Przejdźmy do sedna sprawy: BRICS pogrążone są w głębokiej śpiączce. Rozbite, przynajmniej tymczasowo, przez Indie – które akurat w tym roku organizują szczyt BRICS. Cóż za fatalny moment.
Indie zdradziły kolejno obu pełnoprawnych członków BRICS, Rosję i Iran. Przypieczętowując sojusz z „syndykatem Epsteina”, New Delhi jednoznacznie udowodniło, że nie tylko jest niewiarygodne, ale co więcej, cała jego wzniosła retoryka przewodzenia „globalnemu Południu” legła w gruzach – i to definitywnie.
BRICS będzie musiało zostać całkowicie zrestrukturyzowane: nawet Wielki Mistrz Siergiej Ławrow będzie musiał dojść do tego nieuniknionego wniosku. Pierwotny Trójkąt Primakowa, „RIC”, umiera kolejny dzień. Nawet jeśli Indie nie zostaną wykluczone z BRICS – zawieszenie jest możliwe – „RIC” będzie nieuchronnie musiało zostać przetłumaczone jako Rosja-Iran-Chiny, a nawet „RIIC” (Rosja-Iran-Indonezja-Chiny).
Jeśli chodzi o naszą pozycję na wielkiej szachownicy, profesor Michael Hudson podsumowuje ją następująco: „Wielka, użyteczna fikcja odeszła w zapomnienie. Ameryka nie chroni świata przed atakami Rosji, Chin i Iranu. Jej długoterminowy cel, jakim jest kontrola globalnego handlu ropą naftową, wymaga ciągłego terroryzmu i permanentnej wojny na Bliskim Wschodzie”.
Niezależnie od tego, co wydarzy się dalej, terroryzm w Azji Zachodniej będzie trwał nadal – podobnie jak „syndykat Epsteina”, który w wyniku przewrotnej bezsilności i czystej wściekłości uwolnił Czarny Deszcz na ludność cywilną Teheranu, ponieważ Irańczycy nie zgodzili się na zmianę reżimu.
Co więcej, sedno problemu jest jaśniejsze niż kiedykolwiek, przynajmniej do połowy stulecia. Albo zwycięży system wyjątkowego chaosu międzynarodowego, albo zostanie on zastąpiony równością napędzaną przez Globalne Południe, z Chinami na czele.
To dwuczęściowa analiza kluczowej interakcji między państwami BRICS w kontekście wojny z Iranem. W tym miejscu skupiamy się na Chinach. Następnie skupimy się na Rosji i Indiach.
Nie strzelaj! Jestem własnością Chińczyków!
Bezsensowne spekulacje MICIMATT (Military-Industrial-Congressional-Intelligence-Media-Academic-Think Tank Complex) na temat informacji wywiadowczych USA, które „sugerują”, że Chiny przygotowują się do pomocy Iranowi, są kolejnym dowodem na to, jak chińska wyrafinowana wiedza całkowicie wymyka się żałosnym „analizom” Barbarii.
Po pierwsze: energia. Chiny i Iran zawarły 25-letnią umowę o wartości 400 miliardów dolarów, korzystną dla obu stron, która w zasadzie łączy inwestycje w energię i infrastrukturę.
W praktyce Cieśnina Ormuz jest zablokowana z powodu panicznego wycofania się zachodnich firm ubezpieczeniowych. Nie dlatego, że zablokował ją Teheran.
Chiny otrzymują 90% całkowitego eksportu ropy naftowej z Iranu, co stanowi 12% całkowitego chińskiego importu. Kluczowe jest to, że Chiny zachowują dostęp do irańskiego eksportu, a także do eksportu z Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Kuwejtu, Kataru i Iraku: wynika to z silnego strategicznego partnerstwa między Teheranem a Pekinem, co oznacza, że tankowce płynące do Chin mogą przepływać przez Cieśninę Ormuz w obu kierunkach.
Pekin i Teheran wynegocjowały dwustronne bezpieczne przejście, działające od zeszłego piątku, w kluczowym korytarzu morskim, który jest praktycznie zamknięty dla wszystkich stron. Nic dziwnego, że coraz więcej tankowców nadaje teraz na swoich transponderach magiczne hasło „Chinese Owned”. To ich morski paszport dyplomatyczny.
Tłumaczenie – i to jest mega-gra zmieniająca zasady gry: koniec talasokratycznej hegemonii Imperium Chaosu.
„Wolność żeglugi” na wybranych korytarzach morskich oznacza teraz „umowę z Chinami”. Chińska własność – w porządku, ale nie europejska, japońska, ani nawet południowokoreańska.
Teheran otrzymuje w dużych ilościach chińską pomoc techniczną na wojnę z syndykatem Epsteina. A zaczęło się to jeszcze przed wojną.
Chiński okręt rozpoznawczy Liaowang-1, będący nową generacją okrętów SIGINT (wywiadu sygnałowego) i służący do śledzenia przestrzeni kosmicznej, od kilku tygodni krąży u wybrzeży Omanu, dostarczając Iranowi w czasie rzeczywistym elektromagnetycznych informacji o ruchach morskich i powietrznych syndykatu Epsteina.
Przyczynia się to w znacznym stopniu do precyzji większości irańskich ataków.
Liaowang-1, eskortowany przez niszczyciele typu 055 i 052D, posiada co najmniej pięć kopuł radarowych i anteny o wysokiej czułości, a jednocześnie precyzyjnie śledzi co najmniej 1200 celów powietrznych i rakietowych, wykorzystując algorytmy głębokich sieci neuronowych. Zasięg czujników wynosi około 6000 kilometrów.
Piękno tego rozwiązania polega na tym, że czujniki te mogą równie dobrze śledzić chińskiego satelitę, jak i amerykański lotniskowiec.
Tłumaczenie: Chiny pomagają swojemu strategicznemu partnerowi bez oddania ani jednego strzału, po prostu wdrażając na wodach międzynarodowych platformę nadzoru opartą na sieci neuronowej.
Tak, Chiny nagrywają wojnę na żywo 24 godziny na dobę.
Oprócz satelity Liaowang-1, ponad 300 satelitów Jilin-1 rejestruje dosłownie wszystko, tworząc ogromną bazę danych ISR przedstawiającą Imperium Chaosu w akcji.
Nie będzie oficjalnego potwierdzenia ani ze strony Teheranu, ani Pekinu. Jednak chińskie informacje w czasie rzeczywistym, przekazywane za pośrednictwem Beidou, z pewnością odegrały kluczową rolę w umożliwieniu Teheranowi całkowitego zniszczenia infrastruktury Piątej Floty USA w Bahrajnie – kompleksowego centrum radarowego, rozpoznawczego i bazy danych, będącego podstawą hegemonii USA w Azji Zachodniej.
Ten rozdział wojny, z którym rozprawiono się na samym początku, pokazuje, w jaki sposób Teheran przyjął twardą linię, aby przełamać imperialną grę o kontrolę nad strategicznymi wąskimi gardłami i tranzytem energii, uniemożliwiającymi tym samym Chińczykom dostęp do nich.
Choć brzmi to zdumiewająco, jesteśmy świadkami tego, jak Iran pozbawia „imperium chaosu” kluczowych morskich punktów newralgicznych, portów i korytarzy morskich. Obecnie są to Zatoka Perska i Cieśnina Ormuz. Wkrótce, z pomocą jemeńskich Huti, może to być również Bab al-Mandab.
To będzie ogromna zmiana, na której skorzystają nie tylko Chiny, ale i Rosja, która musi utrzymać otwarte morskie szlaki eksportowe.
Jeśli masz pieniądze, jedź na wschód.
Przyjrzyjmy się teraz pieniądzom. Chiny posiadają 760 miliardów dolarów w amerykańskich obligacjach skarbowych. Pekin nakazał całemu systemowi bankowemu sprzedaż bonów skarbowych, jakby jutra miało nie być, jednocześnie gromadząc złoto.
Chiny i Iran już handlują w juanach. Od teraz laboratorium BRICS, które eksperymentuje z alternatywnymi systemami płatności, musi osiągnąć prędkość ucieczki. Dotyczy to wszystkich testowanych mechanizmów – od BRICS Pay po The Unit.
Do tego dochodzi zbliżająca się ucieczka kapitału. Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar i Kuwejt już „rewidują” każdą umowę – wątpliwą czy nie – zawartą z Waszyngtonem. Razem kontrolują nie mniej niż 2 biliony dolarów amerykańskich inwestycji: obligacje rządowe, udziały w firmach technologicznych z Doliny Krzemowej, nieruchomości i cały ten bajzel.
Fala gotówki zaczyna zalewać Azję Wschodnią. Obecnie preferowanym kierunkiem jest Tajlandia, a nie Hongkong. To się zmieni – i przyniesie również ogromne korzyści Chinom, ponieważ Hongkong, obok Shenzhen i Kantonu, jest jednym z głównych węzłów komunikacyjnych w regionie Greater Bay Area.
Strategiczne i komercyjne rezerwy ropy naftowej w Chinach wystarczają na okres do czterech miesięcy. Po tym okresie import ropy naftowej i gazu ziemnego może zostać zwiększony drogą morską i rurociągami z Rosji, Kazachstanu i Mjanmy.
Połączenie wystarczających rezerw strategicznych, wielu źródeł dostaw i „przesunięcia popytu z ropy naftowej na energię elektryczną” po raz kolejny kwalifikuje się zatem jako chińska odporność.
Blokada Ormuz może złamać Zachód, ale nie złamie Chin.
Poniższy zapis pochodzi z najnowszego odcinka programu Radio Sputnik Escalation Show, prowadzonego przez prof. Aleksandra Dugina. Dugin argumentuje, że amerykańsko-izraelski atak na Iran jedynie wzmocnił determinację Iranu, podsycił starożytne przepowiednie i przyspieszył upadek powojennego systemu światowego.
Radio Sputnik, gospodarz programu Escalation : Trwają gwałtowne starcia na Bliskim Wschodzie. Początkowo pojawiły się doniesienia, że Steve Witkoff i Jared Kushner przygotowują się do wizyty w Izraelu, ale potem nadeszła niespodziewana wiadomość, że planowana podróż została odwołana. Powody tego posunięcia nie zostały oficjalnie ujawnione, ale sam fakt jest dość wymowny. W tym kontekście kwestia perspektyw zakończenia konfliktu jest szczególnie interesująca. Donald Trump podkreślił w swoich ostatnich komentarzach, że decyzja o zawieszeniu broni zostanie podjęta tylko za zgodą Benjamina Netanjahu. Nasuwa się zatem logiczne pytanie: kiedy nastąpi koniec? Wydaje się, że Izrael i sam Netanjahu są zdeterminowani, by zniszczyć wroga bez kompromisów, co oznacza, że szybkie zakończenie konfliktu jest mało prawdopodobne.
Alexander Dugin : Uważam, że konieczne jest poproszenie drugiej strony o opinię, której zdanie jest absolutnie ważne. Chodzi o bohaterski naród irański, który stracił przywództwo i poniósł ogromne straty. Doświadczył on żałoby i tragicznej śmierci wielu osób. Dziewczynki, małe dzieci, córki dowódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, zostały zabite, a ataki były celowo wymierzone w nie. To nic innego jak mordowanie niemowląt.
Netanjahu oświadczył, że ta wojna, z jego punktu widzenia, w sensie religijnym i syjonistycznym, jest prowadzona przeciwko Amalekitom. Amalek jest wrogiem Izraela, a Netanjahu w swoim przemówieniu stwierdził wprost, że zniszczą niemowlęta i dzieci, że nikt nie powinien pozostać przy życiu w tej wojnie. Właśnie taki jest nastrój Netanjahu: wojna z Iranem musi się zakończyć, gdy Amalekici zostaną zniszczeni. To jest religijno-polityczny projekt Izraela. Pierwszy atak na wrogów Izraela, Amalekitów i Iran, okazał się bardzo bolesny.
Zniszczono przywództwo religijne – to mniej więcej tyle, co zniszczenie papieża lub patriarchy prawosławnego. Cios zadano przywódcom religijnym świata szyickiego, kręgom wojskowym, naukowym i politycznym. Atak Ameryki i Izraela miał na celu ścięcie Iranu i sprowokowanie operacji zmiany reżimu, co wywołałoby powstanie. Aby zastraszyć ludzi, cynicznie unicestwiano dzieci za pomocą celowego ataku. Nie przyniosło to jednak takiego efektu, na jaki liczyli ci amerykańsko-izraelscy potworowie.
Naród irański zjednoczył się wokół swoich przywódców: wybrano nowego rahbara, nowego przywódcę polityczno-religijnej struktury Wilayat al-Faqih, syna Chameneiego, który stracił w ataku nie tylko ojca, ale i najbliższych krewnych. Naród i przywódcy Iranu są teraz zdeterminowani, by zakończyć tę wojnę dopiero po zmieceniu Izraela z powierzchni ziemi.
Teraz topór opadł: z punktu widzenia Izraela to Amalek, którego należy zniszczyć. Z punktu widzenia Iranu Izrael, podobnie jak cały Zachód pod wodzą USA, to Dadźjal, swego rodzaju antychryst, który ma zostać królem panującym nad całą ziemią.
Trump i Netanjahu mogą mieć własne plany zakończenia tej wojny. Nikt nie traktuje Kushnera i Witkoffa poważnie; to po prostu dziwacy. Negocjowali z Iranem dokładnie w momencie, gdy Amerykanie i Izraelczycy atakowali dowództwo wojskowe. Nikt w Izraelu ani nigdzie indziej na świecie nie będzie już z nimi rozmawiał. Zostali całkowicie zdyskredytowani i skompromitowani.
Wiele teraz zależy od Iranu. Iran nie zakończy tej wojny; osiągnie swoje cele – zniszczy Izrael jako taki – i ma ku temu wszelkie powody po tym, co Izrael zrobił swojemu przywódcy wojskowemu, religijnemu i politycznemu. Nie sposób teraz argumentować, że Iran zakończy wojnę pod czyjąkolwiek presją. Iran staje się brutalną siłą. Mówimy, że nie będzie rozmów pokojowych, dopóki jedna ze stron nie przegra – dopóki całkowicie się nie podda lub nie zostanie zniszczona.
CZYTAJ WIĘCEJ:
Prowadzący : Nie wiemy, jak rozwinie się sytuacja, ale chcę podkreślić, że Trump z pewnością ma pewien wpływ na tę wojnę, ale nie cały. Sam twierdzi, że wynik jest w rękach Benjamina Netanjahu, ale to tylko część prawdy. W rzeczywistości wszystko sprowadza się do tego, kto wyjdzie zwycięsko i kto pierwszy przyzna się do porażki. Gdyby, hipotetycznie rzecz biorąc, Izrael, Iran lub Stany Zjednoczone skapitulowały teraz i ogłosiły wycofanie się z konfliktu, radykalnie zmieniłoby to bieg wydarzeń. Czy w takim razie powinniśmy spodziewać się powtórki scenariusza „wojny 12-dniowej”, w której nie było wyraźnego zwycięzcy, czy też czeka nas coś innego?
Alexander Dugin : Oczywiście, że nie. W rzeczywistości nie spodziewamy się powtórzenia tego scenariusza. Po pierwsze, Iranowi nie udało się wówczas przebić przez „Żelazną Kopułę”. Nie doszło do masowych ataków, a całe irańskie kierownictwo polityczne nie zginęło.
Taka okazja istniała, a u władzy był stosunkowo życzliwy Rahbar Chamenei. Teraz u władzy jest jego syn, teraz u władzy jest Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej, teraz wszyscy Irańczycy – nawet ci, którzy mieli coś przeciwko reżimowi – są mobilizowani do całkowitej eksterminacji Izraelczyków.
Nie chodzi już o to, kto ma rację, a kto nie: ludność Iranu uważa, że Izrael musi zostać zniszczony. A to kraj liczący prawie 100 milionów mieszkańców. Jeśli dodamy do tego szyitów, siły oporu i muzułmanów, którzy stopniowo się budzą, myślę, że to dość poważny czynnik.
Trudno powiedzieć, jak bardzo Ameryka będzie zdeterminowana, by bronić Netanjahu do końca, dopóki Trump nie zaangażuje się w tę przygodę. Traci punkty w tej wojnie na własnym podwórku. Gospodarka światowa jest poważnie zagrożona, i to nie tylko na Bliskim Wschodzie. Wszyscy, którzy mogli wyjechać z Dubaju, już wyjechali, a ci, którzy nie mogą, pakują się. To, co wydarzyło się w ciągu ostatniego tygodnia, oznacza koniec pewnej ery.
Jak dotąd Trump zdecydowanie popierał Netanjahu, a nawet groził lądowa inwazją na Iran, ale to wymagałoby co najmniej sześciu miesięcy przygotowań i mobilizacji od pół miliona do 2 milionów żołnierzy, aby odnieść sukces. Trudno powiedzieć, jak poważna jest ta sytuacja, ale poparcie dla Trumpa w USA szybko spada. I w pewnym momencie, właśnie z powodu załamania sprowokowanego tymi agresywnymi działaniami USA i Izraela, które nie były w żaden sposób sprowokowane przez sam Iran, wszystko będzie zależało od tego, jak szybko nastąpi ten upadek światowego systemu – finansowej i politycznej władzy Trumpa. W pewnym momencie może ogłosić „Wygrałem”. Ale będzie to widoczne tylko w jego mediach społecznościowych, ponieważ oczywiste jest, że w obecnej sytuacji po prostu nie da się wyjść i ogłosić zwycięstwa.
Gospodarz : Czy możemy powiedzieć, kto teraz wygrywa?
Alexander Dugin : Iran teraz wygrywa. Iran wygrywa, ponieważ nie przegrywa, ponieważ nie ugiął się i ponieważ przebił się przez „żelazną kopułę” nad Izraelem. Ben-Gvir, minister w rządzie Netanjahu, który obiecał wysadzić meczet Al-Aksa, wielką muzułmańską świątynię, miał zniszczony dom. Nie wiadomo, czy żyje, czy nie: Irańczycy twierdzą, że nie, ale widziałem film, na którym mężczyzna mówi: „Mój dom został zburzony”.
Irańczycy atakują cele w Izraelu, i to bardzo ważne. Co więcej, skutecznie sparaliżowali większość amerykańskich centrów przesiadkowych na Bliskim Wschodzie, w tym centra zaawansowanych technologii; zaatakowali wszystkie amerykańskie bazy wojskowe w regionie – czasami skutecznie, a czasami nie. Dokładna liczba ofiar po obu stronach nie jest znana: Trump twierdzi, że zginęły trzy osoby, podczas gdy Irańczycy mówią o dziesiątkach tysięcy amerykańskich żołnierzy. Obiektywni analitycy szacują liczbę ofiar po stronie USA na 1000–2000, ale dla Amerykanów, którzy nie są przyzwyczajeni do takich strat, to i tak kolosalne liczby.
Iran się nie załamał; wybrał nowego przywódcę, mimo że Amerykanie i Izraelczycy obiecali go natychmiast zabić. Trump oświadczył, że nowy przywódca Iranu zostanie wybrany tylko za jego zgodą i że cała irańska ropa naftowa należy teraz do USA, ale to nie oznacza już ostatecznego upadku całego porządku międzynarodowego: teraz rację ma ten, kto silniejszy. I teraz Iran pokazuje swoją siłę. Dopadł Izraela, zadał zdecydowany i śmiały cios amerykańskiej infrastrukturze, bardzo trafnie wybrał cele w krajach Zatoki Perskiej i skutecznie podważył puls światowej gospodarki, między innymi blokując Cieśninę Ormuz.
Tym razem, w porównaniu z wojną, która miała miejsce niecały rok temu, Iran zachowuje się zupełnie inaczej: zdecydowanie, pewnie, atakuje, wyznacza poważne cele i nie zamierza negocjować z agresorem. I słusznie. Ogólnie rzecz biorąc, Iran teraz wygrywa.
Zauważyłem w mediach społecznościowych, że wielu wpływowych przeciwników amerykańskiego imperializmu, hegemonii i jednobiegunowości, z milionami odbiorców, w pewnym momencie zaczęło krytykować Rosję za jej powolność i brak interwencji – niektórzy nawet wysuwali absurdalne teorie na temat wpływu izraelskich sieci na nas. Były to bardzo ostre wypowiedzi ze strony naszych przyjaciół. Ale jednocześnie nie było ani jednego słowa niezadowolenia z irańskich kont, ani oficjalnych, ani nieoficjalnych uczestników procesu. Wręcz przeciwnie, wyrażają poparcie dla Rosji. Dlaczego? Nie mówią o tym i być może nie musimy wiedzieć. Po prostu zauważam: przeciwnicy amerykańskiej hegemonii są na krawędzi, wszyscy czekają na przystąpienie Rosji do wojny. Na razie działamy bardzo ostrożnie, rekompensując sytuację i bezwarunkowo wspierając naszego sojusznika Iran. Skala naszego wsparcia jest ukryta; obie strony wolą jej nie ujawniać. Sądząc po analizach samych irańskich źródeł, które promują skoordynowaną agendę polityczną z Rosją, to właśnie tam można usłyszeć najwięcej pozytywnych komentarzy.
Stany Zjednoczone domagają się, abyśmy zaprzestali dostarczania Iranowi informacji wywiadowczych. To znaczy, że je dostarczamy. Jednocześnie od czterech lat dostarczają informacje wywiadowcze naszemu wrogowi na Ukrainie i nadal to robią – te wojny są ze sobą powiązane. Co więcej, to dwa fronty tej samej bitwy ze wspólnym wrogiem i wspólnymi wartościami. My i Iran walczymy o świat wielobiegunowy, podczas gdy Zachód i Izrael walczą o zachowanie bolesnego, rozpadającego się świata jednobiegunowego. Obiektywnie rzecz biorąc, jesteśmy po stronie Iranu. Jeśli chodzi o to, jak Chiny i Rosja pomagają Iranowi, wolę kierować się informacjami z otwartych źródeł, OSINT. Nie spałem zbyt wiele w zeszłym tygodniu, stale monitorując to, co się dzieje – to bardzo ważne procesy, które wszystko zmieniają. Prawdopodobnie znajdujemy się w pierwszej fazie przygotowawczej III wojny światowej. Wielokrotnie ogłaszano jej początek, a potem koniec, więc może się to powtórzyć. Nikt nie może być pewien, ale sytuacja jest bardzo poważna – poważniejsza niż rok temu. Powaga tego, co widzimy na Bliskim Wschodzie, jest niemierzalna.
Zderzyły się tam cztery idee dotyczące końca świata. W Ameryce pełnię władzy przejęli zwolennicy radykalnych sekt protestanckich, tzw. chrześcijańskiego syjonizmu lub dyspensacjonalizmu. Wierzą, że to ostateczna bitwa między siłami „dobra” (do których należą USA, Netanjahu i syjoniści) a „złem” (do którego należymy my i Iran).
W ich modelu jesteśmy ważniejszym wrogiem niż islamskie siły Iranu. W Białym Domu odprawiają rytuały i modlą się za Trumpa; jest tam szefowa biura ds. religijnych Trumpa, pastorka, która krzyczy bezsensowne słowa (wśród charyzmatycznych ewangelistów nazywa się to „glosolalią”), rzuca przekleństwa i żąda pieniędzy. Nie ma to nic wspólnego z chrześcijaństwem; to warczące kobiety, które czczą jakiś wyraźnie inny duchowy lub antyduchowy byt. To bardzo poważne. Ci chrześcijańscy syjoniści są zdeterminowani, ponieważ z ich punktu widzenia wydarzenia w Izraelu poprzedzają drugie przyjście Chrystusa i pojawienie się „niezidentyfikowanych obiektów latających”, na których prawdziwi protestanci zostaną porwani do nieba – to nazywa się teorią pochwycenia.
Minister obrony Hegseth, szef Departamentu Wojny, należy do tej sekty i sprawuje ona całkowitą kontrolę nad Trumpem. Netanjahu uważa się za ostatniego premiera przed przyjściem Mesjasza – zbawiciela, który ma zostać królem Żydów i rządzić światem. To absolutnie radykalny punkt widzenia. Netanjahu twierdzi, że konieczne jest zbudowanie „Wielkiego Izraela” i zniszczenie Amalekitów. Trudno pokonać ludzi, którzy nie tylko tak myślą, ale i postępują tak radykalnie.
Irańczycy odpowiadają, że same Stany Zjednoczone i Izrael są tzw. Adżajem, antychrystem, uzurpatorem, złem świata, dziećmi ciemności, które muszą zostać zniszczone w ostatecznej bitwie . Nasze stanowisko jest mniej skoncentrowane na eschatologii, ale również istnieje i, paradoksalnie, jest bliższe irańskiemu rozumieniu tego, co reprezentują współczesny Zachód i współczesny ultrareligijny syjonistyczny Izrael.
Nie dotyczy to judaizmu ani Żydów – dotyczy to jedynie radykalnych sił ekstremistycznych, które stoją u steru Izraela.
