Iran blokuje Cieśninę Ormuz: Profesor Mohammad Marandi analizuje eskalację konfliktu z USA
uncut-news.ch
W niedawnym wywiadzie z irańskim profesorem Mohammadem Marandim, ekspertem ds. stosunków międzynarodowych, omówiono najnowsze wydarzenia w Cieśninie Ormuz. Iran zawrócił statki w odpowiedzi na trwającą blokadę morską USA. Marandi postrzega to jako jasny sygnał dla Waszyngtonu i ostrzega przed katastrofalnymi konsekwencjami dla światowej gospodarki.
Tło i obecna eskalacja
Sytuacja w Zatoce Perskiej dramatycznie zaostrzyła się w ciągu ostatnich 24–36 godzin. Iran zawrócił statki poprzez ukierunkowane działania w Cieśninie Ormuz i publicznie oświadczył, że utrzymująca się blokada morska USA stanowi naruszenie zawieszenia broni. Pomimo rzekomego zawieszenia broni w Libanie, cieśnina pozostaje pod ścisłą kontrolą Iranu.
Statki uznane za wrogie lub wykorzystywane do wywierania presji na USA zostaną zawrócone. Prezydent USA Donald Trump odpowiedział kolejnymi groźbami: jeśli Iran nie ustąpi i nie wróci do stołu negocjacyjnego, zagroził nalotami na irańską infrastrukturę, w szczególności na instalacje naftowe i elektrownie.
Sytuacja wydaje się zatem wracać do punktu wyjścia – rosnących cen energii i rosnącej globalnej niepewności. Marandi podkreśla, że nadzieje na szybkie ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz po zawieszeniu broni w Libanie zostały rozwiane.
Kontekst historyczny z perspektywy irańskiej
Marandi wraca do korzeni konfliktu. Opisuje konflikt w Strefie Gazy jako ludobójstwo. A jedynie Iran aktywnie, jako państwo, nazywa to ludobójstwem. Stany Zjednoczone i Zachód bezwarunkowo popierają „ekspansjonistyczny, ludobójczy i etniczno-suprematystyczny reżim” w Izraelu, który postrzega siebie jako „naród wybrany” i „rasę panów”, podczas gdy inni są uważani za „podludzi”.
Podczas wojny 12-dniowej USA i Izrael prowadziły agresywną wojnę przeciwko Iranowi, którą poparł cały Zachód – w tym Niemcy. Kanclerz Niemiec podobno nazwał Izrael wykonawcą „naszej brudnej roboty”.
Iran odpowiedział, atakując między innymi amerykańską bazę w Katarze, symbolicznie reprezentującą Centralne Dowództwo USA (CENTCOM). Dyktatury Zatoki Perskiej spiskowały przeciwko Iranowi od dziesięcioleci: finansowały Saddama Husajna w wojnie iracko-irańskiej za pomocą zachodniej broni chemicznej, pomagały w inwazji na Irak, a podczas „arabskiej wiosny” wspierały zniszczenie Libii i Syrii za pośrednictwem CIA i Al-Kaidy.
Obecny konflikt i reakcje Iranu
Marandi opisuje, jak eskalowała wojna z Iranem: USA i Izrael zaatakowały cele cywilne, takie jak szpitale i szkoły, na co Iran stopniowo odpowiadał, atakując krytyczną infrastrukturę w państwach Zatoki Perskiej, która zapewniała atakującym bazy lotnicze, przestrzeń powietrzną i porty.
Bez tych arabskich reżimów wojna z Iranem byłaby niemożliwa. Iran atakuje cele izraelskie i amerykańskie nieprzerwanie od 40 dni. Jeśli konflikt eskaluje i obejmie irańską infrastrukturę cywilną, Teheran odpowie surowo.
Marandi przewiduje zniszczenie infrastruktury energetycznej i elektroenergetycznej w Zatoce Perskiej, co może doprowadzić do masowego exodusu z Emiratów, Kuwejtu, Kataru, Bahrajnu i części Arabii Saudyjskiej w nadchodzącym sezonie upałów. Region ten stałby się niezamieszkany, a produkcja ropy naftowej, gazu i produktów petrochemicznych ustałaby na lata, co doprowadziłoby do globalnego kryzysu gospodarczego.
Naruszenia zawieszenia broni i rola Cieśniny Ormuz
Zawieszenie broni było wielokrotnie naruszane. Najpierw przez izraelskie bombardowania w Libanie wkrótce po jego ogłoszeniu, a następnie przez utrzymywanie przez USA blokady irańskich portów.
W geście zaufania Iran początkowo zezwolił na przepływanie przez Cieśninę Ormuz większej liczbie tankowców, w tym tym z krajów „wrogich”, ale wycofał się z tego rozwiązania, gdy blokada się przedłużała. Statki z Chin, Rosji, Iranu i Iraku mogą przepływać, ale nie te z walczących państw Zatoki Perskiej.
Trump po raz kolejny grozi, że zbombarduje Iran do poziomu epoki kamienia łupanego „ludobójczymi” oświadczeniami. Zachodnie media, takie jak „Washington Post”, nawoływały nawet do zabójstwa irańskich negocjatorów.
Marandi ostro krytykuje zachodnich dziennikarzy, oskarżając ich o współudział w zbrodniach wojennych. Używają określeń takich jak „twierdze Hezbollahu”, aby ukryć ataki na obszary cywilne.
Przygotowania i siła militarna Iranu
Pomimo wojny Iran produkuje rakiety i drony szybciej niż kiedykolwiek. Jego podziemne bazy, fabryki i magazyny są niezniszczalne. [No, są w znacznym stopniu niezniszczone. md]
Kraj ten przygotowuje się do długiej wojny od czasu inwazji Stanów Zjednoczonych na Irak i Afganistan (oraz planów siedmiu krajów w ciągu pięciu lat, jak donosił Wesley Clark) – z tysiącami wabików, solidnymi systemami obrony powietrznej i zaletami terenu.
Potencjalna ofensywa lądowa Stanów Zjednoczonych zakończyłaby się porażką; propaganda o szybkich zwycięstwach wkrótce okazałaby się fałszywa.
Ataki na irańską infrastrukturę byłyby wymierzone nie tylko w Izrael i USA, ale także w państwa Zatoki Perskiej, które są w to zamieszane. Marandi ostrzega, że żegluga w Zatoce Perskiej jest niezwykle zatłoczona; eskalacja konfliktu doprowadziłaby do ogromnych strat.
Globalne konsekwencje i wielobiegunowość
Profesor maluje ponury obraz: rosnące ceny energii i żywności to tylko wierzchołek góry lodowej. Za kilka tygodni grozi nam globalny kryzys, który doprowadzi do zamknięcia fabryk, masowego bezrobocia, głodu i milionów uchodźców.
Stany Zjednoczone i Zachód straciłyby wiarygodność i przewagę militarną. Iran udowodnił, że potrafi wytrzymać presję, co budzi szacunek i zainteresowanie na całym świecie – w tym w Chinach.
Chiny i Rosja nie interweniowałyby bezpośrednio, ale nie obawiają się konsekwencji. Konflikt mógłby przyspieszyć upadek imperium USA, ponieważ odpowiedzialność za globalny kryzys gospodarczy ewidentnie leży po stronie Izraela, Stanów Zjednoczonych i syjonizmu.
W Iranie panuje wysokie morale, miliony ludzi zgłaszają się na ochotnika.
Perspektywy i atrakcyjność
Marandi dostrzega niebezpieczeństwo nieuchronnego ataku ze strony USA. Wzywa do globalnego oporu: bojkotów, protestów i wywierania presji na rządy, by zdystansowały się od „imperium zła” i syjonizmu.
Pomimo ciemności, ważne jest, aby zachować optymizm i wziąć odpowiedzialność. Nikt nie powinien czuć się winny za działania swojego rządu, o ile sam postępuje właściwie.
Wywiad podkreśla głębokie podziały w konflikcie na Bliskim Wschodzie i ogromne ryzyko dla światowej gospodarki. Wydarzenia w Cieśninie Ormuz mogą szybko wywołać reakcję łańcuchową, której konsekwencje będą sięgać daleko poza region.
Cóż, nie trwało to długo. Piątkowy złudny optymizm co do rychłego porozumienia pokojowego z Iranem – wywołany twierdzeniami Donalda Trumpa, że Iran zgodził się ugiąć pod żądaniami USA – spowodował gwałtowny wzrost amerykańskich akcji i gwałtowny spadek cen ropy. Po raz kolejny stało się jasne, że Trump jedynie manipulował rynkami finansowymi i towarowymi, faworyzując bogatych insiderów.
========================================
Dopóki USA nie zniosą blokady morskiej i nie zastosują się do dziesięciu punktów przedstawionych przez Iran dwa tygodnie temu, nie będzie dalszych negocjacji między USA a Iranem.
W niedzielę Iran ogłosił, że nie weźmie udziału w drugiej rundzie negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi w Pakistanie w tym tygodniu z powodu żądań Ameryki i trwającej blokady morskiej w Zatoce Perskiej .
„Iran oświadczył, że jego nieobecność w drugiej rundzie negocjacji wynikała z tego, co określił jako wygórowane żądania ze strony Waszyngtonu, nierealistyczne oczekiwania, ciągłe zmiany stanowiska, powtarzające się sprzeczności i trwającą blokadę morską, którą uznaje za naruszenie zawieszenia broni” – podała państwowa agencja informacyjna IRNA.
Relacje między Iranem a Stanami Zjednoczonymi uległy dalszemu pogorszeniu w niedzielę, kiedy irański statek handlowy TOUSKA, płynący do Iranu, został przechwycony i abordażowany przez Marynarkę Wojenną USA. Statek przepłynął Morze Arabskie, kierując się w stronę Zatoki Omańskiej. Mapa Kplera pokazuje ostatnią zarejestrowaną lokalizację statku, pięć godzin wcześniej (patrz wyżej). Abordaż miał miejsce na wodach międzynarodowych. Statek podlega sankcjom USA, Wielkiej Brytanii i UE. Iran zagroził odwetem.
Tymczasem Iran nadal kontroluje, kto może przejść przez Cieśninę Ormuz. Trzy irańskie warunki przejścia przez Cieśninę Ormuz pozostają w mocy:
1️⃣ Statki muszą być statkami handlowymi; okręty wojenne są ZABRONIONE. Ani statki, ani ich ładunek nie mogą mieć żadnego związku z państwami wrogimi.
2️⃣ Statki muszą podążać trasą wyznaczoną przez Iran.
3️⃣ Przepływ statków musi być skoordynowany z siłami irańskimi odpowiedzialnymi za przepływ.
Kiedy piszę ten tekst w niedzielę późnym wieczorem na Florydzie, irański kanał Telegram odnotował, że Iran przez następne 48 godzin będzie pokryty gęstą warstwą chmur… co zapewni doskonałą osłonę do wystrzelenia nowej serii rakiet balistycznych w kierunku celów w USA i Izraelu.
Trump po raz kolejny grozi zmasowanym atakiem na irańskie sieci energetyczne i mosty. Iran ze swojej strony zaprogramował już swoje pociski balistyczne do ataków odwetowych na państwa Zatoki Perskiej. Jeśli Iranowi uda się w dużej mierze zniszczyć dostawy energii w Arabii Saudyjskiej, Kuwejcie, Katarze, Bahrajnie i Zjednoczonych Emiratach Arabskich, życie w tych krajach – bez klimatyzacji – stanie się nie do zniesienia do połowy maja.
Profesor Marandi słusznie zauważa, że wysokie temperatury w tych krajach wymuszą masową ewakuację. Iran natomiast, ze względu na górzysty teren, charakteryzuje się inną pogodą i nie jest nękany przez upały typowe dla państw Zatoki Perskiej późną wiosną i wczesnym latem.
Kłamca, oszust, alkoholik, a teraz popełniający ZBRODNIE WOJENNE, nie mniej Mimo to jego Mama może zobaczyć, kim on naprawdę jest https://youtube.com/shorts/7vWIuc9fMcA
Atak na irański statek handlowy na Morzu Arabskim narusza rozejm. Siły USA ostrzelały irański statek handlowy na Morzu Arabskim, wyłączając jego system nawigacyjny. Trump Clown zamierza zniszczyć świat
Jezu, poziom amerykańskiej „przyjaznej” wojny jest szokujący! Dają kilka ostrzeżeń z wyprzedzeniem, zanim do ciebie strzelą. W każdym innym kraju, w normalnej wojnie, natychmiast zabiliby przeciwnika. Gdzie jest @UN albo świat, żeby to uznać?
„Koniec z miłym panem”: USA atakują i przejmują irański statek towarowy, a Iran planuje całkowite wstrzymanie eksportu ropy z Bliskiego Wschodu
Tyler Durden
przez Tylera Durdena
Streszczenie
Trump ponawia groźby, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie: „Koniec z miłym panem”
Trump powiedział, że Stany Zjednoczone zaatakowały i przejęły statek towarowy płynący pod banderą irańską w Zatoce Omańskiej.
Ruch tankowców przez Cieśninę Ormuz praktycznie ustał po kilku incydentach (Iran ponowił groźby zamknięcia cieśniny Bab al-Mandab).
Oczekuje się, że Vance poprowadzi negocjacje z Iranem we wtorek lub środę, wspólnie z Witkoffem i Kushnerem.
„Wciąż jesteśmy daleko od ostatecznej dyskusji” – powiedział rzecznik irańskiego parlamentu Ghalibaf.
Iran planuje całkowicie wstrzymać eksport ropy naftowej z Bliskiego Wschodu. Według agencji prasowej Tasnim, Iran planuje zaatakować następujące cele:
– rurociąg Yanbu w Arabii Saudyjskiej, który służy do ominięcia Cieśniny Ormuz,
– obiekt Fujairah w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, który służy do ominięcia Cieśniny Ormuz.
– całkowite zamknięcie drogi Bab el-Mandab.
Stany Zjednoczone zaatakowały i przejęły irański statek towarowy w Zatoce Omańskiej.
Kiedy rynki były jeszcze zamknięte, prezydent Trump ogłosił na swojej platformie Truth Social, że armia amerykańska zaatakowała i przejęła statek towarowy płynący pod banderą irańską w Zatoce Omańskiej.
„Dziś irański statek towarowy o nazwie TOUSKA, mający prawie 900 stóp długości i niemal tak ciężki jak lotniskowiec, podjął próbę przełamania naszej blokady morskiej – i nie skończyło się to dla niego pomyślnie.
Niszczyciel rakietowy USS SPRUANCE należący do marynarki wojennej USA przechwycił statek TOUSKA w Zatoce Omańskiej i wydał ostrzeżenie, że statek powinien się zatrzymać.
Irańska załoga nie chciała słuchać, więc nasz okręt natychmiast ją powstrzymał, strzelając w maszynownię.
Marines USA przetrzymują obecnie statek w areszcie.
TOUSKA podlega sankcjom Departamentu Skarbu USA ze względu na nielegalną działalność w przeszłości.
Mamy pełną kontrolę nad statkiem i sprawdzamy, co jest na pokładzie!
Według CENTCOM siły amerykańskie wydały kilka ostrzeżeń i poinformowały statek pod banderą irańską, że narusza on blokadę nałożoną przez USA.
Po tym, jak załoga Touski przez sześć godzin ignorowała wielokrotne ostrzeżenia, Spruance nakazał ewakuację statku z maszynowni.
Spruance unieruchomił układ napędowy Touski, oddając kilka strzałów z 5-calowego działa MK-45 w kierunku maszynowni.
Później żołnierze piechoty morskiej USA z 31. Ekspedycyjnej Jednostki Piechoty Morskiej weszli na pokład niewspółpracującego statku, który nadal znajduje się w rękach Amerykanów.
Amerykańskie siły zbrojne działały rozważnie, profesjonalnie i proporcjonalnie, aby zapewnić przestrzeganie prawa.
Od początku blokady siły amerykańskie wydały rozkaz zawrócenia 25 statkom handlowym lub powrotu do irańskiego portu.
Pozostaje pytanie, jaka będzie reakcja, gdy rynki terminowe zostaną otwarte, a werbalna (i kinetyczna) eskalacja znów się nasili.
Rekordowe wzrosty na rynkach akcji stworzyły dokładnie takie tło, jakiego Trump potrzebował, aby realizować swoją strategię „eskalacji i deeskalacji” aż do końca zawieszenia broni.
Wstrzymano ruch tankowców przez cieśninę
W niedzielny poranek najnowsze dane dotyczące żeglugi opublikowane przez Bloomberg pokazały, że ruch tankowców przez Cieśninę Ormuz praktycznie ustał.
W ciągu ostatnich 24 godzin odnotowano kilka przypadków zawrócenia tankowców.
W tym samym czasie wysoko postawiony irański urzędnik ponowił groźby zamknięcia drogi Bab al-Mandab.
Wąskie gardło w cieśninie Ormuz (zamknięte ponownie po krótkim otwarciu w piątkowy poranek) pojawia się w czasie, gdy blokada irańskich portów przez USA nadal trwa, a kanały dyplomatyczne między USA a Iranem wydają się być aktywne.
Według Polymarketu prawdopodobieństwo powrotu ruchu żeglugowego w Ormuz do normy do końca miesiąca wynosi obecnie około 28 procent. Jeszcze kilka godzin wcześniej, wczesnym rankiem w niedzielę, wynosiło ono 18 procent.
Oczekuje się, że Vance przeprowadzi negocjacje z Iranem.
Prezydent Trump powiedział Fox News, że specjalny wysłannik Steve Witkoff udaje się do Pakistanu na rozmowy z irańskimi negocjatorami. Sugeruje to, że zespół Trumpa i sekretarz stanu USA Marco Rubio wciąż poszukują rozwiązania w drodze negocjacji.
W oddzielnym wpisie na Truth Social Trump napisał, że jego przedstawiciele „będą tam jutro wieczorem, aby przeprowadzić negocjacje”.
Jak podaje Fox News, spotkania w Islamabadzie miałyby się odbyć „od wtorku, prawdopodobnie do środy” – powiedział Trump w niedzielny poranek w rozmowie telefonicznej.
Jednak irańskie media państwowe poinformowały w niedzielę, że Teheran „odrzucił” drugą rundę rozmów.
„Nieobecność” Iranu w rozmowach jest wynikiem „nadmiernych żądań Waszyngtonu, nierealistycznych oczekiwań, ciągłych zmian kursu, powtarzających się sprzeczności i trwającej blokady morskiej, którą uznaje się za naruszenie zawieszenia broni”.
Potwierdzenie kolejnej rundy rozmów między USA i Iranem nastąpiło dzień po tym, jak Iran zamknął cieśninę Ormuz z powodu trwającej blokady morskiej USA.
W nocy rzecznik irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf przyznał w państwowej telewizji, że nastąpił „postęp” w stosunkach z Waszyngtonem, ale nadal istnieje wiele luk i zasadniczych punktów spornych.
„Wciąż jesteśmy daleko od ostatecznych rozmów ” – powiedział Ghalibaf, jeden z głównych negocjatorów z Teheranu.
Ghalibaf dodał: „Jeśli Ameryka nie zniesie blokady, ruch w Cieśninie Ormuz z pewnością zostanie ograniczony”.
Trump oskarżył Teheran o „nieco bezczelne” zachowanie po tym, jak droga została ponownie otwarta w piątek, a następnie nagle zamknięta w sobotę rano.
Zawieszenie broni ma wygasnąć w środę.
Trump ponawia groźby: „Koniec z miłym panem”
Trump powtórzył też groźby z początku tego miesiąca, że „wyłączy każdą elektrownię i każdy most w Iranie”, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie, ostrzegając: „Upadną szybko, upadną łatwo”.
Pełna treść wcześniejszego wpisu Trumpa na portalu TruthSocial:
„Wczoraj Iran zdecydował się na ostrzał Cieśniny Ormuz – całkowite naruszenie naszego porozumienia o zawieszeniu broni! Wiele z nich było wycelowanych w francuski statek i brytyjski frachtowiec. To nie było miłe, prawda?”
Moi przedstawiciele jadą do Islamabadu w Pakistanie – będą tam jutro wieczorem na negocjacje. Iran niedawno ogłosił zamknięcie drogi, co jest dziwne, bo nasza blokada już ją zablokowała.
Pomagają nam, nawet o tym nie wiedząc, i to oni tracą z powodu zamkniętego przejścia – 500 milionów dolarów dziennie! Stany Zjednoczone nic nie tracą. W rzeczywistości wiele statków jest obecnie w drodze do USA, do Teksasu, Luizjany i na Alaskę, aby załadować ładunek – dzięki Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej, który zawsze chce grać twardziela!
Oferujemy bardzo uczciwą i rozsądną UMOWĘ i mam nadzieję, że ją zaakceptują, bo jeśli tego nie zrobią, Stany Zjednoczone zamkną każdą elektrownię i każdy most w Iranie.
KONIEC Z PANEM MIŁYM! Upadną szybko, upadną łatwo, a jeśli nie zaakceptują UMOWY, zaszczytem dla mnie będzie zrobienie tego, co trzeba zrobić i co inni prezydenci powinni byli zrobić w ciągu ostatnich 47 lat. CZAS, ŻEBY IRANSKA MASZYNA ZABÓJSTWA SIĘ ZAKOŃCZYŁA! Prezydent DONALD J. TRUMP
Najnowsze nagłówki
Kryzys w Cieśninie Ormuz
Ruch żeglugowy w Cieśninie Ormuz został niemal całkowicie wstrzymany w niedzielę rano po tym, jak Iran zmienił decyzję o ponownym otwarciu cieśniny i ostrzelał statki próbujące przez nią przepłynąć.
Kilka tankowców przewożących LNG zawróciło w drodze do Cieśniny Ormuz po tym, jak Iran ostrzegł kapitanów, że ten kluczowy szlak został ponownie zamknięty dla żeglugi.
Dwa indyjskie statki zgłosiły ostrzał i zawróciły do Zatoki Perskiej.
Ministerstwo Spraw Zagranicznych Iranu nazwało blokadę morską USA „naruszeniem zawieszenia broni”.
