Wiele lat temu podczas wakacji spędzanych nad Jeziorakiem byłam świadkiem jak mała dziewczynka zabiła na przystani w Iławie pająka i potem strasznie płakała. Byłam pewna, że poniewczasie pożałowała tego pająka i płakała nad jego losem więc chciałam ją pocieszyć rozmową, ale ku memu zdumieniu okazało się, że dziewczynka płakała nad sobą. Szlochając opowiadała jakie to było obrzydliwe gdy rozgniotła pająka butem, że nigdy tego nie zapomni i będzie to ją prześladowało w snach. Zrezygnowałam z pocieszania jej, a jej potworny egocentryzm wytłumaczyłam sobie niedojrzałością związaną z bardzo młodym wiekiem. Osobiście nie zabijam pająków, nawet w domu. Stosuję sprawdzony sposób pozbycia się niepożądanego lokatora. Unieruchamiam go pod szklanką, podkładam pod szklankę tekturkę i w lecie wynoszę pająka na podwórko, a w zimie na klatkę schodową. Syn naśmiewa się z mego starczego sentymentalizmu i twierdzi, że pająki natychmiast po wyrzuceniu wracają całymi oddziałami do naszego mieszkania. Nie przechwalam się tym moim obyczajem, nie wiążę z nim żadnej ideologii, oszczędzam sobie po prostu traumy, która stała się udziałem małej żeglarki z Iławy.
A teraz poważnie – prawdziwy szok przeżyłam słuchając relacji świadków potwornego morderstwa na kampusie Uniwersytetu Warszawskiego. Większość świadków skupiała się na swoich przeżyciach, młodzi mężczyźni – jak ta dziewczynka z Iławy – opowiadali jakim strasznym dla nich przeżyciem było obserwowanie wydarzeń, jak to stracili poczucie bezpieczeństwa, jak to rozglądają się teraz w tramwaju czy w autobusie w obawie przed niespodziewanym atakiem i jak trudno będzie im sobie z tymi przeżyciami poradzić.
Nie stawiam im zarzutu, że nie pomogli kobiecie. Nie udzielanie pomocy w sytuacji zagrożenia własnego życia nie jest penalizowane i nie polega nawet ocenie moralnej czy obyczajowej. Co więcej – przedstawiciele policji i innych służb porządkowych zachęcają do bierności. W niebezpiecznej sytuacji radzą poddawać się rozkazom agresora, wykonywać jego polecenia i czekać na pomoc instytucjonalną. Nie ma się jednak czym chwalić. Młody mężczyzna nie ma powodu się przechwalać, że widząc okrutnie mordowaną kobietę ucieka do najbliższego budynku i starannie zamyka za sobą drzwi.
Jest to rezultat wychowywania młodzieży w „wyuczonej bezradności”, jak to nazwała minister oświaty rządu norweskiego po wydarzeniach na wyspie Utøya, gdzie jeden przestępca zamordował 77 osób skutecznie terroryzując blisko 10 razy więcej. Ludzie, którzy uciekali do namiotów i chowali głowy pod poduszki wystawiając na strzał plecy (ściśle rzecz biorąc – miejsce gdzie plecy nazwę swą szlachetną tracą) jeżeli przypadkiem uniknęli śmierci uczestniczyli potem w manifestacjach na ulicach Oslo, machali białymi tulipanami oraz wozili na wyspę Utøya różne lalki, misie i zajączki. W tym, że się bali nie ma nic złego ani nic dziwnego. Dlaczego jednak nie uciekali do lasu, a przede wszystkim dlaczego nie próbowali powstrzymać napastnika – pozostanie dla mnie fenomenem trudnym do zrozumienia. Natomiast machanie białymi tulipanami i układanie w miejscu kaźni zabawek odbieram jako obrzydliwy infantylizm. Godny pięcioletniej dziewczynki z Iławy.
Wszystko sprowadza się do nie zachowywania właściwych proporcji. Ktoś traci życie a ty się rozczulasz nad sobą. Dokładnie to samo dotyczy siostry Grzegorza Brauna, Moniki Braun. Cytuję fragment jej listu dosłownie, aby czytelnicy mogli sami ocenić głębię jej hipokryzji. Pani Monika rozpacza nad upadkiem moralnym swojego brata jakby to on kogoś zamordował. Natomiast głęboko współczuje lekarce z Oleśnicy, choć to ona przecież zamordowała i to w okrutny sposób niewinne dziecko. Oto fragment listu otwartego Moniki Braun.
„Ostatnia napaść na Gizelę Jagielską, ginekolożkę z Oleśnicy przelała czarę. Zarówno sama dzikość tej napaści, kompletne lekceważenie norm prawnych i społecznych w poczuciu własnej nietykalności, jak i to, że ofiarą była lekarka wykonująca swoje obowiązki, kobieta identyfikująca się z innymi kobietami (tak jak ja) – sprawiają, że chcę wyrazić wzburzenie i smutek. Może nawet rozpacz. Nie po raz pierwszy mężczyzna chce zarządzać ciałem kobiety – tej i innych. Nie po raz pierwszy czuje się do tego w prawie. Tak poprzez fizyczny atak, jak i przez forsowanie regulacji mających dalej ograniczać ludzkie swobody. Po raz pierwszy jest to mój brat.”
Mamy do czynienia z całkowitym postawieniem sprawy na głowie. Dziecko nie żyje, śmierć przez wstrzyknięcie do serca chlorku potasu jest wyjątkowo bolesna. Zauważmy, że nawet usypianym psom podaje się najpierw znieczulenie.
Okazuje się, że w oczach Moniki Braun to lekarka jest ofiarą, a nie dziecko. Monika Braun powołuje się na fakt, że Jagielska wykonywała swe obowiązki. To zbanalizowany przez częste nadużywanie argument, lecz trudno z niego zrezygnować. Hitlerowcy oprawcy też działali w ramach obowiązującego wówczas zbrodniczego prawa. Monika w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku donosi na swego brata i go potępia.
Trudno się oprzeć przed przypomnieniem że za donos na ojca niejaki Павка Морозов стал героем Советского Союза (został bohaterem Związku Radzieckiego). Nie wiem kim jest Monika Braun i co może zyskać na tym donosie. Być może tylko aprobatę swego środowiska. Nie zostanie – choć na to zasłużyła – героем Советского Союза, bo Союз już nie istnieje. Jednak mentalność charakterystyczna dla Союза jak widać pozostała. Jej przejawem było złożenie na ołtarzu ideologii ofiary z członka swojej rodziny.
Kolejnym przejawem zdziczenia współczesnych obyczajów jest fakt, że studenci prawa zamiast pomóc mordowanej kobiecie fotografowali i filmowali całe wydarzenie. Mieli prawo się bać, lecz chyba nie bali się aż tak bardzo jeżeli robili zdjęcia. A może jak pani Monika za naganne uważają „forsowanie regulacji mających dalej ograniczać ludzkie swobody”? W tym swobodę zabijania nienarodzonych dzieci oraz wyboru orientacji seksualnej. W takim razie to prawdziwi bohaterowie naszych czasów – истинные герои нашего времени.
Ataki na białych przychodzą ze wszystkich stron, a imigracja zastępcza, multikulturalizm, feminizm, pornografia, promocja LGBT+, dyskryminacja białych w edukacji i na rynku pracy oraz prawa zakazujące mowy nienawiści to tylko niektóre aspekty niekończących się prześladowań rasy, która stworzyła największą cywilizację znaną człowiekowi.[1]
Pluralizm etniczny i religijny służy również zewnętrznym interesom żydowskim, ponieważ Żydzi stają się tylko jedną z wielu grup etnicznych. Powoduje to dyfuzję wpływów politycznych i kulturowych wśród różnych grup etnicznych i religijnych, a rozwijanie zjednoczonych, spójnych grup gojów zjednoczonych w sprzeciwie wobec judaizmu staje się trudne lub niemożliwe. Historycznie rzecz biorąc, główne ruchy antysemickie miały tendencję do wybuchania w społeczeństwach, które były, poza Żydami, religijnie lub etnicznie jednorodne (patrz Separation and Its Discontents). Z drugiej strony, jednym z powodów względnego braku antysemityzmu w Stanach Zjednoczonych w porównaniu z Europą było to, że „Żydzi nie wyróżniali się jako samotna grupa [religijnych] nonkonformistów” (Higham 1984, 156). Chociaż pluralizm etniczny i kulturowy z pewnością nie gwarantuje zaspokojenia interesów żydowskich, niemniej jednak jest tak, że społeczeństwa etnicznie i religijnie pluralistyczne były postrzegane przez Żydów jako bardziej prawdopodobne do zaspokojenia interesów żydowskich niż społeczeństwa charakteryzujące się etniczną i religijną jednorodnością wśród gojów.
Rzeczywiście, na podstawowym poziomie, motywacja całej żydowskiej aktywności intelektualnej i politycznej omawianej w tym tomie jest ściśle związana z obawami przed antysemityzmem. Svonkin (1997, 8ff) pokazuje, że poczucie „niepokoju” i niepewności przenikało amerykańskich Żydów w następstwie II wojny światowej, nawet w obliczu dowodów, że antysemityzm zmniejszył się do tego stopnia, że stał się zjawiskiem marginalnym. W bezpośrednim rezultacie „podstawowym celem żydowskich agencji ds. stosunków międzygrupowych [tj. AJCommittee, AJCongress i ADL] po 1945 r. było… zapobiegnięcie pojawieniu się antysemickiego reakcyjnego ruchu masowego w Stanach Zjednoczonych” (Svonkin 1997, 8).
Pisząc w latach 70., Isaacs (1974, 14ff) opisuje wszechobecną niepewność amerykańskich Żydów i ich nadwrażliwość na wszystko, co można by uznać za antysemickie. Przeprowadzając wywiady z „wybitnymi osobistościami publicznymi” na temat antysemityzmu na początku lat 70., Isaacs zapytał: „Czy uważasz, że mogłoby się to zdarzyć tutaj?” „Nigdy nie było konieczne definiowanie 'tego’. W prawie każdym przypadku odpowiedź była mniej więcej taka sama: 'Jeśli w ogóle znasz historię, musisz zakładać nie, że to mogłoby się zdarzyć, ale że prawdopodobnie się zdarzy’ lub 'To nie jest kwestia czy; to jest kwestia kiedy’” (s. 15).
Isaacs, moim zdaniem słusznie, przypisuje intensywność żydowskiego zaangażowania w politykę temu strachowi przed antysemityzmem. Aktywizm żydowski na rzecz imigracji jest tylko jednym aspektem wielotorowego ruchu mającego na celu zapobieganie rozwojowi masowego ruchu antysemityzmu w społeczeństwach zachodnich. Inne aspekty tego programu są krótko omówione poniżej.
Wyraźne stwierdzenia łączące politykę imigracyjną z żydowskim zainteresowaniem pluralizmem kulturowym można znaleźć wśród wybitnych żydowskich naukowców społecznych i aktywistów politycznych. W swojej recenzji książki Horace’a Kallena (1956) Cultural Pluralism and the American Idea, która ukazała się w Congress Weekly (wydawanym przez AJCongress), Joseph L. Blau (1958, 15) zauważył, że „pogląd Kallena jest potrzebny, aby służyć sprawie grup mniejszościowych i kultur mniejszościowych w tym kraju bez stałej większości” — co oznacza, że ideologia multikulturalizmu Kallena sprzeciwia się interesom jakiejkolwiek grupy etnicznej w dominacji nad Stanami Zjednoczonymi. Znany autor i wybitny syjonista Maurice Samuel (1924, 215), pisząc częściowo jako negatywną reakcję na ustawę imigracyjną z 1924 r., napisał: „Jeśli zatem walka między nami [tj. Żydami i poganami] ma kiedykolwiek wyjść poza sferę fizyczną, wasze demokracje będą musiały zmienić swoje żądania rasowej, duchowej i kulturowej jednorodności w obrębie państwa. Ale byłoby głupotą traktować to jako możliwość, ponieważ tendencja tej cywilizacji jest w przeciwnym kierunku. Istnieje stałe podejście do identyfikacji rządu z rasą, zamiast z państwem politycznym”.
Samuel potępił ustawodawstwo z 1924 r., twierdząc, że narusza ono jego koncepcję Stanów Zjednoczonych jako bytu czysto politycznego, bez żadnych implikacji etnicznych:
Właśnie byliśmy świadkami w Ameryce powtórzenia, w osobliwej formie dostosowanej do tego kraju, złowrogiej farsy, do której doświadczenie wielu stuleci jeszcze nas nie przyzwyczaiło. Jeśli Ameryka miała jakiekolwiek znaczenie, to leżało ono w osobliwej próbie wzniesienia się ponad trend naszej obecnej cywilizacji — utożsamianie rasy z państwem. . . . Ameryka była zatem Nowym Światem pod tym istotnym względem — że państwo było czystym ideałem, a narodowość była tożsama jedynie z akceptacją ideału. Ale teraz wydaje się, że cały punkt widzenia był błędny, że Ameryka nie była w stanie wznieść się ponad swoje korzenie, a pozór idealnego nacjonalizmu był jedynie etapem we właściwym rozwoju powszechnego ducha gojowskiego. . . . Dzisiaj, gdy rasa triumfuje nad ideałem, antysemityzm obnaża swoje kły, a do bezdusznej odmowy najbardziej podstawowego prawa człowieka, prawa do azylu, dodano tchórzliwą zniewagę. Nie tylko jesteśmy wykluczeni, ale w nieomylnym języku praw imigracyjnych mówi się nam, że jesteśmy „gorszym” narodem. Bez moralnej odwagi, by stawić czoło swoim złym instynktom, kraj przygotowywał się, za pośrednictwem swoich dziennikarzy, przez długi ciąg oczerniania Żyda, a gdy wystarczająco zainspirowany popularnymi i „naukowymi” miksturami, popełnił czyn. (str. 218–220)
Podobnego zdania jest wybitny żydowski socjolog i aktywista etniczny Earl Raab, który bardzo pozytywnie odniósł się do sukcesów amerykańskiej polityki imigracyjnej, jeśli chodzi o zmianę składu etnicznego Stanów Zjednoczonych od 1965 r.[2]Raab zauważa, że społeczność żydowska przejęła wiodącą rolę w zmianie północno-zachodnioeuropejskiego uprzedzenia amerykańskiej polityki imigracyjnej (1993a, 17) i utrzymuje również, że jednym z czynników hamujących antysemityzm we współczesnych Stanach Zjednoczonych jest to, że „rosnąca heterogeniczność etniczna, będąca wynikiem imigracji, jeszcze bardziej utrudniła rozwój partii politycznej lub masowego ruchu bigoterii” (1995, 91). Lub bardziej kolorowo:
Biuro Spisowe właśnie poinformowało, że wkrótce około połowa populacji amerykańskiej będzie niebiała lub nieeuropejska. I wszyscy będą obywatelami amerykańskimi. Przekroczyliśmy punkt, w którym partia nazistowsko-aryjska będzie mogła zwyciężyć w tym kraju.
My [Żydzi] pielęgnujemy amerykański klimat sprzeciwu wobec bigoterii od około pół wieku. Ten klimat nie został jeszcze doprowadzony do perfekcji, ale heterogeniczna natura naszej populacji sprawia, że staje się on nieodwracalny — i sprawia, że nasze konstytucyjne ograniczenia przeciwko bigoterii są bardziej praktyczne niż kiedykolwiek. (Raab 1993b, 23)
A pisarka Boston Globe, SI Rosenbaum, która w 2019 r. twierdziła, że główną lekcją „Holocaustu” jest to, że „biała supremacja może zwrócić się przeciwko nam w każdej chwili” i że strategia odwoływania się do białej większości „nigdy nie działała dla nas. Nie chroniła nas w Hiszpanii, Anglii, Francji ani Niemczech. Nie ma powodu, aby sądzić, że zadziała teraz”. Centralnym pytaniem żydowskiego zaangażowania politycznego w społeczeństwach zachodnich, jak nalegała, jest „jak przetrwamy jako populacja mniejszościowa”, gdzie jedną wielką zaletą, z której korzysta amerykańscy Żydzi, jest to, że „w przeciwieństwie do innych miejsc, w których rozkwitł etniczny nacjonalizm, USA szybko zbliżają się do pluralizmu mniejszości”. Przewodnictwo nad koalicją grup niebiałych, aby aktywnie sprzeciwiać się interesom białych, jest nowym żydowskim etniczno-politycznym nakazem: „Jeśli Żydzi mają przetrwać w przyszłości, będziemy musieli stanąć po stronie ludzi kolorowych dla naszego wzajemnego dobra”.[3]
Argument „różnorodność jako bezpieczeństwo” został przedstawiony przez Leonarda S. Glickmana, prezesa i dyrektora generalnego Hebrew Immigrant Aid Society, żydowskiej grupy, która od ponad wieku opowiada się za otwartą imigracją do Stanów Zjednoczonych. Glickman stwierdził: „Im bardziej zróżnicowane jest amerykańskie społeczeństwo, tym bezpieczniejsi są [Żydzi]”.[4]Obecnie HIAS jest mocno zaangażowany w rekrutację uchodźców z Afryki, którzy mają emigrować do USA.
Pozytywne nastawienie do różnorodności kulturowej pojawiło się również w innych wypowiedziach na temat imigracji żydowskich autorów i przywódców. Charles Silberman (1985, 350) zauważa: „Amerykańscy Żydzi są oddani tolerancji kulturowej ze względu na swoje przekonanie – mocno zakorzenione w historii – że Żydzi są bezpieczni tylko w społeczeństwie akceptującym szeroki zakres postaw i zachowań, a także różnorodność grup religijnych i etnicznych. To właśnie to przekonanie, na przykład, a nie aprobata homoseksualizmu, sprawia, że przytłaczająca większość amerykańskich Żydów popiera „prawa gejów” i zajmuje liberalne stanowisko w większości innych tak zwanych „społecznych” kwestii”.[5]
Podobnie, wymieniając pozytywne korzyści imigracji, dyrektor waszyngtońskiego biura akcji Council of Jewish Federations stwierdził, że imigracja „to kwestia różnorodności, wzbogacenia kulturowego i możliwości ekonomicznych dla imigrantów” (w Forward, 8 marca 1996, 5). A podsumowując zaangażowanie Żydów w ustawodawcze batalie o imigrację w 1996 r., w artykule w gazecie stwierdzono, że „grupy żydowskie nie zdołały zniszczyć szeregu przepisów, które odzwierciedlają rodzaj politycznej celowości, którą uważają za bezpośredni atak na amerykański pluralizm” (Detroit Jewish News, 10 maja 1996).
Ponieważ liberalna polityka imigracyjna jest żywotnym interesem żydowskim, nie dziwi fakt, że poparcie dla liberalnej polityki imigracyjnej obejmuje całe żydowskie spektrum polityczne. Sidney Hook, który wraz z innymi nowojorskimi intelektualistami może być postrzegany jako intelektualny prekursor neokonserwatyzmu, utożsamiał demokrację z równością różnic i maksymalizacją różnorodności kulturowej (patrz rozdz. 6). Neokonserwatyści byli silnymi zwolennikami liberalnej polityki imigracyjnej, a między przeważnie żydowskimi neokonserwatystami a przeważnie nieżydowskimi paleokonserwatystami doszło do konfliktu w kwestii imigracji z Trzeciego Świata do Stanów Zjednoczonych. Neokonserwatyści Norman Podhoretz i Richard John Neuhaus zareagowali bardzo negatywnie na artykuł paleokonserwatysty zaniepokojonego, że taka imigracja ostatecznie doprowadzi do zdominowania Stanów Zjednoczonych przez takich imigrantów (patrz Judis 1990, 33). Innymi przykładami są neokonserwatyści Julian Simon (1990) i Ben Wattenberg (1991), którzy obaj opowiadają się za bardzo wysokim poziomem imigracji ze wszystkich stron świata, tak aby Stany Zjednoczone stały się tym, co Wattenberg opisuje jako pierwszy na świecie „naród uniwersalny”. Na podstawie ostatnich danych Fetzer (1996) podaje, że Żydzi są nadal o wiele bardziej przychylni imigracji do Stanów Zjednoczonych niż jakakolwiek inna grupa etniczna lub religia.
Jak zauważył żydowski dziennikarz Charles E. Silberman, amerykańscy Żydzi angażują się w tego typu działania, „ze względu na ich historycznie ugruntowane przekonanie, że Żydzi są bezpieczni tylko w społeczeństwie, które akceptuje szeroki wachlarz postaw i zachowań, a także różnorodność grup religijnych i etnicznych”.[6]
Podobnie myśli żydowski felietonista New York Timesa i laureat Nagrody Pulitzera, neokonserwatysta Bret Stephens, jest przekonany, że
Żydzi mogą prosperować i być bezpieczni na świecie tylko wtedy, gdy dominującymi wartościami są wartości liberalne. Przez liberalne nie mam na myśli Kamali Harris i Elizabeth Warren, mam na myśli liberalne w klasycznym sensie, szacunek dla pluralizmu, nacisk na tolerancję, nacisk na wolności jednostki, te baldachimy wartości, które są DNA tego, co nazywamy liberalno-demokratycznym społeczeństwem. Administracja Trumpa reprezentuje znaczący i niebezpieczny regres od tych wartości. Uważam, że komentarze, postawa tej administracji wobec imigracji, imigracji meksykańskiej, imigracji latynoamerykańskiej, są skandalem. Bycie antyimigranckim wydaje mi się sprzeczne z etosem wartości liberalnych, które były tak korzystne dla nas, Żydów. To odwrócenie liberalizmu, nie tylko w odniesieniu do imigrantów, ale także w odniesieniu do stosunku do mediów, nieuprzejmości i ataków na podstawowe instytucje rządowe, jest, moim zdaniem, w dłuższej perspektywie niebezpieczne dla Żydów, ponieważ trudno mi sobie przypomnieć nieliberalne porządki w przeszłości, które nie zbuntowałyby się przeciwko Żydom, i trudno mi sobie wyobrazić populistyczne porządki w przeszłości, które nie zakończyły się buntem przeciwko Żydom […].[7]
Jako Żyd, George Soros, jeden z najwierniejszych propagatorów multikulturalizmu i różnorodności seksualnej, czuje się komfortowo i swobodnie, aby działać tak, jak chce, tylko w krajach wielorasowych, wieloetnicznych i pluralistycznych. W krajach podzielonych na kilka enklaw seksualnych, etnicznych i rasowych, gdzie mniejszości mogą żyć swobodnie zgodnie ze swoimi zwyczajami i gdzie dozwolone są najbardziej dekadenckie obyczaje, Żydzi w tym bałaganie czują się jak ryby w wodzie. „Mój ojciec”, wyjaśnia Alex Soros, „jest przekonany, że Żyd może czuć się bezpiecznie tylko w świecie, w którym wszystkie mniejszości są chronione. Walczysz o otwarte społeczeństwo, ponieważ jako Żyd możesz żyć tylko w takim społeczeństwie, chyba że zostaniesz nacjonalistą i będziesz walczył tylko o swoje prawa we własnym kraju”,[8]jak na przykład w Izraelu…
Jak zauważa francuski pisarz Hervé Ryssen w swojej książce Le fanatisme juif ( Fanatyzm żydowski ), Elie Wiesel wyraził tę ideę bardzo dobrze w swoich Wspomnieniach :
Spędziłem szabat z żydowską rodziną w Bombaju” – pisze. Poszedłem do synagogi. Żydzi z dumą opowiadali mi o swoim sukcesie. Sassoonowie i Kadouri to bogate rodziny, dynastie, ale nikomu nigdy nie przyszłoby do głowy, żeby ich nienawidzić z powodu ich pochodzenia lub żydowskich powiązań; w tym rozległym kraju jest tak wiele grup etnicznych, tak wiele języków, tak wiele kultur, tak wiele tradycji, że Żydzi nie wyróżniają się jako konkretna grupa.[9]
Tak należy interpretować oświadczenie Anthony’ego Blinkena na temat znaczenia promowania praw LGBTQ+ na całym świecie. Aby zwyciężyć i zrealizować swoje hegemoniczne cele, etniczność żydowska musi stworzyć przyjazny Żydom świat. W poniższym cytacie przedstawiliśmy w nawiasach prawdziwe znaczenie tego oświadczenia. To jest dwójmyślenie w najlepszym wydaniu. Żydzi tacy jak Charles E. Silberman, Bret Stephens, George Soros i Elie Wiesel cytowani powyżej, są jak ryby w wodzie w krajach opisanych poniżej, z moimi interpolacjami:
Obrona i promowanie praw LGBTQI+ na całym świecie to właściwa rzecz do zrobienia, ale poza tym jest to mądra i konieczna rzecz do zrobienia dla naszego kraju [dla Żydów], dla naszego bezpieczeństwa narodowego [bezpieczeństwa narodowego Żydów], dla naszego dobrobytu [dobrostanu Żydów]. I dlaczego tak jest? To dość podstawowe. Jeśli rozejrzysz się po świecie i spojrzysz na kraje, które szanują prawa społeczności LGBTQI+, są one bardziej stabilne [niestabilne], są zdrowsze [moralnie i fizycznie zepsute], są bardziej zamożne [zubożałe, zadłużone], są bardziej demokratyczne [są bardziej podatne, osłabione i w rezultacie bardziej filosemickie]. Ci, którzy tego nie robią, nie są [ci, którzy tego nie robią, są zbyt silni i antysemiccy]. I to jest dość fundamentalna rzecz, ponieważ świat stabilnych [niestabilnych], zdrowych [niezdrowych], zamożnych [zubożałych], demokratycznych krajów [bardziej podatnych, osłabionych i bardziej filosemickich] jest światem dobrym dla Stanów Zjednoczonych [Żydów]. Świat, który prezentuje przeciwieństwo [silny i moralnie zdrowy] nie jest [dobry dla Żydów]. I istnieje bezpośrednia korelacja — bezpośrednia korelacja — między krajami szanującymi te prawa a zdrowiem ich społeczeństw [zdrowiem społeczeństwa żydowskiego], jak widzimy każdego dnia.
Brytyjski arystokrata Anthony M. Ludovici,
[…] nie ma powodów, ani antropologicznych, ani historycznych, aby uważać Żydów za coś innego niż określony, wysoce wyspecjalizowany typ ludzkości. Od swoich przodków Beduinów odziedziczyli pewne cechy, z których niektóre zostały zachowane w znacznym stopniu niezmienione do dziś. Zachowaniu przez nich tych przodków sprzyjały częściowo okoliczności ich historii jako ludu, a częściowo pierwotny pęd, jaki posiadały same cechy. Wśród bardziej wyrazistych z tych cech: ukryta tendencja do demokratycznego i liberalnego poglądu na świat, która staje się aktywna i bojowa, gdy Żydzi stają przed problemem osiedlenia się wśród konserwatywnego ludu. Ta demokratyczna i liberalna tendencja ma dwa możliwe korzenie — nawyk indywidualnej wolności i nieobowiązywania nikogo w państwie koczowniczym; i uznanie przez Żydów, gdy mają do czynienia z narodem konserwatywnym lub zorganizowanym na wzór arystokratyczny, pożyteczności opowiadania się po stronie i wspierania wszystkich tych elementów w kraju, które podważają tradycje konserwatywne i arystokratyczne.[10]
Odniesienia
Higham, J. (1984). Wyślij to do mnie: imigranci w miejskiej Ameryce , wyd. poprawione. Baltimore: Johns Hopkins University Press.
Isaacs, SD (1974). Żydzi i polityka amerykańska . Garden City, NY: Doubleday.
Judis, J. (1990). Konserwatywny krach. The American Prospect (jesień): 30–42.
Kallen, HM (1915). Demokracja kontra tygiel. Nation 100 (18 i 25 lutego): 190–194, 217–220.
——— (1924). Kultura i demokracja w Stanach Zjednoczonych. Nowy Jork: Arno Press.
Raab, E. (1993a). Jewish Bulletin (23 lipca).
——— (1993b). Jewish Bulletin (19 lutego).
——— (1995). Czy antysemityzm może zniknąć? W: Antisemitism in America Today: Outspoken Experts Explode the Myths , red. JA Chanes. Nowy Jork: Birch Lane Press.
Samuel, M. (2022). You Gentiles ; przedmowa Kevina MacDonalda. Antelope Hill; oryg. wyd.: Harcourt, Brace, 1924.
Simon, J. (1990). Kwestie populacji: ludzie, zasoby, środowisko i imigracja. New Brunswick, NJ: Transaction Press.
Svonkin, S. (1997). Żydzi przeciwko uprzedzeniom: Amerykańscy Żydzi i walka o wolności obywatelskie. Nowy Jork: Columbia University Press.
Wattenberg, B. (1991). Pierwszy naród uniwersalny: główne wskaźniki i idee dotyczące wzrostu Ameryki w latach 90. XX wieku . Nowy Jork: Free Press.
[2] Raab był związany z ADL i jest emerytowanym dyrektorem wykonawczym Perlmutter Institute for Jewish Advocacy na Brandeis University. Jest również felietonistą w San Francisco Jewish Bulletin. Jest między innymi współautorem, wraz z Seymourem Martinem Lipsetem, The Politics of Unreason: Right-Wing Extremism in America, 1790–1970 (Lipset & Raab 1970), tomu z serii książek o antysemityzmie w Stanach Zjednoczonych sponsorowanej przez ADL i omawianej w rozdziale 6. Lipset jest uważany za członka New York Intellectuals omawianego w rozdziale 7.
[3] SI Rosenberg, „Szokująco duża liczba Żydów chętnie współpracowała z supremacją białych”, The Boston Globe (1 marca 2019).
[4] Cattan, N. (2002). „Społeczność kwestionuje „otwarte drzwi”: zażarta debata na temat imigracji”. Forward , 29 listopada.
[5] Co więcej, głęboką obawę, że etnicznie i kulturowo jednorodna Ameryka zagrozi interesom Żydów, można dostrzec w komentarzach Silbermana (1985, 347–348) na temat atrakcyjności Żydów dla „Partii Demokratycznej… z jej tradycyjną gościnnością wobec grup etnicznych niebędących WASP-ami… Wybitny ekonomista, który stanowczo nie zgadzał się z polityką ekonomiczną Mondale’a, mimo to na niego głosował. „Oglądałem konwencje w telewizji” — wyjaśnił — „i Republikanie nie wyglądali na ludzi, których lubię”. Ta sama reakcja sprawiła, że wielu Żydów głosowało na Cartera w 1980 roku, pomimo ich niechęci do niego; „Wolę żyć w kraju rządzonym przez twarze, które widziałem na konwencji Demokratów, niż przez te, które widziałem na konwencji Republikanów” — powiedział mi znany autor.
[6] Charles E. Silberman, A Certain People: American Jews and Their Lives Today , Simon and Schuster, 1985. Cytowane przez Scotta Howarda w The Transgender-Industrial Complex , Antelope Hill Publishing, s. 116.
[8] Michael Steinberger, „George Soros postawił wszystko na liberalną demokrację: teraz boi się, że przegrywa”, The New York Times Magazine , 17 lipca 2018 r.
[9] Elie Wiesel, Mémoires, tom I, Le Seuil, 1994, s. 20-30. 287.
[10] Anthony M. Ludovici, Żydzi i Żydzi w Anglii , Boswell Publishing Co. Ltd., 1938, s. 179.
This essay is a derivative of a speech that Peter McIlvenna of the Hearts of Oak Podcast, from the UK, recently gave at an important conservative meeting that I attended. I was so taken with the speech that I asked Peter if we could publish a transcript of it. He kindly gave us permission.
I believe that this speech is best listened to, so I have included an audio version as well.
The Assault on Freedom in the UK and Europe, and A Warning for the United States.
By Peter Mcilvenna
In the UK and throughout Europe, we face three huge threats to our ability to speak freely.
● Growing Censorship
● Intrusive Surveillance
● Militant Islam
I want to major on Censorship, which is on many of our radars, but Surveillance and Islam are also serious threats to our freedoms and yet they are not getting the attention they need to receive.
Censorship
Censorship is the enemy of Free speech and Privacy and seeks to control every area of our lives.
We find ourselves in a new era of totalitarianism, characterized by the words that can be uttered.
Hate Speech is a concept that has been forced on us under two guises:
● Diversity, Equity and Inclusion
● Multiculturalism
Cultural Marxism has taken hold of our institutions and removed truth as the standard and replaced it with subjective thought.
The right to offend is no longer a right but a threat to the new world order.
Dictates are to be followed and not questioned or discussed.
Just look at the Covid Tyranny. Divide and Conquer was used to full effect. Them and us. The Vaxed and the Unvaxed. Fear is a very powerful motivator. And people are sheep-like. They want to be part of the crowd. To be popular. But I believe the rise of MAGA is giving new confidence and boldness to ordinary Americans, and in fact citizens across the world, to speak up and challenge the consensus.
