«To jest druga Srebrenica» – głosi nagłówek głupiej, włoskiej gazety w odniesieniu do domniemanej masakry dokonanej przez Rosjan w Buczy na Ukrainie. Wśród wielu medialnych wrzasków masowej dezinformacji – embedded w NATO – prawdopodobnie właśnie ten jest najbardziej wierny rzeczywistości: otóż faktycznie, masakra w Srebrenicy jest historycznym fałszerstwem, które USA wykorzystały, aby zniszczyć Jugosławię, zbombardować Serbię, oskarżyć Miloszevicia i zagrabić Bałkany.
Po rozpowszechnieniu pogłosek, że na zdjęciach satelitarnych – oczywiście amerykańskich – widać masowe groby, pojawił się raport Czerwonego Krzyża (kolejnej gałęzi Sojuszu Atlantyckiego), według którego, w roku 1995 Serbowie bośniaccy zabili w Srebrenicy 8 000 ludzi: liczba ta wywodziła się z faktu, że Serbowie bośniaccy wzięli 3 000 jeńców, a 5 000 osób pozostawało poza ewidencją.
Potem okazało się, że kilka tysięcy osób wyjechało i znalazło schronienie zarówno w środkowej Bośni, jak i w samej Serbii, ale Czerwony Krzyż odpowiedział bezczelnie, że nie jest w stanie wykreślić nazwisk osób odnalezionych przy życiu z listy pięciu tysięcy zaginionych, ponieważ (sic!) “nie otrzymał ich nazwisk”.
Ostatecznie 8 000 osób znajdujących się w masowych grobach zredukowało się do 1 883, w tym tylko jednej kobiety, co było wynikiem trzyletnich walk, toteż prawie połowę zabitych stanowili Serbowie bośniaccy.
Aby usprawiedliwić ów sfabrykowany fałsz historyczny, stwierdzono, że tysiące ludzi wywieziono ciężarówkami-chłodniami i zakopano w miejscach utajnionych. Oczywiście nie ma najmniejszego dowodu na potwierdzenie tej tezy, ani w zeznaniach, ani w informacjach pochodzących z amerykańskich satelitów, które wykonywały osiem przelotów dziennie nad terenem działań wojennych.
Majstersztykiem hipokryzji i oszustwa jest to, że w trybie późniejszym, sam trybunał haski musiał wycofać się z owego oskarżenia z powodu braku dowodów, ale nie mogąc zamknąć sprawy w stosunku do tego, co stało się niepodważalnym dogmatem, wysunął tezę, która jest prawdziwą herezją prawniczą:Serbowie mieli nie dopuścić się pewnych zbrodni jedynie z obawy przed tym, że zostaną zdemaskowani.
Sąd posunął się do tego, że wymierzył karę za przestępstwo – w sposób oczywisty nie popełnione – jedynie ze względu na przyczyny, dla których nie-sprawca nie dopuścił się go.
Właściwie, jedynie zagadkowa śmierć, w odstępie sześciu dni, Miloszevicia i Babicia, dwóch głównych oskarżonych, uratowała twarz sądu i USA. Jak widać, barbarzyństwo prawne uprawiane przez opłaconych i stronniczych sędziów zaczęło się już kilka ładnych lat temu. Jeszcze ciekawsze jest jednak to, że według Philipa Corwina, wysokiego rangą urzędnika ONZ, który prowadził dochodzenie w sprawie tamtych wydarzeń, prezydent Clinton wyraźnie zażądał od swojego bośniackiego odpowiednika Izetbegovicia “co najmniej pięciu tysięcy ofiar śmiertelnych”, aby móc rozpętać odwet na Serbach. Szkoda, że słów nie można przechowywać w lodówce, podobnie jak innych prezydenckich produktów ubocznych.https://edition.cnn.com/ALLPOLITICS/1998/02/09/time/cohen.html
Na przekór wszystkiemu, o masakrze w Srebrenicy wciąż mówi się tak, jakby wydarzyła się naprawdę, ponieważ każdy, kto interesuje się prawdą, nie spotyka się z zaprzeczeniem, lecz ze zgnieceniem: faktycznie, zbyt wiele by kosztowało odkrycie, że NATO wykorzystuje fałszywe masakry innych, by przeprowadzać prawdziwe na własną rękę. Ale jest to stara historia, wystarczy spojrzeć na to, co stało się w Syrii, gdzie winą za gaz użyty przez “umiarkowanych” terrorystów, przyjaciół USA, obarczono Asada. A teraz mamy do czynienia z martwymi mieszkańcami Buczy, rzekomo ofiarami Rosjan – których istnienie zostało sfilmowane dopiero cztery dni po opuszczeniu miasta przez Rosjan. Fakt, że zwłoki porzucone na ulicy wydają się mieć wiele dni, a nawet tygodni, nasuwa podejrzenie, że zostały wykopane.
Ponadto, fakt, że Ukraińcy po opuszczeniu miejscowości przez Rosjan przeprowadzili ostrzał armatni, sugeruje makabryczną inscenizację, taką jak ta w szpitalu w Mariupolu, gdzie naziści zabarykadowali się, aby osłonić się chorymi i kobietami w trakcie porodu. [Por.: Jak się produkuje przejmujące reportaże – kłamstwa. „Łowi momient!” Mariupol. md]
Teraz okazuje się, że zdjęcia, na których widać, jak świeżo upieczona matka jest przenoszona na noszach do karetki, to czysta kinematografia: na różnych kadrach widać, że nosze – które miały do pokonania zaledwie około dwudziestu metrów – były za każdym razem niesione przez inne osoby. Wybierzcie sobie lepszego reżysera. Nawet Jim Jatras, politolog i były doradca ds. polityki zagranicznej w Senacie USA, zauważył, że informacjom napływającym z Kijowa nie można ufać. Dodał, że dla Ukrainy bardziej opłacalne jest kontynuowanie działań propagandowych.
Faktem jest, że wojska rosyjskie wycofały się z Buczy 30 marca – na znak dobrej woli w związku z rundą rozmów pokojowych toczących się w Turcji, ale oczywiście są tacy, którzy absolutnie nie chcą słyszeć o pokoju. Rzecznik Ministerstwa Obrony Rosji Igor Konaszenkow powiedział, że nie jest zaskoczeniem, iż wszystkie tak zwane “dowody zbrodni” w Buczy pojawiły się dopiero po 4 dniach, kiedy do miasta przybyli funkcjonariusze SBU i przedstawiciele ukraińskiej telewizji.
Szczególnie znamienne jest to, że wszystkie ciała osób, których zdjęcia opublikował kijowski reżim, po co najmniej czterech dniach nie zesztywniały, nie mają charakterystycznych dla zwłok plam, a w ranach nie ma skrzepów krwi. Wszystko to niezbicie potwierdza, że zdjęcia i nagrania video z Buczy są kolejną produkcją kijowskiego reżimu dla zachodnich mass mediów, podobnie jak to miało miejsce w Mariupolu ze szpitalem położniczym, a także w innych miastach. https://ilsimplicissimus2.com/2022/04/04/e-come-sebrenica-30-anni-di-cinema-nato/
W połowie września Kreml zasygnalizował, że negocjacje mogą zostać wznowione. Putin oświadczył, że rozmowy trójstronne ze Stanami Zjednoczonymi i Ukrainą są mało prawdopodobne przed wyborami do Dumy Państwowej, ale Rosja będzie gotowa do wznowienia kontaktów po wyborach. Wybory zakończyły się 20 września. W ciągu tygodnia zarówno Putin, jak i Ławrow zmienili swoje stanowisko z warunkowej otwartości na zestaw stanowisk, które sprawiają, że negocjowane zakończenie wojny jest trudniejsze do osiągnięcia niż kiedykolwiek w tym roku.
Wyzwalacz: 20 września
Punktem zwrotnym była ukraińska kampania dronów w dniu wyborów. Putin oświadczył, że tej nocy ponad 1600 dronów wtargnęło na teren obwodu moskiewskiego, atakując lokale wyborcze, w tym jeden w szkole, którą opisał jako niemal całkowicie zniszczoną. Przewodnicząca obwodowej komisji wyborczej zginęła w ataku na jej dom. Mer Moskwy Siergiej Sobianin nazwał atak bezprecedensowym. Według RT, na przedmieściach zginęło dwóch cywilów, a rafineria ropy naftowej została uszkodzona. Niezależnie od oceny rosyjskich doniesień o zniszczeniach, polityczny wpływ na Moskwę był ewidentny.
Putin: od „gotowi po wyborach” do „zastanowimy się dwa razy”
Na konferencji prasowej w Petersburgu 25 września Putin zredefiniował całą linię negocjacyjną. Wymienił serię ukraińskich eskalacji: atak na port w Petersburgu podczas forum ekonomicznego w czerwcu, kampanię przeciwko rosyjskim rafineriom, próbę morskiej blokady rosyjskiego wybrzeża Morza Czarnego, która – jak oszacował – doprowadziła do uszkodzenia ponad 100 statków, oraz ataki na magazyny handlowe. Oświadczył, że Rosja odpowiedziała na każdą z tych sytuacji – tak skutecznie, że Kijów dąży obecnie do częściowego zawieszenia broni w sektorze energetycznym i lotniczym.
Putin nie potraktował tych próśb jako otwarcia na rozmowy. Potraktował je jako dowód na skuteczność rosyjskiej presji. Jego przesłanie do Kijowa brzmiało, że żadna prowokacja ani eskalacja nie przyniesie mu tego, czego chce, a jedynie pogorszy jego własną pozycję. Potem nastąpił kluczowy fragment. Propozycje wciąż są aktualne, powiedział, ale po tym wszystkim, co zrobiła Ukraina, Rosja „dwa razy się zastanowi”, jak zareagować. Każda decyzja – w tym o wznowieniu negocjacji – będzie podejmowana w oparciu o rosyjskie interesy.
To zauważalna zmiana w porównaniu z sytuacją sprzed dziesięciu dni. Putin nie zamknął drzwi do rozmów, ale wycofał dorozumianą obietnicę ich wznowienia po wyborach i uzależnił ewentualne wznowienie od oceny korzyści, jakie może osiągnąć Rosja.
Ławrow w Radzie Bezpieczeństwa: nie ma pauzy „w żadnym formacie”
Ławrow jasno wyraził to stanowisko 23 września w Nowym Jorku. Na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Ukrainy oświadczył: „Wyciągnęliśmy wnioski z gorzkiego doświadczenia i nie zawiesimy specjalnej operacji wojskowej na czas negocjacji w żadnej formie”. Powiedział, że państwa europejskie chcą przerwy, aby zyskać na czasie i uzupełnić uszczuplone arsenały Ukrainy. Odrzucił zawieszenie broni przed zawarciem porozumienia jako nie do przyjęcia i podkreślił, że celem jest długoterminowe rozwiązanie.
Moment ogłoszenia zawieszenia broni był jednoznaczny. Tego samego dnia Ukraina i 51 jej zwolenników wydało oświadczenie wzywające Rosję do zaakceptowania natychmiastowego i bezwarunkowego zawieszenia broni, aby umożliwić rozpoczęcie rozmów. Wśród sygnatariuszy znalazły się UE i jej państwa członkowskie, Wielka Brytania, Kanada i Australia. Minister spraw zagranicznych Ukrainy Andrij Sybiha zauważył, że 14 z 15 członków Rady Bezpieczeństwa poparło propozycje zawieszenia broni w takiej czy innej formie – Rosja stanęła w tej sprawie osamotniona.
Ławrow poszedł dalej niż tylko mechanizm zawieszenia broni. Stwierdził, że Ukraina zachowałaby granice z 1991 roku, gdyby Europejczycy nie „urządzili im gry”. To klasyfikuje utratę terytorium Ukrainy jako trwałą i obarcza winą Europę. To nie jest język rządu przygotowującego się do negocjacji w sprawie linii kontroli.
Ławrow w Zgromadzeniu Ogólnym: Europa jako wróg
W swoim przemówieniu do Zgromadzenia Ogólnego 26 września Ławrow wskazał Europę jako główne zagrożenie. Oświadczył, że UE przygotowuje się do wojny z Rosją i że taka koncentracja może ostatecznie doprowadzić do konfliktu. Zasugerował, że dążenie Niemiec do hegemonii militarnej można postrzegać jako próbę ustanowienia „Czwartej Rzeszy”. Na swojej kolejnej konferencji prasowej argumentował, że europejska koncentracja jest ostatecznie konieczna, „ponieważ nie planujemy” ataku. Nazwał europejskie przygotowania do wojny potencjalną „samospełniającą się przepowiednią”.