Prowadzący : Pozwólcie, że wyjaśnię nasze stanowisko. W obliczu eskalacji Rosja przygotowała projekt rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ wzywającej do natychmiastowego zawieszenia broni w regionie. Ale skoro utrzymujemy bliskie stosunki dyplomatyczne z Iranem, dlaczego mielibyśmy domagać się rozejmu, skoro Teheran wyraźnie ma inne cele i jest zdecydowany kontynuować walkę?
Alexander Dugin : Po pierwsze, są tu dwa punkty. Po pierwsze, chodzi o zachowanie spójności. Ten dokument, ponieważ każdy członek Rady Bezpieczeństwa ma prawo go przedstawić, po prostu trafi do kosza. Robimy to dla pozorów. To nie przyniesie żadnego efektu. Po drugie, chcemy pokazać, że jesteśmy przeciwni wojnie, chcemy powiedzieć: „Błogosławieni pokój czyniący, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”. Jest to, ogólnie rzecz biorąc, zgodne z przykazaniami Ewangelii.
Ale jednocześnie uważam, że to stanowisko ma swoją słabą stronę: Rosja rozpaczliwie trzyma się porządku świata, który wyłonił się po zakończeniu II wojny światowej – tak zwanego porządku jałtańskiego, systemu ONZ – którego już nie ma. To jak ból fantomowy. Nie ma go. Musimy zbudować nowy, wielobiegunowy świat, praktycznie od podstaw, i osiągnąć w nim własne rezultaty. Pomysł powrotu do porządku świata, którego już nie ma – o którym, nawiasem mówiąc, mówił niedawno Pieskow – jest, że tak powiem, nieco spóźniony. Proponujemy: pozwólmy ONZ działać, ale ona nie działa. Niech Rada Bezpieczeństwa coś zdecyduje, ale niczego nie zdecyduje, ponieważ Amerykanie zajmują w niej pozycję biegunową. Mówimy: szanujmy suwerenność, ale nikt jej nie szanuje; we współczesnym świecie szanuje się tylko siłę.
Mam propozycję: zaakceptujmy po prostu rzeczywistość – że ten porządek międzynarodowy nie istnieje i odwoływanie się do niego jest bezcelowe. Wszelkie działania w tym zakresie będą albo bezsensowne, albo nieskuteczne. Zaproponujmy model przyszłego porządku świata. Zrealizujmy nasze interesy, które są niezbędnym warunkiem, abyśmy stali się aktywnymi uczestnikami budowy tego porządku, zamiast biernie przyglądać się, jak inni narzucają nam swoje. Osiągnijmy te cele, wesprzyjmy naszych sojuszników, połóżmy kres bolesnemu jednobiegunowemu światu, a następnie, po podziale stref wpływów i uznaniu poszczególnych państw za cywilizacje, zbudujemy zupełnie nowy porządek międzynarodowy z nowymi zasadami. Ale właśnie taki z zasadami.
Teraz żyjemy w czasach bez reguł. A w tych czasach bez reguł możemy albo marzyć o przyszłości, co jest bezużyteczne, albo pogodzić się z teraźniejszością i po prostu walczyć jak najskuteczniej na wszystkich frontach, na których jesteśmy atakowani, czasem prowadząc działania prewencyjne. Musimy zbudować nasz świat, w którym Rosja otrzyma godne miejsce, gdzie będziemy suwerenni, gdzie będziemy aktorami, gdzie będziemy poddanymi, a nie przedmiotami. To musi się stać teraz. Moim zdaniem, możemy grzecznie pożegnać się ze starym światem. On już nie istnieje. Nie ma świata dwubiegunowego. Nie ma ONZ. System westfalski odszedł w przeszłość. Świat jałtański odszedł w przeszłość. Weszliśmy w inną erę; wszystko to jest w przeszłości, za horyzontem. Przenieśmy się w przyszłość, żyjmy teraźniejszością, również w odniesieniu do sytuacji międzynarodowej. A żeby to zrobić, musimy wygrać. I pomóc naszym sojusznikom, przyjaciołom i partnerom strategicznym wygrać.
Prowadzący : Wspominaliśmy już kilkakrotnie o Mojtabie Chameneim, który został nowym najwyższym przywódcą Iranu. Chciałbym zgłębić ten temat bardziej szczegółowo. Jak znacząco, Pana zdaniem, zmieni się polityka Iranu w przyszłości i jakie znaczenie dla społeczeństwa irańskiego w tym krytycznym momencie ma wybór nowego Rahbara?
Alexander Dugin : Po pierwsze, jest on głową całego systemu, nie tylko systemu politycznego i państwa, ale także przywódcą religijnym. System Wilayat al-Faqih panujący w Iranie przekazuje najwyższą władzę rahbarowi, czyli osobie, która została wybrana na to stanowisko. Jest on trzecim przywódcą po ajatollahu Chomeinim. Ajatollah Chomeini był twórcą tego systemu, jego następcą był ajatollah Chamenei, który rządził do ostatniej chwili, a teraz jest nim jego syn. To rzadkość, ponieważ tak wyjątkowa pozycja zazwyczaj nie jest dziedziczona, ale Rada, Najwyższa Rada Iranu, prawdopodobnie podjęła wyjątkową decyzję.
Co to oznacza? Po pierwsze, to zmiana pokoleniowa. To zmiana w porównaniu z pokoleniem ludzi, którzy, z wyjątkiem wojny iracko-irańskiej, przez kilkadziesiąt lat żyli pod sankcjami, ale wciąż w stanie pokoju. Ajatollah Chamenei, w przeciwieństwie do swojego poprzednika, założyciela Republiki Iranu i systemu Wilayat al-Faqih, był bardziej umiarkowany, skłonny do kompromisu i bardziej pokojowo nastawiony. Jego syn nie jest taki, zwłaszcza po stratach osobistych poniesionych przez cały Iran, po atakach na magazyny ropy naftowej – „czarnym deszczu”. To są czasy ostateczne.
Obecny Rahbar jest znacznie bliższy Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej i z pewnością wyklucza — moim zdaniem, przynajmniej w warunkach, które mogą zostać narzucone z zewnątrz — jakiekolwiek rozmowy pokojowe z agresorem.
Będzie walczył do końca, ludzie będą walczyć do końca, a ekscesy, które nagromadziły się w irańskim społeczeństwie w ciągu ostatnich dekad, były powiązane właśnie z czymś bardzo subtelnym: Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej jest zasadniczo nastawiony na „wojnę czasów ostatecznych”, na konfrontację z wrogiem, na walkę z Adżadżalem, z Antychrystem. A kiedy rok po roku, dekada po dekadzie, ci wojownicy, którzy w istocie byli szkoleni i przygotowywani do ostatecznej bitwy, prowadzili pokojowe życie, to oczywiście wojownik w takich warunkach gnije. Zaczyna angażować się w ekonomię, biznes, korupcję. Kiedy wojownik nie walczy, jest to niebezpieczne; staje się toksycznym zasobem. Wojownik musi walczyć. A teraz ta zasłona tak zwanego pokojowego życia, gdzie wszystko straciło sens dla wielu Irańczyków, gdzie wszystko stało się nudne, gdzie nikt nie rozumiał, dlaczego nałożono te sankcje, dlaczego Zachód ma być znienawidzony – wszystko to zostało rozwiane. Teraz widzą, dlaczego trzeba to zrobić. Jeśli nie zniszczą Zachodu, jeśli nie wypełnią swojego przeznaczenia, to ich reżim, ich system, ich kultura i ich wielki kraj – który istnieje znacznie dłużej niż Stany Zjednoczone czy współczesny Izrael – zostaną zaatakowane. Przecież wszystkie te elementy tożsamości – wielkie imperium irańskie, świat islamski, który przejął ponad połowę ludzkości – są żywe i teraz budzą się w irańskim społeczeństwie.
METAFIZYKA WOJNY
Bitwa, zwycięstwo i śmierć w świecie tradycji
przezJuliusa Evolę
JUŻ DOSTĘPNEw wydawnictwieArktosw oprawionej w skórę edycji kolekcjonerskiej z oryginalnym wstępem Kevina DeAnny.
*Ograniczona do zaledwie 100 egzemplarzy*
W naszej epoce prawdziwych i pozornych konfliktów nadszedł czas na ponowne odkrycie metafizycznych tajemnic wojny i etosu wojownika.„Metafizyka wojny” Evolijest i pozostanie podręcznikiem do pielęgnowania wojownika w naszych duszach. Czerpiąc z arsenału mądrości i doświadczeń tradycji nordyckiej, wedyjskiej, rzymskiej, perskiej, islamskiej i innych, Evola pokazuje, jak sztuka wojny może prowadzić do transcendencji i wielkości w życiu codziennym.
Nowy władca Iranu uosabia to: nową energię, nową wiarę. Irańczycy wierzą, że rewolucja z 1979 roku miała miejsce w przededniu tego historycznego wydarzenia, kiedy to era złych rządów na świecie dobiegnie końca, a dwunasty imam – Imam Mahdi – wyjdzie ze swojej kryjówki, zgodnie z teologią szyicką. W rzeczywistości wszystko zostało stworzone w tym celu.
Rozmawiałem z ajatollahem Abdullahem Dżawadim Amolim, który wydał fatwę o potrzebie prowadzenia dżihadu w celu całkowitego zniszczenia Stanów Zjednoczonych i ich przywódców oraz Izraela i jego przywódców. Powiedział mi w Kom, świętej stolicy: „Żyjemy w kulturze oczekiwania”. I rzeczywiście, irańskie społeczeństwo żyło w „kulturze czekania”. Po naszym spotkaniu z nim – głębokim, filozoficznym, poetyckim i teologicznym spotkaniu – wyszliśmy, a towarzyszący nam Irańczyk powiedział: „Jakże jestem zmęczony tymi staruszkami, którzy ciągle mówią o kulturze czekania, podczas gdy my mamy sankcje, problemy, zakazy społeczne”. To była luka pokoleniowa: starsze pokolenie wierzyło, że trzeba czekać na czasy ostateczne, podczas gdy młodsze pokolenie zaczęło się rozczarowywać, uważając to wszystko za mity. A teraz wszystkie te mity – kultura czekania, ostateczna bitwa, starcie z absolutnym wrogiem – zostały w końcu historycznie potwierdzone. Czekały na swój moment.
Widzą agresję, a nowe pokolenie, które przestało rozumieć, dlaczego trzeba nienawidzić Izraela i USA, dlaczego trzeba krzyczeć „Śmierć Ameryce!”, teraz zrozumiało przyczynę. Zniszczenie przywództwa, nieszczęsne irańskie dziewczyny zabite w wyniku celowego ataku – Amerykanie wzięli za to odpowiedzialność. Wszystko to przypomniało im, na czym opiera się ta nienawiść.
Musimy bliżej przyjrzeć się temu, co dzieje się z Iranem, ponieważ walczymy z tym samym wrogiem. Pamiętając o okrucieństwach popełnionych przez ich ukraińskich satelitów na naszym narodzie, powinniśmy również szybko opamiętać się, ale jesteśmy w tej kwestii bardziej pobłażliwi. Irańczycy mają absolutną rację, nazywając rzeczy po imieniu, wyznaczając właściwe cele i realizując je zdecydowanie i bezkompromisowo. Historia ajatollaha Amoliego w Kom nabiera teraz innego znaczenia: myślę, że człowiek, który sceptycznie odnosił się do słów starca o konieczności czekania, teraz walczy z agresorem na linii frontu i broni swojego kraju. Sądząc po informacjach, które otrzymuję z Iranu, tak właśnie jest.
Jeśli Trump chciał podzielić irańskie społeczeństwo, osiągnął dokładnie odwrotny skutek: do władzy doszli bardziej radykalni politycy i duchowni, którzy zemszczą się za swoje osobiste straty, za swoich ojców i za swoich bliskich. Cały naród jest w tej samej sytuacji. Irańczycy są bardziej zjednoczeni niż kiedykolwiek i gotowi zmieść Izrael z powierzchni ziemi. Nie sądzę, żeby dotarli do Ameryki, ale mogą doprowadzić do upadku Trumpa i amerykańskiego porządku świata, wypełniając swoją misję budowy systemu wielobiegunowego, o który walczymy również na Ukrainie.
Prowadzący : Nawiasem mówiąc, amerykańskie źródła wielokrotnie donosiły, że Iran przygotował plan działania na wypadek bezpośredniego ataku ze strony USA i Izraela na długo przed obecną eskalacją. Strategia rzekomo obejmuje nie tylko ataki na bazy wojskowe i terytorium Izraela, ale także zniszczenie infrastruktury cywilnej, co mogłoby wywołać chaos nie tylko w państwach arabskich, ale na skalę globalną. W tym kontekście zamknięcie Cieśniny Ormuz, która już teraz wywiera ogromną presję na rynki światowe, nabiera szczególnego znaczenia. Chciałbym wiedzieć, na ile realistyczny jest taki scenariusz, czy Iran jest gotowy wywołać globalny kryzys gospodarczy i jakie mogłyby być tego konsekwencje.
Alexander Dugin : Po pierwsze, to już nie jest plan, to już fakt: wszystkie trzy wymienione przez ciebie punkty są już wdrażane. Iran oczywiście miał taki plan; rozumieli, jak to się skończy, że nigdy nie można ufać Zachodowi, że nie można negocjować, a tym bardziej, że nie można ufać tym negocjacjom z Trumpem.
A jednak popełnili błąd: gdyby naprawdę byli gotowi na to, że te negocjacje nie doprowadzą do niczego, to po pierwsze, nie przystąpiliby do nich, a po drugie, poświęciliby o wiele więcej uwagi ochronie swoich politycznych, wojskowych i religijnych przywódców. Uważam to za błąd. A te złowrogie postacie – Kushner i Witkoff, do których my, jak sądzę, również naiwnie się schlebiamy, biorąc ich powitalne uśmiechy za dobrą monetę – jedynie zmyliły Irańczyków, przeceniając ich gotowość do dialogu. To ważna lekcja dla nas wszystkich.
Myślę, że musimy zrozumieć, że rzeczywiste rezultaty na Ukrainie osiągniemy tylko dzięki prawdziwemu, zdecydowanemu zwycięstwu, a nie poprzez jakiekolwiek negocjacje. Ale nawet Irańczycy, którzy przygotowali ten plan i wdrożyli go tak szybko, dosłownie w tydzień, ulegli hipnozie Zachodu. Zachodowi nie można ufać – nikomu, ani Trumpowi, ani liberałom, ani Europie. Absolutnie nikomu. Bo to czyste oszustwo: jeśli chcą z nami zawrzeć rozejm, to znaczy, że jest to dla nich korzystne, ale dla nas będzie to katastrofa. Dopóki nie zwyciężymy, dopóki nie stworzymy tego nieodwracalnego, wielobiegunowego świata, nie ma o czym z nimi rozmawiać; musimy z nimi rozmawiać tylko z pozycji siły, broniąc naszych interesów. Iran opracował ten plan, wdrożył go, ale mimo to w pewnym momencie uległ hipnozie. Im mniej kontaktów z Zachodem, tym spokojniej i bardziej wiarygodnie.
Jak to się skończy? Pytanie najczęściej sprowadza się do tego, kiedy nastąpi ostateczny upadek systemu światowego i czy w toku tych katastroficznych procesów pojawi się czynnik nuklearny. Czy Stany Zjednoczone, zdając sobie sprawę z porażki całej operacji i beznadziejności swojej pozycji, poruszając się zgodnie ze scenariuszem inercyjnym, przeprowadzą atak nuklearny na Iran? Mogłoby to zmienić sytuację, ale nawet użycie strategicznej, a raczej taktycznej, broni jądrowej nie wystarczy, by złamać Iran. Mówimy więc o czymś zupełnie innym. Czy Ameryka użyje całego swojego arsenału broni, by po prostu zniszczyć Iran, zamieniając go w coś na kształt Gazy? To pytanie otwarte. Faktem jest jednak, że albo stoimy na krawędzi III wojny światowej – albo już w jej pierwszym etapie – albo stoimy na krawędzi globalnego upadku całego systemu finansowego i gospodarczego.
Jeśli ktokolwiek na świecie nadal wierzy, że „wszystko jest w porządku, wszystko się ułoży, wszystko minie”, to jest to jedynie psychologiczna obrona umysłu przed informacjami, z którymi nie może sobie poradzić.
W islamie istnieje tradycja, która głosi: kiedy aniołowie zatrąbią w trąby, ogłaszając nadejście Dnia Sądu, tylko poganiacz mułów, który w tym momencie będzie poprawiał siodło, usłyszy to i podniesie uszy ku niebu. Pobiegnie i zawoła do wszystkich: „Słuchajcie, aniołowie zatrąbili, nadchodzi koniec czasów!”. A oni mu odpowiedzą: „Nic nie słyszymy”. To idealny obraz dzisiejszego świata. Wszyscy mówią: „No dalej, ropa wróci, Dubaj zostanie odbudowany, ceny nieruchomości znów wzrosną”. Ale nigdy nie będzie tak samo jak wcześniej. Będzie inaczej.
Kto wygra, kto kogo zniszczy – nic nie jest przesądzone, ale stawka jest niezwykle wysoka. Niektóre rzeczy zależą od nas, od Rosji, niektóre od Chin, a wiele, jeśli nie wszystkie, od Iranu – czy zdoła on osiągnąć swoje cele i zetrzeć z powierzchni ziemi agresywne państwo izraelskie, które wpadło w ręce religijnych ekstremistów, i odeprzeć ataki USA. Jak zachowają się inne kraje islamskie?
Różowe marzenie Dubaju i Emiratów o bezpiecznym międzynarodowym hubie dawno prysło: to już nie centrum, gdzie można zarobić krocie, to peryferie, które wkrótce zostaną pokryte piaskiem, a wszystko wróci do beduińskich zasad. A może nawet lepiej: społeczeństwo stanie się tradycyjne, a moralny wizerunek Arabów zostanie ocalony.
Wszyscy muszą teraz przystąpić do egzaminu. Można go pominąć, można nie przystąpić, ale wtedy zostanie się wykluczonym z kategorii tych, którzy podejmują decyzje, którzy uczestniczą w polityce światowej jako podmioty, a nie przedmioty. Dlatego jestem przekonany, że każdy musi zaangażować się w to, co się dzieje, określić swoje stanowiska i strategie.
Indie, na przykład, ku mojemu wielkiemu żalowi, niedawno chwaliły się, że przekazały Izraelczykom współrzędne irańskiego statku, co pozwoliło im go zatopić. W tym przypadku Indie odchodzą od pozycji świata wielobiegunowego. Nie tak powinny postępować suwerenne państwa cywilizacyjne, zwłaszcza te należące do BRICS. Zbytnie skłanianie się ku agresorowi to posunięcie lekkomyślne. Ale Indie to wielka cywilizacja, wielkie państwo Bharatu, i będziemy tam świadkami wielu nowych wydarzeń. Wszyscy globalni gracze są teraz wystawiani na próbę i dotyczy to wszystkich, w tym nas, ponieważ znajdujemy się w zupełnie innej sytuacji.
Prowadzący : Pozwól, że zadam ci jeszcze jedno pytanie. Jak obecna globalna sytuacja gospodarcza wpłynie na Rosję? Na przykład, Kiriłł Dmitriew zauważa, że cena ropy powyżej 100 dolarów za baryłkę z pewnością działa na naszą korzyść. Czy w tej sytuacji jesteśmy beneficjentami, czy też globalny kryzys nadal będzie nas przytłaczał, jeśli nieuchronnie nastąpi?
Alexander Dugin : Przede wszystkim, widzicie, w tak krytycznej sytuacji, w której w grę wchodzą czynniki religijne, etyczne, moralne i geopolityczne, wydaje mi się nieco niestosowne mówienie tylko o tym, kto jest beneficjentem i kto na tym skorzysta. Te sankcje dotkną nas w mniejszym stopniu.
Ten upadek prawdopodobnie będzie miał mniejszy wpływ na Rosję, ponieważ jesteśmy już objęci sankcjami, odcięci od gospodarki zachodnio-centrycznej, więc nie przejmujemy się tym. Im szybciej wszystko się zawali, tym lepiej, moim zdaniem. Już się dostosowaliśmy i zwróciliśmy się ku suwerenności. Nadal mamy naszych partnerów, Iran, a reszta ludzkości pozostaje z nami. Co do Zachodu, jeśli ten upadek go zabije, zniszczy, nie sądzę, żebyśmy żałowali, bo biorąc pod uwagę jego ostatnie zachowanie, zasługuje na to.
Dlatego przyjąłbym zasadę „kopnij leżącego”. Nie warto czerpać korzyści z cierpienia i śmierci ludzi; musimy wspierać swoich, a nasi „swoi” już zostali zdefiniowani. W tej sytuacji musimy bronić naszej suwerenności wszelkimi środkami, w tym ekonomicznymi, i wykorzystywać każdą okazję, która nas wzmocni.
Nasi wrogowie wyraźnie słabną. Są podzieleni i zdezorientowani: jedni popierają Trumpa i Izrael, inni nie. Wśród krajów europejskich panuje niezgoda; spieszą się z opozycji, i to bardzo dobrze. W obozie naszych wrogów panuje panika. Jest to dla nas niezwykle korzystne, a jeśli doprowadzi do załamania i upadku obecnej globalnej gospodarki, to, szczerze mówiąc, tylko na tym skorzystamy – zbudujemy bardziej sprawiedliwy, bardziej poprawny, a jeśli tak, to bardziej humanitarny i demokratyczny globalny system finansowy i gospodarczy.
CZYTAJ WIĘCEJ autorstwa prof. Aleksandra Dugina, dzięki uprzejmości Arktos :
W pewnym sensie mógłbym powiedzieć, że triumfuję: moja prognoza zrealizowała się w pełni, a nawet z nawiązką. Nigdy szczególnie nie zachwycałem się postacią Donalda Trumpa.
Od samego początku traktowałem jego fenomen jako wybuchową syntezę prostackiego populizmu (w negatywnym tego słowa znaczeniu), narcyzmu i innych problemów osobowościowych oraz mentalności nowojorskiego biznesowego cwaniaka. To z definicji nie może być materiał na polityka tradycyjnego, szanowanego i dającego się traktować poważnie. Widocznie społeczeństwu amerykańskiemu to jednak nie przeszkadza, podobnie jak społeczeństwu ukraińskiemu – komik przebrany za prezydenta, a polskiemu – burzyciel polskiej pamięci z IPN jako głowa państwa.
Powiedzmy sobie jednak szczerze: to nie Donald Trump decyduje o rozpoczynaniu kolejnych agresji amerykańskich na świecie, to nie on wskazuje kogo ze światowych przywódców porwać, a kogo od razu zabić. Robi to klasa rządząca, której sam Trump jest posłuszną, może czasem tylko pociesznie się zacinającą marionetką. Kręgi rządzące Stanów Zjednoczonych skalkulowały, że nie opłaca im się samoograniczanie do półkuli zachodniej. Uwierzyły, że mogą zagrać o pełną stawkę, przynajmniej w jednym obszarze – surowców energetycznych.
No i zagrały, czego świadkami jesteśmy na Bliskim Wschodzie. Amerykanie chcą przejąć na zasadzie niemalże monopolistycznej światowe rynki ropy naftowej i gazu. Dlatego agresja na Iran była nieunikniona – wynikała z aktualnego układu sił grup interesów w Stanach Zjednoczonych. Kalkulacja zakładająca, że Donald Trump będzie prezydentem amerykańskiej zgody na świat wielobiegunowy i bardziej sprawiedliwy układ w stosunkach międzynarodowych zawiodła. Była bowiem od samego początku obciążona błędnym założeniem, że mocarstwem amerykańskim rządzić będą politycy wybieralni (a za nimi opinia publiczna oraz wyborcy), a nie trwałe struktury klasy realnie rządzącej.
Te ostatnie również jednak dokonały błędnej kalkulacji. Ich błąd polegał na nadmiernej pewności siebie, zakładającej, że scenariusz wenezuelski – szybka operacja specjalna prowadząca do zmiany władzy na podporządkowaną całkowicie Waszyngtonowi – jest możliwy do zrealizowania w innych częściach naszego globu. Ta błędna kalkulacja zadziwia, biorąc pod uwagę fakt, że u boku Amerykanów w koalicji zwanej przez wielu komentatorów koalicją Epsteina (jedną z niewątpliwych funkcji obecnej agresji amerykańskiej jest medialne przykrycie przykładu rozkładu i degeneracji elit rządzących bawiących się przez lata w najlepsze na prywatnej wyspie nowojorskiego stręczyciela i handlarza żywym towarem) są Izraelczycy.
Ci ostatni znani byli z dobrego rozpoznania wywiadowczego całego Bliskiego Wschodu, w tym Iranu. Powinni byli zatem wiedzieć, że system władzy w Teheranie ma zaprogramowane mechanizmy kryzysowe, które nie pozwalają na jego anihilację prostym ruchem w postaci zabójstwa formalnej głowy polityczno-religijnej teokratycznej republiki.