Negocjacje między USA a Iranem
Trump oświadczył, że jego specjalny wysłannik Steve Witkoff uda się we wtorek do Pakistanu na rozmowy z Iranem; rozmowy mogą potrwać do środy.
Trump powiedział, że amerykańscy negocjatorzy udadzą się w poniedziałek do Pakistanu, aby rozmawiać z Iranem, wznawiając tym samym negocjacje po eskalacji napięć w Cieśninie Ormuz.
Iran określa swoje rozmowy ze Stanami Zjednoczonymi jako politykę „coś za coś”.
Groźby i oświadczenia Trumpa
Trump ponownie zagroził, że „zniszczy każdą elektrownię i każdy most w Iranie”, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie.
Trump stwierdził, że Iran dopuścił się „poważnego naruszenia” zawieszenia broni, ale porozumienie pokojowe jest nadal możliwe. Oświadczył: „To się stanie. Tak czy inaczej. W dobry czy w zły sposób”.
Trump powiedział stacji Fox, że Stany Zjednoczone wysłały przeciwko Iranowi ogromne zapasy amunicji.
Wpływ regionalny
Patowa sytuacja grozi dalszym zaostrzeniem kryzysu energetycznego, który wstrząsa światową gospodarką, i zniweczeniem nadziei na szybkie zawarcie porozumienia pokojowego.
Analizy wskazują, że amerykańskie działania w Iranie mogą pomóc Chinom ograniczyć wpływy USA w Azji Południowo-Wschodniej, podczas gdy wielu sojuszników NATO dystansuje się od Waszyngtonu.
Podsumowanie wydarzeń między USA i Iranem z poprzedniego dnia:
„Czułem, że jestem potworem”: żołnierze IDF mówią o „urazie moralnym” – i o milczeniu
============================================
Szanowny Panie Profesorze,
Przesyłam cały artykuł z Haaretz z moim komentarzem. Streszczenie z Najwyższego Czasu, które Pan zamieścił, nie oddaje ani grozy ani znaczenia tego tekstu, którego sam autor zapewne też nie rozumiał.
Wstrząsający artykuł z Haaretz o sumieniu, które nie daje się zagłuszyć, jak u Lady Makbet; o krwi niewinnej, której z rąk zmyć się nie da; o popełnionych zbrodniach, które wracają we snach i na jawie; o zbrodniarzach w mundurach, którzy okrywają się wieczną hańbą (Jer. 23.40). Biedni ci żołnierze izraelscy, bardziej im współczuć należy niż pomordowanym przez nich Palestyńczykom. Parafrazując Szekspira, bardziej potrzebują oni kapłana katolickiego niż psychologa żydowskiego. AW
Niektórzy z nich zabijali cywilów w Gazie; inni tylko się przyglądali lub byli świadkami nadużyć i tuszowania w imię zemsty. Teraz próbują poradzić sobie z czymś innym niż PTSD.
„Może w pewien sposób chcę umrzeć… ale obiecałem matce, że się nie zabiję. Nie wiem jednak, jak długo dam radę”. – Yuval
Yuval siedzi, obgryzając paznokcie, nerwowo poruszając nogami. Jest południe w Tel Awiwie, ulica pełna ludzi. Co jakiś czas rozgląda się niespokojnie, obserwując przechodniów.
„Przepraszam” – mówi. „Mój największy strach to zemsta”. Yuval (to pseudonim, podobnie jak wszystkie imiona w tym artykule) nie pochodzi z rodziny przestępczej. Nie jest przestępcą. Ma 34 lata, wychował się na przedmieściach Tel Awiwu – w Ramat Hasharon – i został programistą. Do niedawna pracował w jednej z największych firm technologicznych na świecie, ale od miesięcy tam nie chodzi. „Byłem w piekle, ale nie zdawałem sobie z tego sprawy” – mówi. To piekło rozegrało się w Chan Junus na południu Gazy, gdy był żołnierzem w grudniu 2023 roku. „Naloty były bez przerwy. Tonowa bomba spada niedaleko ciebie i serce podskakuje”. Jego oddział posuwał się na zachód, w stronę centrum miasta. „Były ciężkie walki… Funkcjonujesz na autopilocie. Nie zadajesz pytań”. Pytania pojawiły się dopiero później i zaczęły go prześladować. „Nie mam dobrych odpowiedzi; nie mam żadnych odpowiedzi. Nie ma wybaczenia za to, co zrobiłem. Nie ma odkupienia”. Do zdarzenia doszło w pobliżu ulicy Salah al-Din, głównej arterii Gazy. Za pomocą drona jeden z plutonów zauważył podejrzane postacie. Oddział Yuvala ruszył do ataku. „Strzelałem jak szalony, tak jak uczą na szkoleniu” – mówi. Gdy dotarli na miejsce, zrozumiał, że to nie byli terroryści. „To był starszy mężczyzna i trzech chłopców, może nastolatków. Żaden nie był uzbrojony. Ich ciała były podziurawione kulami; organy wypływały na zewnątrz. Nigdy nie widziałem czegoś takiego z tak bliska”. „Pamiętam ciszę – nikt się nie odezwał. Potem przyszedł dowódca batalionu, splunął na ciała i krzyknął: ‘Tak kończy każdy, kto zadziera z Izraelem, skurwysyny’”.
Yuval był w szoku, ale milczał. „Jestem tchórzem” – mówi. Został zwolniony ze służby trzy miesiące później. Po dwóch tygodniach wrócił do pracy. „Zorganizowali dla mnie imprezę, bili brawo, nazywali mnie bohaterem” – mówi. „Ale czułem, że jestem potworem”. Nie był w stanie tego znieść. Po kilku miesiącach zrezygnował z pracy. Wstyd tylko narastał. „Staram się nie wychodzić z domu, a jeśli już, zakładam kaptur, żeby nikt mnie nie rozpoznał. Wyrzuciłem lustra – nie mogę na siebie patrzeć”. Boi się, że ktoś się na nim zemści, choć wie, że to irracjonalne. Dwa dni po rozmowie z dziennikarzami trafił do szpitala psychiatrycznego.
„Obraz jego bezradności nie dawał mi spokoju. Myśli nieustannie mnie dręczą – jak mogłam po prostu stać i nic nie zrobić? Co to mówi o mnie?”
Maya
W ubiegłym roku Haaretz opisywał żołnierzy walczących w Gazie, którzy cierpieli na „uraz moralny”. Snajper, który strzelał do ludzi szukających pomocy, mówił, że ma ciężkie koszmary; operatorzy dronów, którzy zabijali cywilów, opisywali rany, które się nie goją. „Widzimy urazy moralne na znacznie większą skalę niż kiedykolwiek wcześniej” – mówi prof. Gil Zalsman, przewodniczący izraelskiej Narodowej Rady ds. Zapobiegania Samobójstwom. „Widzimy je w naszych klinikach leczenia traumy i w prywatnych gabinetach. Widzimy je nawet u dzieci rezerwistów, które usłyszały jakieś historie i zmagają się z tym, co zrobili ich ojcowie. Zjawisko sięga już drugiego kręgu”.
Armia izraelska i rząd nie podali żadnych danych liczbowych, ale – jak mówi Zalsman – od październikowego zawieszenia broni w Gazie rośnie liczba osób szukających pomocy z powodu urazu moralnego. Czasami takich pacjentów klasyfikuje się jako cierpiących na zespół stresu pourazowego (PTSD), ale mimo pewnych podobieństw uraz moralny jest czymś innym. Według prof. Yossiego Levi-Belza z Uniwersytetu w Hajfie: „PTSD to reakcja oparta na strachu, spowodowana doświadczeniem traumatycznego zdarzenia, które wiązało się z zagrożeniem dla danej osoby lub dla ludzi wokół niej”. Typowe objawy to nadmierne pobudzenie i unikanie. „Uraz moralny powstaje w wyniku doświadczeń postrzeganych jako fundamentalne naruszenie podstawowych wartości moralnych – własnych lub cudzych – i zazwyczaj wiąże się z poczuciem winy, wstydu, gniewu, obrzydzenia, wyobcowania, utraty wiary oraz rozpadem tożsamości, sensu i poczucia człowieczeństwa”.
Istotna jest także kwestia czasu – dodaje Levi-Belz, który kieruje uniwersyteckim Centrum Bólu Psychicznego i Zapobiegania Samobójstwom im. Liora Tsfaty’ego. „Kiedy wojna się kończy, żołnierz wraca do domu i świat nagle wydaje się znacznie bardziej złożony” – mówi. „Podział na czarne i białe zostaje zburzony, świat przestaje być dychotomiczny, a człowiek może spojrzeć wstecz na wydarzenia, których doświadczył, i uświadomić sobie, że zaszły rzeczy sprzeczne z tym, w co wierzy”. Uraz moralny – dodaje Levi-Belz – może pojawić się, gdy ktoś sam coś zrobi lub jest świadkiem czegoś, co w rażący sposób narusza jego kodeks moralny. Nasilenie tego urazu może być większe, jeśli dana osoba nie próbowała powstrzymać sprawcy, a zwłaszcza gdy sprawcą była osoba będąca autorytetem. „Oczekujemy, że osoby pełniące funkcje opiekuńcze, takie jak dowódcy, będą nas chronić, dlatego w takich przypadkach uraz może prowadzić do poważnego kryzysu i szczególnie silnego cierpienia psychicznego” – mówi Levi-Belz.
Strach w Prado
Maya mieszka w centralnym Tel Awiwie i studiuje filozofię, zwłaszcza pisma Michela Foucaulta. Podczas wojny w Gazie spędziła setki dni jako oficerka HR w batalionie pancernym rezerwy. „Nie ma żadnego związku między moim codziennym życiem a służbą w rezerwie” – mówi. „To dwa różne światy, z innymi ludźmi. I szczerze mówiąc, ja też zachowuję się inaczej, mówię inaczej. To trochę jak Dr Jekyll i Mr Hyde. Podczas wojny byłam świadkiem zabijania niewinnych ludzi – rzeczy wstrząsających, o których gdybym przeczytała w Haaretz, krzyczałabym z oburzenia, ale w czasie służby przechodziły obok mnie, jakby nic się nie stało”. Jedno zdarzenie jednak pozostawiło ślad. Miało miejsce w wojskowym posterunku na południu Gazy. „Siedziałam w centrum dowodzenia” – mówi Maya. „Nagle żołnierze na warcie zauważyli pięciu Palestyńczyków przekraczających linię, której nie wolno było przekraczać, kierując się na północ Gazy. Wszyscy wpadli w panikę. Zapanował chaos. Dowódca batalionu wydał rozkaz zasypania ich ogniem, mimo że nie było potwierdzenia, że są uzbrojeni. Czołg zaczął strzelać z karabinu maszynowego. Setki kul”.
„Kiedy strzelasz przez celownik snajperski, wszystko wydaje się bliskie, jak w grze komputerowej. Twarzy ludzi, których zabiłeś, się nie zapomina. To zostaje z tobą.
Snajper
Cztery z pięciu osób zginęły. „Kilka godzin później buldożer D9 zakopał je w piasku. Gdy zapytałam dlaczego, powiedziano mi, że chodzi o to, żeby psy ich nie zjadły i nie rozniosły chorób. Tego, który przeżył, zamknięto w klatce na posterunku i powiedziano, że trzeba poczekać na funkcjonariusza Shin Bet, który go przesłucha”. Ale tego dnia nikt z Shin Bet nie przyszedł. „Spędziłam noc na posterunku, ale nie mogłam zasnąć; byłam tam jedyną kobietą. Nagle kilku żołnierzy mnie zawołało, więc poszłam z nimi do klatki. Palestyńczyk siedział tam skuty i z zasłoniętymi oczami, wyglądał na zmarzniętego. Nagle jeden z żołnierzy wyjął penisa i zaczął na niego oddawać mocz. Krzyknął: ‘To za Be’eri, ty skurwysynu, to za Novę’”. Nikt nie mógł przestać się śmiać. „Może ja też się śmiałam”. Następnego dnia przyjechał przesłuchujący z Shin Bet. „Był z nim przez 10 minut i powiedział, że to tylko człowiek próbujący wrócić do domu na północy Gazy, że nie ma nic wspólnego z Hamasem, więc go wypuszczono” – mówi Maya, która kilka tygodni później została zwolniona ze służby. Ale to, co zobaczyła, pozostało z nią. „Czułam się jak hipokrytka, brudna. Brałam trzy prysznice dziennie; obraz jego bezradności nie dawał mi spokoju. Myśli nieustannie mnie dręczą – jak mogłam po prostu stać i nic nie zrobić? Jak mogłam ja, ktoś, kto uważa się za moralnego, pomaga uchodźcom i chodzi na protesty, zgodzić się na to? Dlaczego nic nie powiedziałam i co to mówi o mnie? Nie mam odpowiedzi”. Maya nie jest jedyną osobą z tego posterunku, która cierpi na uraz moralny. Yehuda również tam służył, w innym czasie, podczas swojej służby rezerwowej. „Mój pluton jeździł hummerami i pełnił rolę szybkiej reakcji w sektorze” – mówi. „Był też hummer dowodzony przez oficera o amerykańskim imieniu. Służył tam od wielu miesięcy i gdy jedna brygada odchodziła, dołączał do następnej. Był dziwny, podejrzany człowiek”.
„To zniszczyło wszystko, co myślałem o armii, o nas, o sobie. Co jeszcze dzieje się w piwnicach? Jakie inne tajemnice ukrywamy?”
Eitan
„Za każdym razem, gdy pytano go o przeszłość, mówił coś innego, a jeśli się go dopytywało, wpadał w złość. Nie było jasne, czy wojna go złamała, czy taki był wcześniej, ale wykonywał swoją robotę, więc nikt nie zadawał pytań”.Pewnej nocy Palestyńczyk zbliżył się do posterunku.„Ruszyliśmy dwoma hummerami” – mówi Yehuda. „Ja dowodziłem jednym, a ten amerykański oficer drugim. Gdy dotarliśmy na miejsce, Palestyńczyk natychmiast podniósł ręce. Było oczywiste, że jest nieuzbrojony.Oficer podszedł, odczekał kilka sekund i po prostu strzelił – bez zadawania pytań, bez jakiegokolwiek działania ze strony podejrzanego”.Yehuda był w szoku. Wrócili do bazy i obejrzeli nagranie z drona.„To morderstwo, zwykłe morderstwo” – powiedział jeden ze starszych oficerów.Ale zdecydowano się nic nie robić. Sprawę zamieciono pod dywan. Do dowództwa zgłoszono zabicie terrorysty. Nie przeprowadzono nawet odprawy.„Ten oficer dalej służył, jakby nic się nie stało. A ja nic nie powiedziałem. Nikt o tym nie wspomniał nawet podczas końcowego podsumowania służby – jakby to się nigdy nie wydarzyło”.Dwa miesiące później Yehuda pojechał z żoną do Madrytu. Pewnego dnia odwiedzili muzeum Prado. Jego żona jest doktorantką historii sztuki; on – jak mówi – nie zna się na tym.Nagle znalazł się przed obrazem Goi.
„Jeśli uznamy, że wielu żołnierzy cierpi na uraz moralny, jak to się ma do frazesu o najbardziej moralnej armii świata?”
Oficer zdrowia psychicznego
„Nie interesowałem się szczególnie, ale nagle stałem obok obrazu przedstawiającego bezbronnego człowieka z podniesionymi rękami, stojącego naprzeciw żołnierzy z karabinami” – mówi Yehuda. „Podszedłem bliżej i przypomniało mi to dokładnie to, co się wydarzyło. Wyraz jego oczu, strach, przerażenie.Nie mogłem przestać patrzeć. Zacząłem się pocić. To było straszne, a potem nagle zacząłem płakać. Nigdy nie płaczę i nie rozumiałem, co się ze mną dzieje.Moja żona patrzyła na mnie przerażona. Pytała: ‘Co się stało? Co się stało?’ – a ja nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Byłem zdruzgotany. Ludzie nie mogli przestać się na mnie patrzeć. Spróbuj wytłumaczyć, dlaczego płaczesz w środku muzeum”. Tamtej nocy Yehuda obiecał żonie, że po powrocie do Izraela pójdzie na terapię.„Próbuję nauczyć się to zaakceptować, ale to trudne” – mówi. „Wstyd mnie nie opuszcza. Jak stałem się kimś, kto stoi z boku i nie robi tego, co słuszne?”
Wspomnienia z pokoju przesłuchań
Niektórzy żołnierze twierdzą, że ich uraz moralny wynika z metod stosowanych podczas walk w Gazie, z których wiele po raz pierwszy opisał Haaretz. Na przykład kilku snajperów z Brygady Nahal strzelało do Palestyńczyków szukających pomocy – przekroczyli oni arbitralnie wyznaczoną przez armię linię. „Kiedy strzelasz przez celownik snajperski, wszystko wydaje się bliskie, jak w grze komputerowej” – mówi jeden z nich. „Twarzy ludzi, których zabiłeś, się nie zapomina. To zostaje z tobą. Od czasu mojego zwolnienia ze służby moczę się w nocy; czuję się, jakbym został sam, jakby nikt nie mógł mi pomóc. Spędziłem miesiąc w szpitalu. Próbowali mi tłumaczyć, że muszę to zaakceptować, że nie da się cofnąć czasu. Łatwo im mówić. To nie oni, którzy za każdym razem, gdy zamykają oczy, widzą, jak ktoś dostaje kulę w czoło”.
Niektórzy żołnierze mówią o urazach psychicznych po zobaczeniu, jak Palestyńczyków wykorzystywano jako żywe tarcze, albo po byciu świadkami grabieży i wandalizmu. „Wchodziliśmy do palestyńskich domów i ludzie czerpali przyjemność z niszczenia” – mówi jeden z nich. „Widziałem ludzi zabierających sprzęt elektryczny, złote naszyjniki, pieniądze – wszystko. Niektórzy mówili, że wszyscy Arabowie to naziści i że okradanie nazistów to błogosławieństwo. Byłem zniesmaczony, ale nic nie powiedziałem. Szczególnie bolało mnie, gdy palono zdjęcia Palestyńczyków albo na nie oddawano mocz. Co to właściwie daje? Raz jeden z żołnierzy zauważył, że czuję się z tym źle, i powiedział: ‘Co z tobą? Oni i tak tu nie wrócą; ich historia jest skończona’. Nic nie odpowiedziałem; tylko skinąłem głową”.
Były też działania jednostki 504, której jednym z zadań było przesłuchiwanie więźniów. „Działaliśmy na północy Gazy i złapaliśmy jednego członka Hamasu w domu. Dostaliśmy rozkaz pilnowania go, dopóki nie przyjedzie przesłuchujący z 504” – wspomina Eitan. „Zawsze działają parami – przesłuchujący i żołnierz bojowy. Gdy przyjechali, staliśmy na straży przy wejściu do domu i mogłem widzieć i słyszeć całe przesłuchanie”. Eitan mówi, że w pewnym momencie przesłuchujący zdjął więźniowi spodnie i bieliznę.„Wziął kilka opasek zaciskowych i przymocował jedną do jego penisa, a drugą do jąder. Zadał pytanie, a gdy ten nie odpowiedział, zaciskał opaski. Powtarzali to w kółko; był straszny krzyk. Nie przestawał krzyczeć, jakby dusza wychodziła z jego ciała. W końcu zaczął mówić; wszystko z niego wyszło, a przesłuchujący zdjął opaski i wsadził go do ciężarówki. Musieli go zabrać do ośrodka zatrzymań”. Od tego czasu – mówi Eitan – krzyk nie daje mu spokoju. „To zniszczyło wszystko, co myślałem o armii, o nas, o sobie. Jeśli jesteśmy zdolni do robienia tak strasznych rzeczy bez wiedzy cywilów, to co jeszcze dzieje się w piwnicach? Jakie inne tajemnice ukrywamy?”
„Kiedy mówiono o tym, że wszyscy terroryści zostali zabici dzięki specjalnym środkom używanym w tunelach, ludzie się ekscytowali, a mnie to przypominało Holokaust.”
Guy
Eksperci twierdzą, że takie urazy psychiczne mogą dotyczyć także osób, które nie brały bezpośredniego udziału w walkach. Ran, na przykład, nie spędził ani jednego dnia w Gazie. Był oficerem sił powietrznych w rezerwie, pracującym w sztabie obrony w Tel Awiwie, w jednostce odpowiedzialnej za planowanie nalotów. „Po 7 października wszystko się zmieniło” – mówi. „Wszystko, co wiedziałem o tzw. stratach ubocznych, przestało obowiązywać. Planowaliśmy i zatwierdzaliśmy ataki, o których wiedzieliśmy, że spowodują śmierć dziesiątek cywilów, czasem więcej. I to nie miało znaczenia. Mój kuzyn został zamordowany na festiwalu Nova. Byłem zaślepiony zemstą i gniewem. To, co się działo, było nieproporcjonalne. Z każdym dniem coraz bardziej mnie to obciążało. W jednej chwili planowaliśmy atak, w którym miały zginąć dzieci, a chwilę później siedzieliśmy przy hamburgerze na ulicy Ibn Gabirol. To dysonans, którego nie da się powstrzymać, i czułem, jakby na moim czole zaczynał się pojawiać jakiś znak”. Moment kryzysu nastąpił – jak mówi – 18 marca ubiegłego roku, kiedy Izrael zerwał zawieszenie broni z Hamasem i przeprowadził noc nalotów. Zginęły setki ludzi, głównie cywile. „Nie mogłem już w tym uczestniczyć. Czułem, że jeśli będę dalej służył, zdradzę wszystko, co jeszcze we mnie dobre, osobę, którą chcę być” – mówi Ran. Nie był jedyny. Kilku pilotów poprosiło o zwolnienie ze służby po tej nocy. Siły powietrzne się zgodziły, ale poprosiły, by zachowali to w tajemnicy. Ran wrócił do domu, ale nie był w stanie wrócić do pracy. „Rozwinęła się u mnie obsesja oglądania najgorszych zdjęć martwych i rannych Palestyńczyków” – mówi. „Wciąż próbuję ustalić, czy miałem z tym coś wspólnego, czy jestem odpowiedzialny za te obrazy. Mój psycholog mówi, że to tak, jakbym sam wybierał dla siebie torturę. Prosił, żebym przestał, ale nie potrafię. Czuję, że na to zasługuję.”