To wyklucza Europę jako partnera negocjacyjnego. Ławrow powiedział Europejczykom, że przygotowują się do wojny, że ich wezwania do zawieszenia broni są sposobem na zbrojenie Ukrainy i że zniweczyli szansę na porozumienie w sprawie granic Ukrainy z 1991 roku. Moskwa uważa obecnie jedynie Stany Zjednoczone za prawowitego partnera negocjacyjnego.
Nawet kanał amerykański nic nie pokazał.
Po spotkaniu z Ławrowem w Nowym Jorku minister spraw zagranicznych Marco Rubio oświadczył, że zarówno Rosja, jak i Ukraina wyraziły zainteresowanie ograniczonym zawieszeniem broni w sprawie infrastruktury energetycznej i dostaw zboża, ale przyznał, że osiągnięcie porozumienia nie będzie łatwe. Rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie potwierdziło żadnego porozumienia, a rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow stwierdził, że obecnie nie ma warunków do przejścia na drogę pokojową, choć Rosja pozostaje otwarta na dialog.
Putin ocenił stosunki z USA chłodno. Z zadowoleniem przyjął rozmowy Trumpa z Xi w Waszyngtonie, ale stwierdził, że stosunki Rosji ze Stanami Zjednoczonymi spadły niemal do zera – w porównaniu z rocznym wolumenem handlu z Chinami wynoszącym 240 miliardów dolarów.
Ciśnienie na morzu, w powietrzu i na lądzie
Zaostrzeniu polityki dyplomatycznej towarzyszy rosnąca presja militarna na trzech frontach jednocześnie. Moskwa nie czeka na rozmowy. Wykorzystuje przerwę, aby zwiększyć koszty, jakie Ukraina poniesie w związku z odrzuceniem rosyjskich warunków.
Na morzu Rosja przywróciła de facto blokadę ukraińskich portów nad Morzem Czarnym. Zamiast zwrócić swoje okręty wojenne na ukraińskie wybrzeże, jak to miało miejsce w 2022 roku, użyła pocisków i dronów przeciwko portom i statkom handlowym. Po atakach w połowie lipca, w tym zatopieniu masowca Złoty Lew, armatorzy i ubezpieczyciele wycofali się, a ruch w Odessie, Czarnomorsku i Piwdennym załamał się. 12 września Rosja zaatakowała obwód odeski pociskami manewrującymi, pociskami balistycznymi i 129 dronami, twierdząc, że trafiły w dwa statki towarowe w Czarnomorsku, które według Rosji przewoziły broń. Pełniący obowiązki ministra spraw zagranicznych Ukrainy oskarżył Moskwę o próbę przekształcenia Morza Czarnego w „drugą Cieśninę Ormuz”. W Petersburgu Putin wymienił zniesienie blokady jako jedną z ustępstw, o które zabiega Kijów, i jasno dał do zrozumienia, że nie spieszy się z ich udzieleniem.
W powietrzu Rosja zintensyfikowała ataki na Kijów i inne duże miasta, atakując transport, przemysł, energię elektryczną, wodę i komunikację. 23 września, w dniu wystąpienia Ławrowa przed Radą Bezpieczeństwa, wielogodzinne ataki dronów uderzyły w infrastrukturę kolejową, magazyny i stacje benzynowe w Kijowie, zabijając co najmniej dwie osoby i raniąc ponad 30. Zełenski oświadczył, że Rosja rozmieściła dużą liczbę dronów, w tym szybsze modele odrzutowe. Ataki wymierzone były również w sieci energetyczne, wodociągowe i internetowe, częściowo zakłócając dostawy wody na lewym brzegu Kijowa. Już na początku września Rosja atakowała Kijów, a także południową i wschodnią Ukrainę przez sześć kolejnych nocy. Wraz ze zbliżającą się zimą sieć energetyczna staje się osobnym frontem. Zełenski poruszył kwestię zawieszenia broni w sprawie infrastruktury energetycznej w rozmowie z Trumpem w ONZ; Moskwa nie zaakceptowała tego rozwiązania.
Na lądzie siły rosyjskie atakują wzdłuż całej linii frontu, a Rosja posuwa się naprzód, podczas gdy Ukraina ustępuje. Ukraiński Sztab Generalny poinformował o 277 starciach 24 września – od odcinków Słowiańskiego i Kramatorskiego w północnym Doniecku po Hulajpole na południu, z najcięższymi atakami w okolicach Kostyantynówki i Pokrowska. 14 września siły rosyjskie zdobyły Szyroke i Szewczenkowe w obwodzie charkowskim oraz Nowoandriejewkę w obwodzie zaporoskim, a następnego dnia okrążoną Olchowatkę w obwodzie charkowskim. Każdy dzień impasu dyplomatycznego to kolejny dzień tej presji.
Co to wszystko oznacza?
Łącznie oświadczenia z ostatnich dziesięciu dni świadczą o twardszym stanowisku Rosji:
Rozmowy zostaną wznowione wyłącznie zgodnie z harmonogramem Moskwy i jej oceną własnych interesów, a nie zgodnie z obietnicą kontynuacji po wyborach.
W trakcie negocjacji nie doszło do żadnego zawieszenia broni – nawet bezwarunkowego zawieszenia broni, popartego przez ponad 50 krajów.
Prośby Ukrainy o częściowe zawieszenie broni traktowane są jako dowód, że naciski ze strony Rosji przynoszą skutek, a nie jako okazja do rozmów.
Europa jest przedstawiana jako agresor, wykluczona jako partner i obwiniana za utratę terytorium Ukrainy.
Wzrasta presja militarna na wszystkich osiach: faktyczna blokada portów ukraińskich, nasilone ataki na infrastrukturę Kijowa i ataki na całym froncie.
Kierunek jest jasny. W połowie września Moskwa mówiła o tym, kiedy negocjacje zostaną wznowione. 26 września wyraziła wątpliwość, czy w ogóle chce je kontynuować – i na jakich warunkach.
Wadephul [niemiecki min. spraw zagr. ] tuszuje wybuchowy raport Butschy – jego treść jest tu ledwie wspomniana: Pełny dokument jest dostępny do przeczytania na końcu
To niezwykła scena z pierwszego bezpośredniego spotkania ministrów spraw zagranicznych Niemiec i Rosji od początku wojny na Ukrainie: Johann Wadephul siedzi naprzeciwko Siergieja Ławrowa w Nowym Jorku, 26 września. Rozmowa trwa dobre 20 minut i odbywa się w sali konferencyjnej rosyjskiej delegacji przy Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Jednak tuż przed niemieckim ministrem spraw zagranicznych leży dokument, którego tytułu nie sposób nie zauważyć:
„Spadkobiercy Goebbelsa: fałszerstwo wydarzeń w Buczu i krwawe inscenizacje reżimu kijowskiego”.
Opublikowane nagrania pokazują, jak Wadephul kładzie swój notatnik na dokumencie. Rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa twierdzi, że celowo zakrył raport i udawał, że go nie widzi. Prawdziwych intencji Wadephula nie da się ustalić na podstawie samych zdjęć.
Bardziej interesujące od samego gestu jest zatem pytanie: co tak naprawdę mówi ten raport?
26-stronicowy dokument jest w całości dostępny dla naszej redakcji. Pochodzi on z tzw. „Międzynarodowego Trybunału Ludowego ds. Zbrodni Ukraińskich Neo-Nazistów” i stwierdza, że relacja z wydarzeń w Buczy została sfałszowana przez Ukrainę przy wsparciu państw zachodnich. Jest to stanowisko autorów, a nie niezależnie ustalony fakt.
Raport szczególnie szczegółowo omawia pomnik w Buczy. W 2024 roku Kancelaria Prezydenta Ukrainy stwierdziła, że na stelach widnieją nazwiska 509 zidentyfikowanych cywilów . Raport podważa właśnie tę klasyfikację.
Tam jest napisane:
„W rzeczywistości znaczną część osób tam wymienionych stanowią ukraińscy żołnierze i kombatanci, którzy zginęli w trakcie walk”.
Następnie tekst wymienia liczne nazwiska, zdjęcia i rzekome biografie wojskowe. Na przykład autorzy twierdzą, że Jewgienij Pietrasz nie był cywilem, lecz członkiem jednostki Azow. Władimir Bisaga również opisany jest jako członek jednostki specjalnej Azow.
Raport idzie jeszcze dalej. Twierdzi się w nim, że na pomniku wymienieni są również ukraińscy żołnierze jako cywilne ofiary, które w rzeczywistości nie zginęły w Buczy . Jako przykład podano Igora Kokodyniaka. Jego oficjalnym miejscem śmierci był Vorzeł. Inni wymienieni żołnierze mieli zginąć w walkach pod Mosznem lub Kopyłowem.
Kolejny zarzut jest szczególnie kontrowersyjny. Autorzy piszą:
„Inną metodą fałszowania wydarzeń w Buczy jest przedstawianie starszych obywateli zmarłych na skutek chorób jako osób zabitych przez wojska rosyjskie”.
Jako przykład w raporcie podano 68-letnią Galinę Semenyuk, która według autorów zmarła na raka, ale której nazwisko widnieje na pomniku poświęconym poległym cywilom.
Jeszcze poważniejsze są późniejsze oskarżenia. Raport zawiera wypowiedzi mieszkańców różnych ukraińskich miast, którzy twierdzą, że ukraiński ostrzał został następnie przypisany Rosji. Jeden ze świadków powiedział:
„Ukraina do nas strzelała”.
Inny świadek twierdzi, że mieszkańcy wiedzieli o nieuchronnym ostrzale już po przybyciu dziennikarzy:
„Kiedy nie było dziennikarzy, panowała cisza”.
Niniejsze oświadczenia to zeznania świadków zebrane przez wydawców rosyjskiego raportu. Same w sobie nie dowodzą one, że znane zabójstwa w Buczy zostały zainscenizowane, ani nie obalają szeroko zakrojonych śledztw międzynarodowych mediów, organizacji praw człowieka i śledczych, którzy przypisują rosyjskim siłom zbrojnym w Buczy poważne zbrodnie. Właśnie z tego powodu niezależna analiza nazwisk, miejsc śmierci i dokumentów byłaby kluczowa.
Ale właśnie w tym tkwi ładunek wybuchowy raportu: nie ogranicza się on do ogólnych oskarżeń politycznych. Wymienia on konkretne osoby, jednostki wojskowe, miejsca śmierci, doniesienia ukraińskich mediów, zdjęcia i zeznania świadków , którymi autorzy uzasadniają swoją relację.
Dowody te można zbadać, obalić lub potwierdzić. Wnioski autorów można odrzucić. Aby to jednak zrobić, należy najpierw zbadać, co dokument faktycznie mówi.
Na spotkaniu w Nowym Jorku raport ten został umieszczony w widocznym miejscu, bezpośrednio przed Johannem Wadephulem. Zacharowa twierdzi, że niemiecki minister spraw zagranicznych zakrył go swoim notatnikiem. Sam Wadephul stwierdził po spotkaniu, że było ono „intensywne” i że nadal istnieją rozbieżności zdań w kluczowych kwestiach.
Mimo wszystko obraz pozostaje symboliczny: pomiędzy ministrami spraw zagranicznych Niemiec i Rosji leży raport na temat Buczy – a chwilę później na nim leży notatnik Wadephula.
Prawdziwość zarzutów nie powinna być oceniana na podstawie przynależności politycznej, lecz na podstawie sprawdzalnych dowodów.
Dlatego udostępniamy naszym czytelnikom poniżej pełny, 26-stronicowy raport. Każdy może sam zapoznać się z przedstawionymi dowodami i twierdzeniami – i wyrobić sobie własną opinię.
Raport przetłumaczono za pomocą serwisu DeepL.com.
Kilka dni temu Ukrainiec zaatakował na terenie klasztoru sióstr benedyktynek w miejscowości Jarosław na Podkarpaciu. Pięć osób zostało rannych – w tym trzech księży i kobieta. Zamordowany został polski ksiądz z archidiecezji przemyskiej Stanisław Zbojnowicz. Walczy w szpitalu o życie ks. Marek Pieńkowski, który jest szefem Rady Fundacji Duszpasterskiej Troski o Rodzinę – Pastoral Family Care Foundation, która zajmuje się pomocą dla Ukraińców. Dwa dni później trzeci z poszkodowanych w ataku Ukraińca duchownych ks. Adrian (nie podaje swojego nazwiska) publicznie wybaczył sprawcy. W swoim imieniu jak również w imieniu zabitego i ranionego księdza.
