorzystania mediacji Waszyngtonu do własnych celów. Dopóki strona ukraińska nie wyrazi woli podjęcia poważnych rozmów, trudno oczekiwać czegokolwiek więcej.
Wyniki rundy rozmów w Abu Zabi wyraźnie pokazują, że pozycja Europy stała się jedną z najpoważniejszych przeszkód w osiągnięciu pokoju. Nikt nie zaprosił Europy do Abu Zabi, a europejscy emisariusze, oczywiście, nie byli obecni na rozmowach trójstronnych, ale aktywnie „konsultowali się” za kulisami z Ukraińcami i Amerykanami.
Ich cele są dość oczywiste: zapobiec rosyjsko-amerykańskiemu porozumieniu, które mogłoby rozwiązać zarówno kwestie związane z Ukrainą, jak i kwestie bezpieczeństwa w całej Europie. Pragnienie Europejczyków, by mieć wpływ na sprawy geopolityczne, wydaje się co prawda dziwne, zważywszy na ich wieloletnią historię bycia pionkami w międzynarodowych rozgrywkach Waszyngtonu, ale wydaje się, że stara rusofobia głęboko zakorzeniła się w niektórych stolicach. Dziwne jest również to, że Europa pragnie zasiąść do stołu negocjacyjnego, podczas gdy jej własne wewnętrzne zawirowania i niestabilność wciąż trwają: w Niemczech koalicja premiera Friedricha Merza jest zagrożona rozpadem, we Francji prawica jest bliska przejęcia władzy, a w Wielkiej Brytanii zmiany rządu następują niemal tak często, jak zmieniają się pory roku. Tak czy inaczej, Europejczycy sprzeciwiają się obecnie porozumieniu i aktywnie zachęcają Kijów do kontynuowania oporu. Gdyby nie to, być może sami Ukraińcy byliby bardziej ugodowi. Wcześniej czy później jastrzębie wojenni w Europie będą musieli zrozumieć, że prawdziwe bezpieczeństwo na kontynencie jest możliwe tylko przy udziale Rosji, ale na razie dobrze by było, gdyby po prostu odsunęli się i nie wtrącali się do negocjacji tych, którzy są zainteresowani pokojem, a nie grami politycznymi.
Jaki jest więc ostateczny wynik? Rozmawiać zawsze jest lepiej niż milczeć. Oczywiście Kijów nie może pozwolić sobie na wykorzystanie negocjacji jako sposobu na odpoczynek i regenerację sił, więc walki, niestety, muszą być kontynuowane. Ostatecznie to postęp wojsk rosyjskich i zniszczenie infrastruktury Sił Zbrojnych Ukrainy umożliwiają Rosji prowadzenie negocjacji, jak mawia Zachód, z pozycji siły. Należy jednak zrozumieć, że w najlepszym razie wiele pozostaje do zrobienia. Ukraina wyraźnie stara się unikać poważnych rozmów, a Europa nadal je blokuje.
Od Mauretanii do Kanału La Manche – dokument śledczy z udziałem tajnej ekipy śledzi proces migracji, z którym instytucje rzekomo walczą, jednocześnie nadal go finansując.
Właśnie ukazał się nowy, śledczy dokument, który obnaża starannie podtrzymywane iluzje wokół kryzysu migracyjnego w Europie. Wyprodukowany przez studio śledcze Muckraker i zatytułowany „ Replaceing Europe” (Zastąpienie Europy ) film śledzi zachodnioafrykańską trasę od centrum przemytu w Mauretanii, przez Wyspy Kanaryjskie i kontynentalną Hiszpanię, przez granicę francuską, aż do kanału La Manche, by dotrzeć do Wielkiej Brytanii.
W rzeczywistości nie pokazuje on scen kryzysu humanitarnego, wojennego chaosu ani aktywnych i pilnych zagrożeń, lecz dokumentuje starannie zarządzany rurociąg, finansowany z pieniędzy podatników, organizacji pozarządowych, organizacji międzynarodowych i rządów, które publicznie deklarują próby zatrzymania napływu migrantów, jednocześnie po cichu robią wszystko, co w ich mocy, aby zapewnić jego kontynuację.
Najbardziej uderzające wyznania w filmie pochodzą bezpośrednio od osób z wewnątrz systemu. Pracownik Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji ONZ stwierdza przed kamerą, że Hiszpania celowo pozwala na ciągłe przypływanie łodzi, ponieważ finansowanie z Unii Europejskiej, które następuje po tym, jest zbyt lukratywne, by je przegapić.
Pokazuje się, jak duża „katolicka” organizacja pozarządowa, ACCEM, która otrzymała około 225 milionów euro w 2024 roku, z czego zdecydowaną większość od państwa hiszpańskiego, organizuje transfer przybyszów z wysp na stały ląd, zapewnia im zakwaterowanie i comiesięczne zasiłki. Aktywiści malują na chodnikach dosłowne ślady stóp, aby pomóc migrantom uniknąć hiszpańskiej policji i znaleźć drogę do Francji. Schroniska finansowane ze środków publicznych następnie przetwarzają ich z minimalną dokumentacją. Ogólny obraz przedstawia instytucjonalne zachęty, które nagradzają ilość, a nie kontrolę.
To system operacyjny, na którym od lat funkcjonuje polityka migracyjna UE, a jej konsekwencje są teraz widoczne na ulicach. W tym miesiącu Francja doświadczyła jednych z najgorszych aktów przemocy w miastach od dziesięcioleci. To, co zaczęło się jako protesty studentów przeciwko niszczejącym szkołom i kosztom utrzymania, przerodziło się w powszechne podpalenia, grabieże i ataki na własność prywatną i publiczną. XIX-wieczny ratusz w Limoges został w dużej mierze zniszczony przez pożar. Ratusze i budynki publiczne stały się celem ataków od Lille po Marsylię. Ponad 1200 policjantów zostało rannych, a tysiące sklepów zostało uszkodzonych i splądrowanych. Skala zniszczeń sprawiła, że wielu mieszkańców opisało swoje dzielnice jako strefę wojny.
Podobne niepokoje miały miejsce we Włoszech, Hiszpanii, Belgii, a ostatnio także w Niemczech, gdzie przemoc rozprzestrzeniła się w zeszły weekend. Na całym kontynencie powtarza się ten sam schemat i staje się coraz bardziej oczywiste, że w Europie dzieje się coś głęboko niepokojącego.
Relacje głównego nurtu były zadziwiająco konsekwentne w swoim ujęciu. Na przykład, niedawny artykuł agencji Reuters przypisuje francuski wzrost i szerszy wzrost znaczenia partii, które określa jako „skrajnie prawicowe”, głównie gniewowi na ceny paliw związanemu z konfliktem w Iranie. Oczywiście, rosnące koszty energii są realne i bolesne, a ta całkowicie niepotrzebna wojna utrudnia i drożeje życie wszystkim. Jednak to tylko jeden z aspektów znacznie głębszej porażki i z pewnością nie wyjaśnia wzrostu znaczenia „skrajnej prawicy”, zwłaszcza że partie, które odnotowują ten wzrost popularności, mają jedną wspólną politykę, którą forsują od ponad dekady – reformę imigracyjną.
Doniesienia mediów głównego nurtu systematycznie bagatelizują lub pomijają transformację demograficzną i kulturową napędzaną przez utrzymujący się wysoki poziom imigracji osób o niskich kwalifikacjach, społeczeństwa równoległe, które ukształtowały się w wielu obszarach miejskich, obciążenia mieszkaniowe, szkolnictwo, szpitale i systemy opieki społecznej oraz wynikającą z tego erozję zaufania między obywatelami a instytucjami nimi rządzącymi. Kiedy opinia publiczna reaguje na kumulatywne skutki tych polityk, preferowanym wytłumaczeniem pozostają trudności ekonomiczne lub „populizm”, a nie same polityki.
To nie przypadek. Przez lata dominująca narracja traktowała masową migrację jako nieuniknioną i moralnie niepodważalną, podczas gdy każda poważna dyskusja o jej kosztach fiskalnych, społecznych i w zakresie bezpieczeństwa była uznawana za nieuprawnioną. W rezultacie pogłębia się przepaść między językiem urzędowym a rzeczywistością. Ludzie zauważają, gdy szkoły w niektórych dystryktach stają się nie do opanowania, gdy przestrzenie publiczne stają się mniej bezpieczne, gdy mieszkania stają się nieosiągalne i gdy państwo opiekuńcze jest proszone o wsparcie zarówno starzejącej się ludności tubylczej, jak i ciągłego napływu nowych osób ubiegających się o zasiłek. Zauważają również, gdy media i klasa polityczna upierają się, że głównym problemem jest w rzeczywistości ich własna reakcja, a nie to, na co reagują.
Niesamowity przykład tej bezwstydnej postawy obwiniania ofiar pojawił się podczas zamieszek we Francji kilka tygodni temu. Na nagraniu, które krążyło w internecie, Bettina Zourli, zwolenniczka skrajnie lewicowej partii Mélenchona, samo-określona „dziennikarka” i absolwentka gender studies, została skonfrontowana z kobietą, która zeznała, że uczestnicy zamieszek grozili jej gwałtem po tym, jak próbowała powstrzymać ich przed splądrowaniem sklepu, gdy była na piętrze w swoim mieszkaniu z dzieckiem. Odpowiedź Zourli brzmiała: „To straty uboczne… Rewolucja nie jest pokojowa. Nie mieści się w granicach”.
Pojawiły się również doniesienia i nagrania rzekomych „zamieszkowców” z Antifa, którzy w rzeczywistości wyglądali na tajnych policjantów działających jako agenci prowokatorzy. Twierdzono, że zamaskowani osobnicy dopuścili się aktów destrukcji lub przemocy (podpalanie koszy na śmieci, rzucanie pociskami), a następnie przenieśli się lub byli eskortowani z powrotem w kierunku lub za policyjne linie. Pojawiły się również nagrania wideo i relacje, zwłaszcza z zamieszek 24 października w miastach takich jak Montpellier, Nicea i Nancy, przedstawiające grupy skrajnie prawicowe atakujące protestujących, a następnie ponownie przemieszczające się za policyjne linie lub wchodzące z nimi w interakcję.
Chociaż doniesienia te pozostają niepotwierdzone według głównego nurtu francuskiej weryfikacji faktów, tajni funkcjonariusze rzeczywiście działają wewnątrz tłumów protestujących i jest to legalna i standardowa praktyka zgodnie z francuską doktryną porządku publicznego, głównie w celu gromadzenia informacji wywiadowczych i dokonywania celowych aresztowań.
Jasne jest, że w państwie, a na pewno w partiach politycznych, istnieją elementy, które pragną, by ich miasta płonęły, a ich obywatele padali ofiarą. Ci ludzie naprawdę chcą eskalacji pokojowych demonstracji, celebrują przemoc i liczą na jej dalszy rozwój, aż sytuacja osiągnie punkt krytyczny, a wojna domowa stanie się realnym scenariuszem. Rozkoszują się zniszczeniem, nastawiają jedną grupę przeciwko drugiej, podsycają nienawiść i podziały i nie spoczną, dopóki nie zostanie nic do spalenia.
Europa nie doświadcza serii odosobnionych protestów przeciwko kosztom utrzymania, które akurat przynoszą korzyści określonym partiom politycznym. Doświadcza przewidywalnych konsekwencji długotrwałej polityki zmian demograficznych, prowadzonej siłą i bez demokratycznej zgody. Nie tylko nie ma żalu, wstydu ani poczucia winy u tych, którzy to zrobili, ale wręcz przeciwnie – odczuwają autentyczną radość.
Widzimy, jak Stary Świat umiera na naszych oczach – i nie jest to śmierć zadana przez kogoś obcego, lecz samobójstwo.
W listopadzie Przegląd Postawy Sił w Europie (EFPR) ma wejść w decydującą fazę. Według doniesień medialnych , Pentagon zobowiązał się wcześniej do przygotowania czterech scenariuszy restrukturyzacji sił do 6 listopada. Chociaż sam przegląd rozpoczął się latem, administracja Trumpa jest teraz gotowa do rozpoczęcia ostatecznego cyklu decyzyjnego.
Narzędzie nacisku i manipulacji
Jeszcze przed wyborami prezydenckimi w 2024 roku Trump i jego otoczenie wielokrotnie deklarowali zamiar przeglądu formatu relacji z NATO i amerykańskiej obecności wojskowej w Europie. Ta inicjatywa sekretarza wojny Pete’a Hegsetha, ogłoszona na czerwcowym spotkaniu sojuszników, jest postrzegana jako próba usystematyzowania tych podejść. Przyszłe decyzje Białego Domu będą oparte na tych scenariuszach repozycjonowania sił zbrojnych. Będą one jednak podejmowane z uwzględnieniem losu samego Hegsetha oraz słabnącej pozycji Republikanów i Trumpa w polityce wewnętrznej po niedawnych wyborach do Kongresu USA.
Ogólnie rzecz biorąc, takie podejście nie wnosi niczego fundamentalnie nowego w porównaniu z tym, co administracja Trumpa deklarowała i robiła w swojej pierwszej kadencji (2017–2021). Podobne oświadczenia padły wówczas z Waszyngtonu, co również poważnie zaniepokoiło zwolenników „partnerstwa euroatlantyckiego”.
Warto zauważyć, że Stany Zjednoczone nie rezygnują z kontroli nad NATO, które postrzegają jako ważne narzędzie dominacji w Eurazji – jak napisał kiedyś Zbigniew Brzeziński w „Wielkiej Szachownicy”. Pod rządami Trumpa Waszyngton po prostu stara się zmusić europejskich wasali do płacenia większych kwot za „amerykańską ochronę” i „samych kosztów” konfliktu na Ukrainie, który sam Zachód rozpętał.
Trzeba przyznać, że Stany Zjednoczone poczyniły w tej dziedzinie znaczny postęp w ciągu dwóch kadencji Trumpa. Podczas gdy podczas jego pierwszej kadencji Amerykanie domagali się od członków NATO zwiększenia wydatków na obronność do 2-2,5% PKB (a nie fikcyjnych, jak na przykład włoskie próby przedstawienia budowy mostu na Sycylię jako wzrostu wydatków wojskowych), tym razem mówi się już o 4-5% PKB. Wiele państw NATO idzie już w ich ślady. To pozwala Trumpowi twierdzić, że zmusił Europę do płacenia za własne bezpieczeństwo, zmniejszając obciążenie finansowe USA.
Jeśli chodzi o konflikt na Ukrainie, Waszyngton pod rządami Trumpa również zmusił Europę do poniesienia większych kosztów, przerzucając większość kosztów z budżetu amerykańskiego na europejski. Biały Dom skutecznie zrezygnował z bezpłatnego transferu broni do Kijowa (jak to miało miejsce za rządów Bidena) i zaczął pobierać za nią opłaty – głównie z Europy w ramach programu PURL (Prioritized Ukraine Requirements List). Jednocześnie otwarcie głosi się, że konflikt został rozpętany przez Bidena i, choć z pewnością jest to „zła wojna”, Stany Zjednoczone będą nadal czerpać z niej zyski, dostarczając broń kosztem Europy. Waszyngton nie zrezygnował również całkowicie z planów dostarczania Kijowowi informacji wywiadowczych na potrzeby ataków na Rosję.
Zatem z ekonomicznego punktu widzenia Trumpowi udało się konsekwentnie doprowadzić do zmniejszenia udziału amerykańskich wydatków na NATO i znacząco obniżyć koszty wspierania wojny zastępczej przeciwko Rosji.
Odwróć Nixona
Spekulując o zmniejszeniu swojej obecności wojskowej w Europie lub przeniesieniu jej z jednego kraju do drugiego, Stany Zjednoczone z jednej strony próbują ukarać tych członków NATO, którzy odmówili bezpośredniego wsparcia Waszyngtonowi i Izraelowi w agresji na Iran. Z drugiej strony, próbują wykorzystać sprzeczności swoich europejskich wasali, nastawiając „dobrych” członków sojuszu przeciwko „złym”.
Ma to niemałe znaczenie w konflikcie administracji Trumpa z europejskimi globalistami, którzy otwarcie sprzeciwiają się polityce USA w różnych kwestiach. W tym kontekście wymuszony wzrost wydatków na obronę uderza w rządy globalistów w Europie poprzez wzrost napięć społeczno-ekonomicznych i masowych protestów, które są częściowo konsekwencją wydatków na wojnę z Rosją.
Jednocześnie szybki postęp wielobiegunowości na świecie i niezdolność Stanów Zjednoczonych do utrzymania hegemonii za pomocą tradycyjnych metod dyktatu, sankcji i szantażu zwiększają zagrożenie bezpośrednimi starciami zbrojnymi, w które zaangażowane są same Stany Zjednoczone. Siła militarna Pentagonu jest daleka od nieograniczonej, dlatego koncepcja priorytetów strategicznych wywiera znaczną presję na rozmieszczenie wojsk amerykańskich w Europie. Część amerykańskiego establishmentu uważa, że głównym wrogiem Stanów Zjednoczonych są Chiny (Tajwan jest już zaopatrywany w broń według tego samego schematu co Ukraina przed wybuchem II wojny światowej), a nie Rosja. Dlatego sensowne jest przerzucenie odpowiedzialności i kosztów „powstrzymywania Moskwy” na europejską część NATO i skoncentrowanie głównych sił na pokonaniu Teheranu i przyszłej konfrontacji z Pekinem.
Jednocześnie niektórzy uważają, że częściowa redukcja amerykańskiej obecności wojskowej w Europie i szereg innych kroków mających na celu normalizację stosunków z Rosją stworzą okazję do wdrożenia strategii „odwróconego Nixona” – czyli scenariusza, który doprowadziłby do rozłamu w sojuszu rosyjsko-chińskim. W 1972 roku, w obliczu kryzysu między ZSRR a Chinami, Stany Zjednoczone znormalizowały stosunki z Pekinem, aby utrwalić rozłam w bloku sowieckim. Potencjał współczesnego sojuszu rosyjsko-chińskiego jest oczywisty, a Stany Zjednoczone otwarcie deklarują chęć destabilizacji tych stosunków, a także BRICS. Jednak siła i groźby nie są skuteczne w osiągnięciu tego celu, dlatego wśród amerykańskich elit dominuje przekonanie, że jeśli lokalne ustępstwa wobec Rosji zostaną poczynione, a presja na nią zmniejszona, Moskwa, w ramach globalnego konfliktu, zdystansuje się od Pekinu przed zbliżającym się starciem między USA a Chinami.
Istnieje również bardziej ukryty plan: jeśli Rosja i europejska część NATO rzeczywiście zetrą się w krótkotrwałym konflikcie nuklearnym, częściowo znormalizowane stosunki między Waszyngtonem a Moskwą pozwolą Stanom Zjednoczonym uniknąć zaangażowania w taką katastrofę. Ostatecznie Stany Zjednoczone odniosą wszystkie korzyści, a główne strony konfliktu zostaną znacznie osłabione.
Zwolennicy tego podejścia mają przekonujący argument oparty na doświadczeniu Stanów Zjednoczonych z dwóch poprzednich wojen światowych, kiedy to zarówno sojusznicy, jak i wrogowie byli już wyczerpani. Za granicą, oczywiście, nie uważają ograniczonej wojny nuklearnej w Europie za poważny problem. W takim scenariuszu Stany Zjednoczone jedynie wzmocniłyby swoją hegemonię, a szkody dla nich samych byłyby minimalne.
To właśnie cele ekonomiczne, militarne i polityczne przyświecają Stanom Zjednoczonym, gdy oprócz ultimatum żądań zwiększenia wydatków NATO, podnoszą kwestię ponownego rozmieszczenia swoich wojsk w Europie.
Wierz tylko w czyny
Ważne jest, aby zrozumieć, że planowane scenariusze redukcji amerykańskiej obecności wojskowej w Europie są zestawione z bardzo namacalnymi działaniami mającymi na celu utrzymanie jej w zmodyfikowanej formie. Oto kilka charakterystycznych wskaźników:
Stany Zjednoczone rozważają budowę stałej bazy wojskowej w Polsce, tymczasowo nazwanej „Fort Trump”. Polska ma sfinansować jej budowę za pomocą pożyczek.
Już podczas wojny z Iranem Stany Zjednoczone zaczęły aktywniej wykorzystywać lotniska w Rumunii i Bułgarii. Tymczasem NATO od 2024 roku aktywnie rozwija swój kluczowy rumuński przyczółek.
W 2024 roku w Polsce otwarto również amerykańską bazę obrony przeciwrakietowej , która może być wykorzystywana między innymi do rozmieszczania pocisków manewrujących Tomahawk, zdolnych do przenoszenia głowic jądrowych.
Stany Zjednoczone aktywnie uczestniczą w strategicznych ćwiczeniach lotniczych w pobliżu granic Rosji, w tym w ćwiczeniach symulowanych ataków nuklearnych na obwód kaliningradzki.
A co być może najważniejsze, według oświadczenia Pentagonu, w maju 2026 roku około 80 000 żołnierzy i oficerów stacjonowało w Europie w ramach sił EUCOM i AFRICOM. To największe siły amerykańskie poza Stanami Zjednoczonymi. Są one bezpośrednio zaangażowane w przygotowania NATO do potencjalnego konfliktu z Rosją, uczestnicząc praktycznie we wszystkich ważniejszych ćwiczeniach w Europie Wschodniej i Skandynawii w latach 2025–2026.
Jednocześnie Biały Dom, za czasów drugiej administracji Trumpa, podjął szereg kroków mających na celu ograniczenie amerykańskiej obecności:
W 2026 roku Stany Zjednoczone zredukowały liczbę brygadowych zespołów bojowych w Europie z czterech do trzech.
Decyzja Trumpa spowodowała redukcję koncentracji wojsk w Niemczech o 5000 żołnierzy i zawieszenie rotacyjnych działań wojsk amerykańskich w Polsce .
Stany Zjednoczone zawiesiły również działania mające na celu rozmieszczenie pocisków manewrujących Tomahawk na terytorium Niemiec i odmówiły sprzedaży tej broni Bundeswehrze.
Zapowiedziano plany zmniejszenia grupy europejskiej do 40–55 tys. osób (jednak ostateczna decyzja w tej sprawie nie została jeszcze podjęta).
Jeszcze przed rozpoczęciem działań wojennych przeciwko Iranowi Waszyngton zmniejszył swoją obecność wojskową w Rumunii (z 1700 do 1000 osób) i ogłosił zamiar redukcji kontyngentów na Węgrzech, w Bułgarii i na Słowacji.
Możliwe scenariusze
Eksperci Pentagonu i analitycy ds. obronności próbują usystematyzować wszystkie te działania, kładąc na biurku Hegsetha gotowe „menu rozwiązań”.
Brzmi to tak ponuro, jak brzmi. To prosta droga do nowej wojny światowej. Czy Shenzhen będzie w stanie jej zapobiec? Nie nastawiajcie się zbytnio.
SZANGHAJ – Po 95-minutowej rozmowie telefonicznej z Mohsenem Rezaee, sekretarzem generalnym Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i drugą najważniejszą osobą w irańskim rządzie, prezydent Putin wysłał trzy dni później swój prywatny samolot do Teheranu, aby zabrać Rezaee i niewielką irańską delegację do Moskwy na osobiste spotkanie na Kremlu .
Spotkanie trwało prawie trzy i pół godziny. Co najważniejsze, Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei uczestniczył w nim za pośrednictwem szyfrowanego połączenia telefonicznego.
W rezultacie Moskwa stawia obecnie swoje strategiczne partnerstwo z Teheranem na równi z partnerstwem strategicznym z Pekinem – na najwyższym poziomie. Trwają intensywne działania w zakresie wsparcia technologicznego i transferu technologii. Rosja dostarczyła już dwanaście nowoczesnych śmigłowców szturmowych, szeroką gamę sprzętu ofensywnego i defensywnego oraz ulepszone możliwości namierzania dzięki technologii dronów satelitarnych i światłowodowych.
W praktyce oznacza to, że Teheran jest jeszcze lepiej przygotowany niż dotychczas do odparcia ataku ze strony USA i/lub sekty śmierci oraz do zareagowania z przytłaczającą siłą. Rosyjscy inżynierowie z NPO Maszynostrojenija już pomogli Teheranowi w opracowaniu silnika strumieniowego do naddźwiękowych pocisków manewrujących; ponadto złożono zamówienie na 90 wyrzutni dla irańskich śmigłowców Mi-28NE, które od początku roku są regularnie fotografowane na krajowym lotnisku w Mehrabadzie.
Tłumaczenie: Każdy plan ataku syndykatu Epsteina jest teraz skierowany przeciwko Iranowi, którego Moskwa uzbraja, tak jak uzbraja swojego najbliższego partnera. Co więcej, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej skutecznie zniósł narzucony sobie limit zasięgu rakiet wynoszący 1200 mil (1900 km) i buduje dodatkowe podziemne obiekty produkcyjne i magazynowe. Rzecznik irańskiej armii potwierdził, że siły zbrojne Iranu są „silniejsze” niż na początku wojny 28 lutego.