We see how blind obedience is rewarded with ….well yes….a better social credit score.
And this blends into surveillance.
Frank Gaffney has been sounding the alarm on this for years. The threat we all face from the CCP (and more recently from the WHO). In China, diversity of views and privately owned media were eliminated in 1949 when the CCP took control of China, bringing freedom of thought to a complete end. Western governments have longed for this level of control of their citizens. And technology is giving governments and quasi governmental organisations the power to monitor and report like never before in society. The ability to set up a reporting group of people that feed the government information by spying on their neighbours and family (as happened in Eastern Europe behind the Iron Curtain) is no longer needed. Our phones now do this and they will be part of our downfall. While we continue to go through the motions of democracy, the dice is already set and the odds are not in our favour.
A headline just weeks ago in the Wall Street Journal was “Zuckerberg’s Grand Vision: Most of Your Friends Will Be AI. Meta’s CEO is promoting a future where artificial intelligence is increasingly intertwined with people’s lives”. Zuckerburg tells us that Meta will cure loneliness by providing AI chat bots as friends.
I hope its not just me that is horrified by this future vision for humanity. Our new AI friends will not only keep an eye on us (surveillance) but I guarantee you they will also report back to Facebook if we say anything problematic (censorship). Just like we have seen with Alexa or OK Google. Everything is recorded. “For our Safety”
Newspeak is no longer a concept in a novel written 40 years ago but is now government policy.
In Britain we have seen this new clampdown on freedom of speech during the summer when my new far left government responded to an uprising against mass immigration that was swiftly put down in echoes of past totalitarian regimes.
Let me tell you what we have faced in the UK (not because it’s unique to the UK but because it’s been so blatant and it stands as a warning to all Americans). The clampdown and censorship and control that has been rolled out in the UK is being adapted across Europe and President Trump has a battle on his hands to hold back this tide of governments controlling what speech and thoughts are allowed to exist. Dr Robert Malone has been at the forefront of this. He was listed as one of the Disinformation Dozen by a quasi governmental organisation based out of the UK (Centre for Combating Digital Hate). Misinformation and disinformation are terms that have suddenly appeared to keep us all “safe” from “hate speech” and “wrong thinking”. The government has become the arbitrators of truth. Not the Bible but our governments. Before I explain the situation in the UK let me mention that censorship and Islam exist in the vacuum that has been created by our abandonment of truth.
In the Bible, John 18 describes Jesus’ trial with Pontus Pilate and includes one of the greatest questions for our age.
37 “You are a king, then!” said Pilate.
Jesus answered, “You say that I am a king. In fact, the reason I was born and came into the world is to testify to the truth. Everyone on the side of truth listens to me.”
38 “Truth. What is truth?” retorted Pilate.
———————————————————————————
I really believe this is the most important question of all time. What is Truth? Previous generations have been able to answer this. Jesus, who is Truth, has been the foundation for our societies and cultures. But now instead of knowing what truth, absolute truth, is , it has become subjective. Your truth may be different from my truth. This rejection of absolutes has opened the door to our governments now defining what is right or wrong (Censorship) and allowed a confident and aggressive ideology called Islam to flourish. In fact my Prime Minister ( two tier Keir as Elon Musk likes to call him) was confused what a woman was until the UK Supreme Court ruled a woman is someone who was born female and a man is someone who is born male. We did not need a Supreme Court ruling for that piece of truth. All we needed was Genesis 1 and 2.
In the UK we have had the long march through the institutions from back in the 60’s when the left sought to take control of our teaching unions. The education of our children was paramount to the far left (and largely ignored by conservatives) and they were extremely successful in capturing our institutions of learning. As these children grew up they began to roll out Diversity Equity and Inclusion policies. It’s because of this attack on education and our children that organisations like Moms for Liberty are an essential part of this fight for freedoms and it’s paramount that Conservatives reclaim teacher training colleges.
Speech started to be criminalised in the UK in the 90’s with legislation that made it an offence to cause alarm or distress in certain circumstances, including when using abusive or insulting words or behaviour.
A later amendment allowed prosecutors to apply for an uplift in sentence for those convicted of a hate crime.
Any crime can be prosecuted as a hate crime if the offender has either:
“demonstrated (or been motivated by) hostility based on race, religion, disability, sexual orientation or transgender identity”
In the UK not only do we have this new class of Hate Speech as Crimes but we have an even more sinister system. Non Crime Hate Incidents. And here I sidestep back over into surveillance.
In 2014, the UK’s College of Policing came up with the concept of the Non Crime Hate Incidents. This is any incident perceived by the victim or any bystanders to be motivated by hostility or prejudice to the victim based on a ‘protected’ characteristic (race or perceived race, religion or perceived religion, and so on).
“Perceived” is the operative word here, since as the guidance goes on to note: “The victim does not have to justify or provide evidence of their belief, and police officers or staff should not directly challenge this perception. Evidence of the hostility is not required.” So you no longer have to commit a crime. All you have to do is have a thought or desire or motivation that may lead to a crime in the future. Minority Report anyone?!!
The recording threshold for a Non Crime Hate Incident (NCHI) is that someone had taken a subjective offence to something perfectly lawful that someone else has said or posted online, whether it’s directed at them or not.
Its estimated that more than 250,000 NCHIs have been recorded by police forces in England and Wales. The public have no access to this database and are not informed if and when their name is included and for what. But this black mark against an individual categorises them as a hateful individual and could destroy any career opportunity. I am sure that the UK is not unique in having a hidden database with problem people that the government is targeting. The weaponization the institutions in America makes me believe that the same hidden database is in operation in America. The problem is that with conservatives, whether in the US or in the UK or any country, we are generally not as passionate about preserving than the left are as passionate about destroying. In Islam and the abortion industry a phrase which I have heard often is “we need to be more passionate about life than they are about death”. And so far conservatives have been naive and full of blind hope and wishful thinking. We have been lulled into a false sense of security. But I truly believe that a combination of the covid tyranny and Trump has woken people up.
This monitoring in the UK and Europe covers comments and statements online as well as in the real world.
The UK’s Online Safety Bill (OSB) A huge 300 page bill, 5 years in the making, criminalises speech online under the guise of protecting children from damaging content.
Europe has the Digital Services Act (DSA) that was introduced weeks after the UK’s OSB.
Under both of these a social media company can be fined up to 10% of their global annual turnover so its no wonder that Meta (Facebook, Instagram, Whats App), Wikipedia, Telegram and others have indicated they may have to pull out of the UK and Europe. And only last month the video platform Bitchute and social media company Gab blocked access to all UK users.
Paul Durov, (founder of Telegram) was arrested in France last year. We were told that President Macron arrested him without any pressure from the Biden/Obama Whitehouse. Macron only does what he is told by NATO or the US. So this arrest was not a French attack on freedom to communicate but a global war of speech.
Last year the Australian government pulled its misinformation bill but immediately introduced a new bill in parliament that aims to ban social media for children under 16 and proposed fines of up to A$49.5 million ($32 million) for social media platforms for systemic breaches. Australia plans to trial an age-verification system that may include biometrics or government identification to enforce a social media age cut-off, some of the toughest controls imposed by any country to date.
And what about Canada? Legislation to restrict free speech has failed to progress in the Canadian parliament but under Mark Carney it is expected to be reintroduced.
And in America the Kids Online Safety Act (KOSA) passed the Senate last year with a big majority and is now in the House. America?
In Germany the Alternative for Germany (AfD) are facing restriction and censorship. Earlier this month the German domestic intelligence agency classified the largest opposition party, the AfD, as „confirmed right-wing extremist.” This has intensified debates over whether or not to ban the party. The AfD are polling top. If an election were called today they would win!
And we have seen Romanian elections cancelled, political shenanigans in France to stop Marine Le Pen winning and the winning party in the Austrian elections, the freedom party, was not allowed to form a government.
The riots that the media showed from the UK in August were a backlash against mass immigration and were sparked off by the murder of 3 girls (6, 8 and 9) in the North West of England near Liverpool.
British authorities arrested more than 1,000 people following a week of riots sparked by anger over uncontrolled immigration. Of course any violence must be prosecuted. We cannot accept or tolerate or promote lawless behaviour. But many protests were peaceful and many people were arrested over facebook posts. In fact now in the UK we have 30 arrests a day for hurty words online.
And to make room for all these new prisoners the left wing UK government announced a prisoner release programme called Operation Early Dawn. Its just like Jesus and Barabbas! Up to 5000 prisoners are being released early to free up space for all these keyboard warriors.
In the UK we have seen sentencing of 3 years for Publishing online material “intended to stir racial hatred”.
And the speed of sentencing? In 48 hours!
I am involved with a legal case getting compensation for a Grooming Gang Survivor from her rapist. These are the Muslim family Rape Gangs that have terrorised white English girls all across England for 50 years with impunity. We now have over 450people who have been jailed for rape and sex trafficking from 80+ trials in 40 towns. A left wing MP, Sarah Champion, in an interview a few years ago said that up 1 million girls have been affected by this. One of the biggest stains in English history. The police and courts have actively collapsed cases and often arrested the girls for prostitution and arrested the fathers for public order offences when they complained. The police lost so much footage of video interviews with these girls. And yet the concern from successive governments was people exposing these heinous crimes. These individuals like Tommy Robinson were attacked and targeted by the state. Much easier to silence decent than to fix a problem like Muslim rape gangs operating in every major town in the UK.
For our legal case to get financial compensation from the already charged and sentenced rapist it has taken 4 years so far and we wait 5 or 6 months between court rulings.
Yet the British legal system has been able to lock up facebook and X users in 48 hours for unacceptable speech.
48 hours!
So it takes 5 years for compensation from a rapist for their victim but 2 days for hurty words online.
At long last we are now going to have a public inquiry into these rape gangs. Rupert Lowe MP raised half a million pounds in a few days for this and Elon Musk has been reposting it.
What have I learned from the unprecedented clampdown by this new far left British government over the last 6 weeks?
1. Those in power are terrified of people who speak the truth.
2. Those in power are terrified of the reach and lack of control on social media
3. Those in power will not tolerate views or comments that they have deemed incorrect. Only Newspeak will be accepted.
4. Elon Musk has been the main opposition to the British Government (Nigel Farage has now taken on some of this role with the spectacular rise of ReformUK political party).
5. Those arrested and charged have often received little or extremely poor legal advice. No jury. Just selected magistrates
6. This government is attempting to terrify and silence us through outrageous show trials and ridiculous punitive sentencing.
If we had time we could play a word game where I could give you a word and you could tell me the connected word that cannot be mentioned.
If I said Islam then you could not say death cult. You must say peace.
or Transgender + mental health. You must say normal
or abortion + murder. You must say health care
or vax + damage. Then, you must say safe and effective
We saw the thin end of the wedge during covid tyranny. We at Hearts of Oak had our first YouTube strike because a Swedish journalist discussed the importance of vitamin D and sunshine in relation to health and combatting covid back in 2020. That was medical misinformation!
With these new hate speech legislations its all to do with offence. Anything we say could cause offence to someone somewhere in the world. If one person in 8 billion is offended then it’s a hate crime. Or if someone believes that someone may be affected then it’s hate speech.
My question to you is who decides what words or concepts or ideas are accepted?
GLOBAL SURVEILLANCE – For your safety…
The first step was online advertising. Google Adds. 77% of Google’s revenue comes from ads. $230bn each year! You have become the advertising product. Data is key and very very lucrative.
Congestion zones/Road Tolls for cutting down emissions and congestion. Bu the cameras that police these don’t just record during the hours of the restrictions but run 24 hours a day and all this data is held by private companies. This is certainly true in London in the UK and I would be surprised if the same data collection was happening 24 hours a day in every city with these cameras.
Live Facial Recognition
Face Recognition in shops for crime prevention. We now have stickers on shop windows telling you that you will be recorded and your image will be run through a database held by a private company that is collating a list of criminal activity.
Police forces in the UK have used facial recognition in one form or another since 2015.
Some are using what’s called ‘live facial recognition’. This usually involves parking vans equipped with the tech on busy shopping streets or outside stadiums and train stations, scanning the hundreds of thousands of us who come within range of the police camera’s on the vehicles’ roofs, attempting to match our faces in real time to images on secretive watchlists. They set up these cameras at sporting events to harvest us as data.
Certain police forces in the UK have been trialling facial recognition technology on officers’ phones, enabling them to scan and potentially instantly identify anyone they come into contact with. This is known as ‘operator-initiated facial recognition’ and is expected to now spread to more police forces.
CBDC’s is a whole other area to monitor wrong spending of money but is too big to cover here.
Travel and Passports
Last month in the Guardian UK newspaper the headline was – “International travel becoming passport free”
Boarding passes and check-in could be scrapped in air travel shake-up
The International Civil Aviation Organization (ICAO), the UN body responsible for crafting airline policy, plans to dramatically shake up existing rules for airports and airlines through the introduction of a “digital travel credential”.
It went on to talk about passengers being able to travel through airports using their face for verification.
This is all a move towards digital ID’s and 15 min cities which, again, are to large of a subject to be covered here.
There are a number of questions we should all have around these new intrusions into our privacy:
● Who approved these mass surveillance tools?
● Who controls the data?
● How is this data used?
● Does the individual lose control of their own biometric data?
Islam
I want to touch on Islam or Militant Islam or Pure Islam or Islamism or just Islam. I will leave it for you to use whatever terminology you like.
But in the UK we now have 70 Sharia courts in operation. These are approved by the state and operate under the term Muslim Arbitration Tribunals. They make legal dictates separate from the British legal system. S
o yes we have a two tier legal system in the UK and I am sure this new form of religious and segregated justice will be coming to the US, also. I’ll leave it to you to wonder how women and non-Muslims will be treated under this Sharia legal system?!
And many high street in the UK are full of food shops that are Halal only. Many takeaways will have a halal sticker in the window which means they serve halal only food. So if you happen to be a non Muslim then tough luck. The food is only prepared for Muslims. This happens because the Muslim community tends to be much more vocal than Christians or Jews or Sikhs who are more willing to accept the status quo.
In fact in many parts of London or the midlands you feel like you are in Islamabad or Kabul or Mogadishu and not the UK. Large Mosques now dominate many areas. Women are often covered head to foot with many food shops being Halal only.
And the demographics! between 2005 and 2020, the general UK population grew by 10.7% while the Miuslim population grew by 107%. That’s 10 times. Extrapolate that out and Britain will be majority Muslim by 2065 I think. London is 12% Muslim. Paris 15%. Brussels 30%. Brussels the political capital of Europe! What a huge change
And I am glad that the plans for a Muslim City in Texas have come to light. Epic city. There is nothing epic about it. That is just the tip of the iceberg. Many of you might have thought that Islam is not a concern in the US. You probably thought that Islamisation has been seen as a demographic and cultural issue in Europe, and maybe Michigan. But it has now reared its ugly head on the outskirts of Dallas and suddenly it is a national news item and talking point. Which I think is very positive.
Final Thoughts
Let me leave you with one final thought.
Censorship, Surveillance and Islam thrive in the vacuum of the rejection of Truth. The way to restore freedoms is by putting God first. If the US and any nation in the world puts God first then there is no need to censor or control. Because Truth will reign. And Islam will disappear because it is false.
So let’s commit to honouring God not only in America but wherever we find ourselves.
The views expressed in this essay are those of the writer, and may not reflect those of the Malone News.
The Author: Peter Mcilvenna
Peter is the co-founder and host of the Hearts of Oak podcast in the UK which was launched as a populist free speech alliance in 2020 and now has 3 shows a week with an audience of 120,000 per show. All their shows have also streamed on Steve Bannon’s WarRoom since 2023. Peter has also served as Chief of Staff to Lord Pearson of Rannoch (one of Margaret Thatcher’s last appointees) in the British House of Lords for over a decade. He also worked for UKIP (Nigel Farage’s party) as Senior Researcher and during the 2019 Local and European Parliamentary elections as National Campaign Manager. Prior to this Peter ran a church roadshow called “Can We Talk About Islam” for 2 years and also served on staff at Kensington Temple (the largest church in the UK at the time) for 9 years.
Peter is a regular contributor to Steve Bannon’s WarRoom, Tony Perkin’s FRC’s Washington Watch, Chanel Rion’s OAN Fine Point, Frank Gaffney’s Securing America and Alex Newman’s Sentinel Report and many UK programmes.
He has written for The Gateway Pundit and The Federalist. During 2022 he headed up GETTR’s UK team under Jason Miller. And while Steve Bannon was in jail Peter guest hosted WarRoom on two occasions.
Malone News is a reader-supported publication. To receive new posts and support our work, consider becoming a free or paid subscriber. We are deeply grateful to the decentralized network of paid subscribers that enables us to continue doing what we do to support freedom.
Niewiele jest ciekawych debat dotyczących domeny akademickiej. Choć ostatnio pojawił się zapis debaty Roberta Mazurka na Kanale Zero wart obejrzenia i przemyślenia, głównie ze względu na dysonans poznawczy red. Rafała Ziemkiewicza i dr Karoliny Zioło-Pużuk – wiceminister nauki i szkolnictwa wyższego. Wiceminister mająca – jak podkreślała – doświadczenie pracy na uczelniach, w odróżnieniu od Ziemkiewicza, po prostu z góry unieważniła jego zasadne merytoryczne opinie o środowisku akademickim i patologiach na uczelniach, orzekając, że są one w 100 proc. nieprawdziwe, obniżając po refleksji poziom nieprawdziwości do 99 proc. Stanowczo za mało.
Mając doświadczenia pracy na uczelniach najwyżej notowanych w rankingach i wiele lat obywatelskiego monitoringu patologii akademickich mogę określić, że ocena minister jest w 100 proc. nieprawdziwa, sugerująca utratę kontaktu z akademicką rzeczywistością. Niestety, nie przeanalizowała wcześniej setek materiałów przekazywanych także do ministerstwa, w których obraz domeny jest podobny do tego w opinii Ziemkiewicza.
Po prostu ignorancja i arogancja.
Ziemkiewicz jasno i klarownie twierdził, co jest oczywistą oczywistością, że zdecydowana większość polskich uczelni jest na niskim, wręcz śmieciowym poziomie, podobnie jak dyplomy przez nie wydawane, a pożytek z wielu studiów, tak dla społeczeństwa, jak i studentów, jest nikły. Studia nie dają wiedzy, dyplom nie daje pracy i system „darmowych” studiów to gigantyczne marnotrawstwo pieniędzy. Po co komu, opłacane z kieszeni podatnika, dziesiątki tysięcy absolwentów dziennikarstwa, politologii, nie mówiąc o studiach „gender”? Panują chore układy, w półświatku akademickim każdy sukces nie może ujść bezkarnie. Prace pisane są „na lewo”, punktoza nijak się ma do jakości, awanse są politycznie uwarunkowane…
To świat przesiąknięty patologiami, czemu minister zaprzecza, ale monitoringu patologii akademickich, co postulowałem od lat, nie przedstawia.
Jak ministerstwo naprawi system, skoro nie wie i nie chce wiedzieć (!), jaki on jest? Zasadne jest pytanie: po co nam takie Ministerstwo Nauki?
Tekst opublikowany w tygodniku Gazeta Polska 14 maja 2025 r.
Wszystkie totalitarne reżimy zawsze starają się dobrać do psychiki dzieci, aby wychować wiernych janczarów, komsomolców i hunwejbinów. Dlatego etyka wychowawcza, oparta na cnotach moralnych różnicuje, co można pokazać w zależności od wieku i dojrzałości. Do tego jednak potrzeba używać prawego rozumu, oświeconego łaską Bożą. Jest jednak inna droga, kabalistyczna, w której rzeczywistość jest konstruowana, w zależności od aktualnych pożądań. Tą drogą poszła filozofia idealistyczna, co dziś wydaje zatruty owoc postmodernizmu. Dzięki temu duża część intelektualistów uznała, że obiektywna prawda i rzeczywistość nie istnieją, mogą więc za pomocą słów konstruować dowolne byty, w zależności od potrzeb.
−∗−
Seksualny socjalizm contra katolicyzm
Zamieszczamy artykuł, który ukazał się dnia 16 maja 2025 roku na internetowych łamach PCh24, jako głos w polemice wokół przedmiotu Edukacja zdrowotna.
— ◊ —
W dniu 14 maja 2025 r. Prezydium Konferencji Episkopatu Polski wystosowało list w sprawie nowego przedmiotu szkolnego Edukacja zdrowotna, adresowany do polskich rodziców, w większości katolików. List ostrzega o zagrożeniach ze strony nowego przedmiotu i apeluje do rodziców, aby nie zgadzali się na udział swoich dzieci w tych zajęciach, określając je jako demoralizujące.
Prezydium KEP, zajmując swoje stanowisko przywołuje kilka istotnych uzasadnień: szkodliwość dla prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży; ryzyko demoralizacji i deprawacji; niezgodność z polskim prawem; zagrożenie dla długofalowych interesów rodziny; niezgodność z nauczaniem Kościoła Katolickiego oraz z objawionym prawem Bożym.
Treść tego listu wychodzi naprzeciw oczekiwaniom obrońców dzieci, rodzin i interesu narodu, walczących ze szkodliwymi działaniami MEN, zrzeszonych w ponad 80 organizacjach społecznych, tworzących Koalicję na Rzecz Ocalenia Polskiej Szkoły (KROPS). Należy podkreślić, że pasterze powołali się nie tylko na względy ludzkie – prawo stanowione, dobro nieletnich i interes społeczny, ale również na względy Boskie – Magisterium Kościoła, natura stworzenia i prawo Boże.
Ten katolicki głos spotkał się z natychmiastową reakcją ze strony sił, promujących edukację seksualną dla dzieci. Fakty wskazują, że nieformalnym rzecznikiem tego obozu stał się jeden z bardziej znanych mainstreamowych publicystów, identyfikujący się jako katolik, Tomasz Terlikowski. Jego wpis z mediów społecznościowych został opublikowany na internetowych łamach portalu Więzi (wiez.pl) jako artykuł pt. Biskupi w sprawie edukacji zdrowotnej mijają się z prawdą.
Warto odnieść się do tego głosu, nie tylko dla potrzeb polemiki w konkretnej sprawie, ale również dla zrozumienia charakteru i stron walki o rząd dusz, jaka toczy się w Polsce i w ogóle w chrześcijańskim świecie. Argumentacja Terlikowskiego jest bowiem typowa dla określonego światopoglądu, z którym katolicy wciąż się zmagają, a którego dotąd w pełni nie pojęli. Należy więc przyjrzeć się temu dokładnie.
Odrzucenie hierarchii i Tradycji
Tomasz Terlikowski odmawia biskupom, tworzącym Prezydium KEP kompetencji do wypowiadania się w omawianych kwestiach, gdyż według p. redaktora nic nie wiedzą o realnych problemach dzieci. Należy odeprzeć tą tezę. Biskupi nie opisali swoich osobistych doświadczeń, lecz ocenili bardzo ważną społecznie kwestię, obejmującą cały naród polski, z punktu widzenia Magisterium Kościoła, Tradycji i moralności.
Urząd Nauczycielski Kościoła ma nie tylko prawo, ale przede wszystkim obowiązek wypowiadać się w tych kwestiach. W materii, o której wypowiedzieli się biskupi mają za sobą dwa tysiące lat doświadczeń wychowawczych ludzi i narodów, aktualne opinie licznych specjalistów, zdrowy rozsądek, przykłady fatalnych doświadczeń państw Zachodu, polskie prawo stanowione, katolicką naukę społeczną, katolicką etykę wychowawczą, świadectwa świętych, Tradycję i nade wszystko Ewangelię.
To odrzucenie, którego dokonuje p. redaktor jest tym samym, którego dokonał Luter, odrzucając hierarchię i Tradycję Katolicką. Podstawą twierdzeń p. redaktora jest bycie rodzicem i dziennikarzem, zaangażowanym w ochronę małoletnich. Bycie rodzicem jest faktem obiektywnym, bycie dziennikarzem i osobiste zaangażowanie kwestią subiektywnego wyboru. Podobnie dla Lutra jego „chcę” ważyło więcej, niż całe Magisterium.
Naturalizm
Redaktor Terlikowski wstydzi się za Kościół tak zwyczajnie, po ludzku, jednocześnie identyfikując się jako katolik. Powinien więc włączyć perspektywą Boską, i w swoim wstydzie uwzględnić też liczne przykłady nadużyć i heretyckich zachowań, toczących Kościół w dobie synodalnej, zaprzeczające wprost bóstwu Chrystusa i prawdziwości wiary i nauki katolickiej jako jedynej pewnej drogi do zbawienia, zaś Kościoła jako jedynego dysponenta sakramentów. Pan Redaktor woli jednak swoje własne odczucia jako osobiste prawo naturalne. Powinien więc konsekwentnie określać się „Ja, Tomasz Terlikowski”, a nie „Ja, katolik”. Jedna z kluczowych zasad masońskich brzmi: „Bóg i moje prawo”.
Stygmatyzacja przeciwnika
Pan redaktor twierdzi, że biskupi „mijają się z prawdą”, zarzucając im, że albo kłamią, albo nie rozeznali sprawy, dając upust własnym obsesjom i sugerując, że list Prezydium jest propagandą wyborczą. P. redaktor, gdyby zechciał, mógłby sprawdzić, na jakich podstawach oparli się biskupi. Poza prawym rozumem, rozpoznającym prawdę otrzymali bardzo dużo merytorycznych argumentów, które bez wątpienia stanowią o szkodliwości nowego przedmiotu. Wystarczy spytać biskupów, lub chociaż zwrócić się do KROPS lub Ordo Iuris, które dokonały dogłębnych analiz.
Pan redaktor woli jednak sugerować złą wiarę, posuwając się nawet do oskarżenia biskupów o „pseudoreligijną troskę”. Stała strategia komunistów polega na tym, że swoich przeciwników publicznie oskarżają o swoje własne intencje.
Tym gorzej dla faktów
Pan redaktor podważa wnioski, zawarte w liście Prezydium, twierdząc, że w programie Edukacji zdrowotnej nie ma żadnych treści niebezpiecznych dla dzieci. To twierdzenie można łatwo obalić, czytając zawartość podstawy programowej, a także Standardy edukacji seksualnej w Europie WHO z 2010 r. Znajduje się tam bardzo dużo treści bardzo groźnych dla psychiki dzieci i młodzieży. Bierze się to stąd, że nie są jeszcze dojrzali i nie mają odporności psychicznej ludzi dorosłych, łatwo więc ulegają wpływom.
Wszystkie totalitarne reżimy zawsze starają się dobrać do psychiki dzieci, aby wychować wiernych janczarów, komsomolców i hunwejbinów. Dlatego etyka wychowawcza, oparta na cnotach moralnych różnicuje, co można pokazać w zależności od wieku i dojrzałości. Do tego jednak potrzeba używać prawego rozumu, oświeconego łaską Bożą. Jest jednak inna droga, kabalistyczna, w której rzeczywistość jest konstruowana, w zależności od aktualnych pożądań. Tą drogą poszła filozofia idealistyczna, co dziś wydaje zatruty owoc postmodernizmu. Dzięki temu duża część intelektualistów uznała, że obiektywna prawda i rzeczywistość nie istnieją, mogą więc za pomocą słów konstruować dowolne byty, w zależności od potrzeb.
Normalizacja zła
Pan redaktor jednak przyznaje, że kwestie reprodukcyjne zajmują w przedmiocie Edukacja zdrowotna 5-10%. Kwestie reprodukcyjne, cóż za eufemizm, to już nie prokreacja, tylko reprodukcja. A może raczej anty-reprodukcja, bo młodzi ludzie więcej dowiedzą się o tym, jak się nie reprodukować, niż o prokreacji. O tym, co tam jeszcze jest, odsyłam do opracowań KROPS i Ordo Iuris, skupmy się na logice wywodu.
Wyobraźmy sobie kanapkę w postaci bułki z masłem, sałatą, pomidorem i szynką. Zatruta jest tylko szynka, ale to zaledwie cienki plasterek, mniej nawet, niż 5% całej objętości kanapki. Czy p. redaktor zaleciłby taką zdrowotna przekąskę swoim dzieciom, czy komukolwiek?
To, co w Edukacji zdrowotnej dodano do deprawacji, a co nie jest szkodliwe jest już obecne o aktualnej podstawie programowej, którą jednak MEN chce usunąć w 2026 r. Skupiamy się na seksedukacji, ale tam jest jeszcze wychowanie do szczepionek. Czy p. redaktor przekona Polaków, że wszystkie strzykawki z WHO również są zdrowe?
Redaktor udziela nam jednak sporo pożytecznej wiedzy, dowiadujemy się bowiem, jakie są główne potrzeby dzieci i młodzieży. Przemoc w Internecie, przemoc rówieśnicza, przemoc seksualna, narzędzia do obrony przed przemocą, hejt, grooming, stereotypizacja cielesności, anoreksja, depresja, potrzeba poznania ciała i zdrowia.
To są bardzo różne kategorie, część już jest ujęta w tradycyjnych przedmiotach, część jest patologią życia społecznego. Co więc powinni robić prawodawcy – opowiadać dzieciom o patologii, czy zwalczać przyczyny patologii? Przedmiot Edukacja zdrowotna pod pozorem informacji wprowadza dzieci w takie patologie, o których dowiedziałyby się dopiero za kilka lat, budząc przedwcześnie niezdrową ciekawość.
Nigdzie natomiast w przedmiocie Edukacja zdrowotna nie ma wskazania wprost – że coś jest moralnie złe i należy unikać tych zachowań, i w ogóle sytuacji, w których mogą wystąpić. Przeciwnie, pozorując informację, dokonuje się normalizacji, po to, aby młodzi ludzie potrafili sobie radzić z patologią jako normalnością. Jednocześnie władza, która ustanawia taką wiedzę nie stara się usunąć przyczyn patologii, jakimi są powszechny dostęp do szkodliwych treści i powszechna w mediach promocja zachowań niemoralnych. Władza nie stara się usunąć zła z życia społecznego, tylko pod pozorem profilaktyki przyzwyczajać do zła. Nigdzie też nie ma wskazań, jak się zachowywać moralnie, a tylko, jak się zabezpieczyć.
Kto jest właścicielem dzieci
Pan redaktor bardzo popiera dbałość szkoły o tzw. zdrowie psychiczne. Pomyślmy, czy tym powinna zajmować się szkoła. Czy raczej nie dostarczaniem wiedzy przedmiotowej i umiejętności? Czy władza ma określać, co to znaczy zdrowie fizyczne, psychiczne i seksualne, dobre samopoczucie, dobre odżywiane, zdrowy ruch? Czyżby ludzie sami już nie potrafili zdrowo żyć i odżywiać się, nawiązywać relacji, kochać się, rodzić i wychowywać dzieci? O tym wszystkim teraz ma informować urzędnik państwowy? A co jeśli do szkół napłynie fala zboczeńców, którzy ukończą kursy z Edukacji zdrowotnej? Kto ochroni nasze dzieci przed edukatorami? Kto nas ochroni przed szkołą, która nie naucza wiedzy, tylko dba o nasze samopoczucie? Czy już nikt nie będzie miał prawa do nostalgii, bo wszyscy będą musieli się uśmiechać?
Zaprawdę, p. redaktor chyba nadmierną ufność pokłada w tych, którzy zabiorą się do układania życia naszych dzieci po nowemu. Szkoła nie jest właścicielem dzieci, ani państwo, ani nawet rodzice. Ci ostatni są tylko powiernikami, a przykazane mają, aby prowadzić swoje dzieci, aż dorosną i dojrzeją, i tak ich wychować, aby dążyły do zbawienia wiecznego duszy. Dobrostan psychofizyczny nie powinien być celem, tylko środkiem do celu. Nowa edukacja chce natomiast usunąć wszystko, co było i zastąpić to dobrostanem, a to sprawi, że dzieci tak wychowane nie będą potrafiły starać się o dobrobyt.
Co to za światopogląd
Przegląd głównych tez p. redaktora pozwala zidentyfikować, jaki światopogląd stoi za takimi przekonaniami. To myślenie socjalistyczne, w którym człowiek nie ma własnej duszy ani własnej wolności, jest zaledwie częścią całości, trybikiem w machinie społecznej. Ta machina to państwo, które jest właścicielem wszystkiego – środków produkcji, transportu, ziemi, zasobów, ludzi, sumień. Rodzice nie mają tu praw rodzicielskich, a jeno obowiązki wobec państwa. Państwo określa sposób wychowania, kontroluje rodziców i odbiera dzieci, gdy uzna, że wychowują niewłaściwie. To znaczy, jeśli nie dbają o zdrowie młodych obywateli – fizyczne, psychiczne, społeczne, seksualne, reprodukcyjne. Jeśli nie informują o aborcji, nie fundują antykoncepcji córkom, nie pozwalają na różnorodne relacje emocjonalne i seksualne.