Moralność czy tożsamość
Oficjalnie Ministerstwo Obrony nie uznaje diagnozy urazu moralnego, która – jak zauważają eksperci – nie została jeszcze włączona do amerykańskiego Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych (DSM). W związku z tym żołnierz cierpiący na uraz moralny zgłasza się do departamentu rehabilitacji ministerstwa, przechodzi komisję lekarską i zostaje uznany za osobę cierpiącą na PTSD. Choć czasem te dwa zaburzenia się nakładają, są one zasadniczo różne.Problem błędnej diagnozy to coś więcej niż kwestia terminologii. Również leczenie – jak mówi Zalsman z Narodowej Rady ds. Zapobiegania Samobójstwom – jest zasadniczo odmienne. „PTSD leczy się poprzez intensywne, stopniowe wystawianie pacjenta na traumę, aby oddzielić traumatyczne wspomnienie od reakcji emocjonalnej” – mówi.
„Uraz moralny wymaga pracy ukierunkowanej na akceptację i pogodzenie się z czynem, który wywołał kryzys. Innymi słowy, człowiek musi nauczyć się wybaczyć samemu sobie”. Może się to jednak wkrótce zmienić. Publiczna komisja powołana w październiku, aby znaleźć rozwiązania w zakresie leczenia rannych żołnierzy, ma zalecić, by departament rehabilitacji uznał uraz moralny. Według jednej z podkomisji „należy opracować protokoły leczenia, przeszkolić personel terapeutyczny i rehabilitacyjny oraz uwzględnić bezpośredni związek między urazem moralnym a zatrudnieniem, aktywnością społeczną i rolą jednostki w społeczności”.
Armia również – choć z opóźnieniem – postanowiła po cichu uznać to zjawisko; na przykład wojsko amerykańskie od lat posiada procedury leczenia takich urazów. W ostatnich miesiącach izraelscy specjaliści zdrowia psychicznego, niemal w cieniu, opracowują wstępny protokół interwencji dla żołnierzy cierpiących na uraz moralny. Rzecznik IDF nie wydał w tej sprawie żadnego oświadczenia, a cała kwestia pozostaje przemilczana, w przeciwieństwie do wielu innych działań armii dotyczących zdrowia psychicznego żołnierzy w czasie wojny. IDF odmówiły nawet używania określenia „uraz moralny”, preferując termin: „uraz tożsamości”. Wojsko zaprzecza, jakoby zmiana nazwy miała ukryty cel. Jednak niektóre źródła twierdzą inaczej. „To dość oczywiste, że mamy tu do czynienia z komunikatem społeczno-politycznym” – mówi oficer zdrowia psychicznego w rezerwie. „Bo jeśli uznamy, że wielu żołnierzy cierpi na urazy moralne, jak to się ma do frazesu o najbardziej moralnej armii świata? Zamiast tego wybrano określenie, które przerzuca odpowiedzialność na żołnierza, jakby problem dotyczył jego tożsamości, a nie działań, do których wysłali go przełożeni”. Inny oficer systemu zdrowia psychicznego w armii mówi, że decyzja miała na celu „znalezienie rozwiązania tymczasowego, które pozwoli leczyć tych żołnierzy bez rozdrażniania polityków.
Byłem na spotkaniu, na którym jeden z wysokich rangą oficerów powiedział: ‘Nie możemy tego nazywać urazem moralnym – czy chcemy, żeby Channel 14 nas powiesił na drzewie?’” – mówi, odnosząc się do stacji telewizyjnej sprzyjającej premierowi Netanjahu. „Taki jest obecnie klimat w armii”. Nie tylko wojsko unika bezpośredniego spojrzenia na uraz moralny – robią to także sami żołnierze. Boją się mówić o swoich uczuciach znajomym, obawiając się, że zostaną uznani za zdrajców, lewicowców lub słabych. „Kiedyś dotyczyło to PTSD, dziś dotyczy urazu moralnego” – mówi Levi-Belz z Uniwersytetu w Hajfie. „Nie chodzi tylko o poziom dowódców, ale o całe społeczeństwo.
Rząd tworzy narrację dychotomiczną: albo jesteś z nami, albo jesteś lewicowym zdrajcą – i najbardziej dotyka to młodych ludzi. Żołnierz może się obawiać, że jeśli powie o swoich wątpliwościach dotyczących tego, co robili w Gazie, zostanie uznany za kogoś obcego, kogo należy wykluczyć. A dla niego byłoby to najgorsze – poczucie całkowitego odrzucenia. Dlatego w wielu przypadkach wolą milczeć i nie szukać pomocy”. Guy, na przykład, nadal odmawia dzielenia się swoimi przeżyciami z innymi żołnierzami. Służy w jednostce specjalnej Shaldag. Od 7 października spędził setki dni na służbie rezerwowej. Tego dnia, w południe, został wezwany i wysłany do Be’eri. To, czego nie zdołał tam powstrzymać, zaczęło go prześladować. „Noszę w sobie ogromne poczucie winy. Myślę, że jest wielu takich jak ja, ale oni skierowali to gdzie indziej – w zemstę” – mówi Guy.
„Ich oczy błyszczały za każdym razem, gdy ruszaliśmy na akcję. Kiedy mówiono o zabijaniu terrorystów specjalnymi metodami stosowanymi w tunelach, ludzie się ekscytowali, a mnie to przypominało Holokaust. To mnie wstrząsnęło, ale dalej służyłem. Myślałem, że to minie”. Jedna z operacji miała miejsce w szpitalu Al-Shifa w Gazie. „Cała okolica cuchnęła śmiercią i ciałami” – mówi. „Od tego czasu nie mogę znieść zapachu spalonego mięsa.Zostałem wegetarianinem. Pamiętam moment, kiedy wszystko się załamało – gdy ten zapach przypomniał mi to, co czułem w Be’eri. To sprawiło, że zacząłem się zastanawiać: kim się staliśmy? Kim ja się stałem? Do dziś boję się odpowiedzi.”
Według niepotwierdzonych, ale uporczywych doniesień pochodzących z różnych źródeł, Iran miał nabyć i częściowo otrzymać partię 2000 północnokoreańskich pocisków hipersonicznych typu Hwasong 11Ehttps://en.wikipedia.org/wiki/Hwasong-11E, które mogą odegrać znaczącą rolę w starciach powietrznych, do których – jak można już stwierdzić z pewnym prawdopodobieństwem – dojdzie w najbliższych dniach lub tygodniach. Najważniejsze nie jest to, że pociski te są hipersoniczne – Irańczycy też mają kilka takich – ale to, że są one wyposażone w moduł szybujący, który w ostatniej fazie lotu może wykonywać manewry unikowe i nieprzewidywalne, co sprawia kłopoty systemom obliczeniowym obrony.
Już aby mieć przyzwoitą szansę na zestrzelenie hipersonicznego pocisku balistycznego, zanim dotrze on do celu, potrzeba co najmniej dwóch lub trzech pocisków typu THAAD, Patriot lub izraelskich Arrow, a czasem nawet więcej, ale w przypadku całkowicienieregularnej trajektorii, takiej jak ta pokazana na zdjęciu tytułowym, potrzeba ich dwa razy więcej, a i tak skuteczność operacji wynosi wartość zaledwie jednocyfrową, i to raczej niewielką. W przypadku użycia dwóch pocisków problem nie podwoiłby się, ale wzrósłby czterokrotnie. Jest to zasadniczo problem matematyczny, który na razie nie ma rozwiązania obronnego.
Ponadto pociski te są umieszczane na 12-kołowych pojazdach, które mogą się łatwo przemieszczać i być dyslokowane na ogromnym obszarze, nieustannie zmieniając swoją pozycję. Dlatego też, jeśli Iran faktycznie dysponuje tymi środkami, mógłby wkrótce przeciążyć dodatkowe systemy obronne, które zostały w tych dniach wprowadzone na teatr działań wojennych, w ramach walki o przetrwanie. W rzeczywistości są to środki odstraszające, ponieważ każdemu aktowi zniszczenia w Iranie odpowiadałaby reakcja, której nie da się powstrzymać i która stanowi zbyt duże ryzyko dla amerykańskiej floty. Sama obecność tej broni powinna zniechęcić do ataków, przynajmniej tych na obiekty cywilne, ponieważ mogłaby ona obrócić w popiół zakłady naftowe, rafinerie, odsalarnie i zakłady przemysłowe, zarówno w Izraelu, jak i w krajach Zatoki Perskiej, bez możliwości realnego uniknięcia tego.
Dwa poniższe zdjęcia przedstawiają Cieśninę Ormuz, gdy była częściowo otwarta, i teraz, gdy jest zamknięta. W piątek, 17 kwietnia 2026 roku, Donald Trump na chwilę wypowiedział półprawdę…
Cieśnina Ormuz była otwarta dla żeglugi – ale tylko dla statków, które skoordynowały swoje działania z Irańską Gwardią Rewolucyjną i uzyskały od niej autoryzację.
Cieśnina Ormuz, 17 kwietnia 2026 r.Cieśnina Ormuz, 18 kwietnia 2026 r.
Wszystko to nagle się skończyło w sobotę 18 kwietnia, gdy Donald Trump zagroził blokadą wszystkich irańskich portów. W ostatnich godzinach spotkania w Islamabadzie Iran jednoznacznie dał do zrozumienia J.D. Vance’owi, że irański 10-punktowy plan nie podlega negocjacjom.
Większość ludzi nie do końca rozumie zakłócenia w globalnym łańcuchu dostaw spowodowane blokadą Iranu. Porównuję to do choroby popromiennej: Wyobraź sobie kogoś, kto przeżył wybuch bomby atomowej, a następnie został zbombardowany promieniowaniem. Zanim śmiertelne skutki zaczną szkodzić danej osobie, mogą minąć dni lub tygodnie. W tym przypadku ofiarą jest globalny system gospodarczy, finansowy i przemysłowy. Powrót eksportu z Zatoki Perskiej do poziomu sprzed wojny zajmie miesiące (częściowe przywrócenie dostaw ropy) lub kilka lat (pełna normalizacja LNG, mocznika i helu). Wynika to z połączenia zniszczeń fizycznych, wąskich gardeł logistycznych, zagrożeń dla bezpieczeństwa oraz politycznych konsekwencji wojny iracko-irańskiej z 2026 roku (od lutego do kwietnia 2026 roku). Poniżej wyjaśniono czynniki uniemożliwiające natychmiastowy powrót do poziomu eksportu z 27 lutego.
Amerykańskie i izraelskie ataki, a także irańskie kontrataki uderzyły w rafinerie, zbiorniki magazynowe, rurociągi, pola naftowe i gazowe oraz zakłady przetwórcze w co najmniej dziewięciu krajach nad Zatoką Perską.
Najpoważniejsze szkody wystąpiły w mieście przemysłowym Ras Laffan w Katarze, największym na świecie centrum przeładunkowym LNG. Irańskie ataki rakietowe w marcu 2026 roku sparaliżowały 17% katarskiego eksportu LNG (12,8 mln ton rocznie). Prezes QatarEnergy stwierdził, że naprawa zajmie od trzech do pięciu lat, częściowo dlatego, że kluczowe komponenty – takie jak turbiny – są wysoce wyspecjalizowane i trudne do szybkiej wymiany.
Ta pojedyncza fabryka produkuje również dużą część światowego helu (jako produkt uboczny przetwarzania gazu ziemnego) i ma znaczący wpływ na produkcję mocznika i amoniaku.
Powolne usuwanie min i weryfikacja bezpieczeństwa w Cieśninie Ormuz
Podczas konfliktu Iran rozmieścił rozległe miny morskie. Nawet przy stałym wsparciu USA w zakresie rozminowywania, profesjonalne środki zaradcze przeciwko minom są z natury czasochłonne i wymagają wielokrotnych przeszukań w celu zapewnienia bezpieczeństwa.
Na dzień 18/19 kwietnia 2026 r. ruch żeglugowy pozostaje minimalny, pomimo deklaracji Iranu o „otwarciu”. Główne firmy żeglugowe – w tym BIMCO i norweskie stowarzyszenia branżowe – nadal wymagają dowodu posiadania otwartych szlaków, przestrzegania przez Iran umów i ograniczenia ryzyka przed wprowadzeniem statków na rynek.
Ubezpieczenia, składki za ryzyko i logistyka wysyłkowa
Składki ubezpieczeniowe od ryzyka wojennego gwałtownie wzrosły (z około 0,125 do 0,2-0,4% wartości statku za rejs). Wiele firm ubezpieczeniowych całkowicie wycofało się z ubezpieczeń w Zatoce Perskiej w szczytowym momencie kryzysu.
Tankowce i załogi zostały rozproszone po całym świecie; opływanie Afryki stało się standardową trasą. Odbudowa zaufania, renegocjacja kontraktów i ponowne powołanie doświadczonych załóg zajmuje miesiące.
Ramy czasowe dla poszczególnych surowców
Ropa naftowa: Niektóre odwierty można przywrócić do działania w ciągu kilku dni lub tygodni, ale całkowita odbudowa systemu zaopatrzenia Zatoki Perskiej – uszkodzonych złóż i logistyki – zajmie od kilku miesięcy do jednego lub dwóch lat.
LNG: Dominacja Kataru; całkowita odbudowa Ras Laffan: od trzech do pięciu lat.
Mocznik (nawóz): Powiązany z gazem ziemnym; Zatoka Perska dostarcza około 45–46 procent światowego handlu mocznikiem drogą morską. Wznowienie działalności w połączeniu z opóźnieniami w transporcie oznaczają niedobory trwające miesiącami.
Hel: Katar dostarcza około 30 do 33 procent światowej produkcji. Zniszczenia w Ras Laffan oznaczają trzy do pięciu lat lub więcej przestoju.
Globalny wpływ zakłóceń w dostawach na gospodarkę
Awaria, która w szczytowym momencie dotknęła około 20 procent światowego zapotrzebowania na ropę naftową, około 20 procent zapotrzebowania na LNG oraz znaczną część mocznika i helu, wywołała największy szok podażowy w historii nowoczesnej energetyki, a jej reperkusje wykraczają daleko poza ceny paliw.
Inflacja cen energii i ryzyko stagflacji: Ceny ropy gwałtownie wzrosły (Brent na krótko przekroczył 120 dolarów za baryłkę); ceny LNG w Azji wzrosły o ponad 140%. Wyższe koszty transportu, energii elektrycznej i produkcji przekładają się na ogólną inflację i jednocześnie hamują wzrost gospodarczy.
Wzrost cen żywności z powodu niedoboru mocznika: Region Zatoki Perskiej dostarcza około 20 do 46 procent światowego zapotrzebowania na nawozy. Niedobory doprowadziły już do wstrzymania produkcji w Indiach, Bangladeszu i Pakistanie. Rolnicy w krajach zależnych od importu – Indiach, Brazylii i niektórych częściach Afryki – borykają się ze zmniejszeniem areału upraw lub wyższymi kosztami, co doprowadzi do wzrostu światowych cen żywności w latach 2026 i 2027.
Zakłócenia w technologii i opiece zdrowotnej spowodowane niedoborem helu:Hel jest niezbędny do produkcji półprzewodników (chłodzenie i produkcja układów scalonych), urządzeń MRI (magnesy nadprzewodzące), światłowodów, technologii spawalniczych oraz przemysłu lotniczego i kosmicznego. Niedobory już wpływają na łańcuchy dostaw; w nadchodzących latach spodziewane są opóźnienia w opiece zdrowotnej i spowolnienia w produkcji układów scalonych.
Dalekosiężne konsekwencje obejmują zakłócenia w łańcuchach dostaw, wyższe ceny konsumpcyjne (paliwa, żywności, procedur medycznych), stłumiony wzrost PKB w Azji i Europie (regionach najbardziej dotkniętych kryzysem) oraz potencjalną presję recesyjną w wrażliwych gospodarkach. Stany Zjednoczone odczuwają również pośrednie skutki za pośrednictwem globalnych rynków towarowych, pomimo niższej bezpośredniej zależności.
Krótko mówiąc: nawet jeśli Stany Zjednoczone spełnią żądania Iranu i Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta dla regularnej żeglugi w poniedziałek, 20 kwietnia, połączenie zniszczeń wojennych (szczególnie w Ras Laffan), utrzymujących się obaw o bezpieczeństwo i ubezpieczenia oraz konsekwencji politycznych oznacza, że pełna normalizacja eksportu to proces, który zajmie kilka kwartałów, a nawet kilka lat – a nie szybką poprawę. Perspektywy dla światowej gospodarki są ponure i będą się pogarszać, im dłużej będzie trwała ta wojna.
Według doniesień Stany Zjednoczone planują abordaż statków powiązanych z Iranem na całym świecie po tym, jak irańskie kanonierki zaatakowały tankowiec w Cieśninie Ormuz. Wkrótce pojawią się dalsze informacje i oświadczenie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu.
Urzędnicy USA: Wojna może wybuchnąć na nowo, jeśli rozmowy pokojowe nie doprowadzą do przełomu – Axios
Dwie irańskie kanonierki otwierają ogień do tankowca w pobliżu Omanu; drugi tankowiec zostaje trafiony „nieznanym pociskiem”.
Indie wzywają ambasadora Iranu, aby potępił incydent.
Pentagon jest gotowy rozszerzyć środki przeciwko statkom i sygnalizuje zamiar dokonywania abordaży na statkach powiązanych z Iranem na całym świecie.
Piątek: otwarcie Ormuzu; Sobota: zamknięcie Ormuzu.
Donald Trump: Iran chciał ponownie zamknąć cieśninę, ale nie może nas szantażować.
Czy wojna wybuchnie na nowo?
To nie jest dobra wiadomość, zwłaszcza biorąc pod uwagę doniesienia, że rozmowy pokojowe z Pakistanem mogą zostać wznowione, być może już w poniedziałek:
Amerykański urzędnik powiedział portalowi Axios: Jeśli nie nastąpi przełom, wojna może wybuchnąć na nowo.
Reakcja Indii
Nowe Delhi wezwało ambasadora Iranu, aby potępić poranny atak marynarki wojennej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej na jeden z tankowców.
Stany Zjednoczone przygotowują się do wejścia na pokład statków z całego świata powiązanych z Iranem.
Według najnowszych doniesień doszło do drugiego incydentu z udziałem tankowca: w drugim incydencie kontenerowiec został podobno trafiony „nieznanym pociskiem”, podczas gdy ruch innych statków został wstrzymany.
Tymczasem w sobotę Pentagon zasygnalizował kolejną znaczącą eskalację swoich najnowszych wysiłków mających na celu wzmocnienie wpływów USA w kryzysie w Ormuz. Przygotowuje się do rozszerzenia konfliktu nie tylko na regiony wokół Ormuz i Zatoki Perskiej, ale także na całe morze otwarte.
„Według amerykańskich urzędników, armia amerykańska przygotowuje się do wejścia na pokład tankowców powiązanych z Iranem i przejęcia statków handlowych na wodach międzynarodowych w najbliższych dniach, rozszerzając w ten sposób swoje operacje morskie poza Bliski Wschód” – donosi WSJ. Oznacza to, że armia amerykańska będzie śledzić statki na całym świecie, które wspierają Iran, wzmacniając w ten sposób „Gospodarczy gniew” jako kontynuację „Epickiego gniewu”. WSJ komentuje dalej:
Plany te pojawiły się w momencie, gdy irańska armia jeszcze bardziej zacieśnia kontrolę nad Cieśniną Ormuz, atakując w sobotę kilka statków handlowych i ogłaszając, że szlak wodny jest „ściśle kontrolowany” przez Iran. Wydarzenia te wywołały panikę wśród firm żeglugowych, dzień po tym, jak irański minister spraw zagranicznych ogłosił, że cieśnina jest w pełni otwarta dla handlu – oświadczenie to zostało przyjęte z zadowoleniem przez prezydenta Trumpa.
W ostatnich dniach obie strony próbowały przejąć kontrolę nad tym kluczowym szlakiem wodnym i egzekwować własne blokady w oparciu o sprzeczne „warunki” dla żeglugi. Jednak wszystko to doprowadziło do faktycznego zamknięcia. Centralne Dowództwo Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) oświadczyło, że Marynarka Wojenna USA zawróciła już co najmniej 23 statki po wpłynięciu do irańskich portów. Tymczasem Trump nadal twierdzi, że Iran zgodził się przekazać swój wzbogacony uran – czyli „pył” nuklearny – ale Iran jasno dał do zrozumienia, że nigdy tego nie zrobi, odrzucając to twierdzenie jako sfabrykowaną fantazję.
W międzyczasie…
Siły irańskie otwierają ogień do tankowca
Brytyjska Organizacja Bezpieczeństwa Morskiego i Transportu (UKMTO) informuje, że „dwie kanonierki Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej zbliżyły się do tankowca i ostrzelały go bez ostrzeżenia za pośrednictwem radia VHF”.
UKMTO nie podało żadnych dalszych szczegółów na temat dwóch irańskich statków, które ostrzelały tankowiec, ani broni użytej w incydencie na morzu; uważa się, że incydent miał miejsce 20 mil morskich na północny wschód od Omanu.
Załóżmy, że prezydent Trump zaraz całkowicie straci panowanie nad sobą w sprawie Truth Social. Można też śmiało założyć, że rozmowy za kulisami nie idą dobrze, jeśli taki incydent miał miejsce w okresie poprzedzającym weekendowe negocjacje między USA a Iranem.
Cieśnina Ormuz jest (ponownie) zamknięta.