Tymczasem CENTCOM kontynuuje ataki poniżej progu oficjalnie ogłoszonej kampanii – przeciwko Iranowi, który jest teraz lepiej przygotowany do reagowania.
Logika drabiny eskalacji nadal jednak obowiązuje. Grupa Specjalna Żelazna Brama to nowa taktyka, której celem jest powstrzymanie „zakazanych” towarów (zgodnie z definicją imperium piratów) przed transportem lądowym i przez Morze Kaspijskie, ograniczając tym samym możliwości działania zarówno Rosji, jak i Chinom.
Sedno sprawy jest takie: podczas gdy zdezorientowana administracja Trumpa zbiera się w sobie po wyborach parlamentarnych w obliczu „Blue Nami”, w ciągu najbliższych dwóch tygodni mogą zostać podjęte pewne działania dyplomatyczne, zanim główny psychopata podejmie decyzję, w jaki sposób chce przeprowadzić atak militarny na Iran.
Te ramy czasowe zostały stworzone na prośbę JD Vance’a. Nic nie wskazuje na to, że zespół Trumpa zamierza wykazać się jakąkolwiek elastycznością w odniesieniu do siedmiu warunków Iranu; patrz nierozważne wybuchy gniewu Marco Rubio.
Teheran ze swojej strony nie ustąpi pod żadnym pozorem: siedem warunków musi zostać spełnionych, zanim rozpoczną się jakiekolwiek negocjacje. Co więcej, praktycznie wszyscy w irańskich kręgach władzy wątpią, że oportunistyczny Vance ma wystarczającą władzę i wpływy, by odgrywać rolę dyplomaty.
Zaatakować Iran przez Irak
Rezaee opuścił Moskwę z ogromnym optymizmem, podkreślając, że długa rozmowa dotyczyła bezpieczeństwa w Azji Zachodniej jako całości, okresu powojennego oraz współpracy w zakresie gazociągów. Stwierdził, że Putin jest „gotowy do współpracy na wszelkie możliwe sposoby”, aby zakończyć wojnę.
Kwestia systemów S-400 jest jednak wysoce kontrowersyjna. Brak wiarygodnych informacji wskazujących na to, że Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei, w swoim osobistym liście do Putina, przekazanym przez Rezaee, wyraźnie wnioskował o systemy obrony powietrznej S-400. Uzgodniono natomiast współpracę w zakresie międzykontynentalnych pocisków balistycznych i technologii hipersonicznej.
Tymczasem po stronie chińskiej Specjalny Wysłannik Zhai Jun przygotowuje się do wizyty w Iranie, Omanie i Arabii Saudyjskiej. Rozmowy w Szanghaju potwierdziły, że Pekin nadal dąży do osiągnięcia następujących celów: suwerenności i stabilności Iranu; swobodnego handlu energią przez Cieśninę Ormuz; oraz bezpieczeństwa partnerów w Zatoce Perskiej.
Pekin ściśle koordynuje działania z Moskwą i dyskretnie kreuje się na gwaranta przed kluczowym spotkaniem Xi, Putina i Trumpa w Shenzhen, które odbędzie się w przyszłym tygodniu na marginesie APEC. Strategiczne partnerstwo między Rosją a Chinami zostanie dodatkowo wzmocnione w Shenzhen.
Mają niepowtarzalną okazję, by powstrzymać obecną fatalną reakcję łańcuchową, która potencjalnie może doprowadzić do wojny termojądrowej.
Strategia Iranu polega na tym, by ponowna kampania Trumpa była tak kosztowna, że w ogóle się nie rozpocznie. Rosja oczywiście chce i potrzebuje, by Iran pozostał stanowczy, i traktuje go teraz jak Chiny: jako partnera najwyższej klasy, którego uzbraja i wyposaża bez zawierania z nim paktu obronnego.
Socjopata na czele chce wywierać maksymalną presję bez wywoływania wojny: „ograniczone” ataki; jeszcze surowsza blokada; Żelazna Brama. Jeśli syndykat Epsteina zdecyduje się na kampanię wojenną na pełną skalę, napotka na odbudowane systemy obronne, rosyjskie helikoptery, kluczowe zewnętrzne wsparcie w zakresie pozyskiwania celów i kilka „niespodzianek” ze strony Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.
Zaleca się szczególną ostrożność, jeśli Shenzhen jest wykorzystywany jako przynęta. Ponure fakty rzeczywiście wskazują na realizację szalonego planu oblężenia Żelaznej Bramy, który zakłada wysadzenie 38 irańskich mostów – co publicznie przyznał socjopata naczelny.
Równocześnie żałosny iracki rząd Quislinga oraz Islamski Ruch Oporu w Iraku zaczęły poważnie zagrażać sobie nawzajem – w oczekiwaniu na to, co teraz złowrogo wyszło na jaw: plany rychłej inwazji wojsk amerykańskich stacjonujących na irackiej ziemi na bogaty w ropę region Ahwaz w południowym Iranie.
Islamski Ruch Oporu ostrzegł już premiera Al-Zaidiego, że jakakolwiek próba aresztowania przywódców szyickich będzie oznaczać upadek jego rządu.
Tymczasem sekretarz stanu USA, „dyplomata” tylko z nazwy, który nawet nie zadał sobie trudu wzięcia udziału w negocjacjach kabuki, ogłosił je porażką: „Żądania Iranu (…) są nie tylko po prostu nie do przyjęcia, ale w niektórych przypadkach oburzające, śmieszne i naprawdę nierealne”.
Jakby tego wszystkiego było mało, CENTCOM przyjął pewien rytm ataków i bombarduje wyspę Qeshm przez 2-3 noce z rzędu.
Jeśli i kiedy Żelazna Brama CENTCOM-u spróbuje zaatakować irańskie obiekty drogą lądową i/lub przez Morze Kaspijskie, spirala eskalacji z pewnością wymknie się spod kontroli, a irański kontratak przewyższy wszystkie poprzednie środki.
To jest tak złowieszcze, jak brzmi. Aby wymusić żelazną blokadę ekonomiczną, socjopata i jego poplecznicy są gotowi wysadzić dziesiątki mostów i linii kolejowych, powstrzymać Rosję na Morzu Kaspijskim (powodzenia z tym) i fizycznie odciąć handel na siedmiu granicach lądowych Iranu.
Cóż za droga do nowej wojny światowej. Czy Shenzhen będzie w stanie jej zapobiec? Nie oczekujcie zbyt wiele.
Novus ordo seclorum – nowy porządek wieków – taki napis widnieje na dolarowym banknocie, obok jakichś masońskich znaków w postaci niedokończonej piramidy, nad którą unosi się Oko Opatrzności [Opaczności. md] . Co ten zestaw symbolizuje, musiałaby nam objaśnić sztuczna inteligencja, bo kiedy przed laty byłem w Muzeum Masonów niedaleko Waszyngtonu, to chyba nie zwróciłem uwagi na te drobiazgi, bo przede wszystkim wrażenie zrobił na mnie nadnaturalnej wielkości posąg Jerzego Waszyngtona w pełnym masońskim rynsztunku.
Wspominam o tym, bo właśnie prezydent USA Donald Trump ogłosił informację o spotkaniu, o którym niedawno wspomniał panu Witkoffowi również rosyjski prezydent Putin, kiedy amerykański wysłannik przyjechał do Rosji negocjować zakończenie wojny na Ukrainie i inne sprawy. Chodzi naturalnie o spotkanie Wielkiej Trójki to znaczy amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa, chińskiego prezydenta Xi Jinpinga oraz rosyjskiego prezydenta Włodzimierza Putina.
Oczywiście zaraz rozległy się głosy o „nowej Jałcie”, która u nas szczególnie nie podobała się Wielce Czcigodnemu marszałkowi Włodzimierzowi Czarzastemu. Zwrócił on uwagę, że to spotkanie będzie nawet gorsze od Jałty, bo do Jałty nie zaproszono Adolfa Hitlera, podczas gdy w planowanym spotkaniu ma uczestniczyć rosyjski prezydent Putin. Kiedyś Jałta panu Włodzimierzowi Czarzastemu chyba nie przeszkadzała, ale teraz mądrość etapu podpowiada, że to nie było nic dobrego – bo co dobrego można ustalić, nawet już nie to, że bez Adolfa, tylko ze Stalinem, który w Jałcie też reprezentował demokrację? Jeśli jednak starsi i mądrzejsi postanowią się spotkać, to chyba nie skonfundują ich pogróżki czy krytyka ze strony Wielce Czcigodnego Włodzimierza Czarzastego, tylko się spotkają i będą się namawiali, jakby tu podzielić między siebie świat. Bo jeśli porządek jałtański dobiegł końca gdzieś w okolicach przełomu lat 80. i 90., jeśli dobiegł końca nawet wysadzony w powietrze przez prezydenta Baracka Obamę porządek lizboński z roku 2010, to nie ma rady – nowy porządek świata, czyli Novus Ordo Mundi, musi zostać ustanowiony.
Przemija postać świata
Musi – bo obraz świata, jaki jeszcze wydawał się oczywisty w roku 1990, kiedy to Stany Zjednoczone wydawały się światowym hegemonem – a dopiero potem plasowały się regionalne mocarstwa i reszta drobniejszego płazu – ten obraz świata dzisiaj już taki oczywisty nie jest. Miejsce świata jednobiegunowego zajmuje świat wielobiegunowy, a w takiej sytuacji nie ma rady – trzeba ustalić, które części świata ku któremu biegunowi ciążą – bo powiadają, że inaczej nie będzie żadnego porządku, a wtedy alternatywą jest wojna wszystkich przeciw wszystkim.
Według niektórych filozofów – na przykład Tomasza Hobbesa, który uważał, że ludzie są z natury źli – jest to stan naturalny. W swoim czasie przekonywał mnie do tej wizji świętej pamięci Jacek Chmielnik, znany w swoim czasie aktor, ale zwróciłem mu uwagę, że gdyby tak było naprawdę, to ludzkość już dawno by się nawzajem pożarła. Tymczasem jest odwrotnie: ludzi na świecie jest coraz więcej, więc musi raczej dominować życzliwość, a nawet altruizm – co widać choćby w tradycyjnym stosunku nie tylko ludzkich matek do swoich dzieci, ale nawet matek zwierzęcych.
Dzisiaj co prawda już nie jest to takie oczywiste, bo skoncentrowane na własnych „macicach” uczestniczki Strajku Kobiet, które właśnie skrzyknęły się na demonstrację przed Sejmem, o żadnym altruizmie nie chcą nawet słyszeć. Ale być może one też są w mniejszości, jako przedstawicielki proletariatu zastępczego, który zamierzają „wyzwolić” promotorzy rewolucji komunistycznej.
I jak to będzie?
No dobrze – ale jak właściwie ma wyglądać ten Novus Ordo Mundi, który zacznie się wyłaniać po wspomnianym spotkaniu Wielkiej Trójki? Pewne poszlaki wskazują, że może on być podobny do porządku zapisanego w profetycznej powieści Jerzego Orwella pod tytułem „Rok 1984”. Czytamy tam, że świat dzieli się między trzy mocarstwa: Oceanię, Eurazję i WschódAzję. Między tymi mocarstwami panuje chwiejna równowaga, w związku z czym albo wchodzą one ze sobą w przelotne sojusze, albo ze sobą wojują.
Uważam książkę Jerzego Orwella za profetyczną już od 1991 roku, kiedy to została w naszym kraju ustanowiona ordynacja wyborcza do Sejmu, w której znalazły się przywileje dla mniejszości niemieckiej.
Ponieważ obowiązywała wtedy jeszcze konstytucja PRL, w której znajdował się art. 81, przewidujący odpowiedzialność karną za wszelką dyskryminację – to znaczy zarówno negatywną, jak i pozytywną – ze względu na przynależność narodową, zwróciłem na to uwagę Rzecznikowi Praw Obywatelskich, którym była wówczas pani prof. Ewa Łętowska. Otrzymałem w odpowiedzi pismo „przesiąknięte fałszem i krętactwami”, z którego można było wydestylować morał w tym sposobie, że prawdziwa równość obywateli wobec prawa jest dopiero wtedy, gdy prawo obywateli traktuje nierówno.
Jest to teza z natury orwellowska, co prawda nie z tej książki, tylko z „Folwarku zwierzęcego”, gdzie czytamy, że „wszystkie zwierzęta są sobie równe, ale niektóre są równiejsze od innych”. Tak czy owak, obydwie książki Jerzego Orwella można uznać nie tylko za profetyczne, ale również takie, których proroctwa na naszych oczach się sprawdzają.
Znowu doktryna Monroe
Ale nie tylko literatura podpowiada nam takie analogie. Pewne tendencje można wydestylować również z postępowania amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa. Po pierwszym spotkaniu z chińskim przywódcą, dość energicznie przystąpił do realizacji szeregu przedsięwzięć, których skutkiem może być właśnie tworzenie politycznego bytu w postaci Oceanii. Mam na myśli nie tylko porwanie wenezuelskiego przywódcy Mikołaja Maduro, który – jak wszystko na to wskazuje – będzie odtąd jęczał i szlochał w jakimś amerykańskim kryminale. Już to dowodzi, że USA rozciągają, a w każdym razie – próbują rozciągać swoją jurysdykcję na wszystkie państwa wszystkich Ameryk, to znaczy – nie tylko Północnej, ale Środkowej i Południowej. Jak wiemy, celem operacji w Wenezueli było przejęcie przez USA kontroli nad tamtejszymi zasobami ropy naftowej – co, jak się wydaje – jest już faktem dokonanym, z którym pogodził się pozostawiony przez Amerykanów tamtejszy régime w przekonaniu, że jest to warunek sine qua non jego przetrwania.
Inne państwa regionu już nawet nie czekają na takie rozstrzygnięcia, tylko przechodzą na właściwą stronę w demokratycznych wyborach, co oczywiście robi znacznie lepsze wrażenie. W chwili, gdy to piszę, nie jest jeszcze rozstrzygnięta druga tura wyborów prezydenckich w Brazylii, ale jeśli wygra ją pan Bolsonaro, to – trawestując tytuł, jakim Judenrat warszawskiej „Gazety Wyborczej” opatrzył publikację o włączeniu przez Kneset obszaru Jerozolimy do terytorium państwowego Izraela („Jerozolima nasza!”), Amerykanie z USA będą mogli powiedzieć, że Ameryka Południowa – nasza!
Co prawda w Kanadzie nie udało się wyłuskać stamtąd prowincji Alberta, ale za to USA, za zgodą Królestwa Danii, usadowiły się na Grenlandii nie tylko militarnie, ale i gospodarczo. „Stoję przy mikrofonie, niech mnie który przegoni” – śpiewał w swoim czasie Jerzy Stuhr. Na razie nie widać żadnego amatora „przegonienia” USA z Grenlandii, chociaż Reichsführerin Urszula Wodęleje, zaoferowała kanadyjskiemu premierowi rodzaj gruszek na wierzbie w postaci „stowarzyszenia”.
A skoro jesteśmy przy Reichsführerin, to warto odnotować, że Europa ponownie znalazła się w fazie fermentacji, w następstwie której może dojść do zmiany linii polityki europejskiej. Z dymów bijących z paryskich ulic wyłoni się już w kwietniu nowy prezydent Francji w osobie Maryny Le Pen, która zapowiada „normalizację stosunków z Rosją” i „realistyczne” podejście do Ukrainy. W dodatku w Niemczech AfD idzie przez landy jak tornado, a pani Alicja Weigel twierdzi, że skoro tak, to w roku 2029 partia ta może wygrać wybory federalne na poziomie 40 proc. Wtedy na pewno również Niemcy nawróciłyby się ponownie na linię polityczną kanclerza Bismarcka, według której Niemcy kierują Europą w „porozumieniu” z Rosją – a nie można wykluczyć, że zmiana wiatrów może nastąpić jeszcze przed tą datą.
W takiej sytuacji również wizja „Eurazji” zaczęłaby nabierać rumieńców – a nasz nieszczęśliwy kraj znowu musiałby się zacząć odnajdywać w nowej rzeczywistości – jak to było po słynnym „resecie” prezydenta Obamy 17 września 2009 roku. Tymczasem nasz nieszczęśliwy kraj wydaje się na to zupełnie nieprzygotowany i uprawianie polityki zastępuje mechanicznym wymyślaniem Putinowi i wysługiwaniem się Ukrainie, która w odpowiedzi puszcza naszym Umiłowanym Przywódcom bąki w nos.
Jeśli chodzi o WschódAzję, to sprawa wydaje się rozstrzygnięta – chociaż nie jest wyjaśniona sytuacja Filipin, Australii, Nowej Zelandii – no i przede wszystkim – Indii, Pakistanu, no i Azji Południowo-Wschodniej. Jeśli gdziekolwiek płyty tektoniczne będą się ścierały, to prawdopodobnie właśnie tam – no a poza tym, jak to u Orwella, trzy potęgi będą wchodziły i we flirty przelotne, i w przelotne konflikty. Novus Ordo najwyraźniej zapowiada się burzliwie.
Pepe Escobar opisuje sytuację między Iranem, Izraelem i Stanami Zjednoczonymi jako wciąż napiętą i spodziewa się dalszej eskalacji. W wywiadzie ostrzega, że państwa Zatoki Perskiej, które przyznają USA lub Izraelowi dostęp do swojej przestrzeni powietrznej lub baz wojskowych w celu przeprowadzenia ataków na Iran, powinny spodziewać się odwetu.
Moderator, pan Z, dodaje, że Iran spodziewa się ataku i jest wspierany przez Rosję, Chiny i Pakistan. Rozmawiają również o doniesieniach o ataku na siedzibę Aramco w Rijadzie, rozmowach między Rosją a Iranem oraz o możliwej sprzedaży rosyjskich systemów obrony powietrznej S-400. Wiele stwierdzeń w wywiadzie przedstawiono jako osobiste oceny lub informacje pochodzące od niepotwierdzonych kontaktów.
Interesy Chin i nadchodzące rozmowy
Escobar rozpoczyna od relacji z wizyty na Uniwersytecie Fudan w Szanghaju. Rozmawiał tam między innymi z profesorem Jangiem Weii i Jeffreyem Sachsem. Escobar mówi, że rozmowy dotyczyły wojen, Chin i Iranu oraz zbliżającego się spotkania w Shenzhen. Opisuje spodziewane w przyszłym tygodniu spotkanie Władimira Putina, Xi Jinpinga i prezydenta USA jako potencjalną „Jałtę 2.0”; pan Z później powtarza to samo.
Escobar wymienia trzy chińskie priorytety, które, jak twierdzi, zostały potwierdzone przez chińskich naukowców. Po pierwsze, Chiny chcą wolnego handlu dla wszystkich przez Cieśninę Ormuz. Chińskie tankowce mają obecnie swobodny przepływ, ale Pekin chce zagwarantować to prawo wszystkim, pod warunkiem osiągnięcia porozumienia i zakończenia wojny. Po drugie, Chiny chcą chronić bezpieczeństwo swojego strategicznego partnera, Iranu, a także swoich partnerów w Zatoce Perskiej, ponieważ prowadzą interesy ze wszystkimi z nich. Po trzecie, Chiny będą próbowały obejść amerykańskie sankcje finansowe i ich wpływ na państwa trzecie.
Rozmowy między Rosją, Stanami Zjednoczonymi i Ukrainą miały rozpocząć się we wtorek w Abu Zabi. Escobar wymienia kilku członków rosyjskiej delegacji, w tym negocjatora Miedinskiego, dwóch wiceministrów spraw zagranicznych, szefa rosyjskiego wywiadu wojskowego i doradcę Putina ds. polityki zagranicznej Uszakowa. Opisuje rosyjską delegację jako wysoko postawioną. Jednocześnie wątpi, że rozmowy doprowadzą do rozwiązania: wojna na Ukrainie, podobnie jak wojna z Iranem, ostatecznie rozstrzygnie się na polu bitwy. Z drwiną określa negocjowane porozumienie jako coś, co wciąż powraca, mimo braku postępów.
Doniesiono o ataku na siedzibę Aramco
Escobar twierdzi, że siedziba saudyjskiej firmy naftowej Aramco w Rijadzie została zaatakowana przez siły Ansar Allah i Jemenu. Uważa wersję saudyjską, która twierdzi, że przechwycono dwa pociski, a odłamki spadły na budynek, za nieprawdopodobną. Jego zdaniem widoczne zniszczenia sugerują atak drona. Przedstawia atak jako ostrzeżenie dla saudyjskiego księcia koronnego i twierdzi, że dalsze cele mogą obejmować rurociąg Wschód-Zachód, rafinerię lub inne obiekty wzdłuż rurociągu.
Escobar jako przyczynę ataku podaje saudyjski nalot na wioskę niedaleko Sany. Twierdzi, że w ataku zginęło ponad 50 osób, głównie kobiety i dzieci. Twierdzi, że byli to cywile, a nie bojownicy Ansar Allah. Twierdzi, że atak na Aramco był reakcją na to wydarzenie i mógł być preludium do kolejnych ataków. Ta relacja i liczba ofiar nie zostały niezależnie zweryfikowane w wywiadzie.
Kolejną kwestią, którą poruszył, było zamknięcie niemal wszystkich lądowych przejść granicznych między Irakiem a Iranem. Twierdził, że Stany Zjednoczone wywierały presję na rząd w Bagdadzie, który Escobar nazwał „rządem marionetkowym”, aby zamknął wszystkie przejścia z wyjątkiem dwóch z 24. Podawał to jako dowód na wpływ USA na rząd iracki. Escobar twierdził, że siły irańskie i sprzymierzone z nimi grupy w Iraku zdawały sobie z tego sprawę; reakcja może nastąpić później.
Irańskie ostrzeżenie dla państw Zatoki Perskiej
Escobar donosi o intensywnych kontaktach prezydenta Rosji Putina z irańskim aparatem bezpieczeństwa. Putin początkowo rozmawiał telefonicznie z irańskim przedstawicielem przez około półtorej godziny. Następnie wysłał samolot do Teheranu, aby sprowadzić do Moskwy kolejnego przedstawiciela Iranu. Spotkanie twarzą w twarz trwało tam trzy godziny i 25 minut. Escobar interpretuje te około pięciogodzinne rozmowy na wysokim szczeblu jako sygnał, że współpraca między Rosją a Iranem ulega poważnemu pogłębieniu.
Według Escobara, irański minister spraw zagranicznych przekazał następnie wiadomość od Najwyższego Przywódcy do państw Zatoki Perskiej: nie powinny one pozwalać Stanom Zjednoczonym i Izraelowi na wykorzystywanie swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Iran. Państwa, które to zrobią, zostaną potraktowane jako wrogie i surowo ukarane; te, które się powstrzymają, zostaną uznane za przyjaznych sąsiadów. Escobar mówi o irańskiej liście 400 celów. Pan Z. mówi również, że Iran ponownie ostrzegł państwa Zatoki Perskiej przed „brutalną reakcją”, jeśli udostępnią bazy lub przestrzeń powietrzną.
Obaj twierdzą, że Iran nie ma powodu, by ufać zapewnieniom Arabii Saudyjskiej, biorąc pod uwagę, że według Iranu terytorium Arabii Saudyjskiej było wykorzystywane do ataków pomimo wcześniejszych obietnic. Escobar argumentuje, że Rijad musi złożyć wiążącą gwarancję, że Stany Zjednoczone nie będą operować z konkretnych baz saudyjskich. Jeśli państwa Zatoki Perskiej utrzymają zamkniętą przestrzeń powietrzną, Stany Zjednoczone będą musiały w większym stopniu polegać na lotniskowcach, bombowcach dalekiego zasięgu i dalekosiężnych trasach tankowania. Według Escobara, jeśli choć jedno państwo Zatoki Perskiej otworzy swoją przestrzeń powietrzną na atak, wojna może eskalować, obejmując cały system energetyczny Zatoki Perskiej.
Pan Z dodaje, że Pakistan poparł oświadczenie Iranu i ściśle z nim współpracował. Twierdzi, że informacja o rozmowie telefonicznej między Putinem a przedstawicielem Iranu została również przekazana Islamabadowi. Według niego Iran spodziewa się ataku ze strony USA, ale nie zna jego terminu ani metody. Pan Z twierdzi, że Rosja obecnie w pełni popiera Iran, Chiny popierają zarówno Rosję, jak i Iran, a Pakistan również jest aktywny. Przewiduje, że Iran przetrwa atak i stanie się silną potęgą regionalną, a dominacja USA w regionie zostanie utracona. To jego oceny, a nie wydarzenia potwierdzone rozmową.