Tak stanowią zasady WHO, to wdraża UE, w tym kierunku idzie polska edukacja – do Europejskiego Obszaru Edukacyjnego. Niechże p. redaktor o tym poczyta i wypowie się. Póki co jednak, wypowiedzi mamy inne, i tak się składa, że są one całkowicie zbieżne z celami sił, dążących do budowy państwa europejskiego, a to zakłada likwidację narodów i rodzin, aby stworzyć jednolity zasób ludzki. Edukacja zdrowotna jest częścią tego planu. W państwie socjalistycznym istnieje tylko jedna siła, która może wyznaczać cele życia – jest nią władza. Analizując przeróżne wypowiedzi ludzi o poglądach socjalistycznych, znajdziemy ten sam wątek – całkowita zgodność z opinią władzy, rozdającej dobra. Money talks.
Należy coś doradzić Czytelnikom, zwłaszcza tym, którzy czytają „Więzi” i inne media mainstreamu. Zawsze należy badać, czy ten, kto się ładnie uśmiecha, poza uśmiechem nie skrywa drugiego oblicza truciciela.
Wypisujcie dzieci z edukacji zdrowotnej, grozi im demoralizacja! KROPS wspiera stanowisko biskupów
Popieramy apel z listu Prezydium KEP skierowany do rodziców, aby wypisywali dzieci z edukacji zdrowotnej ze względu na grożącą im demoralizację. Jest to możliwe do 25 września – przypomina Koalicja na Rzecz Ocalenia Polskiej Szkoły, która wsparła głos biskupów przypominających m.in. że seksualność ujmowana na tym przedmiocie w oderwaniu od kontekstu małżeństwa i rodziny, otwiera drogę do promocji genderowej koncepcji płci, łamie obowiązujące w Polsce prawo oraz i jest sprzeczne z nauczaniem Kościoła.
STANOWISKO KOALICJI NA RZECZ OCALENIA POLSKIEJ SZKOŁY
WS. UCZESTNICTWA DZIECI W ZAJĘCIACH Z EDUKACJI ZDROWOTNEJ
1. Wyrażamy nasze pełne poparcie dla stanowiska Prezydium Konferencji Episkopatu Polski zawartego w liście z dnia 14 maja br. na temat edukacji zdrowotnej. W liście jest mowa o tym, że seksualność jest ujmowana na tym przedmiocie w oderwaniu od kontekstu małżeństwa i rodziny, że otwiera on drogę do promocji genderowej koncepcji płci, łamie obowiązujące w Polsce prawo oraz że jest sprzeczny z nauczaniem Kościoła. Całkowicie zgadzamy się z tą oceną. Koalicja na Rzecz Ocalenia Polskiej Szkoły od wielu miesięcy przedstawia opinie zgodne z tym stanowiskiem, organizuje spotkania, konferencje i manifestacje, wyrażając sprzeciw wobec wprowadzenia edukacji zdrowotnej do podstawy programowej.
2. Popieramy apel z listu Prezydium KEP skierowany do rodziców, aby wypisywali dzieci z edukacji zdrowotnej ze względu na grożącą im demoralizację. Jest to możliwe do 25 września. Obawiamy się jednak, że w kolejnych latach przedmiot ten może stać się obowiązkowy ze względu na pierwotne plany MEN, których modyfikacja została wymuszona w 2025 r. przez kampanię wyborczą oraz powszechny sprzeciw społeczny. Podkreślamy, iż ewentualna obowiązkowość stanowiłaby naruszenie konstytucyjnych praw rodziców zagwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w art. 48 ut. 1 i 53 ust. 3, a także w wiążących Polskę aktach prawa międzynarodowego.
3. Apelujemy o odnoszenie się do faktów w dyskusji o edukacji zdrowotnej. Jest faktem, iż w podstawie programowej przedmiotu widnieje zapis, zgodnie z którym uczeń „omawia kwestie prawne i społeczne związane z przynależnością do grup osób LGBTQ+ (lesbijek, gejów, biseksualistów, osób transseksualnych, queer (czytaj: kłir) i innych osób „nie-hetero-normatywnych”. Jest faktem, że wśród kwestii prawnych i społecznych „grup osób LGBTQ+” są m.in. żądania prawa do tzw. „małżeństw jednopłciowych”, do homo-adopcji, do wpisu w urzędowych dokumentach płci deklarowanej w miejsce płci biologicznej. Wśród tych kwestii jest też postulat odrzucenia wszelkich norm w sferze płciowości i seksualności – tak należy rozumieć słowo queer. Pomijanie tych faktów – jak to czynią zwolennicy edukacji zdrowotnej – uniemożliwia rodzicom świadome podjęcie decyzji o ewentualnym udziale ich dzieci w tych zajęciach. Rzeczową dyskusję poważnie utrudniają przy tym wypowiedzi, w których zwolennicy przedmiotu eksponują swoje emocje, osadzają siebie w roli „katolickich ekspertów od wychowania”, a wobec adwersarzy kierują dyskredytujące epitety i argumenty ad personam, które nie mają merytorycznej wartości.
4. Żądamy od Ministerstwa Edukacji Narodowej wycofania ze szkół przedmiotu edukacja zdrowotna. Wprowadzenie tego przedmiotu nie ma racji bytu. Od szeregu lat kilka szkolnych przedmiotów podejmuje obszernie kwestie zdrowia. Ponadto tematykę tę podejmują programy wychowawczo-profilaktyczne i różnego rodzaju projekty edukacyjne realizowane w szkołach. Edukacja zdrowotna powiela te treści. Znaczące jest także to, że wprowadzenie do szkół edukacji zdrowotnej nie zostało poprzedzone żadnymi naukowymi analizami ani badaniami.
5. Żądamy od Ministerstwa Edukacji Narodowej przywrócenia przedmiotu wychowanie do życia w rodzinie. Przedmiot ten podejmuje temat seksualności w kontekście miłości, małżeństwa i rodziny i jest zgodny z polskim porządkiem prawnym. Porusza wiele kwestii dotyczących zdrowia i profilaktyki. Jest to przedmiot oceniany pozytywnie przez uczniów i ich rodziców, co dokumentują m.in. badania przeprowadzone przez Instytut Badań Edukacyjnych w latach 2014-2015.
6. Żądamy od Ministerstwa Edukacji Narodowej przestrzegania prawa, na którego naruszenie zasadnie zwraca uwagę Prezydium KEP, wskazując, iż: „Wizja seksualności i płci obecna w Edukacji zdrowotnej jest niezgodna z polskim systemem prawnym. Konstytucja wyraźnie podkreśla, że małżeństwo, rodzina, macierzyństwo i ojcostwo pozostają pod ochroną państwa. Ponadto w prawie oświatowym widnieje wiele zapisów zobowiązujących instytucje państwowe do działań prorodzinnych. Polskie prawo jednoznacznie przyjmuje istnienie dwóch płci: męskiej i żeńskiej. Wprowadzana do szkół tzw. Edukacja zdrowotna łamie wszystkie tego typu przepisy prawne, a w dłuższej perspektywie zmierza do zmiany polskiego prawa – na prawo antyrodzinne i destabilizujące płeć”.
7. Wobec kwestii tak ważnej społecznie, dotyczącej rzeszy polskich rodziców, których dzieci są w wieku szkolnym, wyrażamy nadzieję, iż ze słusznym stanowiskiem Prezydium KEP zostaną zapoznani wszyscy wierni w Polsce. Niech w każdej polskiej parafii wybrzmią słowa: „Nie wolno Wam zgodzić się na systemową deprawację Waszych dzieci, która ma być prowadzona pod pretekstem tzw. edukacji zdrowotnej. W trosce o wychowanie i zbawienie, apelujemy, abyście nie wyrażali zgody na udział Waszych dzieci w tych demoralizujących zajęciach”.
8. Zwracamy się do wszystkich podmiotów – w szczególności do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, posłów, senatorów, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego – w których gestii pozostaje złożenie do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie zgodności z Konstytucją i ustawami ministerialnych rozporządzeń, o niezwłoczne podjęcie działań mających na celu skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie konstytucyjności oraz zgodności z ustawą z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, rozporządzeń Ministra Edukacji wprowadzających do podstawy programowej kształcenia ogólnego przedmiot edukacja zdrowotna i jednocześnie usuwających z niej zajęcia wychowania do życia w rodzinie.
Koordynatorzy i Rada KROPS
Hanna Dobrowolska, Ruch Ochrony Szkoły
Agnieszka Pawlik-Regulska, Stowarzyszenie Nauczycieli i Pracowników Oświaty „Nauczyciele dla Wolności”
Bartosz Kopczyński, Towarzystwo Wiedzy Społecznej w Toruniu
mec. Marek Puzio, Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris
Sebastian Zuber, Stowarzyszenie Serce Wolności
dr Zbigniew Barciński, Stowarzyszenie Pedagogów NATAN
Mirosława Chmielewicz, Centralna Diakonia Społeczna Ruchu Światło-Życie
Magdalena Czarnik, Stowarzyszenie Rodzice Chronią Dzieci
Jolanta Dobrzyńska, Ruch Ochrony Szkoły
mec. Jerzy Kwaśniewski, Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris
Marcin Perłowski, Centrum Życia i Rodziny
Sławomir Skiba, Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi
W dzisiejszych czasach coraz częściej słyszymy o brutalnych zbrodniach, aktach przemocy i ludzkich tragediach, które nie mieszczą się w granicach logicznego rozumowania. Takie wydarzenia nie dzieją się wyłącznie na drugim końcu świata – mają miejsce także w Polsce. Kiedy okazuje się, że sprawca nie kierował się żadnym jawnym motywem, odpowiedzią staje się najczęściej choroba psychiczna.
Czy jednak jest to jedyne możliwe wyjaśnienie? Wśród licznych prób zrozumienia natury zła, jedną z najrzadziej przywoływanych, a zarazem najstarszych koncepcji, pozostaje opętanie.
Według nauki Kościoła katolickiego, Szatan to realna, osobowa istota – anioł, który zbuntował się przeciwko Bogu. Posiada on nadludzką inteligencję, wolną wolę oraz zdolność wpływania na ludzi, również poprzez opętanie. Choć brzmi to dla wielu jak archaiczny mit, współcześni egzorcyści z całego świata opisują przypadki, które ich zdaniem nie mieszczą się w granicach medycyny ani psychologii. Opętanie to nie tylko forma duchowego zniewolenia – to realna ingerencja złego ducha w ciało i psychikę człowieka. Tego typu wpływ, choć dopuszczony przez Boga, nigdy nie jest ostateczny – i zawsze możliwe jest wyzwolenie. Kościół pozostawił ludziom broń w postaci modlitwy, sakramentów oraz egzorcyzmów, które mają moc wypędzania złych duchów. Egzorcyzmy zarezerwowane są zazwyczaj dla duchownych, jednak w szczególnych przypadkach mogą być odmawiane także przez świeckich chrześcijan o odpowiednim przygotowaniu duchowym.
Według świadectw egzorcystów oraz wielowiekowej tradycji Kościoła, do opętania może dojść na różne sposoby. Czasem Bóg dopuszcza opętanie w celach oczyszczających, jako próbę dla osoby szczególnie umiłowanej – dotyczy to zwłaszcza tych, którzy później stają się świętymi. Częściej jednak opętanie wynika z dobrowolnej zgody człowieka na działanie zła. Może to przybrać formę jawnego paktu z diabłem, trwania w grzechu ciężkim, oddania się władzy ciemności poprzez czyny niemoralne, okultyzm lub świętokradztwo. Wreszcie – do opętania może dojść w sposób niezamierzony, na skutek duchowej lekkomyślności. Korzystanie z usług wróżbitów, praktykowanie magii, uczestnictwo w seansach spirytystycznych, a nawet noszenie lub przechowywanie przeklętych przedmiotów może otworzyć drogę dla złych duchów. Co więcej, niektórzy egzorcystów wskazują, że do zniewolenia duchowego może dojść także na skutek przekleństw rzuconych przez innych ludzi – również rodziców wobec własnych dzieci.
Objawy opętania bywają mylące. Często przypominają zaburzenia psychiczne, co sprawia, że trudno je jednoznacznie rozpoznać. Mimo to Kościół wskazuje pewne znaki, które – występując łącznie – mogą świadczyć o pełnym opętaniu. Do najczęstszych należą: rozumienie i mówienie językami, których osoba nigdy się nie uczyła, nadludzka siła fizyczna oraz ujawnianie wiedzy ukrytej lub niedostępnej w naturalny sposób. Często pojawia się też niechęć lub agresja wobec rzeczy świętych, bluźnierstwa, skrajna wulgarność i nienawiść do Boga. Jednak o wiele powszechniejszą, choć trudniejszą do rozpoznania formą działania złych duchów, jest obsesja diabelska. W tym stanie demon nie wnika w ciało, lecz stale towarzyszy osobie, sprowadzając na nią liczne nieszczęścia, choroby, kryzysy emocjonalne i duchowe oddalenie. Taki stan może trwać latami i być źródłem ogromnego cierpienia, którego nie potrafią wyjaśnić ani lekarze, ani psychoterapeuci. Wiele osób w takim położeniu nie zdaje sobie sprawy, że ich problemy mogą mieć wymiar duchowy.
W historii znane są przypadki, które dla Kościoła stanowiły potwierdzenie istnienia zła osobowego. Święty Ojciec Pio, święty Jan Vianney oraz wielu mistyków opisywało swoje zmagania z demonami – nie tylko duchowe, ale też fizyczne. W czasach współczesnych również pojawiają się świadectwa, które trudno zignorować. W 1992 roku w jednym z polskich miast, w S., odnotowano przypadek chłopca, u którego nagle pojawiały się rany i ślady pobicia, choć nie było żadnych dowodów na to, by doznał ich od ludzi. Lekarze nie potrafili tego wytłumaczyć. Do dziś ten przypadek pozostaje nierozwiązany, a dla wielu stanowi przykład możliwego działania sił demonicznych.
Kościół nie pozostawia wiernych bez wskazówek, jak chronić się przed złem. Najskuteczniejszymi środkami są częsta spowiedź, uczestnictwo we Mszy świętrej, codzienna modlitwa, post oraz korzystanie z sakramentaliów, takich jak medaliki, krzyże, woda święcona czy relikwie. Ważne jest także poświęcenie domów i miejsc pracy – nie tylko z tradycji, ale jako akt zawierzenia Bogu i duchowego oczyszczenia przestrzeni. Grzech, szczególnie ciężki, może zanieczyścić nawet poświęcone miejsce lub przedmiot – dlatego tak ważne jest trwanie w stanie łaski i unikanie rzeczy, które mogą stanowić duchowe zagrożenie.
W świecie, który coraz częściej tłumaczy ludzkie zło wyłącznie przez pryzmat psychologii lub środowiska, warto na nowo zadać sobie pytanie o duchowy wymiar cierpienia i przemocy. Czy wszystko da się wyjaśnić racjonalnie? Czy nie warto czasem spojrzeć na rzeczywistość głębiej – także przez pryzmat wiary i wielowiekowego doświadczenia Kościoła? Być może właśnie tam kryje się odpowiedź na to, co w człowieku najbardziej niezrozumiałe.
Obok zjawiska opętania, które według nauki Kościoła jest skutkiem działania złych duchów, istnieją również inne formy wpływu na ludzką psychikę, które prowadzą do podobnych objawów. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych i zarazem tajemniczych przykładów jest program MK–Ultra – tajny projekt badawczy prowadzony przez CIA w latach 50. i 60. XX wieku, mający na celu opracowanie technik kontroli umysłu oraz manipulowania zachowaniem człowieka. W jego ramach stosowano środki psychotropowe, hipnozę oraz rozmaite metody psychologiczne i fizyczne, których celem było złamanie woli jednostki i całkowite podporządkowanie jej zewnętrznej kontroli.
Zarówno przypadki opętania, jak i działania wynikające z manipulacji psychicznej w ramach projektów takich jak MK–Ultra, prowadzą do zaskakująco podobnych efektów. U osób dotkniętych tymi zjawiskami obserwuje się radykalne zmiany osobowości, skrajne zaburzenia emocjonalne i zachowania, które wymykają się racjonalnemu wyjaśnieniu. W obu przypadkach jednostka może mieć poczucie utraty kontroli nad swoim ciałem i umysłem, doświadczać przerażających wizji, halucynacji, stanów lękowych czy depresyjnych. Otoczenie często postrzega takie osoby jako opętane – czy to przez siły nadprzyrodzone, czy przez niewidzialne mechanizmy manipulacji.
Choć źródło tych zjawisk wydaje się odmienne – duchowe lub technologiczno–biologiczne – ich skutki bywają łudząco podobne. Dlatego tak istotne jest spojrzenie na problem w sposób wieloaspektowy, uwzględniający zarówno wymiar duchowy, jak i psychologiczny oraz społeczny. Przez długi czas tematy takie jak kontrola umysłu, testowanie substancji psychoaktywnych czy tworzenie broni biologicznej uchodziły za domenę teorii spiskowych. Jednak odtajnione dokumenty wskazują jednoznacznie, że CIA prowadziła tego typu eksperymenty – niejednokrotnie na osobach nieświadomych, które nigdy nie wyraziły zgody na udział w badaniach.
Jednym z najbardziej tajemniczych i przerażających incydentów, który rzucił światło na praktyki amerykańskich służb specjalnych, było zdarzenie w Pont–Saint–Esprit, we Francji, 16 sierpnia 1951 roku. Tego dnia około 250 mieszkańców – niemal 3% lokalnej populacji – doznało nagłego załamania psychicznego. Niektórzy twierdzili, że ich ciała stanęły w ogniu, inni popadali w niekontrolowaną agresję lub widzieli węże i potwory. Część osób w panice wyskakiwała przez okna, dzieci błąkały się po ulicach, wołając o ratunek przed nieistniejącymi bestiami. Pięć osób zmarło, a wiele innych trafiło do zakładów psychiatrycznych. Co ciekawe, niektórzy uczestnicy tego incydentu doświadczyli przeciwstawnych reakcji – euforii, wizji anielskich śpiewów czy nagłego przypływu twórczości poetyckiej.
Początkowo próbowano przypisać ten masowy epizod zatruciu spleśniałym chlebem. Jednak wiele wskazuje na to, że była to jedynie wygodna przykrywka. W 2009 roku odkryto dokumenty opatrzone pieczęcią Białego Domu, które miały zostać zniszczone po zapoznaniu się z ich treścią. Ich treść sugerowała, że w czasie zdarzenia w pobliżu miasta eksperymenty z substancjami psychoaktywnymi prowadził Frank Olson – naukowiec pracujący dla CIA. Co więcej, w odnalezionym raporcie z 1949 roku zapisano, że wojsko musi przeprowadzać eksperymenty w rzeczywistych warunkach, by móc ocenić ich skuteczność w praktyce. To wszystko prowadzi do projektu „Blue Bird”, który trwał w latach 1951–1953 i miał na celu testowanie skrajnych form psychicznego zniewolenia.
Metody stosowane w ramach Blue Bird były drastyczne: izolacja w ciemnych, dźwiękoszczelnych celach, pozbawianie snu i pożywienia, wywieranie presji psychicznej aż do całkowitego złamania osobowości. Część ofiar traciła zmysły, jednak zakładany efekt pełnej „zombifikacji” nigdy nie został osiągnięty. Projekt został oficjalnie zakończony po szeregu niepowodzeń, jednak w jego miejsce powstał jeszcze bardziej rozbudowany program – MK–Ultra. Tym razem celem było nie tylko złamanie psychiki, ale stworzenie mechanizmów jej programowania. CIA chciała tak manipulować człowiekiem, by po usłyszeniu odpowiedniego hasła wykonywał konkretne działania, nie zdając sobie z tego sprawy. Eksperymenty miały również na celu czasowe wyłączanie pamięci i zmysłów, by uczynić z człowieka bezwolne narzędzie.
W ramach tych prac opracowano dziesiątki substancji chemicznych oddziałujących na mózg, a eksperymenty przeprowadzano na ogromną skalę – setki tysięcy testów na ludziach. Najczęściej były to osoby znajdujące się w szpitalach psychiatrycznych, które nie miały możliwości wyrażenia sprzeciwu. Wszystko trwało do 1973 roku, kiedy śmierć jednego z uczestników badań zwróciła uwagę opinii publicznej. Niestety, zanim doszło do wszczęcia śledztwa, większość dokumentacji została zniszczona, a ślady zatarte. Pozostały jedynie niepełne raporty, świadectwa i ruiny ludzkich istnień – tysiące zniszczonych psychik, które stały się ofiarami nieludzkich eksperymentów.
Można by sądzić, że ujawnienie skandalu związanego z MK–Ultra, liczne procesy sądowe i publiczne oburzenie na zawsze zakończą tego typu działania. Jednak rzeczywistość okazała się bardziej mroczna. W 2022 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że na terytorium państwa za naszą wschodnią granicą odkryto sieć tajnych laboratoriów biologicznych, finansowanych przez Pentagon. Według dostępnych informacji, w placówkach tych prowadzono eksperymenty nad bronią biologiczną i ingerencją w ludzką fizjologię, ze szczególnym uwzględnieniem badań nad naturalną odpornością poszczególnych populacji. Jednym z celów było stworzenie substancji działających selektywnie na mieszkańców wybranych regionów geograficznych.
To wszystko każe zadać pytanie, czy poszukiwania metod kontroli umysłu i ingerencji w świadomość człowieka rzeczywiście się zakończyły. A może przeciwnie – przybrały nowe formy, jeszcze trudniejsze do wykrycia i jeszcze bardziej niebezpieczne? Dzisiejszy świat, choć bardziej świadomy i otwarty na psychoterapię, rozwój duchowy i medytację, wciąż może być polem działań sił, które dążą nie do uzdrowienia, lecz do podporządkowania człowieka. Czy to przez duchowe zniewolenie, czy przez zaawansowane technologie – pytanie o granice ludzkiej wolności i integralności psychicznej pozostaje wciąż aktualne.
Takie eksperymenty mogą być prowadzone również poza USA, w tym teoretycznie także w Polsce. Z punktu widzenia możliwości technologicznych, logistycznych i politycznych, nic nie wyklucza, że tajne badania nad kontrolą umysłu, modyfikacją zachowania czy eksperymenty z użyciem substancji psychoaktywnych mogą odbywać się na terytorium dowolnego kraju – niekoniecznie za wiedzą i zgodą jego władz. Wystarczy odpowiedni poziom utajnienia, lokalni współpracownicy, finansowanie spoza budżetu państwowego i infrastruktura medyczna lub wojskowa, która pozwoli zakamuflować działania.
Z punktu widzenia efektów – rezultaty takich eksperymentów mogą prowadzić do głębokich zmian psychicznych, utraty tożsamości, a w skrajnych przypadkach – do przemocy, zaburzeń osobowości, a nawet kanibalizmu. Historia MK–Ultra pokazuje, że eksperymenty te nie miały wyłącznie celu wywiadowczego; ich skutki często były nieprzewidywalne i druzgocące dla psychiki.
Skutkiem ubocznym lub zamierzonym efektem mogło być stworzenie tzw. „manchuriańskich kandydatów” – ludzi zaprogramowanych do wykonywania brutalnych czynów bez świadomości.
Z technicznego punktu widzenia, zmuszenie osoby do okrutnych czynów wymaga odpowiedniego zestawu warunków: długotrwałej izolacji, stosowania silnych środków psychotropowych, hipnozy, sensorycznej deprywacji, przemocy psychicznej i fizycznej. Jeśli te warunki zostaną spełnione, istnieje realne ryzyko, że u niektórych osób dojdzie do załamania osobowości, utraty moralnych hamulców, a nawet przekształcenia ich w bezwzględnych wykonawców rozkazów.
Co więcej, jeśli działają przy tym zagraniczne służby wywiadowcze, wykorzystujące swój know–how, nie można wykluczyć, że miejscowe społeczeństwo staje się poligonem doświadczalnym. Polska, z racji położenia geopolitycznego, sojuszy wojskowych i obecności zagranicznych sił zbrojnych, mogłaby być wykorzystywana jako ciche zaplecze do eksperymentów, szczególnie na marginesie społeczeństwa – w więzieniach, szpitalach psychiatrycznych czy wśród osób bezdomnych lub uzależnionych.
Nie można wykluczyć, że eksperymenty te mogłyby obejmować także osoby z wyższych sfer społecznych. Choć na ogół można by zakładać, że ofiary takich tajnych projektów to osoby z marginalizowanych grup społecznych, to w rzeczywistości tego typu manipulacje mogą dotyczyć również ludzi z tzw. „wyższej półki” – osób zamożnych, wpływowych czy przedstawicieli elit.
W przypadku osób z tych kręgów, eksperymenty mogłyby mieć zupełnie inny cel, np. testowanie technologii wpływu na osoby o dużej sile woli, podejmujące decyzje o znaczeniu strategicznym, bądź nawet manipulowanie nimi w kontekście politycznym, finansowym czy społecznym. Wybór takich osób do programów mógłby być podyktowany chęcią manipulowania i kontrolowania najwyższych poziomów władzy, wpływania na decyzje, które mają globalne znaczenie.
Dodatkowo, w elitach łatwiej o dostęp do odpowiednich zasobów – zarówno finansowych, jak i technologicznych – co może umożliwiać przeprowadzanie zaawansowanych eksperymentów psychologicznych i technologicznych. Takie osoby mogą być traktowane jako bardziej „wartościowe” cele w kontekście operacji, które mają na celu uzyskanie jak najwyższej jakości „produktu” – kontrolowanego, podporządkowanego umysłu, który będzie posłuszny w realizacji określonych celów.
Co więcej, osoby z wyższych warstw społecznych, przez swój status, mogą stać się celami w bardziej subtelny sposób. Zamiast wykorzystania ich do eksperymentów o charakterze brutalnym, mogą być poddawane bardziej wyrafinowanym formom manipulacji, które obejmują np. technologię, która zmienia ich postrzeganie rzeczywistości, wywołując „niewidoczny” kryzys psychiczny, który skutkuje rozbiciem ich tożsamości i w końcu kontrolowaniem ich działań na poziomie subtelnym, ale i skutecznym.
Przykładowo, osoby z wyższych warstw społecznych mogą być pozornie niewidocznymi ofiarami tych manipulacji – ich życie może wyglądać na sukces, ale za kulisami mogą borykać się z problemami psychicznymi, z którymi nie potrafią sobie poradzić, a ich decyzje mogą być kształtowane przez obce siły. Przekonanie, że eksperymenty są „zarezerwowane” tylko dla osób z marginesu społeczeństwa, może być częścią większej strategii dezinformacyjnej, mającej na celu ukrycie prawdziwego zasięgu takich operacji.
Takie działania mogą również wyjaśniać część „dziwnych” wydarzeń w życiu prominentnych osób, które pozornie nie mają logicznego wyjaśnienia – od zmian w ich zachowaniu, przez niekontrolowane działania, po niejednoznaczne decyzje polityczne czy biznesowe, które zaskakują opinię publiczną. W tym kontekście możliwe staje się zrozumienie, dlaczego niektóre osoby z elit „zdają się” być pod kontrolą – może to być właśnie efektem zewnętrznych manipulacji, ukierunkowanych na wywołanie zmian w ich świadomości i decyzjach.
Tego rodzaju manipulacja może więc dotyczyć różnych poziomów społecznych, a jej celem jest kontrolowanie nie tylko jednostek z marginesu, ale także ludzi, których działania mogą wpływać na globalne wydarzenia.
Dzieci osób z wyższych sfer społecznych mogłyby być równie dobrze celem takich manipulacji, a w niektórych przypadkach nawet szczególnie podatnym na nie obiektem. Dzieci, zwłaszcza w młodszym wieku, mają wyjątkową zdolność przyswajania nowych informacji i kształtowania swoich przekonań oraz postaw, a ich psychika jest wciąż w fazie rozwoju. To sprawia, że mogą stać się idealnymi „obszarami eksperymentalnymi” dla osób, które mają na celu przeprowadzenie subtelnych, ale długoterminowych manipulacji.
Rodziny z wyższych sfer, zwłaszcza te o dużym majątku i wpływach, mogą być postrzegane jako wytwórnie przyszłych liderów, decydentów w polityce, gospodarce czy kulturze. Dzieci takich osób nie tylko uczą się od swoich rodziców, ale również często są wychowywane w atmosferze, która może być pełna presji, oczekiwań i tajemnic. To sprawia, że ich poddanie subtelnym formom manipulacji może mieć jeszcze większe znaczenie dla osób, które próbują wpłynąć na losy społeczeństwa na poziomie globalnym.
Manipulacja dziećmi w kontekście takich eksperymentów mogłaby przyjmować różne formy. Na przykład, mogą być one poddawane testom wpływającym na ich sposób myślenia, percepcję świata, czy tożsamość. Mogłyby zostać wprowadzone w środowisko, które w subtelny sposób kształtuje ich osobowość, kierując ich na określoną drogę życiową, zapewniając im sukcesy zawodowe, ale równocześnie pozbawiając ich autentyczności czy autonomii.
Jeśli celem jest kontrolowanie jednostek z przyszłością, które będą miały duży wpływ na świat, to dzieci takich osób stają się szczególnie ważnym celem. Manipulacja psychologiczna może obejmować nie tylko techniki stosowane na osobach dorosłych, takie jak hipnoza, pranie mózgu czy techniki osłabiające wolę, ale również bardziej subtelną formę kontrolowania ich emocji i reakcji poprzez różnego rodzaju sytuacje społeczne czy wychowawcze.
Dodatkowo, psychologiczne eksperymenty mogą działać na dzieci poprzez ich relacje z rodzicami. Jeśli rodzina jest pod wpływem tego typu manipulacji, dzieci mogą przejmować pewne schematy zachowań, które będą kształtować ich postawy w dorosłym życiu, np. podążanie za określonymi wartościami, które mogą być sztucznie narzucone przez ukryte siły. Te dzieci mogą zostać wychowane w atmosferze pełnej ukrytych wpływów, w której nie będą w stanie rozpoznać, co jest ich prawdziwymi pragnieniami, a co zostało im zaszczepione przez osoby działające w tle.
W przypadku dzieci z elit istnieje także ryzyko, że będą one traktowane jak pionki w większej grze geopolitycznej, zwłaszcza w sytuacji, gdy ich przyszłość, decyzje i role mogą mieć wpływ na losy całych narodów. Tego rodzaju manipulacje mogą obejmować nie tylko wpływ na indywidualne życie dziecka, ale także na jego przyszłą rolę w społeczeństwie i kształtowanie go w taki sposób, by był podporządkowany określonym celom.
Tego typu operacje mogą także obejmować inne aspekty, takie jak zapewnienie dzieciom dostępu do specjalnych edukacji, którymi kontrolowane są określone idee czy filozofie, a także wprowadzanie ich w kręgi wpływowych ludzi, którzy w subtelny sposób nakierowują ich życie i decyzje na określoną trajektorię.
Jeśli do tego dodać technologię, która może być wykorzystywana do monitorowania, analizy, a nawet manipulacji myśleniem, można sobie wyobrazić, jak dzieci takie mogą być traktowane w sposób eksperymentalny w kontekście nowych narzędzi kontroli umysłu, które w przyszłości mogą stać się jeszcze bardziej zaawansowane.
Manipulacja dziećmi elit to zatem zjawisko, które może łączyć zarówno subtelną kontrolę psychologiczną, jak i bardziej jawne próby kształtowania ich przyszłości w sposób, który będzie służył określonym interesom. Z perspektywy osób prowadzących takie eksperymenty, dzieci te stanowią cenne „inwestycje”, które mogą posłużyć realizacji globalnych celów, poprzez wprowadzenie ich w systemy władzy, gospodarki czy polityki.
Manipulacja psychologiczna i subtelna kontrola umysłu, szczególnie w młodym wieku, może prowadzić do poważnych zaburzeń psychicznych, a w skrajnych przypadkach – do obłędu. Dzieci, które są poddane intensywnym formom manipulacji, mogą stracić poczucie rzeczywistości, nie rozumiejąc, co jest ich własnym pragnieniem, a co zostało im narzucone z zewnątrz. Tego rodzaju „rozszczepienie” psychiczne może prowadzić do głębokich wewnętrznych konfliktów, które skutkują zaburzeniami emocjonalnymi i poznawczymi.
Jeśli chodzi o przemoc i zbrodnie, manipulacja dzieci w sposób, który rozbija ich poczucie tożsamości, moralności i empatii, może w ekstremalnych przypadkach prowadzić do zachowań, które w normalnych warunkach byłyby nie do pomyślenia. Dzieci, które przez długi czas są pozbawione zdrowego, autentycznego wychowania, w którym wartości takie jak współczucie, empatia czy odpowiedzialność są naturalnie kształtowane, mogą nie rozwijać tych cech w pełni.