Aż dziw bierze, że nie wzięto pod uwagę pewnych powszechnie znanych faktów na temat państwowości irańskiej i modelu jej funkcjonowania. Chyba że założymy, że to nie żaden błąd Izraela, lecz świadoma próba wciągnięcia przezeń do długotrwałej wojny na Bliskim Wschodzie sojusznika zza oceanu. Zawiódł jednak nie tylko czynnik ludzki. W programowaniu agresji na Iran kluczową rolę odgrywać miała sztuczna inteligencja. To jej algorytmy ustalały cele ataku, odporność struktury militarnej na uderzenie i jej zdolność do odwetu. Tu też okazało się, że rzeczywistość irańska nie jest możliwa do interpretacji i zrozumienia przez najbardziej nawet zaawansowane narzędzia analityczne.
Często spotyka się twierdzenia, że najważniejsza bitwą tzw. Zachodu z resztą świata jest konflikt toczący się od ponad czterech lat na Ukrainie. Teraz o palmę pierwszeństwa rywalizować będzie z nim bliskowschodni kocioł, który zagotował dla świata Waszyngton z Tel Awiwem. W desperacji oba te ośrodki odwołują się do sił nadprzyrodzonych i argumentacji religijnej – żydowskiego mesjanizmu i chrześcijańskiego syjonizmu. Obawiam się jednak, że i to im nie pomoże.
Mateusz Piskorski Myśl Polska, nr 11-12 (15-22.03.2026)
Trochę ponad rok temu napisałem „ Wojny dronów: Nie jesteś przygotowany”, w którym powiedziałem:
Nie, wojny dronów przyszłości to nie science fiction. Są jak najbardziej realne i dzieją się tu i teraz.
Jak ta przepowiednia się sprawdziła?
Przyjrzyjmy się nagłówkom z tego tygodnia, aby poznać najnowsze osiągnięcia w dziedzinie wojny dronów.
Jak wiedzą widzowie najnowszego odcinka programu „New World Next Week”, Iran przeprowadza ataki dronów kamikaze na centra danych AI, a Wujek Sam odpowiada (używając dronów zbudowanych według irańskiego modelu).
A teraz „ Wall Street Journal” donosi , że „Iran używa jednorazowych dronów szturmowych do atakowania systemów radarowych stanowiących podstawę amerykańskiej obrony przeciwrakietowej”. W artykule czytamy: „Jeden z najpoważniejszych ataków trafił w zaawansowany system radarowy wczesnego ostrzegania w Al-Udeid w Katarze, gdzie znajduje się największa amerykańska baza wojskowa w regionie”.
Tak, Irańczycy używają obecnie dronów wartych 20 000 dolarów, aby wyłączyć warte miliardy dolarów systemy obrony radarowej i możesz być pewien, że każda armia na świecie o tym wie.
Podsumowując: tak, wojna dronów się rozpoczęła i jak zawsze, to właśnie tutaj dowiedzieliście się o niej jako pierwsi.
Jak więc będzie wyglądać dalszy rozwój wojny w XXI wieku? Dobre pytanie. Oto odpowiedź…
KOMPLEKS BRANŻY SZTUCZNEJ INTELIGENCJI
Minęło ponad 60 lat, odkąd Eisenhower ostrzegał nas przed rozwojem kompleksu militarno-przemysłowego.
Choć wszyscy pamiętamy jego ostrzeżenie przed „uzyskiwaniem nienależnego wpływu, zamierzonego czy nie, przez kompleks militarno-przemysłowy”, samo przemówienie wspiera rozwój tego kompleksu bardziej, niż mogłoby się wydawać. „Uznajemy bezwzględną konieczność tego rozwoju” – dodał ostrożnie Eisenhower. Być może zdawał sobie już sprawę z tego, co stanie się z kolejnym prezydentem, który ośmieli się sprzeciwić dowódcom wojskowym.
Niezależnie od tego, termin „kompleks wojskowo-przemysłowy” szybko został przyjęty przez przeciwników wojny i służył im przez pokolenia. Trafnie podsumowuje on industrializację działań wojennych i pokazuje, jak ogromne majątki opierają się obecnie na produkcji (i użytkowaniu) broni wojskowej. Nie bez powodu Loudoun jest „najbogatszym hrabstwem w kraju w przeliczeniu na mieszkańca”.
Tak, jak przewidywano, stary dobry kompleks wojskowo-przemysłowy śmieje się wniebogłosy w drodze do banku, podczas gdy bomby spadają na Teheran.
Ale czasy się zmieniają. Raytheony, Lockheed Martiny i Northrop Grummany z dawnych lat są zastępowane przez nową generację handlarzy śmiercią: kontraktowych AI.
Nie powinno dziwić, że wszyscy dynamicznie rozwijający się dostawcy usług wojskowych – od Anduril i Helsing po Palantir, a nawet CHAOS Industries – pracują nad technologiami sztucznej inteligencji i autonomicznymi systemami uzbrojenia. Jak zauważyłem w artykule „Co właściwie robi Palantir?”, Anduril i Palantir wydały w zeszłym roku wspólny komunikat prasowy, w którym chwaliły się, jak obie firmy pracują nad „umożliwieniem naszym partnerom z rządu i przemysłu przekształcenia wiodących na świecie amerykańskich osiągnięć w dziedzinie sztucznej inteligencji w potencjał wojskowy i bezpieczeństwa narodowego nowej generacji”.
Oczywiście nie musimy czekać, aż ten przemysłowy kompleks sztucznej inteligencji ujawni się na polu bitwy.
Izrael już wykorzystuje sztuczną inteligencję w Strefie Gazy do identyfikowania i atakowania domniemanych przywódców Hamasu i ich kryjówek.
Ukraina już wykorzystuje drony ze sztuczną inteligencją – a także „półautonomiczne” roboty – w walce z Rosją.
A teraz, jak widzieliśmy w zeszłym tygodniu, irańskie pole bitwy wzmacnia narrację o wojnie z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Wykorzystanie autonomicznej broni i systemów celowniczych opartych na sztucznej inteligencji szybko staje się kluczowym elementem irańskiej historii wojennej.
ANTROPICZNA OPERACJE PSYCHOLOGICZNE
Wszyscy śledziliśmy niedawny psycho-dramat pomiędzy firmą Anthropic, zajmującą się sztuczną inteligencją, a Departamentem Wojny, który rozgrywał się na pierwszych stronach gazet głównego nurtu.
Początkowo sekretarz obrony Hegseth zwrócił się do firmy Anthropic z prośbą o umożliwienie Pentagonowi ominięcia zabezpieczeń modelu sztucznej inteligencji „Claude”. Konkretnie, powiedziano nam, że „Pentagon, który zawarł z Anthropic kontrakt o wartości 200 milionów dolarów, żąda od firmy zniesienia ograniczeń, aby wojsko mogło wykorzystywać ten model do „wszelkich zgodnych z prawem celów”, jak podają dwa źródła zaznajomione z dyskusjami”.
Następnie dowiedzieliśmy się, że dyrektor generalny Anthropic, Dario Amodei, bohatersko oparł się tej presji i napisał długi wpis na blogu, w którym odmówił zgody na wykorzystanie Claude’a do masowej inwigilacji w kraju lub w całkowicie autonomicznej broni.
…Oczywiście, Amodei nie kwestionował samego kompleksu przemysłu sztucznej inteligencji. „Głęboko wierzę, że wykorzystanie sztucznej inteligencji do obrony Stanów Zjednoczonych i innych demokracji oraz do walki z naszymi autokratycznymi przeciwnikami ma kluczowe znaczenie” – rozpoczął swoje „odważne” oświadczenie, w którym sprzeciwił się Pentagonowi.
Aby mieć absolutną pewność, że ta kwestia nie zostanie pominięta, Amodei jest obecnie w trakcie swego rodzaju podróży przeprosinowej i w niedawnym wpisie na blogu dokłada wszelkich starań, aby wyjaśnić, że nie odważył się kwestionować przydatności sztucznej inteligencji w działaniach wojennych ani absolutnych uprawnień Pentagonu w zakresie decydowania o wykorzystaniu tej technologii na polu bitwy: „Jak wyjaśniliśmy w zeszły piątek, nie uważamy i nigdy nie uważaliśmy, że rolą Anthropic lub jakiejkolwiek innej prywatnej firmy bylby udział w decyzjach operacyjnych – to rola wojska”.
A tak przy okazji, chce ci też powiedzieć, że sztuczna inteligencja to przyszłość świata – „W końcu będzie w stanie zrobić wszystko, a my musimy się z tym pogodzić” – ale nie powinieneś obwiniać jej za utratę miejsc pracy. W tłumaczeniu: Pociąg sztucznej inteligencji musi jechać dalej!
Dramatyczna wymiana zdań między firmą zajmującą się sztuczną inteligencją a Departamentem Obrony, która zakończyła się uznaniem przez Pentagon Anthropic za „zagrożenie dla łańcucha dostaw” i nakazaniem usunięcia go z systemów wojskowych w ciągu najbliższych sześciu miesięcy, jest oczywiście całkowicie pozbawiona sensu.
OpenAI Sama Altmana nie tylko po raz kolejny potwierdziło, że jego technologia sztucznej inteligencji może być wykorzystana przez podżegaczy wojennych jako broń, ale Claude z Anthropic odgrywa kluczową rolę w amerykańskich działaniach wojennych w Iranie.
Według ostatnich doniesień, mimo umieszczenia Claude’a na liście systemów przeznaczonych do wycofania, jest on obecnie łączony z systemem Maven Smart System armii USA – systemem wykrywania celów w czasie rzeczywistym opracowanym przez Palantir – w celu niezależnego generowania list uderzeniowych na potrzeby kampanii Epstein-Fury.
W trakcie planowania potencjalnego ataku na Iran, Maven, wspierany przez Claude’a, zasugerował setki celów, podał dokładne współrzędne lokalizacji i nadał im priorytety według ich ważności, jak poinformowały dwie osoby. Połączenie Mavena i Claude’a stworzyło narzędzie, które przyspieszyło tempo kampanii, ograniczyło zdolność Iranu do kontrataku i przekształciło tygodnie planowania działań bojowych w operacje w czasie rzeczywistym, jak powiedziała jedna z osób. Narzędzia sztucznej inteligencji oceniają również atak po jego rozpoczęciu, dodała osoba.
Niezależnie od realiów panujących na miejscu, spór między Anthropic a DoW pomógł utrwalić narrację na temat sztucznej inteligencji i wojny. Sztuczna inteligencja jest teraz oficjalnie kwestią bezpieczeństwa narodowego, a każda firma, która nie jest w 100% zaangażowana w działania podżegaczy wojennych, zostanie porzucona.
Kompleks przemysłowy AI już tu jest.
Ale co to znaczy?
AI I WIELKA SZACHOWNICA
Łatwo przewidzieć, jak rozwinie się opowieść o „kompleksie przemysłowym sztucznej inteligencji” w wielkiej walce między narodami.
Sztuczna inteligencja stała się kwestią bezpieczeństwa narodowego nie tylko USA, ale także Chin, Rosji, Korei Północnej, Wielkiej Brytanii i wszystkich innych złoczyńców i marionetek na dwuwymiarowej szachownicy.
Rosnące znaczenie sztucznej inteligencji na polu bitwy XXI wieku znajduje odzwierciedlenie nie tylko w coraz częstszym jej stosowaniu w systemach celowniczych i uzbrojeniu podczas trwającego konfliktu w Iranie, ale także w tym, co Iran wykorzystuje jako cele za pomocą autonomicznych dronów kamikaze.
Jak donosi James Evan Pilato w najnowszym numerze „New World Next Week”, Iran celowo atakuje komercyjne centra danych na Bliskim Wschodzie. W zeszłym tygodniu Amazon Web Services (AWS) potwierdził, że klaster centrów danych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – wewnętrznie oznaczony jako region ME-CENTRAL-1 (mec1-az2) – doświadcza problemów operacyjnych z powodu „lokalnych problemów z zasilaniem” wynikających z ataku.
Aby rozwiać wszelkie wątpliwości: nie, ten atak na centrum danych nie był incydentem odosobnionym. W rzeczywistości Iran otwarcie przyznał, że atakowanie centrów danych jest kluczowym elementem jego strategii wojskowej na XXI wiek.
Jak donosi The Register, Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) oficjalnie atakuje centra danych w ramach swojej strategii wojennej. Rozszerzył nawet listę celów, obejmując nie tylko centra danych Amazona w regionie, ale także obiekty Microsoftu.
W poście na Telegramie, przetłumaczonym z języka perskiego na angielski przez The Register za pomocą Tłumacza Google i Tłumacza Bing, agencja informacyjna Fars stwierdziła, że Iran wysłał drony, aby zaatakować centrum danych Amazon w Bahrajnie, „aby ustalić rolę, jaką te centra odgrywają we wspieraniu działań wojskowych i wywiadowczych wroga”.
„Ataki te są częścią niedawnych operacji Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej przeciwko centrom danych Amazon w Dubaju i innym strategicznym ośrodkom w regionie” – czytamy dalej w artykule, a następnie kończymy go słowami: „Amazon i Microsoft zadały potężny cios infrastrukturze technologicznej i informatycznej wroga za pomocą tych operacji”.
Jeśli Twoją naturalną reakcją na tę wiadomość jest: „O nie! Czy nikt nic nie zrobi z centrami danych?”, to masz szczęście! Tyler Durden z ZeroHedge jest podobno bardzo podekscytowany potwierdzeniem jego styczniowego artykułu zatytułowanego „Eksplozja w centrach danych AI będzie wymagać nowej generacji zabezpieczeń antydronowych” i równie podekscytowany, że będzie to dobrodziejstwem dla kompleksu przemysłu AI i powiązanego z nim sektora obronnego AI.
Kluczowym wnioskiem jest to, że analitycy z Wall Street i deweloperzy centrów danych właśnie otrzymali poważny sygnał ostrzegawczy: Planowana rozbudowa centrów danych wartych biliony dolarów wymaga środków bezpieczeństwa nowej generacji, w tym zaawansowanych technologicznie systemów wykrywania, śledzenia i kinetycznego przechwytywania dronów. Jest to następstwem wojny na Ukrainie i innych niedawnych konfliktów, które doprowadziły do szybkiego rozwoju tanich, wielofunkcyjnych dronów konsumenckich, które można produkować masowo za ułamek kosztów konwencjonalnej amunicji sił powietrznych. Kilka tygodni temu wspomnieliśmy, że ta proliferacja dronów i łańcuchów śmierci opartych na sztucznej inteligencji dała czytelnikom wgląd w pole bitwy lat 30. XXI wieku.
Wierzymy, że Wall Street będzie teraz szukać „wojskowych jednorożców” specjalizujących się w systemach łagodzenia zagrożeń, czy to w detekcji, walce elektronicznej, czy obronie kinetycznej, ponieważ świat staje się coraz bardziej niestabilny, a potrzeba ochrony krytycznej infrastruktury centrów danych przed FPV i innymi zagrożeniami ze strony dronów staje się kwestią bezpieczeństwa narodowego. [Podkreślenie w oryginale.]
Tak?
Oczywiście, nie jesteś niedoinformowanym czytelnikiem Zero Hedge. Jesteś inteligentnym, bystrym subskrybentem Corbett Report i rozpoznajesz taktykę problem-reakcja-rozwiązanie, gdy ją widzisz.
Wiesz, że istnieje szeroki ruch społeczny przeciwko gigantom centrów danych, rozprzestrzeniający się po całym świecie niczym rak. Wiesz, że ludzie mają dość rosnących cen prądu, wyczerpywania się zasobów wody i degradacji środowiska. Wiesz, że mają już dość Palantira i innych firm z branży sztucznej inteligencji, które wykorzystują swoją technologię do szpiegowania nas wszystkich i prowadzenia swoich krwawych interesów za granicą. Zdajesz sobie sprawę, że nowe irańskie zagrożenie dla centrów danych daje strategom wojskowym idealną okazję do uznania tych centrów za niezbędne dla bezpieczeństwa narodowego, a zatem nietykalne.
A przede wszystkim, bez wątpienia podejrzewasz już, że ataki na centra danych, o których donoszą media, w rzeczywistości dowodzą, że ta irańska, ukraińska czy izraelska propaganda wojny ze sztuczną inteligencją wcale nie dotyczy dwuwymiarowej szachownicy. Wiesz raczej, że tak naprawdę chodzi o wojnę piątej generacji ze wszystkimi.
WOJNA (WSPIERANA PRZEZ SZTUCZNĄ INTELIGENCJĘ) PRZECIWKO NAM WSZYSTKIM
Tak, Chiny wprowadzają swój „Plan działania AI+”.
Tak, NATO dokonuje rewizji swojej strategii w zakresie sztucznej inteligencji, aby „promować rozwój i odpowiedzialne wykorzystanie sztucznej inteligencji na rzecz obronności i bezpieczeństwa Sojuszników”.
Tak, Ukraina wykorzystuje sztuczną inteligencję do automatyzacji ataków dronów na Rosję, co zwiększa czterokrotnie wskaźnik skuteczności.
I tak, amerykańscy poplecznicy Deep State, tacy jak Erik Prince i Alex Karp, publicznie pokazują, że są całkowicie zachwyceni przyszłością wojny wspieranej przez sztuczną inteligencję.
Ale ta rewolucja przemysłowego kompleksu sztucznej inteligencji nie ma w zasadzie nic wspólnego z teatrem wrestlingu zawodowego, który odbywa się na globalnej szachownicy 2D.
Jak już wiecie, prawdziwą bitwą jest wojna piątej generacji przeciwko wszystkim. A w przypadku 5GW to wy jesteście celem, a nie ajatollahowie w Iranie, Chińczycy, Rosjanie czy ktokolwiek inny, kto w tym tygodniu jest przedstawiany jako uosobienie zła na świecie.
Prawdziwe pytanie brzmi zatem nie jak ta technologia sztucznej inteligencji zostanie wykorzystana jako broń przeciwko „naszym” „wrogom” na globalnej szachownicy (kimkolwiek by oni nie byli), ale jak zostanie użyta jako broń przeciwko nam .
Czy nikt nie widzi rojów dronów, robotów humanoidalnych i autonomicznych robotów bojowych na polu bitwy i czy nikt nie wyobraża sobie, że technologia ta będzie wykorzystywana przez rządy na całym świecie przede wszystkim przeciwko ich własnym obywatelom ?
Oczywiście, są też sceptycy wobec sztucznej inteligencji. Ci, którzy uważają, że uczenie maszynowe, duże modele językowe, generatywna sztuczna inteligencja, autonomiczne systemy uzbrojenia i wszystkie inne nowatorskie technologie, które w ostatnich latach zaczęły całkowicie przekształcać nasz świat, to jedynie iluzja. To, że „sztuczna inteligencja” to sprzeczność sama w sobie, że nie ma w niej nic nowego, a systemy „sztucznej inteligencji” robią tylko to, do czego zostały zaprogramowane.
Ci sceptycy są w błędzie – pod względem technicznym , społecznym, ekonomicznym, psychologicznym i filozoficznym – i wkrótce stanie się to oczywiste.
Nawet jeśli negacjoniści sztucznej inteligencji mają rację, to istnieją pewne kwestie dotyczące nadchodzącej ery „wojny sztucznej inteligencji”, co do których wszyscy się zgadzają.
Po pierwsze, należy zauważyć, że niezależnie od tego, czy broń autonomiczna jest rzeczywiście autonomiczna w egzystencjalnym sensie aniołów tańczących na główce szpilki, czy nie, samo przekonanie o jej autonomii będzie niewątpliwie wykorzystywane w przyszłości do usprawiedliwiania poczucia winy za masakry na polu bitwy. „Nie, Stany Zjednoczone nie zabiły tych poddających się żołnierzy! To był wadliwy robot!”. Albo: „Nie, Izrael nie wymordował tej palestyńskiej rodziny z zimną krwią! To był robot Boston Dynamics z uszkodzonym kablem!”.
Po drugie, nikt nie zaprzecza, że te generatywne narzędzia sztucznej inteligencji są obecnie wykorzystywane do rozpowszechniania realistycznych i spersonalizowanych dezinformacji na masową skalę w czasie rzeczywistym. Każdy, kto jest obecnie aktywny na Twitterze lub innej dużej platformie społecznościowej, może to potwierdzić… a przynajmniej tak zakładam. Sam nie jestem aktywny na tych platformach.
Ale obrazy generowane przez sztuczną inteligencję nie tylko oszukują twojego dziadka na Facebooku. Oszukują również media takie jak „The Tehran Times” , który właśnie opublikował zdjęcie satelitarne miejsca przed i po bombardowaniu – rzekomo amerykańskiej instalacji radarowej w Katarze, zniszczonej irańskimi pociskami.
Jedyny problem polega na tym, że to zdjęcie to po prostu fake news, deepfake wygenerowany przez sztuczną inteligencję, który nie odpowiada rzeczywistości. To samo dotyczy dramatycznego (ale zniekształconego przez sztuczną inteligencję) zdjęcia irańskiego ataku na bazę USA w Iraku:
I równie dramatyczny (ale też sztuczny) obraz momentu, w którym ciało ajatollaha Chamaneiego znaleziono w gruzach zbombardowanego budynku.
Jeśli, jak głosi stare przysłowie, pierwszą ofiarą wojny jest prawda, to wygląda na to, że w najnowszym konflikcie pierwszy strzał oddała sztuczna inteligencja.
Obawiam się, że przekraczamy obecnie próg ery wojny opartej na sztucznej inteligencji, tak jak w ostatnich latach przekroczyliśmy próg ery wojny dronów. Co więcej, nie będzie miało znaczenia, czy wierzysz w realność sztucznej inteligencji, czy nie, gdy będziesz wpatrywać się w lufę broni obsługiwanej przez rzekomo autonomicznego robota.
Witajcie w XXI wieku, drodzy bliźni! Podoba Wam się ta zapowiedź III wojny światowej?
Stany Zjednoczone i Izrael zbombardowały 20 szkół i 13 szpitali w Iranie w ciągu tygodnia. Minister obrony USA Pete Hegzeth chwalił się, że rozpętał „śmierć i zniszczenie”, aby doprowadzić do upadku, bez „głupich zasad postępowania”.
Stany Zjednoczone i Izrael celowo niszczą obszary cywilne w Iranie, brutalnie bombardując szkoły, szpitale i obszary mieszkalne. Ich celem jest nie tylko zniszczenie państwa, ale także postawienie irańskiego społeczeństwa na kolana.
„To nigdy nie miała być uczciwa walka i nie jest. Uderzamy ich, gdy leżą, i tak właśnie powinno być” – chwalił się Hegseth.
Z dumą dodał, że Stany Zjednoczone i Izrael przez cały dzień zsyłały na Iran „śmierć i zniszczenie z nieba”.
Hegseth zauważył, że w ciągu pierwszych czterech dni wojny z Iranem (nazwanej operacją Epicka Furia) armia amerykańska użyła „dwa razy więcej sił powietrznych” niż podczas „szokującej i przerażonej” inwazji na Irak w 2003 r.
Na kolejnej konferencji prasowej 2 marca Sekretarz Wojny USA potępił organizacje międzynarodowe, takie jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, oświadczając: „Niezależnie od tego, co mówią tak zwane instytucje międzynarodowe, Ameryka rozpętuje najkrwawszą i najprecyzyjniejszą kampanię wojny powietrznej w historii”.
Hegseth chwalił się, że USA walczą bez „głupich zasad zaangażowania”. Według niego Pentagon celowo atakuje obszary cywilne i lekceważy zasady prowadzenia wojny.
USA i Izrael zbombardowały 20 szkół i 13 szpitali w Iranie w ciągu jednego tygodnia.
Zarówno CNN , jak i New York Times niezależnie potwierdziły, że armia amerykańska zbombardowała szkołę podstawową w mieście Minab w południowym Iranie pierwszego dnia wojny.
Wojsko amerykańskie zabiło co najmniej 168 dzieci i 14 nauczycieli.
Minister obrony Hegseth opublikował mapę obszarów w Iranie zbombardowanych przez USA, a szkoła podstawowa w Minab wyraźnie znalazła się w strefie ataku.
Dokładnie to miał na myśli Hegseth, gdy chwalił się, że imperium USA „uderzy ich ponownie, gdy zajdzie taka potrzeba”, i to bez „głupich zasad walki”.
Masakra dokonana przez USA i Izrael jest tak drastyczna, że nawet niektóre prawicowe media zachodnie, takie jak konserwatywny brytyjski dziennik The Telegraph, musiały przyznać, że „ Teheran to 'apokalipsa’ płonących szpitali i dzieci pogrzebanych pod gruzami”, ponieważ USA i Izrael celowo bombardują obszary cywilne.
USA i Izrael chcą upadku państwa i rozpadu irańskiego społeczeństwa.
To, czego Waszyngton i Tel Awiw chcą w Iranie, to nie tylko zmiana reżimu; chodzi o zniszczenie państwa i upadek irańskiego społeczeństwa.
Financial Times zacytował wypowiedź ministra obrony Izraela Israela Katza, który stwierdził, że „każdy przywódca mianowany przez irański reżim terrorystyczny… będzie jednoznacznym celem eliminacji”.
Plan Tel Awiwu zakłada zabicie wszystkich irańskich przywódców, tak aby kraj nie mógł być dłużej rządzony i pogrążył się w chaosie.