Niepewność wokół rosyjskich systemów S-400
Obaj rozmawiali również o ewentualnym nabyciu przez Iran rosyjskich systemów obrony powietrznej S-400. Escobar początkowo podkreślał, że taka umowa nie została potwierdzona. Putin twierdził w przeszłości, że Rosja oferowała Iranowi nabycie systemów obrony powietrznej, ale Iran odmówił. Gdyby to stanowisko uległo zmianie, argumentował Escobar, oznaczałoby to znaczący zwrot akcji. Dostawa nie mogłaby nastąpić w ciągu kilku dni, ponieważ konieczne byłoby szkolenie i rozmieszczenie rosyjskich techników. Escobar odrzucił brytyjski raport o rzekomym optymizmie Iranu w sprawie zakupu, uznając go za dezinformację.
Później jednak pan Z. stwierdza, że informacje o S-400 pochodziły od osoby zaangażowanej w negocjacje. Umowa została zatwierdzona przez przedstawiciela Iranu i Najwyższego Przywódcę; obecnie trwają przygotowania do jego rozmieszczenia. W ten sposób pan Z. przedstawia nabycie jako potwierdzone, podczas gdy Escobar podtrzymuje swoją wcześniej wyrażoną ostrożność i domaga się dalszego potwierdzenia.
Escobar tłumaczy działania dyplomatyczne Iranu jako próbę zapobieżenia kolejnemu atakowi, jednocześnie przygotowując się na ewentualność wojny. Interpretuje on bliższą współpracę militarną z Rosją jako sygnał, że Iran nie jest osamotniony i dysponuje lepszymi danymi wywiadowczymi. Tymczasem państwa Zatoki Perskiej starają się same uniknąć stania się celem ataku. Jednak w momencie rozmowy nie było jasne, czy złożą formalne zobowiązanie do nieotwierania swojej przestrzeni powietrznej na atak.
Na koniec Escobar skupił się na rozmowach w Abu Zabi i spotkaniu, które miało się odbyć w Shenzhen w następnym tygodniu. Powiedział, że kluczowe jest to, czy państwa Zatoki Perskiej publicznie i wiążąco oświadczą, że ich terytorium nie zostanie wykorzystane do ataku USA na Iran. Według relacji rozmówcy, taka deklaracja jeszcze nie padła.
Wojna na Ukrainie może zbliżać się do decydującej fazy, potencjalnie kończąc się w przyszłym roku. Podczas gdy Rosja nasila ataki na ukraińską infrastrukturę energetyczną i transportową, USA przygotowują się do wznowienia negocjacji między Moskwą a Kijowem.
Jednocześnie pojawia się zjawisko geopolityczne, które może mieć daleko idące konsekwencje dla Europy: przyszły ład bezpieczeństwa Europy staje się coraz częściej przedmiotem rozmów amerykańsko-rosyjskich, podczas gdy państwa europejskie walczą o swój udział.
Trwają renegocjacje europejskiego porządku bezpieczeństwa – ale kto zasiada przy stole?
Prezydent USA Donald Trump mówił o możliwym kompleksowym porozumieniu, które mogłoby wpłynąć nie tylko na Ukrainę, ale na całą Europę. Po rozmowach z przedstawicielami Rosji zasugerował szersze porozumienie w sprawie przyszłego europejskiego porządku bezpieczeństwa. Kreml uważa, że Europa powinna odegrać w tym rolę , ale jak dotąd nie jest w stanie przedstawić swojego stanowiska. Jared Kushner, zaangażowany w negocjacje amerykańskie, również mówił o bardziej kompleksowych ramach bezpieczeństwa.
Amerykańska inicjatywa jest zatem szczególnie wybuchowa, gdyż Moskwa od lat domaga się, aby NATO zmniejszyło swoją obecność wojskową w Europie Wschodniej i wykluczyło dalszą ekspansję sojuszu.
Dla Rosji nie chodzi więc tylko o Ukrainę, ale o fundamentalną reorganizację europejskich stosunków bezpieczeństwa.
Europa reaguje z dużą nerwowością. Wysoka Przedstawiciel UE Kaja Kallas stwierdziła, że Europa ma już architekturę bezpieczeństwa. Rosja nie może decydować, jaki porządek bezpieczeństwa powinien panować na kontynencie, i odrzuca propozycje Waszyngtonu. Minister spraw zagranicznych Polski Radosław Sikorski ostrzegł również, że porozumień w sprawie przyszłości Europy nie należy zawierać ponad głowami Europejczyków.
Szczególnie godny uwagi jest fakt, że USA i Rosja najwyraźniej omawiają bardziej kompleksowe ramy bezpieczeństwa, podczas gdy Europejczycy najpierw muszą podjąć próbę wypracowania jakiegokolwiek wspólnego stanowiska negocjacyjnego.
Jednakże obecnie udokumentowane są przede wszystkim rozmowy amerykańsko-rosyjskie i równoległe konsultacje z partnerami europejskimi, a nie decyzje.
Ten rozwój sytuacji jest jednak sygnałem ostrzegawczym dla Europy. Zamiast nadziei Niemiec na „ponowne stanie się kimś w świecie”, wydaje się, że dzieje się coś wręcz przeciwnego. Krytycy twierdzą, że wynika to ze skrajnej rusofobii, która, pomimo oczywistych wydarzeń w wojnie, nie sygnalizuje gotowości do kompromisu.
Abu Zabi: Nowe negocjacje w trudnych okolicznościach
Nowe rozmowy trójstronne między USA, Rosją i Ukrainą zaplanowano na 10 i 11 listopada w Abu Zabi . W skład delegacji amerykańskiej wejdą Steve Witkoff i Jared Kushner. Oczekuje się, że rozmowy skupią się na ewentualnym zakończeniu wojny, gwarancjach bezpieczeństwa, deeskalacji oraz kwestiach humanitarnych.
Rosja znacząco wzmocniła swój zespół negocjacyjny. Oprócz Władimira Miedinskiego, spodziewany jest udział wiceministrów spraw zagranicznych Siergieja Riabkowa i Michaiła Galusina, a także szefa rosyjskiego wywiadu wojskowego GRU Igora Kostiukowa. Przewidziany jest również udział wysokiego rangą przedstawiciela Sztabu Generalnego.
Miedinski jest uważany za przedstawiciela zdecydowanie twardej rosyjskiej postawy negocjacyjnej. Jego wcześniejsze wystąpienia na negocjacjach charakteryzowały się dalekosiężnymi żądaniami ze strony Rosji. Dlatego nazywany jest również „Pan Ultimatum”. Przesłanie rosyjskiej decyzji personalnej jest jasne: Moskwa chce wspólnie rozwiązywać kwestie polityczne, dyplomatyczne i wojskowe.
Punkt wyjścia jest trudny. Rosja i Ukraina pozostają w rozbieżnych poglądach w kluczowych kwestiach. Moskwa domaga się w szczególności ustępstw terytorialnych w Donbasie oraz ustaleń w sprawie bezpieczeństwa mających na celu zapobieżenie dalszej ekspansji NATO. Kijów z kolei domaga się wiążących gwarancji bezpieczeństwa, aby zapobiec kolejnemu atakowi Rosji.
Jednak miejsce negocjacji również znajduje się w strefie działań wojennych.
Rząd brytyjski ostrzega swoich obywateli przed możliwą eskalacją konfliktu i wskazuje na ryzyko odwołania lotów, zamknięcia przestrzeni powietrznej i ataków odwetowych. Brytyjskie zalecenia dotyczące podróży nie zalecają obecnie wszystkim obywatelom brytyjskim opuszczenia Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Ostrzegają jedynie przed poważnymi zagrożeniami regionalnymi.
Dlatego też nie można jeszcze z całą pewnością stwierdzić, czy rozmowy rzeczywiście odbędą się zgodnie z planem.
Sytuacja militarna: Rosja koncentruje się na niszczeniu infrastruktury i zaopatrzenia.
Podczas gdy trwają dyskusje na temat pokoju, Rosja nasila presję militarną na Ukrainę. Szczególnie zagrożone są dostawy energii . Rosyjskie ataki na elektrownie, podstacje i obiekty przesyłowe znacznie osłabiły ukraińskie dostawy energii elektrycznej. Przerwy w dostawach prądu stały się nagminnym elementem życia codziennego w wielu regionach.
3 listopada w Kijowie doszło do poważnych przerw w dostawie prądu i wody. Zawieszono również niektóre połączenia tramwajowe i trolejbusowe.
6 listopada ukraińskie Ministerstwo Energii poinformowało o nowych przerwach w dostawie prądu w siedmiu obwodach. Sytuacja była szczególnie trudna w regionie Kijowa. 7 listopada nastąpił kolejny silny atak rosyjski na stolicę i okolice.
Skutki nie ograniczają się już tylko do dostaw energii. Coraz częściej atakowane są również połączenia transportowe w Kijowie.
Na szczególną uwagę zasługują ataki na mosty na Dnieprze. Most północny w Kijowie został poważnie uszkodzony podczas niedawnych ataków. Skoro Rosja zniszczyła główne mosty na rzece, to NATO stoi przed poważnymi wyzwaniami w zakresie zaopatrzenia frontu wschodniego, zwłaszcza że większość wagonów również została zniszczona.
Eksperci wojskowi wzywali do zniszczenia mostów na samym początku konfliktu. Plotki sugerowały jednak, że nie doszło do tego, ponieważ priorytetem była redukcja arsenału NATO. Inne źródła podają, że początkowo wstrzymano się z decyzją ze względów humanitarnych.
Według ukraińskich źródeł, w ataku na most użyto niedawno sześciu pocisków balistycznych, z których cztery trafiły. Inne połączenia mostowe również były celem wcześniejszych rosyjskich ataków.
Prezydent Zełenski 8 listopada otwarcie oskarżył Moskwę o nasilenie ataków w celu wywarcia presji na Kijów przed zbliżającymi się rozmowami.
Rosja uruchomiła własny Starlink: nowy wymiar wojny
Inny rozwój sytuacji może mieć jeszcze większe długoterminowe znaczenie niż indywidualne zdobycze terytorialne. Rosja wdraża obecnie własny system łączności satelitarnej o nazwie Rassvet do celów wojskowych nad Ukrainą.
Jest to sieć satelitów na niskiej orbicie okołoziemskiej, która ma być długoterminową rosyjską alternatywą dla Starlinka Elona Muska.
Według ukraińskiego wywiadu wojskowego, Rosja wystrzeliła już w tym roku w kosmos 32 satelity tego systemu podczas dwóch startów.
Dla porównania: Starlink ma ponad 10 000 satelitów, ale obejmuje swoim zasięgiem niemal cały świat, podczas gdy Rosja zamierza objąć zasięgiem jedynie „obszary zainteresowania”. Rassvet, jak twierdzą na Zachodzie, jest zatem wciąż daleki od osiągnięcia porównywalnego globalnego zasięgu. Niemniej jednak jego znaczenie militarne jest już widoczne, ponieważ Rosja jest w stanie w każdej chwili rozmieścić dodatkowe satelity nad „obszarami zainteresowania”.
Satelity umożliwiają transmisję danych między jednostkami rosyjskimi a bezzałogowymi statkami powietrznymi. Dzięki temu drony mogą odbierać nowe informacje podczas lotu, zmieniać tor lotu i reagować na zmiany położenia celu. To zasadnicza różnica w porównaniu z dronami, które po prostu lecą do zaprogramowanego wcześniej celu.
W połączeniu z danymi rozpoznawczymi takie systemy mogą zwiększyć precyzję ataków i utrudnić ukraińskim systemom walki elektronicznej zagłuszanie samolotów.
Szczególnie problematyczne jest to, że ten rozwój sytuacji dotyczy nie tylko dużych, drogich systemów uzbrojenia. Nawet małe i stosunkowo niedrogie drony mogą stać się znacznie potężniejsze dzięki lepszej komunikacji i informacjom o celach. To samo dotyczy w zasadzie innych sieciowych systemów uzbrojenia.
Wojna staje się więc coraz bardziej rywalizacją między łącznością satelitarną, wojną elektroniczną, rozpoznaniem i automatycznym namierzaniem celów. A przede wszystkim rywalizacją o to, kto potrafi najszybciej i najelastyczniej zareagować na nowe działania wroga.
Rosja nie niszczy zachodnich satelitów, lecz rozmieszcza własne . Opracowane w niezwykle krótkim czasie, można porównać do europejskich prób stworzenia odpowiednika systemu Elona Muska, pomimo najsurowszych sankcji USA.
Szef NATO Rutte: Ustępstwa terytorialne stają się coraz bardziej nieuniknione
Szczególnie interesująca jest zmiana retoryki politycznej w NATO.
Przez lata zachodnia opinia publiczna była przekonana, że porozumienie pokojowe nie powinno wiązać się z ustępstwami terytorialnymi na rzecz Rosji. Przywrócenie „integralności terytorialnej” Ukrainy, nawet z uwzględnieniem Krymu, było uważane za cel polityczny. Referenda i prawo do samostanowienia nie były stawiane ponad prawami rządu centralnego, jak miało to miejsce w Kosowie. Jednak rzeczywistość wojskowa i negocjacje międzynarodowe coraz częściej podważają to stanowisko.
Sekretarz generalny NATO Mark Rutte oświadczył już na forum Odnówmy Europę w styczniu 2026 r. , że przyszłe rozwiązanie pokojowe będzie wymagało bardzo delikatnej dyskusji na temat kwestii terytorialnych.
Podkreślił, że takie decyzje będą ostatecznie musiały zostać podjęte przez ukraińskie władze i naród ukraiński. Nie jest to jeszcze jednoznaczne wezwanie do oddania terytorium.
Podczas gdy Ukraina mówi o zawieszeniu broni, które umożliwi jej dozbrojenie i przegrupowanie sił w celu odzyskania utraconych terytoriów, Rosja domaga się politycznego zrzeczenia się odzyskania niektórych obszarów. To rozróżnienie prawdopodobnie będzie kluczowe dla nadchodzących negocjacji, podobnie jak kwestia obecności obcych wojsk na Ukrainie, którą Rosja po raz kolejny kategorycznie odrzuciła.
Prawdziwe pytanie nie brzmi już zatem tylko, w jaki sposób Ukraina może odnieść zwycięstwo militarne, ale jakie warunki musiałaby zaakceptować, aby zakończyć wojnę i na stałe zabezpieczyć swoją suwerenność państwową.
Co to oznacza dla przyszłości Europy?
Pod względem militarnym Rosja próbuje jeszcze bardziej osłabić Ukrainę, atakując jej infrastrukturę energetyczną i transportową. Pod względem technologicznym Moskwa rozwija swoje możliwości w zakresie wojny satelitarnej. Pod względem dyplomatycznym Rosja przygotowuje się do wznowienia rozmów z delegacją wysokiego szczebla.
Stany Zjednoczone, a dokładniej administracja Trumpa, ponieważ „Partia Demokratyczna” najwyraźniej nie podąża tą drogą, próbują zakończyć wojnę i być może jednocześnie wynegocjować bardziej kompleksowy europejski porządek bezpieczeństwa.
Europejczycy stoją przed zasadniczym problemem: skutki takiego porozumienia bezpośrednio dotykają ich pod względem gospodarczym i polityki bezpieczeństwa, a na razie nie mają jednolitej strategii, za pomocą której mogliby bronić swoich interesów.
Fakt, że Francja ogłosiła teraz udział przedstawicieli europejskich w rozmowach w Abu Zabi, co prawdopodobnie zostanie potwierdzone, jest zatem bardzo istotny. Pokazuje to, że Europa nie wycofała się całkowicie z procesu dyplomatycznego. Pozostaje jednak pytanie, jaki realny wpływ Europejczycy będą mieli na negocjacje środkowo-amerykańskie z Rosją.
Koniec wojny nie jest bynajmniej pewny w krótkiej perspektywie. Jednak warunki polityczne dla fundamentalnej reorientacji zdają się zmieniać.
Być może jesteśmy świadkami początku fazy, w której nie chodzi już o kwestię „zwycięstwa Ukrainy”, ale o to, w jakich warunkach USA, Rosja i Ukraina mogą dojść do wzajemnie akceptowalnego rozwiązania.
Dla Europy byłby to historyczny punkt zwrotny. Gdyby przyszły porządek bezpieczeństwa rzeczywiście miał być negocjowany głównie między Waszyngtonem a Moskwą, Europa musiałaby zmierzyć się z niewygodną świadomością, że pomimo wciąż znacznego znaczenia gospodarczego i politycznego, nie jest automatycznie jednym z kluczowych graczy.
I tu kryje się jedna z największych geopolitycznych konsekwencji tej wojny: przyznanie, że Berlin „tak naprawdę nie odgrywa żadnej roli” na świecie, pomimo historycznego zbrojenia i retoryki wojny.
Drodzy czytelnicy, wyjaśnię wam teraz w około 2500 słowach, w ciągu około dziesięciu minut, rozwój sytuacji, która doprowadziła do obecnego stanu świata.
Mówi się, że wojna jest ojcem wszechrzeczy. Według greckiego filozofa Heraklita: „Wojna jest ojcem wszechrzeczy i królem wszechrzeczy. Niektórych czyni bogami, innych ludźmi, niektórych niewolnikami, a jeszcze innych wolnymi”.
Potrzebujemy jeszcze jednego pouczającego cytatu, zanim ustalimy niezbędne ramy teoretyczne dla naszego przedsięwzięcia. Ten cytat pochodzi (rzekomo) od francuskiego pisarza Victora Hugo: „Nic na świecie nie jest tak potężne, jak idea, której czas nadszedł”.
Oznacza to, że warunki dla potencjalnej realizacji planu muszą zostać stworzone w rzeczywistości.
II wojna światowa
Można argumentować, że II wojna światowa była walką wolnego świata zachodniego z przymusem, z podporządkowaniem ludzi faszyzmowi i komunizmowi. Tak właśnie ją przedstawiano.
O dziwo, wolny świat sprzymierzył się z komunizmem przeciwko faszyzmowi. To nigdy nie mogło się dobrze skończyć. Dlatego po zakończeniu wojny wybuchła tak zwana zimna wojna między Zachodem a komunizmem.
Czy zatem II wojna światowa toczyła się pod fałszywą flagą? Tak, pozory myliły.
Bystre umysły po stronie amerykańskiej przewidziały to już na wczesnym etapie. Wśród nich było wielu członków amerykańskiej agencji wywiadowczej OSS. Gdyby to od nich zależało, sprzymierzyliby się z narodowymi socjalistami przeciwko komunizmowi w czasie wojny. W końcu narodowi socjaliści przynajmniej uznawali własność prywatną, sprywatyzowali część gospodarki, a nawet nazywali siebie chrześcijanami. Co komunizm miał do zaoferowania w porównaniu?
Wielu Amerykanów chciało działać po drugiej stronie. To postawiłoby ich w sprzeczności ze stanowiskiem własnego rządu. Nikt nie mógł sobie na to pozwolić. Nawet amerykański wywiad, którego przedstawiciel w Szwajcarii, Allen Dulles, spotkał się z przedstawicielami niemieckiego rządu w Bernie pod koniec 1942 roku, jeszcze w czasie wojny. Dulles i jego sojusznicy mieli ambitne plany, wykraczające daleko poza cele wojenne amerykańskiego rządu. Ale nie nadszedł jeszcze czas na ich realizację. Nie nadszedł jeszcze czas na stworzenie nowego, dominującego sojuszu, który ostatecznie pragnął i nadal pragnie rządzić światem.
Amerykańska agencja wywiadowcza OSS (Biuro Służb Strategicznych USA)
Może trudno w to uwierzyć, ale OSS była pierwszą amerykańską agencją wywiadowczą. Założona w czerwcu 1942 roku. Co zaskakujące, OSS została rozwiązana 20 września 1945 roku, z dniem 1 października 1945 roku. Dlaczego? Politycy w Waszyngtonie obawiali się, że potężna, scentralizowana agencja wywiadowcza może w czasie pokoju przekształcić się w rodzaj tajnej policji. Kto by pomyślał? W Ameryce mawiano, że demokracja i wywiad są nie do pogodzenia. Jakieś 80 lat temu w krainie nieograniczonych możliwości wciąż panowała mądrość.
Czego się do tej pory nauczyliśmy? Wojna jest ojcem wszystkiego. Ludzie z OSS wiedzieli o tym i dlatego byli wściekli na pokój. Nie, pokój był nie do zaakceptowania. Ponieważ nie tylko pozbawił ich pracy, ale także zniweczył ich wielkie plany. Bez wojny nic z tego nie mogłoby się ziścić.
I tak szybko wybuchła nowa wojna. Początkowo nazywano ją po prostu zimną wojną. Zimna wojna rozpoczęła się w 1947 roku. Co się stało? Otóż prezydent Truman, który wcześniej zniósł OSS, w swojej Doktrynie Trumana w marcu 1947 roku oświadczył, że państwa powinny być chronione militarnie i gospodarczo przed rozprzestrzenianiem się komunizmu. Komunizm zakorzenił się już wówczas w krajach zachodnich, takich jak Włochy, Francja i Grecja.
Los chciał, że wkrótce pojawiła się potrzeba utworzenia nowej agencji wywiadowczej: CIA, którą założono w 1947 roku. 18 września 1947 roku.
Muszę wam teraz wyjawić prawdę, która była i jest niezwykle ważna. Pytanie: Kim byli ludzie pracujący w OSS w czasie II wojny światowej? Cóż, byli to synowie amerykańskiej elity. Synowie superbogatych i wykształconych. Prawdopodobnie znacie nazwiska takie jak Roosevelt, Vanderbilt, Carnegie, DuPont i Mellon. Ich potomkowie byli w większości członkami OSS. Więc elita miała wszystko pod kontrolą?
Cóż, nie do końca. Jeszcze nie. To był problem podczas II wojny światowej. Ale to był błąd, którego elita już nie popełni.
CIA
Pytanie: Kto pracował w CIA od września 1947 roku? Pewnie zgadliście: elita elit: milionerzy, bankierzy z Wall Street, najlepsi prawnicy, akademicy z Ivy League z Harvardu, Yale i Princeton itd., a także oczywiście przedstawiciele głównych mediów. Również Hollywood. Do CIA dołączali również generałowie i admirałowie. Rozumiecie? Myślę, że wystarczająco jasno wyraziłem tę ważną kwestię. O tak, szef CIA: Allen Dulles!!! Ten sam Allen Dulles z czasów II wojny światowej? Tak.
Dulles snuł ambitne plany. Pełen wiary. Wierzyli, że Amerykanie wygrali II wojnę światową. Ich gospodarka była wiodącą siłą na świecie. Ich armia była niepokonana. Co teraz miało się stać? Bez wojny.
Dzięki Bogu za Związek Radziecki i komunizm. W przeciwnym razie CIA nie miałaby nic do roboty. To byłaby katastrofa. Nie można po prostu najeżdżać i anektować innych krajów. Potrzebny jest dobry powód. Dlatego CIA będzie dozgonnie wdzięczna Związkowi Radzieckiemu. Związek Radziecki, podobnie jak dzisiejsza Rosja, był wygodnym celem wszelkiego rodzaju oskarżeń.
Jednak pod koniec 1947 roku CIA stanęła przed kolejnym, ogromnym problemem, oprócz zagrożenia pokoju: pieniędzmi. Budżet rządowy nie przewidywał żadnych środków dla agencji wywiadowczej. Skąd mieliby je zdobyć, jeśli nie z kradzieży? Kilka milionów darowizn od hojnych milionerów nie wystarczyłoby na długo. A mieli wielkie plany. Na skalę światową. To kosztowałoby pieniądze.
Los chciał, że OSS pomogło również chińskiemu przywódcy wojskowemu Czang Kaj-szekowi w wojnie domowej i dowiedziało się, w jaki sposób zdobywał on fundusze na wojnę: poprzez handel narkotykami.
To, co zamierzam twierdzić, zostanie oczywiście zaprzeczone przez CIA, ale wiele źródeł podaje jedno: CIA stała się największym handlarzem narkotyków na świecie. I największym „żebrakiem”. A w międzyczasie stała się niewiarygodnie bogata.
Nawet podczas II wojny światowej OSS musiało współpracować z mafią, ponieważ Amerykanie chcieli podbić Sycylię w 1943 roku. Mafia w USA ułatwiła usługi mafii sycylijskiej, co zaowocowało długotrwałą współpracą. W końcu ktoś musiał dostarczyć narkotyki do ludzi. CIA była na to za dobra.
Budżet CIA do dziś pozostaje tajemnicą. Nikt nie wie, ile pieniędzy do niego wpływa ani skąd pochodzą. CIA zatrudnia setki osób w samej swojej ulubionej kolonii, Niemczech Zachodnich. A ile to kosztuje?