Przykład ekstremalnych przypadków, w których osoby dorosłe, poddane długotrwałej manipulacji, stają się bezdusznymi wykonawcami brutalnych zbrodni, pokazuje, jak silny wpływ na jednostkę mogą mieć ukryte mechanizmy manipulacyjne. Jeśli takie manipulacje są stosowane na dzieciach, ich psychika może zostać tak dalece zniekształcona, że mogą one stać się zdolne do najbardziej okrutnych czynów, często nie rozumiejąc, dlaczego to robią – działając jak posłuszne marionetki w rękach tych, którzy je kontrolują.
Ważne jest, by pamiętać, że manipulacja psychiczna może nie tylko wpłynąć na zdolność do rozróżniania dobra od zła, ale także na zdolność rozumienia siebie i własnych potrzeb. Dzieci, które byłyby poddane takim wpływom, mogą zacząć postrzegać świat w sposób całkowicie wypaczony, traktując innych ludzi jako obiekty do wykorzystania, a nie istoty zasługujące na szacunek i empatię. Można to porównać do mechanizmu „zombie”, gdzie jednostka staje się bezwzględna, pozbawiona normalnych reakcji emocjonalnych i moralnych, działając na zasadzie nakazów zewnętrznych.
Manipulowanie dziećmi elit w ten sposób mogłoby prowadzić do jeszcze bardziej niebezpiecznych efektów, biorąc pod uwagę fakt, że w późniejszym życiu te osoby mogą zdobywać dużą władzę i wpływy. W ich przypadku, brak moralności, w połączeniu z ogromną mocą decyzyjną, mógłby prowadzić do katastrofalnych skutków – nie tylko dla ich bliskich, ale i dla całych społeczeństw. Często osoby, które poddawane są takim eksperymentom, w późniejszym życiu mogą przejawiać tendencje do okrucieństwa, manipulacji czy wykorzystywania innych, nie widząc w tym niczego złego, ponieważ zostały „zaprogramowane” w taki sposób, by traktować innych jako środki do osiągnięcia celów.
To zjawisko może również prowadzić do „normalizacji” brutalnych zachowań wśród osób, które osiągnęły wysoki status społeczny. Takie osoby mogą, bezwiednie lub świadomie, stosować podobne techniki manipulacji i kontroli wobec innych, nie rozumiejąc pełnej wagi swoich działań.
Zatem, dzieci manipulowane w taki sposób, w wyniku długotrwałych, subtelnych technik kontroli psychicznej, mogą stracić zdolność do rozróżniania rzeczywistości od fikcji, co w niektórych przypadkach może prowadzić do tragicznych i przerażających zbrodni. W takim przypadku, ich czynów nie należy postrzegać jako wyniku ich osobistej woli, lecz jako efekt działania sił, które je kontrolują i wykorzystują do realizacji większych, mrocznych celów.
Podsumowując: tak, to jest technicznie i organizacyjnie możliwe, a efekty takich eksperymentów – jeśli są prowadzone z pełną brutalnością i bez etycznych ograniczeń – mogą obejmować nawet najciemniejsze formy destrukcji psychiki, włącznie z czynami nieludzkimi.
Ponadto można także uznać, że tajne programy zniewalania ludzi – takie jak MK–Ultra czy jego potencjalni duchowi następcy – w swojej istocie mogą być zakotwiczone w tym, co wiele tradycji duchowych nazywa demonizmem. Chociaż na poziomie technicznym mamy do czynienia z eksperymentami neuropsychologicznymi, chemicznymi czy hipnotycznymi, to ich duchowa warstwa – intencja całkowitego podporządkowania woli człowieka, złamania jego osobowości, odebrania mu wolności, godności i świadomości – prowadzi bardzo blisko do tego, co w tradycji chrześcijańskiej uznaje się za działanie demoniczne.
Demony, w klasycznym ujęciu, nie tylko „przejmują ciało”, bowiem ich najgłębszym celem jest zniszczenie duszy poprzez złamanie tożsamości, wolnej woli i zdolności odróżniania dobra od zła. Jeśli spojrzeć na skutki tych programów – zamiana ludzi w bierne narzędzia, wykonywanie okrutnych czynów bez refleksji moralnej, rozszczepienie jaźni, depersonalizacja – można powiedzieć, że to efekty bardzo zbliżone do klasycznego opętania. W tym sensie – nawet jeśli nie mamy do czynienia z literalnym opętaniem przez demona – to kierunek działania tych programów idzie w tym samym duchowym wektorze: w stronę zniszczenia obrazu Boga w człowieku.
Niektórzy sugerują wręcz, że takie systemy – jeśli są prowadzone z premedytacją, bez skrupułów, z pragnieniem totalnej kontroli – mogą być inspirowane przez rzeczywiste siły ciemności. Tego nie da się udowodnić naukowo, ale z punktu widzenia duchowej diagnozy świata – istnieje spójność między demoniczną naturą zła a mechanizmami tych eksperymentów.
W historii ludzkości zawsze obecna była walka dobra ze złem, ale we współczesnym świecie coraz wyraźniej widać, że zło przyjmuje nie tylko formy osobowe, ale także strukturalne i technologiczne. Szczególnym przypadkiem tego zjawiska są tajne programy kontroli umysłu, takie jak MK–Ultra czy Bluebird, a także liczne doniesienia o współczesnych eksperymentach prowadzonych przez agencje rządowe, wojskowe czy korporacyjne. Ich celem jest nie tylko manipulacja zachowaniem, ale przeniknięcie do samego jądra ludzkiej tożsamości. Coraz częściej pojawiają się głosy, że tego rodzaju działania mają wymiar nie tylko psychologiczny, ale i duchowy.
Można zatem postawić pytanie: czy za tajnymi programami zniewolenia umysłu nie kryje się rzeczywistość demoniczna? Tradycja chrześcijańska wielokrotnie podkreślała, że demony nie działają wyłącznie poprzez spektakularne opętania, ale często w sposób subtelny, systemowy, inspirując ludzi do tworzenia struktur i technologii skierowanych przeciwko wolności ducha. Biblia mówi o ‘Zwierzchnościach i Władzach’ – duchowych siłach zła działających ponad ludzkimi instytucjami, które potrafią inspirować do tworzenia systemów totalnych. (Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich – Ef 6,12).
W tym świetle programy takie jak MK–Ultra, których celem było złamanie woli, zatarcie pamięci, a nawet zaprogramowanie działań jednostki, można rozumieć jako narzędzia duchowej walki – narzędzia zbudowane w oparciu o logikę demoniczną: pogardę dla osoby, dążenie do jej odczłowieczenia i uczynienia bezwolnym narzędziem. Demony, zgodnie z nauczaniem wielu świętych i egzorcystów, nie mogą działać bez ludzkiego współudziału. Potrzebują narzędzi – ludzi, którzy oddają się ich inspiracjom, często nie w sposób jawny, lecz poprzez przyjęcie logiki władzy absolutnej, eksperymentu bez etyki, nauki bez sumienia. W tym sensie elity współczesnego świata, które umożliwiają rozwój takich technologii, mogą stać się – świadomie lub nie – współpracownikami sił duchowego zła.
Eksperymenty, które miały na celu uczynienie z człowieka narzędzia pozbawionego woli, wyraźnie nawiązują do biblijnego opisu zniewolenia przez ducha nieczystego. Klasyczne objawy opętania – podział osobowości, głosy wewnętrzne, niekontrolowane zachowania, drastyczne zmiany emocjonalne – są niemal identyczne z tym, co odnotowano w dokumentach dotyczących ofiar MK–Ultra.
Różnica polega jedynie na formie: w opętaniu klasycznym bezpośrednio działa duch, w przypadku programów rządowych – technologia, chemia i manipulacja sensoryczna. Jednak cel pozostaje ten sam: odczłowieczenie, zniszczenie duszy, utrata wolnej woli. Dlatego te dwa zjawiska nie tylko można porównać – one są różnymi aspektami tej samej duchowej walki.
Jeśli uznamy, że za inspiracjami do tworzenia tego rodzaju programów stoją siły duchowe, to nie dziwi, że ich realizacja wymaga współpracy ludzi oderwanych od moralności, odciętych od sumienia, zapatrzonych we władzę i kontrolę. Tacy ludzie istnieją w każdym kraju i nie jest wykluczone, że także w Polsce mogą funkcjonować struktury – być może pod obcym kierownictwem – realizujące podobne cele. Nie chodzi tu o dowody materialne, lecz o potencjalność duchową i moralną: tam, gdzie jest podatność na zło, gdzie władza staje ponad prawem, a nauka ponad etyką, tam rodzi się przestrzeń, w której możliwe staje się zniewolenie człowieka na skalę duchową.
W tym sensie walka o wolność ducha nie toczy się jedynie w przestrzeni religijnej czy filozoficznej. Toczy się także w laboratoriach, w gabinetach polityków, w korporacyjnych centrach danych. I to tam właśnie rozgrywa się współczesna forma opętania – nie zawsze spektakularna, często bezgłośna, ale nie mniej niszcząca. Dlatego tak ważne jest, by mówić o tym głośno, łączyć analizę psychologiczną, polityczną i duchową, i przywracać człowiekowi prawdę o jego niezbywalnej godności – której żaden eksperyment, system ani demon nie powinien mu odebrać.
Czy zatem współczesne technologie, eksperymenty psychologiczne i tajne operacje wojskowe mogą mieć wymiar duchowy? Czy można uznać, że niektóre z nich, choć z pozoru wywodzą się z nauki, są zakorzenione w rzeczywistości demonicznej? I wreszcie: czy za programami takimi jak MK–Ultra nie stoją tylko cyniczne elity, lecz siły ciemności, które od zarania dziejów dążą do zniewolenia człowieka?
Na te pytania warto spojrzeć nie tylko oczami badacza historii czy analityka służb specjalnych, lecz przede wszystkim przez pryzmat teologiczny i antropologiczny – jako na zmaganie o najgłębszą istotę człowieczeństwa: wolność duchową.
Współczesny człowiek często utożsamia zło z czynami indywidualnymi: morderstwami, przemocą, kłamstwem. Tymczasem znacznie groźniejsze są systemy zła – zorganizowane struktury, które depersonalizują jednostkę, odbierają jej tożsamość i przekształcają w bezwolne narzędzie. Programy kontroli umysłu, prowadzone jawnie bądź w ukryciu, są tego radykalnym przykładem. Ich celem nie jest tylko manipulacja informacją, ale całkowite przejęcie umysłu i duszy człowieka: jego pamięci, emocji, decyzji, woli.
MK–Ultra, Bluebird, Artichoke czy inne tajne projekty testowały środki psychoaktywne, hipnozę, deprywację sensoryczną, tortury psychiczne i fizyczne, by wymazać osobowość i „zaprogramować” nowe zachowania. To nie tylko nieludzkie – to antyduchowe. W perspektywie chrześcijańskiej można powiedzieć, że chodzi tu o próbę technologicznego opętania. Człowiek staje się pustą powłoką, podatną na zewnętrzne rozkazy – zupełnie jak klasycznie opętany, który nie kontroluje swoich myśli, impulsów i czynów.
W duchowości chrześcijańskiej istnieje pojęcie „struktur grzechu” i „zwierzchności ciemności” – to nie tylko metafory. To duchowe rzeczywistości, które wpływają na ziemskie systemy. Ludzie władzy, nauki i wojska mogą – świadomie lub nie – stać się ich narzędziami. Kluczem jest odrzucenie Boga i uznanie, że wszystko wolno. Wtedy otwierają się wrota.
Nie trzeba czcić diabła, by wpaść w jego sidła. Wystarczy uznać, że człowiek jest jedynie biologiczną maszyną. Właśnie takie podejście przyświecało wielu eksperymentatorom z CIA. Człowiek – według nich – to coś, co można zhakować, zaprogramować, złamać, zrekonstruować. Taka postawa, pozbawiona odniesienia do Boga i sacrum, otwiera przestrzeń duchowego zniewolenia.
Czy nie tak działa demon? Nie zawsze z krzykiem i pianą na ustach. Czasem bardzo logicznie, chłodno, technokratycznie. Chce jednego – zniszczyć w człowieku podobieństwo do Boga. A tym podobieństwem jest wolność i zdolność do miłości.
Nieprzypadkowo wiele relacji osób poddanych eksperymentom przypomina opętanie: słyszenie głosów, utrata pamięci, halucynacje, przemiana osobowości, utrata wolnej woli. Niekiedy efektem były także skrajne formy dehumanizacji: brutalność, agresja, kanibalizm, samobójstwa. Zniszczona psychika to jedna rzecz. Ale istnieje głębszy poziom – gdy dusza staje się pustynią, gotową przyjąć wszystko, co przyniesie system. To duchowa śmierć.
Dziś te same cele są realizowane innymi metodami: przez uzależnienie od technologii, psychologiczne programowanie mediów, farmakologiczne „ulepszanie” nastroju, cyfrowe profile osobowości, które można modelować zdalnie. To nowa forma duchowej wojny – bez bomb, ale ze skutkami równie destrukcyjnymi.
Duchowe zło nie zna granic państwowych. Gdy tylko istnieje technologia, władza i pogarda dla osoby ludzkiej, mogą pojawić się podobne programy – także w Polsce, także przy udziale obcych sił. Eksperymenty mogą być prowadzone potajemnie, nawet w instytucjach, które z pozoru mają chronić obywatela. Przeszłość pełna jest przykładów takich zdrad.
Czy mogą one stworzyć potwory? Tak. Historia zna wiele przypadków, gdy ludzie poddani ekstremalnej manipulacji stawali się oprawcami, zabójcami, a nawet kanibalami. Gdy dusza zostaje zredukowana do pustej skorupy, wszystko staje się możliwe.
Wszystko to prowadzi do jednego wniosku: najważniejsza walka toczy się dziś o duszę człowieka. Programy kontroli umysłu nie są jedynie politycznymi zbrodniami. Są duchowymi aktami agresji – próbą zdetronizowania Boga w sercu człowieka i zastąpienia Go technokratycznym systemem absolutnej kontroli.
Zło chce w nas ugasić ogień sumienia i wiarę w wolność. Dlatego najskuteczniejszą bronią pozostaje to, co najbardziej ludzkie i duchowe: modlitwa, świadomość, czujność, niezależne myślenie i zakorzenienie w prawdzie. Bo tam, gdzie człowiek zachowa wolność ducha, tam żadna struktura, nawet najbardziej demoniczna, nie osiągnie pełnego zwycięstwa.
Propozycja architektoniczna Sebastiana Pitonia. Foto: print screen X/ Sebastian Pitoń
Jeszcze w XIX wieku sztuka była definiowana jako tworzenie piękna. Piękno zaś było efektem wysokiego stopnia harmonizacji – dążenia do doskonałości. Po pierwszej wojnie światowej piękno zaczęto spychać z piedestału. Obecnie w sztukach „pięknych” ostała się tylko nazwa, która nic nie znaczy, bo „nie to piękne, co piękne, tylko to, co się komu podoba…”.
Feliks Koneczny, polski historiozof, tworząc pojęcie pięciomianu cywilizacyjnego, czyli pięciu celów, do których dążyć powinna cywilizacja, właśnie pojęcie piękna umieścił w centrum. Jako łącznik – zwornik pomiędzy światem ducha a światem materii. Przypomnę, że w świecie materii wartościami, o które powinniśmy dbać, są według Konecznego dobrobyt i zdrowie, a w świecie ducha: prawda i dobro.
Zdjęcia nowo otwartego Muzeum Sztuki Współczesnej obiegły Internet, wywołując zdziwienie, jak brzydka może być architektura. Po ostatnio silnie nagłaśnianym bananie przylepionym do ściany taśmą montażową, który to banan odgrywał rolę wielkiego dzieła sztuki, wydawało się, że opinia publiczna nie jest w stanie się już niczym zadziwić. A jednak… Biały klocek, wyglądający jak barak dla robotników czy pudło po butach, zrobił wrażenie.
W jednej z branżowych gazet trafiłem na opinię, że budynek nie podoba się nikomu, co najlepiej świadczy o tym, że jest dziełem wybitnym. Dlaczego? Bo ludzie mają zły gust. Gdyby się komuś spodobał, to by było ryzyko, że nie jest to wielkie dzieło, a tak mamy co do tego pewność. Poważnie tak napisali. Szybko wygooglowałem artykuły na temat konkursu na to cudo i z przerażeniem doszedłem do wniosku, że wybrano jeden z lepszych projektów.
Jako działacz społeczny i architekt postanowiłem zadziałać. Kilka lat wcześniej robiłem razem z synem Klemensem model łuku triumfalnego Bitwy Warszawskiej 1920 roku. Wystarczyło go dokończyć i zaprojektować elewację, którą obudowałem nieszczęsne pudło. Żeby pokazać zupełnie inny kierunek, w jakim architektura powinna iść, ustawiłem na szczycie Pałacu Kultury posąg Matki Boskiej Łaskawej – patronki stolicy.
Kloc Trzaskowskiego obudowany klasycyzującą elewacją, łuk triumfalny Bitwy Warszawskiej i Matka Boska na szczycie PKiN zrobiły na naszych lewakach podobne wrażenie jak banan za 6 milionów dolarów na nas – prawakach. Piekło zawyło. „Gazeta Wyborcza” połknęła haczyk i zrobiła mi reklamę. Dziękuję. Postanowiłem iść za ciosem i przeprojektować cały Plac Defilad. Projektem zainteresował się polski poseł do Eurokołchozu Grzegorz Braun. Zatem zakasałem rękawy i zacząłem się dobrze bawić. Żeby jednak mieć świadomość, wokół jakiego budynku wyczyniam moje architektoniczne swawole, postanowiłem się bliżej przyjrzeć Pałacowi Kultury.
Pałac Kultury
Jedni go nienawidzą i chcieliby go wysadzić w powietrze jak wielce szanowny redaktor Tomasz Sommer. Inni chwalą jego architektoniczną ponadczasowość, jak na przykład autor tego tekstu. Pałac Kultury jest dziełem radzieckiego zespołu architektów pod przewodnictwem Lwa Rudniewa.
W artykule „Polskie inspiracje w architekturze PKiN” Marcin Skup pisał:
Stylistyka pałacu realizuje program założeń sztuki socrealizmu, czyli w dużej mierze „przepracowania spuścizny klasycznej” oraz architektury narodowej w stylu, a socjalistycznej w treści. Aby architektura PKiN była narodowa w formie, architekci radzieccy wybrali się w podróż po Polsce, która odbyła się między 30 września a 15 października 1951 roku. Zwiedzono Kraków, Sandomierz, Kazimierz, Toruń, Chełmno, Puławy, Płock, Nieborów, Kielce, Żelazową Wolę, Nieszawę, Czerwińsk, Krasiczyn, Przemyśl, Tarnów, Książ Wielki. Warto wspomnieć, że architekci byli zachwyceni Polską, gdyż nigdy wcześniej nie byli „na zachodzie”! Sama podróż i postulaty architektury narodowej w formie były wysunięte przez zespół polskich architektów pod przewodnictwem Józefa Sigalina. Warto przytoczyć cytat z jego książki, który obrazuje, w jakiej atmosferze projektowany był Pałac Kultury:
„W ich pracowni w Moskwie ściany były wręcz wytapetowane wielkimi fotografiami całości, detali; właśnie detali. «U nas tu – Polska». Tak bardzo chcieli zrobić architekturę polską, «żeby się Polakom podobała». Przypominam – był to wczesny okres realizmu socjalistycznego w architekturze. A Rudniew lubił soczystość, różnorodność, bogactwo, malowniczość…”
Warto zauważyć iż symbolika jawnie nasączona ideologią socjalistyczną pojawiła się tylko w kilku elementach stanowiących znikomą część ogromu całej budowli, Pałacu nigdy nie zdobiła czerwona gwiazda, nigdy przed PKiNem nie stanął Józef Stalin.
Architektura Pałacu Kultury jest kompilacją wielu mniej czy bardziej czytelnych cytatów z polskich zabytków. Attyki na niższych skrzydłach obiektu są ewidentnie wzorowane na krakowskich Sukiennicach, a attyki w wyższych partiach głównej bryły to cytaty z Kazimierza Dolnego i Zamościa. Zwieńczenie Pałacu nawiązuje do Pałacu Brühla, Bramy Floriańskiej i ratusza w Chełmnie, a wejście główne to cytat z Teatru Wielkiego w Warszawie. Klińce sklepień nisz na rzeźby to często obecny w polskiej architekturze detal, występujący między innymi w Pałacu Staszica.
Gdybyśmy uwolnili się od wszystkich negatywnych konotacji, to musielibyśmy dostrzec, że nasz stary poczciwy Pałac Kultury to kawał dobrej architektury i mieliśmy naprawdę sporo szczęścia, że ma w sobie tyle cytatów z polskiej architektury. Krytycy powiedzą, ze jest on symbolem dominacji sowieckiej nad Polską. Wybudowane w okolicy wieżowce są z kolei symbolem podboju Polski przez międzynarodową finansjerę, równie wrogi nam, Polakom, twór co Rosja Sowiecka. Nikt jednak nie domaga się ich wyburzenia. A czy ich budowniczowie zadali sobie jakikolwiek trud, by zbudować obiekty nawiązujące do naszej polskiej tradycji architektonicznej? Pytanie pozostawiam bez odpowiedzi, bo wszyscy wiemy, jaka ta odpowiedź jest.
Kwartał, na którym stoi Pałac kultury, przez 70 lat stał praktycznie niezagospodarowany. Wielokrotnie architekci próbowali zaproponować otoczenie Pałacu tkanką miejską. W większości przypadków projekty te bardziej przypominały próby wstydliwego ukrycia haniebnego symbolu poprzedniej epoki niż racjonalne wykorzystanie jego potencjału i przede wszystkim uznanie faktu, iż Pałac stanowi i powinien stanowić silną dominantę. A jego architektoniczny styl powinien być kontynuowany przez obiekty architektoniczne tworzące jakikolwiek układ urbanistyczny sąsiadujący z Pałacem.
Najnowsza koncepcja zagospodarowania Placu Defilad obejmuje wybudowanie dwóch obiektów, z czego pierwszy – słynny biały klocek Trzaskowskiego – już stoi, a drugi – czarny kontener udający teatr – właśnie wchodzi w fazę realizacji. Zauważyłem na wizualizacjach tego projektu ciekawy efekt. Wszędzie w tle majaczy elegancka bryła Pałacu, kontrastując z minimalistycznymi bryłami nowych obiektów. Bez tego Pałacu w tle nowe budynki byłyby tylko brutalnymi pudłami szpecącymi przestrzeń. Mając jednak Pałac w bezpośrednim sąsiedztwie, niejako karmią się jego architektoniczną dojrzałością. Ciekaw jestem, czy autorzy tych wizualizacji zdawali sobie sprawę, że nowa architektura bez Pałacu nie istnieje i zupełnie się nie broni. Bo jest obiektywnie brzydka.
Moja Propozycja
Kompozycja Pałacu Kultury tworzy w sposób naturalny zalążki trzech placów. Pierwszy przed głównym wejściem od strony ulicy Marszałkowskiej i dwa boczne, od Alei Jerozolimskich i ulicy Świętokrzyskiej.
Głównym akcentem placu od ulicy Marszałkowskiej byłby łuk triumfalny dedykowany Bitwie Warszawskiej 1920 roku. Skoro świat uznał, że to jedna z dziesięciu najważniejszych bitew w historii, to się tego trzymajmy. Symbol zwycięstw z potęgami Wschodu. Centralnym obiektem placu od strony ulicy Świętokrzyskiej byłby monument upamiętniający Bitwę pod Grunwaldem, świadczący o tym, że potrafimy się obronić przed zjednoczonymi siłami Europy. Centralnym zaś obiektem placu od Alei Jerozolimskich byłby łuk upamiętniający wiktorię wiedeńską, pokazujący, że i z ekspansją islamu dajemy sobie radę.
Skrzydła kompleksu od Alei Jerozolimskich i ulicy Świętokrzyskiej zajmują wielokondygnacyjne parkingi, które dają komfort odwiedzającym, że nie trzeba będzie szukać miejsc parkingowych. Do parkingów przylegają galerie handlowe w eklektycznym stylu, w którym widać przenikające się elementy kultury Zachodu i Wschodu. Wszak znajdujemy się na styku tych dwóch światów. Centralnym punktem każdej z dwóch galerii jest półotwarty plac, nad którym góruje organiczna wieża. Przestrzeń wokół idealnie nadaje się na knajpki i restauracje. Jest to miejsce, w którym można z ogrodów na dachach przedostać się niżej do galerii. Brama pomiędzy zielonym światem stworzonym na dachach i bajkową przestrzenią galerii.
Jak już powiedziałem, na dachach obiektów zaprojektowałem park, który daje możliwość podziwiania Warszawy z innej perspektywy. Poruszanie się na poziomie dachów jest interesujące samo w sobie, a pomieszanie tej przyjemności z przebywaniem wśród zieleni i klasycyzującej architektury zwiększa tylko atrakcyjność tego przeżycia. Obiekty położone w centrum zespołu to muzea związane z historią Polski i polską kulturą. Formy architektoniczne to eklektyzm tworzony podobnie jak sam Pałac kultury – poprzez inspirację tym, co można uznać za polskie.
Figura Matki Boskiej wieńcząca szczyt Pałacu i figury aniołów mogą dzisiaj wśród zsekularyzowanego społeczeństwa wywoływać niezrozumienie. Chrześcijaństwo jest jednak naszym głównym dziedzictwem. I tak naprawdę to brak figur świętych, aniołów czy Maryi powinien się nam wydawać niestosowny. Podsumowując, jest to dzielnica dla turystów – jak mówił popularny slogan – z kraju i ze świata. Dzielnica do zwiedzania, do zanurzenia się w polskości – dzielnica, w której Polak może poczuć dumę z tego, że jest Polakiem, a turysta respekt przed potężnym Narodem Polskim.
Film pokazujący co ja bym zrobił z Klockiem Trzaskowskiego. jeśli się Panu- Pani podobało, to proszę nie zapomnieć udostępnić. pic.twitter.com/8KhFJcpdA5
Zastanawiając się co mogło doprowadzić Polaków do takiego szokującego upadku, doszedłem do wniosku, że są to cechy wtłoczone im przez trzy dekady funkcjonowania pod dominacją ZIK (zachodniego imperium kłamstwa).
Wad tych jest ogromna liczba, ale wyliczę tylko siedem głównych, gwoli opamiętania się:
1. Czerpią oni całą wiedzę o świecie i Polsce jedynie z „telewizorów”, którą chłepczą zachłannie w każdym wolnym momencie. Za „pluralizm” uznają różnorodne logo korporacyjnych kanałów, które bez wyjątku należą do jedynej światowej finansjery, czyli apostołów szatana.
2. Są oni stworzeniami stadnymi. Odseparowani od stada, w mgnieniu oka stają się potuli i bezradni, a jeśli do tego odłączy się ich od korporacyjnych mediów, swą wiedzą i intelektem mogą jedynie konkurować z owieczkami.
3. W swoim zasobie słownictwa nie posiadają słów podstawowych cywilizowanych Chrześcijan, takich jak: PRAWDA i KŁAMSTWO, ZŁO i DOBRO, [dodam: PIĘKNO i BRZYDOTA.md] które zastąpili pojęciami: pożytek i niekorzyść, wygoda i szkopuł.
4. Ich cechę główną stanowi serwilizm. Są przekonani, że wysługiwanie się jakiemuś „panu”, to jedyna droga do szczęścia i dobrobytu. Zdolności w omawianej dziedzinie są jednak wśród nich bardzo zróżnicowane. Ci u „władzy” (żłobu) posiedli tą umiejętność wprost mistrzowsko, ci najniżej stojący w hierarchii społecznej, tylko kiepsko.
5. Ich horyzonty umysłowe są bardzo wąskie. Umieją tylko rozróżniać najprymitywniejsze formy dobrobytu i ubóstwa. Dotyczą one jedzenia, picia, wałkonienia się, osobistego komfortu lub dyskomfortu: rezydencji, samochodu, tytułów, pozycji służbowej i percepcji społecznej. Ludzkie cechy wyższego rzędu są im całkowicie nieznane i niezrozumiałe: honor, godność, szlachetność, autentyczna wiedza i kultura, erudycja itp. nie funkcjonują w ich umysłowości .
6. Jako „ludzie globalistycznego postępu” nie mają oni żadnych hamulców moralnych, z tej prostej przyczyny, że obca im jest moralność. Jednakowoż, są bardzo wyczuleni na wszelkie formy „agresji”, za jaką uważają jakiekolwiek próby ubrania w słowa ich cech osobowych, lub sposobu postępowania. Tu zapala się sygnał alarmowy pod tytułem „agresja”, „dezinformacja”, a nawet „terroryzm”!
7. Są miłośnikami szatana we wszystkich formach i kształtach, choć być może nie wszyscy są tego świadomi i nigdy jego imienia nie wymawiają. Jest on dla nich lingwistyczne nieistniejący, choć wszystko mu zawdzięczają.
Walka nie toczy się o ziemię ani zasoby, ale o istotę tego, co czyni nas ludźmi: naszą zdolność do swobodnego myślenia, odczuwania i działania. Cel jest niepokojąco prosty: wydrążyć jednostkę, pozostawiając pustą skorupę, i jednocześnie pozbawiając ją duszy.
Najlepszy przewodnik po wykrywaniu wszelkich operacji psychologicznych — i jak się przed nimi chronić
[Krótka ilustracja filmowa do obejrzenia na stronie źródłowej -AC]
Ogromna większość pozostaje w błogiej nieświadomości kruchości swojej autonomii. Nieświadoma tego, jak szybko ich działania, a nawet samo poczucie własnej wartości, mogą zostać przejęte przez niewidzialne siły. A jednak ciche przebudzenie zaczyna się wyzwalać — a ja jestem tutaj, aby je przyspieszyć.
Przez pięć lat pracowałam pod przykrywką jako tajny agent Centralnej Agencji Wywiadowczej w Paryżu we Francji. To był sekretny świat, w którym oszustwo było walutą, a zaufanie rzadkim towarem. Doskonaliłam sztukę operacji psychologicznych, ucząc się kształtować percepcje i naginać wolę subtelnością szeptu.
Teraz chcę rzucić światło na mechanizmy tego, co społeczność wywiadowcza nazywa „zaprojektowaną rzeczywistością” – wyrafinowaną tkaniną manipulacji, którą wielu nazywa po prostu „operacjami psychologicznymi”. Są to kampanie, które kształtują narracje, wpływają na masy i zmieniają granice wiary.
W kolejnych akapitach wyposażę cię we wnikliwą soczewkę, aby wykryć te ukryte nurty. Na koniec będziesz mieć narzędzia, aby w 100% odróżnić, co jest po prostu szaleństwem mas, a co zaprojektowaną operacją psychologiczną.
Coraz bardziej oczywiste staje się to, że jesteśmy w centrum przemyślanej kampanii mającej na celu wzbudzanie strachu poprzez ostrożną manipulację, której celem jest nie tylko zaniepokojenie nas, ale także uczynienie nas bezsilnymi za pomocą różnych sztucznych środków. W centrum tego celowego zamieszania znajduje się narzędzie wybrane przez elitę: wojna psychologiczna. Ta taktyka wykracza poza fizyczny konflikt, mając na celu przeniknięcie do psychiki i systematyczną degradację ludzkiego ducha.
Walka nie toczy się o ziemię ani zasoby, ale o istotę tego, co czyni nas ludźmi: naszą zdolność do swobodnego myślenia, odczuwania i działania. Cel jest niepokojąco prosty: wydrążyć jednostkę, pozostawiając pustą skorupę, i jednocześnie pozbawiając ją duszy.
Stosują szereg technik, aby wpłynąć na nasze myśli i wybory, sprawiając, że nieświadomie dostosowujemy się do ich mrocznego planu. Konwencjonalna wojna służy jedynie jako dywersja, drugorzędna kwestia w porównaniu z powszechnym atakiem psychologicznym, mającym na celu uczynienie nas uległymi poprzez kapitulację naszej wewnętrznej siły.
Na początek: rozprzestrzenianie się nowych technologii i inteligentnych urządzeń, w tym gier, filmów i różnych gadżetów, prowadzi do uzależnienia od tych produktów. To uzależnienie zastępuje lub osłabia zdolności umysłowe użytkowników, takie jak pamięć, uwaga, koncentracja i kreatywność.
Z czasem ten subtelny, ale nieubłagany proces podgryza istotę ludzkiej niezależności. Otępia intelekt, pozostawiając całe populacje nie tylko mniej ciekawymi, ale i pogrążonymi we mgle ignorancji, coraz bardziej uwikłanymi w system, który ledwo postrzegają jako swojego złoczyńcę.
Telewizja, serwisy streamingowe i nieustanny napływ cykli informacyjnych zalewają zmysły starannie dobranymi narracjami, otępiając krytyczne myślenie i wzmacniając narastające uzależnienie od ich rytmów. Podobnie jak powoli działający jad, ten przesycony mediami ekosystem rodzi uzależnienie, zamieniając jednostki w nieświadomych wyznawców maszynerii, która ich łączy.