Potwierdził to również były wysoko postawiony funkcjonariusz izraelskiego wywiadu.
Financial Times przeprowadził wywiad z Dannym Citrinowiczem , który przez 25 lat pracował dla izraelskiego wywiadu wojskowego (IDI) i był szefem sekcji irańskiej w departamencie badań i analiz.
Citrinowicz powiedział FT, że Izrael dąży do „całkowitego zniszczenia tego reżimu, filarów tego reżimu, wszystkiego, co go spaja”.
Były szef wydziału analiz Iranu w izraelskim wywiadzie wojskowym powiedział, że Tel Awiw postrzega wojnę w następujący sposób (podkreślenie dodane):
Jeśli uda nam się dokonać zamachu stanu, to wspaniale. Jeśli uda nam się wyprowadzić ludzi na ulice, to wspaniale. Jeśli uda nam się wywołać wojnę domową, to wspaniale. Izraela w najmniejszym stopniu nie obchodzi przyszłość… [ani] stabilność Iranu.
Wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi stanowi rażące naruszenie prawa międzynarodowego.
UNESCO, organizacja edukacyjna Organizacji Narodów Zjednoczonych, podkreśliła, że bombardowanie irańskich szkół przez USA i Izrael „stanowi poważne naruszenie ochrony, do której szkoły mają prawo na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego”.
Prestiżowa szkoła prawa Uniwersytetu Stanforda opublikowała wywiad z profesorem prawa międzynarodowego Allenem Weinerem, który stwierdził: „Z perspektywy prawa międzynarodowego uważam, że atak był ewidentnie nielegalny”.
Weiner podkreślił, że państwa mają prawo do samoobrony na mocy prawa międzynarodowego. Iran skorzystał z tego prawa.
Reżimy USA i Izraela twierdziły, że przeprowadziły „prewencyjne” ataki na Iran, ale Weiner podkreślił, że nie było to zgodne z prawem międzynarodowym.
Twierdził, że aby powołać się na samoobronę, państwo może uderzyć tylko wtedy, gdy ma dowody, że „znajduje się w bezpośrednim niebezpieczeństwie ataku ”.
W tym przypadku tak nie jest – podkreślił Weiner. Profesor prawa ze Stanford wyjaśnił:
Założenie, że Iran stanowi ogólne zagrożenie bezpieczeństwa dla interesów USA, nie stanowi bezpośredniego zagrożenia atakiem . Możliwość, że Iran w przyszłości zdobędzie broń jądrową lub międzykontynentalne rakiety balistyczne o zasięgu do kontynentalnych Stanów Zjednoczonych, również nie stanowi bezpośredniego zagrożenia atakiem.
Wojna USA i Izraela przeciwko Iranowi opiera się na kłamstwach.
Wszystkie argumenty, którymi administracja Trumpa próbowała usprawiedliwić tę nielegalną wojnę, upadły.
Pentagon przyznał podczas zamkniętego przesłuchania przed Kongresem, że Iran nie zaatakuje USA i Izraela jako pierwszy i że planuje jedynie działania odwetowe w ramach samoobrony.
Administracja Trumpa twierdziła również, że Iran jest o krok od stworzenia broni jądrowej. To również było nieprawdą.
Było to kolejne kłamstwo rozpowszechniane przez rząd USA w celu usprawiedliwienia nielegalnej wojny.
„Czy Irańczycy za kilka dni lub tygodni będą musieli zbudować lub posiadać bombę [jądrową]?” – pytała prezenterka CNN Becky Anderson Grossi.
„Nie” – odpowiedział wprost.
Szef Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oświadczył: „Nigdy nie dysponowaliśmy żadnymi informacjami sugerującymi, że istnieje zorganizowany, systematyczny [irański] program budowy broni jądrowej”.
Nowy Najwyższy Przywódca Iranu, 57-letni Modżtaba Chamenei, wybrany przez Zgromadzenie Ekspertów, nie wypowiedział jeszcze publicznie ani jednego słowa.
IRGC przemawia za nim. Od samego początku Mojtaba był preferowanym kandydatem na następcę ajatollaha Chameneiego, człowieka, który w najdrobniejszych szczegółach zaplanował, jak złamać kręgosłup imperium.
IRGC pokazuje teraz całej planecie, a zwłaszcza Globalnemu Południu, co kryło się za „powściągliwością” zalecaną latami przez Chameneiego.
W ciągu kilku dni Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej oślepił radary USA w całej Azji Zachodniej, uzbroił Cieśninę Ormuz i zdestabilizował światową gospodarkę, a także wysłał do Waszyngtonu żądanie, które w praktyce można by uznać za żądanie kapitulacji.
——————————————————–
Oto kilka najważniejszych warunków ewentualnego zawieszenia broni – zakładając, że Teheran kiedykolwiek zaufa Stanom Zjednoczonym w kwestii ich przestrzegania:
Zniesienie wszystkich sankcji wobec Iranu i uwolnienie wszystkich zamrożonych irańskich aktywów.
Uznanie prawa Iranu do wzbogacania uranu na własnym terytorium.
Pełne odszkodowanie za szkody spowodowane narzuconą wojną.
Ekstradycja irańskich piątych felietonistów za granicę i położenie kresu zorganizowanym kampaniom medialnym przeciwko Teheranowi.
Żadnych ataków na Hezbollah w Libanie ani na Ansarallah w Jemenie.
Zamknięcie wszystkich amerykańskich baz wojskowych w Azji Zachodniej.
Niech to dotrze do was. Oto mamy Iran, który w zasadzie każe samozwańczej, najbardziej przesadzonej, najpotężniejszej armii w historii świata poddać się.
A teraz połączmy to z oświadczeniem dowódcy sił powietrzno-kosmicznych Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, Madżida Musawiego, że „Iran przechodzi na nową doktrynę rakietową po zneutralizowaniu amerykańskich systemów obrony powietrznej w regionie. Od teraz pociski z głowicami o masie poniżej 1 tony nie będą już używane. Fale ataków rakietowych będą częstsze i będą miały większy zasięg”.
W praktyce oznacza to, że Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej wystrzeliwuje więcej pocisków rakietowych średniego zasięgu na paliwo stałe Kheibar Shekan, podobnie jak miało to miejsce wcześniej w tym tygodniu w Tel Awiwie i w bazie Piątej Floty USA w Bahrajnie.
Kod tej pierwszej operacji, co znamienne, brzmiał „Labbayk ya Khamenei”, co oznacza „Do usług, Chamenei”. Można to uznać za pierwszą irańską operację wyraźnie dedykowaną nowemu Najwyższemu Przywódcy. Cheibar Shekan – o zasięgu 1450 km – jego wyrzutnia porusza się po drogach; można go wystrzelić z ciężarówki w mniej niż 30 minut; lata z naprowadzaniem satelitarnym i jest zwrotnym pociskiem, który wykonuje zygzakowate manewry obronne przy prędkości, która według IRGC sięga Mach 10.
I tak: od teraz przenosi głowice o masie 1 tony. To podwaja promień rażenia i siłę rażenia każdego pocisku, niezależnie od tego, jak bardzo podwaja, potraja lub czterokrotnie zwiększa piekło przechwytywania między USA a Izraelem. Pocisk przechwytujący Patriot PAC-3 kosztuje 4 miliony dolarów. Pocisk przechwytujący THAAD kosztuje 12,7 miliona dolarów. Pocisk Arrow-3 kosztuje 3,5 miliona dolarów. Wszystkie zostały systematycznie niszczone, jeden po drugim, przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej.
W praktyce Epstein Group będzie musiała teraz rozmieszczać więcej pocisków przechwytujących, których nie posiada, na każdy nadlatujący pocisk, aby osiągnąć takie samo prawdopodobieństwo sukcesu.
Następnie mamy rakiety Chorramszahr-4: zasilane paliwem ciekłym, o zasięgu od 2000 do 3000 kilometrów, przenoszące jeszcze cięższe głowice bojowe o wadze od 1500 do 1800 kilogramów, z manewrowymi pojazdami powrotnymi sterowanymi ciągiem.
Mowa o najcięższych konwencjonalnych głowicach w arsenale irańskim, które są odpalane razem ze zmodernizowanymi głowicami Kheibar Shekan.
Wszystko w imię „Labbayk ya Khamenei”. Symbolika mówi sama za siebie.
Upokorzenie, nie negocjacje
Oto najnowsze, niezaprzeczalne fakty z pola bitwy.
Zakładając, że ktoś w Waszyngtonie z IQ wyższym od temperatury pokojowej zadał sobie trud, by wyjaśnić to Białemu Domowi, nic dziwnego, że Trump teraz chwali się, że wojna jest „całkowicie zakończona”. Nawiasem mówiąc, nastąpiło to po (podkreślenie moje) jego godzinnej konferencji telefonicznej z prezydentem Putinem, o którą poprosił Biały Dom.
Oświadczenie Moskwy, przekazane przez niezłomnego doradcę prezydenta Jurija Uszakowa, zawiera następujący fragment:
„Prezydent Rosji wyraził szereg pomysłów mających na celu szybkie polityczne i dyplomatyczne rozwiązanie konfliktu irańskiego, uwzględniając m.in. kontakty, jakie utrzymywał z przywódcami państw Zatoki Perskiej, prezydentem Iranu i przywódcami kilku innych krajów”.
To dyplomatyczny żargon Putina, który wyjaśnia Amerykanom trudne fakty dotyczące życia i zgłasza się na ochotnika, by znaleźć tę nieuchwytną drogę ucieczki.
Załóżmy, że Teheran chce wziąć udział.
Według nieustannej manipulacji Waszyngtonu, przysłowiowi pochlebcy z Waszyngtonu namawiają Trumpa do „opracowania planu wycofania Stanów Zjednoczonych z wojny” i ogłaszają, że „wojsko w dużej mierze osiągnęło swoje cele” (choć nie jest to prawdą).
Faktem jest, że Biały Dom zwrócił się już do Turcji, Kataru i Omanu z prośbą o przekazanie Teheranowi amerykańskich propozycji zawieszenia broni.
Podsumowanie reakcji Iranu przedstawiono tutaj:
„Negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi nie są już przedmiotem obrad”.
Przewodniczący parlamentu Mohammad Ghalibaf: „Absolutnie nie dążymy do zawieszenia broni. Uważamy, że agresor musi zostać tak dotkliwie pokonany, aby wyciągnął wnioski i nigdy więcej nie pomyślał o ataku na drogi Iran”.
Co sprowadza nas z powrotem do pytania, dlaczego Trump, który nieustannie przechwala się, że „wygrywamy”, dzwoni do Putina, gdy wojna szaleje, i to zaledwie kilka godzin po tym, jak Putin potwierdził swoje „niezachwiane poparcie” dla Iranu i nowego Rahbara („przywódcy”), Modżtaby Chameneiego.
Nieunikniona odpowiedź brzmi, że Trump szuka strategii wyjścia. Zdecydowana większość świata, a także szereg podmiotów w państwach wasalnych, już teraz obwiniają Stany Zjednoczone za załamanie się światowej gospodarki.
Dzieje się tak, ponieważ cały rząd, powołany do życia przez zamordowanego ajatollaha Chameneiego, jest pewien, że zdoła położyć korporację Epsteina na kolanach, skąpanych we krwi.
Ajatollah Chamenei dokonał czegoś, co może przejść do historii jako największe zaskoczenie geopolityki XXI wieku. Cała zasługa należy się jego jasności wizji, wytrwałości, poświęceniu i zapierającej dech w piersiach skrupulatności planowania obecnie obowiązującej strategii obrony mozaikowej. Iran pod rządami Modżtaby Chameneiego – i jest to ogólnonarodowy konsensus – pragnie teraz jednoznacznego zwycięstwa. Imperium chaosu, grabieży i nieustającej agresji, z jego etyką „jeśli cię nie lubię, to cię zabiję”, musi zostać doszczętnie upokorzone.
Dalsze mordowanie przywódców Iranu jest bezskuteczne w obliczu obowiązującej doktryny obronnej.
Iran nie wypełnia samobójczej misji. Jest na autopilocie. Nikt w Teheranie nie może przejąć kontroli.
W 2003 roku generał dywizji Mohammad Ali Jafari obserwował, jak Stany Zjednoczone ścięły scentralizowaną strukturę dowodzenia Saddama Husajna w ciągu trzech tygodni. Następne cztery lata spędził w Centrum Studiów Strategicznych IRGC, projektując architekturę wojskową, której nigdy nie można będzie ściąć.
We wrześniu 2007 roku został mianowany dowódcą IRGC i natychmiast zrestrukturyzował całe wojsko Iranu w 31 autonomicznych dowództw prowincji, po jednym na prowincję, każde z niezależną kwaterą główną, dowództwem i kontrolą, arsenałami pocisków i dronów, flotyllami łodzi szybkiego ataku, zintegrowanymi milicjami Basij, wcześniej delegowanym organem startowym, składowaną amunicją i zapieczętowanymi rozkazami awaryjnymi.
Doktryna została zbudowana dla jednego scenariusza: śmierci najwyższego przywódcy.
Scenariusz ten został aktywowany 28 lutego 2026 roku. Doktrynę wprowadzono w życie w ciągu kilku godzin. Od tego czasu działa.
Pytanie, którego nikt nie zadał, brzmi: czy ktokolwiek w Republice Islamskiej może to wyłączyć? NIE. Powód jest konstytucyjny.
Artykuł 110 Konstytucji Iranu z 1979 roku przyznaje wyłączne dowodzenie nad wszystkimi siłami zbrojnymi Najwyższemu Przywódcy. Tylko on jest głównodowodzącym, sam mianuje i odwołuje przywództwo wojskowe. Żadna inna instytucja, ani prezydent, ani parlament, ani rada strażników, ani sądownictwo, nie ma konstytucyjnych uprawnień do wydawania rozkazów wojskowych lub unieważniania dyrektyw najwyższego przywódcy.
Ali Chamenei wydał rozkazy. Ali Chamenei nie żyje. Mojtaba Chamenei został mianowany następcą 8 marca 2026 roku. Nie odezwał się. Nie pojawił się. Nie wydał żadnego weryfikowalnego rozkazu. Został ranny w nalocie i nigdy nie zwrócił się do swojego narodu. Jedyny organ konstytucyjny, który mógłby zastąpić 31 autonomicznych poleceń, istnieje w urzędzie zajmowanym przez człowieka, który może nie być w stanie go wykonywać.
Ghalibaf (rzecznik irańskiego parlamentu) może odrzucić zawieszenie broni. Nie może nakazać IRGC zaprzestania działań. Pezeshkian może wydawać oświadczenia, ale nie może przeciwdziałać dowódcy prowincji Bushehr wystrzeliwującemu pociski przeciwokrętowe na tankowce. Rada opiekunów może weryfikować ustawodawstwo, ale nie może odwołać upoważnienia do strzelania wydanego przez zmarłego głównodowodzącego, którego rozkazy pozostają prawnie wiążące, dopóki żyjący Najwyższy Przywódca nie unieważni ich wyraźnie. Najwyższy Przywódca nie żyje.
31 autonomicznych centrów dowodzenia nie jest niesubordynowanych. Oni wypełniają rozkazy. Ostatnie rozkazy mówiły: „walcz niezależnie, czymkolwiek, co masz do dyspozycji, tak długo, jak to zajmie, nie czekając na instrukcje, które mogą nigdy nie nadejść”.
Rozkazy te miały przetrwać śmierć człowieka, który je wydał. Taki był cały cel dwudziestoletniego projektu Jafari.
KONSEKWENCJE
• Dla ubezpieczycieli: żaden kontrahent nie może zagwarantować zaprzestania działalności przez 31 niezależnych podmiotów.
• Dla dyplomatów: żaden sygnatariusz nie może wydać poleceń, których nie kontroluje.
• Dla planistów wojskowych: Iran nie ma żadnej kwatery głównej, której zniszczenie kończyłoby kampanię.
• Dla państw Zatoki Perskiej: każde stoi w obliczu lokalnego nękania ze strony szybko atakujących łodzi, dronów i pocisków przybrzeżnych sąsiedniej prowincji irańskiej bez żadnej centralnej koordynacji, którą można by przechwycić lub negocjować.
• Dla rynków: siedem klubów P & I wykluczyło prawdopodobieństwo, że wszystkie 31 autonomicznych centrów dowodzenia jednocześnie uszanuje jakąkolwiek umowę i oceniło to prawdopodobieństwo jako bliskie zera. Obliczenia te nie uległy zmianie, ponieważ mechanizm konstytucyjny, który mógłby wymusić zgodność, nie istnieje funkcjonalnie.
Doktryna nie miała na celu zwycięstwa. Została zaprojektowana, aby uniemożliwić przegraną. Jafari badał, jak giną scentralizowane armie. Zbudował doktrynę, który to wyklucza.
Maszyna działa bez pilota. Pilot nie żyje. A konstytucja mówi, że tylko pilot może ją wyłączyć.
W obliczu eskalacji wojny między USA, Izraelem i Iranem, emerytowany pułkownik Douglas Macgregor, były doradca sekretarza obrony za czasów pierwszej prezydentury Trumpa, przedstawił ponurą prognozę w obszernym wywiadzie. Postrzega obecny konflikt jako preludium do potencjalnej III wojny światowej i ostro krytykuje strategie Waszyngtonu i Tel Awiwu.
Macgregor argumentuje, że wojna nie tylko zakończy się klęską militarną Waszyngtonu, ale także znacząco osłabi globalną pozycję USA w perspektywie długoterminowej – z katastrofalnymi konsekwencjami dla Bliskiego Wschodu, światowej gospodarki i porządku międzynarodowego.
Odporność Iranu
Macgregor zaczyna od jasnej oceny konfliktu: wojna zakończy się źle dla USA i Izraela, podczas gdy Iran przetrwa jako potęga cywilizacyjna. Iran nie jest państwem, które może po prostu zniknąć. Nawet jeśli obecny reżim teokratyczny upadnie – co uważa rozmówca za możliwe, biorąc pod uwagę, że zmiany trwają od co najmniej dekady – wyłoni się nacjonalistyczny następca. Ludność pozostanie lojalna wobec swojego kraju i pewna jego przyszłości.
Pomysł, że bombardowania i zabijanie mułłów odmienią sytuację, jest absurdalny i halucynogenny. Wręcz przeciwnie, ogromne zniszczenia i ofiary cywilne wywołują traumę u milionów Irańczyków. Nikt nie będzie wdzięczny Stanom Zjednoczonym ani Izraelowi – wręcz przeciwnie, następny reżim prawdopodobnie zrobi wszystko, co w jego mocy, aby szybko opracować broń jądrową.
Ironia nuklearna
Właśnie na tym polega gorzka ironia polityki USA: pod pretekstem zapobiegania proliferacji broni jądrowej, maksymalna presja, a obecnie otwarta wojna, jedynie popchnęły Iran w tym kierunku. Fatwa ajatollaha Alego Chameneia przeciwko broni jądrowej z powodów religijnych straciła ważność wraz z jego śmiercią. Świecki lub nacjonalistyczny reżim mógłby porzucić tę powściągliwość i dojść do wniosku, że tylko broń jądrowa zapewnia ochronę przed zagrożeniami ze strony Stanów Zjednoczonych i Izraela.
Krytyka polityki USA
Macgregor jest bardzo krytyczny wobec wiarygodności USA. Cytuje oświadczenia z negocjacji – w tym Jareda Kushnera – w których Iran upierał się przy swoim prawie do wzbogacania uranu na mocy Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT), które to prawo jest wyraźnie gwarantowane przez ten traktat. Strona amerykańska odpowiedziała po prostu: „Mamy prawo was powstrzymać”. Jest to rażące lekceważenie porozumień międzynarodowych.
Ruiny budynków w Gazie po atakach Izraela, październik 2023.
Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku działań Izraela wobec Palestyńczyków. Masowe przesiedlenia i zabójstwa są przedstawiane jako ‚niezbywalne prawo’ – tylko dlatego, że USA zapewniają broń i ochronę polityczną. Ten podwójny standard niszczy wszelką wiarygodność.
Narracje a rzeczywistość
Pułkownik zaprzecza powszechnie panującym narracjom. Nie ma dowodów na to, że Iran zamierza podbić region, użyć broni jądrowej przeciwko USA lub zagrozić Zachodowi. Dekady propagandy stworzyły zniekształcony obraz. Zamiast tego, to Stany Zjednoczone i Izrael zaatakowały najwięcej krajów w ciągu ostatnich 14 miesięcy – nie Iran.
Aktualny przebieg wojny
Wojna już przynosi realne konsekwencje. Irańskie pociski uderzają w cele w Tel Awiwie i Jerozolimie, amerykańskie bazy w Bahrajnie i innych krajach są atakowane, a amerykańscy żołnierze giną. Po kilku dniach wojny Iran nie wykazuje ani militarnego, ani politycznego wyczerpania.
Netanjahu twierdził nawet, że Trump wzywał do wojny przed swoją drugą kadencją, aby powstrzymać irański program nuklearny. Macgregor ripostuje pytaniem: „Kto tak naprawdę definiuje się tutaj poprzez destrukcję i fanatyzm?”
Przewidywane strategiczne wycofanie USA
W dłuższej perspektywie Macgregor spodziewa się strategicznego wycofania USA z regionu. Sojusznicy tacy jak Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar i Bahrajn przekonali się, że bliskie relacje z Waszyngtonem ich nie chronią – wręcz przeciwnie. Amerykańskie systemy obrony powietrznej okazały się niewystarczające, a amerykańskie bazy wojskowe są atakowane. Po wojnie kraje te mogłyby uprzejmie zwrócić się do USA o wycofanie wojsk.
Macgregor dostrzega podobne tendencje w Azji. W Korei Południowej i Japonii trwają już dyskusje na temat tego, dlaczego wojska amerykańskie nadal tam stacjonują, skoro nie mogą zagwarantować ochrony w razie kryzysu.
Konsekwencje ekonomiczne
Z gospodarczego punktu widzenia zbliża się poważny kryzys. Cieśnina Ormuz jest zablokowana. Ceny ropy wzrosły o jedenaście procent, a indeks Dow Jones spada. Kraje takie jak Japonia, która pozyskuje około 72% ropy naftowej z Zatoki Perskiej, Korea Południowa – 65%, Indie i Chiny po około 50%, zostałyby poważnie dotknięte – właśnie te państwa, które są jednymi z najważniejszych filarów światowej gospodarki. Rosja korzysta na tej sytuacji i dostarcza alternatywną ropę.
Stany Zjednoczone szkodzą w ten sposób nie tylko Iranowi, ale także swoim sojusznikom. Firmy ubezpieczeniowe odmawiają ubezpieczania tankowców. Niektóre chińskie statki nadal przepływają przez Zatokę Perską – ale jeśli Waszyngton spróbuje je również zatrzymać, bezpośrednia eskalacja jest nieuchronna.
Wojna światowa ‚o niskiej intensywności’
Macgregor opisuje sytuację jako „trzecią wojnę światową o niskiej intensywności” – preludium do III wojny światowej. Dalsza eskalacja, taka jak abordaż chińskich tankowców, mogłaby wywołać globalną eksplozję.
Broń jądrowa to przede wszystkim broń polityczna bez zastosowania militarnego. Stalin już zdał sobie sprawę, że służy ona przede wszystkim jako środek odstraszający. Państwa nieposiadające własnego potencjału nuklearnego byłyby w rezultacie narażone. Właśnie to demonstruje obecnie Zachód: dwa mocarstwa nuklearne – Stany Zjednoczone i Izrael – zagrażają państwu nieposiadającemu broni jądrowej.
Ostrzeżenie przed strategicznym upadkiem
Podsumowując, Macgregor ostrzega, że Stany Zjednoczone pilnie potrzebują bardziej zrównoważonego przywództwa, takiego, które potrafi przebić się przez propagandę i zrozumieć świat poza własnymi granicami. Obecny kurs prowadzi do strategicznej porażki – a w Waszyngtonie mało kto zdaje się w pełni pojmować konsekwencje.
Konflikt ten to coś więcej niż wojna regionalna. Może on oznaczać koniec amerykańskiej dominacji w Zatoce Perskiej i zapoczątkować fundamentalną reorganizację globalnych relacji sił.
Ta strona internetowa opiera się na wsparciu czytelników
Czy Trump podjął złą decyzję o wojnie?