Na całym świecie? Ściśle tajne. Szacuje się, że liczba osób bezpośrednio zatrudnionych przekracza 25 000. Co oni wszyscy robią całymi dniami? I ile to kosztuje?
CIA może teraz mobilizować całe armie, przemieszczać broń w ogromnych ilościach, zlecać zabójstwa, manipulować wyborami, instalować rządy według własnego uznania oraz całkowicie je kontrolować i obalać. Nikt nie odważy się wystąpić przeciwko CIA, symbolowi państwa głębokiego. Nie, Republika Federalna Niemiec nie jest państwem niepodległym. Republika Federalna Niemiec jest kolonią USA/CIA. Działa pod fałszywą flagą.
Rada Stosunków Zagranicznych (CFR)
CFR, założona w 1927 roku, zrzesza wysoko postawionych urzędników państwowych, superbogaczy z przemysłu i bankowości oraz wybitnych naukowców. Celem CFR jest opracowywanie strategii w kwestiach międzynarodowych. Innymi słowy, CFR wyznacza kurs globalnego podboju, współpracując z tysiącami think tanków, organizacji pozarządowych, fundacji, uniwersytetów i mediów na całym świecie.
Pytanie: Kto był prezesem CFR w 1947 roku? Odpowiedź: Allen Dulles.
Musiało ci to już olśnić. Co się stało? Cóż, prezydent Truman, który stworzył CIA, później nazwał ten czyn, nie bez powodu, największym błędem swojego życia. Szybko zdał sobie sprawę z powagi sytuacji. Prezydent Eisenhower, kilka lat później, ostrzegł swoich współobywateli. On również zrozumiał sytuację. Podobnie jak prezydent Kennedy, który również publicznie to stwierdził i obiecał rozbić CIA w pył. Cóż, CIA była szybsza i go zamordowała.
Nawet Donald Trump, niesłynący z intelektualnej przenikliwości, dostrzegł to i wielokrotnie potępiał „głębokie państwo”, które jego zdaniem zawładnęło Ameryką. Chciał z nim walczyć. Zdecydowanie. Skutek? Donald Trump jest częścią głębokiego państwa. Jest jego pracownikiem. Nic więcej.
Podsumowując: CIA, CFR i wiele, wiele think tanków i innych organizacji nie są częścią rządu USA. Wręcz przeciwnie: rząd USA jest częścią państwa głębokiego. Trump jedynie odgrywa rolę prezydenta. Jest artystą estradowym, którego zadaniem jest zapewnienie ludziom rozrywki, a przede wszystkim spokoju. To wszystko. Po drugie, może swobodnie bogacić się do woli, zgarniając miliardy.
Głębokie państwo
Przez wiele, wiele lat to słowo było uważane za symbol teorii spiskowych. Dziś używa się go otwarcie nawet w polityce. I nikt już nie mrugnie okiem. Dlaczego? Ponieważ głębokie państwo jest teraz tak mocno zakorzenione, że i tak nikt nie może zmienić faktów. Ludzie z głębokiego państwa robią, co chcą i jak chcą. Politycy przychodzą i odchodzą. Ale głębokie państwo stworzyło struktury władzy na wieki. Jak zamierzasz pokonać tak gigantyczną sieć władzy?
Wspomnę jeszcze, że Stany Zjednoczone mają teraz nie jedną, a osiemnaście (18!) agencji wywiadowczych. Osiemnaście! Czym one się zajmują przez cały dzień? Osiemnaście agencji wywiadowczych. I ile one kosztują?
Czy zauważyliście, że w całej pięknej Europie nie ma dziś ani jednego rządu, który ośmieliłby się wystąpić przeciwko Amerykanom? Ani jednego. To majstersztyk amerykańskich służb wywiadowczych. Naprawdę mają wszystko pod kontrolą. Brawo. Ogromne brawa.
W Niemczech pan Merz jest jednym z ulubionych pracowników CIA. Pan Merz pochodził z BlackRock. BlackRock jest częścią państwa głębokiego. Więc to takie proste. Robi to, co mu każą. Osoby trzecie. Nie ludzie!
Polityka już nie istnieje
Pan Merz jest dobrym przykładem nowego systemu, który obecnie panuje na Zachodzie. Nie ma już polityki w klasycznym sensie, do którego przyzwyczajone było starsze pokolenie. Wybory nie mają sensu. Teraz istnieją tylko modele biznesowe. Wszystko jest biznesem. Dlatego pan Merz idealnie nadaje się na to stanowisko.
Wszystkie te modele biznesowe nie mają jednak nic wspólnego z realną gospodarką, a jedynie z systemami finansowymi. Bo dziś światem rządzi pieniądz. Pieniądze i dług. Dlatego Merz gromadzi cały ten dług. Bo, oczywiście, ten dług należy do kogoś. Do kogo? Właśnie. Dla kogo pracuje Merz? Dla swojego pracodawcy. Dla kogo innego miałby pracować?
Te modele biznesowe stały się tak wyrafinowane, tak wszechogarniające i bezwzględne, że coraz częściej prowadzą do niewolnictwa. Muszą. Taka jest logika. Stałe miejsca pracy dla ogółu społeczeństwa będą wyjątkiem. Chyba że, oczywiście, pracujesz dla rządu. Wielu wysoko wykwalifikowanych ludzi opuści kraj. Co przyniesie przyszłość dzieciom?
Nawet prezes Audi odwrócił się od Niemiec i przenosi swoje miejsca pracy do Ameryki. Wielu emigruje do Chin. Bo Niemcy to wymierający gatunek. Zachód nie może już zwyciężyć nad Wschodem. Dlatego kraj musi zostać tak doszczętnie zniszczony, żeby przynajmniej Niemcy i Rosjanie nigdy nie… Pozostają tylko niezłomni optymiści i ci, którzy nie mają alternatywy. I oczywiście miliony imigrantów, którzy uprzykrzą życie Niemcom.
Taki jest plan. Zniszczyć wszystko. Nie planował tego wasz rząd federalny. Rząd federalny po prostu odgrywa rolę rządu federalnego. Pod fałszywą flagą. Tak jak Merz odgrywa rolę kanclerza. Pod fałszywą flagą.
Sieć władzy to arcydzieło.
Ludzie z CIA, przynajmniej ci z przeszłości, byli naprawdę czujni. Trzeba im to przyznać. Zbudowali gigantyczną sieć, która dominuje w świecie zachodnim i która dziś całkowicie kontroluje ciebie i twoją rodzinę.
Wszystkie organizacje międzynarodowe, z którymi się dziś spotykacie, są kontrolowane (wszystkie!) przez „USA”. Właśnie dlatego zostały założone. Zwłaszcza ONZ. Pod fałszywą flagą. Bank Światowy. Pod fałszywą flagą. MFW itd. I oczywiście wszystkie te wspaniałe organizacje w Europie. UE? Zdecydowanie. Pod fałszywą flagą. Niestety, von der Leyen dla nich nie pracuje.
Czy wiesz, że UE (Unia Europejska) nazywała się dawniej Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG)? Dlaczego? Ponieważ była wspólnotą gospodarczą. To miało związek z ekonomią. Z biznesem. Dawno, dawno temu.
To nie przeszkadza von der Leyen. Ostatnio często jeździ do Kijowa, schlebia panu Zełenskiemu i negocjuje wojnę i pokój. Oczywiście nie w imieniu wyborców. Bo nie została wybrana. Negocjuje pod fałszywą flagą, w imieniu innych. UE to nic więcej niż firma-przykrywka.
Ursula von der Leyen ma nawet ministra spraw zagranicznych. To Kaja Kallas z Estonii, kobieta, która ewidentnie nie ma zielonego pojęcia o niczym. Ale to nie ma znaczenia. I tak nie została wybrana przez nikogo. Ta młoda kobieta mówi dużo i podróżuje pod fałszywym szyldem. Oczywiście Kaja uważa również, że wojna to dobra rzecz, zwłaszcza przeciwko Rosji. Pamiętacie supergwiazdę Annalenę Baerbock? Coś w tym stylu. Wspaniała kobieta. Wystarczy spojrzeć jej w oczy. Od razu widać, że na górze niewiele się dzieje.
Powtórzę: wciągnięcie takich niekompetentnych ludzi jak von der Leyen i Kallas, a także setek, tysięcy innych, do rządów i organizacji ponadnarodowych to prawdziwy majstersztyk. Państwo głębokie ma ciebie i mnie, państwo głębokie ma nas wszystkich w garści. I nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy!
Pod fałszywą flagą
Działanie pod fałszywą flagą ostatecznie oznacza: pozory mylą. Dzisiejsza demokracja to nic więcej niż gigantyczna bitwa propagandowa. Kłamstwa i oszustwa liczą się w systemie, który stracił wszelką moralną wiarygodność.
Nie, Covid to nie był Covid. Chodziło o kontrolowanie ludzi. 11 września nie był przede wszystkim atakiem terrorystycznym. 11 września uzasadniał siedem wojen. 11 września uzasadniał prawa o samostanowieniu. 11 września uzasadniał ograniczenia praw człowieka.
A na Ukrainie nie chodzi o demokrację ani żadne inne szlachetne wartości. Chodzi po prostu o osłabienie Rosji, a następnie jej aneksję. Bo ci przeklęci Rosjanie absolutnie odmawiają udziału w naszej grze. Rosjanom nie podoba się idea głębokiego państwa i globalizmu. Rosjanie chcą pozostać Rosjanami. W Rosji! Co za skandal! Za kogo oni się uważają? Za niepodległość? Nie, głębokie państwo nie może się na to zgodzić. Nigdy. Więc wojna jest konieczna. Wojna jest…
I tak, niestety, Niemcy muszą wrócić na front. Stalin o tym wiedział. Rosyjscy generałowie w Berlinie w 1945 roku wiedzieli: „Pewnego dnia znowu nasłają na nas tych głupich Niemców”. Jak zawsze: pod fałszywą flagą. Nie tłumaczyli ci tego w szkole. Ale teraz już wiesz.
Tak, pozory mylą. To, co widzisz/słyszysz w mediach, nie jest prawdą. Agencje wywiadowcze nie bez powodu nazywane są agencjami wywiadowczymi.
Udo Ulfkotte, były dziennikarz „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, opisał, jak jego gazeta była kontrolowana przez CIA. Jego książka „Bought Journalists” ukazała się w 2014 roku. Udo Ulfkotte zmarł w 2017 roku. Operacja pod fałszywą flagą może się udać tylko wtedy, gdy wszyscy będą w niej uczestniczyć.
————
Jedno powinno być jasne: pieniądze mówią! Wszystkie te tajne organizacje mogą istnieć tylko dzięki systemowi finansowemu, który pozwala ludziom gromadzić miliardy bez żadnej realnej pracy. Jeśli ten system zostanie zastąpiony nowym, który uniemożliwi cudowne pomnożenie kapitału, wszystkie te tajne organizacje po prostu znikną z powodu braku pieniędzy. Ci, którzy nie mają pieniędzy, nie mają wasali ani najemników. „Humanitarna gospodarka rynkowa” została opracowana właśnie po to, by osiągnąć ten stan. I nie tylko. Pieniądze, które teraz płyną tajnymi kanałami, będą dostępne dla zwykłych ludzi i zapewnią powszechny dobrobyt. Nie wierzysz, że to możliwe? Przekonaj się sam, czytając to rewolucyjne dzieło. Zamów swój egzemplarz bezpośrednio u wydawcy tutaj lub kup go w lokalnej księgarni.
Chociaż wysiłki dyplomatyczne mające na celu zakończenie wojny na Ukrainie jak dotąd nie przyniosły trwałego pokoju, koncentracja sił zbrojnych na wschodniej flance NATO postępuje. Tylko w październiku i na początku listopada 2026 roku amerykańskie myśliwce F-35, precyzyjne pociski rakietowe, drony bojowe, systemy radarowe i wojskowe pojazdy do układania mostów zostały dostarczone europejskim państwom członkowskim NATO. Jednocześnie amerykańskie jednostki bojowe wracają do Estonii.
Poszczególne dostawy zostały udokumentowane przez ministerstwa obrony i media specjalistyczne. Razem pokazują one, jak systematycznie rozbudowywane są zdolności wojskowe w ramach przygotowań do potencjalnego większego konfliktu w Europie.
Tendencja ta jest szczególnie widoczna w Polsce. W ostatnich latach kraj ten gruntownie zmodernizował swoje siły zbrojne, w dużej mierze opierając się na amerykańskich systemach uzbrojenia. 27 października do polskiej bazy lotniczej w Łasku przybył dziesiąty myśliwiec F-35A „Husarz”. Dziewiąty samolot został dostarczony już 1 października. Warszawa zamówiła łącznie 32 sztuki tych myśliwców stealth. F-35 może nie tylko atakować cele z dużej odległości, ale także wykrywać wrogie systemy radarowe i wymieniać informacje z innymi statkami powietrznymi oraz naziemnymi systemami obrony powietrznej. https://t.me/uncutnews_schlagzeilen/8663?embed=1
Polskie siły pancerne są również dalej rozbudowywane. 21 września minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz potwierdził dostawę 35 dodatkowych amerykańskich czołgów podstawowych M1A2 SEPv3 Abrams. Tym samym łączna liczba dostarczonych czołgów wzrosła do 217 z 250 zamówionych. Dostawa pozostałych 33 czołgów planowana jest na koniec 2026 roku. Polska posiada również 116 starszych czołgów M1A1 Abrams. Po zakończeniu tych dostaw, Polska będzie dysponować łącznie 366 amerykańskimi czołgami podstawowymi Abrams.
Pod koniec października dotarła kolejna dostawa amerykańskich mostów M1110 Joint Assault Bridge. Te pojazdy mostowe, oparte na podwoziu Abrams, umożliwiają ciężkim jednostkom pancernym pokonywanie rowów, kanałów wodnych i zniszczonej infrastruktury. Mogą pokonywać przeszkody o szerokości do 18,3 metra. Polska zamówiła łącznie 25 tych pojazdów. Liczba otrzymanych w ostatniej dostawie nie została ujawniona.
Z militarnego punktu widzenia ta kombinacja ma szczególne znaczenie. Czołgi podstawowe, wozy mostowe, nowoczesne samoloty bojowe oraz wspierająca logistyka wspólnie tworzą podstawę zmechanizowanych operacji wojskowych na dużą skalę. Te nowe możliwości poprawiają zarówno obronę przed atakiem, jak i zdolność do rozmieszczania jednostek pancernych na większych odległościach.
Kraje bałtyckie NATO również otrzymują nowe amerykańskie systemy uzbrojenia. 7 października litewskie Ministerstwo Obrony potwierdziło pierwszą dostawę amerykańskich dronów bojowych Switchblade 600 wyprodukowanych przez AeroVironment. Wyposażone w głowice przeciwpancerne drony mogą pozostawać w powietrzu do 40 minut i atakować pojazdy opancerzone z większej odległości.
Według oficjalnych danych Litwy, w ciągu ostatnich trzech lat kraj ten zakupił amerykańską broń i sprzęt wojskowy o wartości około dwóch miliardów euro. Obejmuje to pociski przeciwpancerne Javelin, pojazdy opancerzone JLTV, śmigłowce Black Hawk, artylerię rakietową HIMARS oraz pociski przeciwlotnicze AMRAAM.
20 października Litwa ogłosiła również rozmieszczenie nowych amerykańskich systemów radarowych AN/TPS-77-MRR wyprodukowanych przez Lockheed Martin. Te mobilne systemy mają na celu wczesne wykrywanie celów powietrznych i przesyłanie danych bezpośrednio do zintegrowanego systemu obrony powietrznej i przeciwrakietowej NATO. Pozwoli to na ściślejszą integrację narodowych sił zbrojnych z infrastrukturą nadzoru i obrony sojuszu.
W Estonii minister obrony Martin Herem potwierdził 22 października dostawę amerykańskich pocisków kierowanych GMLRS do wyrzutni rakietowych HIMARS. Pociski te mają zasięg około 70 kilometrów. Estonia posiada już sześć wyrzutni HIMARS i zamówiła trzy kolejne, których dostawa planowana jest na 2027 rok. Jednak pociski ATACMS, o zasięgu do 300 kilometrów, które również zostały zamówione, wciąż czekają na realizację. Ich dostawy zostały tymczasowo wstrzymane w związku z wojną iracko-irańską.
6 listopada ogłoszono również, że do Estonii przybyła nowa amerykańska jednostka bojowa. Według ambasady USA jest to regularna, dziewięciomiesięczna rotacja oddziału Apache z 5. szwadronu 4. pułku kawalerii. Pierwsi żołnierze i ich sprzęt przebywali w Estonii już od ponad tygodnia. Oznacza to wznowienie obecności wojsk USA w krajach bałtyckich po chwilowej przerwie.
Rozbudowa floty samolotów nie ogranicza się do bezpośredniej granicy z Rosją. 23 października do fińskiej bazy lotniczej w Rovaniemi dotarły dwa kolejne amerykańskie myśliwce F-35A. W ten sposób łączna liczba tych samolotów w Finlandii wzrosła do czterech. Finlandia zamówiła łącznie 64 myśliwce F-35, które mają zastąpić istniejące myśliwce F/A-18 Hornet. Od czasu przystąpienia Finlandii do NATO w kwietniu 2023 roku, sytuacja strategiczna wzdłuż granicy fińsko-rosyjskiej o długości około 1340 kilometrów uległa zasadniczej zmianie.
Bułgaria modernizuje również swoje siły lądowe, wykorzystując amerykańską technologię. 3 listopada pięć pierwszych pojazdów opancerzonych Stryker zostało oficjalnie przekazanych siłom zbrojnym po montażu końcowym. Pojazdy dotarły już w lutym. Program zamówień przewiduje łącznie 183 pojazdy Stryker i 15 dodatkowych pojazdów logistycznych o wartości ponad 1,4 miliarda dolarów. Bułgaria zamierza również stać się regionalnym centrum montażu i konserwacji tych pojazdów.
Remilitaryzacja nie jest dziełem przypadku, lecz częścią długoterminowej reorganizacji militarnej NATO.
Na szczycie w Hadze w czerwcu 2025 r. państwa członkowskie podjęły decyzję o zwiększeniu wydatków na obronę i bezpieczeństwo do pięciu procent swojego produktu gospodarczego do 2035 r. Przynajmniej 3,5 procent tej kwoty ma zostać przeznaczone bezpośrednio na potencjał wojskowy, a kolejne 1,5 procent ma zostać przeznaczone m.in. na infrastrukturę, cyberbezpieczeństwo i przemysł zbrojeniowy.
NATO uzasadnia swoją rozbudowę potencjału militarnego zagrożeniem ze strony Rosji i potrzebą wiarygodnego odstraszania. Z perspektywy państw członkowskich, silniejsze siły zbrojne mają zapobiec potencjalnemu atakowi. Jednocześnie jednak tworzą one zdolności, które byłyby również niezbędne w przypadku wojny konwencjonalnej na dużą skalę: nowoczesne myśliwce, artylerię rakietową, ciężkie jednostki pancerne, nadzór pola walki i niezbędną logistykę wojskową.
Nie oznacza to, że NATO zdecydowało się na wojnę agresywną ani że bezpośrednia wojna z Rosją jest nieuchronna. Udokumentowane dostawy pokazują jednak, że wiele państw europejskich systematycznie przygotowuje swoje siły zbrojne do prowadzenia takiego konfliktu militarnego.
Do tego dochodzi silne uzależnienie Europy od amerykańskiej technologii wojskowej. Nowe czołgi, samoloty, pociski kierowane, drony i systemy nadzoru pochodzą w dużej mierze od amerykańskich dostawców sprzętu obronnego, takich jak Lockheed Martin, General Dynamics i AeroVironment. Dla tych firm europejskie zbrojenia oznaczają kontrakty warte miliardy euro, a zobowiązania finansowe spoczywają głównie na państwach europejskich.
Europa znajduje się zatem w fazie kompleksowych przygotowań wojskowych. To, co indywidualnie określa się mianem modernizacji, zakupów zastępczych lub wzmacniania odstraszania, w całości sprowadza się do rozwoju znacznie większych zdolności wojskowych na wschodniej flance NATO.
Pytaniem pozostaje, czy ta rozbudowa arsenału militarnego rzeczywiście zapobiegnie wojnie, czy też jeszcze bardziej zaostrzy wzajemne poczucie zagrożenia między Rosją a NATO.
Atlas podtrzymuje świat: Rockefeller Center, Nowy Jork
Jak międzynarodowa oligarchia finansowa nadal rządzi światem
Alex Krainer twierdzi, że Imperium Brytyjskie przetrwało w formie transnarodowej sieci finansowej. Analizuje, jak wykorzystuje ono państwa i korporacje do utrzymania swojej dominacji poprzez zadłużenie.
12 października 2026 r. Pascal Lottaz i Alex Krainer wystąpili na kanale Pascala Lottaza na YouTube, Neutrality Studies.
Dyskusja koncentrowała się na trwałym wpływie rzekomo upadłego Imperium Brytyjskiego. Teza Krainera głosi, że choć Imperium Brytyjskie rzeczywiście przestało istnieć jako terytorialne imperium kolonialne, to jednak napędzana finansami Wielka Brytania – City of London – nigdy tak naprawdę nie utraciła władzy. Jako struktura władzy z transnarodowymi elitami, bynajmniej nie zniknęła. Przeciwnie, przekształciła się z jawnie imperialnej formy rządów w w dużej mierze niewidzialny system obejmujący kapitał finansowy, sieci polityczne, agencje wywiadowcze, strategiczne think tanki i instytucje międzynarodowe, który umiejętnie ukrywa swoją rolę.
Krainer nazywa ten byt „nieumarłym Imperium Brytyjskim”. Ma na myśli potęgę, która formalnie i w odczuciu opinii publicznej już nie istnieje, ale której fundamentalne interesy, sposoby myślenia i metody rządzenia trwają niczym bardzo aktywne zombie.
Neokolonializm
Decydująca zmiana, jak twierdzi, polega na tym, że ta wciąż imperialna władza nie musi już być sprawowana przede wszystkim poprzez bezpośrednią okupację obcych terytoriów. Wystarczy kontrolować warunki ekonomiczne i polityczne, w jakich inne państwa podejmują decyzje.
Kto udziela pożyczek, określa prawa własności, kontroluje koncesje na surowce, wpływa na elity polityczne i organizuje zależności militarne, może dominować nad państwami bez ich oficjalnej kolonizacji. Dochody w dużej mierze trafiają do kieszeni oligarchii finansowej w postaci odsetek i bezpośrednich zysków biznesowych, a firmy działające bezpośrednio w poszczególnych krajach pełnią funkcję stacji taśmowych, którymi bogactwo tych krajów jest transportowane do skarbców londyńskiego City i Wall Street.
Państwa narodowe i korporacje jako narzędzia transferu bogactwa
Zgodnie z tym poglądem Imperium jest nie tyle bytem terytorialnym, co międzynarodowym systemem dominacji, który wykorzystuje państwa narodowe i korporacje międzynarodowe jako instrumenty realizacji swoich interesów. City of London i Wall Street jawią się jako centralne węzły jednej globalnej sieci finansów i władzy.
Stany Zjednoczone nie są w istocie suwerennym następcą Imperium Brytyjskiego. Raczej – podobnie jak reszta zbiorowości Zachodu – są również narzędziem w rękach wspomnianego systemu dominacji, który wykorzystuje potęgę ekonomiczną i militarną USA dla własnych korzyści i wyłącznie w swoim interesie. W związku z tym w USA rzekomo rywalizują różne siły: z jednej strony zwolennicy amerykańskiej suwerenności narodowej, z drugiej – ugruntowane sieci, takie jak tzw. „głębokie państwo”, które Krainer przypisuje transnarodowej elicie imperialnej.
W tym kontekście termin „brytyjski” nie odnosi się zatem do ludności brytyjskiej ani do rządu w Londynie – choć rząd ten pilnie i posłusznie wykonuje zadania swoich panów, podobnie jak ma to miejsce w całej Europie. To określenie geograficzne odzwierciedla raczej fakt, że znaczna część wspomnianego systemu dominacji ma swoje korzenie i siedzibę w Wielkiej Brytanii.
Kluczowym pytaniem w polityce światowej nie jest zatem to, które państwo oficjalnie sprawuje największą władzę, ale kto, za pośrednictwem swojej władzy finansowej, kontroluje struktury polityczne, finansowe i instytucjonalne, za pośrednictwem których władza ta jest sprawowana.
Konwencjonalne narracje historyczne – których wszyscy uczymy się w szkołach na Zachodzie – prezentują zupełnie inny punkt widzenia: jeśli rozumiemy imperia wyłącznie jako państwa z koloniami, pomijamy te struktury władzy, które przetrwały upadek formalnych rządów kolonialnych i nadal działają pod nowymi nazwami i podobnymi strukturami – strukturami, które są w dużej mierze kontrolowane przez imperium finansowe koordynowane przez pokolenia.