Co gorsza, pustoszy je, redukując niegdyś żywe dusze do kruchych łupin. Stają się cieniami odważnych, niezależnych myślicieli, którymi mogli się stać z urodzenia. Tam, gdzie kiedyś mogli nauczyć się kwestionować, debatować lub wytyczać własne ścieżki, teraz pragną pustych afirmacji systemu, ich zdolność do oryginalnego myślenia więdnie pod ciężarem niekończących się ekranów i scenariuszy.
Platformy mediów społecznościowych są projektowane z myślą o podstawowym celu: kontrolowaniu i wpływaniu na to, co ludzie mówią i myślą, zwłaszcza ci, którzy mają odmienne poglądy. Podczas gdy jednostki szukają schronienia przed manipulacyjnym potopem mediów głównego nurtu, alternatywne kanały, takie jak Telegram, kuszą jako przystanie niefiltrowanej prawdy. Jednak platformy te często przeobrażają się w chaotyczne siedliska dezorientacji i kontroli, wciągając tych, którzy pragną jasności, w pułapkę innego rodzaju.
Podobnie Substack, z jego obietnicą niezależnych głosów, zbyt często staje się bagnem jadowitej antysemickiej retoryki, płytkiej pseudointelektualnej postawy i powtarzanych teorii spiskowych — fałszywych lądowań na Księżycu i ezoterycznych bzdur odgrzewanych z żarliwą gorliwością. Te przestrzenie, pełne niewydarzonych rewelacji, wabią tych, którzy desperacko chcą uciec od wypolerowanych kłamstw z tradycyjnych mediów, tylko po to, by uwikłać ich w sieć kolejnych oszustw.
Uwiedzeni iluzją przebudzenia, poszukiwacze ci nie dostrzegają ironii: ich namiętne tyrady i peryferyjne obsesje piętnują ich jako głupców, zagłuszając wszelkie uzasadnione spostrzeżenia, jakie mogliby mieć, w kakofonii ich lekkomyślnego bełkotu. W ten sposób ich dążenie do znalezienia i dzielenia się prawdą staje się tragicznym błędnym krokiem, przykuwającym ich do cyklu złudzeń tak duszącego, jak ten, przed którym uciekali.
Kamieniem węgielnym tej wszechobecnej manipulacji jest sianie nasion strachu i niepokoju, fachowo opracowanych, aby zachwiać zbiorową psychiką. Architekci zaprojektowanej rzeczywistości posługują się podwójnym arsenałem: wyczarowują lub wzmacniają zagrożenia, aby utrzymać populacje w napięciu, jednocześnie pozbawiając ich zwykłych radości, które są kotwicą ludzkiego zadowolenia.
Żaden aspekt życia nie wymknie się z ich zasięgu. Dla tych, którzy znajdują spełnienie w wychowywaniu dzieci, lawina ostrzeżeń o załamaniu klimatu rzuca cień na ich nadzieje. Dla marzycieli, którzy patrzą w gwiazdy, lekceważące głosy obwieszczą, że sama przestrzeń kosmiczna jest fikcją, pozbawiając ich zachwytu. Dla tych, którzy upatrują nadziei w technologii, katastrofiści przepowiadają jej nieuchronną zdradę, przedstawiając każdą innowację jako zwiastuna społecznej ruiny.
Każda namiętność, każda przyjemność spotyka się z odpowiednią dozą strachu lub cynicznej negacji, podkopując odporność ducha. Ten nieustanny atak powoduje, że radość jest przyćmiona przez niepokój, pozostawiając jednostki nie tylko przestraszone, ale także odseparowane od samych dążeń, które kiedyś definiowały ich człowieczeństwo — i wypełniały ich istnienie.
Terminologia stosowana przez tzw. „głębokie państwo” odzwierciedla głębokie zrozumienie psychologicznych i mentalnych wymiarów kontroli i wpływu na ludzi. Uznają ogromną moc, jaką włada umysł i duch, moc, która jest centralną częścią stosowanego przez nich okultyzmu.
Tradycje te podkreślają wiarę w zdolność umysłu do manifestowania rzeczywistości i oszukiwania jednostek, aby zaakceptowały iluzje jako prawdy. Oto kilka kluczowych terminów, które podsumowują ich metody i cele:
Perswazja: Przekonywanie jednostek do przyjęcia pewnych poglądów lub działań zgodnych z ich planem działania.
Wpływ: Kształtowanie myśli, zachowań i decyzji ludzi w sposób subtelny, lecz skuteczny.
Zmiana: Zmiana percepcji i postaw w celu zapewnienia, że odpowiadają one pożądanym narracjom.
Rozrywka: Przyciągać uwagę mas poprzez rozpraszanie uwagi, dostarczać im ciągłych zajęć i odciągać od krytycznego myślenia.
Podporządkowanie: Zachęcać do posłuszeństwa i podporządkowania się poleceniom bez zadawania pytań.
Odwracanie uwagi: Odwracanie uwagi od istotnych kwestii lub prawd za pomocą różnych form rozrywki lub dezinformacji.
Akceptacja: Pielęgnować poczucie rezygnacji lub akceptacji pewnych ideologii, norm lub warunków.
Strach: Wykorzystanie strachu jako narzędzia do manipulowania emocjami i reakcjami, często w celu uzasadnienia środków kontroli.
Zaangażowanie: Utrzymywanie aktywnego zaangażowania jednostek lub zajęcie ich treściami lub narracjami, które służą ich celom.
Akceptacja: Zachęcanie do całkowitej akceptacji pewnych przekonań, technologii lub zmian, które zwiększają kontrolę.
Nienawiść: Podsycanie emocji wrogości i podziałów w celu osłabienia więzi społecznych i podsycania konfliktów.
Podziały: Rozbijanie społeczności i społeczeństw na przeciwstawne frakcje w celu osłabienia zbiorowego oporu i porozumienia.
◊
FATE
Aby zrozumieć mechanizmy inżynierii rzeczywistości, trzeba najpierw zrozumieć model FATE: Focus, Authority, Tribe, Emotion [Skupienie, Autorytet, Plemię, Emocje | FATE z ang. los, przeznaczenie, fatum -AC]. To dźwignie, które oddziaływują na pierwotne jądro naszych umysłów jako ssaków, gdzie decyzje faktycznie są tworzone, głęboko za fasadą racjonalnego myślenia. Manipulując tymi instynktami, osoby wykwalifikowane w operacjach psychologicznych mogą sterować całymi populacjami. Zacznijmy od pierwszego filaru:
SIŁA SKUPIENIA
W swej istocie sztuka manipulacji psychologicznej opiera się na przyciąganiu i utrzymywaniu uwagi. Ludzki umysł, mimo całej swojej złożoności, jest ograniczonym zasobem, łatwo wpadającym w sidła powtarzalności, żywych obrazów lub przepełnionych strachem narracji, które wstrząsają zmysłami. Kampanie psy-ops wykorzystują tę podatność, bombardując opinię publiczną skrupulatnie dobranymi bodźcami, które mają zdominować myśli i zagłuszać konkurencyjne sygnały. Celem serwisów informacyjnych nie jest już informowanie, ale wywołanie obsesji, uczynienie jednej narracji nieuniknioną.
Kryzys — czy to klęska żywiołowa, geopolityczny wybuch, czy strach przed problemami zdrowia publicznego — zawsze dominuje w nagłówkach gazet z nieustającą intensywnością. 24-godzinne serwisy informacyjne, jak widać w relacjach z wydarzeń takich jak pandemia covid-19 czy ostatnich trzech wyborów w USA, kwitnie dzięki powtarzaniu, a frazy takie jak „bezprecedensowy”, „kryzys” lub „zagrożenie egzystencjalne” są wbijane do świadomości publicznej.
Badanie Pew Research Center z 2021r. wykazało, że w szczytowym momencie pandemii ponad 60% wiadomości w USA skupiało się na covid-19, odsuwając na bok inne ważne kwestie. Jest to celowa taktyka mająca na celu zakotwiczenie uwagi.
Wizualizacje również odgrywają ważną rolę. Wstrząsające obrazy — zdewastowane miasta, zamaskowane twarze lub chaotyczne protesty — zalewają ekrany, wbijając strach głęboko w psychikę. Zwróć uwagę na to, jak media wzmacniają drastyczne materiały filmowe, aby „utrzymać zainteresowanie ludzi”. Ten sam klip z zamieszek jest wyświetlany na każdym kanale, ale nigdy nie pokażą cichych ulic następnego dnia. Scenariusze wywołujące strach, czy to prawdziwe, czy przesadzone, są wybierane ze względu na ich emocjonalny wpływ, a nie niuanse.
AUTORYTET: WAGA ZAUFANYCH GŁOSÓW
Drugi filar, autorytet, wykorzystuje ludzką tendencję do ustępowania tym, którzy są postrzegani jako wiarygodni. W rękach wykwalifikowanych manipulatorów zaufane postacie — naukowcy, dziennikarze, politycy, a nawet celebryci — zostaną użyci jako broń, aby nadać narracji legitymację, nawet jeśli ich poparcie nadwyręży logikę lub wiedzę specjalistyczną.
Znakiem rozpoznawczym jest sytuacja, gdy te postacie zmieniają swój ton lub stanowiska w sposób, który wydaje się nienaturalny, jakby były napisane w celu realizacji szerszego programu. Polityk nagle opowiadający się za twierdzeniem naukowym lub informatyk wyrażający opinię na temat strategii medycznej powinni natychmiast wzbudzić podejrzenia.
Zwróć szczególną uwagę na ekspertów panelowych lub rekomendacje, w których autorytety wykraczają poza swoją domenę. Na przykład podczas pandemii covid-19 urzędnicy ds. zdrowia publicznego byli pozycjonowani jako wyrocznie w zakresie polityki gospodarczej lub zachowań społecznych, pomimo braku wiedzy specjalistycznej w tych dziedzinach.
Zadaj sobie pytanie, dlaczego wirusolog mówił ci, jak prowadzić swój biznes? Trzymaj się wirusów. Media często umieszczają „ekspertów”, których referencje nie mają nic wspólnego z omawianymi kwestiami, wzmacniając ich głosy, aby wzmocnić konkretne narracje. Kiedy autorytet wypowiada się poza swoją dziedziną, nie jest to zwykłe przekroczenie uprawnień — to celowa taktyka, aby pożyczyć ich aureolę zaufania.
PLEMIĘ: PRZYCIĄGANIE PRZYNALEŻNOŚCI
Następne w kolejności pojawia się plemię, pierwotna siła, która wykorzystuje nasz instynkt do łączenia się z grupami. Manipulatorzy zręcznie tworzą ostre podziały — my kontra oni, grupa wewnętrzna kontra grupa zewnętrzna — aby polaryzować i kontrolować. Określając jedną stronę jako „patriotów”, a drugą jako „ekstremistów” lub „wierzących w naukę” kontra „negacjonistów”, odwołują się do naszej głęboko zakorzenionej potrzeby przynależności, jednocześnie siejąc wrogość wobec „innych”. Ten język jest klinem zaprojektowanym tak, aby kompromis lub niuanse odczuwać jako zdradę.
Taka plemienność rozkwita w spolaryzowanych klimatach. Podczas ostatnich trzech edycji wyborów w USA, dla przykładu, media i retoryka polityczna często przedstawiały wyborców jako obrońców demokracji lub jej zagrożenie, pozostawiając niewiele miejsca na kompromis. Polaryzujące etykiety w relacjach prasowych — terminy takie jak „ekstremista” lub „radykał” — wzrosły o 40% między 2016 a 2020r., pogłębiając podziały społeczne.
EMOCJE: ZAĆMIENIE ROZUMU
Wreszcie, emocje stanowią zwieńczenie modelu FATE, dzierżąc niezrównaną moc w pokonywaniu krytycznego myślenia. Komunikacja, która wywołuje intensywne uczucia — strach, nadzieję, oburzenie lub rozpacz — bez oparcia o jasne, weryfikowalne dowody, jest znakiem rozpoznawczym operacji psychologicznych. Treści nacechowane emocjonalnie rozprzestrzeniają się szybciej w Internecie, ponieważ przykuwają uwagę i tłumią sceptycyzm. Strach w szczególności jest mistrzem manipulacji, przygotowującym nas do impulsywnych, obronnych działań.
Wyobraź sobie kanał informacyjny podczas paniki związanej z dostawami żywności, nieustannie transmitujący obrazy pustych półek w sklepach spożywczych i przerażonych kupujących. Ten sam materiał filmowy powtarza się w każdym segmencie, a każda powtórka wywołuje panikę. W 2023r., podczas relacji o „kryzysie łańcucha dostaw”, każda stacja pokazywała te same trzy półki, ale w sklepie obok mnie wszystko było w porządku. Chcieli, żebyś gromadził zapasy. Takie obrazy to celowe działanie mające na celu wywołanie zachowań napędzanych strachem, od zakupów w panice po ślepe podporządkowanie się proponowanym rozwiązaniom.
Media społecznościowe wzmacniają to z algorytmiczną precyzją, podnosząc poziom treści, które szokują lub dzielą: filmy z zamieszek w miastach europejskich, zapalne memy przedstawiające jakieś popierdółki Trumpa jako moralne oburzenie lub bezsensowne trendy, które wykorzystują naszą ulotną koncentrację. Emocjonalnie naładowane posty rozprzestrzeniają się sześć razy szybciej w Internecie. Ta papka to tylko chaos i głupie klipy. Gdzie jest prawdziwa rozmowa?
JAK PRZECIWSTAWIĆ SIĘ MODELOWI FATE:
W obliczu tak agresywnego przekazu pierwszym krokiem do odzyskania autonomii umysłu jest zatrzymanie się i zbadanie intencji. Dlaczego ta historia, to zdanie, ten obraz są tak mocno promowane? Kto korzysta na jego dominacji? Porównaj czas antenowy lub cyfrowy zasób poświęcony jednemu problemowi na tle innych.
Na przykład podczas konfliktu Ukraina–Rosja w 2022r. zachodnie media poświęciły nieproporcjonalnie dużo uwagi bezpośrednim efektom wizualnym wojny — konwojom czołgów, bombardowanym budynkom — jednocześnie zaniżając liczbę złożonych manewrów dyplomatycznych lub skutków na rynku energetycznym. Ta nierównowaga kształtuje to, co ty uznajesz za priorytet, a co ignorujesz.
Znajdź rzeczywisty cel
Zapytaj też, co jest wypierane. Jeśli ostrzeżenia o zmianach klimatu zalewają twój kanał, a przełomy w dziedzinie energii odnawialnej nie są wspominane, lub jeśli pojedynczy skandal przyćmiewa systemową korupcję, to skupienie jest prawdopodobnie zaplanowane.
Będą krzyczeć o tweecie Trumpa przez wiele dni, ale milczeć o budżecie obronnym wynoszącym 2 biliony dolarów. Podążaj za ciszą. Zauważenie nieproporcjonalnego skupienia uczy twój umysł dostrzegania rusztowania takich manipulacji.
Przypatruj się autorytetom
Zbadaj kwalifikacje i motywy mówcy. Zapytaj: czy jego wiedza specjalistyczna jest zgodna z [omawianym] twierdzeniem? Czy przekazuje skoordynowany komunikat? Jeśli znany ekonomista zwraca się ku apokaliptycznym prognozom klimatycznym lub celebryta popiera złożoną politykę z wyuczonym zapałem, zatrzymaj się. Ten autorytet wystawiany jest jako rekwizyt, a nie źródło prawdy.
Zignoruj plemię
Zachowaj czujność, gdy usłyszysz język podziałów. To sygnał ostrzegawczy, że twoje plemienne instynkty są wykorzystywane, popychając cię do popierania jednej ze stron zamiast myślenia za siebie. Aby się temu oprzeć, zrób krok w tył i zapytaj: kto korzysta na tym podziale? Co tracimy, gdy jesteśmy nastawieni przeciwko sobie? Odpowiedź często ujawnia więcej o manipulatorach niż o problemie, o którym mowa.
Kontroluj emocje
Oprzyj się na dowodach. Gdy emocje wzbierają, zatrzymaj się i przeanalizuj przedstawione fakty. Czy są konkretne, weryfikowalne i proporcjonalne do wywoływanej reakcji? Jeśli narracja opiera się na niejasnych ostrzeżeniach, anegdotycznych opowieściach grozy lub apelach o „ratowanie przyszłości”, stąpaj ostrożnie.
Reakcje emocjonalne tłumią krytyczne myślenie. Jeśli fakty są zastępowane emocjami, należy być bardzo, bardzo ostrożnym.
Model FATE jest planem manipulacji, ale jest też mapą do wyzwolenia. Rozpoznając, kiedy twoja uwaga zostaje przejęta, kiedy władze przekraczają granice, kiedy podziały plemienne są podsycane lub kiedy emocje przesłaniają twój osąd, odzyskujesz władzę niezależnego myślenia.
Zacznij od zakwestionowania intensywności i intencji narracji. Porównuj twierdzenia z podstawowymi źródłami lub surowymi danymi. Nie ufaj nagłówkom — znajdź cytowane tam raporty. Przede wszystkim wyrób w sobie nawyk celowego zatrzymywania się. W świecie zaprojektowanym tak, by prowokować, prosty akt cofnięcia się staje się aktem buntu.
Identyfikacja dysonansu poznawczego jako broni psychologicznej
Dysonans poznawczy pojawia się, gdy nowe informacje są sprzeczne z głęboko zakorzenionymi przekonaniami lub tożsamością, tworząc wewnętrzne napięcie. Psy-ops wykorzystują ten dyskomfort, aby manipulować zachowaniem, często za pomocą subtelnych taktyk, takich jak mikro-porozumienia — małe, pozornie nieszkodliwe ustępstwa, które stopniowo zmieniają twoją tożsamość lub działania.
Black propaganda is being used to try to take down President Trump, Sec. Kennedy, and the MAHA movement. In the following essay, Jeffrey Tucker of Brownstone Institute documents one such ploy of many.
Yet another report just appeared about how HHS has contracted with Moderna to produce a Bird flu vaccine. The contract is worth $176 million. The latest report, dated May 1, 2025 runs in something called Endocrinology Advisor.
Similar stories have run inU.S. News & World ReportandInfectious Disease Advisor.
Here is where things get odd. You can search the sites of HHS, NIH, and ASPR and will not find anything about this contract. That’s odd because government announces all these things unless they are classified.
So what’s the credible authority for this huge breaking news?
Each of these stories links to the cited authority as HealthDay and its report. However, that story is from July 2, 2024, fully nine months old. HealthDay in turn cites the Associated Press, which also has a story from July 2, 2024.
In other words, this supposed breaking news was old news, suddenly resurrected by U.S. News as if it were new. For no apparent reason. The supposed journalists who wrote the story, Robin Foster and Stephanie Brown, are said to work at HealthDay. They have no contact information and my email to the site has not been yet answered.
So far as I can tell, if such a contract did exist, it is now cancelled or on pause.
What the breaking news stories did do was circulate widely in the health freedom movement, cited as an example of „how RFK and Trump are betraying their base”. I personally received probably half a dozen contacts from people who sent the U.S. News story to me.
Several mentioned it on the phone without recalling the source.
It is now widely believed that the Trump administration has approved $176 million for Moderna even though there is no credible or new source on this at all. The canard is already burrowed into the brains of the people who matter.
Is this how medical news works?
The story gets even better. The $176 million number from last spring was upped in January 2025 to an incredible $600 million. The widely reported story appeared on January 17, 2025.
The announcement used to live here. You can try the link. The page has been archived. Kaput.
So far as anyone knows, this contract is on pause or canceled. Not just the $600 million but the $176 million contract too.
It was archived by RFK following the Trump inauguration. Pretty obviously, the old HHS tried to sneak in a huge contract to Moderna just before Trump arrived. It was quickly nixed by the new administration.
There is not one word either way on the Moderna site itself.
Meanwhile, Moderna’s stock price has been devastated, down a shocking 75% in one year. You can also observe how the stock briefly blipped upwards when the big contract was announced in January.
It had previously reached a high of $454. Now it stands at $27. That’s what is called a freefall. No government money is there to rescue the stock. Nor can the company rely on forced consumption in the form of vaccine mandates, all of which have been repealed.
What’s shocking is to realize that this kind of shabby journalism might not be unusual. Take it as a case in point. You cannot believe what you read in legacy media. It is just as likely to be designed to manipulate your sense of things, to goad you into thinking a certain way in order to achieve some surreptitious scheme. In this case, it is all about the goal of undermining RFK with his base, thus preventing future reforms.
Already in such a short time, HHS under Trump has closed Fauci’s gain-of-function lab in Maryland, newly required placebo-controlled trials for vaccines, and said that private interests will no longer share in royalties for new vaccine products. Further, he has worked with NIH to fund new research into the cause of autism in addition to working out agreements with food producers to stop putting petroleum dyes in their consumer products.
These are the first major steps toward eliminating a deeply corrupt system. Do you see why the controlled media – 70% of the advertising for that comes from pharma – might want to undermine RFK?
Zastanawiałam się kiedyś, a nawet konsultowałam z prawnikami problem, czy nazwanie kogoś tak, jak on sam się w publicznych wystąpieniach nazywa może być uznane za obraźliwe. Czy mamy prawo bezkarnie nazywać Trzaskowskiego „dupiarzem” jeżeli on sam tak się nazwał, a nawet wydawał się szczycić taką o nim opinią. Trzaskowski uważa zapewne, że „dupiarz” to to samo co kobieciarz, bawidamek czy amant.
Opinią kobieciarza szczycił się kiedyś słynny bon viveur, pierwszy ułan Rzeczpospolitej Wieniawa- Długoszowski. Większość przedwojennych anegdot na jego temat była zmyślona, podobno Wieniawa wcale nie wjeżdżał do Adrii konno i nie musztrował w Alejach Ujazdowskich prostytutek, lecz widać zadowolony z rozpowszechnianej o nim opinii, nie oddawał spraw do sądu. Jednak pomimo, że został nominowany przez Ignacego Mościckiego na jego następcę na stanowisku prezydenta, prezydentem nie został. W 1938 roku Wieniawa został ambasadorem w Rzymie, gdzie dał się poznać jako doskonały organizator i zręczny polityk. Pod koniec 1939 roku, kiedy przez Włochy prowadziły drogi ewakuacji polskich wojsk z Bałkanów do Francji, doprowadził drogą dyplomatyczną do tego, że Włosi udostępnili Polakom środki transportu i opłacali przez pół roku ich tranzyt przez Włochy. Trwało to do czasu, gdy Mussolini wypowiedział wojnę Francji. Skierowanie na placówkę dyplomatyczną było dla Wieniawy formą zesłania, odstawienia na boczny tor. Prezydent Mościcki miał po prostu dosyć jego wybryków i jego złej sławy. Nominacji Wieniawy na prezydenta sprzeciwiał się również generał Sikorski.
Prezydent Mościcki, generał Sikorski czy Marszałek Śmigły Rydz uważali, że pomimo ogromnej inteligencji, wielu międzynarodowych kontaktów i talentów dyplomatycznych, bon viveur, alkoholik i bawidamek nie może godnie reprezentować kraju. Wieniawa został następnie attaché wojskowym w Stanach Zjednoczonych, a ponieważ Sikorski wolał trzymać go z dala od Londynu, w dalszych planach zamierzano powierzyć mu placówkę na Kubie. Wieniawa pomimo swoich bezspornych zalet oraz zasług dla państwa polskiego, jako skandalista i kobieciarz nie był godny zostać prezydentem tego państwa.
A przecież zwykły „dupiarz” to tylko podróbka Wieniawy. Ma się do niego tak jak wyrób czekoladopodobny do czekolady Wedla. Cóż budzącego szacunek i ważnego dla kraju może zaprezentować nam Trzaskowski? Wiemy, że umie powiedzieć „bon jour” i zapewne wie jak się mówi „dzień dobry” w kilku innych językach. Zasłynął zbudowaniem najdroższego szaletu w Warszawie i prowadzącej do niego ścieżki. Szalet, jako parodia pałacu Saskiego, został nazwany przez internetowych prześmiewców pałacem Trzaskim, a ścieżka nazywana jest Via Trocina.
Kilka lat temu Trzaskowski zbudował również letni ogródek dla dzieci i emerytów przed stołecznym ratuszem, który kosztował – jak pamiętam – około miliona złotych, a meblami w tym ogródku były stare palety i skrzynki po owocach. Natomiast lekką ręką blisko dwa miliony złotych podarował Trzaskowski na promocję LGBT niejakiej Gontarczyk vel Lange, agentce SB podejrzewanej o zamordowanie księdza Blachnickiego.
Co gorsza władze Warszawy zarządzanej przez prezydenta Trzaskowskiego przyłączyły się do międzynarodowej organizacji C40 Cities. Zapowiadały zakaz wjazdu do miasta, albo przynajmniej jego części, starszych samochodów, co oznacza dyskryminację niezamożnych ludzi, a także ograniczenie spożycia mięsa i nabiału na głowę mieszkańca. Teraz władze twierdzą, że nie będą nikogo do niczego zmuszały, a postulaty C40 to tylko delikatne sugestie. Podobnie Trzaskowski zaprzecza również zarządzonemu przez siebie procederowi zdejmowania krzyży w instytucjach państwowych, a w swoich ostatnich wypowiedziach wydaje się być właściwie konserwatystą i obrońcą wartości chrześcijańskich. W okresie przedwyborczym Trzaskowski generalnie wycofuje się rakiem z większości swoich uprzednich działań i inicjatyw.
Trzaskowski wydaje się cierpieć na tą samą dolegliwość co grany przez Woody Allena Leonard Zelig- człowiek, któremu w Chinach robiły się skośne oczy, a w Afryce jego skóra czerniała.
Kameleonem politycznym jest również Donald Tusk. W swoich wypowiedziach Tusk sformułował ostatnio postulat repolonizacji gospodarki. Czyżby zapomniał, że za jego rządów sprzedawano wszystko co się da, a co potem trzeba było odkupywać za ciężkie miliardy. Tak jak kolejkę na Kasprowy Wierch. Choroba na którą cierpiał Leonard Zelig staje się już w KO pandemią. Mamy ministra spraw zagranicznych, który jednego dnia porównuje bałtycką rurę do układu Ribbentrop-Mołotow, a drugiego kłania się Niemcom w pas i składa „hołd pruski”. Który jednego dnia widzi Rosję w NATO, a drugiego domaga się wymazania jej z mapy świata. Komentując udzielenie Asadowi azylu w Rosji Sikorski błysnął dyplomatycznym taktem mówiąc: „panowie Snowden, Depardieu i Janukowycz mają czwartego do brydża”. Ci dyplomaci z Bożej łaski nie rozumieją, że jak powiedział Winston Churchill- „prawdziwym dyplomatą jest ten, kto dwa razy pomyśli, zanim nic nie powie”. Sikorski Trzaskowski i Tusk „zmarnowali okazję, żeby siedzieć cicho” – jak pod adresem Polaków, ku ich ogromnemu oburzeniu, powiedział w 2003 roku Jacques Chirac. Ci politycy – wypisz wymaluj jak z powieści Dołęgi Mostowicza „Kariera Nikodema Dyzmy” -naprawdę zrobiliby lepiej gdyby milczeli.
Antoni Słonimski nazwał kiedyś Polskę „ przedmurzem obrotowym”. Ta ponura przepowiednia sprawdza się w naszych czasach. Nie tylko okazało się, że zdeprawowany „długim marszem przez instytucje” Zachód stanowi dla Polski podobne zagrożenie jak Wschód, gdyż zagraża naszym wartościom i naszej niepodległości. Co istotniejsze argumenty w sporze politycznym też okazują się obrotowe. Tusk łamiący prawo – zapowiada Norymbergę dla zwolenników PiS. Tusk deklarujący reset z Rosją „taką jaką ona jest” – tworzy komisję badającą wpływy rosyjskie w Polsce. Ruską onucą obecnie jest już prawie każdy.
Cóż możemy powiedzieć. Przetrzymaliśmy Ruska – przetrzymamy i Tuska.
Earlier last month, April 10, the City of San Francisco erected a 45-foot-tall statue of a nude woman at the Embarcadero Plaza in San Francisco. Called „R-Evolution,” the statue was originally used in a „Burning Man” festival — an annual „art” event in Nevada where clothing is optional and public nudity is welcome.
This statue is in an area of large foot traffic — in clear view of the public!
” 'R-Evolution,’ a 45-foot-tall sculpture of a naked woman that was originally slated to be unveiled in Union Square [San Fransico], now towers above a different part of the city. The statue, the work of artist Marco Cochrane, was instead erected along the San Francisco Embarcadero…
” With plans for the Union Square unveiling halted, the decision was made to put the statue up on the Embarcadero across from the SF Ferry Building. R-Evolution was officially unveiled at the Embarcadero on Thursday, April 10 from 5 p.m. to 8 p.m.” (Source: KRON4 .com)
One Bay Area report even complained: „One of several problems with R-Evolution is that we are all the audience for this thing, and no one asked us if we wanted it.” (KQED .org)
But, the real problem is this: nudity is on display as something normal, and will be seen by hundreds of families and impressionable children.
We must voice our opposition to the San Francisco Recreation & Parks to have this statue removed.
This work would incur the just wrath of God who detests unabashed immorality as well as the corruption of our youth. Before God and history, you and I must oppose the normalization of nudity.
Once nudity becomes generally accepted, civilization is dead.
Please sign our petition, urging San Francisco Recreation & Parks to remove this nude statue from public property.
Thank you! John Horvat Vice-President, Tradition, Family, and Property (TFP)
=====================================
Nobody Asked for This
R-Evolution is public art only in the most literal sense: It exists in public space. But the public — as in, the people — had nothing to do with it.
Siostra Grzegorza Brauna, Monika, wyrzygała się publicznie na swojego brata w „Obłudniku Powszechnym”. Jej tekst jednak nie jest tylko ciekawym przypadkiem rozejścia się dróg najbliższej rodziny – jest skondensowanym przykładem syndromu polskiego inteligenta, którym pani Monika niewątpliwie jest. Można powiedzieć, że jest to kwintesencja tego, co na początku lat 90-tych zaprowadziło porządnych zwykle ludzi w objęcia „Gazety” Michnika a później TVN, tego, co zatruwa życie Polski od co najmniej końca XIX wieku.
Syndrom polskiego inteligenta, „człowieka na pewnym poziomie”, to wyjątkowo silny instynkt stadny rozwinięty wśród absolwentów wyższych uczelni „z dobrych rodzin”, którym od lat wpajano, że mają być uprzejmi, mili a przede wszystkim europejscy. A skoro europejski to znaczy postępowy – to i oni będą postępowi. Skoro zaś postęp nakazuje – na przykład – popierać zboczenia i choroby psychiczne, chwalić ich przejawy jako „miłość”, to inteligent będzie tak robił. Wszystko, byle być takim jak inni, byleby nie wyłamać się z kanonu, żeby „trzymać pewien poziom” i żeby nikt broń Boże nie pomyślał, że nasz inteligent nie jest inteligentem.
Jakie cechy ma polski inteligent?
Po pierwsze, absolutnie bezkrytyczne uwielbienie Zachodu. Kiedyś kochali się we Francji, po 1939 wyszła z mody i zastąpiły ją Stany Zjednoczone choć od niedawna Unia Europejska to największa miłość polskiego inteligenta. Największą dumą dla niego jest to, że umie mówić po angielsku a największą rozkosz daje mu kiedy jakiś Anglik, Francuz czy Niemiec poklepie go po plecach i przyjmie na parobka. Wówczas czuje się nobilitowany, bo w głębi ducha uważa, że bycie Polakiem to obciach i najchętniej by nim być przestał.
Z tego powodu dla polskiego inteligenta jednym ze szczytowych osiągnięć życia jest emigracja na Zachód. Z braku takiej możliwości zadowoli się powielaniem wszystkiego co robi Zachód. Promocja zboczeń? Oczywiście! Sprowadzanie murzynów i pakoli? My też chcemy. I tak dalej.
Po drugie, skrajny filosemityzm. Ponieważ wśród inteligencji w Polsce od dawna bardzo dużo było Żydów, w tym także przechrztów, polski inteligent na obraz Żyda ukształtowany przez legendy i mity od Jankiela poprzez Marka Edelmana po obraz kształtowany w Muzeum Żydów Polskich. Żyd w oczach polskiego inteligenta to miły, uprzejmy, inteligentny człowiek, któremu można zaufać, Polak lub przyjaciel Polski. Żadne negatywne informacje o Żydach nie przebijają się do świadomości typowego inteligenta a wyrażenie jakichś wątpliwości co do ich dobroci i pozytywnego wpływu na świat jest czymś, co przekracza jego wyobrażenie. Nawet jawne ludobójstwo uprawiane przez Żydów w Gazie w ostatnich miesiącach nie zmienia tej postawy polskiego inteligenta.