Ksiądz Adrian wygłosił homilię w której powiedział miedzy innymi: „Jako uczeń Jezusa Chrystusa pragnę w swoim imieniu, w imieniu księdza Marka i w imieniu księdza Stanisława powiedzieć bardzo dobitnie, że wybaczamy! I prosimy o modlitwę za nas. Za modlitwę za księdza Stanisława, o spokój jego duszy, o zdrowie dla księdza Marka, który ciągle walczy o życie w szpitalu (…) Ale w sposób szczególny proszę was o modlitwę za naszego oprawcę i o łaskę nawrócenia dla niego (…) Chciałbym też was prosić, abyście nie winili narodu, z którego jest oprawca”. Dodał również, że Ukraińcy po 2022 roku zawsze mogli liczyć na pomoc ze strony opactwa.
Słabo się znam na sprawach wiary, komentuje i analizuje wydarzenia z punktu widzenia osoby świeckiej. Moje patrzenie na sprawę jest pozbawione metafizyki i opiera się na zdrowym egoizmie narodowym i tradycji myślenia narodowodemokratycznego. Być może z punktu widzenia nauki Kościoła katolickiego słowa księdza Adriana są akceptowalne, ale z punktu widzenia narodu – naszej wspólnoty narodowej – zupełnie szkodliwe, nieodpowiedzialne, nieprzemyślane i z całą pewnością przedwczesne.
Z tego co pamiętam z katechezy w szkole podstawowej przebaczenie poprzedza: rachunek sumienia, żal za grzechy, postanowienie poprawy, szczera spowiedź i zadośćuczynienie. Kiedy to wszystko miało miejsce zdaniem księdza Adriana? Jakaś przyśpieszona wersja do przybyłego z zbrodniarza? Czy ksiądz Adrian tak mocno zidentyfikował się z słowami byłego rzecznika MSZ Łukasza Jasiny o sługach?
Największy polski polityk XX wieku Roman Dmowski w swojej pracy „Polityka polska i odbudowanie państwa” napisał: „Polska nie jest własnością tego czy innego Polaka, tego czy innego obozu ani nawet jednego pokolenia. Należy ona do całego łańcucha pokoleń, wszystkich tych, które były i które będą. Człowiek, który ryzykuje byt narodu, jest jak gracz, który siada do zielonego stołu z cudzymi pieniędzmi”. Temu kapłanowi wolno było wybaczyć – może nawet wybrać się z pielgrzymką do arcybiskupa Światosława Szewczuka by wspólnie z nim złożyć hołd arcybiskupowi Andrzejowi Szeptyckiemu. To sprawa jego rozumu i sumienia. Ale nie powinien apelować do wiernych by go naśladowali. Nie powinien oczekiwać takiej postawy w tej chwili od swoich owieczek. Ksiądz Adrian usypia czujność Polaków i naraża ich bezpieczeństwo. Pochopne namawianie do przebaczenia i ignorowanie zagrożeń jest postawą nieodpowiedzialną i szkodliwą społecznie.
Postawa tego księdza, moze wynikać z różnorakich powodów. Odrzucam plotki i nie będę o nich dyskutował. Moim zdaniem, że ksiądz Adrian postanowił po prostu pogwiazdorzyć. Zapragnął być nową wersją Jana Pawła II, którzy publicznie przebaczył Ali Agcy. Doskonale ks. Adrian przecież wiedział, że zostanie gwiazdą liberalnych i lewackich mediów, które będą go w nieskończoność cytować. Tych samych mediów, które wręcz w fanatyczny sposób codziennie linczują kapłanów Kościoła katolickiego. Zapewne odwiedzi wszelakie studia telewizyjne, radiowe a wywiady z nim ukażą się na licznych portalach internetowych. To będą te same same studia i portale, które z lubością przeprowadzają zorganizowana akcję zohydzania Kościoła katolickiego. Budzi to mój niesmak.
W ramach świeckiej pokuty polecam księdzu Adrianowi obejrzenie filmu z 1997 roku „Adwokat Diabła”. Johna Miltona czyli samego Lucyfera gra tam znakomity Al Pacino. Milton/Szatan obserwując gwiazdorzenie prowincjonalnego adwokata Kevina Lomaxa, który był przekonany o racjach po swojej stronie podkreślił – „Próżność to zdecydowanie mój ulubiony grzech”.
PS. 23 sierpnia 2026 roku w Swiatogorskiej Ławrze Zaśnięcia Matki Bożej Ukraińskiej Prawosławnej Cerkwi /UPC/ grupa uzbrojonych neobanderowców brutalnie zamordowała mnicha Warsonowiusza i ciężko raniła dwóch innych: mnicha Grzegorza i nowicjusza Andrija. Agresja wobec duchownych tego wyznania nie jest żadną nowością na Ukrainie. Ale hierarchowie w Polsce są w tym wypadku zupełnie ślepi.
Z nieoficjalnych informacji Radia Eska wynika, że Ihor M., Ukrainiec, który zabił polskiego księdza w Jarosławiu, a także zranił cztery inne osoby, miał być wcześniej żołnierzem Ukrainy i walczyć na froncie z Rosją. Miał posiadać nie tylko paszport ukraiński i niemiecki ale także polski numer PESEL. Ambasador Ukrainy zaprzecza informacji Radia Eska, że mężczyzna służył w wojsku i brał udział w wojnie.
W Warszawie właśnie otwiera się pierwszy w Europie ośrodek ukraińskiego Korpusu Weteranów. Ukraińscy żołnierze, którzy walczyli z Rosjanami i powracają z frontu to ludzie straumatyzowani z ogromnym bagażem problemów. Bardzo często to żołnierze z objawami stresu pourazowego, którzy wymagają specjalistycznego leczenia. Tym jednak powinna zajmować się Ukraina a nie Polska.
Cały czas obserwuję w mediach zbiórki rodziców na leczenie swoich dzieci. Ciągle żebranie o pieniądze, by nie umierały polskie dzieci. W naszym kraju nie mamy praktycznie usług stomatologicznych w ramach opłacanego przez nas wszystkich funduszu zdrowia. A pamiętam czasy, gdy dentysta był w każdej szkole. Na łopatkach leży coraz bardziej potrzebna starzejącemu się społeczeństwu geriatria. Ciągle w służbie zdrowia na wszystko brakuje pieniędzy.
Ja wiem, ze znaczna część elit w tym polityków i biskupów w naszym kraju odczuwa niepohamowaną sympatię do Ukrainy. Oczywiście im wolno. Ale ich odczucia nie mogą powodować zagrożeń dla ogółu Polaków. Jarosławska tragedia nie powinna się już nigdy więcej powtórzyć. To powinna być straszna lekcja dla nas wszystkich.
Wielu się oburzyło na posła do Parlamentu Europejskiego Sławomira Tyszkę, który skierował do przewodniczącej Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen pytanie w sprawie zamknięcia strefy Schengen dla ukraińskich weteranów. Ale on ma całkowitą rację. Egoizm narodowy czasem nas po prostu ratuje. Realne życie to nie jest scenariusz „Troskliwych misiów”, o czym przekonali się Polacy w jarosławskim opactwie sióstr benedyktynek.
Jestem przekonany, że entuzjastyczne poparcie liberałów i lewaków w stosunku do budowy ukraińskiego ośrodka Korpusu Weteranów skończyłaby się gdyby miał on powstać na ich zamkniętym ekskluzywnym osiedlu. Jeśli imperatyw moralny zmusza ich do zaoferowania ukraińskim weteranom miejsca w Polsce to proponuję w ich zapewne dobrze wyposażonych mieszkaniach. Robert Kropiwnicki (KO) ma ich 11, Małgorzata Niemczyk (KO) 10, Krzysztof Śmiszek (Lewica) i Dariusz Wieczorek (Lewica) po 6, zaś Robert Biedroń (Lewica) 4. Resztę można umieścić w pałacach biskupich zatroskanych członków Konferencji Episkopatu Polski.
Wojna światowa z pewnością by się przydała, prawda? Można wprowadzić wszelkiego rodzaju ograniczenia dla ludności, a także znaleźć idealny pretekst do opóźnienia lub odwołania normalnych wyborów. Czy postępowcy posunęliby się aż tak daleko, żeby uniemożliwić konserwatystom przejęcie władzy? Wszyscy wiemy, że tak.
Coś się zmieniło i wojna światowa o Ukrainę znów jest na tapecie
Od sześciu miesięcy oczy świata zwrócone są na wojnę w Iranie, podczas gdy najniebezpieczniejszy punkt zapalny na planecie był w dużej mierze ignorowany. Aż do momentu, gdy fala ukraińskich ataków dronów wywołała panikę na światowych rynkach oleju napędowego. Nagle wszyscy znów zaczynają koncentrować się na jednym…
Rosja jest drugim co do wielkości eksporterem oleju napędowego na świecie, po Stanach Zjednoczonych, dostarczając około 12% całkowitego globalnego eksportu (USA dostarczają 22% eksportu). Dla porównania, w normalnych warunkach przez Cieśninę Ormuz przechodzi tylko 10% globalnego eksportu oleju napędowego – a dostawy te pochodzą z siedmiu różnych krajów wydobywających ropę, w tym z Iranu.
Po zachodnich sankcjach rosyjskie dostawy oleju napędowego trafiały głównie do Turcji, Brazylii, Indii i Chin. Jednak ponieważ rosyjskie dostawy nadal krążyły na rynkach światowych, kraje te nie musiały czerpać paliwa z alternatywnych źródeł.
Warunki uległy zmianie, i to nie na lepsze. Ciągłe ukraińskie ataki dronów na rosyjskie rafinerie zmusiły Kreml do wstrzymania całego eksportu oleju napędowego i utrzymania dotychczasowych dostaw tego paliwa na potrzeby ludności i działań wojennych.
Jeśli chcesz wiedzieć, dlaczego ceny oleju napędowego tak mocno ucierpiały od lipca, to powodem są rosyjskie cięcia eksportowe. Ruch przez Cieśninę Ormuz od lipca systematycznie rośnie, zgodnie z niezależnym potwierdzeniem danych satelitarnych (każdy, kto korzysta wyłącznie z danych transpondera AIS, będzie miał zaniżone i niedokładne wyniki). To właśnie kwestia rosyjskich rafinerii spowodowała wybicie cen oleju napędowego w ostatnich miesiącach.
Z powodu całkowitego odcięcia rosyjskich źródeł, wiele krajów będzie musiało korzystać z usług innych producentów. Oznacza to, że tort się kurczy, ale każdy nadal chce mieć taki sam kawałek, jaki zawsze miał. Jeśli Stany Zjednoczone w odpowiedzi również wstrzymają eksport oleju napędowego, będzie to katastrofa dla rynków zagranicznych i doprowadzi do rzeczywistych niedoborów podaży (Europa mocno ucierpi; połowa importowanego tam oleju napędowego pochodzi ze Stanów Zjednoczonych).
W 2024 roku zastanawiałem się, dlaczego Ukraińcy wciąż atakują nietypowe cele, takie jak stacje radarowe wczesnego ostrzegania przed nuklearnymi zagrożeniami, zamiast atakować kluczowe zasoby, takie jak rafinerie ropy naftowej, aby powstrzymać rosyjską strategię wyniszczającą. Cóż, wygląda na to, że Ukraińcy w końcu to zrozumieli.
Rosyjska strategia wyniszczania była bardzo skuteczna w uszczuplaniu ukraińskich sił zbrojnych (do tego stopnia, że rekrutowali głównie mężczyzn po 40. roku życia), ale kluczową wadą powolnego przesuwania się linii frontu i przedłużającej się ofensywy jest to, że wymaga ona dużych zapasów zasobów. Ukraińskie ataki dronów mają niską skuteczność, ale jeśli wyślą tysiąc bezzałogowych statków powietrznych do ataku na rafinerię i kilka z nich się przedostanie, to i tak będzie to zwycięstwo w dłuższej perspektywie, ponieważ osłabi to mozolną rosyjską operację wyniszczania.
Administracja Trumpa zwróciła się do Ukrainy z prośbą o zaprzestanie ataków na rosyjskie rafinerie z powodu niestabilności rynków globalnych, ale Zełenski zignorował tę prośbę. Nic dziwnego, w końcu znaleźli taktykę, która działa.
Oczywiście, teraz reszta świata zmaga się z niedoborami oleju napędowego, podczas gdy rok temu nie było to problemem. Można by pomyśleć, że Europejczycy, szczególnie dotknięci podwyżkami cen paliw i energii, będą się spieszyć, żeby zakończyć wojnę. I być może wkrótce zainterweniują, ale nie w sposób, na jaki moglibyśmy liczyć…
Myślę, że można śmiało powiedzieć, że wojna na Ukrainie skończyłaby się dawno temu, gdyby nie ingerencja rządów europejskich, które wspierają Ukrainę i namawiają ją do NIEZAWARCIA porozumienia. Ostatecznie Rosja utrzyma Donbas, niezależnie od tego, czy Ukraina tego chce, czy nie. Jednak Zełenski nie chce się z tym pogodzić, więc wojna trwa znacznie dłużej, niż jest to konieczne.