Strategia administracji Trumpa, polegająca na „wprowadzaniu ich w błąd” była w pełni widoczna, gdy ponowne otwarcie Kanału Ormuz w piątek wywołało powszechny apetyt na ryzyko na rynkach: amerykańskie akcje gwałtownie wzrosły, cena ropy gwałtownie spadła, a rentowność amerykańskich obligacji skarbowych spadła, w oparciu o założenie, że zakłócenia w globalnych przepływach energii ustąpiły. Jednak wczesnym rankiem w sobotę te wydarzenia mogą okazać się przedwczesne.
Jak donosi Wall Street Journal, najważniejsze na świecie wąskie gardło w transporcie morskim zostało ponownie zamknięte dla żeglugi handlowej.
Około 20 statków, które czekały na wpłynięcie do Zatoki Perskiej przez cieśninę, powróciło do Omanu po tym, jak irańskie wojsko po raz kolejny ogłosiło zamknięcie tego szlaku wodnego – w obliczu blokady irańskich portów przez Stany Zjednoczone.
Społeczność OSINT na platformie X również informuje o zamknięciu Cieśniny Ormuz…
Według doniesień, statki były gotowe zapłacić Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej 2 miliony dolarów opłaty za możliwość przepłynięcia przez cieśninę, jednak komunikaty radiowe wskazywały, że cieśnina jest zamknięta.
Notatka z WSJ:
Teraz zawracają, ponieważ, jak twierdzi armator z Hongkongu, którego kontenerowiec czeka na przepłynięcie przez cieśninę, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej wysyłał radiowe komunikaty o zamknięciu cieśniny.
W nocy przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf napisał na portalu X, że „fałszywe” twierdzenia prezydenta Trumpa nie sprzyjają negocjacjom między USA a Iranem…
Prezydent Stanów Zjednoczonych w ciągu godziny wysunął siedem twierdzeń, z których wszystkie okazały się fałszywe.
Nie wygrali wojny tymi kłamstwami i na pewno niczego nimi nie osiągną także w negocjacjach.
Dopóki blokada będzie trwała, Cieśnina Ormuz nie pozostanie otwarta.
Przejście przez Cieśninę Ormuz odbywa się „wyznaczoną trasą” i za „irańskim pozwoleniem”.
O tym, czy cieśnina jest otwarta czy zamknięta i jakie przepisy mają zastosowanie, decydują władze lokalne, a nie media społecznościowe.
Wojna medialna i manipulacja opinią publiczną stanowią istotną część tej wojny, ale naród irański nie daje się nabrać na te sztuczki. Dowiedz się więcej o prawdziwych i rzetelnych informacjach dotyczących negocjacji w niedawnym wywiadzie z rzecznikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Prezydent Trump wcześniej oświadczył, że rozmowy pokojowe z Iranem przynoszą postępy i będą kontynuowane przez cały weekend.
„Dwadzieścia minut temu otrzymaliśmy całkiem dobre wieści, ale sytuacja z Iranem na Bliskim Wschodzie wydaje się być bardzo dobra” – powiedział Trump dziennikarzom lecącym do Waszyngtonu Air Force One, według MS Now. „Wkrótce się dowiemy. Negocjujemy w weekend”.
Trump powiedział, że kluczową kwestią jest zwrot materiałów pochodzących z irańskiego programu nuklearnego. Stany Zjednoczone przetransportują je po podpisaniu umowy.
„Może jej nie przedłużę, ale blokada pozostanie. Ale może jej nie przedłużę, więc blokada będzie, i niestety będziemy musieli znowu zacząć bombardować” – powiedział Trump.
Według Polymarketu szanse na powrót do normalności w Cieśninie Ormuz do końca kwietnia w ciągu ostatnich 24 godzin przypominały jazdę kolejką górską: osiągnęły szczyt na poziomie 64% w piątkowy poranek, po tym jak Iran ogłosił otwarcie szlaku wodnego, ale spadły do 32%, gdy w sobotę rano Iran ogłosił zamknięcie cieśniny.
Oto najnowsze nagłówki z Bliskiego Wschodu:
Położenie w Cieśninie Ormuz
W piątek Iran ponownie otworzył Cieśninę Ormuz dla żeglugi handlowej, a w Libanie obowiązuje dziesięciodniowe zawieszenie broni między Izraelem a Hezbollahem.
W sobotę rano Iran szybko zmienił kurs i ponownie nałożył ograniczenia na Cieśninę Ormuz po tym, jak USA oświadczyły, że nie zniosą blokady nałożonej na transport morski z Iranem.
Irańskie siły zbrojne ogłosiły, że kontrola nad Cieśniną Ormuz została przywrócona do poprzedniego statusu, pod ścisłą administracją i nadzorem Iranu.
Około 20 statków, które ustawiły się w kolejce, aby przepłynąć przez Cieśninę Ormuz, zawróciło w stronę Omanu po tym, jak irańskie wojsko ogłosiło, że szlak wodny został ponownie zamknięty.
Działalność żeglugowa
W sobotę przez Cieśninę Ormuz przepłynął konwój ośmiu tankowców, składający się z bardzo dużego tankowca do przewozu ropy naftowej, kilku tankowców do przewozu produktów ropopochodnych i chemikaliów oraz tankowców do przewozu LPG.
W ciągu ostatnich 12 godzin cztery tankowce przewożące katarski skroplony gaz ziemny wpłynęły do Zatoki Perskiej w kierunku Ormuz; od końca lutego z Zatoki nie wypłynął żaden tankowiec z skroplonym gazem ziemnym.
Mimo sprzecznych oświadczeń władz irańskich, w sobotę przez Cieśninę Ormuz zaczęły przepływać kolejne tankowce z ropą naftową i gazem.
Negocjacje między USA a Iranem
Iran nie zgodził się jak dotąd na kolejną rundę negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi, gdyż Trump zapowiedział blokadę morską, a żądania USA są wygórowane.
Trump powiedział, że porozumienie z Iranem mające na celu zakończenie siedmiotygodniowej wojny może być bliskie, twierdząc, że większość kluczowych kwestii została już rozwiązana.
Trump twierdził, że Iran zgodził się zawiesić swój program nuklearny na czas nieokreślony, lecz irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych oświadczyło, że wzbogacony uran nie będzie pod żadnymi okolicznościami przekazywany w żadne miejsce.
Pepe Escobar cytuje irańską Radę Bezpieczeństwa Narodowego:
Irańska Rada Bezpieczeństwa Narodowego napisała niedawno:
– Dziesiątego dnia wojny Amerykanie zaczęli wysyłać wiadomości i prośby o zawieszenie broni i rozpoczęcie negocjacji w celu zakończenia wojny, którą sami rozpoczęli.
Czterdziestego dnia wojny prezydent USA oficjalnie ogłosił akceptację 10-punktowego planu Iranu jako podstawy negocjacji mających na celu zakończenie wojny. Następnie Islamska Republika Iranu zaakceptowała te negocjacje w Islamabadzie, prowadzone za pośrednictwem Pakistanu.
Negocjacje trwały nieprzerwanie 21 godzin. Delegacja irańska reprezentowała żądania narodu irańskiego z powagą, inicjatywą i ogromną nieufnością wobec Stanów Zjednoczonych.
Pomimo zgody na działanie w ramach irańskiego 10-punktowego planu, wróg wysunął w trakcie negocjacji nowe, wygórowane żądania. Delegacja irańska stanowczo odpowiedziała na te żądania i postanowiła nie zmieniać swojego stanowiska w żaden sposób.
Z tego powodu pierwsza runda negocjacji nie przyniosła jednoznacznego rezultatu i została przełożona na późniejszy termin, pod warunkiem, że wróg dostosuje swoje wygórowane żądania do realiów na miejscu.
W ostatnich dniach, w związku z obecnością pakistańskiego marszałka polowego w Teheranie w charakterze mediatora, Amerykanie wysunęli nowe propozycje, które Islamska Republika Iranu rozważa i na które do tej pory nie odpowiedziała.
Oświadczamy, że irański zespół negocjacyjny nie ustąpi, nie wycofa się i nie będzie niczego tolerował i będzie ze wszystkich sił bronił interesów i obaw narodu irańskiego.
Jednym z warunków akceptacji przez Iran tymczasowego zawieszenia broni było wstrzymanie ognia na wszystkich frontach, w tym w Libanie. Jednak syjonistyczny wróg złamał ten warunek od samego początku.
Na prośbę Islamskiej Republiki Iranu reżim syjonistyczny zgodził się na zawieszenie broni w Libanie. Postanowiono, że Cieśnina Ormuz zostanie tymczasowo i warunkowo otwarta do końca okresu zawieszenia broni – wyłącznie dla statków handlowych, ale nie dla okrętów wojennych ani jednostek cywilnych USA i Izraela. Miało się to odbywać pod kontrolą i za zgodą irańskich sił zbrojnych, trasą wyznaczoną przez Iran.
Biorąc pod uwagę, że większość sprzętu dla amerykańskich baz wojskowych w regionie Zatoki Perskiej dostarczana jest przez Cieśninę Ormuz, co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego Iranu i regionu, Iran jest zdecydowany sprawować nadzór i kontrolę nad ruchem towarów przez Cieśninę Ormuz dopóki wojna nie zostanie definitywnie zakończona, a w całym regionie nie zapanuje trwały pokój.
Realizacja tego celu odbywa się poprzez zbieranie pełnych informacji od przepływających statków, wydawanie zezwoleń na przejazd zgodnie z przepisami ogłoszonymi przez Islamską Republikę Iranu w warunkach wojny oraz uiszczanie opłat za przejazd na trasach ogłoszonych przez Islamską Republikę Iranu.
Dopóki będzie obowiązywała blokada morska, Islamska Republika Iranu będzie uważać ją za naruszenie zawieszenia broni i nie dopuści do warunkowego i ograniczonego otwarcia Cieśniny Ormuz.
Niedobory zasobów energetycznych, dotychczas importowanych z Rosji, uderzają w Europę coraz bardziej. Jaką odpowiedź ma na to Bruksela? Zakazać!
Czyli udawać, że problem nie istnieje, by tak naprawdę… płacić podwójnie.
Ideologia, która stała się zbyt droga
W Unii Europejskiej narastają jednak nastroje odwrotne do oczekiwanych przez brukselskich eurokratów. Wojna w Zatoce Perskiej i blokada Cieśniny Ormuz przyniosły porażające efekty. Ceny gazu kształtują się na tyle wysoko, że systemowa rusofobia zdaje się być nie do utrzymania. Tylko w Polsce cena gazu wzrosła z 6 do 7 zł za metr sześcienny i choć rząd próbuje przeciwdziałać podwyżkom, to na dłuższą metę rynku nie oszuka. Dotyka to także przemysłu i to nie tylko w Polsce. Kryzys jest tym poważniejszy, że przecież dopiero co Europa biła sama sobie brawo przy okazji ogłoszenia… zakazu importu gazu z Rosji.
Największa włoska firma naftowo-gazowa, Eni, sprzeciwia się tym sankcjom. Prezes Claudio Descalzi nazwał wojnę w Zatoce Perskiej „najważniejszym wydarzeniem dla rynku energetycznego w ciągu ostatnich 40 lat” i wezwał do ponownego rozważenia planów wprowadzenia zakazu rosyjskiego LNG. Europejska Sieć Operatorów Systemów Przesyłowych Gazu (ENTSOG) alarmuje, że zbiorniki magazynowe wymagają regularnego uzupełniania już teraz, w kwietniu, w przeciwnym razie rezerwy spadną niebezpiecznie nisko zimą. Według Descalziego, po prostu nie ma innego źródła tego surowca i jeśli rosyjskie dostawy zostaną odcięte, Europa nigdzie nie znajdzie 20 miliardów metrów sześciennych.
Kraje członkowskie Unii Europejskiej ewidentnie potrzebują rosyjskich zasobów. Lista tych, którzy myślą inaczej, szybko się kurczy w obliczu niedoborów. Na pozór Bruksela utrzymuje wsparcie dla Zełeńskiego i kliki neobanderowców, odwołujących się do tradycji ruchu, który za cel stawiał sobie (a może nadal stawia?) wymordowanie polskich sąsiadów, ale to tylko teatr. Wystarczy spojrzeć na samą Kaję Kallas, której małżonek sam handluje z Rosjanami.
Scenariusz „czerwonej paniki” i chłód zimnej wojny pewnie są w bloku zachodnim znajomym, a może nawet przyjemnym uczuciem przypominającym elitom ich młodość, ale ci sami ludzie poza okiem kamer dobrze zarabiają na handlu z Rosją i nie mają zamiaru się z niego wycofywać. Na czele z francuskim gigantem TotalEnergies, który został… rekordzistą w imporcie rosyjskiego gazu i nadal nie planuje wycofania się z projektu produkcji i skraplania gazu z Jamału.
Po tym, gdy okazało się, że Stany Zjednoczone nie mają zamiaru kierować się na zderzenie czołowe z Rosją, nawet Emmanuel Macron i Friedrich Merz zaczęli delikatnie wzywać do dialogu z Rosjanami. Nieprzypadkowo w tej kolejności, bo to właśnie Francja wydaje się być na dziś bardziej niezależna. Brak woli kontynuacji polityki sankcjonowania Rosji widać jednak zwłaszcza po tym, że jubileuszowy, 20. pakiet sankcji nadal nie został uchwalony.
Węgry, czyli most do Rosji
Eurokraci, niczym cheerleaderki z radością odliczali dni do zwycięstwa Petera Magyara na Węgrzech. W końcu ich wieloletni wrzód na tyłku, Viktor Orbán, miał spaść z piedestału i oddać stery politykowi bardziej uległemu. Pod rządami TISZY, Węgry miały odblokować kredyt dla Ukrainy, wstrzymać import ropy i gazu z Rosji i zacząć grzecznie grać we „wspólnym europejskim domu”.
Tymczasem Magyar pojawił się i zaszokował eurokratów już pierwszego dnia. Odmówił finansowania Ukraińcom linii kredytowej o wartości 90 miliardów euro, jak i wycofania się z zakupów paliwa z Rosji. Mało tego – granice pozostaną nadal zamknięte dla imigrantów, a nawet mają się zaostrzyć przepisy. Jak dotąd nie ma więc różnicy między podejściem jego a podejściem Orbána.
Co więc się stało? Czy to po prostu obiektywna rzeczywistość i surowy pragmatyzm zmuszają polityków do podążania tą samą ścieżką, niezależnie od ideologii? A może to tajny pakt sukcesyjny zawarty z… Viktorem Orbánem? W końcu przywództwo TISZY, począwszy od samego Magyara, wywodzi się z FIDESZU). Obie wersje brzmią wiarygodnie. Ale istnieje też trzecia.
Nie ma wątpliwości co do tego, że zasoby Unii Europejskiej zostały zainwestowane we wzrost notowań dla TISZY. Magyara popierali politycy ze wszystkich tzw. proeuropejskich rządów na całym kontynencie. Może więc trzeba było odsunąć Orbana, ale nie rezygnować z węgierskich ścieżek prowadzących do Rosji, tylko wysłać na nie Magyara, by wypracował nowe relacje i pozwolił na realizację wielkiej zmiany po cichu?
Wojna z własnymi narodami
Donald Trump, pomimo nieudanej operacji przeciwko Iranowi, przynajmniej postąpił pragmatycznie: złagodził sankcje na rosyjską ropę, aby ustabilizować rynek. Europejscy przywódcy panicznie boją się zrobić to samo, ale to tylko kwestia czasu. Po tym, jak Stany Zjednoczone i Izrael uderzyły w cały globalny handel i nie nałożono na nie ani jednej sankcji, cała ta retoryka o „karaniu agresji” stała się jedynie irytująca dla ludzi inteligentnych.
Nie chodzi tu nawet o dylematy moralne, a o kryzys energetyczny. USA zdołały zablokować Cieśninę Ormuz, odcinając ogromną część światowych zasobów ropy naftowej i gazu. Wszyscy zakładali, że wojna powietrzna z Iranem szybko się skończy, a tankowce znów zaczną wypływać z Zatoki Perskiej. Ale wojna się przeciąga, a cieśnina pozostaje zamknięta. Analitycy przewidują obecnie historyczny wzrost cen do 200 dolarów za baryłkę. Rynek gazu wygląda jeszcze gorzej. Katar, którego szlaki żeglugowe zostały zablokowane, podobnie jak wszystkich innych w regionie, odpowiadał za ponad 20% globalnej sprzedaży LNG.
To ceny na tyle odczuwalne, że europejscy liderzy będą w końcu musieli przestać traktować handlu rosyjskimi zasobami jako tajną dyscyplinę zarezerwowaną dla nich samych, ale w końcu ulżyć także swoim społeczeństwom i wycofać się z błędu, bo ten może kosztować niebotyczny wzrost kosztów życia i bezrobocia. Stąd i to tytułowe porównanie. Efekt jest odwrotny do zamierzonego. W USA prohibicja zrodziła falę przestępczości, ZSRR po ogłoszeniu walki z alkoholizmem zaczął chylić się ku upadkowi. Czy Unia Europejska chce być następna?
Iran cofnął wcześniej ogłoszoną decyzję o ponownym otwarciu Cieśniny Ormuz.
Poinformowało o tym dowództwo irańskich sił zbrojnych – podaje agencja prasowa Fars. Teheran jako przyczynę podaje ciągłą blokadę irańskich portów przez Stany Zjednoczone. Zmiana nastąpiła zaledwie dzień po pierwotnym ogłoszeniu ułatwienia międzynarodowej żeglugi przez strategicznie ważną cieśninę. Krok ten został teraz oficjalnie cofnięty.
Siły Zbrojne Iranu przywracają kontrolę militarną nad Cieśniną Ormuz
Odkąd Teheran ogłosił ponowne otwarcie, zgłoszono, że skorzystało z niego tylko pięć statków towarowych i jeden pusty statek wycieczkowy. Tankowce przewożące ropę naftową nie zostały jeszcze zarejestrowane. Według ekspertów z branży żeglugowej niechęć wielu firm żeglugowych wynika przede wszystkim ze sprzecznych i niejasnych informacji dotyczących sytuacji bezpieczeństwa. Kilka statków próbowało przepłynąć przez cieśninę, ale zawróciło. Duże firmy żeglugowe prawdopodobnie nie będą mogły ponownie korzystać z tego szlaku morskiego, dopóki sytuacja nie zostanie ostatecznie rozwiązana, a wszystkie ograniczenia całkowicie zniesione.
Tymczasem rzecznik irańskiego MSZ Ismail Baghai ostro skrytykował Stany Zjednoczone i zagroził konsekwencjami. Tak zwana blokada morska stanowi naruszenie zawieszenia broni i wywoła odpowiednią reakcję ze strony Iranu, powiedział rzecznik agencji prasowej Tasnim. Przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf oświadczył również, że decyzja o tym, czy cieśnina będzie otwarta, czy zamknięta, oraz jakie zasady będą obowiązywać, zostanie podjęta na szczeblu rządowym, a nie za pośrednictwem mediów społecznościowych. Krytycznie ocenił komentarze Donalda Trumpa i oskarżył USA o utrudnianie negocjacji.
A tymczasem Stany Zjednoczone przedłużyły o kolejny miesiąc obowiązujące środki łagodzące sankcje wobec rosyjskiej ropy. Zwolnienie zezwala na zakup rosyjskich produktów naftowych. Obowiązuje ono do 16 maja i jest kontynuacją poprzedniego 30-dniowego zwolnienia, które wygasło 11 kwietnia.
Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent (po prawej)
Departament Skarbu USA wydał w piątek 30-dniowe zwolnienie. Zezwala ono na zakup i dostawę rosyjskiej ropy naftowej i produktów naftowych, pod warunkiem, że zostały one już załadowane na tankowce. Decyzja jest zaskakująca, zaledwie dwa dni po tym, jak sekretarz Skarbu Scott Bessent ogłosił zakończenie tych zwolnień. Nagła zmiana kursu rodzi pytania o spójność polityki sankcji USA. W środę Bessent oświadczył w Białym Domu, że nie będzie przedłużenia ani dla rosyjskiej, ani irańskiej ropy. Departament początkowo nie przedstawił oficjalnego wyjaśnienia.
Tłem tej sytuacji jest napięta sytuacja na światowych rynkach energii. Konflikt z Iranem w ostatnim czasie znacząco zakłócił przepływ ropy. Cieśnina Ormuz, przez którą transportowana jest około jedna piąta globalnych dostaw ropy, była (i jest) szczególnie dotknięta. Prezydent USA Donald Trump wyraził w piątek zaufanie do rozmów z Iranem, które mają zostać wznowione w weekend. W rozmowie z dziennikarzami powiedział: „Prowadzimy bardzo dobre rozmowy”.
W szczególności kraje azjatyckie naciskały na Waszyngton, aby przedłużył porozumienie. Indie, jeden z największych odbiorców rosyjskiej ropy, chciały zabezpieczyć własne zaopatrzenie w energię i ograniczyć wahania cen. Decyzja podkreśla kluczową rolę rosyjskich surowców w stabilności światowych rynków energii. W tym kontekście krytyka ze strony Europy wydaje się niespójna, ponieważ ignoruje ona zależności ekonomiczne i akceptuje ryzyko dla bezpieczeństwa dostaw.
Złagodzenie ograniczeń pozostaje określone czasowo i ma przede wszystkim charakter taktyczny. Ma ono na celu złagodzenie aktualnych napięć na rynku ropy naftowej bez odchodzenia od fundamentalnej architektury sankcji.
ZB: Tak a propos, jestem ciekaw, kiedy Stany Zjednoczone poczują smak sankcji gospodarczych. W ostatnich latach narzucają samowolnie restrykcje wszystkim niepokornym, także Chinom i Rosji. Ostatnio dopiero Iran musiał wskazać drogę postępowania z bezprawiem i bezczelnością Amerykanów.
Coraz trudniej jest dzisiaj dotrzeć do prawdy, podczas gdy po obu stronach informacyjnego frontu większość wiadomości można śmiało określić jako manipulację. Do kłamstw mainstreaemowych jesteśmy od lat przyzwyczajeni i całkiem dobrze sprawdza się tu strategia: odwróć komentarze telewizyjne o 180 stopni, a znajdziesz prawdę. Także po stronie, która podaje się za niezależną, pojawiają się sensacyjne wiadomości o atakach rakietowych Iranu podczas trwającego zawieszenia broni. Te rakiety z pewnością są, ale czekają na lepszą sposobność, by zmusić przeciwnika do uległości, niż łamanie zasad, których Iran jak dotąd nigdy nie złamał.