Paul Craig Roberts
Propaganda, którą Amerykanie słyszą o tym, jak mocno Waszyngton i Izrael uderzają w Iran, wydaje się nie być poparta dowodami. Wygląda na to, że Marynarka Wojenna USA, którą Trump miał użyć do eskortowania tankowców przez Cieśninę Ormuz, musiała zostać przeniesiona poza zasięg irańskich rakiet. Wygląda na to, że amerykańskie bazy w naftowych państwach-miastach już nie funkcjonują, a Stany Zjednoczone będą operować z odległych Włoch. Co więcej, retoryka Trumpa nie wspiera propagandy wojennej. Mówi teraz o wojnie w kategoriach miesięcy zamiast kilku dni, ale Stany Zjednoczone i Izrael, głupio spodziewając się szybkiego upadku Iranu, nie zgromadziły wystarczającej liczby rakiet na wojnę trwającą miesiące. Dlatego Trump zaczął wspominać o „wojskach lądowych”, których wcześniej, jak twierdził, nie było w planach. Biorąc pod uwagę ogromne rozmiary Iranu – Iran jest większy niż Francja, Niemcy, Hiszpania i Wielka Brytania razem wzięte – Stany Zjednoczone nie mają wystarczającej liczby żołnierzy i wątpliwe jest, aby Izrael zaryzykował swoją obecność. Izraelczycy sprytnie wykorzystali zachodnie wojska przeciwko Irakowi i Libii oraz siły arabskie do obalenia Syrii.
Nawet nieliczni komentatorzy, z których wielu to doświadczeni wojskowi, mówią o Rosji, Chinach czy Indiach jako mediatorach konfliktu i o tym, jak doprowadzić go do końca za pomocą mediacji. Najwyraźniej nigdy nie zastanawiali się nad tym, jak można mediatować konflikt, gdy jedna strona, izraelsko-amerykańska, zamierza zniszczyć drugą. W jaki sposób Iran zamierza mediować w tej sprawie? Dla Iranu jest to konflikt egzystencjalny. Przetrwanie Iranu jako suwerennego państwa zależy wyłącznie od zwycięstwa Iranu. Rząd irański, który poddałby się mediacji, poddałby się unicestwieniu Iranu jako państwa. Byłby to rząd zdrajców.
Nigdy nie rozumiałem, jak rząd irański mógł być tak kompletnie źle poinformowany, by sądzić, że chodzi o to, czy Iran wzbogacał uran do produkcji broni jądrowej. Kwestia nuklearna nigdy nie była niczym więcej niż pretekstem do zniszczenia Iranu. Prawdziwym problemem zawsze było usunięcie Iranu z drogi Wielkiego Izraela. Poprzednim pretekstem była „wojna z terroryzmem”, którą syjonistyczni Bush i Obama wykorzystali do zniszczenia Iraku i Libii, a która została wykorzystana do zniszczenia Syrii. Syjoniści jasno dali do zrozumienia, że ich celem jest Wielki Izrael. Sam Netanjahu i kilku izraelskich ministrów pokazywało w telewizji mapy Wielkiego Izraela, terytorium obejmującego muzułmański Bliski Wschód. To nowe określenie amerykańskiej wojny o Wielki Izrael w XXI wieku zostało zapoczątkowane przez syjonistyczny reżim Donalda Trumpa. Jak to możliwe, że rząd irański uważał, że Waszyngton jest w jakikolwiek sposób zainteresowany negocjowaniem umowy o broni niejądrowej z Iranem? Tak jak Rosja i Chiny zdają się nie rozumieć doktryny Wolfowitza, tak Iran zdaje się nie rozumieć planu Wielkiego Izraela. Nie ma żadnej możliwości, aby jakikolwiek rząd irański wynegocjował wyjście z Wielkiego Izraela. Ale spójrzmy, jak Iran ponownie oddaje zwycięską kartę i wraca do negocjacji.
Według posiadanych przeze mnie informacji, przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów USA ostrzegł prezydenta Trumpa, aby nie inicjował wojny, jeśli nie zgromadzono wystarczających zapasów broni. Jednak Trump, przekonany przez kogoś, być może Netanjahu, że wystarczy kilka pocisków i bomb, a upadek irańskiego rządu umożliwi narzucenie władzy marionetkowego władcy, takiego jak syn byłego amerykańskiego marionetkowego władcy Iranu.
Jak wiedzą moi wierni czytelnicy, zawsze obawiałem się, że syjonistyczni neokonserwatyści sprzymierzeni z Izraelem, którzy kontrolują amerykańską politykę zagraniczną od czasów George’a W. Busha, zbyt mocno naciskają na Rosję, Chiny i Iran. Plan syjonistycznych amerykańskich neokonserwatystów, zakładający amerykańską hegemonię światową i izraelską hegemonię na Bliskim Wschodzie, prowadzi do nuklearnego Armagedonu.
Moim zdaniem Rosja, Chiny i Iran są źle rządzone przez przywódców, którzy przedkładają nadzieje nad rzeczywistość i dlatego nie rozumieją, że są celem amerykańskiej i izraelskiej hegemonii. To prawie tak, jakby nigdy nie czytali doktryny Wolfowitza ani nie mieli pojęcia o syjonistycznej doktrynie Wielkiego Izraela.
Staram się zachować optymizm. Ale Rosja i Chiny, które mają powstrzymywać amerykańską neokonserwatywną agresję, całkowicie zawiodły w swoich obowiązkach. W rezultacie Putin prowadzi wojnę na Ukrainie, której nie chce wygrać. Chiny udają, że mogą uniknąć wojny, mimo że ich import ropy naftowej został zmniejszony o 50% przez wojnę, której Chiny mogłyby zapobiec. Rząd Iranu, próbując uniknąć wojny, która dla każdego inteligentnego człowieka była oczywista, po raz drugi poddał się amerykańskim „negocjacjom” i znów został oszukany i zaatakowany z zaskoczenia. Wygląda na to, że Rosją, Chinami i Iranem nie kierują ludzie kompetentni i mający kontakt z rzeczywistością. Czy zanim Rosja i Chiny ockną się i ockną, ich jedyną opcją będzie broń jądrowa?
Glenn Greenwald wskazuje na hipokryzję prezydenta Donalda Trumpa i jego zwolenników z kampanii Make Israel Great Again, którzy twierdzą, że zmiana reżimu za pomocą bomb i pocisków nie jest wojną. Prawdziwe pytanie brzmi jednak, czyj reżim zostanie zmieniony? Iranu czy Trumpa? greenwald/trump-iran-war-is-an-open-ended-regime
Twierdzenie Trumpa, że Iran to „domek z kart”, który się zawali, już okazało się błędne. Jeśli irańskie rakiety przetrwają Trumpa i Izrael, amerykańskie bazy i szatański Izrael zostaną zmiażdżone, chyba że Iran będzie miał niekompetentny rząd, który nie rozumie, że walczy o przetrwanie Iranu i głupio zgodzi się na zawieszenie broni. Dopływ ropy zostanie wstrzymany, a winą obarczony zostanie Trump. Inflacja w Ameryce wzrośnie, zatrudnienie spadnie, spadki na giełdzie wyczerpią majątek, a jeśli Trump nie będzie w stanie przekupić jakiegoś głupiego kraju, by najechał Iran (choć nie zrobiłoby to żadnej różnicy), jedyną alternatywą dla utraty twarzy jest atak atomowy na Iran lub nakazanie Izraelowi dokonania tego za zgodą prezydenta Trumpa.
Jeśli Trump będzie musiał ratować się bronią atomową, kiedy obiecano nam trzydniowy okres bez wojny, Trump i Stany Zjednoczone będą skończeni. Trump będzie skończony również, jeśli przegra wojnę z wyboru, którą głupio rozpoczął w roku wyborów parlamentarnych.
Oczywiście, nie powinniśmy tak mówić, ale fakty są faktami.
Tymczasem reżim Trumpa nadal utwierdza swoją władzę nad resztą świata. Trump jest jeszcze bardziej bezczelny w swoim twierdzeniu o hegemonii Waszyngtonu niż syjonistyczni neokonserwatyści, którzy kontrolowali amerykańską politykę zagraniczną w imieniu Izraela w XXI wieku. Zastępca sekretarza stanu oświadczył, że Waszyngton nie pozwoli Indiom stać się silnym rywalem Ameryki, takim jak Chiny. Tyle w kwestii suwerenności narodowej Indii. https://www.rt.com/india/633990-us-wont-allow-india-to/
Trump oświadcza, że „musi brać udział w wyborze następnego przywódcy Iranu”. Według Trumpa, buduje on demokrację w Iranie, ale ludzie nie mogą sami wybrać swojego przywódcy.
Trump oświadcza, że zmiana reżimu na Kubie „to tylko kwestia czasu”. Najpierw Trump zmieni reżim w Iranie, a potem zmieni reżim na Kubie.
Innymi słowy, „Prezydent Pokoju” stał się „Prezydentem Wojny”.
Traci zwolenników Trumpa. Baza Trumpa jest podzielona. Trump stracił Marjorie Taylor Green i Thomasa Masseya, swoich najskuteczniejszych zwolenników w Kongresie. Trump stracił Tuckera Carlsona, swojego najskuteczniejszego zwolennika w mediach.
Jeśli okaże się, że Trump pozwolił szatańskiemu premierowi Izraela sprowokować go do rozpoczęcia wojny, którą przegra w roku wyborów parlamentarnych, nie będzie nikogo, kto obroniłby Trumpa przed impeachmentem.
Powiedz mi, czy to świadczy o inteligencji prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Wojna, którą Trump rozpoczął w imieniu Izraela, niesie ze sobą wiele zagrożeń. Jednym z nich jest to, że aby uniknąć porażki, Trump lub Izrael mogą użyć broni jądrowej.
Pamiętajmy, że Stany Zjednoczone nie były w stanie pokonać Korei Północnej i Chin w wojnie koreańskiej. Stany Zjednoczone przegrały wojnę w Wietnamie. Stany Zjednoczone w Afganistanie nie były w stanie pokonać kilku tysięcy słabo uzbrojonych talibów. Prawdopodobieństwo, że Stany Zjednoczone pokonają kraj tak duży i pozornie spójny, jak Iran, jest niewielkie.
W każdym kraju jest pełno zdrajców, w tym w Iranie, gdzie „postępowcy” są przekupieni i opłacani przez Waszyngton i Izrael. Możliwe, że tym „postępowcom” uda się zdradzić naród irański. Jeśli im się to uda, a Iran upadnie, wzrost ego Trumpa sprawi, że kolejne cele staną się Rosja i Chiny.
Zarówno Putin, jak i Xi wystawili swoje kraje na próbę obalenia ich przez Trumpa. Każdy z nich mógłby z łatwością, niewielkim kosztem, zapobiec izraelsko-amerykańskiemu atakowi na Iran.
To było takie proste. Rosja, Chiny i Iran musiały tylko ogłosić porozumienie o wzajemnym bezpieczeństwie. Atak na jedno państwo to atak na wszystkie. Nawet egoiści tacy jak Trump i Netanjahu wiedzą, że nie mogą jednocześnie toczyć wojny z Rosją, Chinami i Iranem.
Ale Iran po raz drugi zaufał negocjacjom z Waszyngtonem, które ponownie zostały wykorzystane do podstępnego ataku na Iran. Putin wierzy, że jego „specjalne stosunki z Donaldem Trumpem” zapewnią Rosji wzajemny pakt bezpieczeństwa, który zakończy konflikt na Ukrainie. Chińskie władze najwyraźniej nie potrafią myśleć dalej niż umowy handlowe. Dlatego jeśli ten obraz przywódców Rosji i Chin jest prawdziwy, a Trump odniesie zwycięstwo nad Iranem, Trump prawdopodobnie rozpocznie większe wojny.
Przez ćwierć wieku, a właściwie dłużej, obserwowałem, jak głupi Arabowie, zajęci walką i wzajemnym wyprzedaniem, są masakrowani przez syjonistyczne siły amerykańskie, sformowane przeciwko nim przez Izrael. Przez ćwierć wieku obserwowałem, jak Rosja, Chiny i Iran nie dostrzegają śmiertelnego zagrożenia dla ich narodowego bytu, jakie stwarza Waszyngton i jego marionetkowe państwa NATO. Rosyjscy komentatorzy, tak postępowi w swoim myśleniu, łudzą się, że Rosja w jakiś sposób doprowadziła do rozłamu między Ameryką a Europą. Co za nonsens.
Poza Aleksandrem Duganem, niezwykle trudno jest znaleźć w Rosji inteligentny komentarz na temat wyzwań, przed którymi stoi kraj.
Chiny zdają się być zagubione w przekonaniu, że Chiny zwyciężają, nic nie robiąc i czekając na agresora. To działa tylko wtedy, gdy agresor współpracuje.
Być może Donald Trump, sprawdzony i niezawodny agent Izraela w czasie wojny, zostanie usunięty z urzędu po wyborach uzupełniających. Jeśli tak się stanie, perspektywa wojny nuklearnej w okresie przejściowym zmniejszy się. Jeśli nie, a Iran utrzyma władzę, Stany Zjednoczone po raz drugi w historii prawdopodobnie uciekną się do użycia broni jądrowej. Myślę, że to by wykończyło Amerykę.
Narracja Baku trzeszczy w szwach: Dowody na azerskie pochodzenie dronów z Nachiczewanu
Zaledwie tydzień po podejrzanym ataku dronem na lotnisko w Nachiczewanie, oskarżycielska konstrukcja wyprodukowana przez Azerbejdżan przeciwko Iranowi zaczyna się kruszyć.
Po „gafie” na żywo Baku TV, również artykuł armeńskiego medium Azat TV potwierdza i rozwija szczegóły incydentu, ujawniając, że użyte drony nosiły jednoznaczne znamiona azerskiej produkcji krajowej.
Armeńska telewizja Azat TV opublikowała szczegółowy reportaż analizujący zdjęcia szczątków drona wyemitowane przez azerską państwową telewizję Baku TV. Wnioski z analizy z pewnością wywołają dyskusję i rzucają cień na wiarygodność rządu Ilhama Alijewa.
„Gafa” staje się dowodem: Napis „Istehsalat Birliyi” na szczątkach drona
Centralnym elementem materiału Azat TV jest to, co wcześniej zauważył azerski dziennikarz Rahim Shaliyev: napis w języku azerskim „Istehsalat Birliyi” (oznaczający „Zjednoczenie Produkcyjne” / „Unia Produkcyjna”) – wytłoczony na kluczowych komponentach zestrzelonego urządzenia.
Jak podkreśla Azat TV, jest to „standardowy znacznik towarów produkowanych na poziomie krajowym wewnątrz Azerbejdżanu”, co „mocno wskazuje, że drony nie były produkcji zagranicznej, lecz pochodziły z azerskiego przemysłu zbrojeniowego”. Publikacja określa to odkrycie – dokonane przez medium tak ściśle związane z rządem azerskim – jako „znaczącą i wstydliwą gafę”.
Azat TV zwraca też uwagę, że zdjęcia i klipy wideo z Baku TV,„szeroko rozpowszechnione”,wyraźnie pokazują szczątki z tymi oznaczeniami, co stoi w bezpośredniej sprzeczności z oficjalnymi oskarżeniami kierowanymi pod adresem Teheranu.
The drone allegedly sent by Iran has the Azerbaijani words “İstehsalat Birliyi” (“Production Association”) written on it. This can be clearly seen in the footage released by Azerbaijan’s propaganda outlet, Baku TV, showing the downed drone.
I lettori hanno aggiunto informazioni contestuali
The Azerbaijani text appears on a plastic bag containing drone debris, not on the drone itself. This can be seen in the same Baku TV video referenced in the post: youtube.com/shorts/riLezuu…
Odkrycie następuje w momencie bardzo silnego napięcia dyplomatycznego. Kilka dni temu, ambasador Iranu w Azerbejdżanie, Mojtaba Damirchilou, w wywiadzie dla Baku TV (przytoczonym przez Report.az) wzywał do współpracy dwustronnej w wyjaśnieniu sprawy, stwierdzając: „Dlatego konieczne jest, aby obie strony pracowały razem: my potrzebujemy informacji, które macie wy, a wy potrzebujecie informacji, które mamy my”.
Pomimo owego apelu o przejrzystość, rząd azerski – za pośrednictwem prezydenta Ilhama Alijewa i podległych mu mediów – utrzymywał twardą linię oskarżeń, domagając się przeprosin i ukarania Iranu. Teraz, wobec dowodów na krajowe pochodzenie dronów, stanowisko Baku staje się coraz trudniejsze do obrony.
Implikacje: fałszywa flaga czy wewnętrzny błąd?
Opisana sytuacja otwiera drzwi do niepokojących scenariuszy na temat tego, co się wydarzyło:
Operacja pod fałszywą flagą – najcięższa hipoteza zakłada, że był to celowy akt przeprowadzony przy użyciu własnych dronów azerskich, mający stworzyć casus bellilub uzasadnić zaostrzenie polityki bezpieczeństwa, a przy okazji zyskać sympatię zachodnich mediów przeciwko Iranowi.
Nieudana operacja wewnętrzna – inna możliwość to nieudana akcja wewnętrzna lub zwykły błąd, po którym rząd próbował nieudolnie zrzucić winę na czynnik zewnętrzny, zanim zebrał pełne informacje.
Poważna niekompetencja – najmniej dramatyczna, choć i tak kompromitująca wiarygodność Baku wersja mówi, że władze oskarżyły Iran na podstawie błędnych informacji, bez przeprowadzenia właściwych weryfikacji, a państwowa machina propagandowa (przede wszystkim Baku TV) nieumyślnie ujawniła pomyłkę.
Azat TV kończy podkreślając, że „ujawnienie dokonane przez organ informacyjny tak ściśle powiązany z rządem azerskim” komplikuje zrozumienie dynamiki bezpieczeństwa na obszarze południowego Kaukazu i uwypukla „kluczowe znaczenie niezależnej weryfikacji w regionach podatnych na geopolityczne komplikacje”. Również irańskie agencje informacyjne Tasnim News i Islam Times już podchwyciły sprawę, prezentując ją z perspektywy irańskiej.
„Myślę, że wojna jest już praktycznie skończona. Nie mają marynarki wojennej, łączności, sił powietrznych” – powiedział Trump telefonicznie w rozmowie z CBS News, powtarzając oceny zniszczeń poniesionych w bitwie, które przedstawił w poprzednich dniach. Źródło.
Marynarka wojenna i lotnictwo Iranu nie odegrały w tej wojnie żadnej znaczącej roli. Nawet gdyby USA zakończyły swoje zbrodnicze ataki na Iran, nikt nie zabroni Iranowi wysyłać kolejne rakiety na bazy wojskowe Stanów Zjednoczonych w rejonie Zatoki Perskiej i do Izraela.
„Bo do tanga trzeba dwojga”. Jednostronna decyzja agresora nie zakończy tej rozpętanej przez koalicję Epsteina wojny.
Kiedy sześć lat temu w czasie, gdy Trump wysłał w kierunku Bagdadu rakietę, która zabiła irańskiego generała Kasema Sulejmaniego, jeździłem samochodem po ulicach Tel Awiwu i nie przyszło mi nawet do głowy, że te ulice mogą w przyszłości tak wyglądać:
Aktualne zdjęcie jednej z ulic Tel Awiwu.
Bombardowanie Izraela jest najważniejszą bronią przeciwko terroryzmowi tego państwa. Blisko 80 lat ten zaborczy karzeł syjonizmu narzuca swoją wolę wszystkim sąsiadom, aż doszło do wielkiej wpadki: zaatakowali państwo, które potrafi się odwzajemnić.
Wystarczyło kilka dni, by Tel Awiw wyglądem przypominał krajobraz Strefy Gazy.
Przyzwyczajeni do walki z „terroryzmem” i poskramianiem gojów syjoniści nie odbierają spadających rakiet na ich miasta jako karę. To jest ich droga do panowania nad światem podludzi, których nazywają gojami.
Minister Ben-Gvir – zwolennik wielkiego Izraela uciskającego wszystkie pobliskie nacje, uskarża się, że żadna organizacja charytatywna nie stanie w obronie krzywdzonych Żydów.
Ben_Gvir: „Gdzie są organizacje zajmujące się prawami człowieka w obliczu tego, co dzieje się w Izraelu? Te organizacje straciły swoją neutralność”.
Kiedy budowano kanał Sueski, podobną logikę prezentował Kali w książce Sienkiewicza: Jeśli ktoś Kalemu zabrać krowy, to jest zły uczynek. Dobry — to jak Kali zabrać komu krowy.
Niektórzy z nich tańczyli tydzień temu. Dzisiaj kryją się na stacjach metra przed irańskimi rakietami. Źródło: Telegram 09.03.2026 r. 18:38.
Trump przerażony grożącym upadkiem giełdy próbuje swojej wypróbowanej taktyki wycofania się, jak to było w po ogłoszeniu wielkiego dnia wojny celnej w kwietniu. Tym razem może to na chwilę złagodzić spadki indeksów na giełdzie. Kiedy dotrze do inwestorów, że nie ma on żadnej kontroli nad wojną, którą rozpętali pro-syjonistyczni globaliści, wtedy nikt nie będzie już reagował na słowa „wybawiciela” Izraela..
Henry Kissinger kiedyś powiedział: „Bycie wrogiem Ameryki może być niebezpieczne, ale bycie jej przyjacielem jest fatalne” (ang. It may be dangerous to be America’s enemy, but to be America’s friend is fatal).
Osobisty udział Trumpa w wyborze nowego przywódcy Iranu. Zapewne mówili po persku – stąd taki wybór.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
W czasach, gdy niezadeklarowane wojny i agresja prewencyjna stały się smutną normą, były oficer piechoty morskiej USA i inspektor ds. broni ONZ Scott Ritter analizuje obecną eskalację napięć na Bliskim Wschodzie w rozmowie z sędzią Andrew Napolitano.
9 marca 2026 roku określił trwający konflikt z Iranem jako strategiczną porażkę USA – upokorzenie, które może zwiastować koniec amerykańskiej hegemonii. Ritter postrzegał te wydarzenia nie tylko jako porażkę militarną, ale także jako moralny i geopolityczny punkt zwrotny.
Nieudana zmiana reżimu
Konflikt rozpoczął się jako próba zmiany reżimu w Teheranie, ale stało się dokładnie odwrotnie: irański reżim okazał się bardziej odporny i odporny.
Ritter podkreśla, że Republika Islamska posiada struktury konstytucyjne, mechanizmy kontroli i równowagi oraz głębokie korzenie społeczne. Zabójstwa poszczególnych przywódców – takie jak wezwanie Trumpa do zabicia nowego Najwyższego Przywódcy – tego nie zmieniają.
Zamiast tego wojna wzmocniła irańskie władze i ostatecznie zniweczyła cel zmiany reżimu.
Atak na szkołę dla dziewcząt
Centralnym skandalem, który Ritter opisuje szczegółowo, był atak na szkołę dla dziewcząt w południowym Iranie pierwszego dnia wojny.
Amerykańskie pociski manewrujące Tomahawk początkowo uderzyły w puste magazyny, szpital, a na końcu w szkołę. Po pierwszej fali system namierzania celu – oparty na sztucznej inteligencji bez ingerencji człowieka – zdecydował się na drugą falę („podwójne uderzenie”).
Pocisk manewrujący z głowicą termobaryczną uderzył w dom modlitwy, z którego ewakuowano nauczycieli i ocalałych uczniów, a rodzice odbierali swoje dzieci. W rezultacie zginęło co najmniej 170 dzieci, wiele zostało poparzonych do tego stopnia, że nie dało się ich rozpoznać.
Ritter oskarża sekretarza obrony Pete’a Hegsetha o uchylenie w 2023 roku polityki łagodzenia szkód wyrządzonych ludności cywilnej, która nakazywała gruntowną analizę celów do użytku cywilnego. Zamiast tego polityka opierała się na automatyzacji opartej na sztucznej inteligencji, ignorując znane obiekty cywilne.
Trump publicznie twierdził, że Iran zbombardował szkołę – kłamstwo lub dezinformacja, którą Ritter uważa za dowód odpowiedzialności karnej przywódców USA. Hegseth musi zostać usunięty ze stanowiska i oskarżony.
Sytuacja militarna
Militarnie Stany Zjednoczone już zostały pokonane. Iran nie wyczerpał jeszcze swoich rezerw rakietowych i planuje kolejny etap eskalacji.
Amerykańskie systemy obrony powietrznej (Patriot PAC-3, THAAD) są niemal wyczerpane, radary zniszczone, a okręty odsłonięte. Izrael pozostaje bezbronny: irańskie rakiety niedawno uderzyły w dom Benjamina Netanjahu, dom Itamara Ben-Gvira oraz w źródło zasilania Tel Awiwu.
Cenzura uniemożliwia światu zobaczenie pełnego obrazu sytuacji, ale wyciekają nagrania wideo i raporty. Iran ogłosił użycie ciężkich rakiet z głowicami o masie co najmniej jednej tony – Tel Awiwowi grozi zniszczenie na miarę Strefy Gazy.
Zwycięzcy geopolityczni
Geopolitycznie, oś Rosja-Chiny odnosi największe korzyści. Rosja pozycjonuje się jako stabilny dostawca energii, podczas gdy Chiny występują jako potencjalny mediator.
Oba kraje widzą w słabości USA szansę: amerykańska potęga militarna w Zatoce Perskiej jest sparaliżowana, bazy takie jak Al Udeid są bezużyteczne, a Piąta Flota nie ma portu macierzystego.
Iran domaga się całkowitego wycofania sił USA z regionu, zniesienia sankcji i być może rezygnacji z izraelskiego programu nuklearnego w zamian za ustępstwa dotyczące własnego programu nuklearnego. Eskalacja konfliktu nuklearnego ze strony Izraela byłaby samobójstwem – Iran mógłby wyprodukować i rozmieścić broń jądrową w ciągu kilku dni.