William Lockhart Bogle, „Filary Miasta, scena giełdowa” , 1891. Opublikowano w „ Illustrated London News” . Wśród przedstawionych postaci znajdują się lord Nathaniel Mayer Rothschild (1840–1915), 1. baron Rothschild; szanowny Lionel Walter Rothschild (1868–1937), jego syn; oraz Carl Ferdinand Meyer, bankier związany z rodziną Rothschildów.Król Karol III otrzymuje surowe instrukcje od swojej szefowej, Evelyn de Rothschild (zdjęcie: gettyimages )
A skoro już o tym mowa:
LONDYN, ANGLIA – 11 GRUDNIA: Książę Karol, książę Walii i patron „Arts and Business Awards”, wręcza lordowi Jacobowi Rothschildowi, czwartemu baronowi Rothschildowi – jednemu z pięciu laureatów – „Medal Księcia Walii za Filantropię 2013” podczas ceremonii, która odbyła się 11 grudnia 2013 r. w Londynie w Anglii. (Zdjęcie: Alastair Grant – WPA Pool/Getty Images)
Starożytny kartel
W latach 80. XIX wieku wybuchła słynna wojna cenowa naftowa tamtej epoki pomiędzy Rockefellerami a rodziną Rothschildów. Potężna rodzina Rothschildów weszła w rosyjski biznes naftowy i udzieliła braciom Nobel pożyczek na infrastrukturę wiertniczą i transportową, aby eksportować ropę na rynki europejskie i światowe. John D. Rockefeller uznał to za poważne zagrożenie dla globalnej dominacji swojej firmy Standard Oil. W 1892 roku wojna cenowa zmusiła Rockefellera do zaproszenia głowy francuskiej gałęzi rodziny Rothschildów, barona Alphonse’a de Rothschilda, na spotkanie w Nowym Jorku. Negocjacje zakończyły się rozejmem, w którym rywalizujące rodziny utworzyły sojusz (patrz na przykład Ron Chernow, Titan: The Life of John D. Rockefeller, Sr. , Nowy Jork 1998, s. 556). Te bliskie więzi przetrwały i znacząco wpłynęły na rozwój gospodarczy i polityczny XX wieku.
Dwóch filantropów razem: Lord Jacob Rothschild, 4. baron Rothschild, i David Rockefeller w bibliotece kamienicy Davida Rockefellera w Nowym Jorku, maj 2012 r. ( zdjęcie: Annie Leibovitz )
Biografie tych rodzin powinny znaleźć się w każdej bibliotece rodzinnej.
Jugosławia: Jak społeczeństwo staje się teatrem wojny
Krainer wyjaśnia, co od dziesięcioleci skłania go do analizowania tych powiązań. Jako młody, dwudziestokilkuletni mężczyzna bezkrytycznie przyjął narrację o rzekomych przyczynach wojny w ówczesnej Jugosławii i zaciągnął się jako ochotnik. Później jednak był bardzo zdezorientowany i zadawał sobie pytanie: „Jak w ogóle mogła wybuchnąć ta wojna?”. To pytanie nigdy go nie opuściło.
„Gdybyś zapytał kogokolwiek w byłej Jugosławii – w Chorwacji, Serbii lub którejkolwiek innej republice – o wojnę zaledwie tydzień przed jej wybuchem, 99% ludzi odpowiedziałoby, że to niemożliwe. Wojna nigdy by się nie wydarzyła”.
Alex Krainer
Jego matka jest Serbką, a ojciec Chorwatem.
„Wiele osób było w podobnej sytuacji. Mieli mieszane pochodzenie. Nie wiedzieliśmy nawet, kto jest kim, bo to nie miało znaczenia. Ludzie wyglądali zupełnie normalnie. Nawet mniejszość muzułmańska – kiedy się z nimi rozmawiało, wyglądali zupełnie jak ja. Nie było wahabizmu. Nie było ekstremizmu i tak dalej”.
Alex Krainer
Nie jest to wojna etniczna ani religijna
Opisuje społeczeństwo, w którym ludzie o różnym pochodzeniu religijnym i etnicznym żyli pokojowo razem w całym kraju, zakładali rodziny i w życiu codziennym nie definiowali się w żaden sposób poprzez przynależność narodową. Jak to możliwe, że tak pokojowe społeczeństwo rozpadło się w stosunkowo krótkim czasie i pogrążyło w gwałtownym konflikcie?
Ilustruje swoją odpowiedź współczesnym mitem o czerwonych i czarnych mrówkach w słoiku: Dopóki mrówki w słoiku żyją obok siebie, nie niepokojone, nie walczą ze sobą. Jednak gdy słoik zostanie gwałtownie potrząśnięty, wpadają w panikę i zaczynają atakować się nawzajem. Nagle postrzegają inne mrówki jako zagrożenie, mimo że nic w ich fundamentalnej naturze się nie zmieniło. To mocny obraz, choć biolodzy nie potwierdzają go jednoznacznie.
Rzecz jednak w tym, że różnice etniczne i religijne niekoniecznie prowadzą do wojny. Można je jednak wykorzystać do celów politycznych, zinterpretować jako zagrożenie egzystencjalne i podsycić do szaleństwa. Gdy tylko ludzie zaczynają wierzyć, że druga grupa chce ich zaatakować, a nawet zniszczyć, pojawia się strach, postawa obronna, a ostatecznie przemoc.
Przyczyna wojny: Geopolityczne ambicje międzynarodowej oligarchii finansowej
Wojna ta nie była zatem wynikiem wewnętrznego rozpadu, odwiecznej wrogości, różnic religijnych ani rzekomo nieuchronnego rozpadu etnicznego. Wynikała raczej z decyzji politycznych, propagandy, instytucjonalnych walk o władzę i nasilania się postrzeganych zagrożeń, celowo podżeganych z zewnątrz. Krainer jest przekonany, że „nieumarłe” Imperium Brytyjskie odegrało kluczową rolę w popchnięciu tego regionu do wojny w tamtym czasie.
Zamierzony cel: osłabienie Rosji
Podobnie jak w czasie I i II wojny światowej oraz zimnej wojny, celem było maksymalne osłabienie Rosji. Dlatego postanowili przekształcić Jugosławię w beczkę prochu, a następnie podpalić lont. Paralela do wojny na Ukrainie jest uderzająca. Państwo centralne, takie jak Ukraina czy Jugosławia, jest zachęcane do zwalczania niepodległościowych i secesjonistycznych dążeń republik lub regionów, które pragną oderwać się od rządu centralnego lub przynajmniej nie chcą już być przez niego rządzone. Belgrad pod rządami Slobodana Miloševicia, podobnie jak Kijów pod rządami Wołodymyra Zełenskiego, został wykorzystany instrumentalnie, aby wciągnąć Rosję w wojnę w regionie i tym samym go osłabić.
Mówi się, że brytyjska oligarchia finansowa odegrała decydującą rolę w zaostrzeniu konfliktów w byłej Jugosławii i ukierunkowaniu rozpadu kraju w określonym kierunku. Początkowo popierała scentralizowaną strukturę państwa jugosłowiańskiego pod przywództwem Belgradu, mimo że polityka ta musiała wywołać opór ze strony republik dążących do niepodległości. Jednocześnie zachodnie embarga na broń utrudniały separatystycznym republikom obronę militarną. Dla Związku Radzieckiego rosnące wpływy Zachodu na Belgrad i centralizacja jego władzy stanowiły realne zagrożenie – doskonale wiedząc, że londyńskie City od dziesięcioleci dążyło do demontażu Rosji. W związku z tym obeszło zachodnie embargo na broń wobec republik wchodzących w skład Jugosławii i sprzedawało broń na przykład Chorwacji.
Skorumpowani przywódcy jako kozły ofiarne
Krainer podkreśla, że nie postrzega ówczesnych serbskich przywódców pod wodzą Slobodana Miloševicia jako bezinteresownych przedstawicieli narodu serbskiego. Sam Milošević był jednym z tych skrajnie amoralnych aparatczyków, którym tak naprawdę nie leżało na sercu dobro narodu serbskiego. Raczej wykonywał rozkazy. Został wysłany na cztery lata do Nowego Jorku przez klan rodzinny, który wówczas zarządzał Narodowym Bankiem Serbii, aby reprezentować jeden z największych banków w byłej Jugosławii. Po powrocie z Nowego Jorku został nagle mianowany przewodniczącym Serbskiej Partii Komunistycznej i zaczął przygotowywać grunt pod przejęcie władzy w celu centralizacji Jugosławii pod rządami Belgradu. Czyniąc to, cieszył się stałym poparciem zachodnich struktur władzy. Wolności poszczególnych republik zostały ograniczone, co wstrząsnęło mrowiskiem.
Błędna interpretacja historii
Krainer sprzeciwia się interpretacji historii, która wyjaśnia konflikty przede wszystkim poprzez lokalne napięcia etniczne i traktuje wpływy zewnętrzne jedynie jako późniejszą ingerencję. Jego kontrmodel jest następujący: o ile lokalne konflikty dostarczają paliwa, to zewnętrzne interesy władzy decydują, kiedy i jak eskalują one do pełnoskalowego konfliktu.
Geopolityczne znaczenie Bałkanów: konflikt regionalny jako potencjalny czynnik wywołujący poważną wojnę
Bałkany mają szczególne znaczenie dla globalnych strategii potęgi. Krainer wskazuje na strategiczne położenie regionu między Morzem Śródziemnym a Europą Wschodnią. Bałkany leżą na skrzyżowaniu głównych szlaków transportowych, stref ekonomicznych i wojskowych stref wpływów. Co więcej, region ten historycznie wielokrotnie stanowił punkt wyjścia dla poważnych konfliktów europejskich. Nieprzypadkowo bezpośrednia przyczyna I wojny światowej miała tam swoje źródło. Ponowny kryzys na Bałkanach mógłby trwale sparaliżować i osłabić Rosję. W tym kontekście sam region nie jest rzeczywistym celem, lecz raczej geopolityczną dźwignią przeciwko Rosji. Jak pokazuje wojna na Ukrainie, celem jest utrzymanie presji na Rosję poprzez łańcuch kryzysów regionalnych rozciągających się od Morza Bałtyckiego, przez Bałkany, po wschodnią część Morza Śródziemnego i dalej do Azji Wschodniej.
Ciągłość strategii imperialnej
W tym kontekście Krainer odwołuje się do brytyjskiego geografa i geopolityka Halforda Mackindera, który na początku XX wieku podkreślił znaczenie Eurazjatyckiego Serca dla globalnej równowagi sił.
Idee Mackindera zaliczają się do klasycznych teorii geopolityki, a dzisiejsza polityka odzwierciedla trwający program imperialny: mocarstwa morskie powinny otoczyć serce Eurazji strategicznymi strefami wpływów i punktami newralgicznymi, aby żadna potęga kontynentalna nie mogła zdobyć dominującej pozycji.
Głównym celem jest tutaj Rosja, która – ze względu na swój zasięg terytorialny, zasoby naturalne i położenie geograficzne – jest postrzegana jako potencjalny rywal zachodnich potęg morskich.
Z tej perspektywy dzisiejsza geopolityka nie jawi się jako seria niezależnych od siebie kryzysów. Raczej składa się z różnych teatrów długotrwałej walki o kontrolę nad przestrzenią euroazjatycką.
Bośnia i Hercegowina: celowo utrzymywana niestabilność
Argumentacja Krainera staje się szczególnie oczywista na przykładzie Bośni i Hercegowiny. Opisuje on strukturę państwową tego kraju jako konstrukcję polityczną, która po porozumieniu z Dayton z 1995 roku zakończyła wojnę, ale jednocześnie utrzymała napięcia instytucjonalne. Kraj charakteryzuje się złożonym podziałem władzy między Bośniakami, Serbami i Chorwatami, a także między różnymi szczeblami władzy. System ten nie jest jedynie trudnym kompromisem między grupami ludności o odmiennych interesach, ale raczej strukturą, która w każdej chwili może doprowadzić do eskalacji.
Jest to widoczne w Republice Serbskiej, zdominowanej przez Serbów jednostce w Bośni i Hercegowinie. Według jego relacji, ingerencja międzynarodowa, działania polityczne podejmowane przez instytucje państwowe oraz presja na przywódców Republiki Serbskiej znacznie zaostrzyły napięcia. Argumentował, że polityka brytyjska sprowokowała serbskie władze i stworzyła sytuację, w której secesja, środki zaradcze rządu centralnego i konflikt zbrojny wydawały się coraz bardziej prawdopodobne – wszystko to jako próba otwarcia kolejnego frontu w konfrontacji między Zachodem a Rosją na Bałkanach.
Inauguracja Trumpa jako punkt zwrotny: częściowa współpraca z Moskwą
Według Krainera, sytuacja uległa zasadniczej zmianie na początku 2025 roku wraz z inauguracją Donalda Trumpa. Zagrożenie wojną w Bośni i Hercegowinie nagle drastycznie zmalało. Administracja Trumpa stanęła po stronie władz Republiki Serbskiej i wspólnie z Moskwą dążyła do przełożenia planowanego referendum w sprawie secesji oraz zainicjowała rozmowy między stronami konfliktu.
Waszyngton udaremnił w ten sposób brytyjską strategię eskalacji. Amerykanie kontrolowali sytuację nie tylko dzięki przewadze militarnej, ale także zmieniając warunki polityczne, które mogłyby doprowadzić do eskalacji. Decydującym krokiem było wyeliminowanie bezpośredniego czynnika wyzwalającego potencjalną konfrontację.
Ten rozwój sytuacji pokazuje, że USA i Wielka Brytania nie zawsze mają te same interesy.
Zachód nie jest jednolitym aktorem: konflikt między Waszyngtonem a Londynem
Krainer wskazuje, że pozornie zjednoczony „Zachód” jest w rzeczywistości kształtowany również przez konkurujące ze sobą ośrodki władzy. Rząd w Waszyngtonie mógłby z powodzeniem prowadzić politykę sprzeczną z interesami wpływowych kręgów w Londynie. Również w tym przypadku należy dokonać rozróżnienia między rządem amerykańskim a transnarodową siecią finansów i władzy, która była – i nadal jest – w znacznym stopniu kształtowana przez interesy brytyjskie.
Krainer zauważa, że Stany Zjednoczone pierwotnie powstały jako kontrmodel Imperium Brytyjskiego.
Boston Tea Party (herbatka bostońska) to protest polityczny, który odbył się 16 grudnia 1773 roku w Bostonie. Podczas niego amerykańscy koloniści wrzucili do portu 342 skrzynie herbaty należące do Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Stało się to przełomowym momentem w narastającym konflikcie między Wielką Brytanią a jej koloniami w Ameryce Północnej, który doprowadził do rewolucji amerykańskiej.
Deklaracja Niepodległości z 1776 r. oznaczała pomyślne zakończenie formalnych rządów Londynu nad kontynentem amerykańskim.
Zdaniem Krainera, ta relacja uległa jednak później częściowemu odwróceniu: chociaż Stany Zjednoczone stały się wiodącą potęgą militarną, w niektórych kwestiach polityki zagranicznej – a zwłaszcza w odniesieniu do dominacji oligarchii finansowej – nadal podlegały wpływom struktur, które nie służą przede wszystkim interesom amerykańskim. Opisuje on te struktury jako sieć urzędników politycznych, powiązań wywiadowczych, ośrodków analitycznych i wpływowych kręgów społecznych. W związku z tym, części amerykańskiego aparatu państwowego nie są związane wyłącznie Konstytucją i suwerennością narodową, lecz raczej transnarodową strukturą władzy.
Krainer używa terminu „Deep State” (państwo głębokie), aby opisać to zjawisko. Nie ma tu na myśli jedynie istnienia profesjonalnej, trwale funkcjonującej biurokracji, ale raczej nieformalnej struktury władzy, która wpływa na decyzje polityczne, ogranicza zakres działania demokratycznie wybranego rządu i ma dostęp do praktycznie niewyczerpanych zasobów finansowych. Inauguracja Trumpa była pierwotnie postrzegana również jako wyraz wewnętrznego oporu Amerykanów wobec istniejącego podziału władzy. Krainer interpretuje częściową konfrontację między administracją Trumpa a brytyjskim imperium finansowym, w pewnym sensie, jako eskalację tego konfliktu.
Prawdziwa siła kapitału finansowego: dominacja poprzez dług, a nie okupację
Ekonomiczne sedno wywiadu leży w tezie Krainera, że współczesna władza imperialna jest sprawowana przede wszystkim za pośrednictwem systemu finansowego. Siła militarna jest ważna, argumentuje, ale nie jest ona rzeczywistą siłą napędową systemu. Decydująca jest, jak twierdzi, zdolność do uzależniania innych krajów od finansowania długoterminowego i kontrolowania wynikających z tego przepływów pieniężnych.
Krainer opisuje model biznesowy „nieumarłego Imperium Brytyjskiego” jako triadę obejmującą dług, surowce i wydobycie aktywów.
Jednak firma, która faktycznie wydobywa surowiec, niekoniecznie jest największym zwycięzcą. Firma naftowa musi zatrudniać pracowników, budować zakłady, dostarczać energię, zarządzać ryzykiem technicznym i organizować produkcję. Jest częścią łańcucha produkcyjnego gospodarki realnej.
Z drugiej strony banki mogą czerpać zyski z tych struktur finansowania, nie musząc samodzielnie wydobywać ani transportować ropy naftowej. Ich przychody pochodzą z należności pożyczkowych, odsetek, opłat i innych transakcji finansowych.
Taśmociąg: bogactwo narodów spływa do skarbców oligarchii finansowej
Krainer wysuwa zatem teorię, że prawdziwa władza niekoniecznie leży w rękach widocznych przedsiębiorstw przemysłowych, lecz raczej w rękach instytucji finansowych, które ustalają warunki finansowania.
Obraz, którym posługuje się Krainer, to taśmociąg: po jednej stronie znajdują się surowce, siła robocza i realna produkcja gospodarcza. Po drugiej stronie – roszczenia, odsetki i dochody z inwestycji. Taśmociąg transportuje część wartości dodanej wytworzonej w kraju rozwijającym się do międzynarodowych centrów finansowych.
Enrico Mattei: Kontrmodel polityki gospodarczej zorientowanej na państwo
Jako kontrprzykład dla swojego modelu imperializmu zdominowanego przez finanse Krainer podaje włoskiego dyrektora przemysłowego Enrico Mattei.
Po II wojnie światowej Mattei stworzył włoski konglomerat energetyczny Eni i starał się zmniejszyć zależność Włoch od międzynarodowych firm naftowych.
Jego strategia polegała na zawieraniu bezpośrednich, korzystnych dla obu stron umów z krajami bogatymi w surowce. Włochy miały uzyskać energię, a kraje partnerskie miały otrzymać inwestycje, infrastrukturę, rozwój przemysłu i możliwości zatrudnienia.
W tym modelu współpraca gospodarcza nie miała na celu przede wszystkim gromadzenia jak największych roszczeń finansowych wobec słabszego partnera. Zamiast tego obie strony miały czerpać korzyści poprzez wymierne korzyści ekonomiczne.
Istniały szeroko zakrojone porozumienia o współpracy z krajami Afryki Północnej i Związkiem Radzieckim. Na przykład Włochy mogły dostarczać produkty przemysłowe i rury stalowe, otrzymując w zamian ropę naftową. Takie porozumienia umożliwiały wywieranie presji na ugruntowane firmy naftowe w kwestii cen. Mattei nie podporządkowywał rozwoju gospodarczego swojego kraju interesom międzynarodowych instytucji finansowych. Włochy miały mieć własne moce produkcyjne, własne firmy i własną autonomię w polityce gospodarczej.
Mattei został wyeliminowany z powodów podobnych do tych, które doprowadziły do śmierci Alfreda Herrhausena, ponieważ zakwestionował geopolityczny model władzy sprawowany przez wspomniane imperium – w jego przypadku obejmujący również duże firmy naftowe i ich struktury finansowania. Mattei zginął w katastrofie lotniczej w 1962 roku – celowym zamachu, za który odpowiedzialna była CIA, działająca w imieniu Państwa Głębokiego.
Mattei jest więc jednym z wielu przykładów wpływowych ludzi, którzy zostali wyeliminowani, ponieważ starali się, aby alternatywny model ekonomiczny okazał się sukcesem.
Systemowy przymus kapitalizmu — czy imperializm to świadomy wybór czy strukturalna konieczność?
W rozmowie Pascal Lottaz wprowadza ważny kontrast teoretyczny: czy opisywany system jest wynikiem świadomych decyzji poszczególnych podmiotów finansowych – innymi słowy, jest celowy – czy też wynika z wewnętrznych praw kapitalizmu – innymi słowy, jest systemowy?
Pytanie to dotyka podstawowego sporu pomiędzy różnymi teoriami ekonomii politycznej.
Systemowe wyjaśnienie imperializmu zaproponowane przez Karola Marksa i przede wszystkim Włodzimierza Iljicza Lenina („Imperializm jako najwyższe stadium kapitalizmu”, 1916) zakłada, że konkurencja kapitalistyczna i konieczność akumulacji kapitału, z samej swojej logiki, generują interesy w ekspansji gospodarczej, które muszą być zabezpieczone za pomocą władzy państwowej – stąd podział świata między wielkie mocarstwa.
Takie strukturalne wyjaśnienie zakłada, że w pewnych warunkach konkurencji przedsiębiorstwa i instytucje finansowe są nieuchronnie (ze względu na naturę systemu) zmuszone do poszukiwania wyższych zysków, nowych rynków, korzystniejszych warunków produkcji i bezpiecznych inwestycji.
Krainer odrzuca czysto systemowe wyjaśnienie. Podkreśla, że ten rozwój sytuacji jest w dużej mierze celowy. System nie składa się wyłącznie z anonimowych sił rynkowych. Jest kształtowany przez ludzi, którzy podejmują decyzje, reprezentują interesy, instytucje finansowe i wpływają na procesy polityczne.
Jego zdaniem zaangażowani aktorzy mają pewną swobodę w zakresie swoich celów. Starają się kształtować warunki ekonomiczne i polityczne w taki sposób, aby ich interesy były zabezpieczone w perspektywie długoterminowej. Krainer przyjmuje założenie, że interesy kapitałowe mogą przyczyniać się do ekspansji relacji dominacji i zależności. Idzie jednak o krok dalej: za obserwowanymi wzorcami dostrzega celowo skoordynowaną strategię elit międzynarodowych, mającą na celu utrzymanie własnej władzy.
Unikalność argumentacji Krainera polega na tym, że nie postrzega on tych pięciu założeń jako zjawisk niezależnych. Dla niego tworzą one pewien cykl: interesy finansowe wpływają na politykę; władza polityczna tworzy zależności ekonomiczne; konflikty geopolityczne zmieniają równowagę sił; rozwój technologiczny poszerza możliwości kontroli; a percepcja społeczna odgrywa decydującą rolę w określeniu, czy te warunki zostaną zaakceptowane, czy zakwestionowane.
Model ten jest z pewnością owocny jako punkt wyjścia do dyskusji o władzy, kapitalizmie i polityce zagranicznej. Jego słabość polega na tym, że czasami łączy on bardzo różne procesy w jeden, kompleksowy model wyjaśniający. Tam, gdzie brakuje konkretnych dowodów, wiarygodna krytyka struktury systemu może przerodzić się w interpretację praktycznie niepodważalną: każdy rozwój sytuacji – nawet sprzeczny – jawi się wówczas jako kolejny dowód na siłę systemu.
Perspektywy
Na naszym forum Geopolitica wielokrotnie wskazywaliśmy na obecną systemową konkurencję między gospodarką realną a sektorem finansowym. Na przykład w artykule zatytułowanym „Epokowy przełom na horyzoncie” pokazaliśmy, że międzynarodowa oligarchia finansowa jest zasadniczo uzależniona od znalezienia państw lub ich przywódców, którzy byliby skłonni zaciągnąć długoterminowe długi na „rynku pieniężnym” – tak jak Niemcy robią to obecnie za pomocą swoich tzw. „funduszy specjalnych”.
Ale kiedy główne państwa zaczynają tworzyć suwerenną (tj. niezależną trwale od długu zagranicznego) gospodarkę realną, aby zapewnić byt swoim obywatelom, pozbawia to lichwiarzy gruntu pod nogami. Widzimy tu zatem prawdopodobnie najważniejszy powód wojen zarówno na Ukrainie, jak i obecnie z Iranem: Rosja, Chiny i Iran są dla tych krwiopijców niedostępne. Muszą więc zostać zmuszeni do uległości, zanim ich polityka – nastawiona na suwerenną gospodarkę realną – rozprzestrzeni się na cały świat. A przynajmniej ten moment należy odsunąć w czasie tak daleko, jak to możliwe.