Gdyby nie było zawieszenia broni, to amerykańska NAVY miałaby dwa okręty wojenne mniej. Nie można tego, co prawda tak jasno stwierdzić, ponieważ właśnie w cieniu zawieszenia broni tydzień temu dwa amerykańskie okręty wojenne usiłowały zbliżyć się przez płytkie wody południowej części Cieśniny Ormuz do wybrzeży Iranu. Pojawiły się nowe szczegóły dotyczące tego wydarzenia. Możemy o tym przeczytać w piątkowym artykule na press.tv: IRGC namierzyło 16 pocisków manewrujących na amerykańskie okręty wojenne w Cieśninie Ormuz, zanim się wycofały.Źródło.
Oficjalne dane irańskie potwierdzają zestrzelenie dwóch F-35, czterech F-15 (trzech w Kuwejcie i jednego w Teheranie), dwóch F-16 (jednego w regionach centralnych i jednego na południu) oraz jednego F-18 na południu. Ponadto irańska obrona powietrzna krótkiego zasięgu skutecznie zestrzeliła ponad 160 amerykańskich i izraelskich dronów podczas wojny. Amerykańska flota dronów poniosła ogromne straty liczebne. Do początku kwietnia irańskie pociski ziemia-powietrze zniszczyły 24 drony MQ-9 Reaper – wiele z nich w okolicach Szyrazu i wyspy Kisz – powodując straty szacowane na 720 milionów dolarów.
Dolary można drukować, drony produkować i przewieść dookoła Afryki na miejsce zastosowania. Jeśli to ma być strategia przywracająca wielkość USA, to nie wróżę jej powodzenia. Nie w tym rzecz, by wydać jak najwięcej pieniędzy podatników i usiąść na niezasłużonych laurach wspartych na wydumanej wierze we własne siły. Rzecz w tym, żeby tanim kosztem przechytrzyć takiego bezmózgowca.
Eksperci propagujący stworzoną przez Pentagon manipulację medialną skrzętnie ukrywają miliardy dolarów bezsensownie stracone w Zatoce Perskiej przez nieudolne planowanie opierające się na założeniu, że przeciwnik USA będzie tak samo głupi, jak generałowie wspierający skazaną na porażkę wojnę. Brak powiązania z rzeczywistością, myślenie życzeniowe i niezłomna wiara w potęgę upadającego imperium wspierane przez narcystycznego prezydenta i potakiwaczy w Białym Domu, nigdy nie przyniesie pozytywnych rezultatów. Chyba jedynie wtedy, gdyby przeciwnik był tak samo głupi, a jak widać, nie jest.
Jeszcze długo będą historycy podziwiać „genialną strategię” Donalda Trumpa – ostatniego króla Waszyngtonu i okolic. Katastrofalne porażki? To tylko świetna taktyka. On nigdy nie przegra – on przynosi światu pokój, doprowadzając do przyspieszonego upadku największego wroga pokoju, jakim od lat były Stany Zjednoczone.
Przełam blokadę wroga, blokując jego blokadę. Don Tsu.
Jaką rolę odgrywają w tym wszystkim Chiny i Rosja? No cóż, nie przerywaj swojemu wrogowi, kiedy ten popełnia błędy.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Granica między wojną a pokojem rozmywa się coraz bardziej
Decyzja państw europejskich o przeniesieniu ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego do własnych granic w celu ochrony go przed atakami Rosji to kolejny krok, który grozi wciągnięciem tych państw w wojnę z Rosją, nie tylko pod względem prawnym, ale i praktycznym. Rosja przygotowuje się do tego.
Anti-Spiegel 17 kwietnia 2026
UE zaostrza konflikt z Rosją. Coraz więcej europejskich polityków i dowódców wojskowych deklaruje, że choć (jeszcze) nie toczą wojny z Rosją, to nie są już z nią w pokoju. To sformułowanie pokazuje, jak europejscy politycy przesuwają granicę między wojną a pokojem. A to niesie ze sobą ryzyko, że pewnego ranka obudzą się i znajdą się w samym środku wojny z Rosją.
Tydzień temu w serii artykułów zwróciłem uwagę na trzy kwestie, którymi UE prowokuje wojnę z Rosją. Teraz, o czym informowałem wczoraj, do listy dodano przeniesienie ukraińskich fabryk zbrojeniowych do UE.
Ostrzeżenie rosyjskiego Ministerstwa Obrony, że ukraińskie firmy zbrojeniowe przeniesione do Europy są uzasadnionymi celami Rosji, jest obecnie przedmiotem gorącej debaty w Rosji, a eksperci zgadzają się, że ten krok znacznie przybliżył Europę do wojny z Rosją. Jako przykład tłumaczę artykuł napisany przez eksperta dla rosyjskiej agencji informacyjnej TASS.
Europa liczy na eskalację: Granica dzieląca Rosję od wojny z NATO staje się coraz bardziej niewyraźna.
Boris Roshin o lekkomyślności Europy, która ryzykuje konflikt nuklearny nieprzemyślanymi działaniami, takimi jak otwarcie ukraińskich zakładów produkujących drony na swoim terytorium.
15 kwietnia rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że kilka państw NATO podjęło decyzję o zwiększeniu produkcji dronów i komponentów dla Ukrainy w ramach wsparcia wojny zastępczej z Rosją. Decyzja zapadła 26 marca 2026 roku. Europa nie kryje nadziei, że zwiększając produkcję, zwiększy liczbę ataków dronów dalekiego zasięgu na Rosję i wyrządzi naszemu krajowi dodatkowe szkody militarne i gospodarcze.
Zwiększenie produkcji dronów dla Ukrainy
Infografika rosyjskiego Ministerstwa Obrony pokazuje, że spółki joint venture działają już lub przygotowują się do rozpoczęcia działalności na rzecz Ukrainy w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Danii, Holandii, Łotwie, Litwie, Polsce, Czechach, Hiszpanii, Włoszech, Turcji i Izraelu. Podobne zakłady produkcyjne powstają również w Norwegii (na co, według Wołodymyra Zełenskiego, przeznaczono 500 milionów dolarów) i innych krajach.
W kwietniu poinformowano, że francuski producent sprzętu obronnego MABDA podpisał umowę z ukraińską firmą Fire Point na modernizację i ulepszenie pocisków Flamingo używanych przeciwko Rosji.
Po spotkaniu Grupy Kontaktowej Rammstein ogłoszono również, że państwa członkowskie UE przeznaczą 1,5 miliarda dolarów na produkcję dronów dla Ukrainy. Część tych środków zostanie przeznaczona na bieżącą produkcję w UE.
Dla Ukrainy stanowi to okazję do przeniesienia części niezbędnej produkcji do krajów NATO, gdzie nie jest narażona na ataki sił rosyjskich. Na samej Ukrainie zakłady produkcyjne dronów i ich komponentów są regularnie atakowane przez rosyjskie pociski różnego typu i drony. Przeniesienie produkcji umożliwia również ściślejszą integrację ukraińskiego przemysłu obronnego z przemysłem państw NATO, w tym poprzez wymianę wiedzy specjalistycznej w zakresie produkcji i modernizacji dronów.
Ponieważ Stany Zjednoczone znacznie ograniczyły finansowanie konfliktu na Ukrainie i dodatkowo przerzuciły ciężar na inne państwa NATO, kierownictwo NATO postrzega zwiększenie produkcji dronów jako opłacalny sposób na zrekompensowanie spadku dostaw broni na Ukrainę, którą Waszyngton sprzedaje teraz Ukrainie po cenie rynkowej, zamiast po prostu przekazywać Kijowowi.
Cele projektu
Strategia Ukrainy i NATO zakłada dalszą intensyfikację ataków dronów dalekiego zasięgu i pocisków rakietowych na obiekty wojskowo-przemysłowe położone głęboko na terytorium Rosji, z wykorzystaniem rozpoznania USA i NATO. W latach 2024-2025 systematycznie zwiększano liczbę dronów dalekiego zasięgu różnych typów, a ich zdolności bojowe zwiększono dzięki ulepszonym systemom łączności, kontroli lotu i dostosowanym taktykom operacyjnym.
W 2026 roku spodziewany jest dalszy wzrost liczby startów dronów, przy czym znaczna ich część ma być produkowana poza Ukrainą.
Według źródeł zachodnich, do połowy 2025 roku Ukraina produkowała rocznie do 2,4 miliona dronów różnych typów. Prognozuje się, że od początku 2026 roku produkcja osiągnie do 4 milionów dronów. Przytaczano również ambitniejsze plany produkcji od 8 do 12 milionów dronów, ale ich realizację utrudniał brak funduszy i mocy produkcyjnych. Obecnie problem ten jest częściowo rozwiązywany poprzez współpracę z firmami z krajów trzecich.
Nietrudno zauważyć, że ta tendencja wyraźnie wskazuje, iż zarówno UE, jak i NATO dążą do eskalacji relacji z Rosją, zwiększając tym samym ryzyko bezpośredniego konfliktu. Powody są oczywiste. Europa uważa, że wdrożenie porozumienia Anchorage między prezydentami USA Donaldem Trumpem i Władimirem Putinem doprowadzi do zakończenia konfliktu, w którym Ukraina i Europa wyjdą jako główni przegrani, a Europa zostanie wykluczona z negocjacji między USA a Rosją.
Biorąc pod uwagę obecną sytuację na froncie, UE musi zaostrzyć konflikt, ponieważ zbliżające się scenariusze jednoznacznie wskazują na nieuchronną klęskę Ukrainy i stojącej za nią Europy.
Aby uniknąć tych scenariuszy, Europa stara się zastąpić Stany Zjednoczone w roli głównego dostawcy broni, pomagając w przeniesieniu części produkcji broni na swoje terytorium, tolerując taktykę terrorystyczną reżimu w Kijowie oraz wspierając przymusową mobilizację Ukraińców zarówno na Ukrainie, jak i w Europie.
Dzięki takiemu podejściu Europa ma nadzieję zaszkodzić Rosji i zyskać przyczółek w negocjacjach dotyczących losu Ukrainy, prezentując się jako niezależny aktor.
Ryzyko bezpośredniego konfliktu zbrojnego
Tymczasem ryzyko bezpośredniego konfliktu między Rosją a NATO stale rośnie, co wielokrotnie podkreślało rosyjskie Ministerstwo Obrony. Sojusz jednak w swojej publicznej retoryce zachowuje się tak, jakby go to nie dotyczyło i kontynuuje otwarte przygotowania do wojny z Rosją w latach 2027–2030. Rosyjska Służba Wywiadu Zagranicznego (SWR) wielokrotnie demaskowała te działania przygotowawcze.
W tym kontekście Dmitrij Miedwiediew, wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Rosji, stwierdził, że deklaracje rosyjskiego Ministerstwa Obrony dotyczące wspólnych projektów Ukrainy z państwami NATO w Europie należy traktować dosłownie. Wszystkie te projekty stanowią potencjalne, uzasadnione cele militarne dla Rosji. Przejście od potencjalnego zagrożenia do jego praktycznej realizacji (np. ataków rakietowych) zależy od rozwoju sytuacji.
Rosja zmienia zatem rangę ataków na obiekty na Ukrainie i w NATO z hipotetycznego scenariusza do potencjalnego. Należy zauważyć, że podobne ostrzeżenia wydano już w związku z planami NATO dotyczącymi rozmieszczenia kontyngentów wojskowych na zachodniej Ukrainie oraz planami Polski dotyczącymi aneksji zachodniej Ukrainy.
Należy również wspomnieć, że wojna w Zatoce Perskiej wyraźnie pokazała, że obecność infrastruktury wojskowej na terytorium państwa trzeciego nie zapewnia ochrony przed atakami. Podczas działań wojennych w marcu 2026 roku Iran przeprowadził ukierunkowane ataki na amerykańską infrastrukturę wojskową na terytoriach tych państw, które uznał za konieczne. Państwa te ostatecznie nie odważyły się rozpocząć otwartej wojny z Teheranem. Mówimy zatem o sytuacji, w której mocarstwo nieposiadające broni jądrowej atakuje infrastrukturę mocarstwa jądrowego na terytorium państw trzecich.
W przypadku potencjalnego konfliktu między Rosją a NATO, prawdopodobnie będzie to konfrontacja mocarstwa nuklearnego z blokiem militarnym posiadającym broń jądrową, co niemal na pewno doprowadziłoby do tragicznych skutków w każdym potencjalnym scenariuszu konfliktu.
Granica między wojną a „niewojną” w stosunkach między Rosją a NATO staje się coraz bardziej niewyraźna.
NATO zakłada, że Rosja nie będzie pierwszą, która ucieknie się do eskalacji nuklearnej i że „Okno Overtona” można stopniowo otwierać, przenosząc część ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego do Europy, jednocześnie starając się utrzymać konflikt na poziomie konwencjonalnym.
Środki zaradcze
Działania NATO prowadzą do znacznego wzrostu liczby dronów używanych przez przeciwnika. Przy czysto defensywnej reakcji, takiej jak wzmocnienie obrony powietrznej, zwiększenie liczby mobilnych zespołów ogniowych oraz zwiększenie produkcji pocisków przeciwlotniczych i dronów, wydatki na wojnę z użyciem dronów wzrosną wykładniczo. Rosja również przyspiesza produkcję dronów, zmuszając tym samym przeciwnika do podobnego kroku. Po spotkaniu Grupy Kontaktowej w Ramstein, same Niemcy przeznaczą do czterech miliardów dolarów na obronę przed rosyjskimi dronami oraz dostarczą dodatkowe systemy obrony powietrznej i pociski IRIS-T.
Niezależnie od strategicznej odpowiedzi na działania NATO, rozbudowa naszych sił obrony powietrznej jest już niezbędna, aby przeciwdziałać potencjalnie rosnącemu zagrożeniu ze strony dronów. Liczba celów powietrznych wzrośnie, a zagrożenie dla naszej infrastruktury będzie się nasilać. Oprócz rosnącej liczby dronów, możemy oczekiwać, że staną się one jeszcze bardziej zaawansowane dzięki wprowadzeniu nowych systemów komunikacji, sieci neuronowych, rojowych zasad operacyjnych i specjalistycznych modyfikacji.
Liczba mobilnych zespołów ogniowych w regionach przygranicznych musi zostać znacznie zwiększona, a w europejskiej części Rosji należy utworzyć regionalne grupy obrony przed dronami. Grupy te powinny zostać zintegrowane w jednolitą sieć i wyposażone w skuteczną broń oraz systemy wykrywania celów nisko lecących, w tym drony przechwytujące. Jest to znacznie bardziej opłacalne niż naprawa uszkodzonych obiektów przemysłowych i infrastrukturalnych. Należy wyeliminować przeszkody biurokratyczne utrudniające rozmieszczanie takich jednostek.
Konieczne jest również opracowanie systemów kompleksowego wczesnego wykrywania rojów nisko latających dronów wroga oraz wcześniejsze rozmieszczenie mobilnych grup wsparcia systemów obrony powietrznej. Konieczne jest zwiększenie liczby wyrzutni małych pocisków przeciwlotniczych, karabinów maszynowych i karabinów automatycznych, a także powszechne wdrożenie nowoczesnych laserów bojowych – które nie są już tylko przyszłością i są już wykorzystywane na liniach frontu, na przykład w obwodzie biełgorodzkim.
Sukces kampanii wiosna-lato i jesień 2026 roku, dla których kierownictwo wojskowo-polityczne kraju [tj. Rosji md] sformułowało bardzo ambitne cele, aby osiągnąć ogólne cele operacji wojskowej, zależy od tego, jak skutecznie nasza armia i przemysł zbrojeniowy poradzą sobie z wyzwaniem, jakie stanowią drony z Ukrainy i NATO. Musimy przygotować się do tego wyzwania już dziś.
Dlaczego niemieckie media ignorują rosyjskie ostrzeżenia
Rosja zareagowała na decyzję niemieckiego rządu o zezwoleniu ukraińskim firmom na produkcję broni w Niemczech na potrzeby wojny z Rosją, wyraźnie ostrzegając, że miejsca te staną się uzasadnionymi celami ataków. Dlaczego niemieckie media, które w innych okolicznościach tak chętnie informują o rzekomych rosyjskich groźbach, ignorują to?
Anti-Spiegel 18 kwietnia 2026
To znany schemat. Niemieckie media regularnie donoszą o rzekomych rosyjskich zagrożeniach, które nigdy nie istniały. Celem tych doniesień jest podsycanie wizerunku Rosji jako wroga w Niemczech. Ale kiedy Rosja faktycznie ostrzega, niemieckie media konsekwentnie to ignorują.
Powód jest oczywisty. UE robi obecnie wszystko, co w jej mocy, aby zmusić Rosję do militarnej odpowiedzi na jej ciągłe prowokacje. Aby jednak osiągnąć „pożądany efekt”, reakcja Rosji musi być całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców Niemiec i UE, tak aby ponownie można było przywołać niesławną „niesprowokowaną rosyjską agresję”.
Niemiecki rząd zezwala obecnie ukraińskim firmom na produkcję broni na wojnę z Rosją w Niemczech, ponieważ Rosja atakuje zakłady produkcyjne na Ukrainie. Niemcy zapewniają w ten sposób Ukrainie „bezpieczne zaplecze” do produkcji broni, co stanowi jednoznaczny udział w wojnie. Dlatego Rosja ostrzega, że te zakłady w Niemczech i innych krajach UE są uzasadnionymi celami dla rosyjskiej armii.
Gdyby Rosja faktycznie zaatakowała jeden z obiektów w Niemczech lub innym państwie UE, gdzie ukraińskie firmy produkują broń na wojnę z Rosją, powinno to być całkowitym zaskoczeniem dla ludzi w Niemczech i Europie i wywołać jak największy szok, aby podsycić pożądaną atmosferę wojny z powodu rzekomo zupełnie niesprowokowanego i zaskakującego ataku Rosji.
Gdyby media doniosły, że Rosja natychmiast ostrzegła przed konsekwencjami tej decyzji, ludzie w Niemczech i Europie mogliby protestować. W każdym razie narracja, że reakcja Rosji była całkowicie nieoczekiwana, nie odniosłaby sukcesu.
Dlatego niemieckie i europejskie media ignorują rosyjskie ostrzeżenia.
Sprowokowana wojna
Dotyczy to również innych prowokacji, które UE nasila wobec Rosji. Niemieckie media donoszą, że państwa UE przejmują statki należące do złowrogiej „rosyjskiej floty cieni”, ale przedstawiają to jako legalne i uzasadniają sankcjami UE.
Fakt, że nie ma w tym nic legalnego, ponieważ działania te naruszają wolność żeglugi zapisaną w prawie międzynarodowym i są, z prawnego punktu widzenia, czystym piractwem, ponieważ tylko Rada Bezpieczeństwa ONZ może nakładać sankcje ważne na arenie międzynarodowej, jest czymś, co media ukrywają. W ten sposób ukrywają fakt, że każde z tych działań stanowi akt wojny, na który Rosja ma prawo w każdej chwili zareagować.
Sytuacja jest dość podobna w przypadku ataków ukraińskich dronów na cele w Rosji, gdzie ukraińskie drony korzystają z przestrzeni powietrznej Polski, Litwy, Łotwy, Estonii i Finlandii, bez podejmowania przez te państwa działań dyplomatycznych ani prób przechwycenia dronów. Jednak zezwolenie danemu państwu na korzystanie z jego przestrzeni powietrznej do ataków na inne państwo stanowi udział w wojnie, na którą Rosja może odpowiedzieć w dowolnym momencie.
Nawiasem mówiąc, UE posunęła się w tej kwestii za daleko, deklarując, że nie widzi żadnych dowodów na to, że tak się dzieje. Zaangażowane kraje, jak twierdzą, wydały oświadczenie odrzucające rosyjskie oskarżenia.
To prawda, takie oświadczenie istnieje, ale mimo to pozwalają na niezakłócone przeprowadzanie ukraińskich ataków.
Czy te kraje i UE zareagowałyby równie spokojnie, gdyby Rosja wykorzystała ich przestrzeń powietrzną do ataku na Ukrainę? Oczywiście, że nie. To pokazuje, że tolerują ukraińskie ataki na ich przestrzeń powietrzną i że ich wyjaśnienia to jedynie puste słowa, mające odwrócić uwagę od niebezpieczeństwa wojny, które same prowokują.
Media podporządkowują się, donosząc o ciągłych katastrofach ukraińskich dronów w dotkniętych krajach, dronów, które mają atakować cele w Rosji, ale ukrywają fakt, że to również stanowi udział w wojnie. Potencjalna reakcja Rosji ma być całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców Europy.
Staje się to jeszcze bardziej widoczne w przypadku Kaliningradu, którego zablokowanie Litwa, przy wsparciu UE, otwarcie rozważa. To również byłby jawny akt wojny, ponieważ istnieją ważne umowy dotyczące tranzytu ludzi i towarów z Rosji kontynentalnej do Kaliningradu. Niemieckie media w ogóle nie informują o tych groźbach zablokowania Kaliningradu. Również w tym przypadku reakcja Rosji byłaby całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców.
Media są zatem współwinne tego, co prawdopodobnie się wydarzy. Mogłyby relacjonować to wszystko i wyjaśniać, że UE i jej państwa członkowskie swoimi działaniami ryzykują wojnę z Rosją. Ponieważ jednak mieszkańcy Europy nie chcą wojny, nieuchronnie doprowadziłoby to do protestów, gdyby wiedzieli, z jakim ogniem igra UE.
Więc wszystko to – a zwłaszcza zagrożenie, jakie sama UE stwarza – jest ukrywane przed opinią publiczną.
W piątek 17 kwietnia 2026 r. prezydent Donald Trump opublikował serię optymistycznych wiadomości na stronie Truth Social (i odwoływał się do nich w wywiadach), przedstawiając wojnę między USA a Iranem jako w dużej mierze zakończoną lub bliską szybkiego rozwiązania.