Dlaczego Iran nie chce zawieszenia broni
Irański minister spraw zagranicznych odrzucił dwie amerykańskie oferty zawieszenia broni: Zwykłe zawieszenie broni oznaczałoby jedynie zresetowanie mapy, bez uwzględnienia poniesionych ofiar.
Iran osiągnął strategiczną przewagę i wykorzysta ją do wymuszenia trwałego pokoju – na własnych warunkach. Trump może spróbować ogłosić „zwycięstwo” i wycofać się, dokonując zamachu na nowego Najwyższego Przywódcę, ale Iran na to nie pozwoli.
Wniosek Rittera
Ritter wyciąga druzgocący wniosek: Stany Zjednoczone prowadziły wojnę agresywną, łamiąc prawo międzynarodowe, dopuściły się masakry ludności cywilnej i wpisały się w szeregi państw będących historycznymi zbrodniarzami wojennymi.
Hegemonia się chwieje: Chiny i Rosja zyskują na wpływach, Indie i Europa cierpią z powodu kryzysów energetycznych, a globalna gospodarka chwieje się. Cena arogancji i nieznajomości prawa międzynarodowego jest wysoka – i może oznaczać koniec jednobiegunowego porządku świata.
Czy Trump to dostrzeże, czy też zaostrzy sytuację, pozostaje niewiadomą. Ale dla Rittera jedno jest pewne: ta wojna jest przegrana, a Iran może być katalizatorem, który ostatecznie przełamie dominację USA.
„Walczę z nimi (Amerykanami – autor) już od roku. Ci głupcy zginą z powodu własnej technologii, myślą, że wojnę można wygrać samymi bombardowaniami. Będą zwiększać swoją potęgę techniczną i utkną w niej. Zniszczy ich ona jak rdza. Uznają, że wszystko im wolno”.
Z rozmowy Stirlica z niemieckim generałem w pociągu. „Siedemnaście chwil wiosny”.
Przeczytałem kilka komentarzy do poprzedniego materiału. I zdecydowałem, że nadszedł czas, aby nieco poszerzyć spojrzenie na problemy Amerykanów i Izraelczyków w Iranie. Obecnie w prasie, zwłaszcza zachodniej, pełno jest materiałów, które tworzą obraz niemal zwycięstwa Stanów Zjednoczonych nad reżimem irańskim. Oczywiste jest, że zarówno Amerykanie, jak i Izraelczycy „wpadli w pułapkę”, którą sami zastawili na irańskie władze.
Doktryna włoskiego generała Giulio Duerre z czasów I wojny światowej już nie działa… Ale konieczne jest stworzenie przynajmniej iluzji zwycięstwa. W przeciwnym razie mogą zapytać o miliard dolarów dziennych wydatków. Taka jest cena wojny dla USA… Nie bez powodu zacząłem ten materiał cytatem z genialnego radzieckiego filmu „Siedemnaście chwil wiosny”. Ustami bezimiennego niemieckiego generała przemawiał sam Semenow. Mówił o przyszłych wojnach. O tym, że ostatecznie, kiedy armia zamieni się w system zrobotyzowanej techniki i uzbrojenia, sterowany sztuczną inteligencją, zwycięży dzikus z pałką! Który nie będzie korzystał z pomocy maszyn, a po prostu uderzy z pozycji, którą maszyny uznają za nieistotną.
Pamiętacie wojnę w Jugosławii i szczątki najdroższego, najbardziej wypełnionego elektroniką i różnymi systemami bezpieczeństwa, „niewidzialnego dla POW” i tak dalej, samolotu? Kto zrzucił ten miliard dolarów z nieba? Jakiś wyrafinowana system? Nie, ten sam „dzikus, doskonale władający pałką”. Mniej więcej to samo obserwujemy dzisiaj na niebie Ukrainy i Iranu. Dron o wartości 10-30 tysięcy jest zestrzelony przez parę rakiet za milion dolarów. Skutecznie…
Dzisiaj postanowiłem nie angażować się w ogólną dyskusję, a po prostu opowiedzieć o moim spojrzeniu na zaistniałą sytuację. Zacznę od najprostszego. Czy Stany Zjednoczone i Izrael osiągnęły cele, które postawiły sobie na początkowy okres wojny? Czy zniszczono infrastrukturę? Nie. Czy zniszczono system zarządzania państwem i armią? Nie. Czy osiągnięto dominację w powietrzu, o której Trump mówi praktycznie codziennie? Nie!
Prawdopodobnie uważni czytelnicy zauważyli już, jak zmniejszyła się liczba „zdalnych” ataków ze strony USA i Izraela. Obrońcy powietrzni Persów okazali się znacznie skuteczniejsi, niż sądzono w amerykańskich i izraelskich sztabach. I odwrotnie, własna obrona powietrzna nie zapewniła pożądanego rezultatu ani Izraelowi, ani amerykańskim bazom wojskowym i obiektom.
Teraz bohaterami muszą być piloci! Coraz częściej pojawiają się doniesienia o bezpośrednich bombardowaniach obiektów przez samoloty. Oznacza to, że piloci są teraz zmuszeni do pracy w strefie rażenia systemów obrony przeciwlotniczej. To wielokrotnie zwiększa ryzyko utraty samolotów i pilotów. Teoretycznie można powiedzieć, że nowoczesny samolot jest w stanie wykryć na czas naprowadzanie rakiet przeciwnika i uniknąć uderzenia. Tak, jest w stanie!
Zarówno samoloty, jak i helikoptery posiadają doskonałe systemy wykrywania. Jednak systemy te działają tylko przeciwko nowoczesnym, podobnie jak lotniczym, wypełnionym elektroniką systemom naprowadzania. Wyobraźmy sobie najbardziej banalną sytuację. Śmigłowiec bojowy otrzymuje salwę pocisków z ZSU z naprowadzaniem optycznym. Kiedy zadziała system wykrywania? Zauważcie, że nie chodzi o nowoczesny kompleks OPC, ale o instalację z czasów II wojny światowej…
Sytuację z lotnictwem „sojuszników” podałem tylko jako przykład. Jestem przekonany, że amerykańscy generałowie rozumieją wszystkie ryzyko. Co więcej, zgadzam się z jednym stwierdzeniem prezydenta Trumpa. Chodzi mi o to, że „Stany Zjednoczone jeszcze nie rozpoczęły” poważnej wojny. Rzeczywiście, z każdym dniem coraz wyraźniej widać, że wojna będzie dość długa. Stany Zjednoczone aktywnie naciskają na swoich wasali, aby wciągnąć ich do wojny i stworzyć swego rodzaju koalicję wrogów Iranu w regionie.
„Rosyjska droga” dla USA…
Coraz bardziej przekonuję się, że Stany Zjednoczone idą dziś „rosyjską drogą”. Tą samą „drogą”, którą my podążamy od 2022 roku. Wydarzenia się powtarzają. Być może z pewnym „amerykańskim kolorytem”, ale ogólnie rzecz biorąc, Amerykanie zaczynają rozumieć, że czasy wojen w stylu „rzucamy czapkami” minęły. Podobnie jak my cztery lata temu, Stany Zjednoczone powoli dochodzą do zrozumienia tego, o czym mówili i mówią wielu teoretycy wojskowości od czasów starożytnych. Mam na myśli „generałowie przygotowują się do minionej wojny”.
Wspomniałem powyżej o doktrynie generała Duwego. Jest to dość prosta i zrozumiała doktryna. Przed rozpoczęciem ofensywy zrównaj z ziemią tyły przeciwnika i LBS za pomocą lotnictwa. Pozbaw przeciwnika nie tylko rezerw, ale także chęci do walki. Niech twoja piechota spotka nieprzygotowanego do obrony wroga, a rozproszone, zdemoralizowane grupy żołnierzy, którzy będą marzyć o wzięciu do niewoli.
W walkach z bandami taka taktyka działała, ale w przypadku armii, która zna twój sposób prowadzenia wojny, niestety… Przypomnę, że Stany Zjednoczone szybko i skutecznie przeprowadziły operację w Wenezueli. Przy minimalnych stratach, efektownie pod względem PR. Jak zareagowało amerykańskie społeczeństwo? „Tak, jesteśmy silni i wielcy. Potrafimy! Nikt nie jest w stanie nam się przeciwstawić!”.
A teraz przejdźmy do naszej niedawnej historii. Pamiętacie Kazachstan ze stycznia 2022 roku? Operację rosyjskiej armii mającą na celu przywrócenie porządku w tym kraju? Podobne? Nawet reakcja społeczeństwa jest podobna. Ta „skuteczność” również nam zaszkodziła.
Politycy byli przekonani, że nie dojdzie do poważnej wojny na Ukrainie. Szybko, przy minimalnych stratach, zajmiemy kluczowe obiekty, a następnie, drogą dyplomatyczną, obalimy faszystowski reżim. Tak, można znaleźć różnice. W przeciwieństwie do Amerykanów nie przygotowywaliśmy się długo. Nie wydawaliśmy pieniędzy na te przygotowania. Stany Zjednoczone przez wiele lat, ustami kilku prezydentów, mówiły o chęci obalenia irańskiego reżimu drogą militarną.
Tak, mówili, ale rozumieli, że Persowie to nie Arabowie. Rozumieli potencjał Iranu! Żaden prezydent przed Trumpem nie zdecydował się na otwartą operację wojskową w tym kraju. To, co działało w innych krajach, w Iranie „zawodziło”. Wśród generałów prawie nie było zdrajców. Społeczeństwo popierało rząd, a z niezadowolonymi doskonale radził sobie Korpus Rewolucji Islamskiej. Sankcje, którymi przez wiele dziesięcioleci obarczano Irańczyków, nie działały tak, jak powinny…
O „podobieństwie” sytuacji można mówić długo. O tych drobiazgach, które rozwiązujemy już od lat, a teraz będą musieli rozwiązać Amerykanie. Ale co jest najważniejsze w tej sytuacji? Wydaje mi się, że nikt nie wymyślił nic nowego w dziedzinie wojskowości. Najważniejsze jest to, czym zajmują się armie większości państw w „czasie pokoju” – testowaniem swoich żołnierzy w różnych konfliktach zbrojnych. Oficjalnie lub nieoficjalnie rozumieją problemy, które rodzi każda nowa wojna. Tak było zawsze. I tak będzie zawsze. To aksjoma.
Pamiętacie, jak jeszcze niedawno „śpiewaliśmy pochwały” dronom? I dziś wielu nadal to robi. Nowa broń, która zrewolucjonizowała naukę wojskową. Ale pamiętajcie o tych, dzięki którym zdobywamy miasta. O tych, bez których zwycięstwo jest po prostu niemożliwe. O szturmowcach, o tej samej piechocie, która podnosi flagi swoich oddziałów i pododdziałów nad wyzwolonymi miastami. Można przez lata bombardować pozycje wroga dronami, lotnictwem, artylerią, ale dopóki nie pojawi się tam zwykły żołnierz piechoty, dowolnej piechoty — motostrzelec, kazak, spadochroniarz, żołnierz piechoty morskiej, milicjant, to są to tylko ostrzały…
Z czym zmagają się dziś Amerykanie i Izraelczycy? Przede wszystkim jest to „cena wojny”. Drogie uzbrojenie, które armia jest zmuszona wydawać na „grosze” analogiczne do wroga. Pisałem już o rakietach Shahid za 30 tysięcy dolarów, na które wydaje się rakiety „patrioty” za 1 milion dolarów za sztukę. Są też nowoczesne rakiety, są samoloty, których każdy lot kosztuje tyle, ile roczny budżet małego miasteczka.
Innym problemem jest skuteczność techniki i uzbrojenia. Przypomnę o ruchu (mówię to już w pełni świadomie) wojskowych wynalazców na froncie. Ile już dali armii do dziś. I ile jeszcze dadzą. To nie są teoretycy z gabinetów, to praktycy, dla których takie rozwiązanie jest czasem warte życia. Przypomnijcie sobie, jak na początku tego ruchu wynalazki nie były nawet rozpatrywane z powodu biurokratycznych opóźnień i jak wygląda to dzisiaj. Amerykanie dopiero muszą przejść tę drogę.
Przykładów na dziś wystarczy. Format artykułu nie pozwala na pisanie „powieści”. Jaki wniosek można wyciągnąć z wydarzeń, które już mają miejsce na frontach wojny irańskiej? Oczywiście na poziomie zwykłego obywatela.
Amerykanie, biorąc pod uwagę ich potęgę militarną i gospodarczą, oczywiście mogą zniszczyć Iran. Z ogromnymi stratami w każdym znaczeniu tego słowa. Persowie rozumieją, że jest to wojna mająca na celu zniszczenie ich kraju, ich wiary. Będą walczyć desperacko. Ale… Ameryka musi zdecydować, czy gra jest warta świeczki. Czy Izrael jest wart tych strat, które poniesie społeczeństwo amerykańskie w imię mitycznego wsparcia „demokracji” w Izraelu. Zdecydować, czy potrzebują nowej armii za taką cenę.
Dla nas ta kwestia w ogóle nie ma znaczenia. Rozumiemy, że jesteśmy otoczeni przez wrogów. Pamiętamy, jak zakończyły się wszystkie nasze próby zaprzyjaźnienia się z byłymi wrogami, poświęcając własną gospodarkę. Pamiętamy o radzieckiej Bałtyce, która w krótkim czasie stała się najgorszym wrogiem, pamiętamy o byłych krajach „światowego systemu socjalizmu”, których radzieckie uzbrojenie zostało przekazane naszym wrogom na Ukrainie.
Amerykanie nigdy nie znali wojny na swoim terytorium. Nie liczy się wojna domowa, której zwycięstwo Ameryka świętuje co roku, kiedy to kilkunastu osadników przeciwstawiło się kilkudziesięciu Indianom. Dla nich armia jest raczej zabawką, która pomaga zabić nudne wieczory przed telewizorem, oglądając swoich bohaterów ratujących świat gdzieś tam, w Europie, w Chinach, w Rosji lub w ogóle w kosmosie. A koszty modernizacji tej armii to rzeczywistość. Rzeczywistość w sąsiednim supermarkecie, na sąsiedniej stacji benzynowej…
Podsumowanie, nie dla Rosji i Ameryki
Chciałbym zakończyć ten materiał w nieco nietypowy sposób. Rzecz w tym, że na świecie nie ma dwóch, ale trzy „wielkie mocarstwa”. Jednak w tym materiale mowa była tylko o dwóch. A co z Chinami? Czyżby w Pekinie nie rozumiano, że chińska armia również musi się zmienić? Rozumieją. Ale ponownie idą, zgodnie z tradycją tego kraju, „swoją drogą, uwzględniając specyfikę Chin”.
Prawdopodobnie większość czytelników widziała zdjęcia z obchodów chińskiego Nowego Roku. Egzotyka zawsze przyciąga uwagę. Chciałbym jednak zwrócić uwagę na jeden aspekt, o którym dziś mało się mówi. Chodzi o występy chińskich robotów. Tańce, pokazy elementów wushu i inne.
Moim zdaniem Chiny zdecydowały się rzeczywiście pójść trzecią drogą. Zachowując tradycyjną armię, nie burząc już ukształtowanego systemu, Pekin tworzy nie automatyczne systemy pomocników żołnierzy, ale samych żołnierzy. Roboty, które już istnieją, są w stanie wykonywać pewne podstawowe zadania na froncie. Ale nauka rozwija się w szalonym tempie.
Myślę, że w perspektywie w ChRL pojawią się roboty szturmowe, roboty – wąscy specjaliści i inne. Cóż, jeśli rozwój nauki i produkcji pozwala podążać tą drogą, to dlaczego nie? Dzisiaj marzenie, jutro rzeczywistość. Dzisiaj fantastyka, jutro codzienność… Zobaczymy…
Powiedzenie „Zemsta najlepiej smakuje na zimno” pochodzi z języka francuskiego („La vengeance se mange froide”) i pojawiło się w XIX-wiecznej literaturze angielskiej. Większość Amerykanów nie zna francuskiego pochodzenia tego powiedzenia. Weszło ono do kultury popularnej dzięki Star Trekowi. W filmie „Star Trek II: Gniew Khana” (1982) Khan Noonien Singh wypowiada tę kwestię podczas napiętej rozmowy wideo z admirałem Kirkiem.
Ach, Kirk, mój stary przyjacielu… znasz klingońskie przysłowie? „Zemsta to danie, które najlepiej smakuje na zimno”. I jest bardzo zimna… w kosmosie.
=================================================
W obliczu eskalacji wojny z Iranem, Rosja ma silną pozycję do negocjacji z Radą Współpracy Zatoki Perskiej (GCC), która podporządkowała się Stanom Zjednoczonym i umożliwiła swoją dominację militarną w Zatoce Perskiej na korzyść Izraela, oraz z Indiami, które wykorzystały swoją długoletnią przyjaźń z Rosją, aby zyskać przychylność Izraela kosztem Iranu, członka BRICS. Rosja wysłała jasny sygnał dyplomatyczny do obu państw.
Podczas spotkania ambasadorów w Moskwie 5 marca 2026 roku Siergiej Ławrow zwrócił się do ambasadorów państw Zatoki Perskiej, którzy przybyli do Moskwy z prośbą o interwencję Putina w celu zakończenia irańskich działań wojskowych w odwecie za niespodziewany atak Izraela i Stanów Zjednoczonych. Wydarzenie miało rzekomo koncentrować się na kryzysie na Ukrainie, zagrożeniach cyfrowych i międzynarodowym bezpieczeństwie informacyjnym, ale Ławrow poświęcił sporo uwagi eskalacji konfliktu na Bliskim Wschodzie, a w szczególności amerykańsko-izraelskim atakom wojskowym na Iran oraz irańskim działaniom odwetowym przeciwko państwom Zatoki Perskiej.
Według doniesień, ambasadorzy Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) wezwali Rosję do wywarcia presji na Iran, aby ten zaprzestał ataków rakietowych i dronów na swoje terytorium lub nad nim (np. na cele powiązane z USA i Izraelem) oraz stanowczo odrzucił jednostronne działania. Ławrow odrzucił te żądania w niezwykle energicznej demonstracji. Nagranie z jego przemówienia można znaleźć poniżej.
Ławrow rozpoczął od złożenia kondolencji z powodu ofiar cywilnych i zniszczeń infrastruktury cywilnej w państwach Zatoki Perskiej spowodowanych trwającym konfliktem. Natychmiast jednak skrytykował wybiórczą krytykę Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC). Zapytał, czy Rada potępiła „ amerykańsko-izraelską wojnę agresji przeciwko Iranowi ” lub konkretne incydenty, takie jak zabójstwo 170 uczennic w Minab przez działania USA i Izraela. Auć!
Następnie podkreślił ich hipokryzję, gdyż wywierają presję tylko na Iran, nie potępiając jednocześnie w równym stopniu podżegaczy (Stanów Zjednoczonych i Izraela), i zauważył, że zaakceptowanie takiego żądania oznaczałoby zaakceptowanie pierwotnej agresji.
Ławrow twierdził, że trwające działania USA i Izraela mają na celu wbicie klina między Iranem a jego arabskimi sąsiadami (państwami Rady Współpracy Zatoki Perskiej) i zauważył, że działania te są próbą sabotowania ostatnich pozytywnych trendów normalizacyjnych (np. pojednania między Arabią Saudyjską a Iranem, zaangażowania ZEA w sprawy Iranu).
Opowiadał się za jednolitą i zrównoważoną odpowiedzią międzynarodową: natychmiastowym zaprzestaniem wszelkich działań wojennych (nie tylko irańskich), polityczno-dyplomatycznym rozwiązaniem konfliktu i ochroną uzasadnionych interesów bezpieczeństwa wszystkich państw Zatoki Perskiej.
Przypomniał ambasadorom, że Rosja od ponad 20 lat promuje koncepcję zbiorowego bezpieczeństwa w Zatoce Perskiej i docenił wysiłki Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej w tym zakresie (np. rozmowy trójstronne w Abu Zabi). Na zakończenie wezwał Radę Współpracy Państw Zatoki Perskiej i inne podmioty do przyłączenia się do apeli o deeskalację i odrzucenia wybranych rezolucji ONZ (np. wszelkich projektów zgłoszonych przez Bahrajn, które potępiają wyłącznie Iran). Bez bezpośredniej groźby, Ławrow jasno dał do zrozumienia Radzie Współpracy Państw Zatoki Perskiej, że Rosja oczekuje, że pociągnie Izrael i Stany Zjednoczone do odpowiedzialności za kryzys gospodarczy, z którym Rada się zmaga.
A potem są Indie. Niedawna wizyta premiera Narendry Modiego w Izraelu była niefortunnie zaplanowana, ponieważ miała miejsce trzy dni przed izraelsko-amerykańskim atakiem na Iran. Pomimo bycia członkiem-założycielem BRICS, Indie zorganizowały podniesienie poziomu stosunków indyjsko-izraelskich z „partnerstwa strategicznego” do „ specjalnego partnerstwa strategicznego na rzecz pokoju, innowacji i dobrobytu ”.
Modi podpisał 16 porozumień i ogłosił 11 wspólnych inicjatyw w takich obszarach jak obronność (wspólny rozwój/produkcja z transferem technologii), technologie krytyczne/nowoczesne (pod kierownictwem doradców ds. bezpieczeństwa narodowego), cyberbezpieczeństwo (Indyjsko-Izraelskie Centrum Doskonałości Cybernetycznej w Indiach), rolnictwo, gospodarka wodna, mobilność siły roboczej (wsparcie dla ponad 50 000 indyjskich pracowników w Izraelu w ciągu pięciu lat), kultura, edukacja i wiele innych.
Modi i Netanjahu ogłosili postępy w negocjacjach w sprawie umowy o wolnym handlu (pierwsza runda została zakończona, a kolejna zaplanowana jest na maj; Modi oświadczył, że porozumienie zostanie osiągnięte „wkrótce”). Potwierdził również ścisłą współpracę Indii z Izraelem w dziedzinie obrony i walki z terroryzmem, w tym w zakresie potencjalnych transferów technologii, takich jak technologia Żelaznej Kopuły. Moment nie mógł być gorszy. Uniżające zachowanie Modiego w Izraelu było bezpośrednią zniewagą dla pozostałych członków BRICS. Propagowanie serdecznych relacji z krajem winnym ludobójstwa spotkało się z niewielkim entuzjazmem ze strony pozostałych członków BRICS.
Izraelsko-amerykański atak na Iran, członka BRICS, stworzył potencjalnie katastrofalny problem gospodarczy dla Modiego i Indii. Indie importują większość ropy naftowej (około 85–88% całkowitego zużycia) z powodu ograniczonej produkcji krajowej. Według obecnych danych (początek 2026 r.) indyjski import ropy naftowej wynosi średnio około 5 milionów baryłek dziennie. Kraje Zatoki Perskiej (głównie Irak, Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA), Kuwejt i Katar; sporadycznie inni dostawcy z Bliskiego Wschodu) są kluczowym źródłem surowca, szczególnie poprzez Cieśninę Ormuz , przez którą przechodzi znaczna część tych dostaw. De facto irańska blokada Cieśniny Ormuz stworzyła kryzys dla Indii.
Wojna z Iranem dała Rosji ogromny wpływ na Indie. Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow podkreślił 6 marca 2026 roku, że Rosja nie opublikuje konkretnych danych dotyczących eksportu ropy naftowej do Indii z powodu „zbyt dużej liczby krytyków” i obaw o bezpieczeństwo. Stało się to w odpowiedzi na doniesienia o potencjalnie dużych dostawach (np. do 22 milionów baryłek tygodniowo) w obliczu niedoborów dostaw w Indiach. Pieskow zauważył również, że wojna z Iranem znacznie zwiększyła popyt na rosyjskie surowce energetyczne i umocniła pozycję Rosji jako wiarygodnego dostawcy ropy i gazu.
Zamiast porzucić Indie, Rosja podkreśliła swoją gotowość do wsparcia tego kraju – ale nie bez czegoś w zamian. Źródła donosiły na początku marca (około 4 marca), że Rosja jest gotowa przekierować dostawy ropy (np. około 9,5 miliona baryłek w pobliżu wód indyjskich) i potencjalnie zwiększyć udział Indii w rosyjskim imporcie ropy naftowej nawet do 40%. Wicepremier Rosji Aleksandr Nowak wspomniał, że w związku z kryzysem otrzymał „sygnały ponownego zainteresowania” ze strony Indii większymi wolumenami importu.
W obliczu rosnącego popytu na rosyjską ropę Urals, Rosja dyplomatycznie przypomniała Indiom o konsekwencjach zdrady przyjaciela. Przed atakiem na Iran Rosja sprzedawała ropę Indiom z dużymi rabatami (10–13 USD poniżej ceny ropy Brent sprzed konfliktu). Chociaż Rosja obiecała Indiom wsparcie w rekompensowaniu strat ropy z Zatoki Perskiej, poinformowała premiera Modiego, że Indie będą musiały zapłacić premię w wysokości 4–5 USD ponad cenę ropy Brent za dostawy w marcu/kwietniu. Odzwierciedla to raczej mechanizmy rynkowe niż wyraźne zobowiązania do dalszych rabatów; niektóre doniesienia sugerują, że Rosja traktuje tę sprawę raczej jako „umowę biznesową” bez wcześniejszych, opartych na przyjaźni ustępstw.