Globalne Południe, państwa BRICS i wiele innych konsekwentnie podążają jednak drogą do suwerenności. Jeśli ten stan rzeczy utrzyma się na całym świecie, potęga finansowa „nieumarłych zombie” opisywanych przez Krainera dobiegnie końca. W tym kontekście staje się jasne, dlaczego obecna wojna światowa toczy się tak zaciekle i nieubłaganie, i dlaczego nie ma możliwości dyplomatycznych rozwiązań: to agonia neokolonializmu. Pasożyt ginie, gdy nie może już znaleźć żywiciela – i nie można z nim negocjować.
______________________________
Osoby udzielające wywiadu:
Alex Krainer to pochodzący z Chorwacji analityk rynkowy, autor i były menedżer funduszy hedgingowych z siedzibą w Monako, znany ze swojej wiedzy specjalistycznej w zakresie handlu towarami i geopolitycznej analizy ekonomicznej. Jest założycielem KRAINER ANALYTICS i I-System Trend Following oraz autorem książek: „Alex Krainer’s Trend-Following Bible”, „Mastering Uncertainty” i „Grand Deception” (zakazana). Regularnie publikuje również na Substacku Alexa Krainera. Więcej informacji o jego doświadczeniu można znaleźć tutaj .
Dr Pascal Lottaz jest profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie w Kioto, gdzie zajmuje się badaniem neutralności w stosunkach międzynarodowych i kieruje siecią badawczą neutralitystudies.com. Uzyskał tytuł magistra i doktora w Narodowym Instytucie Studiów nad Polityką (GRIPS) w Tokio, a wcześniej prowadził badania i wykładał na Uniwersytecie Waseda i Uniwersytecie Temple (kampus w Japonii). Do jego najnowszych książek należą: „ Sweden, Japan, and the Long Second World War” (Routledge, 2022), „ Neutral Beyond the Cold: Neutral States and the International System after the Cold War” (Lexington Books, 2022) oraz „ Notions of Neutralities ” (Lexington Books, 2019). Jest również autorem artykułów „Neutrality Studies” dla Oxford Encyclopedia oraz „The Politics and Diplomacy of Neutrality” dla Oxford Bibliography.
Tutaj znajdziesz listę jego najnowszych artykułów. Na jego kanale YouTube, Neutrality Studies , regularnie pojawiają się bardzo pouczające wywiady. Warto również zajrzeć na Substack Pascala Lottaza .
Oczywiście było tylko kwestią czasu, zanim znów dadzą o sobie znać. Owszem, odbywały się spotkania w Davos, a WEF nadal istnieje, jednak większość spotkań elit ograniczała się do mniejszych konferencji poświęconych zmianom klimatu. Nie działo się nic istotnego, co wiązałoby się z planowaniem na skalę globalną – aż do niedawna…
Globaliści właśnie wyszli z ukrycia na tajny szczyt w Chinach
W ciągu ostatnich kilku miesięcy obserwowałem pewne dziwne zmiany w zachowaniu instytucji globalistycznych. Tuż przed wyborami w USA w 2024 roku ’elity’ – w porównaniu ze swoją pewnością siebie z czasów pandemii – nagle „zapadły się pod ziemię”. Przez krótką chwilę ich prawdziwe oblicze było w pełni widoczne, po czym znów próbowali założyć maskę.
Niestety, większość ludzi ma krótką pamięć, ale przez większą część katastrofalnej prezydentury Joe Bidena środowisko związane z Davos wykazywało niezwykłą aktywność. Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) oraz wszystkie powiązane z nim think tanki z entuzjazmem mówiły o pandemii covid-19, twierdząc, że „nadszedł moment”, by radykalnie zdemontować kapitalizm i zachodnie normy. [filmiki- w oryginale. md]
Klaus Schwab, ówczesny szef WEF, nawoływał do „Wielkiego Resetu” oraz Czwartej Rewolucji Przemysłowej, opierając się na założeniu, że „nic nie będziesz posiadać i będziesz szczęśliwy…”. Pandemia była dla nich odpowiednikiem „Czerwonego Października”.
Lynn Forester de Rothschild otwarcie ogłosiła utworzenie „Rady na rzecz Kapitalizmu Inkluzywnego” (Council for Inclusive Capitalism) – we współpracy z papieżem i Watykanem. Organizacja ta stawia sobie za cel wprowadzenie socjalistycznej kontroli w duchu ideologii „woke” nad każdym aspektem świata korporacji i gospodarki.https://www.youtube.com/embed/lJoXwh0Vu9M
Media głównego nurtu z pełną mocą wspierały globalistyczny reżim, nieustannie szerząc propagandę na rzecz permanentnych lockdownów, ciągłych szczepień, paszportów covidowych oraz nowego społeczeństwa opartego w całości na medycznej tyranii i nieustannym strachu przed wirusem, którego mediana współczynnika śmiertelności (IFR) wynosiła zaledwie 0,23%. Innymi słowy, miliardy ludzi miały wyrzec się swojej wolności i podporządkować technokratom, aby „uratować świat” przed wirusem, który – jak wynika z danych – byłby niegroźny dla 99,8% populacji.
Wciąż mam wrażenie, że niewiele osób zdaje sobie sprawę, jak blisko przepaści byliśmy. Dzielił nas zaledwie krok od całkowitej, orwellowskiej tyranii lub otwartej wojny domowej.
A potem nagle hałas ucichł. Wyglądało to tak, jakby ktoś przełączył jakiś przełącznik albo rozesłał wewnętrzną notatkę. Sianie strachu ustało niemal z dnia na dzień. Media porzuciły szereg fałszywych narracji i zajęły się innymi tematami. Niektóre przyznały nawet, że wirus nie stanowił tak dużego zagrożenia, jak wcześniej twierdziły.
Według danych poszczególnych stanów USA (a nie danych CDC), około 25% populacji pozostało niezaszczepione. Około 50% Amerykanów odmówiło przyjęcia dawki przypominającej. Połowa amerykańskich stanów (tzw. stany republikańskie) zablokowała wprowadzenie nakazów szczepień. Być może to właśnie skłoniło globalistów do wycofania się ze swojego planu. Może uznali, że w starciu z 25% uzbrojonego społeczeństwa, które stawia opór, ich szanse na powodzenie są zbyt małe? Trudno powiedzieć.
Wiem natomiast jedno: Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) usunęło się w cień. Think tanki, o których nikt nie słyszał przed pandemią, znów popadły w zapomnienie. „Council for Inclusive Capitalism” (Rada na rzecz Kapitalizmu Inkluzywnego) praktycznie przestała istnieć. „Nowy Porządek Świata” został odparty… przynajmniej na jakiś czas.
Oczywiście było tylko kwestią czasu, zanim znów dadzą o sobie znać. Owszem, odbywały się spotkania w Davos, a WEF nadal istnieje, jednak większość spotkań elit ograniczała się do mniejszych konferencji poświęconych zmianom klimatu. Nie działo się nic istotnego, co wiązałoby się z planowaniem na skalę globalną – aż do niedawna…
Być może nie jest przypadkiem, że pod koniec października – tuż przed wyborami uzupełniającymi w USA – globaliści zorganizowali dyskretny szczyt, i to właśnie w Chinach.
„Global Governance Forum 2026” (Forum Globalnego Zarządzania 2026) to wydarzenie finansowane przez Chiny, o którym media niemal nie wspomniały. Było to pierwsze tego typu forum zorganizowane w tym kraju. Agencja Reuters i kilka innych redakcji poświęciły mu jedynie zdawkową wzmiankę, a obecność prasy na miejscu ograniczyła się głównie do mediów zatwierdzonych przez Komunistyczną Partię Chin, które relacjonowały jedynie ceremonię otwarcia i zamknięcia.
Szczegóły 22 dyskusji przy okrągłym stole, które odbyły się w ramach forum, są skąpe lub wręcz nieznane, a lista 180 zagranicznych gości pozostaje w dużej mierze poufna. Obecny był Klaus Schwab oraz kilka innych znanych osób, których udział został ogłoszony publicznie, w tym:
Gerhard Schröder (były kanclerz Niemiec)
Klaus Schwab (założyciel Światowego Forum Ekonomicznego)
Thomas L. Friedman (felietonista „New York Timesa”)
Guy Ryder (podsekretarz generalny ONZ ds. polityki)
John L. Thornton (współprzewodniczący rady powierniczej Asia Society)
David Shambaugh (politolog)
Helga Zepp-LaRouche (założycielka Instytutu Schillera)
Erik Solheim (były podsekretarz generalny ONZ i dyrektor wykonawczy UNEP)
Andrea Renda (dyrektor ds. badań w Centre for European Policy Studies)
Tematyka spotkania koncentrowała się – według doniesień – na działaniach globalistycznych w Azji, ze szczególnym uwzględnieniem zacieśniania relacji między Chinami a środowiskami globalistycznymi. Poruszono również kwestie rozwoju sztucznej inteligencji, „zarządzania” przestrzenią kosmiczną, reformy i usprawnienia funkcjonowania ONZ, a także zapowiedziano utworzenie „Centrum Badań nad Globalnym Zarządzaniem” (Global Governance Research Center).https://www.youtube.com/embed/QMkOqKKKKtY
Wśród tematów znalazły się m.in. cła wprowadzone przez administrację Trumpa, które okazały się dość skuteczne w zakłócaniu globalistycznych dążeń do ujednolicenia gospodarek narodowych. Ich rozwiązanie polega najwyraźniej na odejściu od USA w stronę nowego silnika konsumpcji, jednak taki silnik po prostu nie istnieje.
Stany Zjednoczone odpowiadają za 30% światowego rynku konsumenckiego. Bez nich żadna gospodarka oparta na produkcji nie będzie w stanie przetrwać na dłuższą metę. A może właśnie o to chodzi? By odciąć resztę świata od głównego fundamentu konsumpcyjnego i jeszcze bardziej osłabić gospodarki narodowe.
Konferencja zdaje się potwierdzać teorię, że elity próbują zbudować koalicję między Europą a Chinami, aby przeciwdziałać ruchom konserwatywnym w USA. Przedstawiciele władz europejskich, a nawet kanadyjscy przywódcy, otwarcie mówią o planach zacieśnienia współpracy z Chinami jako globalnym partnerem gospodarczym.
To naiwny pomysł, zważywszy na to, że Chiny są gospodarką produkcyjną, a nie konsumpcyjną. Choć kraj ten liczy miliard mieszkańców, przeciętne roczne wynagrodzenie – poza sektorem rządowym – wynosi tam zaledwie 10 000 USD, co oznacza brak dochodu rozporządzalnego. W sektorze rządowym średnie roczne zarobki kształtują się na poziomie około 16 000 USD.
Podejrzewam, że ta retoryka to jedynie pożywka dla nieświadomych zwolenników liberalnych idei – sposób, by podsycić w nich entuzjazm wobec zerwania więzi z gospodarką USA i „ukarania kapitalistów”, całkowicie ignorując rzeczywiste konsekwencje (których skutki odczuwają obecnie Kanadyjczycy).
Forum zakończyło się publikacją dokumentu zatytułowanego „Globalne zarządzanie: Wizja Xiongan”. Opisano w nim świat wkraczający w „nowy okres turbulencji” i stwierdzono, że „multilateralizm” (czyli globalne rządy) stanowi jedyny skuteczny sposób na rozwiązanie problemu „deficytu zarządzania” (cokolwiek miałoby to oznaczać). Wezwano do ochrony i wzmocnienia centralnej roli ONZ w tym procesie.
W dokumencie postulowano również większy udział krajów Globalnego Południa w tworzeniu zasad, wyznaczaniu agendy oraz podejmowaniu decyzji. Promowano także ONZ-owską Agendę 2030, przygotowując jednocześnie grunt pod świat po 2030 roku. Co dokładnie omawiano za zamkniętymi drzwiami – tego być może nigdy się nie dowiemy.
Niektórych może dziwić fakt, że to właśnie Chiny są gospodarzem takiego forum – w kręgach zwolenników teorii spiskowych dominuje bowiem narracja, jakoby Chiny były „antyglobalistyczne”. Jak powtarzam od wielu lat, jest to fałszywy paradygmat. Od 2016 roku Chiny są ściśle powiązane z systemami globalistycznymi, w tym z koszykiem walutowym Międzynarodowego Funduszu Walutowego (SDR). Już od ponad dekady Chiny wzywają globalistów do wprowadzenia nowej światowej waluty, kontrolowanej przez MFW.
Chiny SĄ „Nowym Porządkiem Świata” – a przynajmniej jego prototypem. Kraj ten stanowi nieustający „beta test” dla jednych z najbardziej przerażających systemów autorytarnych, jakie kiedykolwiek wymyślono. Globaliści kochają komunistów, ponieważ sami są komunistami.
Istotnym elementem globalistycznej agendy jest wykorzystywanie koncepcji „reparacji” dla krajów rozwijających się. Twierdzą oni, że bogate państwa w jakiś sposób niesprawiedliwie skorzystały na krajach trzeciego świata lub wręcz je okradły. Innymi słowy, próbują zrzucić winę za niepowodzenia i niekompetencję krajów trzeciego świata na Zachód, sugerując, że to my jesteśmy ich przyczyną.
Zgadnijcie, kto będzie zarządzał redystrybucją tego bogactwa…
Elity utrzymują również, że sukces Zachodu szkodzi klimatowi, co z kolei – poprzez niebezpieczne zjawiska pogodowe – uderza w kraje rozwijające się. Nie ma na to żadnych dowodów, ale to nie ma znaczenia. W rzeczywistości wcale nie chodzi im o ratowanie mieszkańców krajów trzeciego świata. Celem jest scentralizowana kontrola nad globalną produkcją, a koncepcja reparacji stanowi doskonałe narzędzie, by pozyskać poparcie tych państw.
Celem globalizmu jest podważenie cywilizacji zachodniej przy jednoczesnym ujednoliceniu gospodarek narodowych w ramach jednego systemu. Proces ten wymaga szerokiej koalicji lewicowych rządów, korporacji oraz organizacji pozarządowych, które działają w ścisłym porozumieniu – a właśnie to jest obecnie projektowane, czego przykładem mogą być wydarzenia takie jak chińskie Forum Globalnego Zarządzania (Global Governance Forum).
Następnie przychodzi czas na homogenizację Zachodu i „globalnego Południa” poprzez masową imigrację oraz wielokulturowość – aż do momentu, w którym wszelkie ślady kultury zachodniej zostaną całkowicie wymazane.
Zadaniem tych instytucji w okresie poprzedzającym rok 2030 będzie przygotowanie gruntu pod likwidację ruchów konserwatywnych i patriotycznych. Chodzi o to, by przedstawić nas w tej narracji jako głównych złoczyńców, podczas gdy globaliści wkroczą na scenę, by „nas wszystkich uratować”.
Ich zwycięstwo wymaga, aby konserwatyści pozostali niezorganizowani i skłóceni – tak, byśmy zawsze byli w defensywie, a nie w ofensywie. Potrzebują naszej bierności, aby móc bez przeszkód budować swój jednolity system ogólnoświatowy.
Radzę tym, którzy potrafią, skopiować moją stronę, oczywiście na medium [pamięć] nie podłączoną do sieci informatycznej.
Stronę uratujemy.
Ale te ataki wskazują, że sytuacja Polski, bo i sytuacja świata, jest niepewna. Więc dupki zabezpieczają się w każdym możliwym miejscu.
=================================
Uzupełnienia nocą:
Pani Elu! To jednak są dupki!
Rzucają się na nas coraz bardziej pokracznym, coraz częściej zbrodniczym [na przykład satanistyczne zabijanie dzieci] – i potwornym „prawem stanowionym„. Ono nigdy nie przemoże prawa naturalnego, a tym bardziej prawa Bożego, objawionego.
Ale to są najczęściej intelektualne miernoty, duży odłam pijany, znarkotyzowany czy zboczony. Aha, no i te pańcie na żenującym pod-poziomie umysłowym …
Wykonują rozkazy z zewnątrz – w miarę swych możliwości… Różnią się od szumowin miejskich czy nachodźczych głównie dostępem do większej siły, też większą bezczelnością. To jednak powyższego określenia nie eliminuje.
Przyzna Pani, że ten sposób prowadzenia dialogów, czy wymiany poglądów – przy pomocy wirusów, botów i włażenia do ogrodu przez dziurę w płocie, by zrobić to, czym marszałek Czarzasty się chwali – jest mało wyrafinowany?
Pijane stado dzików, które wcześniej zaćpały zacier z bimbrowni w lesie, też może być groźne, ale nie przejmujemy się przecież ich poglądami czy planami.
Nie leży ich się tak bać, a w żadnym razie nie należy bać się panicznie. Takie uczucia zostawmy im . My będziemy się bronić .
A oczywiste jest – w dalszej perspektywie na pewno przegrają. Sromotnie.
Mirosław Dakowski
===================================
Ostatnie 3 artykuły z memami otwierają się bez zdjęć, widać je tak:
Biorąc pod uwagę okoliczności, ten powstający porządek jest najbardziej zrównoważonym z możliwych.
Nadrzędnym celem strategicznym, który Rosja pragnęła osiągnąć poprzez swoją szeroko zakrojoną interwencję militarną na Ukrainie, była transformacja europejskiej architektury bezpieczeństwa w celu rozwiązania dylematu bezpieczeństwa między NATO a Rosją, który narastał od dziesięcioleci w wyniku ciągłej ekspansji Sojuszu na wschód. NATO odrzuciło rosyjskie żądania gwarancji bezpieczeństwa pod koniec 2021 roku, rozmowy pokojowe z Ukrainą wiosną 2022 roku zostały sabotowane , a Rosji nie udało się osiągnąć swoich maksymalistycznych celów na Ukrainie siłą.
Sytuacja ta stanowi kontekst dla kilku niedawnych wydarzeń, które razem wzięte torują drogę do szeregu kompromisów wynegocjowanych przez USA między europejskim NATO (E-NATO) a Rosją. Celem jest zbudowanie jak najbardziej realistycznej i trwałej architektury bezpieczeństwa kontynentu po wojnie. Nadrzędnym trendem jest stworzenie NATO 3.0 , nawiązującego do wizji Trumpa 2.0 , w którym E-NATO powstrzymuje Rosję, umożliwiając późniejsze rozmieszczenie większości sił amerykańskich w Europie w Stanach Zjednoczonych, Iberoamerykańskich i regionie Azji i Pacyfiku.
Aby Rosja zgodziła się na rozmieszczenie sił pokojowych E3 na Ukrainie, Stany Zjednoczone musiałyby złożyć pisemne zobowiązanie o nieprzedłużaniu gwarancji wynikających z Artykułu 5 na te wojska, a członkowie NATO, którzy przystąpili do NATO przed 1997 rokiem, musieliby wycofać się z krajów, które przystąpiły po Akcie Założycielskim NATO-Rosja z tego samego roku.
Jedynym możliwym wyjątkiem byłaby stała baza wojskowa USA w Polsce, która mogłaby być konieczna , aby polski filar Międzymorza zgodził się na wszystkie kompromisy omówione w tym artykule.
Podobnie Francja i Wielka Brytania, być może wraz ze Stanami Zjednoczonymi, musiałyby zobowiązać się na piśmie do nierozszerzania swojego parasola nuklearnego na członków sojuszu, którzy przystąpili po 1997 roku. Jednakże państwa Międzymorza (z wyjątkiem Norwegii, członka bloku Wikingów i członka-założyciela NATO) mogłyby rozmieścić na swoim terytorium dowolną liczbę żołnierzy i sprzętu. Biorąc pod uwagę szybką rozbudowę sił powietrznych bloku Wikingów i fakt, że Polska posiada największą armię w e-NATO , stanowiłoby to znaczący kompromis dla Rosji.
Niezależnie od tego, Stany Zjednoczone mogłyby nabyć udziały w gazociągach Nord Stream, Jamał i Przyjaźń, aby Rosja mogła wznowić eksport energii do UE pod nadzorem USA , zapewniając w ten sposób wspólny interes w utrzymaniu pokoju. Jednocześnie Stany Zjednoczone mogłyby pośredniczyć w wzajemnym wycofaniu sił zbrojnych wzdłuż wschodniej flanki NATO między Morzem Śródziemnym a Rosją, która stanowi również zachodnią flankę kordonu sanitarnego . Następnie mogłyby zostać uruchomione kanały zarządzania kryzysowego i rozmowy o kontroli zbrojeń, aby zinstytucjonalizować te postępy.
Jasne. Oto niemieckie tłumaczenie tekstu, jak najbliższe oryginałowi, z zachowaniem politycznego i geopolitycznego stylu językowego.
Alexander Dugin omawia narastający kryzys polityczny w Polsce, jego powiązania z wyborami uzupełniającymi w USA i losem Donalda Trumpa, głęboki kryzys zachodniego liberalizmu i demokracji, eschatologiczne implikacje walki o władzę między Netanjahu i Eisenkotem w Izraelu oraz konieczność porzucenia przez Rosję jej powolnego nastawienia wobec Zachodu, który utracił wszelkie poczucie rzeczywistości.
=============================
Wywiad z Aleksandrem Duginem w programie telewizji Sputnik „Escalation”.
Moderator: W Polsce dzieją się niezwykle interesujące i dramatyczne wydarzenia. Zdaniem Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Zbigniewa Kapińskiego, wydarzenia te noszą wszelkie znamiona zamachu stanu.
Spróbujmy wspólnie ustalić, co dokładnie się wydarzyło. Według Kapińskiego, około tysiąca policjantów zostało wezwanych na teren Sądu Konstytucyjnego, rzekomo w celu „ustabilizowania sytuacji”. Powiedz mi, Aleksandrze Geliewiczu [Duginie], co wywołało wydarzenia o takiej skali i intensywności? Dlaczego napięcia między obecnym rządem a sędziami mianowanymi przez poprzedni rząd zaostrzyły się do tego stopnia?
Alexander Dugin: Uważam, że wszystko to ma bezpośredni związek z tzw. wyborami uzupełniającymi w Stanach Zjednoczonych, które obecnie odgrywają kluczową rolę w decydowaniu o losie Trumpa i całej Partii Republikańskiej.
Ameryka pozostaje bowiem asymetrycznie dominującą siłą we współczesnym świecie zachodnim – a zwłaszcza w Europie. Krajowe procesy polityczne, które zachodzą w Stanach Zjednoczonych w następstwie tych wyborów – głosowanie i liczenie głosów jest obecnie w pełnym toku – stawiają nas u progu globalnej zmiany.
W Europie elita globalistów – wszyscy ci Tuskowie, Merzowie i Macronowie – szukają wskazówek wyłącznie u Demokratycznej Partii USA. To klasyczni globaliści, lewicowi zwolennicy struktur Sorosa, zwolennicy agendy LGBT i orędownicy niekontrolowanej migracji. Ich lewicowo-globalistyczny program jest zasadniczo identyczny z kursem politycznym amerykańskich Demokratów.
Jasne. Oto pełne tłumaczenie na język niemiecki. Zachowuję polemiczny, geopolityczny i eschatologiczny styl oryginału i rozróżniam wypowiedzi Dugina od wypowiedzi moderatora.
W tym samym czasie w Europie wydarzyło się coś podobnego, choć na innym poziomie: tak jak w Stanach Zjednoczonych nawet konserwatyści, populiści, prawicowcy i zwykli obywatele wybrali i poparli Trumpa – wbrew Demokratom i globalistom, którzy szukali alternatywnej drogi – porównywalny rozwój sytuacji można zaobserwować również w Europie.
W Polsce na szczyty władzy w państwie doszli przedstawiciele dwóch przeciwstawnych obozów politycznych. Z jednej strony premier Donald Tusk, bezpośredni reprezentant Partii Demokratycznej USA, Sorosa i ultraliberalnego euro-atlantyzmu, odrzucający fundamentalne wartości katolickie i tradycyjne. Z drugiej strony, na fali prawicowego populizmu, prezydentem został Karol Nawrocki, wspierany przez środowiska konserwatywne i katolickie.
Bądźmy szczerzy: zarówno Tusk, jak i Nawrocki są skrajnie wrogo nastawieni do Rosji. To zagorzali rusofobowie i nie należy mieć co do tego złudzeń [ależ nie, to w wypadku prez. Nawrockiego jakaś gra.. A Tusk robi, co mu aktualnie każą w UE md] . Dla nas obie grupy to siły obce i wrogie. Obiektywnie rzecz biorąc, polityka zachodnia, w tym polska, dzieli się jednak na dwa obozy.
I tak, w przededniu wyborów parlamentarnych w USA, gdy większość prognoz wskazywała, że Trump i Republikanie mogą utracić całkowitą kontrolę nad Kongresem, podjęto najwyraźniej milcząco decyzję o siłowym wyeliminowaniu warunkowych „polskich trumpistów” w ich własnym kraju.