Po trzecie obrzydzenie wobec broni palnej i w ogóle przemocy. Polski inteligent bronią się brzydzi i do ręki jej nie weźmie. Z natury jest pacyfistą no chyba, że chodzi o „wbijanie Putina w ziemię” – ale to zawsze mają robić jacyś inni. Siebie samego w mundurze i z karabinem w ręku polski inteligent sobie nie wyobraża. Boksem czy karate się brzydzi. Ze sportów może uprawiać tenis i biegi, bo to modne i na poziomie.
Po czwarte sentymentalizm. Polski inteligent uwielbia różne łzawe magiczno-słodkawe historie takie, jakie serwował w swoich książkach Paulo Coelho. W tym kontekście polski inteligent wierzy w romantyczną miłość, medytację, jogę, magię wszechświata, pozytywne wibrację, energię kosmosu – i tak dalej. Do czego podchodzi nieufnie, to do Kościoła Katolickiego – akceptowalny jest w wersji rozwodnionej, w której najważniejsze jest to, że Pan Bóg jest super-miłosierny, więc można robić co się chce.
Po piąte wspomniany już wyżej silny insynkt stadny. Inteligent jak ognia boi się wykluczenia przez innych inteligentów. Z tego powodu nawet gdyby pomyślał jakąś myśl, która nie jest zgodna z etosem polskiego inteligenta to z pewnością nie podzieli się nią z innymi z obawy przed ostracyzmem.
To właśnie ten czynnik spowodował, że pani Monika Braun postanowiła publicznie narzygać na swojego brata – wybrała pozostanie w swojej kaście ponad więzy rodzinnie.
Po piąte tępota i ograniczenie umysłowe – wynik długotrwałej tresury przez system szkolny a także w domu (jeśli nasz inteligent jest nim w kolejnym pokoleniu). System szkolny obrabia materiał ludzki pod kątem posłusznego wyszczekiwania obowiązujących interpretacji i stwierdzeń podnosząc je do rangi dogmatu. Wszelkie samodzielne myśli, poszukiwania i własne zdanie są starannie tępione. Studia tylko pogłębiają ten problem. W efekcie mamy ludzi idalnie przygotowanych do bezkrytycznego przyjmowania oficjalnej propagandy – a także pracy w korpo i na państwowych etatach. A wiara w oficjalne przekazy to jedna z najważniejszych cech polskiego inteligenta.
Po szóste pogarda i poczucie wyższości wobec reszty społeczeństwa. Polski inteligent uważa się za najlepsze co jest w Polsce, za klasę wyższą i najważniejszą. Każdy, kto ma dyplom wyższej uczelni, a już zwłaszcza kto skończył prawo lub medycynę uważa się za półboga wobec innych. Jeszcze bardziej za półboga mają się ci, co tego dyplomu nie mają – oni jeszcze silniej do „inteligencji” aspirują a więc starają się ją naśladować (coś jak kiedyś fornale chcieli naśladować szlachtę) i jeszcze silniej gardzą „niższymi” od siebie tworząc swoistą piramidę pogardy.
W każdym razie dla typowego „polskiego inteligenta” poglądy, marzenia, przekonania tak zwanej „reszty” są całkowicie nieważne. Pogardę tą oczywiście nasz inteligent skrywa pod pozorami troski o „warstwy niższe”, które mają mu być posłuszne i wyznawać to samo co on (dlatego chce je „edukować”).
Ostatnio skrywanie tej pogardy coraz gorzej polskiemu inteligentowi wychodzi. Widać to szczególnie w dyskusjach PO vs PiS (choć PiS jest tak naprawde równie jak PO fałszywym wytworem marketingu politycznego).
Warto podkreślić, że polski inteligent nie jest wytworem PRL. PRL go tylko dodatkowo dopieścił i nobilitował („inteligencja pracująca”), ale istniał już wcześniej. To wynik przepoczwarzenia się próżniaczej szlachty. Jest jedną z najgorszych rzeczy jakie się Polsce przydarzyły na przestrzeni wieków – zaraz po Mickiewiczu, który zaszczepił w Polakach brednie Towiańskiego o „daninie krwi” i tak dalej. Brednie, które zresztą wytworzyły żyzną glebę do poźniejszego całkowitego oderwania polskiego inteligenta od rzeczywistości.
Niestety, jak ktoś zauważył (Ziemkiewicz?) w Polsce nie było warstwy biznesmenów-sklepikarzy czyli cwaniaków, którzy mogliby potem z sensem prowadzić sprawy państwa. Ten ekosystem okupowali bowiem do 1939 roku niemal całkowicie Żydzi (co, dodajmy, tłumaczy niechęć i podejrzliwość inteligenta wobec prywatnego biznesu, zwłaszcza małego).
A tak na marginesieten fragment wyrzygu pani Moniki:
Ostatnia napaść na Gizelę Jagielską, ginekolożkę z Oleśnicy, przelała czarę. Zarówno sama dzikość tej napaści, kompletne lekceważenie norm prawnych i społecznych w poczuciu własnej nietykalności, jak i to, że ofiarą była lekarka wykonująca swoje obowiązki, kobieta identyfikująca się z innymi kobietami (tak jak ja) – sprawiają, że chcę wyrazić wzburzenie i smutek. Może nawet rozpacz. Nie po raz pierwszy mężczyzna chce zarządzać ciałem kobiety – tej i innych. Nie po raz pierwszy czuje się do tego w prawie. Tak poprzez fizyczny atak, jak i przez forsowanie regulacji mających dalej ograniczać ludzkie swobody. Po raz pierwszy jest to mój brat.
każe mi podejrzewać, że i ona sama może mieć, że tak powiem, nieczyste sumienie w tym zakresie. Nazwanie wyjątkowo odrażającej morderczyni „lekarką wykonującą swoje obowiązki” każe mi się zastanawiać, czy aby pani Monice Braun temat zabijania małych dzieci nie jest znany bliżej.
Jednakże byłoby poważnym błędem wykluczyć globalistów jako zbiór okropnych jednostek działających w izolacji. Skrupulatnie skonstruowali całą kulturę dewiacji, dobrze naoliwioną machinę zorganizowanego zła, która stanowi egzystencjalne zagrożenie dla samej tkanki naszej cywilizacji. To nie jest problem, który można zignorować lub odrzucić. Wymaga on naszej bezpośredniej uwagi i zdecydowanych działań.
Pięć filarów obłąkanego umysłu elitarnego pasożyta
Nie będziesz miał sumienia, godności ani uczciwości, i będziesz rządził światem.
Naiwne masy trzymają się pocieszającego złudzenia, że „zło” jest subiektywnym, niejednoznacznym pojęciem, rozpaczliwie chcąc wierzyć, że wszelkie destrukcyjne i złośliwe zachowania wynikają ze złego środowiska, złego wychowania lub choroby psychicznej. Uważają to za bardziej strawne, gdy dewiacja jest popełniana w imię błędnego „zysku” lub „statusu”, o ile istnieje łatwo zrozumiały powód.
To, co naprawdę przeraża przeciętnego człowieka, to nie odrażający akt przestępczości sam w sobie, ale przestępczość bez łatwo definiowalnego motywu. Możliwość, że niektórzy ludzie wyrządzają krzywdę innym nie z powodu złego traktowania przez rodziców lub niedostatków psychicznych zaciemniających ich osąd, ale dlatego, że w pełni i świadomie rozkoszują się swoimi czynami, jest koncepcją zbyt niepokojącą, by większość mogła ją rozważyć.
Nasze społeczeństwo rozpaczliwie szuka wymówek dla potworów pośród nas, być może dlatego, że przyznanie się do istnienia ciemnej strony ludzkości, która, jeśli nie zostanie powstrzymana, może przejąć kontrolę w sposób celowy i wyrachowany, jest zbyt niepokojące, by to znieść. Ta celowa ślepota wyjaśnia, dlaczego największe zbrodnie naszych czasów często pozostają niezauważone przez opinię publiczną.
Pogląd, że międzynarodowi finansiści i elity polityczne celowo organizowaliby dysproporcje ekonomiczne, chaos społeczny i wojnę światową z powodu pokręconego pragnienia scentralizowanej władzy i zaburzonego poczucia wyższości, jest po prostu zbyt przytłaczający, aby wielu go zaakceptowało. Woleliby trzymać się pocieszającej iluzji, że te straszne wydarzenia w całej historii nowożytnej są jedynie wynikiem przypadkowego zbiegu okoliczności i błędu ludzkiego.
Jednakże jest to dalekie od prawdy. W rzeczywistości większość przypadków katastrofalnej polityki kulturowej i tragedii można bezpośrednio powiązać z konkretną grupą osób, które nadużywają swoich wpływowych pozycji do nikczemnych celów, świadomie projektując nieszczęście nie tylko dla osobistych korzyści, ale dla dobra swojej „klasy społecznej”.
Na tym portalu [substack] często nazywamy tę grupę „globalistami” lub „elitami” — a czasami „pasożytami”. Infiltrują najwyższe szczeble w naszym kraju, posiadając kulturę całkowicie odrębną i odmienną od naszej. Po zbadaniu ich literatury, inicjatyw i motywów można odkryć świat napędzany dziwacznymi celami i jeszcze dziwniejszym rodzajem religijnego zapału.
Ci ludzie nie są dobroczynnymi liderami, za jakich się podają. Są raczej wyrachowanymi manipulatorami, którzy wykorzystują masy dla własnych korzyści, nie zważając na cierpienie, jakie pozostawiają po sobie. Czas, aby społeczeństwo się obudziło i rozpoznało prawdziwą naturę tych elit, zamiast usprawiedliwiać ich działania lub całkowicie odrzucać ich istnienie. Tylko poprzez zrozumienie, jak działają ich umysły, możemy mieć nadzieję na rozmontowanie ich struktur władzy i stworzenie bardziej sprawiedliwego i równego społeczeństwa.
„KSENO”-FASZYZM
Globalne Elity, w swojej niepohamowanej arogancji, postrzegają siebie jako wyższą rasę istot ludzkich, klasę wyniesioną ponad resztę z nas, zwykłych śmiertelników. Wyobrażają sobie siebie jako współczesne wcielenie platońskich „Królów Filozofów”, wierząc, że tylko oni posiadają genetyczne predyspozycje do przywództwa, podczas gdy przeciętny człowiek jest intelektualnie zbyt opóźniony, aby decydować o swoim losie.
Ci samozwańczy władcy postrzegają ludzkość jako nic więcej niż tylko puste płótno, na którym oni, jako mistrzowie sztuki, mają prawo narzucać swoją wolę. Starają się kształtować społeczeństwo według swoich kaprysów i manipulować społecznymi dychotomiami, aby służyły ich własnym interesom, wszystko pod pozorem życzliwego przewodnictwa.
W rzeczywistości te elity nie są bardziej inteligentni niż reszta z nas. Ich domniemana wyższość wynika wyłącznie z odziedziczonego bogactwa i wpływów, które mylą z wrodzoną wielkością. Ich zdolność do kształtowania społeczeństwa nie jest wynikiem ich intelektualnych osiągnięć, ale raczej produktem ich ogromnych zasobów finansowych i całkowitego braku ograniczeń moralnych. Gdyby nie ich przynależność do 0,1% najbogatszych ludzi na świecie, ich czyny słusznie zostałyby potępione jako czyny zwykłych przestępców. Jednak w naszym głęboko wadliwym społeczeństwie pieniądze zbyt często kupują niesłuszny szacunek i nietykalność.
Aby naprawdę zrozumieć naturę tych globalnych elit, trzeba sobie wyobrazić prywatny klub składający się z osób z moralnym zepsuciem Johna Wayne Gacy’ego lub Charlesa Mansona, ale dysponujących 80% światowego bogactwa i środkami na zakup dobrej reklamy i immunitetu prawnego. To przerażająca rzeczywistość, z którą się mierzymy. Kliką psychopatów podszywających się pod wizjonerów, chronionych przez swoje ogromne fortuny i skorumpowany system, który stworzyli, aby służył ich interesom.
„Stopniowo, poprzez selektywną hodowlę, wrodzone różnice między rządzącymi i rządzonymi będą się zwiększać, aż staną się one niemal różnymi gatunkami. Bunt plebsu stałby się do tego stopnia nie do pomyślenia, jak zorganizowany bunt owiec przeciwko zwyczajowi jedzenia baraniny.” — Bertrand Russell, Wpływ nauki na społeczeństwo (1953), str. 49-59
„Mówiąc o przyszłości, która nastąpi najwyżej za kilka dziesięcioleci, eksperymentator w zakresie kontroli inteligencji stwierdził: „Przewiduję czasy, gdy będziemy dysponować środkami, a zatem nieuchronnie, również pokusą manipulowania zachowaniem i funkcjonowaniem intelektualnym wszystkich ludzi poprzez środowiskową i biochemiczną manipulację mózgiem” — Zbigniew Brezinski, Between Two Ages, America’s Role in the Technotronic Era 1970
DĄŻENIE DO ZEROWEGO SUMIENIA
Elity zaczęły postrzegać sumienie jako przeszkodę w osiągnięciu sukcesu, a nie cnotę, którą należy pielęgnować. Świadomie porzucają swój kompas moralny, widząc w nim nienaturalne ograniczenie, które utrudnia im osiągnięcie celów.
Jednak sumienie tak naprawdę nigdy nie znika i aby pogodzić swój naganny sposób myślenia z odległym, dręczącym poczuciem winy, uciekają się do nudnego usprawiedliwienia, że ich działania służą „większemu dobru”. Rozpaczliwie trzymają się przekonania, że są architektami przyszłości ludzkości i że powinniśmy być wdzięczni za ich surowe kierownictwo, nawet jeśli ich działania zdradzają głęboko zakorzenioną złą wolę.
W wypaczonej próbie złagodzenia własnej dysfunkcji moralnej, elity dążą do normalizacji przestępczości i podważają same fundamenty moralności. Starają się przekonać masy, że dobro i zło to jedynie subiektywne konstrukcje, otwarte na interpretację i podlegające kaprysom tych, którzy sprawują władzę. Podważając wrodzony kompas moralny, który tkwi w każdym z nas, mają nadzieję stworzyć świat, w którym ich własne monstrum stanie się akceptowaną normą, a ci, którzy przestrzegają wyższych standardów moralnych, zostaną uznani za wyrzutków i przestępców.
Aby utrzymać fasadę prawości, elity często owijają się płaszczem konkretnego systemu wierzeń, odgrywając rolę dobroczynnego zbawiciela, podczas gdy ich prawdziwa natura pozostaje ukryta. Angażują się w wyszukany teatr, prezentując światu starannie wykreowany wizerunek, cały czas pracując nad umocnieniem swojej władzy i kontroli. Maska zaczyna się zsuwać dopiero wtedy, gdy uwierzą, że ich pozycja jest niepodważalna, ujawniając prawdziwą głębię ich zepsucia.
Elity postrzegają sumienie jako kajdany dla ich wolności osobistej, buntując się przeciwko niemu, jakby było formą zniewolenia. W swojej krótkowzroczności nie dostrzegają, że sumienie jest darem, który do tej pory powstrzymał ludzkość przed pogrążeniem się w otchłani samozniszczenia. Nie jest więzieniem, ale raczej zabezpieczeniem przed naszymi najgorszymi impulsami.
To dążenie do zerowego sumienia jest nie tylko poważnym zagrożeniem dla moralnej tkanki społeczeństwa, ale także bezpośrednim atakiem na samą istotę tego, co znaczy być człowiekiem. Jest to światopogląd, który sprowadza jednostki do roli pionków w grze o władzę, pozbawionych swojej sprawczości i godności. Jest to filozofia, która stawia pragnienia wybranych ponad dobrostan wielu i jest to ścieżka, która może prowadzić jedynie do erozji zaufania, rozpadu więzi społecznych i ostatecznego upadku cywilizowanego społeczeństwa.
KOLEKTYWIZM
Najwięksi globaliści, choć żarliwie promują kolektywizm dla mas, często przyjmują ekstremalną formę indywidualizmu dla siebie. Rzadko dyskutują o swoim wypaczonym ideale „czystego indywidualizmu” pozbawionego samodyscypliny, zamiast tego decydują się publicznie bronić kolektywistycznego stylu życia, potępiając indywidualizm wśród zwykłych ludzi jako „samolubny” lub „narcystyczny”. Ta jaskrawa hipokryzja służy utrzymaniu ich władzy i kontroli, ponieważ manipulują masami, aby oddały swoją autonomię dla rzekomego większego dobra.
Wiele osób błędnie utożsamia „kolektywizm” ze „wspólnotą”, co jest pomieszaniem wynikającym z braku zrozumienia i doświadczenia. Społeczność to dobrowolne stowarzyszenie osób, które łączą się w celu wzajemnej pomocy i wsparcia, podczas gdy kolektywizm to wymuszona agregacja ludzi, często pod groźbą przemocy lub straty, w celu skonsolidowania władzy w rękach nielicznych.
To systematyczne niszczenie indywidualizmu pod pozorem „ochrony grupy”. We współczesnej Ameryce prawdziwa wspólnota szybko zanika, podczas gdy globalne elity zachwalają rzekome „korzyści” kolektywizmu.
Przekonując populację, że są jedynie produktami swojego środowiska, pozbawionymi wrodzonych cech i charakterystyki, elity mogą manipulować masami, aby oddały całą władzę tym, którzy obiecują najbardziej sprzyjające okoliczności. Kiedy jednostki tracą wiarę we własną sprawczość i odpowiedzialność, nieuchronnie szukają ochrony u zewnętrznych źródeł, często w formie rządu opiekuńczego lub dyktatury.
Ten podstępny proces pozbawiania społeczeństwa prawa do samostanowienia ma złowrogi cel: ustanowienie Rządu Światowego i osiągnięcie całkowitej dominacji.
Promocja kolektywizmu przez globalistów nie jest dobroczynnym przedsięwzięciem, ale raczej wyrachowaną strategią mającą na celu podważenie wolności jednostki i umocnienie własnej władzy. Poprzez promowanie kultury zależności i konformizmu, dążą do stworzenia populacji, którą łatwo kontrolować i manipulować, takiej, która chętnie odda swoje swobody za iluzję bezpieczeństwa i stabilności.
Aby zwalczać tę agendę, musimy ponownie podkreślić wartość indywidualizmu i samodzielności, a jednocześnie wspierać prawdziwe społeczności oparte na dobrowolnej współpracy i wzajemnym szacunku. Musimy odrzucić fałszywą dychotomię kolektywizmu kontra egoizm, uznając, że prawdziwy indywidualizm nie polega na narcyzmie, ale raczej na braniu odpowiedzialności za własne życie i wnoszeniu wkładu do społeczeństwa na własnych warunkach.
„W następnym stuleciu narody, jakie znamy, staną się przestarzałe. Wszystkie państwa uznają jedną, globalną władzę. Suwerenność narodowa nie była wcale takim wspaniałym pomysłem ” — Strobe Talbot, zastępca sekretarza stanu prezydenta Clintona, cytowany w Time, 20 lipca 1992r.
„SZLACHETNE KŁAMSTWO”
Koncepcja „szlachetnego kłamstwa”, tak żarliwie przyjmowana przez elity, jest zgubnym i protekcjonalnym pojęciem, które podważa samą strukturę prawdy i zaufania w społeczeństwie. Ta idea, która twierdzi, że okłamywanie mas jest dopuszczalne, jeśli służy rzekomo „pozytywnemu celowi”, jest niczym więcej niż błędną próbą klasy rządzącej manipulowania i kontrolowania populacji.
Elity, w swojej niepohamowanej arogancji, wierzą, że przeciętny obywatel jest zbyt naiwny, aby pojąć złożoność kwestii politycznych i społecznych, a zatem musi być oszukiwany dla własnego dobra. Oczywiście, ich definicja tego, co jest najlepsze dla społeczeństwa, zawsze wydaje się idealnie zgodna z ich własnymi egoistycznymi interesami.
To szlachetne kłamstwo jest błędem logicznym o tak ogromnych rozmiarach, że trudno powstrzymać się od pytania, czy globalne elity naprawdę wierzą w jego zasadność, czy też po prostu serwują własne, fałszywe kłamstwa.
Jeśli idea wymaga oszustwa, aby uzyskać akceptację, to logiczne, że musi być w niej coś fundamentalnie wadliwego i nagannego. Idee, które posiadają autentyczną siłę i integralność, nie muszą być „sprzedawane” opinii publicznej za pomocą podstępnych taktyk i manipulacji. Prawda ma sposób, aby bronić się sama i rezonować z wrodzonym ludzkim poczuciem rozsądku i moralności. Tylko destrukcyjne i złośliwe filozofie wymagają fundamentu kłamstw i propagandy, aby zakorzenić się i rozprzestrzeniać swój wpływ.
Użycie szlachetnego kłamstwa jest znakiem rozpoznawczym reżimów totalitarnych w całej historii, od machin propagandowych nazistowskich Niemiec po kult jednostki otaczający komunistycznych dyktatorów. Te opresyjne systemy polegały na systematycznym rozpowszechnianiu fałszu, aby utrzymać władzę, osłabiając zdolność społeczeństwa do odróżniania prawdy od fikcji i sprzyjając klimatowi strachu i zamieszania.
Przyjęcie szlachetnego kłamstwa przez klasę rządzącą jest nie tylko zniewagą dla zasad uczciwości i integralności, ale także poważnym zagrożeniem dla samych fundamentów demokracji. Społeczeństwo zbudowane na sieci oszustw nie może długo trwać, ponieważ zaufanie między rządzonymi a rządzącymi ulega erozji, a umowa społeczna rozpada się.
„Obecnie pracujemy dyskretnie i z całą mocą, aby wyrwać tę tajemniczą siłę zwaną suwerennością ze szponów lokalnych państw narodowych świata. Cały czas ustami zaprzeczamy temu, co robimy rękami” — profesor Arnold Toynbee w przemówieniu wygłoszonym w czerwcu 1931r. przed Instytutem Studiów nad Sprawami Międzynarodowymi w Kopenhadze.
„Naszym zadaniem jest dawać ludziom nie to, czego chcą, ale to, co według nas powinni dostać”. — Richard Salent, były prezydent, CBS News, Bill Clinton: przyjaciel czy wróg
KONTROLA POPULACJI
Koncepcja redukcji populacji, centralna zasada religii globalistycznej, jest niepokojącym i cynicznym światopoglądem, który ujawnia prawdziwą naturę elitarnego sposobu myślenia. Ci samozwańczy władcy nie tylko uważają się za gatunek wyższy z genetyczną predyspozycją do przywództwa, ale także postrzegają resztę ludzkości jako coś nie więcej niźli karaluchy i „bezużytecznych zjadaczy” – stado, które należy wybić.
Gorzką ironią redukcjonistów populacji jest to, że zawsze opowiadają się za śmiercią innych, aby rzekomo uratować planetę, ale nigdy nie poświęcają własnego życia w ofierze dla swojego tak zwanego „większego dobra”. Ta hipokryzja wynika z ich aroganckiego przekonania, że są „zbyt ważni”, aby można ich było skreślić, często powołując się na swoją rzekomą inteligencję jako uzasadnienie, jednocześnie odrzucając życie mas jako błahe i jednorazowe.
Pojęcie przeludnienia jest jednak mitem, który został całkowicie obalony w licznych kręgach naukowych. Jest to przesadzona narracja forsowana przez tych, którzy mają zamiar kontrolować i manipulować.
W rzeczywistości ekspansja populacji nie jest z natury negatywna. Niesie ze sobą wiele korzyści. Rosnąca populacja oznacza więcej umysłów pracujących razem, aby rozwiązywać problemy, napędzać postęp technologiczny i pobudzać innowacje poprzez imperatyw przetrwania. Zmusza nas do rozwijania bardziej wydajnych metod produkcji i zarządzania zasobami, co ostatecznie prowadzi do postępu i lepszej jakości życia dla wszystkich. Zalety wzrostu są liczne i nie można ich zignorować tylko dlatego, że nie są zgodne z dystopijną wizją elit.
W swej istocie globalne elity nie przejmują się tak naprawdę Ziemią ani jej mieszkańcami. Ich wezwania do redukcji populacji nie są motywowane chęcią zmniejszenia zanieczyszczenia, zminimalizowania naszego śladu węglowego, ochrony zagrożonych gatunków czy zachowania ograniczonych zasobów. Zamiast tego ich prawdziwe motywy są o wiele bardziej złowrogie.
Przede wszystkim są eugenikami, którzy wierzą we wrodzoną wyższość pewnych linii genetycznych i dążą do wyeliminowania tych, których uważają za gorszych. Po drugie, uznają, że populację wyselekcjonowaną łatwiej kontrolować i nad nią dominować. Zmniejszając liczbę umysłów współpracujących ze sobą w celu rozwiązywania problemów i kwestionowania status quo, mogą skuteczniej konsolidować swoją władzę i tłumić wszelki opór wobec ich autorytarnych rządów.
„Całkowita populacja świata wynosząca 250–300 milionów ludzi, czyli spadek o 95% w stosunku do obecnego poziomu, byłaby idealna” — magazyn Audubon, wywiad z Tedem Turnerem, 1996
„Program sterylizacji kobiet po urodzeniu drugiego lub trzeciego dziecka, pomimo stosunkowo większej trudności zabiegu niż wazektomia, może być łatwiejszy do wdrożenia niż próba sterylizacji mężczyzn. […] Opracowanie długoterminowej kapsułki sterylizującej, którą można wszczepić pod skórę i usunąć, gdy chce się zajść w ciążę, otwiera dodatkowe możliwości przymusowej kontroli płodności. Kapsułkę można wszczepić w okresie dojrzewania i można ją usunąć, za oficjalnym pozwoleniem, w przypadku ograniczonej liczby urodzeń”. — John P. Holdren (główny doradca naukowy Baracka Obamy)
„Z pełnego spektrum ludzkiej osobowości jedna czwarta wybiera transcendencję… Jedna czwarta jest gotowa tak wybrać, biorąc przykład z drugiej… Jedna czwarta opiera się wyborowi. Nie pociąga ich życie, które ciągle ewoluuje. Jedna czwarta jest destrukcyjna. Rodzą się źli na Boga… Są wadliwymi nasionami… Zawsze istniały wadliwe nasiona. W przeszłości pozwolono im umrzeć „naturalną śmiercią”… My, starszyzna, cierpliwie czekaliśmy do ostatniej chwili przed transformacją kwantową, aby podjąć działania w celu wycięcia tego zepsutego i psującego [innych] elementu w ciele ludzkości. To jak obserwowanie rozwoju raka… Teraz, gdy zbliżamy się do kwantowej przemiany z człowieka-stworzenia na człowieka współtworzącego, który jest dziedzicem mocy boskich — destrukcyjna jedna czwarta musi zostać wyeliminowana z ciała społecznego. Nie mamy wyboru, kochani. Na szczęście wy, kochani, nie jesteście odpowiedzialni za ten czyn. My jesteśmy. Jesteśmy odpowiedzialni za proces selekcji Bożej dla planety Ziemia. On wybiera, my niszczymy. Jesteśmy jeźdźcami płowego konia, Śmierci. Przychodzimy, aby przynieść śmierć tym, którzy nie są w stanie poznać Boga… Jeźdźcy płowego konia wkrótce przejdą pośród was. Ponurzy żniwiarze, oddzielą ziarno od plew. To najboleśniejszy okres w historii ludzkości…” — futurystka Barbara Marx Hubbard (występująca w filmie „THRIVE”, kolektywistycznym dziele propagandowym fałszywie przedstawionym jako atak na elitarny establishment.)
Globaliści, choć są znaczącym źródłem naszych problemów społecznych, nie są jedynymi winowajcami odpowiedzialnymi za nasze zbiorowe cierpienie. My również musimy uznać naszą własną rolę w umożliwianiu ich złowrogiego planu.
Kiedy przestajemy zachowywać czujność, kiedy taplamy się we własnej ignorancji i odrzucamy edukację, kiedy oszukujemy samych siebie i przedkładamy powierzchowne pragnienia nad dobro ogółu, w praktyce rozkładamy czerwony dywan, aby siły zła mogły zinfiltrować nasze społeczeństwo.
Ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że w każdym z nas drzemie zdolność do czynienia zarówno dobra, jak i zła, a naszym indywidualnym i zbiorowym obowiązkiem jest pielęgnowanie tego pierwszego i aktywne przeciwstawianie się drugiemu.
Jednakże byłoby poważnym błędem wykluczyć globalistów jako zbiór okropnych jednostek działających w izolacji. Skrupulatnie skonstruowali całą kulturę dewiacji, dobrze naoliwioną machinę zorganizowanego zła, która stanowi egzystencjalne zagrożenie dla samej tkanki naszej cywilizacji. To nie jest problem, który można zignorować lub odrzucić. Wymaga on naszej bezpośredniej uwagi i zdecydowanych działań.
Prawdziwych bohaterów definiuje nie tylko ich niezachwiane oddanie wewnętrznemu głosowi prawdy, ale także odwaga, by zająć stanowisko, gdy prawda ta jest atakowana. Musimy stanąć na wysokości zadania i stawić czoła temu wyzwaniu, uzbrojeni w moc wiedzy i przekonanie o słuszności naszych zasad. Naszym obowiązkiem jest edukowanie innych, uświadamianie im podstępnej natury globalistycznej agendy i mobilizowanie ich do obrony naszych wspólnych wartości.
Kiedy nadejdzie czas, a nadejdzie, musimy być gotowi narażać się na niebezpieczeństwo, aby wyciąć globalistycznego raka z naszego społeczeństwa, zanim dokona przerzutów i pochłonie wszystko, co jest nam drogie. Nie możemy pozwolić sobie na bierne obserwowanie, jak uwalniają swój szalejący elitarny zapał, pozostawiając po sobie tylko zniszczenie i rozpacz.
Walka z globalistami nie jest dla osób o słabym sercu, ani nie jest bitwą, którą można wygrać za pomocą półśrodków i kompromisów. Wymaga niezachwianej determinacji, jasności moralnej i gotowości do konfrontacji z niewygodnymi prawdami. Musimy być przygotowani na wyzwanie zakorzenionych struktur władzy, które umożliwiają ich wpływ, nawet jeśli oznacza to stawianie czoła ośmieszaniu, ostracyzmowi lub czemuś gorszemu.
Czy podejmiemy wyzwanie i odzyskamy nasze przeznaczenie, czy też ulegniemy samozadowoleniu i pozwolimy globalistom poprowadzić nas ścieżką ruiny? Wybór należy do nas, a historia osądzi nas na podstawie działań, które podejmiemy w tym decydującym momencie.
Czerpmy siłę z wiedzy, że jesteśmy po właściwej stronie historii, że nasza sprawa jest słuszna i że prawda ostatecznie zwycięży. Stańmy razem, zjednoczeni w naszej determinacji, aby ujawnić globalistyczną agendę i zbudować lepszy świat dla siebie i przyszłych pokoleń. Droga przed nami może być długa i trudna, ale z odwagą, przekonaniem i niezachwianym zaangażowaniem w prawdę, zwyciężymy nad siłami zorganizowanego zła i zapewnimy jaśniejszą przyszłość dla wszystkich.
CzarnaLimuzyna 28 kwietnia 2025 – w odpowiedzi do: AlterCabrio 23:09
Dobry artykuł zbieżny z intuicją i poglądami kilku współczesnych polskich myślicieli
Ksenofaszyzm… Jak to ostatecznie rozumie autor w tym kontekście? Pejoratywnie. Przytoczona definicja wydaje się opisywać też pejoratywnie – “całkowicie niszczy wolność przez jej ochronę”. Bo jeżeli autor odnosi się do faszyzmu globalistów, to przedrostek kseno raczej nie powinien być stosowany… chyba że “kseno”- faszyzm
Dlatego, że kojarzy jako coś wykreowanego – sprzecznego z Ksenofilią – bezkrytycznym manifestowaniem otwartości i sympatii wobec wszystkiego, co odmienne, obce w rodzimej kulturze, cywilizacji, sprzeczne z systemem moralnym, a także w konsekwencji z interesem politycznym, racją stanu narodu.
Sprzeciw wobec ksenofilii i podobnych wynaturzeń jest określany u nas mianem: ksenofobii, faszyzmu, nacjonalizmu, mowy nienawiści, antysemityzmu, islamofobii.
Takie podejście lansowane jest przez ksenofilów i qrwofilów (wspólnota poglądów w wielu kwestiach).
Od lat pewna odmiana moich czytelników triumfalnie przesyła mi „pełne optymizmu” oraz „Zwycięstwa Dobra” artykuły z portalu Klub Inteligencji Polskiej.
Po pierwszych trzech czy pięciu, przed wielu laty, zauważyłem, że nic się z tych informacji nie sprawdza.