To tylko spekulacja, ale myślę, że Modi rozważy ponownie porozumienia zawarte z Izraelem… zwłaszcza jeśli Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta przez sześć miesięcy lub dłużej. Co o tym myślisz?
Doniesienia sugerują, że administracja prezydenta Donalda Trumpa wpadła w panikę, ponieważ nowe irańskie władze, w świetle swojej zdecydowanej i skutecznej odpowiedzi militarnej, rozwiały niezachwiane oczekiwania Trumpa co do wojny trwającej zaledwie kilka dni i triumfalnego zwycięstwa USA.
Podobnie jak na początku 12-dniowej wojny w czerwcu ubiegłego roku, brutalne ataki amerykańsko-syjonistyczne na przywódców politycznych i wojskowych, polegające na dekapitacji, zakończyły się niepowodzeniem. Chociaż amerykańsko-syjonistyczni przestępcy międzynarodowi odnieśli sukces, zgodnie z oczekiwaniami, w zabójstwach kilku czołowych irańskich przywódców, którzy szybko zostali zastąpieni przez nie mniej skutecznych, młodszych ludzi, którzy teraz realizują plan opracowany przez dekady i uderzają w napastników z zabójczą siłą.
Różnica w porównaniu z czerwcem 2025 roku polega na tym, że Irańczycy nie okazują teraz żadnych zahamowań (dla nich to wojna egzystencjalna, podczas gdy dla USA to wojna arbitralnie wywołana z ich własnego wyboru), oraz dowództwo przejęli radykalni generałowie. To, co obecnie się ujawnia – wbrew temu, co przedstawia amerykańska i izraelska machina propagandowa – wskazuje, że Iran wdraża plan mający na celu nie tylko wydalenie sił zbrojnych USA i ich baz z regionu, ale także zniszczenie reżimu izraelskiego – a nie narodu izraelskiego! Wielu ekspertów ds. Bliskiego Wschodu uważa, że Iran ma duże szanse na sukces.
Postradał rozum?
Zamknięcie Cieśniny Ormuz jest w praktyce w pełni wdrożone. Doniesienia wskazują, że obecnie zezwala się na przepływanie tylko chińskim i rosyjskim statkom. Zaledwie dzień po bombastycznym oświadczeniu prezydenta Trumpa, że amerykańskie okręty wojenne będą chronić konwoje tankowców przepływające przez Cieśninę Ormuz, Marynarka Wojenna USA rozsądnie odwołała ten rozkaz. Dowództwo marynarki wojennej doskonale zdawało sobie sprawę z ogromnych strat, jakie poniosłoby wdrożenie tego niebezpiecznie nierozsądnego pomysłu prezydenckiego dla Stanów Zjednoczonych. Krytycy Trumpa określili jego propozycję konwoju jako kolejny dowód na to, że „stracił rozum”.
Ostatnie wydarzenia coraz bardziej sugerują, że zdolności poznawcze Trumpa zawodzą. Oznacza to, że rośnie prawdopodobieństwo, że Trump popełni katastrofalny błąd w krytycznej sytuacji, mający katastrofalne konsekwencje nie tylko dla USA, ale i dla całego świata. Tymczasem „optymiści” mają nadzieję, że zbliżająca się katastrofa gospodarcza, zwłaszcza dla gospodarek zachodnich, wywrze wystarczającą presję na Waszyngton, by politycznie zneutralizować Trumpa.
W środę wieczorem do Waszyngtonu dotarły wieści z Iranu, które prawdopodobnie jeszcze bardziej podsyciły panikę w Białym Domu dotyczącą trwającej wojny. Doniesiono, że IRGC (Irański Korpus Gwardii Republikańskiej) zniszczył większość amerykańskich radarów wczesnego ostrzegania w całym regionie. Kanał Telegram powiązany z IRGC odnotował, że irańskie kierownictwo wydało komunikat stwierdzający, że Izrael i USA są „ślepe”. Początkową reakcją Zachodu było niedowierzanie. Według doniesień zachodnich mediów Irańczycy zostali już pokonani i byli na skraju załamania. W konsekwencji zachodnie elity zbagatelizowały tę wiadomość, uznając ją za desperacką próbę utrzymania się irańskiego przywództwa, które było na skraju załamania.
Jednak coraz więcej źródeł – zarówno z Iranu, jak i z zagranicy – zdawało się potwierdzać informacje o systematycznym niszczeniu niezwykle kosztownych amerykańskich systemów radarowych i komunikacyjnych w 27 amerykańskich bazach w regionie, które zostały już skutecznie zaatakowane przez irańskie rakiety. Co więcej, narastały doniesienia, że Iran zestrzeliwuje coraz większą liczbę amerykańskich i izraelskich dronów w coraz szybszym tempie.
Amerykańskie rakiety przechwytujące oślepły
Ale to nie kanał Telegram, rosyjskie media ani przyjazny Iranowi konglomerat prasowy, lecz szacowny New York Times (NYT) opublikował we wtorek, 3 marca, zdjęcia satelitarne, potwierdzające to, co Iran twierdził od dawna, ale w co nikt na Zachodzie nie chciał uwierzyć. Podczas gdy Waszyngton najwyraźniej był zajęty sprzedawaniem światu swojej narracji o szybkim – choć nierealnym – zwycięstwie nad Iranem, Iran systematycznie i metodycznie atakował rakietami i dronami każdą większą bazę USA w regionie.
Artykuł w „New York Timesie”
Artykuł „Infrastruktura komunikacyjna na Bliskim Wschodzie. Iran atakuje amerykańską wojskową infrastrukturę komunikacyjną na Bliskim Wschodzie” jest istotny, ponieważ opublikowano w nim zdjęcia satelitarne potwierdzające szkody wyrządzone przez irańskie ataki na amerykańskie bazy wojskowe w regionie Zatoki Perskiej. Artykuł analizuje zdjęcia satelitarne i zweryfikowane nagrania wideo, szczegółowo opisując irańskie ataki odwetowe z zeszłego weekendu i poniedziałku, uszkodzone lub zniszczone przez nie obiekty oraz ich funkcje wojskowe. Warto zauważyć, że wszystkie zniszczone cele były częścią amerykańskiego systemu łączności i radarów w co najmniej siedmiu amerykańskich bazach wojskowych na Bliskim Wschodzie, w tym w bazach w Bahrajnie, Kuwejcie, Katarze, Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Chociaż artykuł w „New York Timesie” nie wymienia wprost „wszystkich głównych baz USA” i podkreśla, że infrastruktura komunikacyjna jest ściśle tajna, systematyczny wybór celów (w wielu krajach) świadczy o metodycznym podejściu. Analiza sugeruje, że systematyczne podejście Iranu ma na celu zniszczenie amerykańskich zdolności komunikacyjnych i koordynacyjnych, na przykład poprzez atakowanie osłon radarów, anten satelitarnych i innego krytycznego sprzętu.
Każda główna baza USA w Zatoce Perskiej została systematycznie i metodycznie zdemontowana przez Iran.
Bahrajn. Serce Piątej Floty. Bijące centrum nerwowe amerykańskiej potęgi morskiej na całym Bliskim Wschodzie – trafione.
Al Udeid, Katar. Radar AN/TPY-2 o wartości 1,1 miliarda dolarów – „oko, które widzi wszystko” – zlikwidowany za jednym zamachem.
Obóz Arifyan, Kuwejt. Ali Al Salem. Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej. Bazy w Emiratach.
Terminale SATCOM obrócone w gruzy. Osłony anten radarowych rozerwane jak skorupki jajek. Anteny satelitarne po prostu zmiecione z powierzchni ziemi.
Cała infrastruktura wykrywania i śledzenia pocisków wroga, systemy AN/TPY-2, które synchronizują każdą baterię Patriotów i każdą baterię THAAD na całym obszarze działań – zniszczone z chirurgiczną precyzją. To nie był przypadek. To nie był szczęśliwy zbieg okoliczności. Ale mistrzowski architektoniczny demontaż.
Iran nie tylko zbombardował bazy USA. Iran zmapował system nerwowy, który sprawia, że amerykański system obrony przeciwrakietowej staje się jednym, oddychającym organizmem – a następnie, baza po bazie, w pięciu krajach jednocześnie, zdemontował go z zimną krwią.
To nie odwet, to doktryna
Trzy dekady skrupulatnych badań nad tym, jak działa amerykańska machina wojenna – jak działa, jak widzi, jak komunikuje się i koordynuje ze swoimi komponentami. A kiedy nadszedł ten moment, Teheran nie zawahał się – uderzył amerykańską machinę prosto w oko. Stare władze prawdopodobnie zawahałyby się przed podjęciem tego zdecydowanego kroku, ale nowe, młodsze kierownictwo chciało w końcu podjąć stanowczą decyzję.
Wstępny wynik jest taki, że amerykańskie pociski przechwytujące są teraz bezużyteczne. Co więcej, amerykańskie rezerwy pocisków przechwytujących są już na wyczerpaniu. Magazyny są puste. [przesada: Puścieją md]
Marynarka Wojenna USA nie może eskortować konwojów przez Cieśninę Ormuz bez popełnienia samobójstwa. A Korea Południowa, która do tej pory uważała się za chronioną przez amerykańskie systemy obrony przeciwrakietowej, musi teraz czuć się całkowicie odsłonięta i bezbronna.
Państwa wasalne USA w Zatoce Perskiej, które do tej pory wierzyły, że bazy amerykańskie zapewniają im najwyższą ochronę, muszą, w świetle płonących instalacji naftowych i zniszczonych baz USA, dojść do otrzeźwiającego wniosku, że armia amerykańska nie zapewnia ani ochrony, ani bezpieczeństwa w ich krajach, a wręcz przeciwnie: irańskie ataki odwetowe na agresora i państwo zbójeckie, czyli USA. Waszyngton zbudował najdroższą, najbardziej złożoną i pozornie niezniszczalną architekturę militarną w historii ludzkości. Iran właśnie w ciągu kilku dni przedstawił plan jej demontażu.
Autorstwo: Rainer Rupp Tłumaczenie: Paweł Jakubas (proszę o jedno „Zdrowaś Maryjo” za moją pracę) Źródło zagraniczne: Apolut.net
Ukraińskie gangi zdominowały polskie podziemie przestępcze. Służby specjalne i policja nie radzą sobie z ich działalnością.
36 zlikwidowanych laboratoriów narkotykowych, setki przeszukań i tony zabezpieczonych substancji – taki jest wynik wielkiej polsko-ukraińskiej akcji policyjnej wymierzonej w zorganizowaną przestępczość. W czwartek, 19 lutego, Centralne Biuro Śledcze Policji znienacka zaatakowało ponad 500 adresów, gdzie według śledztwa miały się znajdować fabryki narkotykowe.
Znaleziono 36 laboratoriów i 74 magazyny do przechowywania zakazanych substancji. Znaleziono ponad 20 tys. litrów prekursorów do produkcji narkotyków syntetycznych, ponad 220 kg alfa-PVP, ponad 150 kg amfetaminy, ponad 65 kg mefedronu w formie kryształu oraz 350 litrów w postaci płynnej, 47 kg marihuany, ponad 5 tys. tabletek MDMA i ponad 2 tys. tabletek ecstasy oraz 7 kg metaamfetaminy. To jedna z największych akcji w historii polskiej policji, ale zaledwie wierzchołek góry lodowej.
Tajny raport
W lipcu na biurka oficerów Biura Wywiadu Kryminalnego i Centralnego Biura Śledczego Policji trafił alarmujący raport amerykańskiej DEA (Drug Enforcement Agency – Agencja Zwalczania Przestępczości Narkotykowej). Wynikało z niego, że DEA zaobserwowała niepokojący trend współpracy ukraińskich gangsterów z meksykańskimi kartelami narkotykowymi. DEA opiera raport głównie na meldunkach tzw. „Confidential Source”, czyli tajnych informatorów uplasowanych w strukturach przestępczych (odpowiednik polskich Osobowych Źródeł Informacji). Dokument opisuje zjawisko polegające na tym, że gangsterzy z Ukrainy kupują dziesiątki kilogramów meksykańskich narkotyków, głównie fenatylu, marihuany i heroiny.
Wszystko po to, aby sprzedawać z dużym zyskiem na rynku europejskim. Raport DEA wskazuje dwa polskie miasta jako dotknięte już tym zjawiskiem. Są to Kraków i Wrocław. Zdaniem analityków amerykańskich tam właśnie ukraińskie gangi działają z największą siłą. I tam rozpoczyna się nowy, przestępczy proceder – sprzedaż fentanylu. Fentanyl – lek pochodzenia opoidalnego (tzn. wytwarzany z opium) pomaga uśmierzać ból. W Polsce wszystkie leki zawierające fentanyl sprzedawane są na receptę.
Narkotyk polityczny
W 2020 roku w Stanach Zjednoczonych zaczęła się prawdziwa epidemia uzależnień od fentanylu. Przyczyną była popularność tego syntetyku w procesach medycznych. Jako substancja pomagająca uśmierzyć nawet najsilniejszy ból, fentanyl był wykorzystywany w terapiach medycznych i w lekach. Jednak zgodnie z prawem można było go stosować wyłącznie za zgodą lekarza i wyłącznie w szpitalach, a każde zastosowanie musiało być udokumentowane. Fentanyl miał jednak zasadniczą wadę – uzależniał 18 razy szybciej niż heroina (dotychczas uznawana za najsilniejszy narkotyk).
To spowodowało, że pacjenci w USA już po oficjalnych terapiach wychodzili w pełni uzależnieni od syntetyku. I zaczynali go szukać na własną rękę. Uzależnieni od fentanylu Amerykanie stawiali się klientami dostawców narkotyku.
Tyle że u oficjalnych producentów, zaopatrujących apteki i szpitale, regulowanych przez przepisy federalne, nie mogli kupić dla siebie leku poza systemem. To zapotrzebowanie zaczęły zaspokajać meksykańskie kartele – główni producenci opium i fentanylu. Od 2020 roku narkotyk z meksykańskich pól szlakami przemytu przez granicę do Tekasu, przez tajne, podziemne tunele mafii, zaczęły płynąć dziesiątki kilogramów narkotyku. Konsekwencje były tragiczne. Jak wynika ze statystyk amerykańskiego Departamentu Zdrowia (odpowiednik naszego Ministerstwa Zdrowia), w latach 2020–2021 wskutek przedawkowania fentanylu zmarło w USA 129 tys. osób. Liczba tych, którzy kupowali u przemytników, nie jest znana.
Efekty popularności fentanylu były tak straszne, że sprawą postanowił się zająć sam prezydent USA. 15 karteli trafiło na listę organizacji terrorystycznych, w tym sześć karteli meksykańskich, w tym osławiony Sinaloa. Następnego dnia Pentagon wysłał drony i samoloty szpiegowskie, aby patrolowały granicę z Meksykiem i identyfikowały wszystkich przemytników. Sam Donald Trump zapowiedział, że do ścigania narkotykowych gangsterów wyśle wojsko. 3 marca Trump ogłosił cła na Kanadę i Meksyk, przy czym nie ukrywał, że cła na ten drugi kraj są konsekwencją nieudolnej polityki walki z kartelami.
Ta decyzja uderzyła w meksykańską gospodarkę, dla której eksport do USA jest istotnym źródłem przychodu. Stało się to akurat w czasie, kiedy nowa prezydent kraju Claudia Scheinbaum zapowiedziała dążenie do poprawy stosunków bilateralnych z USA. Chcąc pokazać, że to nie słowa a czyny, Scheinbaum wysłała wojsko najpierw do pacyfikowania mafii, a potem na granicę z USA. W ramach akcji wojskowych, spłonęło kilka ważnych plantacji narkotykowych, a kilkudziesięciu gangsterów trafiło do więzień. W konsekwencji kartele straciły główny rynek zbytu – Stany Zjednoczone. Dla kontynuowania miliardowych interesów trzeba więc było znaleźć nowy kierunek. I właśnie, jak wynika z cytowanego raportu DEA, stała się nim Europa.
Wielkie pieniądze
Skąd jednak nagle partnerem dla meksykańskich karteli stały się ukraińskie gangi?
Raport DEA wskazuje na trzy przyczyny. Po pierwsze te środowiska – podobnie jak Meksykanie – są bardzo hermetyczne, a przez to trudne do rozpracowania dla policji i służb. Po drugie są brutalne i zdeterminowane, przez co zyskują coraz poważniejszą pozycję w europejskim świecie przestępczym, spychając do drugiej ligi grupy przestępcze składające się z obywateli państw Starego Kontynentu. Po trzecie wreszcie gangi ukraińskie mają do swojej dyspozycji ogromne środki finansowe.
W tym kontekście raport DEA wspomina o tym, że amerykańska administracja w czasach Joe Bidena nie była w stanie skontrolować wsparcia finansowego dla walczącej Ukrainy. Choć kraj stawiający opór agresywnej Rosji wsparto setkami miliardów dolarów, nie wiadomo, co dokładnie stało się z tymi pieniędzmi. Dofinansowywaną zachodnimi pieniędzmi Ukrainą wstrząsały liczne skandale korupcyjne – np. liczne przypadki zakupów drogich willi przez kijowskich dostojników. Wiele wskazuje na to, że pieniądze przeznaczone na pomoc dla walczącej Ukrainy w części zostały rozkradzione i trafiły m.in. do gangsterów. Nie wiadomo również, co działo się z bronią i amunicją dostarczaną na front, bo nie ewidencjonowano jej faktycznego wykorzystania. Za to od 2022 roku policje w całej Europie zabezpieczają u gangsterów broń i amunicję, która oficjalnie powinna być na froncie w Donbasie. Ukraińscy gangsterzy mają broń i potężne pieniądze i apetyty na wielkie, przestępcze biznesy. Meksykańscy bossowie mają gigantyczne zasoby narkotyków i zablokowany główny dotychczasowy kanał zbytu, czyli rynek USA za to potrzebują pieniędzy i broni. Stwarza to więc pole do wspólnych interesów.
Niewydolne państwo
Jest jednak jeszcze jedna przyczyna. To ułomność prawa w państwach europejskich, w tym w Polsce. „Polskie przepisy karne przewidują za handel narkotykami sankcję do 20 lat więzienia” – mówi dr Mateusz Mickiewicz – warszawski prawnik specjalizujący się w sprawach karnych. – „Taki maksymalny wyrok grozi niezależnie od tego, czy sprawca próbuje zarobić, sprzedając tonę czy 10 gramów narkotyku. To wprost zachęca przestępcę, który sprzedaje zakazane substancje do tego, by sprzedawał jak największe ilości”. Ale nie tylko to. Adwokat Mickiewicz ze swojej sądowej praktyki wskazuje również na drugi problem: coraz bardziej przeciążone sądy i coraz większe problemy kadrowe policji.
„Poważne sprawy o międzynarodowy handel narkotykami liczą setki tomów i ciągną się latami” – mówi adwokat. – „W tym czasie wielu cudzoziemskich gangsterów trzeba zwalniać z aresztów. Oni mimo sądowych zakazów wyjeżdżają z Polski, co dodatkowo przedłuża postępowania. A borykająca się z coraz większymi brakami ludzi i sprzętu, polska policja i prokuratura, ma coraz więcej zadań w zakresie zwalczania zorganizowanej przestępczości i coraz trudniej jej się z tych zadań wywiązywać”.
Kilka miesięcy temu, ujawniając rozwijającą się przestępczość ukraińskich gangów, pisaliśmy, że rozbijanie mafii czeczeńskich i ukraińskich, będzie największym wyzwaniem dla Centralnego Biura Śledczego Policji. I właśnie to wyzwanie się zaczęło.
Gwałtowne spadki notowań otworzyły poniedziałkową sesję na azjatyckich parkietach w reakcji na eskalację wojny USA i Izraela z Iranem. Indeksy w Tokio i Seulu tąpnęły o kilka procent, a ceny ropy naftowej poszybowały w górę o około 30 proc. – do 119 dolarów za baryłkę.
Panika inwestorów najmocniej uderzyła w giełdę japońską, gdzie kluczowy indeks Nikkei 225 runął o 7 proc. W Korei Południowej wskaźnik KOSPI zniżkował o niemal 6 proc. Skala wyprzedaży akcji była tak duża, że w Seulu już po kilku minutach handlu władze giełdy musiały uruchomić awaryjne procedury bezpieczeństwa i tymczasowo wstrzymać obrót, by ostudzić emocje na rynku. Spadki odnotowano również w Australii, gdzie indeks ASX 200 stracił blisko 4 proc. W Chinach indeks CSI 300 zniżkował 2 proc., a szanghajski SCI poszedł w dół ok. 1,5 proc. Hongkoński Hang Seng na otwarciu stracił 3 proc.
Ceny ropy osiągnęły w poniedziałek rano poziomy nienotowane od lipca 2022 roku. Amerykańska WTI wystrzeliła w pewnym momencie o ponad 30 proc., osiągając poziom 119,43 USD za baryłkę. Z kolei Brent podrożała o 27,54 proc., do 118,22 USD za baryłkę.
NCZAS.INFO | Miesięczny wykres cen ropy naftowej WTI w poniedziałkowy poranek, 9 marca 2026 r. Źródło: stooq.pl
Skok cen to efekt ataków na infrastrukturę energetyczną oraz mianowania Modżtaby Chameneia, syna zabitego w amerykańsko-izraelskich atakach ajatollaha Alego Chameneia, na stanowisko najwyższego przywódcy Iranu. Według analityków rynek odebrał to jako sygnał kontynuacji twardego kursu Teheranu.
Blokada cieśniny Ormuz przez Iran wprowadzona w ubiegłym tygodniu nadal paraliżuje transport ropy – Irak i Kuwejt już ograniczyły wydobycie, a Arabia Saudyjska może wkrótce pójść w ich ślady.
„Ceny wzrosły dziś rano w związku z doniesieniami, że bliskowschodni producenci ograniczają wydobycie z powodu szybkiego zapełniania się magazynów” – ocenił Daniel Hynes, starszy strateg ds. surowców w ANZ. Ekspert ostrzegł, że konieczność zamykania szybów naftowych w Zatoce Perskiej może opóźnić powrót podaży na rynki nawet po ewentualnym wygaszeniu konfliktu.
Asia Nikkei zwraca uwagę, że japoński koncern rafineryjny Idemitsu Kosan, jeden z kluczowych graczy na tamtejszym rynku paliw, ostrzegł kontrahentów przed koniecznością wstrzymania produkcji etylenu z powodu braku surowca niezbędnego do wyrobu tworzyw sztucznych, co grozi przerwaniem dostaw dla przemysłu motoryzacyjnego i elektronicznego.
Grzegorz Braun odwiedził ambasadę Iranu w Warszawie i wpisał się do księgi kondolencyjnej po śmierci Alego Chameneiego. Decyzja szefa Konfederacji Korony Polskiej spotkała się z ostrą krytyką ambasadora USA w Polsce.
Thomas Rose / fot. Przemysław Keler/ prezydent.pl
Wizyta Grzegorza Brauna w ambasadzie Iranu w Warszawie
W piątek 6 marca 2026 r. Grzegorz Braun odwiedził ambasadę Iranu w Warszawie, gdzie złożył wpis do księgi kondolencyjnej w związku ze śmiercią najwyższego przywódcy tego kraju Alego Chameneiego. Irański przywódca zginął 28 lutego 2026 r. po amerykańsko-izraelskich atakach.
Konfederacja Korony Polskiej opublikowała w mediach społecznościowych zdjęcia oraz nagrania z wizyty Grzegorza Brauna w ambasadzie Iranu w Warszawie.
Thomas Rose reaguje
Do wizyty Brauna w ambasadzie Iranu odniósł się w mediach społecznościowych ambasador USA w Polsce Thomas Rose. Amerykański dyplomata w ostry sposób skrytykował nagranie ukazujące piątkowe zdarzenie. Nazwał je „obrzydliwym”.
„Ameryka i Donald Trump nie zapomną, kto jest ich przyjacielem, a co ważniejsze, kto nim nie jest” – napisał Rose.
W niedzielę 8 marca 2026 roku mieszkańcy Izraela otrzymali nietypowe wiadomości SMS od nieznanego nadawcy. Treść komunikatu była wyjątkowo dramatyczna: „Ostatnie amerykańskie systemy radarowe w regionie zostały zniszczone. Liderzy waszego rządu kłamią wam. Opuszczajcie kraj. Pociski są w drodze. Żadne schronienie nie zapewni bezpieczeństwa”. Wiadomość została podpisana przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej.