Sytuacja tam utknęła w martwym punkcie właśnie dlatego, że sama Ameryka również znajduje się w impasie. Gdyby w Waszyngtonie jedna ze stron odniosła wyraźne zwycięstwo, sytuacja w Warszawie potoczyłaby się inaczej. Ale dopóki Demokraci utrzymują swoje stanowiska, utrzymują swoich europejskich przedstawicieli – wszystkich von der Leyenów, Merzów i Tusków – w stanie najwyższej gotowości: „Naprzód! Oczyśćcie wszystkich konserwatystów, którzy popierają Trumpa i jego ruch, zanim nadejdzie nasza fala zemsty!”
Wygląda na to, że amerykańskie sieci telewizyjne dostarczyły Nawrockiemu informacji. Podczas wizyty w Afryce dosłownie zawrócił samolot w trakcie lotu i wrócił do Warszawy, dowiedziawszy się o planowanym zamachu stanu. Kręgi wywiadowcze i zainteresowane strony poinformowały go, że Tusk w rzeczywistości przeprowadza zamach stanu.
Premier mianował swoich nielegalnych, podporządkowanych sędziów w transparentnym celu wszczęcia procedury impeachmentu i odsunięcia prezydenta Nawrockiego – głównego przedstawiciela linii narodowo-konserwatywnej i protrumpowskiej. W rezultacie w polskim sądownictwie wyłoniła się dwuwładza: z jednej strony prawowity Trybunał Konstytucyjny, oparty na konstytucyjnych uprawnieniach prezydenta, z drugiej – organ quasi-sądowy, który Tusk narzucił rewolucyjnymi i brutalnymi środkami.
Teraz wszystko zależy od tego, który z tych organów wyda decydujący werdykt: czy wszczęcie procedury impeachmentu wobec Nawrockiego, czy wszczęcie postępowania karnego przeciwko samemu Tuskowi za próbę zamachu stanu. Właśnie dlatego Trybunał Konstytucyjny stał się epicentrum konfliktu. Budynek został otoczony kordonem policji lojalnej wobec rządu Tuska. Na zewnątrz gromadzą się dziesiątki tysięcy obywateli popierających Nawrockiego – reprezentujących zdecydowaną większość tradycyjnie zorientowanej polskiej populacji.
Jednocześnie wojsko pozostaje w cieniu, ale z pewnością ma znaczącą obecność. Tradycyjnie przysięga wierność głowie państwa i sympatyzuje z Nawrockim w tym konflikcie. To klasyczny przykład podziału: policja stoi po stronie globalisty Tuska, a wojsko i społeczeństwo popierają prezydenta Nawrockiego.
To, czego jesteśmy świadkami w Polsce, to klasyczny, niemal podręcznikowy zamach stanu, którego lewicowo-globalistyczne siły próbowały dokonać w ukryciu. Liczyli na osłabienie pozycji Trumpa po wyborach uzupełniających w USA, co pozwoliłoby im bezkarnie eliminować niepożądanych konserwatywnych polityków, stosując niekonstytucyjne metody. Jednak dla współczesnych liberałów pojęcie „legitymizacji” dawno już stało się pustym frazesem. Postępują według utartych schematów. Wystarczy pomyśleć, jak odsunęli na boczny tor kandydatów suwerenności w Rumunii lub jak próbowali zniszczyć Alternatywę dla Niemiec (AfD).
Każdy polityk, który odmawia przestrzegania zasad globalistycznego rządu i sieci Sorosa, jest automatycznie uznawany przez nie za „nielegalnego”.
Moderator: Wasze wybory nie są uczciwe, wasi kandydaci nie są odpowiedni.
Aleksander Dugin: Tak: „Waszych kandydatów w ogóle nie lubimy, nigdy nie daliśmy im prawa do istnienia…”
W istocie mamy tu do czynienia z tym, co dziś można by słusznie nazwać nie Unią Europejską, lecz raczej „eurokołchozem” lub „eurotrojką”. To totalitarne państwo liberalne, całkowicie obojętne na wszelkie formy legitymizacji i demokracji, w imieniu których rzekomo działa. Znajdujemy się w klasycznej sytuacji, w której – jak otwarcie przyznają sami przedstawiciele tego systemu – demokracja jest zawieszona. W rzeczywistości została zniesiona na rzecz czysto liberalnej ideologii.
Liberałowie przekształcili się w komisarzy ideologicznych. Ustanawiają system politycznej weryfikacji: jeśli kandydat posiada „właściwą” świadomość globalistyczną i jest lojalnym liberałem w służbie Sorosa, może zostać nominowany i awansowany. Kaja Kallas spełnia wszystkie wymagania niemal idealnie. Annalena Baerbock i inni komisarze globalnego liberalizmu również zdają ten test przydatności celująco. Ci, którzy go nie zdadzą, są jednak automatycznie wykluczani z prawa.
Nadzieja wszystkich sił konserwatywnych i populistycznych w Europie leżała w przekonaniu, że można coś zrobić przeciwko tej liberalnej dyktaturze – zwłaszcza że Ameryka pozostaje wiodącą siłą na Zachodzie. A gdyby Trump był prawdziwym Trumpem, a nie tym nieporozumieniem, którym się okazał, mógłby radykalnie odwrócić tę sytuację. Mógł powiedzieć: „No dalej, przestrzegajmy zasad! Słuchajmy ludzi, którzy zostali wybrani! Zakończmy wasz totalitarny liberalny terror i wróćmy do starej, dobrej demokracji, gdzie większość rzeczywiście miała coś do powiedzenia, a nie mniejszość!”.
Dyskutowałem o tym szczegółowo w licznych rozmowach z Francisem Fukuyamą – czołowym ideologiem amerykańskiego liberalizmu. Fukuyama wyjaśnił tę zmianę dość otwarcie: Wcześniej demokrację rozumiano jako rządy większości. Dziś jednak koncepcja ta uległa zmianie. „Demokracja” stała się instrumentem ochrony i egzekwowania władzy mniejszości – i to bezpośrednio przeciwko większości.
A czego właściwie winna jest większość? Tego, że jest niekontrolowana. Może zagłosować na Trumpa, może zagłosować na Putina, a może na kogoś jeszcze „gorszego”. Dlatego większość została uznana za zagrożenie. Po prostu nie można jej przyznać prawa do prawdziwego wyboru. Zamiast tego, należy nominować tylko kandydatów wstępnie sprawdzonych i przefiltrowanych, wśród których liberalna agenda z pewnością zwycięży.
I to nie przypadek, lecz całkowicie świadomy, systematyczny sposób działania współczesnego Zachodu. Oto jak daleko zaszliśmy. Mamy do czynienia z w pełni rozwiniętym systemem totalitarnym, który może wyeliminować każdego opozycyjnego polityka, zorganizować przeciwko niemu zamach stanu, aresztować go, a nawet fizycznie unicestwić.
To, co obecnie dzieje się w Polsce, jest tylko jedną ze scen, jednym z etapów głębokiej przemiany tektonicznej, która ogarnęła cały system polityczny Zachodu.
Moderator: Aleksandrze Geliewiczu [Dugin], jak Twoim zdaniem ostatecznie zakończy się ten cały polski dramat? Patrząc na obecną sytuację, wydaje się, że globalistom nie udało się w pełni przeprowadzić i dokończyć zamachu stanu za pierwszym razem.
Aleksander Dugin: Tak, nie udało im się jeszcze w pełni przeprowadzić zamachu stanu. Ale sytuacja rzeczywiście wisi na włosku.
Widzicie, stały wzrost nastrojów populistycznych w Europie jest niezaprzeczalnym faktem; wszystkie instytuty badawcze są co do tego zgodne. Nawet Marine Le Pen, która jest zdecydowanie przeciwna obecnemu systemowi politycznemu, otwarcie deklaruje, że zostanie prezydentem Francji w kolejnych wyborach prezydenckich. W Niemczech Alternatywa dla Niemiec (AfD) pozostaje najpopularniejszą siłą polityczną.
W Europie szaleją obecnie gwałtowne zamieszki i pogromy, organizowane przez tajemnicze siły – prawdopodobnie te same lewicowo-globalistyczne kręgi, które celowo destabilizują sytuację. Potrzebują europejskiej wojny domowej jako jedynego sposobu na ratowanie własnej skóry, straciwszy wszelkie poparcie społeczne. Wszystko wskazuje na to, że desperacko próbują utrzymać władzę, wprowadzając stan wyjątkowy i całkowitą dyktaturę.
Sztuczne podsycanie histerii i kreowanie oczekiwań nieuchronnej wojny z Rosją służą temu samemu celowi. Pamiętacie stare ukraińskie hasło: „Ukraina to Europa”? Teraz logika eurokratów zmieniła kierunek: patrzą na Kijów i myślą: „Europa to Ukraina”. Z zazdrością patrzą na reżim Zełenskiego: tam jest wojna, nie ma demokracji, nie ma wyborów, nikt nie może legalnie obalić dyktatora… Globaliści widzą tę hańbę i myślą: „Czy coś takiego było naprawdę możliwe?!” A do tego wszystkiego…
Moderator: Dostają pieniądze.
Alexander Dugin: Wszyscy dają im pieniądze – tak, zasadniczo przesłanie brzmi: Po prostu żyj, jak chcesz. Ale ludzie…
Jednym z zadań dzisiejszych elit zachodnioeuropejskich jest eliminacja ludności rdzennej, tzw. „Wielka Wymiana” ( Le Grand Remplacement ). Jest to dość otwarcie sugerowane, ponieważ biała ludność europejska jest rzekomo skłonna do autorytaryzmu, a przez to niebezpieczna. Głowy państw i rządów krajów europejskich świadomie i systematycznie dążą do zastąpienia ludności rdzennej imigrantami.
A Zełenski realizuje to zadanie jeszcze skuteczniej: po prostu fizycznie unicestwił miliony Ukraińców. Czy zatem wojna jest być może uniwersalnym rozwiązaniem dla takiej elity władzy? Zarówno w celu realizacji ich globalistycznego programu, jak i fizycznej eksterminacji własnej ludności?
Ci migranci i zamieszkujący, którzy obecnie rabują sklepy w europejskich stolicach i miastach, raczej nie pójdą na wojnę z Rosjanami. Czy oni są głupi? Nie odejdą i nie mają zamiaru. Będą kontynuować rabowanie i gwałty – czyli dokładnie to, co potrafią najlepiej i co władze skutecznie tolerują.
Wysyłają ostatnich mieszkańców, których jeszcze da się zmotywować do pójścia na wojnę. Na to właśnie liczą.
Dlatego, moim zdaniem, znajdujemy się w niezwykle skomplikowanej sytuacji. Tak, próba zamachu stanu w Polsce zakończyła się niepowodzeniem za pierwszym razem. Interweniowała frakcja Trumpa w CIA – być może nie największa ani najbardziej wpływowa, ale taka, która zdołała w porę ostrzec Nawrockiego.
Trudno przewidzieć, jak to wszystko się skończy. Jednak Europa jako całość zmierza albo ku wewnętrznej wojnie domowej, albo ku wojnie z nami.
Gdyby potwierdziły się informacje o zamiarze Tuska wysłania polskich wojsk na zachodnią Ukrainę, mielibyśmy idealny pretekst. Natychmiast po tym ogłoszono by stan wyjątkowy. Nawrocki, który protestuje ramię w ramię z narodem, zostałby siłą usunięty ze stanowiska pod pretekstem stanu wojennego. A Tusk przystąpiłby do bezpośredniej walki i zostałby „numerem dwa Zełenskiego”. Następnie Merz zostałby „numerem trzy Zełenskiego”, Macron „numerem cztery Zełenskiego” – lub w innej kolejności – a Kallas „numerem pięć Zełenskiego”.
W ten sposób cała polityczna euroelita, całkowicie zdyskredytowana demokratycznie i składająca się wyłącznie z uzurpatorów władzy, mogłaby utrzymać swoje pozycje. Do tego czasu reżim w Stanach Zjednoczonych mógłby się zmienić – Trump zostałby odsunięty od władzy, co jest więcej niż prawdopodobne – a Ameryka wznowiłaby finansowanie Europy na dużą skalę, tak jak Europa obecnie finansuje Ukrainę.
Wtedy wszystko wróciłoby na swoje miejsce: wszyscy dostaliby pieniądze, wszyscy toczyliby wojny rękami innych, a Ameryka znów znalazłaby się w rękach Demokratów.
Dlatego, pomimo haniebnej porażki w wypełnieniu własnej historycznej misji, wszystko wciąż zależy od Trumpa. W końcu był ostatnią nadzieją wszystkich konserwatywnych kręgów w Ameryce, Europie i na całym świecie. Mógł przecież zaakceptować świat wielobiegunowy – ale nie!
Jego syjonizm, jego chrześcijański syjonizm, Bibi i jego własne słabości polityczne wciągnęły go w przygody, które zniszczyły jego pozytywne, pierwotne podejście.
A jednak to właśnie on nieustannie chroni świat przed całkowitym załamaniem.
Nawet taki Trump – poturbowany Trump, półdealer, okaleczony Trump, „kulawa kaczka ”, jak nazywa się amerykańskich prezydentów po wyborach parlamentarnych – na razie nadal stanowi fundament globalnej równowagi.
Ten kruchy pokój opiera się na tak niepewnej i sprzecznej postaci jak Trump. To sprawia, że sytuacja jest niezwykle napięta dla Europejczyków, Amerykanów, a także dla nas.
Moderator: Wybory parlamentarne w Izraelu odbyły się 27 października. Partia Likud, kierowana przez Benjamina Netanjahu, zdobyła 27 ze 120 miejsc, a główny blok opozycyjny jest tuż za nią z 21 miejscami.
Według danych, Netanjahu wciąż brakuje stabilnej większości, aby utworzyć pełny rząd. Sytuacja wygląda na kolejny niezwykle trudny impas polityczny. Co teraz wydarzy się w Izraelu? Czy to oznacza, że historyczna era Netanjahu dobiega końca?
Alexander Dugin: Warto zauważyć, że Netanjahu wygrał i zdobył nieco więcej głosów i mandatów, podczas gdy jego główny przeciwnik – również syjonista, Gadi Eisenkot – zdobył nieco mniej. Jednak ich programy polityczne są zasadniczo bardzo podobne.
Jedyna różnica polega na tym, że Eisenkot krytykował Trumpa za jego ultraradykalizm. Uważa tę eschatologiczną politykę gwałtownego tworzenia „Wielkiego Izraela” za przedwczesną, podczas gdy Netanjahu uważa, że teraz jest na to odpowiedni moment. To jest ich główny punkt sporny.
Do tego dochodzi konflikt dotyczący poboru prawosławnych chrześcijan do wojska: Netanjahu jest temu przeciwny, Eisenkot za. Prezentuje się jako polityk nacjonalistyczny o bardziej świeckich poglądach.
Ale najważniejsza jest inna kwestia: partie arabskie – Wspólna Lista i Ra’am – łącznie uzyskały około 19 procent głosów w wyborach. Ten udział w parlamencie teoretycznie daje Gadiemu Eisenkotowi możliwość utworzenia rządu. Oczywiście, aby to zrobić, musiałby pójść na kompromis w kwestii pewnych zasad syjonistycznych i zawrzeć sojusz z Arabami, aby zostać premierem.
Gdyby to się stało, doświadczylibyśmy zasadniczych zmian zarówno w Izraelu, jak i w Ameryce, ponieważ cała logika dalszego rozwoju uległaby fundamentalnej zmianie.
Gadi Eisenkot nie jest ani lewicowym pacyfistą, ani liberalnym demokratą. Jest agresywnym syjonistą, w niczym nie ustępującym Netanjahu, ale pozbawionym jego ekstremistycznego, eschatologicznego wymiaru. Jest bardziej świecki, bardziej trzeźwy i pragmatyczny.
Jeśli wejdzie w koalicję z Listą Arabską – czemu sprzeciwiają się już niektórzy na prawicy, tacy jak Lieberman – Netanjahu będzie skończony. A to ma ogromne znaczenie.
Będzie to miało wpływ na cały świat, ponieważ Netanjahu jest główną siłą napędową eskalacji. Wszystko, co robi Netanjahu, jest bezpośrednio związane z oczekiwaniem, że Mesjasz pojawi się natychmiast, że powstanie „Wielki Izrael”, że Palestyńczycy zostaną poddani ludobójstwu, a świat arabski zostanie zniszczony.
To niezwykle radykalny scenariusz, wokół którego zbudowano znaczną część amerykańskiej polityki zagranicznej. Netanjahu desperacko próbuje przekonać Trumpa do ataku nuklearnego na Iran.
Jeśli Eisenkot umocni swoją pozycję, utworzy koalicję i zostanie prawowitym premierem, sytuacja znacząco przesunie się w stronę deeskalacji – albo co najmniej ten ultraradykalny projekt eschatologiczny zostanie odłożony na później.
Jednakże możliwe są tu różne konstelacje.
Z jednej strony Arabowie sygnalizują gotowość do rozmów, a Eisenkot również jest na to gotowy. Z drugiej strony nie można wykluczyć, że jakaś frakcja w prawicowym obozie Bibiego – na przykład religijna partia Szas, która często waha się – zdecyduje się przejść na stronę Eisenkota. Wtedy, mając poparcie samych partii żydowskich, zdobyłby on wystarczającą liczbę głosów. Taki scenariusz jest mało prawdopodobny, ale nie można go wykluczyć.
Trzecią możliwością jest to, że wszystko utknie w martwym punkcie, koalicja nie powstanie, Netanjahu pozostanie tymczasowym premierem, a wybory zostaną rozpisane. Ale nikt w Izraelu tego nie chce. Zdecydowana większość uważa, że sojusz Eisenkota z blokiem arabskim stanowi realne rozwiązanie zarówno dla umiarkowanych syjonistów, jak i tych, którzy opowiadają się za bardziej umiarkowanym kursem.
W Izraelu nie ma już frakcji demokratycznej ani lewicowej. Analitycy są zgodni: pozostały jedynie różne formy raczej bezkompromisowego ultranacjonalizmu.
Ale nawet na tym tle Netanjahu reprezentuje skrajny, absolutny ekstremizm.
Pomysł wysadzenia meczetu Al-Aksa, zdobycia Damaszku i utworzenia „Izraela od morza do morza” – w oczekiwaniu na Mesjasza i rychłe przybycie „Króla Żydów”, którego ścieżkę, jak szczerze wierzy Netanjahu, toruje – idzie za daleko nawet dla wzburzonego, skrajnie prawicowego społeczeństwa izraelskiego.
Dlatego właśnie teraz rozstrzyga się tam fundamentalna kwestia, której wynik nieuchronnie odbije się na całym świecie, biorąc pod uwagę ogromny wpływ tych sił na arenie międzynarodowej.
Moderator: Jeśli Eisenkot rzeczywiście podejmie ten krok i utworzy rząd, jakie stanowisko zajmie Izrael wobec Iranu? Czym różnią się podejścia Netanjahu i jego oponenta w praktycznej, militarnej polityce?
Aleksander Dugin: Centralne stanowisko Eisenkota jest takie, że Netanjahu popełnił fatalny błąd, rozpoczynając tę wojnę.
W związku z tym Eisenkot prawdopodobnie będzie dążył nie tyle do całkowitego usunięcia kwestii irańskiej z porządku obrad, co do znaczącego zmniejszenia napięć w tym obszarze.
Jeśli Irańczycy nie sprowokują nowej rundy eskalacji – a najprawdopodobniej powstrzymają się od tego, gdyż prowadzą swoją politykę zagraniczną z najwyższą racjonalnością – wówczas można z pewnością spodziewać się deeskalacji.
Byłoby to również niezwykle korzystne dla Amerykanów i stałoby się prawdziwą deską ratunku dla Trumpa.
Widzicie, cała logika Netanjahu opiera się na oczekiwaniu, że Mesjasz musi pojawić się właśnie teraz. Jeśli Mesjasz nie pojawi się w tej krytycznej, eschatologicznej sytuacji, cały jego gmach myśli zacznie się walić i wszystko pójdzie na marne.
W związku z tym znaleźli się w rozpaczliwym ślepym zaułku. Jestem przekonany, że jedyną i ostatnią szansą Netanjahu na utrzymanie władzy jest przekonanie Trumpa, za wszelką cenę, do przeprowadzenia ataku nuklearnego na Iran.
Ten scenariusz pozostaje możliwy. Jest wciąż w zasięgu ręki. A gdyby się ziścił, oznaczałby absolutną, ogromną katastrofę – przede wszystkim dla samego Izraela.
Moderator: Mamy pytanie od słuchaczy, które dotyczy dokładnie tego tematu.
Aleksander z Permu pyta: „Czy Netanjahu i Izrael są pewni, że Iran nie posiada już broni jądrowej? Przecież Iran również przygotowuje się na taki rozwój sytuacji, a to może ostatecznie skończyć się katastrofą”.
Aleksandrze Gielewiczu [Dugin], jak Pan ocenia tę kwestię? Na ile wszystkie strony są faktycznie świadome konsekwencji takich kroków?
Aleksander Dugin: Myślę, że na Zachodzie i w Izraelu istnieje obiektywny obraz rzeczywistych możliwości Iranu.
Zwłaszcza, że Teheran już dawno temu opublikował hipotetyczny scenariusz ataku odwetowego na ośrodek nuklearny w Dimonie.
Ten obiekt w Izraelu to w rzeczywistości gigantyczna, „brudna” bomba atomowa. Gdyby doszło do takiego ataku odwetowego, Izrael po prostu przestałby istnieć.
Oczywiście, coś by pozostało z Iranu – w końcu to ogromny kraj z liczną populacją i rozległym terytorium. Z drugiej strony, maleńki Izrael mógłby zostać fizycznie zmieciony z powierzchni ziemi, a całe jego terytorium stałoby się niezamieszkane.
A Iran posiada wszystkie niezbędne możliwości.
Z przyjemnością. Oto kontynuacja niemieckiego tłumaczenia. Zachowałem argumentacyjny styl, koncepcje filozoficzne i odniesienia religijno-eschatologiczne oryginału.
Chciałbym jednak zwrócić szczególną uwagę na niesłychaną radykalizację świadomości dzisiejszych elit Zachodu we wszystkich dziedzinach.
Weźmy globalistów: choć obecnie są przeciwnikami Netanjahu i Trumpa, ich własny program cechuje absolutny ekstremizm. Ich agresywne dążenie do ultraliberalnych – w istocie posthumanistycznych – projektów, których celem jest korekta płci, wymiana populacji, zniszczenie państw narodowych i narzucenie postmodernistycznej kultury, która rozpuszcza ostatnie ślady ludzkiej osobowości, jest zdecydowanie agresywne.
Aby bronić tego projektu, globaliści są gotowi uciec się do wszelkich prowokacji: mogą wzniecić niepokoje, zorganizować kolorowe rewolucje, wywołać wojny domowe, a nawet rozpętać otwartą wojnę przeciwko nam. Gotowość europejskich globalistów do bezpośredniej konfrontacji z mocarstwem nuklearnym oznacza nic innego, jak doprowadzenie całego świata na skraj samozagłady.
Scenariusz wspólnego ataku Netanjahu i Trumpa na Iran to prowokacja o dokładnie tym samym charakterze eschatologicznym, tyle że w innym regionie. Celem nie jest tu Rosja, lecz Iran i Bliski Wschód. Gdyby doszło do takiego zdarzenia, a doprowadziłoby to do wzajemnego użycia broni jądrowej lub tzw. broni brudnej, cały region zamieniłby się w niezamieszkane pustkowie. Ludzkość stanęłaby w obliczu ogromnej katastrofy gospodarczej, ekologicznej i politycznej.
Przyjrzyjmy się temu, co wydarzyło się na światowych rynkach w ciągu ostatnich kilku dni. Byliśmy świadkami bezprecedensowego załamania. Wszystko zaczęło się od twierdzenia, że północnokoreańscy hakerzy – których zawsze łatwo obwinić – ukradli ponad sześć miliardów dolarów z giełdy kryptowalut Binance.
W rezultacie łączne straty na głównych amerykańskich indeksach giełdowych wyniosły bilion dolarów w ciągu jednego dnia! Bilion dolarów po prostu zniknął z globalnej gospodarki w ciągu 24 godzin, mimo że poważna wojna jeszcze się nie rozpoczęła. Wiele dużych korporacji stanęło na skraju upadku.
A co się stanie, gdy ta bańka finansowa w końcu pęknie i wydarzy się to w czasie ataku nuklearnego, katastrofy ekologicznej na dużą skalę lub wybuchu wojny domowej w Europie?