Prosiłem już moich czytelników, by mi więcej tego szamba nie przysyłali.
Jest jednak grupa, pań pobożnych i naiwnych, czy panów pobożnych a impotentów.
To nie inwektywa – lecz stwierdzenie, że sami żadnej walki nie mogą, nie potrafią zorganizować. To ostatnie wielokrotnie sprawdzałem. Trudno….
Ja chciałem dać tylko ich adres, a tu widzę, że podstępem wpieprzyli cały [chyba] artykuł. Może i dobrze macie przykład… MD
=====================================
Radzę NIGDY nie otwierać tej strony. Oraz ostrzegać innych. Tam są cyniczni kłamcy oraz wariaci – fantaści. Ci pierwsi zarządzają, ci drudzy – wykonują. Oczywiście mocodawcy tych pierwszych dbają, by im pieniędzy, choćby niewielkich, nie zabrakło. Agenci prowadzący – upewniają tych fantastów, że w ten sposób, magicznie, można zmienić Rzeczywistość.
I travelled to Brussels to meet Robert Malone, who was there for a conference. After the press conference I sat together with Robert and his wife Jill in the hotel restaurant for a casual conversation, an interview for Dutch language magazine De Optimist.
Robert Malone, MD, first made his mark in biological sciences in the late 1980s when he was pioneering the use of mRNA for therapy purposes and suggesting its possible use for vaccines. He moved to medicine and biomedical consultancy, specializing in drug repurposing. In the Corona years he was an outspoken critic of the COVID-19 mRNA vaccines based on bioethical principles.
To start off with an optimistic thought: in 100 million years, everything that we see around us, including ourselves, will be compressed to a couple of millimeters in sedimentary stone. Does that worry you?
‘I don’t see that as a negative. Time flows. Things change. I live in the present and celebrate my family, my wife, my life. I’m not seeking immortality. I’m totally comfortable with the fact that I will die and I will become dust.’
Not everyone is comfortable with that…
As a graduate student, I was able to go to what, at the time, I thought was the pinnacle of biological science, the Salk Institute. At the time I was there, I think there were eight Nobel laureates. Francis Crick was still there, and Jonas Salk was still alive.
What I learned was these people are incredibly competitive. To my great surprise, because they had achieved the pinnacle of success in biological science and research: the Nobel Prize. And yet most of them were not content with that. There was a pecking order, a hierarchy among them, having to do with how important their prize was compared to the other person’s prize, whether or not they’d had to share it or they got it alone.
The Nobel laureates were competing with each other for status, influence and immortality. They were striving so hard that they sacrificed their family, they sacrificed their life. They sacrificed their happiness on the altar of fame and fortune. I think that one of the big problems we have right now in Western society is rampant narcissism, the obsessive need to glorify the individual. That is not a path to happiness.
Talking about the Nobel prize, what is your personal experience with those?
‘The Nobel Prize for the mRNA vaccines was clearly political. The politicization of science awards has a long, rich history, but in this case it became very overt. The Nobel prize committee and the spokesperson for the prize committee said outright that the reason why they awarded the prize to Karikó and Weissman was because of their work enabled this COVID vaccine. They didn’t mention whether or not this was all their idea or initial work. They only limited it to this vaccine. And the justification for that was that they hoped that by awarding it for this vaccine, it would encourage people all over the world to take it.
Therefore it was in the service of a social objective that was predicated on the thesis that this product was safe and effective, and that it had saved millions of lives. The paper they cited at the time, for the millions of lives saved, has since been demonstrated to be false. It was based on modelling and assumptions which did not withstand scrutiny. So the Nobel Prize was awarded in this case based on a false pretence.
In the year before the Nobel was awarded, according to a senior full professor at the Karolinska whom I know well, the committee had reviewed the advocacy and submissions for Karikó and Weissman and didn’t feel like their work merited the prize. And then the following year they did, on the basis of this seemingly humanitarian objective of needing to promote the uptake of the vaccine because it has „saved millions of lives”.’
Background: Robert Malone and the Nobel Prize
Robert Malone is a pioneer in the development of mRNA technology. In a 1989 article titled „Cationic liposome-mediated RNA transfection,” published in the Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS), Malone demonstrated that mRNA, encapsulated in cationic liposomes (fat droplets), could be successfully delivered into cells of various types (human, rat, mouse, frog, and fruit fly cells) to produce proteins. This was a groundbreaking experiment that first showed mRNA could serve as a potential tool for gene therapy and vaccine development.
Despite this contribution, he was overlooked for the Nobel Prize, which was awarded in 2023 to Katalin Karikó and Drew Weissman for their further refinement of the technology. Malone’s objections to the COVID-19 mRNA vaccines, such as concerns about their effectiveness and safety, appear to have undermined his chances of receiving this honor.
How did you experience COVID-19 personally?
‘I got very sick in February 2020 with the original Wuhan strain. I thought I was going to die. I self-treated with some of the drugs that we’ve been doing drug repurposing discovery on, and was able to gradually recover.
Disciplines, people, endeavors, technologies tend to get invested in one intellectual structure, which is what we saw with COVID. It’s very difficult to get the people that are within that mental space to break free because they have all kinds of investments in that. For example, virology, it’s kind of a guild, with an insider’s culture. If you challenge the accepted norms you’ll essentially be disbarred from the guild. You won’t be welcome anymore. This insider culture, characterized by hyper competitiveness, with a driver to consensus, not challenging accepted beliefs, is entirely consistent with what we observed during the COVID crisis. For instance, the natural origin theory of the virus became a litmus test: you must support the natural origin of the virus if you were among the guild. Now it’s increasingly accepted that this was a false narrative.’
How do you protect yourself, as an academic, from being caught within a dogma?
‘People have a tendency to become invested personally in a hypothesis. They will say my hypothesis. As soon as you take ownership of a hypothesis, you can never be objective about it. At the center of my thinking is the Method of Multiple Working Hypotheses, published by T.C. Chaimerlin in the 1960s. For this method, first you need to formulate a question based on your observations. That’s perhaps the hardest thing, a good question. Once you formulate the scientific question, you need to generate as many possible explanations or hypotheses – for answering that question. It’s very helpful to have outsiders that aren’t in your discipline to participate in this effort to generate ideas. Then you design and perform experiments to differentiate between the hypotheses. In the end, what remains is the best approximation of scientific truth. The book The Structure of Scientific Revolutions by Thomas Kuhn teaches that often the revolutionary ideas, transformational ideas, come from the outside.
Once you’ve generated this list of ideas, your experimental design becomes simplified. Your experimental design should be structured to differentiate between those hypotheses. So instead of „proving” your hypothesis, you design experiments to differentiate between these alternatives, in an iterative process. When you do this, it becomes child’s play to get to objective „truth” because you’re not invested in one idea or another. They’re either all your hypotheses, or really none of them belong to you.
This Method of Multiple Working Hypotheses is a process that I assimilated, and was ground into my brain by my first scientific mentor. It served me really well, because it’s at the root of how I’m able to repeatedly enable innovation. I’ve been through rounds of this where, because I was trained to be more objective about explaining the unknown, I was able to see things that other people weren’t able to see. Simply because they were so invested in the current models. For example, the use of RNA as a drug to generate an immune response, but not as gene therapy. The problem with using it for gene therapy is that you’re conveying a foreign protein, and the patient’s body will reject it. When I had that realization it was heresy, because it basically destroyed the logic of an entire field; the field of gene therapy for treating genetic diseases.’
And so…?
‘For me, COVID wasn’t hard to see through. The thing that was challenging was the fear. Apart from the fear for the virus, there was a very real present fear of retaliation and of economic harm for those who contradicted the approved experts like Dr. Anthony Fauci. But I wasn’t afraid of Tony. I had seen Tony Fauci acting inappropriately, breaking clinical research rules and all kinds of ethical rules, my whole career. Yet, a lot of people that were accepted as experts by the press were in positions to retaliate. I knew very well what their capabilities were, but I was willing to take the risk.
A calculated risk?
I didn’t think they had really that much power over me. I was no longer an academic, I wasn’t dependent on Government grants or contracts, I wasn’t dependent on the approval of a medical board. I wasn’t seeing patients. I was a clinical researcher, and I was standing on solid ground speaking about bioethics and informed consent. I thought it was solid ground. What I didn’t expect, was the corporate media turning on me in a coordinated fashion. That was new, I’d never seen that before.
To analyze that in a broader context, we’ve written our latest book, on propaganda and psychological warfare. The way these have been transformed into an industry, with a huge depth and capability to control how people think and feel.
While this book, PsyWar, focuses primarily on exposing the history and tactics of psychological warfare and the threats to our freedom and autonomy, it is also an optimistic book. By understanding psychological warfare—such as propaganda and censorship—we can strengthen our minds and resist control. Personal and collective resilience can prevail, even against a sophisticated propaganda industry.’
Robert W. Malone and Jill Glasspool Malone co-authored „Psywar: Enforcing the New World Order” [Goodreads].
This article first appeared in print in De Optimist, 2025, Issue 222, pages 60-62.
“All elements are lickable; some elements are lickable only once.”
Is this true? Did researchers actually study this?
#PSYWAR
So, I looked up this article – and yes, the mainstream media had tens of articles, all the same, spread all across the world – same title, same article, same photo about this study. Below is a screenshot of a few such articles:
Not a single one had an actual reference to the study in their “news” story.
So, I went and found that reference – the peer-reviewed article that this was all based upon. This is important because at the end of the conclusions is the sentence:
they could offer mechanisms for enhancing vaccine effectiveness, particularly among populations at greater risk of vaccine failure.
Why yes, this is all about “vaccine hesitancy” and how to overcome it. So, it is no surprise that so many “local” media outlets picked up this study – as money is still floating around to promote overcoming vaccine hesitancy and improving uptake. Frankly, this has all the hallmarks of being disseminated through The Organized Crime and Corruption Reporting Project (OCCRP).
The journal that this study was reported in does not require that the authors list who paid to have the study conducted, but it has all the hallmarks of being yet another of the 6,000+ studies that governments, NGOs and big pharma have funded to overcome “vaccine hesitancy.”
Of course, the placebo effect is real, and neither the study nor the news articles mentioned the possibility that maybe this is all in people’s heads…
Moving on to something a little more in keeping with comedy:
Truth: Tokyo hotel rooms are the size of postage stamps, but the toilets were awesome.
[to taka chyba piosenkarka, wystrzelili ją jako towar na orbitę. md]
A year ago today, on Easter, President Biden celebrated this sacred event by honoring people who “transitioned.”
Easter honors the resurrection of Jesus Christ from the dead, which is a victory over sin and death, offering the promise of eternal life.
That we can all overcome sin in our lives, is something to strive for. The story of Christ gives us that hope. A hope and promise. But we all must work for our own salvation, for our own goodness. To live a life as free of sin as possible.
Which is why, honoring people for their mental health issues that are then being foisted on children, during Easter, of all religious celebrations, was so morally offensive. From the co-option of the rainbow colors, colors that children adore, to the bringing of these fetishes into children’s spaces – such as drag queen hour and a presidential easter egg hunt, is morally wrong. Unbelievably wrong.
That our White House, the people’s house, that was sullied in this way on Easter day. This was and will always be unacceptable.
Ben Garrison – made this cartoon a year ago. It has stood the test of time.
Today is a day to celebrate, to rejoice in family, friends and life.
Według abp. Fultona Sheena herezja rozwiązłości oznacza wywrócenie na opak wolności. „Rozwiązłość definiuje wolność jako prawo do robienia wszystkiego, cokolwiek się człowiekowi podoba robić, czyli brak prawa, ograniczeń, dyscypliny. Człowiek uważany jest za wolnego, jeśli wszystko, czego zapragnie, zostaje spełnione; nie jest natomiast wolny, jeśli jego pragnienia zaspokojone nie są”, wskazuje amerykański hierarcha. Jaka w związku z tym jest katolicka definicja wolności?
Zdecydowanie inaczej katolicyzm rozumie wolność, gdyż nie traktuje jej jako wolności „od”, np. ograniczeń, praw czy moralnych wskazań, ale jako wolność „do” osiągania tego, co wartościowe. Wolność nie jest po prostu jakąś nieokiełznaną siłą w człowieku, która by go pchała w różne strony. To sposób wybierania dobra, bo człowiek wybierając jedynie dobro nie traci wolności – wybór zła sprawia, że kolejne wybory są obarczone uzależnieniem, jak wybór narkotyków nie jest przejawem wolności, gdyż w rezultacie tego wyboru i kolejnych tego rodzaju człowiek ostatecznie traci wolność.
Od stuleci toczy się w kulturze spór tych dwóch rodzajów wolności, które można jeszcze inaczej ująć, z jednej strony wolność oparta na samym wybieraniu, to znaczy dopóki mam alternatywę jestem wolny. Zwolennik takiej wolności na siłę będzie szukał innych opcji, aby mieć z czego wybierać. W takiej optyce, w niebie zabraknie wolności, bo zbawieni nie mogą trafić do piekła czy nie wybrać Boga, którego widzą twarzą w twarz. Nie mogą przestać kochać Boga, a jednak dopiero wtedy są prawdziwie wolni, bo – i tu pojawia się ta druga forma wolności – jest ona mocą osiągania dobra, jej istota tkwi w sposobie właściwym człowiekowi kierowania się do celu, a więc przez akceptację tego, co jest prawdziwym dobrem, bez przymusu, po uprzednim poznaniu prawdy.
W traktowaniu wolności jako kaprysu robienia co się chce wybrzmiewają różne współczesnej herezje, między innymi koncepcje tzw. „wolności morfologicznej”, która wypływa wprost z transhumanizmu, a są oparte na nienawiści do ciała. Wolność wówczas to możliwość robienia z ciałem co się chce, bez nawet prawa do krytyki czy podawania argumentów przeciwnych.
Po co człowiekowi wolność?
Aby mógł realizować dobro i ustanawiać prawdziwe relacje. Nie da się zrozumieć chrześcijaństwa bez wolności, to pewien paradoks, bo ciągle słychać narzekanie jak to chrześcijanie nie lubią wolności, a przecież to podstawowy warunek zbawienia. Tylko wolny człowiek może kochać… a Bóg zaprasza do wspólnoty miłości, więc znaleźć się tam mogą jedynie ci, którzy tego chcą.
Wymaga to więc poszerzania rozumienia wolności. Toruński filozof, prof. Marek Szulakiewicz podkreśla w swojej ciekawej książce „O mocy rozstrzygania. Siedem esejów o wolności” (Toruń 2024), że wolność to pewna „orientacja”, krytykując tym samym dominujące socjopolityczne podejście do wolności związane z redukcją wolności do uwalniania się od wpływu innych czy forsowania własnych przekonań.
Trudno się z tym nie zgodzić obserwując jak temat wolności bywa eksplorowany na gruncie polityki. Potrzebujemy, diagnozuje dalej prof. Szulakiewicz, powrotu do metafizycznego ujęcia, które wolność rozumie jako orientacje moralną, sposób realizacji wartości, odchodząc tym samym od dwóch skrajności: mówienia „nie” temu, co wcześniej było normą lub tradycją i bezrefleksyjnego przyjmowanie zdania innych, zwalniającego z myślenia. Nie można oddać kontroli nad własnym życiem innym, różnej maści ideologiom, interesom. Człowiek potrzebuje wolności jako „wewnątrz-sterowalności”, by użyć sformułowania wspomnianego prof. Szulakiewicza.
Wydaje mi się, ze można to porównać do jazdy np. samochodem. Współcześnie są one wyposażone w skomplikowaną elektronikę, umożliwiającą automatyzacje wielu funkcji, np. pilnowania toru jazdy, aby przez rozproszenie nie zjechać na drugi pas i stworzyć zagrożenie, ale tego typu wsparcie nie jest ograniczeniem i nie pozbawia wolności kierowcy.
Kiedy fałszywe rozumienie wolności stało się ogólnoświatową normą? Kiedy wolność zaczęła być pojmowana jako wezwanie do robienia czegokolwiek na co tylko ma się ochotę, czyli przede wszystkim łamania Prawa Bożego i prawa naturalnego?
Dyskusje między dwiema wspomnianymi wcześniej koncepcjami wolności – „od” i „do”, które można rozpatrywać również jako spór między wolnością opartą na wybieraniu i wolność opartą na wartościach – sięga korzeniami późnego średniowiecza, czasów Wilhelma Ockhama, ale wybucha z nową siłą wraz z oświeceniem. To wówczas, ludzie uważający, że mogą sami odważyć się być mądrymi (zgodnie ze słynną dewizą sapere aude!) i tym samym przejść z okresu dzieciństwa intelektualnego do dorosłości, są przekonani, że zrobią to przez krytykę dotychczasowych form. Tak jak dziecko, które wychodzi z dzieciństwa negując swoje dawne nawyki, reagując alergiczne na wspomnienia rodziców i stawiając im gorzkie „nie’: już nie jestem dzieckiem.
Przechodząc z poziomu metafory na grunt myśli, można zauważyć, że to wówczas w XVIII wieku ideałem stała się krytyka, stająca się kwintesencją filozofii: już nie mądrość, ale krytyka. Wtedy wydaje mi się pojawiają się pierwsze przebłyski wolności jako swawoli moralnej, wprowadzanie nowej moralności, a co zostanie potem wzmocnione przez liberalizm i modernizm pod koniec XX wieku.
Mówienie „nie” stało się symptomem wolności i miało mieć swój wyraz w mówieniu „nie” Kościołowi, prawu moralnemu i naturalnemu, to wtedy rodzi się poszukiwanie tzw. prawdziwego Jezusa Chrystusa, którego rzekomo źle przedstawiają Ewangelię i tworzy się cały nurt pisarzy piszących o Jezusie jako rewolucjoniście, feminiście, micie, że nigdy nie istniał, że lansował poglądy Buddy i inne niedorzeczności.
Skoro człowiek może robić wszystko w imię wolności, to po co jakiekolwiek prawo?
Jedynie po to, aby zabezpieczać chyba samowolę, np. nie pozwalając, aby samowola doprowadziła ludzi do pozabijania siebie nawzajem. Tak rodzi się nowożytna idea ograniczeń wolności jedynie wolnością innego, bez wtrącania się w zakres wyboru, jego racjonalność… tu ujawnia się rozwód z kulturą argumentacji, którą chrześcijaństwo lansowało przez wieki. To wyjaśnia awersję do prawa, nawet jeśli ma ono za zadanie zabezpieczyć podstawowe wartości – życia, prawdy, dobra – umożliwiające przecież zaistnienie wolności. Nawet takie prawa są opresyjne dla zwolenników samowoli, bo jakoś zmuszają do odpowiedzi na odkrywane wartości… niechęć do jakichkolwiek reguł anarchizuje życie duchowe i społeczne, bo podważa się wtedy nawet oczywiste naturalne zobowiązania wynikające z natury jak np. wychowanie potomstwa, bo przecież taki obowiązek też ogranicza wolność… To spirala absurdu, w którą wprowadza idea samowoli. Rację miał Antoine de Saint-Exupery w „Twierdzy”, ze zbydlęcenie człowieka dokonuje się wtedy, gdy nie stawia mu się żadnych wymagań…
Co sprawia bowiem, że coś jawi się w życiu jest ważne? Czy samowola może to pokazać – ową ważność – skoro każdy wybór jest dobry, skoro nie można go oceniać – wtedy wszystko jest ważne… Czy zasady gry w szachy ograniczają graczy czy tworzą możliwości? Czy da się grać z szachy z kimś, kto neguje zasady, czy jest możliwa z taką osobą jakakolwiek komunikacja? Liberalna koncepcja wolności – która stoi za ową ‘samowolą, można tak w dużym skrócie powiedzieć – jest po prostu dewastująca.
Jaki jest sens „wolności dla samej wolności”? Czy taka „wolność” w ogóle ma sens?
Słyszałem, że ostatnio tzw. słowem roku było brain-rot, czyli „gnicie mózgu”, opisujące bezmyślne przewijanie tzw. rolek, przeglądanie stron internetowych bez żadnego celu. Wydaje mi się to symptomatyczne i opisujące istotę przekonania, o które Pan pyta, wolności dla niej samej… ale wolność dla samej wolności oznacza w gruncie rzeczy dominację tymczasowości, zagubienie w świecie, które pogłębia jeszcze bardziej kulturowy odruch – bardzo już utrwalony i często ludzie nie wiedzą dlaczego tak robią – odrzucania pomocnej dłoni, w postaci prawa czy tradycji, chcących stanowić punkt odniesienia, aby się orientować… Nie ma sensu wolność rozumiana jako samowola, oparta na buncie i kaprysie, a tak naprawdę na indywidualizmie, bo człowiek w ostatecznym rozrachunku ma wrażenie, ze żyje na niby, nic nie jest ważne i ostateczne, a przez to traci siebie. Ratunkiem może być racjonalność, która wspiera wybory prawdziwych wartości, ale i tu tkwimy w klinczu, skoro podważa się sam rozum w naszej kulturze.
Abp Sheen podkreśla, że siewcy herezji rozwiązłości powtarzają, iż najważniejsze, to być autentycznym w tym, co się robi. Odnoszę wrażenie, że pogląd ten zaczyna przedostawać się do Kościoła. Co najmniej kilkukrotnie słyszałem od teologów, że w sumie nieważne, w co się wierzy. Ważne, żeby wierzyć autentycznie i szczerze, ponieważ Pan Bóg chce różnorodności religijnej. Przepraszam, ale coś mi tutaj nie gra…
To nie są nowe zagrożenia, wiele razy w historii pojawiały się redukcje wiary do zaufania Bogu, nie wymagające przyjmowania żadnej prawdy o Bogu. Dla takich koncepcji wiara to akt rozumu, ale woli – ale czy to rzeczywiście jest wiara czy może raczej: łatwowierność. W moim przekonaniu to ciągle ta sama choroba, którą można dziś nazwać neomodernizmem, o której ostatnio pisał w jednej z książek kard. Ennio Antonelli[1]. Chodzi o przekonanie, że nie trzeba przyjmować Ewangelii, prawd wiary, zasad moralnych wypływających z chrześcijaństwa, bo można wierzyć po swojemu i jak się chce, byle być autentycznym i po prostu wierzyć, czyli ufać. Ale o takiej postawie nie przeczytamy w Ewangeliach, nie znajdziemy u Jezusa zdań o tym, ze nie ważne jaki masz obraz Boga… nie ważne w jakiego Mesjasza wierzysz, bylebyś wierzył. Nie. Znajdziemy za to wezwania do nawrócenia, metanoia, które jest zmianą myślenia, oczyszczaniem wiary z antropomorfizmów, wznoszeniem umysłu ku Bogu, a nie ściąganiem i wciskaniem Boga w nasze schematy. Jezus domagał się wiary w Siebie, koryguje wiarę uczniów, ukazuje tajemnice Królestwa i piętnuje np. w przypowieściach jak bardzo złe wyobrażenie Boga rzutuje na potem na postępowanie, wystarczy przypomnieć sobie gdy mowa o słudze, który zakopał talenty z obawy przed swoim panem (por Mt 25,14-30).
Czym jest „wolność religijna”? Czy jako katolicy, czyli ludzie wierzący, że tylko nasza wiara jest święta i prawdziwa możemy porzucić akcję ewangelizacyjną i próby nawracania świata w imię rzekomej „wolności religijnej”?
Nie, wolność religijna nie oznacza tego, ze nie można kogoś przekonywać do wiary, wręcz przeciwnie. Wolność religijna to uznanie fundamentalnego prawa do posiadania poglądów religijnych, swobodnego ich wyznawania w pluralistycznym społeczeństwie, brak przymusu do wyznawania określonej wiary lub do ateizmu, a takowy przymus może dokonywać się zarówno w postaci fizycznej agresji, jak również subtelnych form ośmieszania, strereotypizowania osób wierzących. Chodzi zatem o pozytywne uprawnienie „do” realizacji wyznawanej wiary, a nie jedynie tolerowanie innych. To ważne przejście, od znoszenia poglądów, z którymi się nie zgadzamy do postawienia na to, aby człowiek wybierał, a przez to zakorzeniał się w wyznawanej prawdzie. To wprost wypływa z godności człowieka, o czym wspominałem, a która wyraża się w przekonaniu, że istotą osoby jest wolne zdążanie do celu, a nie bycie prowadzonym na siłę.
Ale idea wolności religijnej nie oznacza, że wszystkie religie są równe, ani tego, że Bóg chce rzekomo wielości religii. Może zostać przez Niego „dopuszczona”, ale nie „chciana”. W takich dyskusjach jak sądzę myli się religijność i wiarę, zapominając o możliwych wypaczeniach – przez grzech – różnych form religijności, a tego Bóg przecież nie chce, podobnie jak nie chce żadnego zła.
Swego czasu zwracał Ksiądz profesor uwagę na łamach PCh24.pl, że wielu innowierców poszukuje Prawdy, a tą Prawdą jest Chrystus. Coraz częściej we Francji mamy do czynienia z następującą sytuacją: muzułmanie najpierw dokonują konwersji na któryś z odłamów protestantyzmu, a następnie nawracają się na świętą wiarę katolicką. Z drugiej strony coraz częściej słyszymy, że rodzice w Polsce nie ochrzcili dzieci, ponieważ jak te skończą 18 lat same zdecydują, czy tego chcą. Proszę o komentarz.
Z zewnętrz wielokrotnie widać lepiej i konwertyci czasem nas wierzących, będących „w środku” Kościoła, po prostu zawstydzają, bo cenią sobie to w chrześcijaństwie, co dla nas, od lat katolików, jest oczywiste, banalne i tego nie doceniamy. Widać, że w skali świata, w takiej makro-perspektywie, chrześcijaństwo jest atrakcyjne, ale społeczeństwa zachodnie są tym zmęczone, może się wstydzą tego… pojawiają się zjawiska jak auto-cenzura, gdzie sami katolicy unikają przyznawania się, ze są katolikami.
Argument, że same dzieci mają wybrać jaką wiarą chcą żyć i dlatego nie wolno ich chrzcić jest absurdalny: w tak wielu różnych aktywnościach dzieci nie pytamy o zdanie, np. nie odkładamy decyzji o nauce alfabetu aż zdecydują, w którym języku chcą mówić albo czy pójdą i do jakiej szkoły podstawowej, bo wiadomo ile zależy od edukacji wczesnoszkolnej. Rodzice troszczą się również o formację religijną dzieci, szanując przy tym rozwijające się sumienie dziecka, bo tam rodzi się wolność, którą trzeba wzmacniać – stawiając wymagania – ale nie niszczyć. W tych sprawach dobrze widać, ze zaniechanie wychowania religijnego już jest jakimś wyborem (za dziecko!), a więc nie ochrzczenie dziecka w sytuacji, gdy rodzice są praktykującymi katolikami a rzekomo w imię wolności dziecka jest czymś nie zrozumiałym.
To rodzi wręcz absurdalne sytuacje, jak np. sprzeciwy rodziców w przedszkolach czy szkołach, żeby dzieci nie śpiewały kolęd w okresie Bożego
Narodzenia czy nie brały udziału w jasełkach: czy zamierzają w imię tej ich wolności karmić ich tylko jedną wizją świata, udawać, ze nie ma kolęd, które stanowią część kultury, słychać w radio, w hipermarketach. Czy z wszystkim, z czym rodzice się nie zgadzają, tak separują dziecko czy tylko z religią? Bo jeśli religia stała się tak wrogo traktowana, to wypływa to z ideologii niż racjonalnych argumentów. Ktoś po prostu wmówił i wmawia, że religia jest czymś złym, a to rodzi swoje konsekwencje.
Według abp. Sheena to właśnie dlatego, że opisaliśmy sobie wolność jako prawo do robienia wszystkiego, co się komu podoba, zbudowaliśmy cywilizację będącą niczym innym jak tylko siatką krzyżujących się na planie ekonomicznym, politycznym i międzynarodowym jednostkowych egoizmów. Czy egoizm jest grzechem?
Nie tylko grzechem, ale i głupotą, ponieważ niszczy głębokie relacje, a grzech głupoty to paraliż duchowy, a więc problem chcenia pewnych rzeczy bez żadnego ich odniesienia do celu. Głupotą jest chcieć rzeczy bez celu albo które nam szkodzą. To może być widoczne na poziomie jednostki, ale i gospodarki, gdzie lansuje się model konsumpcji, w którym masz gromadzić różne produkty, ile się tylko da, nie ważne czy to pomaga w osiąganiu celu życia czy też nie. Niewielu dziś pyta po co jest gospodarka i dobrobyt, tu urywa się odpowiedź, a przecież to są środki, a nie cele do osiągania.
Egoizm tak rozumiany to odmiana pychy lub próżności – ulubiony grzech Złego, jak to pada w jednej z ostatnich scen w filmie „Adwokat diabła” – „Próżność to zdecydowanie mój ulubiony grzech”, mówi szatan, który wcielił się w filmie w właściciela kancelarii prawniczej Johna Miltona. Egoizm rozbija relacje głównego bohatera, ale ten scenariusz jest niezwykle popularny, skupieniem jedynie na sobie i nawet celebrowaniem siebie.
Czy uzasadnionym jest twierdzenie, że XXI wiek jest wiekiem egoistów? Gdyby było inaczej to chyba nie mielibyśmy m. in. takiej fali rozwodów, czy aborcji, która jest „tłumaczona” słowami o „zrujnowanym życiu”, prawda?
Na różne sposoby socjologowie opisują kolejne pokolenia, charakteryzując ich zachowania i wybory, ale chyba nie jest przypadkiem, że obok liter na oznaczenie pokoleń mówi się także o „me-generation”. W tym określeniu chodzi o wagę, jaką przywiązuje się do „moje” – moje poglądy, moje pieniądze, mnie, dla mnie, z mego powodu. To wskazanie, że egoizm oznacza zerwane sieci powiązań z innymi, który wypływa z kryzysu sensu i celu życia. To pochodna tego, ze znika w kulturze „moment transcendencji”, który pojawiał się dzięki religii – jeśli nie ma transcendencji to po co mieć wiele dzieci, to nie jest już ideał, dla którego warto cokolwiek poświęcać, np. swoje wakacje. Nie mówię o sytuacji trudności z posiadaniem dzieci, ale o samoograniczaniu się co do liczby potomstwa wynikającej z pewnej mentalności, gdzie nie ma „niczego więcej niż ten świat”.
Czy nie jest tak, że to, co piewcy wolności nazywają „auto-ekspresją” i „wyrażaniem siebie” jest w istocie „autodestrukcją”?
Tak, bo to spuszczenie hamulców i trwanie w fałszywym odczuciu, ze nie ma reguł, a nawet że nikt nie może ich nadać, bo to będzie przemoc, nienowoczesne, paternalistyczne. Zobaczmy, nawet nie można powiedzieć, ze istnieją reguły, bo to może okazać się dla kogoś obraźliwe. To znaczy, że nie jest to już kłótnia o poszczególne kwestie, różnice w poglądach, ale w ogóle o to, by nie było wartościowania. Istotnie, budowanie na byciu sobą – ale jakim? – jest banałem, bo nie oznacza żadnego kierunku życia, a kręcenie się w kółko, wokół własnego ‘ja’.
Dlaczego „wyrażanie siebie” według piewców wolności zawsze, ale to zawsze musi polegać na odrzuceniu prawa, konwencji, tradycji i autorytetu?
Wyczuwam ironię w Pana pytaniu, ale trudno inaczej… rzeczywiście, dla piewców swobody obyczajowej jest tylko jeden dopuszczalny sposób wyrażania siebie, wszystkie inne są zabronione. Wyrażanie siebie przez życie zgodne z prawem moralnym, w odniesieniu do sprawdzonej tradycji, nie ma tego wątku „buntu” i kwestionowania zastanej formy życia, a chodzi przecież innym o dokonanie rewolucji.
W takim myśleniu, ze jesteśmy sobą jak mówimy wszystkiemu „nie, bo nie”, jest ukryte przekonanie, że na dnie osobowości jesteśmy kłębkiem namiętności, że dając upust nieokiełznanym emocjom jesteśmy „sobą”. Dlaczego tak jest? Bo ważniejsze jest osłabienie dotychczasowych form życia niż autentyczność, a więc widać jak to się traktuje instrumentalnie, jako środek w wojnie kulturowej. Niektórzy niestety przekładają to na wychowanie, w którym mówią, ze dziecko wszystko może, nie wolno niczego zabraniać, tyle, że w taki sposób rodzą się ludzi niezdolni do życia we wspólnotach. Skutki takiej pedagogiki już dostrzegamy.