Według doniesień izraelskich mediów i tureckiej gazety Yeni Şafak, wiadomość dotarła do milionów telefonów komórkowych na terenie całego Izraela. Specjaliści ds. cyberbezpieczeństwa potwierdzili, że nadawca wykorzystał luki w izraelskich sieciach telekomunikacyjnych lub zastosował metody hakerskie porównywalne z tymi, których wcześniej izraelski Mossad używał przeciwko Iranowi.
Warto przypomnieć, że w 2025 roku izraelski wywiad zhakował irańską aplikację i wysyłał ostrzeżenia do irańskich dowódców wojskowych, by opuścili kraj lub zginęli. Teraz role się odwróciły.
Reakcje w mediach społecznościowych okazały się podzielone. Posty informujące o wiadomościach zgromadziły tysiące polubień i setki udostępnień. Niektórzy komentatorzy wyrazili poparcie dla Iranu, nazywając Izrael „rakiem ludzkości” i sugerując mieszkańcom, by nie uciekali. Inni określili wiadomość jako „głupią irańską propagandę”. Część użytkowników zauważyła, że zniszczenie radarów uniemożliwia Izraelowi wczesne ostrzeganie przed atakami, co może wyjaśniać brak syren alarmowych w niektórych przypadkach.
Ta akcja psychologiczna wpisuje się w szerszy konflikt, który wybuchł [sam tak sobie „wybuchł?? md] na początku marca 2026 roku. Wszystko zaczęło się od serii ataków izraelsko-amerykańskich na irańskie instalacje nuklearne i wojskowe. Prezydent USA Donald Trump, który powrócił do Białego Domu po wyborach w 2024 roku, uzasadniał te działania koniecznością powstrzymania irańskiego programu jądrowego.
Iran odpowiedział serią kontrataków, koncentrując się na infrastrukturze wojskowej sojuszników Stanów Zjednoczonych w regionie Zatoki Perskiej. Jak informował „Wall Street Journal”, irańskie siły atakowały systemy radarowe stanowiące podstawę amerykańskiej obrony przeciwrakietowej. Uderzenia miały na celu „oślepienie” przeciwnika i uniemożliwienie wczesnego wykrywania nadlatujących pocisków i dronów.
Jednym z kluczowych celów irańskich ataków był system radarowy AN/TPY-2, będący integralną częścią baterii przeciwrakietowej THAAD rozmieszczonej w Jordanii. Zdjęcia satelitarne opublikowane przez CNN pokazują, że radar w bazie Muwaffaq Salti Air Base został całkowicie zniszczony w pierwszych dniach konfliktu. Wartość tego sprzętu szacowana jest na około 300 milionów dolarów. [oj więcej…. AI : niemal pół miliarda dolarów.md] Podobne uderzenia dotknęły instalacje w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Arabii Saudyjskiej.
Kolejnym poważnym ciosem było zniszczenie największego amerykańskiego radaru w Zatoce Perskiej – AN/FPS-132 stacjonującego w Katarze. Irańskie media, w tym Tehran Times, podały, że radar o zasięgu 5000 kilometrów, służący do śledzenia pocisków balistycznych, został całkowicie zniszczony w precyzyjnym uderzeniu rakietowym. IRGC potwierdziło to w oficjalnym oświadczeniu, podkreślając, że atak był odpowiedzią na agresję USA i Izraela. Katarskie władze również potwierdziły zniszczenia. Koszt tego radaru przekraczał miliard dolarów, a jego utrata oznacza poważne zakłócenia w zdolnościach wczesnego ostrzegania przed atakami.
Według analiz ekspertów, Iran użył precyzyjnych hipersonicznych pocisków manewrujących, które ominęły obronę powietrzną, demonstrując zaawansowane zdolności technologiczne. Ataki były częścią szerszej strategii mającej na celu osłabienie zintegrowanej sieci obrony powietrznej Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników w regionie.
Strategia Iranu wydaje się skupiać na asymetrycznej wojnie. Zamiast bezpośrednich konfrontacji z przeważającymi siłami USA i Izraela, Teheran celuje w słabe punkty, takie jak systemy radarowe i komunikacyjne. To podejście przypomina taktyki stosowane w poprzednich konfliktach, ale teraz wsparte nowoczesną technologią dronów i pocisków hipersonicznych.
Międzynarodowe media podkreślają eskalację konfliktu. Associated Press donosi o intensywnych izraelskich nalotach na Teheran i Bejrut. Stany Zjednoczone zatopiły irański okręt wojenny na Oceanie Indyjskim, a Iran ostrzega przed zniszczeniem infrastruktury wojskowej i ekonomicznej w całym regionie. Prezydent Trump zapowiedział, że bombardowania „dramatycznie wzrosną”.
Eksperci obawiają się, że konflikt może objąć więcej państw, w tym Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie, gdzie już zniszczono kluczowe instalacje radarowe.
Wysyłanie wiadomości SMS do cywilów to nie tylko psychologiczna wojna, ale także próba siania paniki i podważanie zaufania do rządu izraelskiego. W kontekście zniszczonych radarów o wartości miliardów dolarów Iran demonstruje, że jest w stanie uderzać precyzyjnie i skutecznie. To może zachęcić inne grupy, jak Hezbollah czy rebelianci Huti, do podobnych działań.
Wiadomość z 8 marca 2026 roku stanowi kulminację tygodni eskalacji. Zniszczenie amerykańskich radarów to nie tylko militarny sukces, ale także symboliczny cios w hegemonię USA na Bliskim Wschodzie. Czy doprowadzi to do szerszej wojny, czas pokaże, ale już teraz region stoi na krawędzi. Międzynarodowa społeczność wzywa do deeskalacji, lecz głosy te giną w huku eksplozji.
Stany Zjednoczone nie są przygotowane na długą wojnę, ponieważ mają poważny problem z liczbą posiadanych rakiet. Dlatego plan administracji Trumpa zakładał pokonanie Iranu szybkim „uderzeniem dekapitacyjnym”.
Odkąd ten plan się nie powiódł, armia amerykańska boryka się z wieloma problemami.
W ciągu ostatniego tygodnia wielokrotnie powtarzałem w wywiadach i w programie „Tacheles”, że to, czy USA, czy Iran wygra wojnę, zależy od tego, komu pierwszemu skończą się rakiety. Choć Stany Zjednoczone, z ich gigantycznym budżetem wojskowym uważane są za niemal niezwyciężone, nie jest to prawdą. W ostatnich latach Stany Zjednoczone stały się zbyt pewne siebie i dlatego polegały na niezwykle drogich systemach uzbrojenia, które charakteryzują się również bardzo długim czasem produkcji i są trudne w utrzymaniu.
Opłaciło się to amerykańskim producentom broni, gwarantując im ogromne zyski. Teraz jednak mści się to w wojnie przeciwko Iranowi, który skupił się na masowej produkcji tańszej broni.
Stany Zjednoczone mają szczególnie poważny problem z obroną powietrzną, ponieważ od 2022 roku wraz ze swoimi sojusznikami dostarczyły Ukrainie tak duże ilości rakiet Patriot, że państwa europejskie otwarcie przyznają, że w swoich arsenałach mają jedynie absolutne minimum rakiet Patriot do obrony. A amerykańskie magazyny nie są już „zapełnione po brzegi”. Sytuacja nie jest dużo lepsza w przypadku innych amerykańskich systemów obrony powietrznej.
Do tego dochodzi widmo niedoboru pocisków manewrujących Tomahawk.
Aby zrozumieć problem, musimy przyjrzeć się liczbom, ponieważ najlepiej strzeżona tajemnica amerykańskiej potęgi militarnej nigdy tak naprawdę nie była tajemnicą; można ją znaleźć całkiem otwarcie w komunikatach prasowych Lockheed Martin, w budżecie USA i raportach wyspecjalizowanych ośrodków analitycznych, takich jak CSIS.
THAAD
THAAD to najdroższy system obrony powietrznej w USA, a jednocześnie uważany za najlepszy. Został opracowany do przechwytywania pocisków balistycznych krótkiego i średniego zasięgu, a także, w pewnym stopniu, międzykontynentalnych pocisków balistycznych. Na świecie działa tylko osiem baterii THAAD, ale podobno tylko siedem jest aktywnych.
Standardowy protokół przewiduje wystrzelenie dwóch pocisków przechwytujących na każdy cel. Bateria składająca się z 48 pocisków wyczerpuje się zatem po zestrzeleniu 24 celów, a koszt każdego pocisku THAAD wynosi około 13 milionów dolarów.
Stany Zjednoczone produkują 96 pocisków przechwytujących THAAD rocznie. To osiem miesięcznie, czyli zaledwie dwa tygodniowo.
W pierwszym tygodniu wojny Iran wystrzelił ponad 500 pocisków balistycznych. Pojedynczy irański atak rakietowy mógłby zniszczyć całą roczną produkcję USA w ciągu kilku minut. Podczas 12-dniowej wojny z Iranem w czerwcu 2025 roku zużyto około 150 pocisków przechwytujących, co stanowiło 28 procent światowego zapasu i ponad półtoraroczną produkcję.
Chociaż nie wszystkie 500 pocisków balistycznych wystrzelonych przez Iran zostało przechwyconych przez THAAD, liczba ta ilustruje problem, z jakim borykają się Stany Zjednoczone, zwłaszcza że – jak zobaczymy – sytuacja z innymi systemami obrony powietrznej jest również niepewna.
Problem „oczu”
Problemem nie są jednak tylko pociski, ale także „oczy”, czyli radary. Radary AN/TPY-2 systemu THAAD to cud techniki, kosztujące 500 milionów dolarów każdy. Ich naprawa jest trudna. Według dostępnych informacji radar w Jordanii jest uszkodzony, co skłoniło rząd niemiecki do rozważenia wysłania baterii Patriot do Jordanii, z uwagi na stacjonowanie tam wojsk niemieckich. Radar w Zjednoczonych Emiratach Arabskich jest zniszczony.
Co więcej, uszkodzony został kluczowy radar wczesnego ostrzegania w Katarze, wyceniony na 1,1 miliarda dolarów. Radar ten był w stanie bardzo wcześnie wykryć wystrzelenie pocisków, pomagając obronie przeciwlotniczej przygotować się na nadlatujące pociski irańskie. Jednak obecnie radar wydaje się niesprawny.
Produkcja nowych radarów tego typu zajmuje lata, a naprawy są również skomplikowane i czasochłonne.
Ogólnie rzecz biorąc, awaria radaru nie tylko zmniejsza zasięg, ale także tworzy „luki geometryczne” w strefach obrony przeciwlotniczej, umożliwiając falom uderzeniowym przedostanie się przez nie z powodu niewykrycia (lub zbyt późnego wykrycia).
Fizyka jest silniejsza niż pieniądze.
Od dawna wskazuję, że zachodni przemysł zbrojeniowy ma problem. Na Zachodzie przywykliśmy do myślenia, że wszystko można rozwiązać pieniędzmi. Widać to po gigantycznym budżecie, jaki Pentagon wydaje corocznie, a także w dyskusjach w Europie o celu 5% PKB na obronność i wysiłkach UE na rzecz szybkiej modernizacji potencjału wojskowego.
Problem polega jednak na tym, że wielu rzeczy potrzebnych do modernizacji nie da się po prostu kupić „w locie”.
Niedobór pocisków THAAD skłonił firmę Lockheed Martin do ogłoszenia w komunikacie prasowym 29 stycznia, że podpisała z Pentagonem umowę o czterokrotnym zwiększeniu produkcji pocisków THAAD z 96 do 400 sztuk rocznie. W tym celu ma powstać nowy zakład produkcyjny w Arkansas. Będzie on jednak w pełni operacyjny dopiero za siedem lat, do 2033 roku.
Innymi słowy, na razie nie rozwiązuje to obecnego problemu.
Problemem nie są pieniądze; Problemem są prawa fizyki i łańcuchy dostaw. Silniki rakietowe na paliwo stałe THAAD są również wykorzystywane w pociskach ziemia-powietrze PAC-3 (Patriot), SM-3 i PrSM, a silniki do THAAD są w tej samej kolejce produkcyjnej co te.
Kolejnym problemem są głowice naprowadzające. Obecnie dla całej branży produkuje się maksymalnie 500 sztuk rocznie.
Rezultatem są długie czasy oczekiwania, o których czasami dyskutuje się w niemieckich mediach, na przykład przy zamawianiu nowych systemów Patriot dla niemieckich sił zbrojnych. Zamówiony dziś pocisk przechwytujący ma zostać dostarczony około 2030 roku.
Zbyt wielu przeciwników
Przez dekady Stany Zjednoczone opierały swoją przewagę militarną na takim stopniu, że nikt nie odważyłby się rzucić im wyzwania w wojnie konwencjonalnej. Jednak od 2022 roku Stany Zjednoczone i inne kraje zachodnie zaczęły dostarczać Ukrainie ogromne ilości pocisków Patriot. Patriot jest głównym „koniem roboczym” amerykańskiego systemu obrony powietrznej.
Teraz Stany Zjednoczone nagle stoją w obliczu co najmniej trzech stref konfliktu: Europy, gdzie Zachód prowadzi wojnę z Rosją na Ukrainie; Bliskiego Wschodu, gdzie Stany Zjednoczone bombardowały Huti i obecnie prowadzą wojnę z Iranem; oraz Azji, gdzie zbliża się konfrontacja z Chinami o Tajwan i, szerzej, o dominację regionalną.
Ale Stany Zjednoczone nie przygotowały się, tworząc oddzielne zapasy wystarczającej ilości broni dla każdej strefy konfliktu. Zamiast tego zapasy Pentagonu są scentralizowane, co oznacza, że Stany Zjednoczone wykorzystują cały swój arsenał na wszystkie konflikty. To wystarczało na jeden poważny konflikt. Ale teraz, z Ukrainą i Iranem, są już dwa – i nikt nie wie, co stanie się z Chinami i Tajwanem.
Jeśli USA przeniosą rakiety Patriot z Europy na Bliski Wschód, wschodnia flanka NATO pozostanie bez ochrony. Jeśli wycofają rakiety Aegis z Japonii lub pociski THAAD z Korei Południowej, dla Pekinu otworzy się okno możliwości.
Liczy się już nie „potęga wirtualna”, czyli kwoty w budżecie wojskowym, ale „potęga realna”, czyli ilość dostępnej broni i przede wszystkim maszyn dostępnych w fabrykach.
Obecnie pojawiają się doniesienia, że USA chcą przenieść systemy obrony powietrznej THAAD z Korei Południowej na Bliski Wschód, ponieważ najwyraźniej po prostu nie docenili Iranu.
Ale każdy pocisk wystrzelony dziś w irański cel jutro będzie nieosiągalny dla Tajwanu, Guamu lub Korei Południowej. Chiny oczywiście bardzo uważnie obserwują gwałtowne wyczerpywanie się amerykańskich arsenałów.
Problem polega na tym, że wojna z Iranem trwa tylko od około siedmiu dni, podczas gdy rozszerzenie produkcji pocisków THAAD zajmie 2555 dni.
Wielkie wojny to zawsze bitwy na wyniszczenie, wojny o materiały. Tak było w czasie I wojny światowej, ale także II wojny światowej, kiedy Niemcy – wspierane, dobrowolnie lub nie, przez gospodarkę wojenną całej Europy – przegrały wojnę nie tylko z powodu jej rozmiarów i woli oporu Związku Radzieckiego, ale także dlatego, że stanęły w obliczu potęgi przemysłowej trzech supermocarstw: USA, Związku Radzieckiego i Imperium Brytyjskiego.
Nie jest zatem niczym nowym, że o losach wielkich wojen często decyduje logistyka. Zgodnie z prawami matematyki, USA jak dotąd przegrywały w tej dziedzinie, ponieważ polegały na niezwykle drogich systemach uzbrojenia, trudnych w utrzymaniu i naprawie, podczas gdy ich przeciwnicy wybierali tańsze, łatwiejsze w utrzymaniu i szybko wymienialne systemy uzbrojenia.
Dotyczy to nie tylko Iranu, ale także Rosji, która produkuje znacznie więcej broni i amunicji niż cały Zachód razem wzięty. Podczas gdy zachodnia propaganda twierdzi, że Rosja stoi na krawędzi militarnej klęski na Ukrainie, w rzeczywistości, pomimo strat poniesionych w wojnie, ma ona obecnie na przykład o tysiąc czołgów więcej w zapasach niż przed wojną.
Skoro wiemy, że rezerwy THAAD topnieją jak śnieg na słońcu, musimy przyjrzeć temu, czym Pentagon próbuje wypełnić luki w obronie powietrznej.
Możliwe alternatywy
Po pierwsze, mamy Patriota z pociskami PAC-3, konia roboczego amerykańskiej i zachodniej obrony powietrznej. To ostatnia linia obrony, a na świecie istnieje znacznie więcej systemów Patriot niż systemów THAAD, a jego produkcja jest lepiej zorganizowana.
Problem polega jednak na tym, jak wspomniano, że PAC-3 i THAAD wykorzystują te same rakiety na paliwo stałe. Drastyczne zwiększenie produkcji Patriotów w celu szybkiego uzupełnienia niedoborów THAAD przypomina próbę upieczenia dwóch różnych ciast z jednym workiem mąki. Wybór jednego systemu automatycznie spowalnia produkcję drugiego.
Stany Zjednoczone dysponują również pociskami Aegis i SM-3/SM-6, które chronią amerykańskie okręty wojenne, a ich wyrzutnie MK-41 mogą być również rozmieszczone na lądzie. Ta rodzina pocisków stanowi jedyną poważną alternatywę dla THAAD pod względem skuteczności. Pentagon mógłby zatem wysłać niszczyciele do Zatoki Perskiej lub zainstalować wyrzutnie MK-41 na lądzie (Aegis Ashore).
Problem polega jednak na tym, że pocisk SM-3 kosztuje od 12 do 25 milionów dolarów. Geografia również odgrywa rolę, ponieważ Marynarka Wojenna USA nie może „pożyczać” swoich pocisków siłom lądowym w nieskończoność, nie narażając swoich grup lotniskowców na Pacyfiku na bezbronność wobec Chin.
Stany Zjednoczone dysponują również systemem David’s Sling, izraelskim systemem, którego skuteczność plasuje się pomiędzy Patriotem a THAAD i który sprawdził się już w walce z pociskami balistycznymi.
Problemem są jednak ograniczone zdolności produkcyjne Izraela. W przypadku poważnej wojny Izrael potrzebuje każdego pocisku przechwytującego i jest zależny od dodatkowych dostaw pocisków ziemia-powietrze z USA. Nadzieja, że Izrael zniweluje powstającą lukę w globalnej obronie powietrznej sił zbrojnych USA, byłaby zatem iluzją.
Znaczenie strat w wojnie z Iranem
Po nieudanym ataku dekapitacyjnym na Iran, pierwsze dni wojny pokazały, że Iran był w stanie atakować bazy amerykańskie na całym Bliskim Wschodzie, a także infrastrukturę naftową i gazową krajów, które umożliwiają Stanom Zjednoczonym walkę z Iranem z ich terytorium, praktycznie bez przeszkód.
Stany Zjednoczone zaprzeczają poważnym stratom i twierdzą, że nie poniosły praktycznie żadnych strat, ale zdjęcia ze specjalistycznych satelitów zdolnych do wykrywania pożarów pokazały nagły wybuch pożarów w bazach amerykańskich na całym Bliskim Wschodzie oraz w infrastrukturze naftowej i gazowej krajów arabskich. Co więcej, fakt, że ważny amerykański szpital wojskowy w Landstuhl w Niemczech nagle przeniósł wszystkich pacjentów cywilnych do innych szpitali i priorytetowo potraktował zbiórki krwi, powinien być kolejnym dowodem na to, że sytuacja w Iranie jest dla USA znacznie gorsza niż donoszą zachodnie media.
Stany Zjednoczone zaprzeczają poważnym stratom i twierdzą, że nie poniosły prawie żadnych strat, ale zdjęcia ze specjalistycznych satelitów zdolnych do wykrywania pożarów pokazały, jak liczne pożary nagle wybuchły w bazach amerykańskich na całym Bliskim Wschodzie oraz w infrastrukturze naftowej i gazowej krajów arabskich. W związku z tym, po kilku dniach walk, USA musiały zmienić strategię i zamiast pocisków (nadlatujących irańskich pocisków) zaatakowały „strzelców” (irańskie wyrzutnie). Zaatakowały one irańskie wyrzutnie rakiet, co spowodowało, że Iran jest teraz w stanie wystrzeliwać mniej pocisków dziennie.
Nie wynika to z niedoboru irańskich pocisków, ale raczej z niedoboru (mobilnych) wyrzutni. Fakt, że USA nie były jeszcze w stanie poważnie uszkodzić irańskich zapasów, jest widoczny w utrzymującej się wysokiej intensywności irańskich ataków dronów.
Pocisk manewrujący Tomahawk
Na dodatek Stany Zjednoczone borykają się z problemem pocisków manewrujących Tomahawk, które jak wiadomo odgrywają kluczową rolę w amerykańskich atakach na inne kraje. Problem jest tu bardzo podobny do tego z pociskami ziemia-powietrze.
Według publicznie dostępnych informacji, Stany Zjednoczone posiadają około 4000 pocisków Tomahawk, wystrzeliwanych głównie z okrętów. USA wystrzeliły ponad 135 z nich przeciwko Huti w Jemenie. W 2025 roku doszło również do ataków Tomahawk na Nigerię.
Dokładna liczba pocisków Tomahawk użytych w wojnie z Iranem nie jest znana. Amerykańskie okręty wojenne wystrzeliły pociski Tomahawk w cele irańskie, a amerykańskie wojska lądowe użyły systemu rakietowego HIMARS, z którego wiele zostało również dostarczonych Ukrainie.
Przed rozpoczęciem wojny z Iranem Stany Zjednoczone zgromadziły znaczącą obecność wojskową na Bliskim Wschodzie, w tym 13 niszczycieli Marynarki Wojennej. Gdyby wszystkie pociski znajdowały się w zasięgu, mogłyby wystrzelić od 150 do 250 pocisków Tomahawk, według analizy think tanku Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych. Gdyby w atak zaangażowano również jeden z czterech okrętów podwodnych typu Ohio przebudowanych na wyrzutnie pocisków manewrujących, mogłyby zostać wystrzelone dodatkowe 154 Tomahawki. Nie jest jasne, czy taki okręt podwodny brał udział w atakach.
W najgorszym przypadku oznaczałoby to, że Stany Zjednoczone wystrzeliłyby 400 pocisków Tomahawk – 10 procent swojego globalnego arsenału – w ciągu zaledwie jednego tygodnia wojny z Iranem.
W przypadku pocisków Tomahawk jest podobnie jak z systemem obrony powietrznej: produkcja nowych zajmuje bardzo dużo czasu. Firma RTX Corporation, która produkuje pociski Tomahawk, ogłosiła niedawno podpisanie umowy z Pentagonem na zwiększenie rocznej produkcji Tomahawków z obecnych 90-100 do ponad 1000 sztuk w ramach wieloletniego programu.
Również w tym przypadku, zanim ta decyzja odniesie zauważalny skutek, miną lata, podczas gdy Stany Zjednoczone szybko wyczerpują swoje zapasy Tomahawków.
Czy Chiny pomagają Iranowi?
Jak wspomniano, Chiny bardzo uważnie obserwują to wszystko.
Ponieważ Iran jest dla Chin bardzo ważnym dostawcą ropy, kluczowe jest zrozumienie, że wojna USA z Iranem jest w rzeczywistości przede wszystkim wojną z chińską gospodarką. Jeśli Stany Zjednoczone przejmą kontrolę nad Iranem i będą mogły kierować jego eksportem ropy, Chiny albo otrzymają mniej ropy, albo będą musiały za nią znacznie więcej zapłacić. Rosnące ceny energii wpływają na gospodarkę, czego Europa doświadcza obecnie w związku z de-industrializacją.
Ponieważ Iran jest dla Chin bardzo ważnym dostawcą ropy, ważne jest zrozumienie, że wojna USA z Iranem jest w rzeczywistości przede wszystkim wojną z chińską gospodarką. Właśnie na tym polega strategia bezpieczeństwa Trumpa: Stany Zjednoczone chcą „rzucić wyzwanie” Chinom gospodarczo, ale w miarę możliwości uniknąć wojny z Chinami. Biorąc pod uwagę uszczuplone arsenały USA, nie jest to zaskakujące, ponieważ Stany Zjednoczone nie mogłyby powtórzyć scenariusza z Ukrainą w przypadku przejęcia Tajwanu przez Chiny i wymusić na Chinach kosztownej wojny zastępczej, zalewając Tajwan bronią. USA już teraz nie mają niezbędnej broni, a wojna z Iranem dodatkowo zaostrza ten problem.
Pekin jest zatem naturalnie zadowolony, gdy USA wystrzeliwują swoją amunicję na Bliskim Wschodzie, a wcześniej na Ukrainie, ponieważ każdy wystrzelony tam amerykański pocisk to o jeden pocisk mniej, którego USA mogłyby użyć w potencjalnej wojnie o Tajwan.
Według doniesień chińskie samoloty transportowe ponownie latają do Iranu. Może spróbujemy zgadnąć, co przewożą…