Sytuacja staje się jednak o wiele bardziej niebezpieczna, gdy elity europejskie naciskają na rozpoczęcie działań na miejscu. Wydaje się, że chcą rozpocząć wojnę światową. Pomijając problem z zasobami oleju napędowego, który wyznacza harmonogram wojny dla obu stron, rządy europejskie zwiększyły ruchy wojsk na wschodnich granicach i zaczyna wyglądać na to, że szykują się do czegoś wielkiego.
Polska buduje rozległe okopy i fortyfikacje, wykorzystując niemieckich saperów, na granicy z Białorusią. Niemcy utworzyli na Litwie 5000-osobową brygadę pancerną, co jest pierwszym od 1945 roku stałym stacjonowaniem wojsk bojowych poza granicami kraju. NATO utworzyło 9. wielonarodową grupę bojową, która regularnie ćwiczy w Finlandii, niedaleko granicy z Rosją. Wiele krajów wysyła rotacyjne brygady na Łotwę, do Rumunii i Estonii. Nawet Kanadyjczycy wysyłają tam swoje wojska.
W ostatnich tygodniach doszło do wielokrotnego operowania myśliwców w Polsce i państwach bałtyckich z powodu domniemanej aktywności dronów lub samolotów w pobliżu przestrzeni powietrznej Sojuszu. Sojusznicy wstępnie rozmieszczają sprzęt i planują znacznie większe zapasy amunicji i zasobów w państwach frontowych. NATO opublikowało również obszerny plan awaryjny dla wschodniej flanki.
Odnotowano wzrost liczby komunikatów politycznych i dotyczących gotowości cywilnej skierowanych do obywateli. Polskie ostrzeżenia o możliwych ukrytych incydentach z udziałem dronów/pocisków rakietowych. Francuskie środki ochrony infrastruktury krytycznej po odprawach dotyczących ataków hybrydowych. Niemieckie planowanie pojemności szpitali wojskowych. Litewskie plany dotyczące dróg ewakuacji. Brytyjskie biuletyny dotyczące gotowości społecznej, w tym zalecenia dla ludności cywilnej dotyczące zaopatrzenia się w żywność i inne artykuły.
Nawet Szwajcaria rozsyłała komunikaty dla swoich obywateli dotyczące bezpieczeństwa i gotowości, wskazując na „pogarszającą się sytuację bezpieczeństwa” w związku z rozbudową sił militarnych.
Wszystko to można postrzegać jako postawę obronną, niekoniecznie planując bezpośrednie starcie z Rosjanami, ale pomyślmy przez chwilę, że Rosja ani razu nie zagroziła atakiem na cele europejskie lub NATO i konsekwentnie powtarzała, że jej jedynym interesem jest Ukraina. Mimo to Europa usunęła swoją strategię obronną “trip wire” (tzw. strategia potykacza -AC) i zastąpiła ją stałym frontem. Z pewnością wygląda na to, że przygotowują się na wydarzenie, które mogłoby sprowokować Rosjan do ataku na cele poza Ukrainą.
Jakie to byłoby wydarzenie?
Żeby było jasne, nie jestem wielkim fanem rosyjskiego rządu. Dowody wskazują na regularne operacje psychologiczne w USA i jest o wiele za wielu konserwatywnych wpływowych polityków, którzy całują Putina w tyłek. Mimo to, nie jestem też fanem Ukrainy ani Europy i podejrzewam, że elity UE z chęcią wywołałyby wojnę światową, gdyby uważały, że ujdzie im to na sucho.
Dlaczego? No cóż, oto moja teoria…
Europa była głównym celem trwającej dekadę operacji wymiany kulturowej. Masowa imigracja była wykorzystywana do podważania stabilności struktur gospodarczych i społecznych. Od lat ostrzegam, że ci migranci z Trzeciego Świata są importowani jako armia najemników, by kontrolować miejscową ludność i zapobiegać rebelii przeciwko przyszłym lewicowym programom.
Widzimy już potwierdzenie tego w Wielkiej Brytanii, gdzie migranci są włączani do sił policyjnych w celu stłumienia konserwatywnych demonstrantów.
Rzecz w tym, że ten plan inwazji wywołał ogromną kontrakcję europejskich patriotów w krajach takich jak Wielka Brytania i Niemcy. Partie antyimigracyjne i konserwatywne, takie jak Restore w Wielkiej Brytanii i AfD w Niemczech, odnoszą ogromne sukcesy w liczbie członków i wyborach. Oznacza to, że czas lewicowców/globalistów się kończy i muszą szybko coś zrobić, zanim stracą bezpośrednią władzę.
Wojna światowa z pewnością by się przydała, prawda? Można wprowadzić wszelkiego rodzaju ograniczenia dla ludności, a także znaleźć idealny pretekst do opóźnienia lub odwołania normalnych wyborów. Czy postępowcy posunęliby się aż tak daleko, żeby uniemożliwić konserwatystom przejęcie władzy? Wszyscy wiemy, że tak.
Mamy więc dwa działające zegary, których nie było na początku wojny na Ukrainie: zegar niedoboru oleju napędowego, szczególnie dla Europejczyków. I mamy lawinę ruchów konserwatywnych, a główne wybory odbędą się w latach 2026-2029.
Obawiam się, że lewicowcy pójdą na całość, by utrzymać władzę. Nie sądzę, żeby byli na tyle szaleni, by chcieć wojny nuklearnej, a być może Rosjanie również chcą jej uniknąć. Jeśli tak się stanie, rezultatem będzie rozległy konflikt obejmujący wiele regionów, który MOŻE przekształcić się w konflikt nuklearny, jeśli któraś ze stron poczuje się przegrana. Głównym celem elit UE na tym etapie byłoby wciągnięcie USA do konfliktu.
W każdym razie wstrząsy wtórne byłyby katastrofalne. Miejmy nadzieję, że konserwatywne i populistyczne ruchy w Europie zdołają wyrwać dywan spod swoich skrajnie lewicowych rządów, zanim sytuacja na froncie wschodnim ulegnie dalszej eskalacji.
Walka z korupcją przerodziła się w brutalną polityczną grę – przekonują osoby związane z rządem w Kijowie. Źródła Wirtualnej Polski przyznają, że poziom korupcji w Ukrainie jest wyższy niż kiedykolwiek, ale jednocześnie ostrzegają: metody stosowane przez biuro antykorupcyjne (NABU) nie gwarantują skazania winnych. Mogą natomiast pogrążyć kraj w chaosie. Prawdziwe dziennikarstwo. Niezależna redakcja. ZA DARMO.
Czerwiec 2025 r. Cała Ukraina żyje aferą wokół Oleksija Czernyszowa.
Wicepremier, wiedząc, że ma usłyszeć zarzuty korupcyjne, wyjeżdża w zagraniczną „delegację” i nie śpieszy się z powrotem. Dopiero dyskretna interwencja ówczesnego szefa wywiadu wojskowego Kyryła Budanowa sprawia, że Czernyszow wraca do Kijowa.
– Wtedy wydawało się, że to straszny wstyd. Teraz można zatęsknić za tamtymi czasami – ironizuje jeden z rozmówców Wirtualnej Polski, zbliżony do ukraińskich władz.
Rok po aferze Czernyszowa sytuacja się powtórzyła. Tylko w znacznie gorszej odsłonie.
Na początku września Narodowe Biuro Antykorupcyjne (NABU) opublikowało wyniki najnowszego śledztwa „Kartagina„. Wykazało ono, że w biurze prokuratora generalnego działał syndykat, który „kryszował„, czyli zapewniał ochronę sieci call center, w których oszuści, podszywając się pod skarbówkę czy policję, wyłudzali miliony. Ofiarami padali głównie Rosjanie, rzadziej Ukraińcy oraz obywatele UE i USA.
Tydzień po publikacji „Kartaginy” prokurator generalny Rusłan Krawczenko postanowił pójść w ślady Czernyszowa i, nie czekając na zarzuty, wyjechał w „delegację”. Z tą różnicą, że nie zamierza z niej wracać. Zamiast tego wypowiedział NABU wojnę, która rykoszetem uderzała w prezydenta Ukrainy.
Krawczenko jest kolejną osobą, która odgrywała ważną rolę w systemie władzy Wołodymyra Zełenskiego, a którą prezydent musiał zwolnić ze względu na skandal korupcyjny. W ciągu niespełna półtora roku NABU i SAP (specjalna prokuratura antykorupcyjna) przetrzebiły najbliższe otoczenie Zełenskiego, doprowadzając m.in. do odejścia Andrija Jermaka, szefa administracji i prawej ręki Zełenskiego.
Jak przekonują rozmówcy Wirtualnej Polski, wypłynięcie kolejnych afer jest tylko kwestią czasu. Formalnie kompetencje NABU i SAP nie pozwalają im prowadzić śledztwa wobec prezydenta, ale otoczenie Zełenskiego nie ma wątpliwości, że to on jest głównym łupem w tej grze.
– Nie dajmy się zwieść. Pod płaszczykiem walki z korupcją toczy się brutalna polityczna gra – słyszymy od ludzi związanych z ukraińską władzą.
Inne źródło przyznaje, że poziom korupcji w Ukrainie jest teraz wyższy niż kiedykolwiek. – Trzeba z nią walczyć, ale bez urządzania medialnego show – mówi inna osoba.
– Wstyd i hańba. Inaczej historii z biurem generalnego prokuratora nie da się nazwać. Wykrywanie takiej korupcji jest bardzo potrzebne. Ale nie każde śledztwo NABU i SAP jest takie. Jeśli spojrzeć całościowo na ich działalność, można odnieść wrażenie, że jest to próba resetu władzy w najbardziej krytycznym momencie istnienia ukraińskiego państwa – mówi Julia Zabelina, analityczka i dziennikarka polityczna.
Głęboka czerń na ekranie. W tle muzyka trzymająca w napięciu. Kamera powoli najeżdża na czarny telefon z tarczą. Dzwoni. Męska ręka zdecydowanym ruchem chwyta słuchawkę – tak, niczym horror klasy D, zaczyna się najnowszy film NABU o szczegółach operacji „Kartagina”.
Za chwilę w kadrze pojawi się detektyw. Krótkie komentarze poprzedzają nagrania z rozmów podejrzanych. Słyszymy m.in. „Kanclerza”, którym okazał się Serhij Kropywa, zastępca kierownika departamentu międzynarodowej współpracy w biurze prokuratora. Rozmawiają o sprawach związanych z praniem pieniędzy, call centrach i załatwianiem posad. Ale w pamięć najbardziej zapada moment, w którym „Kanclerz” dzieli się z „Muzą”, swoją 24-letnią kochanką, życiową mądrością:
– Jeśli już się piep…, to z królową. Jeśli już kraść, to milion.
Dwa ostatnie zdania, choć niewiele wspólnego mają ze śledztwem, podbiją internet. Rozejdą się w setkach memów i tysiącach zjadliwych komentarzy.
Krytycy zarzucają NABU i SAP, że wykorzystują zmęczenie i frustrację Ukraińców. Alarmy przeciwlotnicze praktycznie się nie kończą. Każdy zastanawia się, gdzie się podziać zimą, jeśli miasta zostaną sparaliżowane brakiem prądu, wody i ogrzewania. Widoków na zakończenie wojny nie ma, ale jest bardzo wymowny obraz korupcji na najwyższych szczeblach.
– Społeczeństwo aż kipi od tej niesprawiedliwości – mówi politolog Oleg Saakian.
Temat walki z korupcją urósł do tego stopnia, że w ostatnich badaniach na pytanie, co stanowi większe egzystencjalne niebezpieczeństwo dla kraju, większość Ukraińców wskazała korupcję. Rosja znalazła się na drugim miejscu.
– NABU i SAP zyskały podczas wojny ogromne wpływy – dochodzi do wniosku brytyjski „Economist”. I cytuje ukraińskiego urzędnika: „Organy antykorupcyjne de facto stały się alternatywnym ośrodkiem władzy”.
Antykorupcyjna bańka
Listopad 2025 roku. Dochodzi 7 rano. Mychajło Tkacz, dziennikarz śledczy portalu „Ukraińska Prawda” całkiem „przypadkiem” znalazł się w urzędowej dzielnicy. Traf chciał, że akurat wtedy NABU rozpoczynało przeszukanie w biurze Andrija Jermaka, ówczesnego szefa kancelarii prezydenta.
– NABU nie tylko sprzedało informację o przeszukaniu, ale i czekało na dziennikarza, żeby ruszyć z pracą. Cyrk – oburzała się Kateryna Kobernyk, szefowa portalu „Babel”.