Jego twierdzenia dotyczyły ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz, postępów w dążeniu do szerszego porozumienia pokojowego oraz wpływów USA.
Iran kategorycznie zaprzeczył większości tego, co Trump napisał w piątek. Oto podsumowanie jego różnych oświadczeń:
„Sytuacja w Cieśninie Ormuz dobiegła końca”, a Iran zgodził się nigdy więcej nie zamykać Cieśniny Ormuz. Opisał ją jako „w pełni otwartą i gotową do handlu i swobodnego przepływu”.
Iran usuwa (przy pomocy USA) miny położone w cieśninie w zeszłym miesiącu.
Iran zgodził się na niemal wszystkie (lub „praktycznie wszystkie”) żądania, łącznie z trwałym zakończeniem programu nuklearnego.
Wojna „zbliża się do końca”, a ostateczne porozumienie powinno zostać osiągnięte „bardzo szybko” (prawdopodobnie w ten weekend). Większość punktów została już wynegocjowana.
Zgodził się na dwutygodniowe dwustronne zawieszenie broni (zawieszenie bombardowań i ataków) na prośbę pakistańskich przywódców – pod warunkiem całkowitego otwarcia cieśniny przez Iran. Pomimo oświadczenia Iranu o jej otwarciu, amerykańska blokada morska irańskich portów pozostanie w mocy do czasu „100% sfinalizowania” ogólnego porozumienia z Iranem.
Prezydent Chin Xi Jinping był „bardzo zadowolony” z otwarcia, a raczej szybko postępującego otwarcia Cieśniny Gibraltarskiej. Trump twierdził, że robi to „również dla nich – i dla świata” i że taka sytuacja „nigdy się nie powtórzy”.
Chiny zgodziły się nie dostarczać broni Iranowi. Trump przewidział, że jego nadchodząca wizyta w Chinach będzie „wyjątkowa” i „potencjalnie historyczna”, a prezydent Xi uściśnie go „mocno i serdecznie”.
Opisał NATO jako „papierowego tygrysa”, który okazał się „bezużyteczny w prawdziwym kryzysie”. Po ponownym otwarciu cieśniny NATO zaoferowało pomoc, ale Trump nakazał im trzymać się z daleka – chyba że chcą „załadować swoje statki ropą”.
Podkreślił, że Stany Zjednoczone już osiągnęły, a nawet przekroczyły swoje cele militarne. Twierdził, że Iran ma teraz „nowy reżim”, który jest „znacznie mniej radykalny i znacznie bardziej inteligentny” niż wcześniej, co umożliwia długoterminowe porozumienie pokojowe. Potwierdził, że Stany Zjednoczone będą „spokojnie” współpracować z Iranem w celu sfinalizowania porozumienia.
Seria wiadomości Trumpa miała na celu przede wszystkim manipulowanie rynkiem akcji i ropy naftowej. Udało mu się: amerykańskie giełdy poszybowały w górę, podczas gdy ceny kontraktów terminowych na ropę gwałtownie spadły. Inwestorzy naiwnie wierzyli, że Trump mówi prawdę. Nie mówił – kłamał.
Twierdzenie Trumpa, że „sytuacja” blokady w Cieśninie Ormuz dobiegła końca, jest fałszywe. Iran utrzymuje ścisłą kontrolę. Iran ogłosił, że Cieśnina Ormuz jest otwarta dla statków handlowych niepowiązanych ze Stanami Zjednoczonymi ani Izraelem. Statki te nadal potrzebują zezwolenia Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, aby przez nią przepłynąć. Iran zastrzegł również, że żadne okręty wojenne nie mogą wpływać do Zatoki Perskiej.
Trump upierał się również, że porozumienie z Iranem w sprawie wzbogaconego uranu jest praktycznie przesądzone. Twierdził, że Stany Zjednoczone mogą odzyskać irański wzbogacony uran, „wymagając znacznego wysiłku”, i że Waszyngton będzie „współpracował z Iranem”, aby po prostu sprowadzić go z powrotem do Stanów Zjednoczonych.
Iran natychmiast odrzucił to twierdzenie: rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmail Baghaei oświadczył, że Iran pod żadnym pozorem nie odda swojego wzbogaconego uranu.
Trump zrobi jedną z dwóch rzeczy:
1) Opowie amerykańską historię, żeby móc zawrzeć umowę kończącą wojnę, ogłosić zwycięstwo i wrócić do domu – albo
2) stworzy straszaka, przedstawiając porozumienie jako w zasięgu ręki, tylko po to, by zrzucić winę na Iran za zerwanie negocjacji i nakazać nowe ataki na Iran przed 26 kwietnia, jeśli USA odrzucą żądania Iranu zgodnie z jego dziesięciopunktowym planem.
Sądzę – biorąc pod uwagę ciągły napływ amerykańskich samolotów wojskowych do regionu – że Trump nakaże nowe ataki na Iran przed końcem kwietnia. Irańczycy nie odstępują ani na krok od swojego dziesięciopunktowego planu. USA muszą zrobić dwie rzeczy: znieść sankcje wobec Iranu i uwolnić irańskie aktywa.
Izrael pozostaje nieprzewidywalnym czynnikiem. Wygląda na to, że Trump i jego administracja skutecznie wywarli presję na Izrael, aby złożył broń i wycofał się. Jeśli zawieszenie broni z Hezbollahem utrzyma się, a zawieszenie broni między USA a Izraelem z Iranem zostanie przedłużone, to wierzę, że Trump poważnie myśli o znalezieniu wyjścia. Ciąg dalszy nastąpi.
Sytuacja na Ukrainie mocno się skomplikowała. Wojna właściwie zatrzymała się w miejscu – bo żołnierzom nie chce się walczyć i narażać życie, gdy telewizja pokazuje głównie obrazki z Iranu.
Zamiast żołnierzy latają stada dronów – i gdy Rosja wypuści ich 200 to są to mordercze zapędy, a gdy Ukraina wypuści 1200 (z czego kilka zabłądzi do Estonii, Finlandii lub na Łotwę) – to jest to tryumf d***kracji. Co by się stało, gdyby rosyjski dron zapędził się nad Polskę – to już lepiej nie myśleć.
Mało kto w poprzednim akapicie zauważy najważniejsze:
Rosja nie otrzymuje już dronów od Iranu – tylko wysyła je Iranowi; stąd ta dysproporcja. I zatrzymanie (powolnego zresztą) postępu. Więcej: miesiąc temu napisałem, że jest dobra pora na ukraińska kontr-ofensywę – i kontr-ofensywa nastąpiła. Ukraińcy odwojowali kawałki Dniepropiotrowskiego, wkroczyli od północy do Zaporoża i nawet odepchnęli Rosjan od rzeki Kinki (Końskie Wody).
Jestem przekonany, że gdyby wojskiem dowodzili nie p. gen. Walery Gierasimow i p. gen. Sergiusz Szojgu, lecz ktoś taki, jak p. Igor Girkin (ps. „Striełkow”) czy śp. Eugeniusz Prigożyn – to Rosjanie tę wojnę dawno by wygrali. Na co, oczywiście, można by odpowiedzieć, że gdyby JE Włodzimierz Zełenśky nie usunął p. gen. Walerego Załużnego i p. gen. Cyryla Budanowa…
gen. Gerasimow jest twórcą koncepcji „Wojny nowej generacji”, którą Wikipedia streszcza tak:
„Wojna nowej generacji różni się od tradycyjnych konfliktów zbrojnych.
Metody pozamilitarne (ekonomiczne, polityczne, informacyjne) mogą być równie dobre, a być może nawet skuteczniejsze od tradycyjnego ataku. Można wykorzystać również potencjał protestującej ludności, walkę informacyjną, działania służb specjalnych, a sił wojskowych używać pod pozorem utrzymania pokoju i opanowania kryzysu w zdestabilizowanym regionie.
Przewagę przeciwnika można zniwelować dzięki wewnętrznej opozycji, sterowanej przez służby specjalne, która utworzy przyjazny front na terenie wrogiego państwa.
Jedną z form wykorzystania sił zbrojnych za granicą może być operacja pozornie pokojowa, a faktycznie militarna (prowadzona jako: humanitarna, ratunkowa”).
To wszystko może być czasem używane – ale jednak nie należy zaniedbywać metod tradycyjnych – nie mówię, żeby „Urra – na bagnety” – ale jednak podstawową techniką wojenną jest zabijanie przeciwników. Wygląda na to, że koncepcja wysyłania zamiast tego setek dronów została uznana za bardziej humanitarną – po obu stronach zresztą…
Jednak obecnie ważniejsze są rozgrywki polityczne. Przoduje tu, oczywiście, JE Donald Trump, który wzbudził panikę oświadczając, że jak „sojusznicy z NATO” nie chcą Mu pomóc w Iranie – to On przestaje pomagać Ukrainie – i w ogóle rozważa wystąpienie z NATO!
Mało kto traktuje dziś poważnie wypowiedzi prezydenta USA, więc Brytyjczycy odpowiedzieli, że chętnie pomogą odblokować Hormuz, ale… po wojnie, a JE Emanuel Macron bąknął nawet coś o „pajacowaniu”. Co teraz zrobi p. Trump – nie wiadomo. Wcale by mnie nie zaskoczyło, gdyby wystąpił z NATO i zajął siłą Grenlandię…
Natomiast poważnie należy potraktować tezę, że USA mogą zagwarantować granice Ukrainy, jeśli ta odda Rosjanom resztę Donieckiego (zresztą w większości rosyjskojęzycznego). Wykorzystując to JE Włodzimierz Putin zażądał, by JE Włodzimierz Zełenśky w 24 godziny zdecydował, że w ciągu dwóch miesięcy odda resztę Donieckiego – bo jak nie, to Rosja zażąda więcej.
Prezydent Ukrainy propozycję oczywiście odrzucił, co w świetle obecnej sytuacji na froncie jest zrozumiałe. Jednak Rosja ma w zanadrzu asa atutowego: wypowie Ukrainie wojnę (obecnie to „operacja specjalna”!), przeprowadzi pobór do wojska i czapkami Ukraińców nakryje!
Co nie musi się udać. Dziś liczy się technika, a nie liczba żołnierzy. Która jednak nie jest bez znaczenia…
JE Włodzimierz Zełenśky zaczął więc rozważać przeprowadzenie wyborów… w których by NIE wystąpił. Mógłby je bowiem przegrać z p. gen. Walerym Załużnym – tym bardziej, że założenie własnej partii planuje też p. gen. Cyryl Budanow; człowiek niebezpieczny – ale gdybym był Ukraińcem, to bym na Niego głosował…
Koncepcja prezydenta Ukrainy jest więc taka: niech p. Budanow kandyduje jako Jego człowiek – i w ten sposób pokona się p. Załużnego! A p. Zełenśky zostanie prostym posłem…
O co tu chodzi? Ukraińskie słowiki śpiewają, że p. Budanow obiecał amnestię dla p. Zełenśkyego i Jego skorumpowanej administracji. Natomiast p. Załużny, wściekły na zdjęcie Go z dowództwa i zesłanie na ambasadora do Londynu, na pewno amnestii nie zagwarantuje, tylko jako prosty żołnierz odpowie: „Jeśli jest niewinny – to po co Mu amnestia?”.
Taki manewr z amnestią jest coraz popularniejszy w krajach d***kratycznych. Już w 1974 śp. Ryszard Nixon ustąpił z urzędu prezydenta – i śp. Gerald Ford wydał po miesiącu „Proklamację 4311” udzielając Mu „amnestii za wszelkie przestępstwa jakie mógłby popełnić jako prezydent Stanów Zjednoczonych”. Podobnie postępowali Jego następcy, z p. Józiem Bidenem włącznie. Wiec skoro tak się postępuje w Ojczyźnie D***kracji, to czemu nie w Najmłodszej Córze D***kracji, jaka jest Ukraina?
Dodatkowym plusem byłoby to, że to nie p. Zełenśky podpisywałby traktat oddający Federacji część ziem – czego przecież obiecał, że nigdy nie zrobi. I w następnych wyborach…
Prorocza powieść George’a Orwella „Rok 1984” przedstawia dystopijny świat, w którym trzy supermocarstwa – Azja Wschodnia, Eurazja i Oceania – toczą niekończące się wojny i nieustannie zmieniają sojusze, współpracując jednocześnie pod rządami jednego, globalnego rządu. Czy dotarliśmy do tego punktu? Czy III wojna światowa to jedynie spektakl o „Wielkim Resecie” grany przez przejęte pozorne rządy, którego kulminacją są trzy dyktatury megakorporacji pod rządami ZioCorp? Jeśli tak, to skąd można to wiedzieć? Jeśli nie, to skąd można to wiedzieć?
Kwestia wymyślonego świata wielobiegunowego zasługuje na analizę, nie jako naciągana teoria, której nie warto obalać, ale ze względu na jej prawdopodobieństwo. Jeśli klika ma moc tworzenia pieniędzy z powietrza, a świat opiera się na kapitale, czy ci najwięksi właściciele nie mogliby wykupić wszystkich państw i korporacji na świecie?
Każda faza międzynarodowej wojny bankowej (I i II wojna światowa) kończyła stare porządki i ustanawiała nowe, podczas gdy bankierzy pozostawali na szczycie. Rozwijająca się III wojna światowa wydaje się realizować ten sam program, z bezprecedensowym komponentem techno-dystopijnym.
Z moich obserwacji wynika, że III wojna światowa oficjalnie rozpoczęła się od ataku biologicznego USA i syjonistów na Chiny i Iran za pomocą wirusa COVID (co wiązało się z transferem bogactwa i korzyści do globalnej sieci kontroli) lub od rozszerzenia NATO na Ukrainę.
Konflikt między Rosją a Ukrainą wyłonił się płynnie z nieistniejącego już COVID-19. Ten zbieg okoliczności sugeruje, że obie operacje miały to samo źródło na szczycie (a raczej ich think tanki i/lub sztuczna inteligencja), biorąc pod uwagę ścisłą koordynację we wszystkich sektorach anglo-syjonistycznego imperium USA i ich wasali. W przypadku COVID-19 nawet ci spoza bloku zachodniego mniej więcej podporządkowali się. Nieliczni przywódcy, którzy sprzeciwiali się programowi, szybko zmarli, jak prezydenci Burundi i Tanzanii.
Teorię „Jesteśmy już w 1984 roku” propagują dwie skrajnie przeciwstawne grupy. Pierwszy obóz składa się z poważnych analityków geopolitycznych, którzy obserwują podobne zaawansowane technologicznie mechanizmy nadzoru i kontroli we wszystkich krajach. Drugi obóz to trolle z jednostki 8200 Sił Obronnych Izraela (Deep State), którzy zniechęcają ludzi do wspierania antyamerykańskiego/syjonistycznego bloku imperialnego Chin, Iranu i Rosji.
W orwellowskiej powieści „Rok 1984” I wojna światowa stała się katalizatorem powstania rządu globalnego. Stworzenie nowego, jeszcze bardziej nieludzkiego systemu wymaga upadku starych. W rzeczywistości przejawiło się to w operacjach pod fałszywą flagą, zorganizowanych masowych migracjach, operacji psychologicznej #MeToo/Ziofeminist-F@gg!tization – bez urazy dla społeczności gejowskiej – COVID-19, środkach oszczędnościowych kompleksu militarno-przemysłowego oraz braku bezpieczeństwa energetycznego i żywnościowego, zaostrzonym przez niedawny kryzys w Cieśninie Ormuz.
Światowe Forum Ekonomiczne poinformowało nas, że przewidywanym terminem zakończenia prac jest rok 2030.
Dla doświadczonego analityka geopolitycznego umiejętność rozpoznawania wzorców i przewidywania rozwoju sytuacji staje się jeszcze ważniejsza w „świecie symulacji i symulacji” fałszywych filmów wideo z udziałem sztucznej inteligencji i trwających operacji psychologicznych. Świat cyfrowy doprowadził nas do ostatniego etapu iluzji, czyli „Maji”, by użyć hinduskiego terminu.
Żyjemy w „ciekawych czasach” i uważam, że w tej fazie Chiny, Iran i Rosja pozostają niezależnymi państwami, rządzonymi przez klasy rządzące, zdolne do podejmowania decyzji poza zasięgiem globalnych liderów. Z powodu braku danych od najważniejszych osób z wewnątrz, otwarcie przyznaję, że to tylko przypuszczenie, ale na poparcie mojej tezy przedstawiam poniższą analizę tych trzech państw.
Chiny
Wielu wskazuje na surowe chińskie środki izolacji związane z COVID-19 jako dowód na to, że Komunistyczna Partia Chin została wciągnięta w konflikt z Światowym Forum Ekonomicznym (WEF). Ale co, jeśli Komunistyczna Partia Chin od samego początku podejrzewała atak bronią biologiczną ze strony USA i syjonistów? Czy COVID rozwinąłby się w super-pandemię? Czasami nadmierna ostrożność jest lepsza niż jej brak, zgodnie z mottem: lepiej za daleko niż za daleko. Z perspektywy czasu ta przesadna reakcja spowodowała więcej problemów, ale skąd Chiny mogły o tym wiedzieć?
Trzeba przyznać Chinom, że wybrały sprawdzone szczepionki z oslabionymi wirusami zamiast mRNA ZioCorp. Moim zdaniem COVID był słabą bronią biologiczną, którą najlepiej zwalczać za pomocą naturalnej odporności w połączeniu z witaminami D i C, ziołami i podobnymi środkami. Jeśli sytuacja się powtórzy, zalecam, aby Komunistyczna Partia Chin sięgnęła po 5000-letnią tradycję chińskiej medycyny.
Jeśli Chiny chcą III wojny światowej, dlaczego inwestują tak dużo kapitału i siły roboczej w budowę BRI? Infrastruktura łańcucha dostaw jest podatna na ataki dronów i rakiet oraz na działania armii zastępczych. Wystarczy spojrzeć na niepewny stan pól energetycznych państw Zatoki Perskiej.
Komunistyczna Partia Chin najwyraźniej chce podnieść standard życia przeciętnego obywatela Chin. Model „Wielkiego Resetu” promuje politykę oszczędności, skrajne nierówności majątkowe i upadek kulturowy.
A co z inwigilacją wewnętrzną ze strony Komunistycznej Partii Chin? Chiny mają długą historię inwazji zagranicznych i destabilizujących wojen domowych o podłożu dynastycznym, ideologicznym i żądnych władzy. CIA niedawno zorganizowała nieudaną kolorową rewolucję w Hongkongu i nadal podsyca niepokoje w regionie Chin, w którym większość stanowią muzułmanie. Chiny, liczące ponad miliard mieszkańców, cenią sobie stabilność – zwłaszcza w obliczu zbliżającej się wojny światowej i globalnych wstrząsów gospodarczych.
Czy Chiny potrzebują silnej wewnętrznej policji w świecie po syjonizmie USA? Nie, jeśli nadal będą stosować teorię gier korzystnych dla obu stron w swojej polityce wewnętrznej.
Tao twierdzi, że kraj z wieloma policjantami to kraj przestępczy. Klasa rządząca, która wyzyskuje ludzi, potrzebuje silnego państwa bezpieczeństwa, takiego jak USA, UE, Wielka Brytania czy Australia. Gdyby klasa rządząca działała w najlepszym interesie ludzi, ludzie rozszarpaliby na strzępy każdego, kto próbowałby przejąć władzę.
Większość przestępczości ulicznej wynika z ubóstwa stworzonego przez neoliberalny kapitalizm. Wysoko rozwinięte technologicznie Państwo Środka, oparte na konfucjańsko-taoistycznych fundamentach, które stwarza swoim obywatelom środowisko niedoboru poczty, nie musi martwić się o rabusiach i kieszonkowców.
W dającej się przewidzieć przyszłości państwa staną się bardziej autorytarne. Postęp technologiczny w zakresie nadzoru za pomocą sieci kontroli odgrywa w tym kluczową rolę. Niezależnie od ideologii, klasy rządzące chcą utrzymać władzę. Z perspektywy przetrwania państwa narodowego, nawet łagodne rządy szybko stłumią protesty, ponieważ każdy protest oparty na uzasadnionych pretensjach zostanie przejęty przez CIA/Mossad. Spójrzmy na to, co wydarzyło się podczas Arabskiej Wiosny.
Ta ogólna tendencja do autorytaryzmu odzwierciedla próbę klas rządzących, by trzymać się paradygmatów Ery Ryb, podczas gdy Chi popycha ludzkość w stronę Ery Wodnika. Ostatecznie nie są w stanie tego powstrzymać. Albo system będzie się dalej rozwijał, albo się załamie.
Główną różnicą między Chinami a Zachodem jest to, że większość Chińczyków popiera ich rząd. Komunistyczna Partia Chin inwestuje w swoje społeczeństwo, podczas gdy pasożytnicza klasa rządząca Zachodu postrzega swoich poddanych albo jako zwierzęta stadne, oferujące jedynie znikomą wartość jako jednostki pracy i zasobów, albo jako bezużyteczne dobra jednorazowego użytku, które kiedyś zostaną zastąpione przez sztuczną inteligencję, outsourcing lub automatyzację. Uświadomienie sobie przez zachodnich poddanych ich trudnej sytuacji wywołuje masowe oburzenie i wywołuje ostrzejsze represje z góry. Kiedy zaawansowane technologicznie państwa policyjne stają się odporne na reformy i rewolucję, jedyną drogą do zmiany jest upadek.
„Zachodnia” hegemoniczna narracja stłumiła głębię i zakres starożytnej chińskiej filozofii duchowej. „Sto szkół myśli” wydało nie tylko odpowiedniki stoików, cyników i platoników, ale o wiele, wiele więcej.
Z tej mieszanki wyłoniły się dwie dominujące chińskie filozofie – konfucjanizm i taoizm.