Scenariusze, między którymi wahają się obecnie zachodni przywódcy, są bez wyjątku potworne. Gdyby choć jeden prominentny zachodni polityk powiedział: „Uznajemy świat wielobiegunowy! Jesteśmy gotowi współistnieć z innymi niezależnymi cywilizacjami, konkurować z nimi, handlować z nimi, mierzyć się z nimi, a nawet, jeśli to konieczne, w niektórych miejscach się z nimi zderzać – ale zachowajmy wspólny porządek, który dziś może być jedynie wielobiegunowy!”. Niestety, takich głosów nie ma dziś na Zachodzie.
Oznacza to, że albo będą rozpaczliwie trzymać się umierającego, jednobiegunowego porządku świata, albo zaproponują całkowite zniesienie wszystkich niezależnych ośrodków władzy, albo będą czekać na Mesjasza – co jest z gruntu niemożliwe.
Najbardziej wpływowe siły polityczne w Izraelu, a za nimi Stany Zjednoczone z ich ogromnym potencjałem globalnym, podzielają fanatyczne, eschatologiczne oczekiwania wywodzące się z najbardziej radykalnych sił religijnych. Taka postawa sprawia, że porządek świata jest niezwykle kruchy, niestabilny i całkowicie nieprzewidywalny.
W tym klimacie izraelskie kierownictwo zaczyna myśleć według następującej logiki: „Do diabła ze wszystkim! Jeśli zostanę zmuszony do ustąpienia ze stanowiska, jeśli Eisenkot osiągnie porozumienie z Arabami, to koniec dla nas! Jeśli nie jestem pionierem Mesjasza, to kim w ogóle jestem?! Wtedy po prostu pokonamy Iran – a potem, cokolwiek się stanie!”
Mniej więcej takie same histeryczne i nieracjonalne decyzje zachodzą obecnie w innych ośrodkach władzy na Zachodzie.
Pod tym względem Rosja, Chiny, Indie, świat islamski, Afryka i Ameryka Łacińska tworzą swego rodzaju archipelag rozsądku. Owszem, nawet w naszym archipelagu istnieją problemy, wewnętrzne napięcia i sprzeczności. Ale zasadniczo nie jesteśmy gotowi zniszczyć całej planety tylko dlatego, że ktoś traci panowanie nad sobą i panowanie nad sobą. Żadna z tych wielkich cywilizacji nie ma interesu w sprowadzeniu Armagedonu.
Zachód z kolei, pomimo różnorodności scenariuszy polityki zagranicznej, zdaje się poważnie rozważać scenariusz końca świata lub też chcieć sprowokować innych do podobnego kroku.
Idea końca świata, która dotąd należała do sfery fikcji, była uważana za coś niewiarygodnego i irracjonalnego, przypisywana wyłącznie niewielkim sektom, niespodziewanie rozwinęła się w jeden z najważniejszych nurtów współczesnego planowania politycznego na Zachodzie.
I to jest chyba najbardziej zaskakujący obrót spraw. Zdecydowanie nie byliśmy na to przygotowani. Nasz prezydent i nasza dyplomacja od dawna opierają się na fundamentalnej racjonalności naszych zachodnich partnerów. Ale co tak naprawdę widzimy?
Pragmatyczny Zachód – Zachód, który wszystko dokładnie kalkulował, szukał cynicznej przewagi, rozkładał ryzyko na różne koszyki i działał według przejrzystych algorytmów (nawet jeśli służyło to jego własnym interesom, nawet jeśli manipulowano zasadami, byle tylko zachowano ramy i porządek) – został zastąpiony przez zupełnie inny podmiot.
Tam, po drugiej stronie frontu – i jesteśmy teraz w bezpośredniej konfrontacji egzystencjalnej z nimi, w którą sami nas wpędzili – siedzą aktorzy, którzy utracili wszelkie poczucie rzeczywistości.
Igrają z ogniem, arsenałem nuklearnym, kolorowymi rewolucjami i masowymi powstaniami, które wstrząsają i niszczą społeczeństwa Europy Zachodniej. Prowokują wszechogarniający kryzys energetyczny i finansowy mocarstw.
Tego zachowania nie da się już sprowadzić do chciwości, oszustwa czy twardych, ale racjonalnych praktyk biznesowych. To coś zasadniczo innego.
Obawiam się, że dotychczas nie mieliśmy do czynienia z prawdziwym Zachodem, lecz z naszą własną projekcją zrodzoną z bezwładności – z Zachodem, którym kiedyś był, a nie z Zachodem, którym ostatecznie się stał.
I właśnie teraz nadszedł czas, aby zwrócić się ku filozofii i dogłębnie zbadać zarówno sam Zachód, jak i naszą własną tradycję.
Ponieważ tego, co dzieje się na świecie, nie da się już sprowadzić do znanych nam modeli ekonomicznych, kalkulacji energetycznych, cykli technologicznych i tradycyjnych metod politologicznych. Te modele wyjaśniające po prostu już nie działają.
Musimy radykalnie zmienić całe nasze pojmowanie Zachodu.
W naszej świadomości panował aksjomat, że użycie broni masowego rażenia to nie tylko krok skrajny, ale coś, co nigdy nie powinno się stać rzeczywistością, pod żadnym pozorem. Z samej swojej natury broń jądrowa jest bezużyteczna.
Zostały one użyte raz w 1945 roku. Jednak gdy tylko dwa antagonistyczne bloki mocarstw weszły w posiadanie takiej broni, wprowadzono stan absolutnego odstraszania strategicznego i nieodwołalnego tabu. Wraz z pojawieniem się równowagi nuklearnej, czynnik nuklearny stracił na znaczeniu jako realistyczna opcja w konflikcie zbrojnym.
Ale najwyraźniej jest inaczej – nie! Z racjonalnego punktu widzenia wszystko rzeczywiście powinno być dokładnie takie, jakie jest. Jeśli jednak zaobserwujemy coś innego, musimy zmienić nasze rozumienie zachodniej „racjonalności”.
Niestety, padliśmy ofiarą ogromnej inercji. Długo patrzyliśmy na zachód, goniąc za nim i nieustannie zostawaliśmy w tyle. Dostrzegliśmy tylko ostatni wagon tego pociągu odjeżdżający i ustawiliśmy się w jego szeregu. Ale dokąd pędziły pierwsze wagony i w jaką otchłań pędziła sama lokomotywa – nigdy nie zadaliśmy sobie tych pytań. A powinniśmy byli.
To już nie jest tylko dawno oczekiwany temat do dyskusji. To kwestia fizycznego przetrwania.
Skąd się wziął ten Zachód? Dokąd zmierza? Dlaczego zmienia się tak szybko i w tak strasznym, przerażającym kierunku? A przede wszystkim: czy w ogóle wsiedliśmy do właściwego pociągu?
Pamiętasz „Roztargnionego mężczyznę z ulicy Basséinaja”? W pewnym sensie miał szczęście: wsiadł do odłączonego wagonu, który nigdzie nie jechał. To jest coś, co można przeżyć.
Ale kiedy pociąg pędzi z szaloną prędkością w kierunku miejsca, gdzie czeka nas zagłada, a my przypadkowo do niego wsiedliśmy – jak wszyscy inni – bo wszyscy zaczęli biec i ja też pobiegłem, bo wszyscy stali w kolejce, żeby kupić bilety, a ja dołączyłem do kolejki – wtedy pojawia się egzystencjalne pytanie: Dokąd właściwie zmierzamy i czy naprawdę musimy tam jechać?
Dlatego też obecnie zachodzące na świecie procesy polityczne wydają się coraz bardziej chaotyczne i niezrozumiałe dla normalnych, suwerennych państw.
A Rosja jest normalną, wspaniałą, rozsądną i uporządkowaną cywilizacją.
Pilnie potrzebujemy radykalnie nowych sposobów myślenia, nowych narzędzi do analizy stosunków międzynarodowych i teorii cywilizacji.
Konieczna jest dogłębna analiza historyczna. Zachód nie popadł bowiem w szaleństwo z dnia na dzień – zmierzał ku temu przez wieki.
Musimy zrozumieć, gdzie ta ścieżka się zaczęła, w którym dokładnie momencie Zachód zboczył z kursu i czy zachodnia matryca od samego początku zawierała tę eschatologiczną siłę wybuchu, którą obserwujemy dzisiaj.
Potrzebujemy kompleksowej ponownej oceny całej historii świata, polityki światowej, teorii cywilizacji oraz naszego pojmowania ludzkości, kultury, nauki i filozofii.
To ogromne zadanie, które musimy wykonać, aby działać tak właściwie, jak to możliwe i odnieść zwycięstwo w tych ekstremalnych warunkach.
Moderator: Tak, Aleksandrze Geliewiczu [Duginie], to podnosi kwestię dotyczącą podstawowych mechanizmów demokratycznych wyborów.
Każde normalne społeczeństwo ma wbudowane mechanizmy samoregulacji – najbardziej zauważalną zmianą władzy jest zmiana w wyborach, podczas których ludzie mogą głosować na bardziej rozsądnego i odpowiedniego przywódcę politycznego, który jest w stanie realizować politykę zgodną z ich interesem.
Dziś jednak widzimy, że wielu zachodnich polityków całkowicie porzuciło ten cel i działa wbrew interesom własnych wyborców.
Oznacza to, że na tym głębokim poziomie sam mechanizm sprzężenia zwrotnego uległ załamaniu.
Alexander Dugin: Można na to spojrzeć w ten sposób. Ale być może powinniśmy również gruntownie przemyśleć nasze pojęcie „demokracji”.
Skąd właściwie wzięło się przekonanie, że demokracja to najlepszy system polityczny? Dlaczego ślepo uwierzyliśmy w ten liberalny mit, że system polityczny nieuchronnie się poprawia dzięki demokracji i regularnym zmianom władzy, zamiast się pogarszać?
Najwięksi myśliciele starożytności – Platon i Arystoteles – byli całkowicie przekonani o przeciwnym stanowisku. Uważali demokrację za jedną z najgorszych i najbardziej zdegenerowanych form rządów, nieuchronnie prowadzącą do chaosu, ochlokracji i demagogii.
Ciągła zmiana przywództwa politycznego pozbawia również władcę możliwości skupienia się na długoterminowym planowaniu strategicznym. Zamiast tego zmusza go do uprawiania populizmu i politycznej teatralności, aby zyskać krótkotrwałą aprobatę mas.
Dlaczego zaczęliśmy gloryfikować demokrację tylko dlatego, że poszliśmy w ślady Zachodu?
Nie ma w niej absolutnie nic świętego. Ani w Starym, ani w Nowym Testamencie, ani w Ewangeliach nie ma o niej ani słowa. Historia zbawienia oferuje nam zupełnie inne modele, sprawdzone przez tysiąclecia: rządy sędziów, rządy charyzmatycznych przywódców, rządy świętych królów i prawowite imperia.
Dlaczego nagle uwierzyliśmy w tę oświeconą zachodnią mitologię, że „demokracja i wybory wszystko naprawią”?
Nigdy niczego nie naprawiają i nigdy tego nie zrobili. Demokratycznym wstrząsom wszędzie towarzyszą potworna przemoc, upadek państw i ludobójstwo. Pomyślmy tylko o rewolucji francuskiej albo o tragedii naszej epoki zamętu i rewolucyjnych wstrząsów.
Demokracja jest w najlepszym razie jedną z kilku możliwych, historycznie uwarunkowanych form rządów politycznych. Jednak dla każdego bezstronnego obserwatora powinno być oczywiste, że nie jest ona w żadnym wypadku panaceum ani „najwyższym osiągnięciem ludzkiego ducha”.
Demokracja od samego początku zawierała w sobie głęboką niejednoznaczność. A to, w co się dziś przekształciła – w otwartą liberalną dyktaturę i rządy mniejszości – nie jest bynajmniej przypadkową ułomnością. Jest to raczej immanentna możliwość, jej genetyczny etap końcowy.
Dlatego naprawdę musimy wszystko przemyśleć na nowo.
Naszym głównym błędem jest to, że nieustannie gonimy Zachód i próbujemy go dogonić. Z czystej inercji wciąż myślimy w starych, liberalnych kategoriach: jakby „coś tam poszło nie tak z demokracją”.
Ale czy można w ogóle zakładać, że cokolwiek z nią pójdzie „dobrze”? Od urodzenia coś z nią było nie tak.
Nie jest przypadkiem, że klasyczna filozofia polityczna wyraźnie na to wskazuje: demokracja pojawia się, gdy społeczeństwo zaczyna się rozpadać, głupieć i rozpływać się w zatomizowaną masę.
I nie jest też przypadkiem, że w naszej tradycyjnej historii praktycznie nigdy nie było demokracji – ani de iure, ani de facto. I dzięki Bogu!
Demokracja nie jest zatem panaceum. Żadna zachodnia instytucja nie oferuje uniwersalnego rozwiązania.
Musimy gruntownie przemyśleć zarówno naszą własną tożsamość, jak i naszą bogatą historię oraz naszą cywilizacyjną przyszłość.
Musimy krytycznie przyjrzeć się i ponownie ocenić drogę, którą obrał Zachód, a która doprowadziła go do obecnego stanu.
W końcu nieustannie go goniliśmy – i dzięki Bogu! Już nie musimy gonić za tym szalonym pociągiem.
Musimy jasno zrozumieć: Zmierzamy w zupełnie innym kierunku. Obieramy fundamentalnie inny kurs.
Nasza rosyjska tradycja, nasza rosyjska cywilizacja, nasz Święty Kościół, nasz naród rosyjski, nasza państwowość, nasza wielka potęga i nasza kultura zawsze podążały swoją własną drogą.
Wróćmy więc na naszą własną drogę, na nasze rodzinne szlaki i ufnie podążajmy ku naszej rosyjskiej, suwerennej i cywilizacyjnej przyszłości.
Wtedy wszystko natychmiast się ułoży. Wtedy wyraźnie zobaczymy otchłań, w którą pędzi zachodnia lokomotywa. Wszystko stanie się dla nas całkowicie zrozumiałe.
Zdajemy sobie sprawę, że nie jest to bynajmniej przypadkowa „awaria” mechanizmu demokracji, ale że demokracja sama w sobie jest historyczną aberracją.
Jest to przedwczesna, bezpodstawna, globalna halucynacja narzucona przez mroczne elity o najbardziej złowrogich intencjach.
Wszyscy mówią o „demokracji”, ale nigdzie jej nie ma. A im głośniej o niej mówią, tym bardziej przerażające maski przybiera, odsłaniając coraz mroczniejsze, chtoniczne strony.
To również nie jest przypadek.
Innymi słowy, musimy nieodwołalnie przyjąć nasz rosyjski punkt widzenia na wszystko – zarówno na politykę, jak i na gospodarkę, technologię, religię i ducha.
Z tej perspektywy, z wysokości naszego własnego cywilizacyjnego punktu obserwacyjnego, musimy zrozumieć zarówno siebie, jak i cały otaczający nas świat.
Dopiero wtedy naprawdę zrozumiemy, co się dzieje na świecie.
W zasadzie już to robimy.
Przypomnijmy oficjalne dekrety naszego Prezydenta: obronę tradycyjnych wartości, oficjalne ogłoszenie Rosji państwową cywilizacją i świadomość pilnej potrzeby historycznego wyjaśnienia.
Wszystko to jest ruchem we właściwym kierunku – w stronę prawdziwej suwerenności cywilizacyjnej.
Oto ostateczne tłumaczenie na język niemiecki. Zachowałem językowo precyzyjny, filozoficzny i geopolityczny styl oryginału.
Problem polega jednak na tym, że wciąż jesteśmy głęboko zakorzenieni w zachodnich schematach myślowych – w zachodnich, pochopnych, sprzecznych, a czasem wręcz rażąco fałszywych i błędnych ideach. Z powodu tego ciężaru wciąż nie jesteśmy w stanie w pełni pojąć skali tego, co dzieje się w skali globalnej. A jednak właśnie to jesteśmy zobowiązani zrobić.
Moderator: Pozostańmy przy temacie demokracji: w Stanach Zjednoczonych zbliżają się wybory uzupełniające do Kongresu. Analitycy i eksperci mają różne oceny, ale wielu zgadza się, że Republikanie są zagrożeni utratą co najmniej jednej z dwóch izb – Izby Reprezentantów. Niektórzy przewidują nawet utratę kontroli nad Senatem.
Jak ocenia Pan ten rozwój sytuacji? Co się stanie w praktyce, jeśli te niekorzystne dla Trumpa scenariusze się ziszczą? I jak będzie on później próbował kształtować relacje z nami i ze społecznością międzynarodową?
Alexander Dugin: Po pierwsze, Trump po prostu nie będzie już w stanie kontynuować wielu z tego, co obecnie próbuje wdrożyć – nawet jeśli wahał się i działał niekonsekwentnie. Będzie bowiem poddawany ogromnej presji.
Demokraci to nasi absolutni, nieprzejednani wrogowie. Zmuszą już wątpiącego i chwiejnego Trumpa do skrajnie wąskiego korytarza działania. Koło zamachowe tzw. afery „Russiagate” zostanie ponownie wprawione w ruch. Powrócą oskarżenia, że jest „agentem Putina”, a cała ta bzdura zacznie się od nowa.
Nie wykluczam w żadnym wypadku impeachmentu Trumpa i jego przedwczesnego usunięcia ze stanowiska pod jakimkolwiek pretekstem.
Demokraci są obecnie wściekli. Jeśli uda im się przejąć kontrolę nad Kongresem, ich zemsta na Trumpie za okropności, których doświadczyli, będzie bezlitosna.
Początkowo rzeczywiście byli przerażeni: kiedy Elon Musk uruchomił DOGE i zaczął wstrząsać USAID, ugruntowane Państwo Głębokie uwierzyło, że faktycznie rozpoczęło demontaż tej agencji i że Trump zrealizuje swoje obietnice.
Ale potem zdali sobie sprawę, że to była tylko zwykła brawura, a nie przemyślana strategia, i trochę się uspokoili.
Ale nigdy nie wybaczą Trumpowi strachu, jaki w nich zaszczepił.
Ich zemsta na zwolennikach Trumpa będzie gorzka. Ustanowiona zostanie surowa liberalna dyktatura na wzór Macrona lub Tuska.
Nie wykluczam też wybuchu wojny domowej w Stanach Zjednoczonych, ponieważ amerykańskie społeczeństwo jest skrajnie spolaryzowane.
Trump podniósł rękę, ale nie uderzył – a w tak ciężkiej walce o władzę nie można tego wybaczyć.
Teraz ci, na których wcześniej kiwał palcem, wracają do władzy. I są zdeterminowani, by go zniszczyć.
Trump znajdzie się w niezwykle trudnej i krytycznej sytuacji. Bardzo szybko zostanie przyparty do muru.
Z pewnością nie będzie w stanie dotrzymać słowa, które nam dał. Już wcześniej nie był szczególnie chętny do dotrzymywania obietnic – a już na pewno nie nam.
W związku z tym sytuacja polityczna w Stanach Zjednoczonych będzie się nadal zaostrzać.
Jedyne, na co Trump mógłby się jeszcze zdecydować, kierując się mottem „Skoro stodoła już spłonęła, dom równie dobrze może spłonąć”, to wspólny atak z Netanjahu na Iran. Mógłby wtedy ogłosić się „królem świata” na jakieś piętnaście minut.
To wywołałoby zupełnie nieprzewidywalną reakcję łańcuchową.
Zdając sobie sprawę, że przyjście Mesjasza się opóźnia, fanatycy mogą próbować „sfałszować” jego przyjście, mówiąc obrazowo, poprzez sztucznie wywołaną katastrofę eschatologiczną.
Porażka Trumpa w wyborach lub jego polityczny paraliż ze strony Kongresu miałyby straszne konsekwencje.
Ale nawet gdyby jakimś cudem udało mu się utrzymać kontrolę nad Kongresem, nie można by się po nim spodziewać niczego fundamentalnie dobrego. Nawet gdyby szczerze pragnął osiągnąć rozsądne porozumienie, jego zacietrzewieni przeciwnicy po prostu by mu to uniemożliwili.
Oczywiście, bylibyśmy bardzo wdzięczni, gdyby Zachód w końcu pogrążył się w swoich wewnętrznych konfliktach i zostawił nas w spokoju.
Ale nie mamy prawa oczekiwać takiego daru z zewnątrz.
Jeśli nie zadbamy o siebie – o nasze bezpieczeństwo, nasze zwycięstwa, nasze fundamentalne wyzwania i nasze głębsze pytania o sens – nikt nie zrobi tego za nas.
Jeśli Rosja nie uratuje się sama – z Bożą pomocą, w wierze w Jego ducha, w Jego historię, w Jego naród, w Jego wielką potęgę państwową i w Jego Święty Kościół – to nikt nie da nam tego zwycięstwa i tego zbawienia.
Jesteśmy zobowiązani walczyć o nich własnymi rękami!
Źródła:
1Uwaga tłumacza: „Eurokołchoz” (евроколхоз) to pejoratywne określenie łączące słowa „Europa/UE” i „kołchoz” (radziecki kołchoz). Przedstawia ono Unię Europejską jako sztywny, odgórny system kolektywistyczny, w którym suwerenność narodowa jest podporządkowana centralnej biurokracji – podobnie jak radzieccy chłopi byli siłą włączani do kołchozów rolnych pod ścisłą centralną kontrolą, tracąc w ten sposób swoją autonomię ekonomiczną i polityczną.
2Uwaga tłumacza: „Euro-Trojki” (евротройки) nawiązują do tzw. trojek działających w czasie europejskiego kryzysu zadłużenia państwowego, w skład których wchodziły Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny i Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW). Instytucje te uzależniły swoje wsparcie od wprowadzenia środków oszczędnościowych i wprowadzenia warunków polityki gospodarczej dla państw członkowskich. W tym kontekście termin ten odnosi się do organów nadrzędnych, które mają pierwszeństwo przed wybranymi rządami krajowymi i egzekwują przestrzeganie ich dyrektyw. UE jest zatem przedstawiana jako niedemokratyczny mechanizm narzuconych z zewnątrz nakazów, a nie jako dobrowolne stowarzyszenie suwerennych państw.
3Uwaga tłumacza: „Roztargniony mężczyzna z ulicy Basiejnaja” to aluzja do słynnego dziecięcego wiersza radzieckiego poety Samuiła Marszaka z 1928 roku, który później został zaadaptowany na znany film animowany. Opowiada historię roztargnionego mężczyzny, który doświadcza wszelkiego rodzaju nieszczęść. Między innymi wsiada do pociągu i odkrywa, że przypadkowo znalazł się w oderwanym wagonie, który się nie porusza.
W wywiadzie obraz ten jest użyty metaforycznie: W przeciwieństwie do roztargnionego mężczyzny, który miał szczęście, że jego wagon pozostał w miejscu, ci, którzy podążali za Zachodem, mogli wsiąść do pociągu pędzącego z pełną prędkością ku katastrofie.
4Uwaga tłumacza: Tak zwany „Czas Smuty” (Смутное время, ok. 1598–1613) odnosi się do okresu kryzysu dynastycznego, wojny domowej, głodu i interwencji zagranicznej w Rosji. Rozpoczął się on po śmierci ostatniego cara z dynastii Rurykowiczów, a zakończył wraz z wstąpieniem na tron dynastii Romanowów. W wywiadzie ten okres historyczny służy jako przykład przemocy, upadku państwa i wstrząsów politycznych, które mogą towarzyszyć okresom rozpadu politycznego i spornym stosunkom władzy. Jest on cytowany, wraz z rewolucją francuską, jako przestroga przed chaosem, który może nastąpić po upadku istniejącego porządku politycznego.
W wywiadzie z Glennem Diesenem, pułkownik Lawrence Wilkersonen.wikipedia.org/wiki/Lawrence_Wilkerson, były szef sztabu sekretarza stanu USA (Colin’a Powell’a), wyjaśnił, w jaki sposóbUSA oraz zachodnie służby wywiadowcze ukształtowały krajobraz polityczny w Europie i „nauczyły psy szczekać”.
* „Przekupiliśmy redaktorów gazet”
* „Przekupiliśmy przywódców związków zawodowych”
* „Przekupiliśmy parlamentarzystów”
* „Przekupiliśmy dwóch sekretarzy generalnych: Jensa Stoltenberga i Marka Rutte”
* „Przekupiliśmy całe kraje, jeśli chodzi o ich aparat polityczny i czynniki, które na nie wpływają”
Według Wilkersona, proces ten uległ przyspieszeniu po 2002 roku, kiedy to zainwestowano miliardy dolarów, wykorzystując jako narzędzie agencję USAID.
Pułkownik wskazuje na CIA, MI6 oraz, w pewnym stopniu, Mossad jako podmioty zaangażowane w budowę opisywanego systemu wpływów.
Zaprojektowano, skonstruowano i sfinansowano system polityczny tak, by zapewnić, że Europa będzie postępować zgodnie z amerykańskimi interesami strategicznymi.
Wywiad został opublikowany 19 sierpnia 2026 r. w podcaście *Glenn Diesen – Greater Eurasia*.