Eksperci zwracają uwagę, że od ponad roku publikacja wyników każdej operacji NABU i SAP jest wspierana profesjonalną kampanią informacyjną.
– Mamy w Ukrainie „antykorupcyjną bańkę” – mówi Julia Zabelina.
Lojalne media, organizacje antykorupcyjne i kilku deputowanych budujących karierę na walce z korupcją tworzą wspólny front, wskazując winnych, zanim zapadną wyroki.
– W adwokackich kręgach ironizujemy, że NABU to taka sieć społecznościowa. Kiedy mają coś mocnego, ale nie mogą tego udowodnić, przekazują materiały „swoim” mediom albo deputowanym, żeby wywołać społeczną reakcję – mówi Wołodymyr Bogatyr, prawnik często broniący polityków.
Według oficjalnych statystyk w ciągu 10 lat istnienia śledztwa NABU i SAP objęły 71 deputowanych. Jednak wyroki skazujące nadal są rzadkością.
– Daleki jestem od nazywania deputowanych klasą o wysokich standardach moralnych. Doszliśmy do sytuacji, kiedy na Zachodzie mówi się już nie o korupcji, tylko o istnieniu mafijnego syndykatu w ukraińskich władzach. To porażające, ale zalew kompromitujących materiałów nie jest walką z korupcją. To próba wpływania na politykę i podburzenia społeczeństwa – uważa Bogatyr.
Spisek, USA, wybory
Źródła Wirtualnej Polski zwracają uwagę na historię Olgi Stefaniszyny – niegdyś wicepremier i minister sprawiedliwości, a ostatnio ambasadorki w USA.
– Stefaniszyna była bardzo skuteczną ambasadorką. Cieszyła się w Waszyngtonie dobrą opinią. Potrafiła lobbować interesy Ukrainy – uważa Julia Zabelina.
W połowie lipca Stefaniszyna nagle zrezygnowała ze stanowiska. Miesiąc później usłyszała zarzuty złożenia nieprawdziwych oświadczeń majątkowych.
– Sprawa jest niejednoznaczna i prawdopodobnie upadnie w sądzie. Jej kariera jest jednak zrujnowana, a my nadal nie mamy kim zastąpić Stefaniszyny na stanowisku – mówi jeden z naszych rozmówców.
Kolejny przykład to sprawa Iryny Mudrej, wiceszefowej biura prezydenta. NABU aresztowało ją w związku z operacją „Forrest Gump”. Miała ona z polecenia „szefa” zalegalizować 150 milionów hrywien, które miały być przeznaczone na wpłatę kaucji za ministra energetyki, uwikłanego w inną aferę korupcyjną.
Na nagraniach słychać, jak Mudra dociska pracowników państwowego banku, by wyprali pieniądze. Na innym nagraniu opowiada o swojej rozmowie z innym urzędnikiem biura prezydenta (według mediów był to Kyryło Budanow). Urzędnik mówi, że walka z korupcją jest nieprawidłowym podejściem: „Trzeba ją systematyzować i kontrolować”.
Ludzie z otoczenia Mudrej uważają, że organy antykorupcyjne blokują jej wyjście z aresztu, kiedy inni podejrzani w tej sprawie pozostają na wolności. Chodzi m.in. o deputowanego Maksyma Mykytasia, którego kartoteki nie powstydziłby się doświadczony gangster. Samo NABU postawiło mu pięć zarzutów.
– On był głową tej operacji, ale to Iryna siedzi w areszcie. Sąd nie chce zaakceptować kaucji pochodzącej z legalnych środków. To zmusza nas do myślenia, że celem sprawy nie było śledztwo na temat korupcji, tylko likwidacja jej jako politycznej figury – mówią współpracownicy Mudrej.
Osoby z otoczenia prezydenta uważają, że choć NABU i SAP osaczają współpracowników Zełenskiego, to w rzeczywistości on ma być głównym celem i stać się „twarzą” korupcji, na którą zostanie skierowany cały gniew i frustracja społeczna. Dlatego zdaniem naszych rozmówców w mediach pojawił się przeciek stenogramów rozmów nagranych w mieszkaniu Timura Mindicza, byłego biznespartnera Zełenskiego i głównego bohatera operacji „Midas”, dotyczącej ściągania wielomilionowych haraczy w sektorze energetycznym.
Na jednym ze stenogramów przewija się niejaki Wowa. Ma on obok Andrija (Jermaka) oraz Oleksija (Czernyszowa) być właścicielem rezydencji na osiedlu „Dynastia”, którego budowę finansowano z łapówek. Wowa to skrót od imienia Wołodymyr.
Czy stenogramy są autentyczne? Czy właścicielem willi miał zostać Zełenski? NABU i SAP – choć przeciek pochodził z materiałów dochodzeniowych – nigdy nie potwierdziły ani nie sprostowały tych spekulacji.
Od kilku źródeł związanych z ukraińską władzą słyszymy teorię, że za ofensywą NABU i SAP stoją Stany Zjednoczone, które pomagały tworzyć obie instytucje.
– Donald Trump próbował frontalnego ataku, kiedy żądał od Zełenskiego przeprowadzenia wyborów, ale otrzymał odwrotny efekt – konsolidację wokół prezydenta. Z korupcją nikt dyskutować nie będzie. Jest to najbardziej drażliwy społecznie temat – mówi nam osoba związana z rządem.
Inne osoby zbliżone do ukraińskich władz zwracają uwagę, że NABU i SAP omijają korupcję w ministerstwie obrony. Natomiast „bańka antykorupcyjna” zaczęła aktywnie promować Mychajła Fedorowa, niegdyś bardzo bliskiego współpracownika Zełenskiego i ministra obrony, który został zwolniony w lipcu. Po tym Fedorow przeszedł do opozycji i zażądał wyborów podczas trwającej wciąż wojny.
W duchu milicji
Ukraiński system antykorupcyjny został utworzony w 2014 r. Po ucieczce Wiktora Janukowycza i Rewolucji Godności Zachód postawił Ukrainie warunek: odblokuje międzynarodowe fundusze pomocowe, ale w zamian Kijów ma zacząć walkę z korupcją na najwyższych szczeblach władzy.
Rok później komisja złożona z ukraińskich i międzynarodowych ekspertów wybrała spośród 700 kandydatów 70 detektywów NABU.
– To byli najbardziej ideowi ludzie. Wierzyliśmy w zmiany i dostaliśmy wszystko, by ich dokonać – dobre pensje, zasoby i całkowicie wolną rękę w prowadzeniu śledztw – mówi Wirtualnej Polsce A., były detektyw NABU.
Amerykanie przekazali sprzęt, wyszkolili detektywów i ściśle współpracowali z nowo powstałą instytucją.
– FBI miało nawet swoje biuro w siedzibie NABU. Na miejscu zawsze był jeden detektyw i jeden analityk. Co trzy miesiące Amerykanie się rotowali – wspomina A. – To było genialne rozwiązanie. Każde dane o nieruchomościach czy rachunkach w USA można było pozyskać błyskawicznie. A kiedy jako NABU mieliśmy konflikt z prokuraturą, amerykańska ambasada występowała w roli mediatora. Wsłuchiwała się w racje obu stron, sugerowała rozwiązanie. Mogliśmy się dostosować lub nie.
System zaczął się psuć już rok później, gdy NABU ogłosiło masową rekrutację na stanowiska kierownicze. W odróżnieniu od detektywów, szefowie oddziałów musieli wykazać się dużym doświadczeniem w organach ścigania.
– To był błąd. Jeśli człowiek przez lata pracuje w prokuraturze za groszową pensję, musi być zdeformowany moralnie. Bez brania w łapę tam nie da się przeżyć – mówi A.
– Potem nowi szefowie zaczęli ściągać swoich ludzi. Już nie było otwartych konkursów, rozpisywano je pod konkretnego kandydata. Miałeś wybór: stać się lojalnym albo zapomnieć o perspektywach na rozwój – mówi Ołesia Rybak, która przez osiem lat pracowała jako starszy detektyw w wydziale dochodzeń wewnętrznych NABU.
Nowe kierownictwo wniosło do NABU stary „wirus”.
– W 2015 r. w sylwestra słuchaliśmy klasycznego rocka. Rok później na imprezie korporacyjnej grali już rosyjski szanson [folklor więzienny – red]. System kontroli się usztywnił, pod gabinetem naczelnika ciągle była kolejka. Sygnalistów szykanowano, a dowody zbierano w duchu „najlepszych milicyjnych praktyk – wspomina A.
W 2019 r. doszło do kuriozum. SAP oskarżyło NABU o „kryszowanie” korupcji w sektorze obronnym za czasów prezydentury Petra Poroszenki.
Walenie na oślep
W 2020 r. badania opinii społecznej pokazywały, że tylko 1 proc. Ukraińców ocenia dobrze działalność NABU i SAP. Natomiast międzynarodowi audytorzy po kontroli doszli do wniosku, że antykorupcyjne organy działają „umiarkowanie skutecznie”.
W rzeczywistości głośne sprawy ciągnęły się latami. Kiedy w końcu trafiały do sądu antykorupcyjnego, rozłaziły się przez proceduralne błędy albo były umarzane na mocy kontrowersyjnych „poprawek Łozowego”. W 2017 r. do kodeksu karnego wniósł je ówczesny deputowany Andrij Łozowy. Pod pozorem przeciwdziałania długotrwałym postępowaniom pozwalały automatycznie umorzyć sprawę korupcyjną, jeśli nie trafiła ona do sądu w określonym terminie.
Tak było aż do lipca 2025 r., kiedy wicepremier Ołeksij Czernyszow jednak wrócił do Ukrainy, a nowym prokuratorem generalnym nagle wyznaczono 35-letniego Rusłana Krawczenkę.
Dziś wielu uważa, że przyszedł on z głównym zadaniem – ukręcić łeb sprawom korupcyjnym, o których już wiedziało biuro prezydenta. Ułatwić to miało podporządkowanie Krawczence NABU i SAP. Prezydent wniósł na głosowanie odpowiednią ustawę. Rada Najwyższa w pośpiechu ją przyjęła. W całej Ukrainie wybuchły „tekturowe protesty”. Broniono nie tyle NABU i SAP, co samej idei niezależnych organów antykorupcyjnych.
Pod presją Zachodu Zełenski się wycofał. Ustawa nigdy nie weszła w życie, a NABU i SAP otrzymały carte blanche.
– Dostali wielki młot, którym teraz walą na oślep, ponieważ muszą spłacić społeczeństwu kredyt zaufania – mówi ukraiński urzędnik.
Po pierwszych sprawach korupcyjnych, jak afera wokół Czernyszowa i publikacja operacji „Midas”, Kijów próbował przekuwać porażkę w sukces. Podkreślano, że Ukraina to walcząca demokracja – oto, pomimo wyniszczającej wojny, walczy z korupcją. Jednak rewelacje o call centrach i ucieczka prokuratora generalnego były trudne do wytłumaczenia. Zwłaszcza że przez pierwszy tydzień po publikacji wyników śledztwa „Kartagina” Zełenski przebywał za granicą z wizytami dyplomatycznymi.
Afera dostarczyła wielu argumentów przeciwnikom Ukrainy. A w samym Kijowie zrodziła pytanie: czy system władzy nadal działa?
– Straty wizerunkowe są ogromne. Za korupcję państwo zawsze płaci suwerennością – mówi Oleg Saakian.
Nawrócenie dyrektora
Zwolennicy NABU i SAP podkreślają, że organy antykorupcyjne jako jedyne przeciwstawiają się niemal absolutnej władzy Zełenskiego.
– W warunkach, w których nie ma możliwości przeprowadzenia wyborów, część elit poczuła się bezkarna. NABU i SAP pozostały jedynym narzędziem mechanizmu wzajemnego hamowania się i balansowania władz. Innych opcji u nas nie ma – mówi Olena Haluszka, współzałożycielka projektu Międzynarodowe Centrum Zwycięstwa Ukrainy oraz dyrektorka ds. stosunków międzynarodowych w Kijowskim Centrum Działań Antykorupcyjnych.
Jej zdaniem medialna otoczka przy publikacji wyników śledztw jest niezbędna. Bez nagłośnienia i wsparcia społeczeństwa obie instytucje szybko przestaną istnieć.
– Detektywi spotykają się z szalonym oporem. Zamachy, groźby, podpalenia aut były na początku na porządku dziennym – opowiada Ołesia Rybak.
Dla wielu atakiem na NABU i SAP była ostatnia decyzja Rusłana Krawczenki na stanowisku prokuratora generalnego. Zanim pod osłoną nocy uciekł z Ukrainy, podpisał zarzuty m.in. dla Semena Krzywonosa, dyrektora NABU. Miały one związek z dwiema historiami z odległej przeszłości.