„Wśród nielicznych ograniczeń, na jakie pozwala sobie człowiek kultury odczuciowej, są te, które sprzyjają jego własnemu dobrostanowi fizycznemu. Dieta to niemal jedyna pozostała jeszcze forma dyscypliny, ale dieta to jednak nie post. Dietę stosuje się dla ciała; post – dla duszy. Ograniczenia moralne, dyscyplina duchowa, życie ascetyczne, unikanie złych myśli i pokus, limitowanie sobie dostępu do godziwych przyjemności życiowych – wszystkie te rzeczy są bez sensu dla człowieka nowoczesnego, który ma poczucie, że zagwarantowano mu możliwość odrzucenia standardów moralnych z tego jednego tylko, ale wystarczającego powodu, że są one stare”, pisze abp. Sheen. Kolejny raz w tym cyklu musi paść pytanie: w ciągu 80 lat zmieniło się tyle, że jest to samo, tylko bardziej, prawda?
Wiele zrobiono, aby wspominane przez abp Sheena wysiłki ascetycznie kojarzone były z odległą przeszłością, a przez to nieaktualne. Nastąpiła erozja sensu, być może to wynik tego, że nie do końca trafiało do wszystkich uzasadnienie „dlaczego coś robimy”, a jeśli padało, to z racji tego, ze rozpadły się szersze ramy kulturowe, a przez to sens dawnych praktyk, przestawały mieć znaczenie takie uzasadnienia.
Na tym polega tragizm, że nie można być trochę chrześcijaninem, że można sobie wybrać jedne praktyki katolickie, a inne odrzucić, gdyż jak to się dziś popularnie mówi „to idzie w pakiecie”, dlatego, że wynikają one z pewnej kultury, która uzasadnia te praktyki. Tymczasem zaczęto tę zewnętrzną kulturę rozbierać na części, a przez to straciły grunt motywacje dla tych praktyk. Tak, dieta pozostała, ale to produkt „chrześcijańskopodobny” – post był i jest czymś innym, on ma cel duchowy, nie cielesny: nie pościmy by schudnąć na święta, ale by przygotować się na Wielkanoc, przyjęcie Chrystusa.
Dlatego warto przywracać prawdziwy sens praktykom chrześcijańskim, przejść do ponownego ich tłumaczenia, wdrażać takie abecadło chrześcijańskie. My czasem błędnie zakładamy, ze wszyscy wiedzą i znają tradycję, a lepiej założyć odwrotnie, że trzeba każdy krok tłumaczyć. Wiele na tym zyskamy. Nie ma innej drogi niż pogłębienie wiary – jak strumień, który nie płynie, bo są na drodze nurtu przeszkody, i dlatego trzeba pogłębić koryto….
Zdecydowanie zmieniło się wiele w ciągu 80 lat, ale to nie jest tak, że się da zatrzymać kulturę, zabetonować ją, a przecież w średniowieczu i baroku też się ona zmieniała, ale to my chrześcijanie inspirowaliśmy i zmienialiśmy kulturę, a teraz kultura zmienia nas. Jakoś mi się wydaje, ze to w gruncie rzeczy nasza słabość. Przestaliśmy inspirować świat, bo może sami nie dajemy się inspirować Ewangelii, żyjąc w przekonaniu o wstydzie z chrześcijaństwa. Ewangelia jednak to naprawdę szczyt nowoczesności.
Trochę to przypomina sytuację „wyłączenia prądu”, jak dziś tzw. trzeci stopień zasilania – to nie jest tak, że nie działa lodówka, ale, że po prostu wyłączono prąd: nasze najlepsze urządzenia nie mają więc prawa działać! Zatem najpierw potrzeba przywrócić kulturę chrześcijańską, bo nie da się funkcjonować i rozwijać w kulturze, która jest materialistyczna i egoistyczna. Trzeba nawrócić kulturę, wiele razy nam się to udawało, w starożytności i nowożytności, czemu teraz nawet nie próbujemy?
„Człowiek nowoczesny, który odrzucił moralność, poddaje swoją wolność opinii publicznej, stając się niewolnikiem mody i przemijających trendów; chrześcijanin zaś, korzystając ze swej wolności, oddaje ją Bogu, po czym nabywa godność niewolnika Nieskończonego, w którym jest Miłość i Prawda, i Życie”, podkreśla autor „Wojny i rewolucji”. Czy to nie jest trochę paradoks? Aby zyskać prawdziwą wolność, trzeba stać się niewolnikiem?
Św. Paweł określał się jako „sługa” Jezusa Chrystusa, ale w jego listach z Nowego Testamentu jest określenie doulos, z greckiego dosłownie niewolnik. Apostoł pisał do tego, ze żyje już nie on, ale Chrystus. Co to znaczy? Tomasz z Akwinu wyjaśniał to tak, że Chrystus staje się zasadą życia św. Pawła, a więc jest trochę jak silnik w samochodzie, który porusza autem, umożliwia osiąganie celów.
Bycie niewolnikiem prawdy, dobra, piękna – nie zniewala, to paradoks. Podobnie zresztą jak są dobre przyzwyczajenia. Wszystko zależy od przedmiotu… Człowiek nie jest samowystarczalny, komuś musi się powierzyć: pytanie czy Bogu czy Złemu.
Kto chce zachować, straci – ale stracić z powodu Jezusa to zyskać. Tak to paradoks, wiele jest takich w chrześcijaństwie, ale to oznacza, że pozorne sprzeczności – istota paradoksu – rozwiązują się na poziomie wyżej.
Skąd przekonanie, że dając ludziom maksimum wolności praktycznie bez praw, ograniczeń, tradycji i autorytetu ludzie zawsze będą robili rzeczy słuszne? Skąd przekonanie, że maksimum fałszywej wolności naprawi świat?
To kolejna wersja „angelizmu” w podejściu do człowieka. Ona funkcjonuje kulturowo od oświecenia w postaci mitu „dobrego dzikusa”, który byłby dobrym, ale niszczy go cywilizacja. Czynimy z człowieka anioła, zapominają o grzechu pierworodnym, a to najtrudniejsza z prawd dla tych ludzi, choć paradoksalnie tak łatwa do weryfikacji na ulicy. Problem jak już mówiliśmy, leży jednak w rozumieniu wolności i myleniu jej ze spontanicznością i dowolnością wyboru. Wolność jest siłą do osiągania dobra, zdolnością do wybierania go w sposób właściwy człowiekowi, a więc bez przymusu, natomiast wybór zła jest
Celowo w poprzednim pytaniu użyłem słowa „praktycznie”. Jedynym ograniczeniem dla „wolności bez granic” ma być rozum, ponieważ tylko on jest podobno w stanie zapanować nad impulsami anarchii. Ile jest w tego typu twierdzeniach prawdy pokazała nam historia, która uczy nas, że rozum jest najlepszym narzędziem, aby z wielką łatwością usprawiedliwiać wszelkie zło. Rozum został nam dany, by nas prowadzić do wiary. Co jednak, kiedy rozum zostaje wyrwany ze swych korzeni w Bogu?
Nie zawsze jest tak, ze rozum jest najlepszym narzędziem aby łatwo usprawiedliwiać zło, gdyż to pozornie jedynie racjonalne uzasadnienia. Zauważmy, że dyktatorzy boją się myślenia swoich obywateli i dlatego rozum to miecz obosieczny dla nich.
Może jednak istnieć rozum znieprawiony, który będzie rozwijał logikę zła, nakręcał to zło, czynił je coraz bardziej wyrafinowanym. Od dawna w chrześcijaństwie obecny jest ten paradoks, że wiara potrzebuje rozumu i go wzmacnia, że wiara rozwija rozum, a jednocześnie grzech wyciska swoje skutki na rozumie. Tradycja mówiła o tzw. ranach po grzechu pierworodnym, a jeden z nich dotknął rozumu, to rana „ignorancji’, niewiedzy o tym, co powinno się wiedzieć.
Ostatni papieże, św. Jan Paweł II i Benedykt XVI próbowali zrekonstruować to, co stało się z rozumem, gdy ten odszedł od Boga – to przypomina, by przywołać papieską metaforą, zakuwanie się ponownie w kajdany, bo Bóg, za którym tęsknił rozum, a może się wadził nawet próbując zrozumieć np. cierpienie niewinnych, ten Bóg zbawia także rozum, od zamknięcia w sobie i odsłania mu możliwości nieskończone.
Czy pokłosiem fałszywej wolności jest przekonanie, że grzechu nie ma, a zło – jeśli oczywiście istnieje – jest owocem braku odpowiedniej edukacji bezreligijnej?
Jeśli wolność jest absolutna i polega na samym wybieraniu, to oczywiście nie można oceniać tych decyzji, bo wtedy wprowadzamy jakieś kryteria, kanon zachowań, a to najgorsze, bo może rzekomo osłabić czyjąś wolność. A przecież to absurd, bo wówczas np. spojrzenie kogoś na mnie jest postrzegane jako „przemoc”, obecność symboli religijnych będzie rzekomo traumą… fanatyzm wolności staje się obsesyjny, bo istnienie jakichkolwiek praw ponoć ogranicza, ale to trwanie w iluzji, podobnej do sytuacji, w której ktoś odrzuca prawo ciążenia, bo go niby ogranicza. No tak, może się buntować przeciwko grawitacji, ale przecież nie na tym polega problem. Podobnie jak nie jest ograniczeniem naszej wolności, że musimy jeść, aby przeżyć… wolność w takim przypadku polega na tym, że my wybieramy co i kiedy będziemy jeść. Nie ma sprzeczności między koniecznością a wolnością, a tu jak mi się wydaje współczesna kultura liberalna popełnia błąd, na poziomie metafizyki…
Abp Fulton Sheen zwraca uwagę, że już ponad 80 lat temu na uniwersytetach rozgorzały dyskusję, podczas których w imię wolności próbowano relatywizować zło; podczas których mówiono o postępie, nauce, jako głównych wyznacznikach ludzkiego działania i egzystencji etc.. Czy można w związku z tym postawić tezę, że wszystkie herezje, o których rozmawialiśmy w tym mini-cyklu są ze sobą ściśle powiązane i nie jest tak, że oddając się jednej herezji jesteśmy odporni na pozostałe?
Z wadami i cnotami zasadniczo jest tak, że są ze sobą powiązane: to są pewne sprawności w czynieniu zła (wady) lub dobra (cnoty), więc angażują poszczególne władze człowieka, intelekt i wolę, a więc zależą od siebie wzajemnie.
Ale też braki pewnych cnót u człowieka np. cierpliwości czy sprawiedliwości sprawiają, że jego działanie, pomimo dobrych intencji, niestety przeradza się w wady. To trochę jak ze swetrem, który pruje się od jednej nici… Innymi słowy, potrzeba integralnego podejścia, całościowego, nie wystarczy poprawienie jednej wady, czy zwalczanie poszczególnej herezji. Relatywizm czy materializm mają wpływ na scjentyzm czy rozwiązłość… To oznacza, że budowanie odporności na te herezje wymaga przylgnięcia do pełni prawdy, a nie tylko do prawd cząstkowych, bycia dobrym w pewnych aspektach. G.K. Chesteron w „Ortodoksji” pisał, że wyprostowanym można być tylko pod jednym kątem, zaś pochylonym bardziej lub mniej, na wiele sposobów…
Ciekawe w cytowanej przez Pana wypowiedzi abp Sheena jest zwrócenie uwagi na to, że zło jest wtórne wobec dobra, dlatego często hasło „postęp” czy „nauka”, same w sobie będące czymś dobrym, były jednak wypaczane i wykorzystywane do rozwijania złych projektów przez to, że odcinało się je od korzenia i traktowała redukcjonistycznie
Na koniec – bo jakżeby inaczej – pozwolę sobie ostatni raz w tym cyklu zacytować abp. Sheena: „Wiek, który całą swoją ufność położył w oświeceniu, widząc w nim lekarstwo na zło, doświadczył na sobie opętania przez największe znane w historii świata zło i największą w dziejach wojnę”. Nie wiem, czy w XXI wieku czeka nas jeszcze większa wojna… Widzę jednak, że opętanie postępuje, a „lekarstwem”, które świat na nie proponuje jest… więcej oświecenia. Dokąd nas to zaprowadzi?
Paradoksalnie to droga prowadząca od „oświecenia” do „zaślepienia”… dlatego, że nie wystarczy oświecenie intelektualne, uzmysłowienie sobie co należy zrobić. To nie jest kwestia jedynie ignorancji, ale paraliżu woli, braku zaangażowania, lekceważenia zła i wmówienia człowiekowi, że nie musi się starać, ze nie ma sensu pokuta, post, wola jest siłą, która zamiast być usprawniania cnotą umiarkowania – która ją zwraca w stronę dobra godziwego, aby nie pomieszać hierarchii dóbr – ma być autentyczna i samowolna.
Przy okazji, zadziwia jak bardzo stare problemy, rzekome lekarstwa, które się nie sprawdziły, z uporem są stosowane współcześnie. Wychodzi owe zacięcie ideologiczne, które nie liczy się z prawdą, a na siłę chce forsować swoją utopijną wizję świata. Przecież o tym irracjonalnym podejściu mówił w Ratyzbonie papież Benedykt XVI próbując pokazać, że skoro oświecenie nie zadziałało, recepty okazały się trujące, zniewalające i doprowadziły do kataklizmów wojennych XX wieku, to może trzeba się cofnąć do momentu, gdy podjęliśmy złą decyzję i podjąć na nowo inną? Skoro oświecenie zachęcało, aby żyć jakby Boga nie było, a to prowadziło do tragedii, to może choć spróbować żyć „jakby Bóg istniał”? Wydaje się to logiczne, ale niestety racjonalny głos papieża Benedykta XVI został całkowicie zakrzyczany, bo czy można podważyć dziedzictwo oświecenia? Dogmaty nowożytności są niepodważalne i wielu trzyma się ich choć prowadzą donikąd…
Widząc kolejne absurdy i ogrom zła na świecie wiele osób pół-żartem, pół-serio rzuca hasło „Kometo, przybywaj”, co oznacza, że jedynym rozwiązaniem jest uderzenie asteroidy w Ziemię, ponieważ nie ma już ratunku dla cywilizacji, ludzkości etc. Otóż jest ratunek, a jest nim Chrystus Zmartwychwstały! Czy biorąc to wszystko pod uwagę powinniśmy jeszcze intensywniej modlić się o Jego powtórne przyjście?
Tak, ale trzeba to wołanie o przyjście Pana w chwale widzieć nie jako ucieczkę, ale jak słyszymy w modlitwie po Ojcze nasz w czasie Mszy świętej, w tzw. embolizmie, „abyśmy pełni nadziei oczekiwali przyjścia naszego Pana Jezusa Chrystusa”.
Nie chodzi o byle jakie czekanie, ale pełne nadziei… Dlatego św. Paweł mówi o Chrystusie zmartwychwstałym, że On jest początkiem… bo od Chrystusa wszystko się zaczyna. Istnieje jakaś kolejność zmartwychwstania, tak to św. Paweł powtarzał, a to bardzo istotna uwaga dotycząca nowego życia w Chrystusie, że dokonuje się według pewnej kolejności… my jesteśmy i czekamy na Chrystusa nie jako kogoś kto zrobi porządek za nas, ale który daje moc – płynącą ze Zmartwychwstania – by przyczyniać się do przychodzenia tego Królestwa.
Moc zmartwychwstania działa już dziś, choć w myśl pewnej logiki i chrześcijanie są pełni nadziei, gdy widzą moc Pana, który pokonał śmierć, piekło i szatana. A choć walka trwa, to wiadomo, że szala przesunęła się na stronę Chrystusa.
Bóg zapłać za rozmowę
Tomasz D. Kolanek
[1] E. Antonelli, Fedelta e rinnovemento. Una riflessione teologica e filosofica, Edizioni Ares, Milano 2023.
Początkowo, tekst ten zamieściłem jako post pod artykułem redakcyjnym Legionu o zbrodni na 9-cio miesięcznym dziecku dokonanej w szpitalu w Oleśnicy pt. Trzeba było zabić to dziecko.
Jednak wysłuchawszy zaiste diabelskiego w swej zimnej zbrodniczej determinacji wywiadu z doktor Gizelą, uznałem, że trzeba działać ostrzej, bo mamy do czynienia z potężnym i dobrze wyszkolonym przeciwnikiem. A tekst taki, jak poniżej, przyjmuje wobec tej wyrafinowanej zbrodni, dokonanej na najmniej mogącej się obronić istocie, najwyższy ton eschatologiczny. Ton właściwy, zwłaszcza wobec zapowiedzi zbrodniarki pozbawionej już nawet nie skruchy, a jakiejś podstawowej prawnej czy lekarskiej refleksji, opartej na elementarnej wiedzy o człowieku, że zamierza robić tak dalej.
Jeśli więc sądy nie zajmą się nią, co w obecnej Polsce jest wysoce prawdopodobne, to Sam Bóg, być może już niebawem, tego nie wiemy, postawi ją przed Swym najsprawiedliwszym sądem. A wtedy jej buta i wymachiwanie papierami rodowymi już nic nie pomogą.
Osąd Boży dotknie jednak również uśpione miasto, od lat godzące się na trwający w jego murach proceder, o którym od lat głośno w Polsce, ale nie słychać stamtąd żadnego protestu. Gdzie ruchy społecznościowe? Demonstracje? Gdzie jedna, dwie odezwy jakichś mniej czy bardziej “prawicowych” posłów, radnych, osób publicznych?
Może były, ale ich nie nagłośniono? A jeśli ich nie było, to należy zgodzić się z tekstem niżej opublikowanym. Bo to przez takich potulnych, zastraszonych, akceptujących zło pseudokatoli i innego duchowego tałatajstwa, poutykanego w różnych Oleśnicach, cała nasza Ojczyzna będzie musiała przejść ciężkie próby oczyszczenia – już je przechodzi – by zmyć z polskiego oblicza hańbę zabójstwa nienarodzonych i stać się godną Świętego Planu, jakie Bóg postawił przez naszym narodem.
Pokutujący Łotr
——————————
Biada ci, Oleśnico!
[Qaisar Assaqalabi]
BIADA CI, OLEŚNICO! BIADA CI, OLEŚNICO! BIADA, CI OLEŚNICO! Bo krew pomordowanych woła do PANa z ziemi twojej splugawionej, Okrutna morderczyni, co samemu Złemu służysz! Zawyjesz z bólu bólem wielkim, który czyniłaś rękami swemi tym, którzy nie mogli się bronić przed twoimi szponami śmierci! Jak czyniłaś tym nienarodzonym, tak będą czynić tobie, Przyjdzie miecz i kara od ludów dzikich i nieokiełznanych i poznasz na sobie swoje okrucieństwo, które oni przyniosą ze sobą.
Jako gnój porozrzucany będą leżeć ludzie twoi, A kogoś przekłuła, tak i przekłują ciebie abyś widziała, coś uczyniła tym maluczkim!
Czyń pokutę, póki żyjesz, oblecz się w wór i płacz nad swoją dolą, a tego, co plugawi twą ziemię wypędź i poddaj pod miecz i osąd, albowiem gniew PAŃski się zbliża, gniew surowy a sprawiedliwy i nie masz nikogo, kogo by ominął.
Tak zburzone twoje mury będą i kamień na kamieniu z twych budowli nie ostanie się, gdyż dawałaś synów i córki swoje i cudze na pożarcie Molochowi żarłocznemu. Jako się z drzewa owoc wytrąca, że kilka ledwie owoców na drzewie się ostaje, tak i nieliczni uchowają się od miecza, który na nich sama sprowadziłaś!
Tak więc BIADA CI, OLEŚNICO I LUDOWI TWOJEMU! BIADA CI, OLEŚNICO I BUDOWLOM TWOIM! BIADA, CI OLEŚNICO I RZĄDCOM TWOIM! Jeśli się nie odwrócisz od zbrodni swoich!
W czasach, gdy Polska była przedmurzem chrześcijaństwa, to królowie stawali na czele narodu, broniąc nie tylko granic, ale i wiary. Niezłomni wobec obcych potęg, wierni Bogu i Ojczyźnie – to oni budowali suwerenną, dumną Rzeczpospolitą. Który z nich był największy? Kto najlepiej uosabiał etos katolickiego monarchy, wiernego tradycji, narodowi i Bożemu porządkowi? Dziś szukamy króla, który nie tylko rządził, ale prowadził Polskę drogą chwały i prawdy. O „najlepszego króla Polski” portal PCh24.pl zapytał: profesorów Polita, Kornata i Polaka oraz Red. Naczelnego magazynu „Polonia Christiana” Jerzego Wolaka.
Prof. Jakub Polit
Najbardziej zasłużonym królem Polski był Jogaila, zwany u nas Władysławem. Jego fundamentalną zasługą – i to wobec wszystkich narodów, którymi władał – było przyjęcie chrześcijaństwa w obrządku łacińskim. Całkiem w XIV w. możliwe przyjęcie prawosławia skutkowałoby zniknięciem narodu litewskiego (byłby się zrutenizował) oraz sąsiadowaniem dziś Polski z dwustumilionową Rosją. Odrębność narodów białoruskiego i ukraińskiego powstała bowiem na skutek przeniesienia na ich teren przez katolicką Polskę elementów kultury zachodniej.
Jagiełło w ciągu długiego panowania (sukcesem było już jego utrzymanie zwłaszcza po śmierci żony-koregentki) zrealizował niemal wszystkie swe cele. Złamał potęgę Zakonu Niemieckiego. Nie skusił się blaskiem oferowanej przez husytów korony czeskiej, co skompromitowałoby go w Europie i zdegradowało argumenty moralne podnoszone (zręcznie) w propagandowym pojedynku z Zakonem. Utrzymywał w sumie niezłe stosunki ze swym szwagrem, cesarzem Zygmuntem Luksemburskim i miał jakiś udział w zaleczeniu przez tego monarchę wielkiej schizmy zachodniej. Znakomicie rozwinął potencjalnie bardzo trudną współpracę tak ze swą pierwszą żoną – samodzielnym władcą mającym w Polsce silniejszą pozycję niż on –i z wybitnym bratem stryjecznym, któremu oddał zarzadzanie Litwą. I Jadwiga, i Witold stali się dla króla oparciem, a całkiem łatwo mogli być wyjściem do katastrofy. Na wschodzie zręcznie, bez wojny, szachował potęgę moskiewską kontaktami z Nowogrodem, Pskowem a przede wszystkim Tatarami, podczas gdy jego syn Kazimierz dopuścił do pożarcia przez Moskwę niemal wszystkich państw na wschodnim pograniczu Litwy. Na niwie kultury też ma nieśmiertelne dokonania, odnowiwszy – niemal ufundowawszy na nowo – uniwersytet w Krakowie, choć po łacinie nie czytał i był miłośnikiem muzyki i sztuki raczej w duchu bizantyjskim. Owszem, odnośnie uniwersytetu zasługę dzieli z dorównującą mu, a może i przewyższającą w wielu dziedzinach żoną, która jednak jako osoba dorosła panowała bardzo krótko. Ten ostatni fakt ilustruje jednak dodatkową zaletę króla – umiejętność współpracy z wybitnymi indywidualnościami, często właśnie przez niego wynajdowanymi. Wreszcie – last but not least – był człowiekiem szczerze pobożnym i (przynajmniej po chrzcie) łagodnym. Przez 48 lat rządów w Polsce nie skazał na śmierć nikogo.
Prof. Marek Kornat
Zacznę w sposób może zaskakujący, chociaż to już ocenią czytający niniejszy wywód. Wszyscy trzej Bolesławowie, jeśli chodzi o dynastię piastowską, czyli Chrobry, Śmiały i Krzywousty (niekoronowany), byli na pewno jednostkami wybitnymi. Problem przy ich dogłębniejszej ocenie polega na tym, że nie wiemy o nich za wiele. Brzmi to banalnie, ale jest podstawowym mankamentem. Mamy bardzo mało źródeł do ich czasów, o czym powszechnie wiadomo. Najlepszym przykładem jest fakt, iż wiemy bardzo niewiele o tle konfliktu Bolesława Śmiałego z biskupem Stanisławem i w wyroku śmierci, który król nieszczęśliwie wydał, przez co wyrządził sobie wielką szkodę. Ci trzej władcy, w mojej opinii, byli władcami wybitnymi jako jednostki, jednak to nie z ich grona wybrałbym najlepszego władcę Polski.
Kiedy wspominamy monarchów elekcyjnych, władcami wybitnymi byli Stefan Batory i Władysław IV. (Jeden i drugi nie zostawili niestety następcy. Batory nie miał potomka, Władysław czwarty utracił królewicza Jana Zygmunta).
Wielkim przywódcą był bez wątpienia Jan III Sobieski zwłaszcza w początkowych latach swojego królowania zwieńczonych fenomenalnym zwycięstwem pod Wiedniem. Miał jednak bardzo ciężkie końcowe lata panowania.
Przy takich ocenach, dla mnie kluczowym kryterium jest skala zmiany na lepsze jaka pod panowaniem danego monarchy się dokonuje. I tu widzę dwie równorzędne postaci, co do których mam głębokie przekonanie o ich wielkości. Są to Kazimierz Wielki i Kazimierz Jagiellończyk.
Jeśli chodzi o Kazimierza Wielkiego, to rzeczywiście mamy dość wszechstronne owoce jego panowania, ale również jeden minus, chociaż za niego król odpowiada w ograniczonym stopniu. Te walory, to jest przede wszystkim skonsolidowanie wewnętrzne świeżo odnowionego królestwa, oraz wielki awans Polski w stosunkach międzynarodowych. W czasach Kazimierza Wielkiego Polska znaczy wiele, wiele więcej niż wcześniej od załamania się państwa Bolesława Krzywoustego.
Kazimierz Wielki buduje gospodarkę. Inauguruje wschodni kierunek polskiej polityki zagranicznej inkorporując Ruś Halicką w 1340 roku. Nie dopuszcza do rozbioru kraju, na który się wówczas zanosiło, używając umiejętnie dyplomacji. Jako król troszczył się o siłę władzy królewskiej; bronił, tłumił bezwzględnie sprzeciw wobec siebie (vide konfederacja Maćka Borkowica w 1354), uważając, że silny rząd jest gwarancją powodzenia kraju.
A ten jeden, jedyny minus to jest niestety brak legalnie zrodzonego syna, no bo Kaśko słupski to był naturalny syn Kazimierza, ale zrodzony poza małżeństwem.
Kazimierz Jagiellończyk zaś to jest monarcha, który konsoliduje to wspólne wielkie państwo, jakim jest Polska związana jako Korona z Wielkim Księstwem Litewskim pod panowaniem jego ojca Władysława. To jest monarcha, który panuje bardzo długo i ma sukcesy. Jednym z nich jest odblokowanie dostępu Bałtyku, który przez lata był dla nas zajęty przez państwo Zakonu Krzyżackiego. Nasuwa się pytanie: czy udałoby się to jego następcom, którzy mieli coraz słabszą władzę? Czy zdobyliby się oni na to, aby podjąć walkę z Krzyżakami o tak wielką stawkę, jaką podjął Kazimierz Jagiellończyk w wojnie trzynastoletniej, zwieńczoną pierwszym pokojem toruńskim (1466).
Druga sprawa to jest w przypadku Kazimierza Jagiellończyka wielka idea polityki dynastycznej w Europie Środkowej, czyli osadzenie Jagiellończyków na tronach, przede wszystkim na tronie węgierskim. To dało podstawy polityki dynastycznej, która po śmierci króla nie była niestety kontynuowana. Załamała się pod Mohaczem w r. 1526. Ale to było bardzo doniosłe i mocarstwowe przedsięwzięcie. W zasadzie można śmiało powiedzieć, że Kazimierz Jagiellończyk to monarcha, który wyprowadził Polskę do rangi mocarstwa w Europie.
I tak oto dla mnie najlepszymi władcami Polski są ex aequo Kazimierz Wielki i Kazimierz Jagiellończyk.
Prof. Wojciech Polak
W historii Polski mamy tylko dwóch królów, którzy dosłużyli się przydomka Wielki. Są to Bolesław Chrobry, inaczej Wielki, i Kazimierz Wielki.
Bolesław Chrobry był królem, który dzięki swoim śmiałym posunięciom, dzięki swojej dumie, poczuciu niezależności potrafił ocalić Polskę przed losami Czech, które w tym czasie, gdy on odnosił sukcesy nad Niemcami, oddawały się im w lenno, stawały się krajem Rzeszy Niemieckiej. Chrobry o czymś takim nie chciał słyszeć i zawsze występował jako suwerenny monarcha.
Chrobry był butnym i dumnym władcą, który zdawał sobie sprawę z potęgi swojego księstwa. A gdy poprzez różne czynniki uniemożliwiono mu koronację królewską, to nie pytając się nikogo o zgodę, ani papieża, ani cesarza, koronował się w 1025 roku. I nikt już tego faktu, że Polska jest Królestwem, czyli jest w tej pierwszej lidze państw europejskich już w przyszłości nie podważał.
Wielkość Kazimierza Wielkiego polegała z kolei na czymś innym. Polska świeżo zjednoczona w dużym stopniu za sprawą jego ojca – Władysława Łokietka potrzebowała umocnienia i rozbudowy i to właśnie zapewnił jej Kazimierz, co oddaje przysłowie, że zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną.
Kazimierz Wielki zdawał sobie sprawę, że rekuperacja, odzyskanie tego, co Polska straciła na Zachodzie jest niemożliwe, że Śląsk czy Pomorze muszą jeszcze trochę zaczekać, żeby wrócić do Polski. Zaczął więc wielką politykę wschodnią, przyłączenie Rosji Halicki w części Podola, Wołynia.
To były posunięcia, które nie miały charakteru przejściowego, tylko miały charakter trwały. Polska zwiększyła swoją siłę, potencjał. Potencjał równocześnie ruszyła w kierunku wschodnim, gdzie jak się okazało były olbrzymie możliwości.
Tak więc tych dwóch królów z pewnością zasługuje na przystanek Wielki.
Jerzy Wolak
Najlepszym polskim królem była Jadwiga Andegaweńska (1374-1399), córka Ludwika Węgierskiego. Powszechnie nazywa się ją królową, ale to niewłaściwe określenie, oznaczające żonę króla, czyli osobę o drugorzędnym znaczeniu politycznym, nierzadko pozostającą w cieniu swego królewskiego małżonka. Tymczasem Jadwiga została ukoronowana na króla Polski (in regem Poloniae coronata) i była jej faktycznym władcą – panią przyrodzoną (domina naturalis), czyli dziedziczką królestwa i założycielką przyszłej dynastii. Po koronacji Jagiełły państwem rządziło zgodnie dwóch królów o przenikających się wzajemnie kompetencjach – i w tym układzie to raczej Władysław pozostawał w cieniu swej królewskiej małżonki przewyższającej go dostojeństwem, cnotą i autorytetem.
Dobrego władcę oceniamy po tym, co po sobie zostawił. Owoce krótkiego panowania młodej Andegawenki okazały się trwalsze i bardziej długofalowe od znacznie niekiedy spektakularniejszych doraźnie poczynań innych naszych królów.
To wszak ofiara dwunastoletniej Jadzi (która w dzisiejszych czasach chodziłaby do piątej lub szóstej klasy szkoły podstawowej) wprowadziła Polskę na drogę mocarstwowości. Śmiało można sądzić, że bez zgody tej wykształconej i dystyngowanej panienki z dworu, który słynął z wykwintu na całą ówczesną Europę, na mariaż z pogańskim niedźwiedziem ze żmudzkiej puszczy nie byłoby dzisiejszej Polski.
Przesada? Żadną miarą! Nasza dzisiejsza tożsamość wywodzi się z Rzeczypospolitej Obojga Narodów, której by nie było, gdyby nie wcześniejsze dokonania Jagiellonów, którzy nigdy nie zasiedliby na krakowskim tronie, gdyby nie Jadwiga. A bez nich odrodzone niedawno piastowskie królestwo bardzo łatwo mogłoby nie wytrzymać ciśnienia strefy zgniotu krzyżacko-cesarsko-moskiewsko-osmańskiego, i koniec wieku XV mógł ujrzeć realny finis Poloniae. Co niedługo później stało się faktycznym udziałem ojczyzny Jadwigi, którą opuściła ona na rzecz Polski.
oprac. Tomasz Kolanek
=======================
mail, RW:
W jednym tekście trzech uczonych mężów roi się od błędów.
Władysław Jagiełło był Rusinem, po matce księżniczce twerskiej. Był ochrzczony w Prawosławiu, skąd inaczej ceniłby wschodnią sztukę religijną (katedra na Wawelu, Sandomierz, kaplica Św. Trójcy w Lublinie). Chrzest łaciński przyjął pro forma. Taki podwójny chrzest był praktykowany i później.
Kazimierz IV (Kaźko słupski, nie Kaśko) był synem Bogusława V i Elżbiety Kazimierzówny, córki Kazimierza Wielkiego. A więc legalnym wnukiem, a nie nieprawym synem króla Polski.
Mówiło się Ruś Halicka, nie Rosja Halicka.
Nie wchodzę w upodobania autorów. Każdy ma prawo mieć swoje. Dobrze, że na wzajem się znoszą.