Konfucjański mędrzec Mencjusz odnalazł równowagę yin-yang, wcielając w życie Tao. Jego teoria rządów mądrego cesarza, oparta na empatii między władcą a poddanym, przekształciła się w teorię gry, w której wszyscy wygrywają. „Dziewięć kwadratów” uczy równowagi yin-yang, łączącej zbiorowy dobrobyt z etyczną przedsiębiorczością.
Chiny planują stać się zaawansowanym technologicznie Państwem Środka. Jeśli Chiny połączą swoją filozofię kulturową i duchową z zaawansowaną technologią, ich integracja z mizantropicznym, jednoświatowym rządem stanie się niemożliwa, ponieważ równowaga yin-yang konfucjanizmu i tao jest życzliwa. Jeśli Chiny zerwą ze swoimi starożytnymi korzeniami i staną się czysto materialistyczną technokracją, stracą chi, co uczyni je podatnymi na przejęcie przez globalistyczne kręgi techno-finansowe, czy to poprzez presję zewnętrzną, czy wewnętrzną zdradę.
Podejrzewam, że w przeciwieństwie do Zachodu wystarczająca liczba przedstawicieli chińskiej klasy politycznej zachowała uczciwość, długoterminową wizję i taoistyczną pamięć komórkową, co powstrzymało ich od sprzedania DNA, historii i kultury swojego narodu koncernowi ZioCorp.
Obecna strategia Chin polega na trzymaniu się jak najdalej od szaleńca z osi USA-Zio, dzierżącego siekierę, który doprowadza się do załamania i wyczerpania. Jak mawiał Sun Tzu: „Nigdy nie przeszkadzaj wrogowi, który sam się niszczy”.
Pojawia się pytanie filozoficzne: Jak daleko pozwolisz szaleńcowi z siekierą się posunąć? Jeśli będzie kontynuował swoją szaleńczą działalność, czy interweniujesz, gdy wejdzie na podwórko, czy czekasz, aż jego siekiera uderzy w drzwi wejściowe? Jeśli chiński wywiad ustalił, że COVID był celowym atakiem z użyciem broni biologicznej, to drzwi wejściowe zostały wyważone – z wiarygodną możliwością zaprzeczenia.
Czasami wiatr łączy dwa nurty: strategię i odwagę. Jakim prawem USA kontrolują i zbroją Tajwan? To tak, jakby Chiny budowały bazę morską w porcie Baltimore. Jeśli szaleniec utknął gdzie indziej, dlaczego nie odzyskać potencjalnie wrogiej, pobliskiej bazy i własnych wód terytorialnych?
O Cesarzu-Prezydencie Xi, pod czyim nadzorem i dziedzictwem całość zostanie przywrócona?
Lao Tzu opisał to, co nieopisywalne, nie opisując tego. W „ciekawych czasach” rzucam moje małe motyle skrzydełka w taoistyczne skrzyżowanie. Co innego mogę zrobić? Jestem bezsensem i nicością.
Iran
Czy irański rząd jedynie udaje, że odgrywa rolę w amerykańsko-syjonistycznej wojnie napastniczej? Myślę, że męczeństwo ajatollaha Chameneiego i innych członków irańskiego rządu odpowiada na to pytanie. Porównywanie irańskich przywódców do zachodniej klasy politycznej to jak porównywanie orłów do tasiemców. Trudno mi uwierzyć, że przywódcy Islamskiej Republiki Iranu złożyli w ofierze uczennice w ramach widowiska Światowego Forum Ekonomicznego.
Chociaż zamknięcie Cieśniny Ormuz wpisuje się w maltuzjański plan Światowego Forum Ekonomicznego, nie oznacza to, że Iran był zaangażowany w te machinacje. Blokada cieśniny przez Iran zapewnia potężną siłę nacisku. Gdyby Iran był agentem Światowego Forum Ekonomicznego, dlaczego miałby udzielać dostępu do Cieśniny Ormuz podmiotom niebędącym stroną konfliktu?
Podczas pandemii COVID Iran zakazał szczepionek mRNA firmy ZioCorp. Myślę, że to wiele mówi.
Petrocywilizacja opiera się na energii naftowej, petrochemii i petrodolarach. To stawia niezależnych producentów ropy naftowej, takich jak Iran, na celowniku. Zgodnie z teorią gier petrodolarowych, państwa produkujące ropę staną się wasalami lub wrogami.
Petrocywilizacja niszczy delikatne ekosystemy Ziemi, a jej petrodolar tworzy społeczeństwa niewolników długu. Harmonijny rozwój ekologiczny i technologiczny wymaga stopniowego przejścia na czystą, nieograniczoną energię (chińskie sztuczne słońce, wodór itp.) oraz systemu gospodarczego, który wykorzystuje pieniądz jako środek wymiany i tworzenia realnej wartości, a nie jako instrument lichwiarskiej eksploatacji finansowej.
Realpolitik petro-cywilizacji uderzyła mocno w Iran, gdy CIA i MI6 obaliły demokratyczno-socjalistycznego prezydenta Mossadegha w 1953 r., po czym USA ustanowiły marionetkowego władcę i ustanowiły państwo policyjne.
Dekady sankcji nałożonych po rewolucji spowodowały ogromne trudności gospodarcze w Iranie. Mosad i CIA wykorzystały napiętą sytuację gospodarczą Iranu po nieudanej „demokratycznej rewolucji antyhidżabowej”.
Pomijając kwestie petropolityczne: skąd ta talmudyczna, zakorzeniona w komórkach niechęć do Iranu? Myślę, że Biblia oferuje najlepsze wyjaśnienie.
W taoistycznej interpretacji biblijnej historii Estery, zorganizowany judaizm (który w tym czasie nie był już nazywany Hebrajczykami/Izraelitami) zastawił pułapkę na wzór Epsteina, wykorzystując piękną Esterę (prawdopodobnie Żydówkę w stylu Lauren Bacall, biegłą w sztukach seksualnych), aby zinfiltrować perską monarchię. Haman, przesadny perski patriota, nieznający zasady karmy, nie był w stanie zapobiec przejęciu władzy, co przyspieszyło upadek imperium perskiego.
Przed zamachem stanu dokonanym przez prekursorów syjonizmu przeciwko dawnemu rządowi perskiemu, Cyrus Wielki, podobnie jak Stany Zjednoczone, popełnił błąd, finansując odrodzenie zbuntowanego Izraela. Zamiast okazać wdzięczność, żydowscy suprematyści eksterminowali rdzenną ludność i wbili Persji nóż w plecy. Historia powtórzyła się wraz z zamachem na JFK, USS Liberty, 11 września, szantażem Epsteina, ludobójstwem Palestyńczyków i wojną z Iranem.
W pewnym momencie międzynarodowe żydostwo utraciło swoje wpływy w Persji (Iranie). Dla syjonistów objęcie tronu przez szacha Iranu po święcie Mosaddegha było współczesnym cudem purimowym, podczas gdy jego obalenie stało się katastrofą o biblijnych rozmiarach.
Żeby było jasne: nie mówię o Żydach niezaangażowanych. Społeczność żydowsko-perska nadal żyje w Iranie i, pomimo syjonistycznych machinacji, jest chroniona przez wspaniałomyślny rząd Iranu. Jako wysoko rozwinięta cywilizacja szyicka, Iran rozumie duchowe znaczenie rozróżnienia między Żydami niezaangażowanymi, „Ludem Księgi”, a Żydami satanistycznymi. Z powodu potwornych zbrodni zorganizowanego judaizmu, wymaga to weryfikacji wszystkich Żydów. „Nigdy nie popełniaj tego samego błędu dwa razy”.
Żydzi z Jemenu, Iraku, Persji, Palestyny, Afganistanu i innych miejsc żyli pokojowo obok swoich muzułmańskich i chrześcijańskich sąsiadów przez tysiąc lat. Dlaczego? Ponieważ islam zabraniał lichwy, co uniemożliwiło zorganizowanemu judaizmowi przejęcie gospodarek Azji Zachodniej. Tendencja ta odwróciła się po traktatach Sykes-Picot. Kiedy Żydzi z Azji Zachodniej uciekli do oderwanego Izraela po 1948 roku w wyniku operacji pod fałszywą flagą Mossadu, zostali wchłonięci przez zbiorową świadomość syjonistów i stali się TBR (Talmud Beyond Repair – Talmudyczny Nie do Naprawy).
Jeśli Iran jest prawdziwym państwem narodowym, a jestem o tym przekonany, to naród irański jest świętym narodem wojowników, który stawił czoła anglo-syjonistycznemu imperium USA i jego międzynarodowym bankierom.
Rosja
Spośród tych trzech krajów Rosja pozostaje krajem, na który syjonizm wywiera największy wpływ. Wynika to głównie ze składu etnicznego postsowieckiej oligarchii, która liczy dwa miliony obywateli rosyjskich z podwójnym obywatelstwem i izraelskim paszportem, a także z silnej obecności Chabad Lubawicz.
Najważniejsze pytanie brzmi: Co dzieje się w głowie prezydenta Putina? Mogę tylko spekulować, bo nie żyję w jego głowie.
Prezydent Putin działa w środowisku politycznym, które odziedziczył lub odziedziczył. Biorąc pod uwagę obecny stan Rosji w porównaniu z Rosją z lat 90., uważam, że wykonał dobrą robotę. Gdyby pan Putin sprzedał swój kraj syjonistom Rothschildów, Rosja prawdopodobnie znalazłaby się na tej samej ścieżce spadku społeczno-ekonomicznego co USA.
Chociaż Putin nie poszedł na żadne kompromisy w kwestii lockdownów i obowiązkowych szczepień, Sputnik nie był szczepionką mRNA od ZioCorp. Jego preferencję dla szczepionek zamiast naturalnej odporności można przypisać technokratycznemu nastawieniu, które konsekwentnie uznaje rozwiązania laboratoryjne za lepsze od naturalnych. Kiedy wybuchła pandemia COVID-19, Putin nadal był zdecydowanym zwolennikiem integracji rosyjsko-zachodniej, co zwiększało prawdopodobieństwo, że przyjmie protokoły zdrowotne Światowego Forum Ekonomicznego (WEF). Po konflikcie na Ukrainie może spojrzeć na to inaczej.
Niektórzy powołują się na „sesję zdjęciową Putina przy Ścianie Płaczu” jako dowód jego podporządkowania syjonizmowi Rothschildów. Jak wspomniano wcześniej, Putin pierwotnie dążył do integracji z blokiem zachodnim. Aby stać się „uznawanym przez Zachód” przywódcą, zdjęcie przy Ścianie Płaczu było niezbędne jako wyraz szacunku dla międzynarodowego żydostwa – przynajmniej do 7 października.
Jakie więc są powiązania prezydenta Putina z międzynarodowym światem żydowskich finansów?
Historia, którą otrzymałem z rosyjskiego źródła – której nie mogę zweryfikować, ale która wydaje się prawdopodobna – głosi, że Putin należał do bliskiego kręgu Borysa Jelcyna podczas prywatyzacji rosyjskiego przemysłu i aktywów, prowadzonej przez Wall Street. Po zgarnięciu swojego udziału, żydowscy kapitaliści przekazali resztę łupu osobom z Żydowskiej Partii Komunistycznej, ponieważ rabusie z Wall Street czuli się bardziej komfortowo, handlując ze współwyznawcami.
Problemem dla niedoświadczonych rosyjsko-żydowskich oligarchów był upadek radzieckiego systemu finansowego, który utrudnił deponowanie setek miliardów dolarów w nielegalnie nabytych aktywach z niekompletnymi potwierdzeniami sprzedaży w bezpiecznych bankach zachodnich. Jako były prawnik KGB, Putin powołał fundusz powierniczy, aby utrzymać legalność podejrzanych aktywów, umożliwiając wielu żydowskim informatorom deponowanie tam swoich nielegalnych aktywów. Kiedy sytuacja się ustabilizowała i Żydzi pojawili się, aby wycofać swoje łupy, Putin kazał im się wynosić.
To historia o tym, jak Putin stał się jednym z najbogatszych ludzi w Rosji. Aby umocnić swoją pozycję, nawiązał pragmatyczne sojusze z większością pozostałych rosyjsko-żydowskich oligarchów, jednocześnie doprowadzając do mordowania lub więzienia tych, których uznał za problematycznych. Trzeba przyznać Putinowi, że w latach 90. udało mu się zmniejszyć liczbę oligarchów z podwójnym obywatelstwem z prawie 100%.
A co z porzuceniem przez prezydenta Putina swojego syryjskiego sojusznika? Jak śpiewał Kenny Rogers: „Trzeba wiedzieć, kiedy odejść, a kiedy uciekać”. Inwazja USA i NATO na Ukrainę stanowiła egzystencjalne zagrożenie dla Rosji i sądzę, że pan Putin chciał się na tym skupić. Prawdopodobnie postrzegał też Syrię jako przegraną sprawę.
A co z Ukrainą?
Biorąc pod uwagę wrogą proliferację systemów uzbrojenia i laboratoriów biologicznych NATO u progu Rosji, prezydent Putin, moim zdaniem, musiał interweniować militarnie. Co zrobiłaby Ameryka, gdyby armia z długą historią niszczenia narodów zgromadziła się na granicy z USA?
Niektórzy krytykują prezydenta Putina za to, że nie zastosował totalnego blitzkriegu „szoku i przerażenia”, twierdząc, że takie nieśmiałe podejście zwiększyło straty rosyjskie i przedłużyło wojnę.
Pomimo makiawelicznych cech Putina, uważam, że kieruje się on pewnego rodzaju kodeksem, którego celem jest minimalizowanie ofiar wśród ludności cywilnej (zwłaszcza kobiet i dzieci), nawet jeśli naraża to jego żołnierzy na większe ryzyko. II wojnę światową poprzedził Wielki Głód w latach 30. XX wieku. Ukraińcy to „naród ziemi”. Putin sprawia wrażenie człowieka, który rozumie zasadę karmy.
Należy również rozważyć możliwość, że sposób prowadzenia wojny przez Rosję odzwierciedla jej maksymalny potencjał militarny. Rosja walczy nie tylko z potężną armią ukraińską, ale także z USA i NATO.
Mimo że Stany Zjednoczone są imperium chylącym się ku upadkowi, posiadają maszynę do drukowania petrodolarów i największą/rozrośniętą armię na świecie, co pozwala im prowadzić wojny „w nieskończoność”, tzn. aż do załamania gospodarczego.
Podobnie jak czołgi, samoloty i wojna okopowa w I wojnie światowej, sztuczna inteligencja oraz koordynacja dronów i pocisków rakietowych zapoczątkowały nową erę taktyki i technologii, której opanowanie wymagało czasu. Rosja pozostaje w tyle za Stanami Zjednoczonymi pod względem liczby satelitów – kluczowego elementu wojny dronów i rakiet – i obecnie stara się nadrobić zaległości wynikające z niedawnego wzrostu liczby wystrzeliwanych rakiet.
Powolna, rosyjsko-ukraińska wojna na wyniszczenie pokazuje, że technokraci UE kłamali, twierdząc, że Rosja będzie posuwać się blitzkriegiem aż do Lazurowego Wybrzeża. Prawdziwym motywem wojny UE z Rosją jest transformacja Europy ze społeczeństwa z siatką bezpieczeństwa socjalnego, napędzanego przez euro-kulturę, w państwo policyjne oparte na „martwej kulturze”, kompleksie militarno-przemysłowym i polityce oszczędnościowej. Podobnie jak amerykańskie imperium syjonistyczne, UE jest całkowicie podporządkowana międzynarodowym bankierom i w pełni popiera „Wielki Reset”.
A co z wojną prezydenta Putina przeciwko „nazistom” na Ukrainie?
Podczas gdy operacja Barbarossa mocno uderzyła w Rosję, hitlerowskie Niemcy już nie istnieją. Zełenski powiedział, że chce przekształcić Ukrainę w „Wielki Izrael”, a nie „Wielkie Niemcy”. Jedynymi „nazistami”, którzy wciąż są u władzy, są „syjoniści”. Banderowscy neonaziści istnieją tylko dzięki syjonistom i bandytom z USA/NATO. Rząd Zełenskiego to syjonistyczna operacja prania pieniędzy i czystek etnicznych.
Zamiast toczyć wojnę denazyfikacji, uważam, że prezydent Putin powinien przeprowadzić de-syjonizację, która obejmuje pozbawienie władzy oligarchów z podwójnym obywatelstwem w Rosji i „renacjonalizację” ich aktywów, a także unieważnienie paszportów pozostałych 2 milionów osób z podwójnym obywatelstwem, które ze względu na swoją syjonistyczną mentalność stadną prawdopodobnie są TBR (talmudyczne nie do naprawienia). Odgórne zdymisjonowanie osób z podwójnym obywatelstwem rozwiąże znaczną część problemu. Resztę należy rozwiązać poprzez „renacjonalizację” rosyjskiego banku centralnego, który jest opanowany przez globalną żydowską mafię.
Jak Rosja może usunąć syjonistów z Ukrainy, jeśli nie może usunąć syjonistów ze swojego?
W żadnym wypadku nie namawiam do masowego prześladowania Żydów, ponieważ wielu rosyjskich Żydów wnosi pozytywny wkład w rozwój kraju. Wierzę, że pan Putin kocha „dobrych” Żydów. Ja też, choć nigdy nie twierdziłem, że jestem „dobry”. Żyję zgodnie z Tao. Jestem prosty.
Wojny skończą się, gdy narody świata zjednoczą się i aresztują 3000 najbogatszych żydowskich bankierów na świecie wraz z ich wspólnikami, a następnie przejmą ich majątek zgodnie z obowiązującymi przepisami przeciwko zorganizowanej przestępczości. Majątek rodziny Rothschildów szacuje się na nawet 500 bilionów. Można by też stworzyć nowe, wspólnie uzgodnione symbole pieniężne, które obejdą iluzoryczny system symboli pieniężnych stosowany przez Synagogę Szatana. Można by nawet uratować Żydów. Z jakiegoś powodu nikt nie wydaje się zdolny do rozegrania nowej gry monetarnej. Być może po upadku imperium TBR Oceania i jego MIC.
Problem z BRICS, pomijając ich akronim wymyślony przez Goldman Sachs, polega na tym, że żydowska mafia finansowa kontroluje banki centralne większości państw członkowskich. To jak połykanie tasiemca, żeby zabić tasiemca. BRICS to świetna koncepcja, ale cierpi z powodu takiej samej infiltracji jak kryptowaluty.
Z militarno-strategicznego punktu widzenia uważam, że pan Putin powinien zacząć grać w quid pro quo. Jeśli na przykład reżim Zełenskiego wyśle drony, żeby zabić prezydenta Putina, należy odpowiedzieć w ten sam sposób.
III wojna światowa to wojna poznawcza i fizyczna, ale także duchowa. Aby wygrać, Rosja potrzebuje duchowego źródła siły. Rosyjska Cerkiew Prawosławna wydaje się logicznym wyborem. Muzułmanie w Rosji ewidentnie czerpią inspirację z islamu.
Uważam, że dla większości etnicznych Rosjan minęło zbyt wiele czasu, aby powiązać przedchrześcijańską religię Rusi z Kosmiczną Inteligencją, choć dla niektórych może to być skuteczne. Niezależnie od symbolu, archetypu czy mitu, zawsze polecam włączenie Tao. Jako uniwersalne zastosowanie, Tao jest kompatybilne zarówno z cywilizacjami starożytnymi, jak i z cywilizacjami Kardaszewa II stopnia. Niech Tao będzie z wami.
Kiedy wojna w końcu się skończy, myślę, że będzie prawdopodobne, że Rosja zaanektuje wschodnią część Ukrainy i odda zachodnią Ukrainę BlackRock.
Staram się trzymać z dala od rosyjskiej polityki motoryzacyjnej. Przepraszam moich rosyjskich czytelników za odejście od tematu. Uważam Rosję za wysoko rozwiniętą cywilizację i życzę, aby długo cierpiący naród rosyjski cieszył się pokojem i dobrobytem.
Czy pamiętacie krótki wspólny program kosmiczny Związku Radzieckiego i USA? Wyobraźcie sobie, że USA odrzuciłyby niekończące się wojny i współpracowały nie tylko z Rosją, ale także z Chinami i Iranem (a także z UE, Japonią itd.), aby stworzyć globalne życie poza niedoborem, dzięki pokojowej technologii. Prawdopodobnie bylibyśmy już na etapie Kardaszewa I.
Nie chodzi tu o umniejszanie społeczeństw o niższym poziomie rozwoju technologicznego. Czy człowiek high-tech, „ustabilizowany” przez Big Pharma i wpatrujący się całymi dniami w toksyczny ekran, jest lepszy od szamana z lasu deszczowego, znającego sekrety cudownych roślin leczniczych? Podobnie jak kult pieniądza, kult technologii również prowadzi do negatywnych konsekwencji. Używaj ich jako narzędzi, a nie jako bogów. Techno-finansowa dystopia uosabia najgorsze cechy obu światów.
Szanuję intelekt pana Putina i jego talent jako męża stanu. Pomógł Rosji przejść od postkomunizmu do kapitalizmu. W miarę jak lichwiarski kapitalizm wkracza w fazę schyłkową, mam nadzieję, że prezydent Putin odrzuci neo-feudalną technokrację Światowego Forum Ekonomicznego (WEF) i wybierze kolejny etap pozytywnego rozwoju narodowego.
Wracając do pytania, czy III wojna światowa jest sztuką „Wielkiego Resetu” – myślę, że dla niektórych tak, a dla innych stanowi atak na ich cywilizację.
III wojna światowa mogła być również eschatologicznym implantem w zbiorowej psychice.
Albo umierające imperium petrodolara, uwięzione w pułapce Tukidydesa.
Albo halucynogenna przepowiednia wtajemniczonego.
Albo wymykający się spod kontroli projekt „Wielkiego Odstępczego Izraela”.
Albo zachodnie, kakistokratyczne [rządy najgorszych], degeneracyjne szaleństwo.
Albo szczyt zła.
Albo ostatnia faza modelu biznesowego międzynarodowych bankierów.
Albo filtr techniczny paradoksu Fermiego.
Albo Talmud kontra Tao.