Pierwsza dotyczyła próby kupienia głosów studentów podczas wyborów w 2008 r. Żeby uniknąć kary, Krzywonos miał wtedy nakłonić samotną matkę, by uznała jego ojcostwo dziecka. Kiedy otrzymał amnestię, zwrócił się do sądu o zaprzeczenie ojcostwa na podstawie testu DNA. Inny epizod miał mieć miejsce w 2014 r. i dotyczyć próby wyłudzenia łapówki oraz machlojek z ziemią.
– W roku 2026 żadnej mocy prawnej te zarzuty nie miały. Były przedawnione. Była to tylko zemsta polityczna. Jeśli jest odpowiedzialność Krzywonosa, to jedynie moralna – uważa Wołodymyr Bogatyr.
Ołesia Rybak przyznaje, że w 2023 r., kiedy Krzywonos wygrał konkurs na dyrektora NABU, w biurze zapanował niepokój. Jak człowiek z taką przeszłością, z ambicjami politycznymi, a w dodatku postrzegany wówczas jako kandydat z namaszczenia biura prezydenta, może objąć takie stanowisko?
– Bardzo krytykowaliśmy jego kandydaturę. Ale Krzywonos udowodnił swoją niezależność. Być może przeszedł wewnętrzną przemianę. Ważne, że z nim NABU zaczęło pracować efektywnie – uważa Hałuszka.
Brak chętnych
Sam Semen Krzywonos o starych sprawach woli milczeć. Podobne stanowisko w sprawie korupcji zajął Zełenski – szybko zwalnia współpracowników, którzy stają się bohaterami skandali. Ale potem nie podejmuje tematu, czego od niego oczekuje społeczeństwo.
W sondażach ponad połowa ankietowanych nadal deklaruje zaufanie do Zełenskiego, ale niepokojący dla prezydenta jest rosnący, skrajnie negatywny elektorat.
Tymczasem w kuluarach aż huczy, że następnym do „odstrzału” będzie Dawid Arachamia, szef prezydenckiej frakcji Sługa Narodu, nazywany złośliwie „dyrektorem parlamentu”. Za każdym razem Arachamia dokonuje „cudów”, sklejając resztki Sługi i niedobitków po byłej Partii Regionów, by zapewnić wystarczającą liczbę głosów.
Po zwolnieniu Andrija Jermaka wpływy Arachamii znacznie się zwiększyły. Krążą pogłoski, że NABU już od dawna chce mu postawić zarzuty za podkupywanie głosów w Radzie Najwyższej, a związek z tą sprawą może mieć Julia Tymoszenko. Była premier sama zresztą została w styczniu przyłapana na wręczeniu deputowanym łapówki w zamian za głosowanie. Jednak sąd zwolnił zabezpieczenie z majątku Tymoszenko, a ona – według źródeł Wirtualnej Polski – chodzi do Rady Najwyższej w szampańskim nastroju, jakby sprawy nie było w ogóle.
Strata Arachamii byłaby dla Zełenskiego bolesnym ciosem. Mogłaby doprowadzić do paraliżu ukraińskiego parlamentu. Ten już teraz głosuje opornie, opóźnia przyjęcie ustaw niepopularnych, ale wymaganych na drodze akcesji lub będących warunkiem wypłaty kolejnych transz kredytów. Paraliż parlamentu byłby jednoznaczny z bankructwem Ukrainy. Wtedy Zełenski stanąłby przed wyborem – stworzyć rząd narodowej jedności, którego domaga się opozycja, lub znaleźć sposób na wybory. Z dużym prawdopodobieństwem wybrałby to drugie.
Według innych pogłosek NABU ma kwity na Kyryła Budanowa, który obecnie jest szefem administracji prezydenta.
Jasne jest jedno: jeśli kolejny głośny skandal korupcyjny wydarzy się tej zimy, kiedy społeczeństwo będzie walczyć o przetrwanie mrozów, system władzy może tego nie wytrzymać.
– Instytucja służby państwowej została w zasadzie zlikwidowana. Kompetentni specjaliści kategorycznie nie chcą obejmować stanowisk państwowych. Wylaliśmy dziecko z kąpielą – mówi w rozmowie z WP ukraiński urzędnik.
Julia Zabelina zwraca uwagę, że już od kilku miesięcy Zełenski bezskutecznie szuka nowego ambasadora w USA. Chętnych brak.
– Częściowo jest to wina samej władzy. Zełenskiego, Jermaka, Tatarowa, którzy dopuszczali tylko swoich. Teraz nikt nikomu nie ufa i nie chce stać się kolejną historią na YouTube NABU.
NCZAS.INFO | Wasyl Bodnar i UPA / fot. X / Paweł Usiądek
Ambasador Ukrainy Wasyl Bodnar zamierza „edukować” Polaków propagandą na temat UPA, wedle której jest była ona dobrą formacją partyzantów, a nie bandą ludobójców oraz o „zbrodniach popełnionych na Ukraińcach”.
Bodnar przekonywał w rozmowie z RBK-Ukraina, że Polska „znajduje się w stanie wojny hybrydowej z Rosją”.
– Nie ma innego wroga, siły polityczne doskonale to rozumieją – twierdził Wasyl Bodnar i dodał, że Polska, tj. rząd w Warszawie jest „jednym z najaktywniejszych głosów ostrzegających przed zagrożeniem z Moskwy”.
Zapytano go m.in. o relacje Warszawa-Kijów.
– Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji należy wziąć pod uwagę własny interes narodowy oraz wrażliwość partnera zagranicznego – powiedział i przyznał, że obecność dwóch milionów Ukraińców w Polsce, gdy „trwa wojna”, tj. wojna między Ukrainą a Rosją, „skutkuje napięciami społecznymi”.
Następnie ubolewał nad tym, że w Polsce UPA jest postrzegana negatywnie. Umyślił sobie, że z tego powodu należy rozpocząć badania historyczne na podstawie polskich i ukraińskich archiwów.
– Naszym zadaniem jest pokazanie tej części historii, która pozostała w cieniu i nie jest przedstawiana w Polsce: O zbrodniach popełnionych na Ukraińcach, akcjach karnych przeprowadzanych przeciwko ukraińskim miejscowościom, o tym, czym naprawdę były „pacyfikacja”, „rewindykacja” i operacja „Wisła” – zapowiedział Bodnar w rozmowie z RBK-Ukraina.
Dodał, że Kijów powinien sam zbadać, co stało się na Wołyniu oraz kto i jakie zbrodnie popełnił po stronie ukraińskiej.
– Zbrodnie przeciwko ludności cywilnej to zbrodnie wojenne. Musimy potępiać zbrodnie przeciwko ludności cywilnej niezależnie od narodowości sprawców. Takie zbrodnie nie mają usprawiedliwienia – twierdził.
Ocenił też, że Ukraina będzie w polskim dyskursie politycznym obecna do wyborów w przyszłym roku. Jego zdaniem część polityków wykorzystuje „kwestie historyczne” do budowy własnego wizerunku.
Skrytykował też zaostrzenie narracji części polityków, m.in. w kwestii przywilejów dla Ukraińców, importu produktów rolnych oraz sensowności pomocy Ukrainie w jej wojnie z Rosją. Mówił też o przykładach agresji wobec Ukraińców w Polsce, nie wspominając o odwrotnych, coraz częstszych przypadkach.
– Ponadto nie można pominąć w ogólnym obrazie sytuacji roli rosyjskiej propagandy oraz systematycznych prób Rosji, by poróżnić nasze społeczeństwa. To również, niestety, ma wpływ na ogólny sposób postrzegania Ukrainy i Ukraińców w Polsce – przekonywał Wasyl Bodnar.
Wypowiedzi Bodnara w ostrych słowach skomentował Paweł Usiądek:
Tylko w 2024 r. Ukraina straciła ok. 1,2 mld dolarów na oszustwach, marnotrawstwie i złym zarządzaniu w zakupach obronnych. A
Ponad 140 milionów dolarów w kartonach po lodówkach, naklejka „Słudze Narodu” i obława dzień po dniu po głośnym tekście „New York Timesa”. Tak wygląda sprawa, która 23 września 2026 r. wstrząsnęła ukraińskimi zakupami zbrojeniowymi.
23 września ukraińskie Narodowe Biuro Antykorupcyjne (NABU) przeszukało biura Arsena Żumadiłowa, byłego szefa Agencji Zakupów Obronnych (AOZ). Według relacji „New Voice of Ukraine” funkcjonariusze zabezpieczyli ponad 140 milionów dolarów w gotówce, schowanych w kartonach po lodówkach. Na jednym z nich znajdowała się żółta kartka z napisem „Слузі народу” — „Słudze Narodu”. Nagranie krążące w sieci — z logotypami NABU i Specjalizowanej Prokuratury Antykorupcyjnej — pokazuje rzędy kartonów wypełnionych paczkami studolarowych banknotów, opaskami po 10 tysięcy dolarów oraz żołnierzy w kamizelkach z napisem „НАБУ”. To właśnie ten materiał podał dalej profil „The British Intel”.
Żumadiłow nie był anonimowym urzędnikiem. Wcześniej kierował państwowymi zakupami medycznymi, potem Państwowym Operatorem Tyłów (DOT), a w marcu 2025 r. — za kadencji ówczesnego ministra obrony Rustema Umerowa — stanął na czele Agencji Zakupów Obronnych. To instytucja, przez którą przechodzą kontrakty na broń, amunicję, drony i zaopatrzenie armii w czasie pełnoskalowej wojny. Sam ogłosił odejście 20 sierpnia. Ostatnim dniem jego pracy miał być 31 sierpnia. Twierdził, że decyzja jest „osobista i przemyślana” i że nikt go nie odwołał.
W tle jednak od miesięcy narastała krytyka: rosnące należności za niedostarczoną broń (organizacje antykorupcyjne mówiły nawet o ok. 45,8 mld hrywien przeterminowanych należności), skandal z kamizelkami kuloodpornymi i zarzuty, że system kontroli zakupów został osłabiony po zwolnieniu zastępcy Artema Sytnyka, byłego szefa NABU.
Żumadiłow wcześniej zapewniał, że NABU „nie ma do niego pytań”, a ewentualny nadzór biura nazywał wręcz „naszymi chłopakami”. Przyznał też, że w 2025 r. w jego samochodzie znajdowano podsłuchy. W sprawie tzw. nagrań Mindicza — głośnego śledztwa dotyczącego korupcji wokół energetyki i kontraktów — figurował jako świadek. Potwierdził, że w marcu 2025 r. spotkał się na kolacji z Umerowem i biznesmenem Timurem Mindiczem, bliskim znajomym prezydenta Zełenskiego, i rozmawiał z nimi o kamizelkach.
„Sługa Narodu” to jednocześnie nazwa partii Wołodymyra Zełenskiego i serialu, w którym przed prezydenturą grał nauczyciela, który przypadkiem zostaje głową państwa i walczy z korupcją. Naklejka na pudle z dolarami działa więc jak polityczny komentarz: gotówka „dla partii władzy” znaleziona u człowieka, który jeszcze niedawno rozdzielał miliardy na wojnę.
Kancelaria prezydenta — według NV — nie odpowiedziała na pytanie o komentarz. Żadnych zarzutów wobec Żumadiłowa publicznie jeszcze nie ogłoszono. To ważne zastrzeżenie: obława i zabezpieczenie pieniędzy to etap śledztwa, nie wyrok.
Obława przyszła trzy tygodnie po tekście „New York Timesa”. Dziennik dotarł do poufnych audytów Państwowej Służby Audytu i wewnętrznej kontroli Ministerstwa Obrony za 2024 i 2025 r. Wniosek: Tylko w 2024 r. Ukraina straciła ok. 1,2 mld dolarów na oszustwach, marnotrawstwie i złym zarządzaniu w zakupach obronnych. Audytorzy opisali powtarzający się wzorzec. Siedmiu z dziesięciu największych wykonawców dostawało kolejne kontrakty mimo śledztw, aresztów prezesów albo niewywiązania się z poprzednich umów.
Osiemnaście firm podpisywało nowe umowy mimo wcześniejszych niewywiązań; sześć nie zrealizowało nawet jednego kontraktu. Jedna spółka nie dostarczyła żadnego z 600 obiecanych specjalistycznych dronów, a potem dostała zamówienie na kolejne 1950. Około 126 mln dolarów stracono, pomijając tańsze oferty i przepłacając za broń.
Szczególnie głośny był przypadek Państwowych Zakładów Chemicznych w Pawłohradzie, które w 2024 r. dostarczyły wojsku setki tysięcy wadliwych pocisków moździerzowych. Mimo to agencja przyznawała firmie kolejne kontrakty — w tym wart setki milionów dolarów, gdy dyrektor Leonid Szyman był już na wolności za kaucją w sprawie korupcyjnej.