Albo burzliwe przejście z Ery Ryb (autorytaryzm i kontrolowany niedobór) do Ery Wodnika (wolność i obfitość).
Albo wszystkie naraz.
Jeśli istnieje obecnie „Jednoświatowa ZioCorp”, która ma moc stworzenia tak zaawansowanej symulacji III wojny światowej, to nie masz nic do stracenia, wspierając blok chińsko-irańsko-rosyjski. To już przesądzone.
I odwrotnie, jeśli zaawansowane technologicznie „królestwo piekła na ziemi” jest wciąż w budowie, to możesz stracić wszystko, jeśli nie poprzesz bloku Chin, Iranu i Rosji.
Jeśli jedna osoba zostanie dokooptowana, wspieraj obie. Jeśli dwie zostaną dokooptowane, wspieraj jedną. Jeśli trzy zostaną dokooptowane, jesteśmy w kropce. Przynajmniej do czasu uderzenia meteorytu.
Nawet jeśli złowrogi, ogólnoświatowy rząd kontroluje wszystko, stawiając opór mizantropijnemu, syjonistycznemu imperium USA, konfrontujesz się z częścią bestii. Jak to możliwe?
W tym niedawnym wywiadzie doświadczony analityk i były urzędnik CIA i Departamentu Stanu Larry Johnson rozmawia z Dannym Hiongiem, prezenterem z Chin, o trwającej blokadzie Zatoki Perskiej przez USA. Johnson ocenia tę sytuację jako strategiczną katastrofę dla administracji Trumpa, wyraźnie pokazując ograniczenia amerykańskiej potęgi.
Obecna sytuacja: Iran utrzymuje swoją pozycję, Chiny ignorują blokadę.
Administracja Trumpa nałożyła blokadę morską na Iran, aby zatrzymać transport ropy przez Cieśninę Ormuz – głównie w celu konfrontacji z Chinami.
Jednak po zaledwie czterech dniach sytuacja wydaje się odwrotna: Iran podobno przetransportował już ponad 9 milionów baryłek ropy naftowej przez Zatokę Omańską.
Ponad 20 statków handlowych przepłynęło przez Cieśninę Ormuz w ciągu jednego dnia, podczas gdy ponad 800 statków w Zatoce Perskiej znajduje się pod kontrolą Iranu. Iran odmawia poddania się i nadal kontroluje ten kluczowy szlak wodny.
Chiny jednoznacznie odrzuciły groźby Trumpa i oświadczyły, że będą honorować istniejące umowy o dostawach. Zamiast okazywać słabość, Iran demonstruje suwerenność i niezależność gospodarczą.
Larry Johnson porównuje sytuację do opuszczenia domu przez dorosłego syna: Iran nie jest już zależny i żyje własnym życiem.
Brak strategii i iluzja blokady
Johnson ostro krytykuje brak spójnej strategii w Waszyngtonie. Stany Zjednoczone nieustannie zmieniają taktykę – od gróźb zwiększenia liczebności wojsk po oferty negocjacji.
Blokada to fasada, „żart” mający na celu oszukanie amerykańskiej opinii publicznej. W rzeczywistości skuteczne monitorowanie rozległego obszaru Morza Arabskiego i Oceanu Indyjskiego jest praktycznie niemożliwe.
Statki muszą trzymać się z dala od brzegu, aby uniknąć trafienia przez irańskie rakiety obrony wybrzeża, rakiety balistyczne krótkiego zasięgu, drony podwodne, drony nawodne i drony powietrzne.
Uderzający przykład: lotniskowiec USS George H.W. Bush opłynął Afrykę zamiast skorzystać z Kanału Sueskiego i Morza Czerwonego – z obawy przed atakiem. To mówi wszystko o prawdziwej pozycji Marynarki Wojennej USA.
Johnson przytacza historyczne porównanie do 66-letniej blokady Kuby: nawet tam, gdzie Stany Zjednoczone miały znacznie większą kontrolę geograficzną, strategia ta zawiodła. Iran korzysta również z sąsiednich krajów, Morza Kaspijskiego i umów swapowych z Rosją.
Konsekwencje ekonomiczne: Szok naftowy dopiero nadejdzie.
Świat nie odczuł jeszcze w pełni skutków 20-procentowego spadku dostaw ropy naftowej, ponieważ tankowce załadowane przed wojną dopiero teraz docierają do miejsc przeznaczenia (tankowce pokonują zaledwie około 200 mil dziennie).
Ceny już gwałtownie rosną – baryłka w Singapurze podobno osiągnęła cenę 210 dolarów. Johnson ostrzega przed kaskadowymi efektami: wyższymi cenami paliw, niedoborami nawozów, zakłóceniami w dostawach skroplonego gazu ziemnego (25% światowych dostaw pochodzi z tego regionu) i nawozów (35% światowych dostaw).
W USA rolnicy już informują o trzykrotnym wzroście cen nawozów i drastycznym wzroście kosztów siana, co może doprowadzić do zmniejszenia pogłowia zwierząt gospodarskich, a w dłuższej perspektywie do wzrostu cen mięsa.
Globalne konsekwencje mogą wywołać kryzys gospodarczy porównywalny z Wielkim Kryzysem lat 30. XX wieku. Chiny z kolei są w 85% samowystarczalne energetycznie; irańska ropa naftowa stanowi jedynie niewielką część ich importu.
Rzeczywistość wojskowa i ryzyko eskalacji
Pomimo pogłosek o „zniszczeniu” irańskich wyrzutni rakietowych, zdolność Iranu do kontrolowania Cieśniny Ormuz pozostaje nienaruszona.
Stany Zjednoczone planują dalsze zwiększenie liczebności wojsk (w tym 10 000 dodatkowych żołnierzy) i rozważały ataki na elektrownie jądrowe i elektrownie jądrowe, ale najwyraźniej odłożyły te plany na później. Zamiast tego rozważane są operacje specjalne w celu zabezpieczenia wysoko wzbogaconego uranu.
Johnson uważa obecne zawieszenie broni (które może wygasnąć w poniedziałek) za kruche. Izrael blokuje postępy w negocjacjach z Hezbollahem, próbując zdobyć miasto w południowym Libanie.
Prawdziwy przełom będzie możliwy jedynie w przypadku, gdy Izrael zgodzi się na zawieszenie broni z Hezbollahem – prawdopodobnie w ciągu dwóch tygodni ze względu na duże straty.
Trump niedawno ogłosił 10-dniowe zawieszenie broni między Libanem a Izraelem, co Johnson postrzega sceptycznie jako próbę mobilizacji libańskiego rządu przeciwko Hezbollahowi.
Kontekst historyczny: Korzenie konfliktu w Libanie
Johnson przedstawia szczegółowy zarys historyczny wojny domowej w Libanie od 1975 r., rolę Stanów Zjednoczonych, Izraela i różnych grup religijnych (chrześcijan, sunnitów, szyitów, Druzów).
Hezbollah powstał w 1982 r. w odpowiedzi na ataki na szyitów. Organizacja korzystała ze wsparcia Iranu, podczas gdy Stany Zjednoczone wspierały Saddama Husajna w wojnie iracko-irańskiej, przekazując mu broń, pieniądze i informacje wywiadowcze – w tym broń chemiczną.
Później pojawiła się afera Iran-Contras, w której Stany Zjednoczone jednocześnie sprzedawały broń Iranowi. Te sprzeczności pozostawiły głębokie rany.
Lekcje długoterminowe: Koniec świata jednobiegunowego
Johnson podkreśla, że kraje takie jak Iran, Chiny i Rosja mają alternatywy i są przygotowane na presję. Stany Zjednoczone drastycznie przeceniają swoją siłę nacisku.
Niepowodzenie blokady ukazuje nową, wielobiegunową rzeczywistość. Wskazuje on pozytywnie na odbudowę Rosji po upadku Związku Radzieckiego pod rządami Putina, jako przykład, że nawet poważne kryzysy mogą prowadzić do odnowy.
Podsumowując, rozmowa ta wyłania się z obrazu przytłoczonego imperium amerykańskiego, które stosuje przestarzałe metody (sankcje, blokady, groźby) przeciwko suwerennym państwom, których nie da się już zastraszyć.
Problemy gospodarcze szczególnie mocno uderzają w sam Zachód, podczas gdy Iran umacnia swoją pozycję, a Chiny zachowują spokój.
Nadchodzące tygodnie i miesiące pokażą, czy Waszyngton wyciągnie wnioski z tej lekcji, czy popełni kolejne kosztowne błędy.
Trump ponownie zaatakuje Iran – prawdopodobnie już w ten weekend – jako wstęp do ogłoszenia zwycięstwa i wycofania sił USA z Zatoki Perskiej.
Mówię to, ponieważ Trump, za pośrednictwem Sekretarza Obrony Hegsetha, wysłał w region Zatoki Perskiej kolejne 10 000 żołnierzy amerykańskich, wraz z grupą uderzeniową lotniskowców USS George H.W. Bush. Co więcej, znaczna flota samolotów transportowych C-17 płynie do Jordanii i Arabii Saudyjskiej. Innymi słowy, podczas gdy Trump twierdzi w wywiadach, że wojna się skończyła, on sam pilnie przygotowuje się do kolejnego ataku.
W ramach przygotowań do tego ataku ekipa Trumpa prowadzi gorączkową operację informacyjną, twierdząc, że w pierwszym pełnym dniu obowiązywania embarga Stany Zjednoczone uniemożliwiły dziesiątkom statków wejście na Zatokę Perską lub jej opuszczenie. To kłamstwo. Pentagon współpracuje w tej kampanii dezinformacyjnej – z pewnością nie po raz pierwszy Departament Obrony i dowódca teatru działań wojennych wydali fałszywe raporty, aby przekonać obywateli amerykańskich, że wojna idzie po naszej myśli. Prawda jest taka, że Stany Zjednoczone nadal nie mają wystarczającej liczby okrętów ani helikopterów, aby skutecznie egzekwować blokadę. Co więcej, z obawy przed pociskami balistycznymi krótkiego zasięgu (CRBM) lub pociskami manewrującymi obrony wybrzeża (CDCM), Stany Zjednoczone utrzymują swoje okręty w odległości co najmniej 800 kilometrów od wybrzeża Iranu.
Fakt, że USA nie zdołały wyeliminować zagrożenia ze strony irańskich rakiet balistycznych i pocisków manewrujących, potwierdza trasa rejsu USS George H.W. Bush: okręt uniknął ryzyka przepłynięcia przez Kanał Sueski i Morze Czerwone, decydując się zamiast tego na opłynięcie Afryki.
Miałem dziś rano zaszczyt przeprowadzić wywiad z Robertem Barnesem – mam nadzieję, że nagranie zostanie opublikowane w Counter Currents najpóźniej w piątek – i ujawnił on szokujące szczegóły dotyczące tego, co dzieje się za kulisami Białego Domu. Donald Trump wykazał wczesne oznaki demencji we wrześniu 2025 roku… Często się kłóci, regularnie traci panowanie nad sobą i wpada w histerię, a także nie potrafi myśleć krytycznie.
Według Barnesa, wysocy rangą współpracownicy Trumpa w Białym Domu zachowują się jak dzieci z agresywnym, uzależnionym od narkotyków ojcem… to znaczy chodzą po cienkim lodzie i boją się powiedzieć cokolwiek, co mogłoby rozpalić gniew Trumpa. [Dlaczego nie zamkną w kaftan? md]
Trump szczerze wierzy, że USA pokonały Iran i nie dostrzega ogromnych szkód gospodarczych, jakie zamknięcie Cieśniny Ormuz wyrządziło światowej gospodarce. Jego upadek psychiczny jest niebezpieczny, ponieważ ma tendencję do podejmowania pochopnych decyzji wyłącznie w oparciu o swój aktualny stan emocjonalny.
Według doniesień, JD Vance gorączkowo pracuje za kulisami, aby zorganizować nowe spotkanie z Irańczykami w Islamabadzie. Iran nalega, aby przed jakimkolwiek kolejnym spotkaniem z Vance’em nastąpiło zawieszenie broni między Izraelem a Hezbollahem w Libanie. W środę wieczorem Rada Bezpieczeństwa Izraela odrzuciła zawieszenie broni i zapowiedziała kontynuację inwazji na południowy Liban.
Mam nadzieję, że się mylę i że Vance’owi uda się przekonać Izrael do zawarcia zawieszenia broni z Hezbollahem. Uważam jednak, że Hezbollah musi zadać Izraelczykom dalsze straty, zanim zechcą zażądać zawieszenia broni i je zaakceptować. Jeśli Trump nie nakaże siłom zbrojnym USA w Jordanii i Arabii Saudyjskiej zakończenia działań i powrotu do Stanów Zjednoczonych, uważam, że czeka nas kolejna runda niepotrzebnej przemocy.
„Jeśli chodzi o nasz kraj, to Rosjanie wskazali dwie firmy: Polskie Zakłady Lotnicze w Mielcu (gdzie Państwowe Przedsiębiorstwo Antonow ma produkować drony AN-196 Lutyj) oraz Zakłady Mechaniczne Tarnów S.A. (gdzie firma Ukrspecsystems ma produkować drony RAM-2X).”
Rosja ostrzega: Firmy produkujące drony w Niemczech to uzasadnione cele
Podczas wizyty Zełenskiego w Berlinie ogłoszono projekty wspólnej produkcji dronów do ataków na Rosję. Rosja ostrzega, że te zakłady produkcyjne w Niemczech to uzasadnione cele i publikuje ich adresy.
Anti-Spiegel 16 kwietnia 2026
Ze względu na konferencję, w której obecnie uczestniczę, nie miałem jeszcze okazji napisać o wizycie ukraińskiego przywódcy Zełenskiego w Berlinie, gdzie ogłoszono niemiecko-ukraińską umowę o partnerstwie. Umowa ta zawiera postanowienia dotyczące wspólnej produkcji dronów w Niemczech do ataków na Rosję. Niemcy jednak milczą na temat tego, jak drażliwa jest ta kwestia.
Zaangażowanie w wojnę
Rosja atakuje zakłady produkujące broń na Ukrainie. W związku z sukcesami Rosji, Europa zdecydowała się przenieść przynajmniej część swoich zakładów produkujących drony z Ukrainy do krajów europejskich, aby chronić je przed rosyjskimi atakami. Oczywiste jest, że czyni to te kraje stroną konfliktu w wojnie z Rosją.
Musimy pamiętać, że Iran natychmiast zaatakował cele w krajach arabskich, które otworzyły swoją przestrzeń powietrzną na ataki USA i Izraela na cele w Iranie. Narody świata nie potępiły Iranu za to, ponieważ dla wszystkich jest jasne, że stanowi to wyraźny udział w wojnie i że Iran ma prawo atakować cele w krajach , z których terytorium jest atakowany..
Obecnie otwarcie deklaruje się, że Polska, kraje bałtyckie i Finlandia udostępniają swoją przestrzeń powietrzną do ataków na Rosję. Od 22 marca setki dronów startujących z ich przestrzeni powietrznej atakowały cele w obwodzie petersburskim, uszkadzając rafinerie i porty. Również tutaj świat widzi, że kraje te stają się stroną w konflikcie z Rosją, a jeśli Rosja zaatakuje cele w krajach, które otwarcie uczestniczą militarnie w wojnie z Rosją, świat po-zazachodni zrozumie to tak samo, jak rozumie irańskie ataki na cele w krajach arabskich.
To samo oczywiście dotyczy sytuacji, gdy kraje otwarcie zaoferują gościnę ukraińskiemu przemysłowi zbrojeniowemu, aby chronić go przed atakami Rosji.
Wizyta Zełenskiego i jej konsekwencje
Zełenski niedawno odwiedził kanclerz Merza, gdzie uzgodniono niemiecko-ukraiński program partnerstwa, o którym opowiem osobno. W odniesieniu do produkcji dronów dla Ukrainy, oficjalne oświadczenie niemieckiego rządu brzmi:
„Niemcy będą nadal wspierać ukraiński przemysł dronów, a ponadto tworzyć spółki joint venture w zakresie produkcji dronów. Uzupełnieniem tego będzie promowanie partnerstw opartych na współpracy w zakresie danych oraz wspólnych inicjatywach w dziedzinie badań i rozwoju, a także innowacji”.
Mówiąc wprost, oznacza to, że niemiecki rząd zamierza przenieść część ukraińskiej produkcji dronów do Niemiec, co uczyni te firmy i ich zakłady legalnymi celami rosyjskich ataków.
Ostrzeżenie Rosji
W środę wydarzyło się coś bezprecedensowego. Rosyjskie Ministerstwo Obrony wydało oświadczenie ostrzegające przed atakami na te obiekty. Wydało też dość wyraźne ostrzeżenie dla ludności dotkniętych atakami krajów europejskich, aby trzymała się z daleka od tych miejsc.
W przeszłości pojawiło się wiele rosyjskich ostrzeżeń dotyczących otwartego zaangażowania krajów europejskich w wojnę, więc łatwo byłoby zignorować to rosyjskie ostrzeżenie i stwierdzić, że Rosja po prostu blefuje. Jednak to rosyjskie ostrzeżenie różni się znacząco od wszystkich poprzednich w jednym kluczowym aspekcie.
Jak Państwo wiedzą, począwszy od 2022 roku, uczestniczyłem w kilku konferencjach prasowych dla zagranicznych dziennikarzy w regionie Donbasu, organizowanych przez rosyjskie Ministerstwo Obrony. Dla każdego wydarzenia uruchamiany był czat na Telegramie, na którym uczestnicy omawiali kwestie organizacyjne. Obejmowało to szczegóły takie jak organizacja podróży, czas i miejsce oczekiwania każdego autobusu itd. Po wydarzeniu te czaty „umarły” i nic tam nie publikowano. Moje archiwum na Telegramie zawiera siedem takich „martwych” czatów z 2022 i 2023 roku.
W środę wszystkie te czaty „odżyły”. Rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało swoje ostrzeżenie we wszystkich z nich, więc ewidentnie ma silny interes w tym, aby jego najnowsze oświadczenie zostało upublicznione, zwłaszcza przez zagranicznych dziennikarzy, a tym samym przez zagraniczną opinię publiczną. W związku z tym publikuję oświadczenie w całości w celach informacyjnych:
„Według dostępnych informacji, 26 marca 2026 r., w obliczu rosnących strat i pogłębiającego się niedoboru kadrowego w ukraińskich siłach zbrojnych, rządy kilku krajów europejskich podjęły decyzję o zwiększeniu produkcji i dostaw dronów do ataków na terytorium Rosji na Ukrainie.
Planowany jest znaczny wzrost produkcji dronów dla reżimu w Kijowie poprzez zwiększenie finansowania „ukraińskich” i „wspólnych” firm w krajach europejskich, które produkują drony bojowe i ich komponenty.
Uważamy tę decyzję za celowy krok prowadzący do drastycznej eskalacji sytuacji militarno-politycznej w Europie i stopniowego przekształcania tych krajów w strategiczne zaplecze Ukrainy.
Realizacja scenariuszy ataków terrorystycznych na Rosję, zapowiadanych przez przedstawicieli reżimu w Kijowie, z wykorzystaniem rzekomo „ukraińskich” dronów produkcji europejskiej, doprowadzi do nieprzewidywalnych konsekwencji.
Zamiast wzmacniać bezpieczeństwo państw europejskich, działania rządów europejskich coraz bardziej wciągają te kraje w wojnę z Rosją”. Społeczeństwo europejskie powinno nie tylko jasno zrozumieć prawdziwe przyczyny zagrożeń dla swojego bezpieczeństwa, ale także poznać adresy i lokalizacje „ukraińskich” i „wspólnych” firm, które produkują drony i ich komponenty dla Ukrainy w swoich krajach”
I tutaj następuje lista 21 lokalizacji, głównie w krajach europejskich, gdzie produkowane są drony lub ich komponenty dla Ukrainy. Lista (w języku rosyjskim https://t.me/mod_russia/62686, w języku angielskim https://archive.ph/D8Frg) obejmuje również trzy firmy z siedzibą w Niemczech: DaVinci Avia GmbH, producenta dronów z siedzibą w Monachium, oraz ukraińską firmę Airlogix, która również produkuje drony we współpracy z niemiecko-amerykańską firmą programistyczną Auterion. Trzecią firmą, według oświadczenia, jest 3W Professional z Hanau w Hesji.
Fakt, że Merz i Zełenski ogłosili rozpoczęcie „strategicznego partnerstwa” z Ukrainą podczas wizyty Zełenskiego w Berlinie, które obejmuje również „pogłębioną współpracę obronną”, oznacza, że działania te są już w toku, ponieważ te wspólne przedsięwzięcia są już aktywne w Niemczech.
Ukraińskie drony dalekiego zasięgu z Niemiec
Jednym z omawianych dronów jest dron o nazwie „Anubis” (zdjęcie na początku tego artykułu), o którym również wspominały niemieckie media. To dron opracowany na bazie irańskich dronów Shahed, do których jest bardzo podobny. Oficjalnie jest to projekt ukraińskiej firmy Airlogix z siedzibą w Monachium, na co zwróciło uwagę rosyjskie Ministerstwo Obrony w swoim oświadczeniu.
Oficjalnie niewiele wiadomo o Anubisie. Jednak według portali specjalizujących się w tematyce wojskowej nie jest to projekt ukraiński, lecz „Anubis” bazuje na dronie Artemis ALM-20 amerykańskiej firmy Auterion, którą rosyjskie Ministerstwo Obrony również wymienia jako partnera ukraińskiej firmy Airlogix.
Artemis ma zasięg 1600 kilometrów i może przenosić głowicę bojową o masie 45 kilogramów. Można zatem założyć, że są to również parametry techniczne Anubisa, który jest obecnie produkowany w Monachium dla Ukrainy.
Biorąc pod uwagę ogromne znaczenie dronów we współczesnej wojnie, rosyjskie ostrzeżenie, że ukraińskie zakłady produkujące drony za granicą są dla Rosji uzasadnionym celem, nie powinno być lekceważone. Być może mądrze byłoby w przyszłości unikać tych miejsc.