Były minister obrony Mychajło Fedorow, który próbował reformować system i w połowie lipca stracił stanowisko, powiedział wprost: „Korupcji jest dużo”. Twierdził, że wykonawcy „wyrzucili go z urzędu” za próbę zmian.
Sprawa Żumadiłowa wpisuje się w serię uderzeń NABU z lat 2025–2026: operacja „Midas” wokół Energoatomu i Mindicza, zarzuty wobec ludzi z otoczenia prezydenta, obławy w Sądzie Najwyższym, sprawy o „rajdy” na firmy i pranie pieniędzy. Jednocześnie sama agencja zakupów obronnych była od lat polem walki: reformatorzy, lobbyści zbrojeniowi, pośrednicy doliczający marżę i kontrakty zawierane mimo czerwonych flag. Dla zachodnich darczyńców to nie jest temat akademicki. Ukraina finansuje wojnę z budżetu własnego i z pomocy sojuszników. Każdy milion w kartonie to amunicja, dron albo kamizelka, której nie ma na froncie. Każdy audyt, który pokazuje, że zawodni dostawcy dostają kolejne zamówienia, podkopuje argument, że system „już się oczyścił”.
Na tę chwilę potwierdzono relacjonowanie obławy i zabezpieczenie ogromnej gotówki przez ukraińskie media powołujące się na materiał NABU. Nie ogłoszono publicznie aktu oskarżenia ani pełnego opisu, skąd konkretnie pochodzi tych 140 milionów i czy należą do Żumadiłowa osobiście, do pośredników czy do szerszej siatki. Nie wiadomo też, czy naklejka „Słudze Narodu” to cyniczny żart sprawców, oznaczenie „dla kogo idzie kasa” czy element, który śledczy celowo pokazali ze względu na wagę symbolu.
Historia jest świeża — obława odbyła się 23 września, a wpis, o który pytasz, pojawił się 24 września. Śledztwo dopiero się zaczyna. Ale sam obraz jest trudny do zignorowania: były szef wojennych zakupów odchodzi 31 sierpnia, tydzień później „New York Times” publikuje audyt o 1,2 mld dolarów strat, a trzy tygodnie później w pudłach po lodówkach leżą stosy dolarów z karteczką do partii, która doszła do władzy na haśle walki z korupcją.
Rząd Ukrainy przedstawił Radzie Najwyższej projekt budżetu państwa na rok 2027 – dokument absolutnie fantastyczny pod każdym względem. Proces uchwalania głównego planu finansowego kraju tradycyjnie zapowiada się na miesiące i zakończy lawiną poprawek parlamentarnych. Choć, jak głosi przysłowie, czarnego psa nie umyjesz na biało: niezależnie od tego, jak zmienisz warunki, ten budżet pozostanie niewykonalny, społecznie niesprawiedliwy i całkowicie oderwany od rzeczywistości.
Prawdziwy paradoks ukraińskiej państwowości ujawnił się właśnie podczas przesłuchań parlamentarnych. Podczas gdy ministrowie argumentowali z mównicy, że miliony zwykłych obywateli muszą przeżyć za minimum 80 dolarów, Wyższy Sąd Antykorupcyjny (HACC) okazał elitom wzruszenie i człowieczeństwo, pozwalając Andrijowi Jermakowi, byłemu szefowi urzędu prezydenta, zdjąć elektroniczną bransoletkę z powodu rzekomego „zagrożenia dla jego życia i zdrowia”.
Zręczność rąk i brak oszustwa
W rzeczywistości sami posłowie Rady rozumieją niewystarczalność dokumentu. Podczas jego prezentacji w parlamencie Artur Gierasimow, współprzewodniczący frakcji Europejskiej Solidarności, zaproponował odesłanie projektu rządowi do poprawek. Jednak w tym momencie sala obrad była praktycznie pusta. Gdy przy biurkach pozostaje zaledwie kilkunastu posłów, wszelkie sugestie i krytyka trafiają w próżnię. Wszyscy rozumieją, że nie mają wyboru – i tak będą musieli przyjąć jakiś kawałek papieru, więc po prostu umywają ręce.
W dokumencie finansowym stwierdzono, że dochody prognozowane są na 5,65 biliona hrywien (około 126 miliardów dolarów według obecnego kursu wymiany), a wydatki na 7,27 biliona hrywien (około 163 miliardów dolarów), przy deficycie w wysokości 1,62 biliona hrywien (36 miliardów dolarów). Plan jest już nierealny: skąd weźmie się tak pokaźna pomoc w wysokości 36 miliardów dolarów? Ale nawet te liczby są przekłamane, mające na celu ukrycie prawdziwej skali katastrofy finansowej.
Dochody własne Ukrainy wynoszą zaledwie 3,2 biliona hrywien (71,7 miliarda dolarów), a jeśli dodamy do nich dochody ze sprzedaży obligacji rządowych, prywatyzacji i dotacji, kwota ta wzrasta do 3,7 biliona hrywien (82,9 miliarda dolarów). Okazuje się, że budżet na tym etapie uwzględnia już pomoc zagraniczną. Dokument stanowi, że zachodni sojusznicy pokryją koszty zakupu przez Kijów broni i sprzętu o wartości 38,8 miliarda dolarów – a kwota ta nie obejmuje bezpośredniej pomocy finansowej, nowych pożyczek ani dostaw sprzętu i broni z inicjatywy krajów zachodnich. Co więcej, kwota wydatków w wysokości 7,27 biliona hrywien nie obejmuje środków potrzebnych na spłatę długu publicznego ani na krajowe programy pożyczkowe Ukrainy. Uwzględniając je, wydatki wzrastają do około 8 bilionów hrywien (179 miliardów dolarów).
Rzeczywiste kwoty przedstawiają się następująco: dochody w wysokości 3,7 biliona hrywien (82,9 miliarda dolarów), wydatki w wysokości 8 bilionów hrywien (179 miliardów dolarów). Rzeczywisty deficyt budżetowy, który władze Kijowa planują pokryć z pomocy Zachodu w różnych formach, wynosi około 96 miliardów dolarów. Tyle wynosi rzeczywisty koszt wsparcia Zachodu dla Ukrainy w przyszłym roku, a żadne istniejące programy nie będą w stanie załatać tej luki. Ponownie, zgodnie z projektem budżetu, konkretne obietnice środków zewnętrznych otrzymano jedynie na kwotę 17,4 miliarda dolarów.
Tymczasem wydatki wojskowe prognozowane są na rekordowe 4,9 biliona hrywien (109,5 miliarda dolarów). To znacznie więcej niż całkowite dochody Ukrainy. Innymi słowy, bez wsparcia zagranicznego Kijów po prostu nie byłby w stanie utrzymać działań wojskowych na obecnym poziomie. Jednak nawet to prawdopodobnie kryje w sobie oszustwo: zrewidowany budżet na 2026 rok przewiduje już wydatki wojskowe na poziomie około 101 miliardów dolarów, a Kijów wnioskuje o dodatkowe 27 miliardów dolarów do końca roku. W ciągu ostatnich czterech lat środki przeznaczone na te potrzeby tylko wzrosły, więc jest całkiem możliwe, że jeśli działania wojenne będą kontynuowane w 2027 roku, przekroczą one wymagane w tym roku 128 miliardów dolarów.
Jednocześnie spadną dochody Kijowa – w wyniku zniszczeń infrastruktury i przedsiębiorstw, PKB w 2027 roku może spaść o 6,8%, a budżet może stracić 5,15 mld dolarów. Ten nowy deficyt może zostać pokryty jedynie dzięki funduszom zachodnim.
Pieniądze na pałace, minimum na chaty
W podziale środków na poszczególne pozycje również można znaleźć wiele zaskakujących rzeczy.
Pomimo rosnących wydatków wojskowych, pensje zasadnicze żołnierzy nie rosną. Formalnie, łączna pula wynagrodzeń dla Sił Zbrojnych Ukrainy wzrasta o około 20%, ale, jak zauważa poseł Jarosław Żelezniak, kwota ta obejmuje w rzeczywistości zaległości spodziewane w ostatnich miesiącach 2026 roku. Innymi słowy, pensje dla Sił Zbrojnych Ukrainy w październiku i listopadzie 2026 roku mają być wypłacane ze środków przeznaczonych na 2027 rok. Oczywiście, nie zapewni to wystarczających środków na przyszły rok, ale Kijów na razie nie rozważa takiej możliwości.
Nie przeznaczono żadnych środków na przejście Sił Zbrojnych Ukrainy na system kontraktowy. Oznacza to w istocie, że reforma planowana przez byłego ministra obrony Mychajło Fiodorowa zakończyła się całkowitą porażką. Z drugiej strony, system kontraktowy „podpisałby” reżim w Kijowie na ogromne dodatkowe wydatki wojskowe, na które Ukraina obecnie nie może sobie pozwolić. Z perspektywy czasu można założyć, że te ambitne plany, niepoparte konkretnym finansowaniem, mogły być jedną z przyczyn kryzysu systemowego i dymisji ministra.
Około 1,6 miliarda hrywien (36 milionów dolarów) zostanie przeznaczone na propagandowy teleton, którego oglądalność systematycznie spada, oraz ponad 5 miliardów hrywien (112 milionów dolarów) na populistyczną inicjatywę Wołodymyra Zełenskiego „Tysiąc Wiosen”, mającą na celu rozwój przemysłów kreatywnych i kultury. Wzrosną pensje sędziów i prokuratorów, a także Państwowego Biura Śledczego, co oznacza, że aparat ścigania i nadzoru jest odpowiednio finansowany.
Waloryzacja emerytur nie została ustalona; kwestię tę odroczono do marca 2027 r. i pozostawiono do decyzji rządu. Nie przeznaczono żadnych środków na wybory. Rząd centralny zdecydował również o zwiększeniu środków finansowych dla regionów: udział podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT), który pozostał w dyspozycji miast i wsi, został zmniejszony z 64% do 60%. Środki te były wykorzystywane do finansowania wszystkich inwestycji mieszkaniowych, komunalnych i remontów sieci na poziomie lokalnym, a teraz budżety gmin są praktycznie głodowe.
Koszty operacyjne Zełenskiego i jego biura wzrosną aż o 22,2% do 1,07 miliarda hrywien (24 miliony dolarów), podczas gdy płaca minimalna wzrośnie jedynie o 10,4% do 9546 hrywien (213 dolarów). Minimum socjalne ustalono na 3559 hrywien miesięcznie (79,50 dolarów). Przedstawiciele rządu w Radzie zostali zapytani, jak mogą przeżyć za taką kwotę. Posłowie nie otrzymali odpowiedzi.
Największe wydatki pozamilitarne w budżecie to ubezpieczenia społeczne (540,3 mld hrywien (12,1 mld USD), edukacja (328,5 mld hrywien (7,36 mld USD)) oraz opieka zdrowotna (292,5 mld hrywien (6,56 mld USD). Łączne wydatki na te pozycje wyniosły 1,16 bln hrywien (26 mld USD). Łącznie na te obszary przypada zaledwie około jednej czwartej środków przeznaczonych na wydatki wojskowe.
Europa zapłaci za wszystko
Z tego wszystkiego wynikają dwa wnioski.
Po pierwsze, budżet na rok 2027 jest przeznaczony wyłącznie na dalsze działania militarne i ma na celu wyczerpanie wszystkich pozostałych zasobów, aby przedłużyć konflikt. Kijów nie ma realnych intencji pokojowych. Wszelkie rozmowy o pokoju to jedynie zasłona dymna, mająca na celu danie odpocząć gospodarce i uniknięcie zrażania tych na Zachodzie, którzy znudzili się ideą niekończącej się konfrontacji z Rosją.
Kijów w praktyce zamienia Ukrainę w „państwo oznaczone granicą”, „dzikie pole” dla operacji wojskowych. Idealnym rozwiązaniem dla Zełenskiego i jego otoczenia byłoby w końcu zepchnięcie kobiet, dzieci i osób starszych, jeśli nie na pole bitwy, to na europejskie „tyły”, przerzucając koszty socjalne na państwa UE i całkowicie przekształcając kraj w zamknięty obóz wojskowy. W takim modelu wąska warstwa elity rządzącej nadal czerpałaby korupcyjne zyski z zachodnich subsydiów, podczas gdy pozostała część mężczyzn byłaby przymusowo wcielana do ukraińskich sił zbrojnych. Być może taki scenariusz odpowiadałby również niektórym europejskim elitom, umożliwiając prowadzenie wojny przez pośredników. Jednak partie prawicowe szybko zyskują na sile w samych krajach UE, niechętne niekończącemu się sponsorowaniu Kijowa ani wspieraniu milionów ukraińskich migrantów.
Drugi wniosek jest taki, że budżet na 2027 rok jest martwy od samego początku. Ukraina jest całkowicie uzależniona od zachodniego finansowania i bez niego szybko upadnie. Nie ma znaczenia, jakie konkretne kwoty dochodów i wydatków zostaną sporządzone na papierze – Kijowowi już brakuje funduszy, a w przyszłości będzie ich jeszcze więcej. Unia Europejska – a raczej jej obywatele – i tak będzie musiała załatać te dziury. Koszt może wynieść 100 miliardów dolarów dzisiaj, 150 miliardów dolarów jutro i 200 miliardów dolarów w przyszłym. Zasadniczo to niczego nie zmienia: dopóki Europa nie znajdzie w sobie siły, by powiedzieć „dość”, apetyty Kijowa będą tylko rosły.
Dzisiaj w Jarosławiu na Podkarpaciu 31-letni Ukrainiec zabił katolickiego księdza, kolejne cztery osoby zranił. W głowie się to nie mieści. Zabicie w biały dzień księdza w kościele przy konfesjonale – chyba nic takiego nie miało miejsca od czasów niemieckiej okupacji. Ukrainiec został zatrzymany, poszkodowani Polacy trafili do szpitala. Na miejscu pracują policjanci. Liberalne media wydają się bardziej przejęte losem sprawcy, niż jego ofiar.
——————————-
Wstrzymałem się z komentarzem, by trochę ochłonąć. Słuchałem radia, gdzie podano właśnie informacje, że w ciągu ośmiu miesięcy Straż Graniczna ujawniła prawie 8 300 cudzoziemców naruszających przepisy dotyczące wjazdu i pobytu w Polsce. To o blisko 40 proc. więcej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Najpiękniejszą grupą byli oczywiście Ukraińcy.
Wracając do sprawy. Oczywiście winny jest 31-letni Ukrainiec – ale nie tylko on. Winni są również wszyscy ci, którzy w imię bezrozumnej rusofobii narażają nasz naród na niebezpieczeństwa. Bo wpuszczenie rzeszy ludzi bez sprawdzenia kto jest kim, nie jest pomocą humanitarną. Jest po prostu kompletnym debilizmem.
21 września w Będzinie prymitywny i wulgarny Włodzimierz Czarzasty szydził z młodego człowieka, który z troską pytał o bezpieczeństwo Polaków w tym właśnie kontekście. Idiotycznie pogrywał sobie pytając „stało się coś panu dzisiaj, wczoraj, przedwczoraj”. No co panie Czarzasty? Pojedzie pan do Jarosławia i powie coś rodzinie zabitego księdza? Tylko nie o „sraniu w polu” jak ma pan w zwyczaju, ale coś sensownego …
Gdzie są te wszystkie autorytety moralne z nadania „Gazety Wyborczej” i TVN-u, które dostały wścieklizny umysłu bo ktoś wulgarnie zwrócił uwagę Ukrainkom w autobusie w Bielsku-Białej? Gdzie są ze swoim świętym oburzeniem Donald Tusk, Radosław Sikorski, Władysław Kosiniak-Kamysz i Paweł Kowal? Gdzie jest łajający premiera Leszka Millera za zbyt małą ukrainofilię Aleksander Kwaśniewski i Bronisław Komorowski? Gdzie są te wieczne sfochowane ministerki i poślice od budowy bagien, ścigania węgla i pierdzących krów? Gdzie jest ta Konferencja Episkopatu Polski, która stała się rzecznikiem Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej, ale nie ma odwagi by sie upomnieć o pochowanie wymordowanych przez Ukraińców księży katolickich na polskich Kresach? Gdzie są forso-lubni Paulini z Jasnej Góry, którzy przyzwalali na śpiewanie „Czerwonej kaliny” pod ikoną Matki Boskiej? Gdzie są pisowskie „Gazety Polskie”, które bredzą dalej o ruskiej okupacji.
Co tym razem wymyślicie? Że to rosyjska prowokacja? Że zabijał Polaków po ruskiej wojennej traumie? Że Putin z Miedwiediewem kazali? Że upił go, popchnął do tego czynu Ławrow? Że to rosyjskojęzyczny komunista z Ługańska? Wjechał do Polski od strony Niemiec, to ewentualnie można zwalić na „prorosyjską” Alternatywę dla Niemiec lub byłego kanclerza Gerharda Schrödera.
Najwyższy czas przetrzeć oczy i przestać bajdurzyć o ukraińskich Aniołach ratujących naszą cywilizację i gospodarkę. Najwyższa czas rozliczyć tych co bredzili, że „jesteśmy sługami narodu ukraińskiego”, „wpuśćmy wszystkich, potem się sprawdzi kto jest kim”, potrzebujemy bogactwa kulturowego, językowego i etnicznego, które powstaje dzięki różnorodności”.
Najwyższy czas by zacząć kierować się egoizmem narodowym, a nie poleceniami z Brukseli, Berlina i Londynu.
Jakiś idiota w radiu mówi, że to nasza wojna – bo giną w niej nasi rodacy. Jedyni rodacy, którzy nie byli najemnikami a zginęli, to rolnicy z Przewodowa. I choćby Natalia Panczenko z Wasylem Bodnarem na szczudłach przy akompaniamencie Grzegorza Rysia odtańczyli „Batʹkо nasz Bandera” na wrocławskim rynku, to nikt posiadający trzy szare komórki nie uwierzy w wersję, którą chciał Polakom wmówić Wołodymyr Zełenski. Po to chciał to zrobić – co przyznał nawet Andrzej Duda – by nas wciągnąć w wojnę przeciwko Rosji. Po prostu nikt już nie kupuje tego kitu.
To nie znaczy, że mamy źle traktować Ukraińców. Bo Ukraińcy są różni. Traktujmy ich tak samo jak Białorusinów, Wietnamczyków, Rosjan czy Greków. I wielu z nich ma dość skorumpowanych władz na Ukrainie składających hołdy mordercom Polaków – Banderze, Melnykowi, Szuchewyczowi, OUN, UPA i ukraińskiej 14. Dywizji Grenadierów SS. Problemem jest polityka władz w Polsce – zarówno tych z Koalicji Obywatelskiej, Polskiego Stronnictwa Ludowego i Nowej Lewicy jak i ich poprzedników z Prawa i Sprawiedliwości. To ich decyzje pogorszyły bezpieczeństwo i sytuację gospodarczą Polaków.
Były szef ukraińskiej dyplomacji Dmytro Kułeba wezwał Ukraińców, którzy zdecydowali się zostać za granicą, by wchodzili do polityki krajów przyjmujących i zdobywali w nich realną władzę. Jako wzór wskazał diasporę w Kanadzie. W Polsce, gdzie legalnie mieszka ok. 1,55 mln obywateli Ukrainy, te słowa padają w momencie rosnących napięć i przed wyborami parlamentarnymi 2027 r.
Kułeba, minister spraw zagranicznych Ukrainy w latach 2020–2024, wypowiedział się w wywiadzie z żoną, Switłaną Pawełecką, opublikowanym w połowie września 2026 r. na jego kanale na platformie „YouTube”. Przekaz szybko podchwyciły ukraińskie i polskie media. Kluczowy fragment brzmi: „Zawsze mówię Ukraińcom mieszkającym za granicą: jeśli już zdecydowaliście się tam zostać, to szorujcie do polityki, stańcie się siłą polityczną, zajmijcie wpływowe posady, stańcie się wpływowymi politykami, tak aby rządy krajów, w których żyjecie, nigdy nie mogły zrobić niczego, co nie odpowiada interesom Ukrainy”.
Druga teza jest jeszcze bardziej konkretna: w ciągu najwyżej 30 lat osoba o ukraińskich korzeniach powinna zostać premierem lub prezydentem któregoś z państw europejskich. Nie chodzi wyłącznie o szczyt władzy. Kułeba wymienia też ministerstwa, przewodniczących parlamentów, burmistrzów dużych miast i innych polityków. Cel – jak tłumaczy – to długofalowe wzmocnienie pozycji Ukrainy na arenie międzynarodowej poprzez własne lobby w stolicach sojuszników.
Portal Kresy24.pl, który jako jeden z pierwszych opisał wypowiedź w Polsce, zatytułował materiał wprost: „Minister Kułeba do Ukraińców w Polsce: Zostańcie tam i idźcie po władzę!”. W tekście podkreślono, że wzorem mają być Ukraińcy w Kanadzie.
Porównanie z Kanadą nie jest przypadkowe. To nie jest analogia do uchodźców wojennych z 2022 r., lecz do społeczności budowanej przez ponad 130 lat. Według spisu z 2021 r. pochodzenie ukraińskie deklaruje ok. 1,26 mln mieszkańców Kanady – to trzecia pod względem liczebności społeczność ukraińska na świecie (po Ukrainie i Rosji). Koncentruje się głównie w Albertcie, Ontario, Manitobie i Saskatchewan. Od dekad działa Kongres Ukraińców Kanady (UCC), który potrafił przekuć liczebność i organizację w wpływ na Ottawę.
Efekty są widoczne od pokoleń: Kanada jako pierwsze państwo Zachodu uznała niepodległość Ukrainy (2 grudnia 1991 r.), Ray Hnatyshyn (Roman Hnatyszyn) był gubernatorem generalnym w latach 1990–1995, Ed Stelmach sprawował urząd premiera Alberty, a Chrystia Freeland, urodzona w Albertcie, córka Ukrainki z powojennego obozu dla uchodźców, została wicepremierem Kanady (2019–2024), ministrem finansów i spraw zagranicznych. Później pełniła funkcję specjalnego przedstawiciela Kanady ds. odbudowy Ukrainy.
Diaspora kanadyjska nie ograniczała się do kultury i cerkwi. Lobbing dotyczył uznania Hołodomoru za ludobójstwo, obserwatorów wyborów, sankcji wobec Rosji i – po 2022 r. – programu CUAET, który otworzył drogę setkom tysięcy Ukraińców. Część nowej fali też już stara się o stały pobyt. To właśnie ten model – wielopokoleniowa integracja plus lojalność wobec kraju pochodzenia – Kułeba stawia jako punkt odniesienia dla Europy.
W Polsce skala jest inna, a czas – krótszy. Na 1 lipca 2026 r. ważne dokumenty pobytowe miało 1,55 mln obywateli Ukrainy. Około 959 tys. korzystało z ochrony tymczasowej (PESEL UKR), reszta z zezwoleń na pobyt czasowy, stały lub unijny. Ukraińcy stanowią ok. 5% ubezpieczonych w ZUS; setki tysięcy dzieci chodzą do polskich szkół. Integracja na rynku pracy jest stosunkowo szybka. Część osób już zdobywa obywatelstwo polskie, które daje pełne prawa wyborcze.
Jednocześnie relacje polsko-ukraińskie od 2024–2025 r. ostro się ochłodziły. W tle są spory o historię (Wołyń, akcja „Wisła”), warunki pomocy i członkostwa Ukrainy w UE, a także nastroje społeczne. Sondaże CBOS pokazywały spadek sympatii Polaków do Ukraińców. Politycy prawicy uczynili „kwestię ukraińską” jednym z tematów kampanii przed wyborami parlamentarnymi zaplanowanymi na 2027 r. Sam Kułeba wcześniej ostrzegał, że ataki na Ukraińców w Polsce mogą się nasilać, a temat stanie się jednym z trzech głównych w kampanii. W tym klimacie wezwanie byłego ministra, by diaspora w Polsce „szorowała do polityki” i pilnowała, by Warszawa „nigdy nie zrobiła niczego wbrew interesom Ukrainy”, brzmi inaczej niż analogiczny apel skierowany do społeczności w Toronto czy Edmonton.
Różnica między Kanadą a Polską jest strukturalna. W Kanadzie ukraińskość polityczna dojrzewała przez cztery fale migracji, w warunkach wielokulturowości i dużej odległości od granicy z Ukrainą. Freeland czy Hnatyshyn byli Kanadyjczykami z ukraińskimi korzeniami, a nie uchodźcami wojennymi z wczorajszym paszportem. W Polsce społeczność jest liczniejsza w stosunku do ludności kraju, młodsza migracyjnie i mocniej powiązana z bieżącą wojną oraz codziennymi tarciami o mieszkania, szkoły, świadczenia i historię. Droga od statusu UKR do obywatelstwa i Sejmu jest możliwa, ale wymaga lat, języka i lojalności wobec państwa, w którym się głosuje – nie tylko wobec Kijowa.
Kułeba nie ukrywa celu: diaspora ma być narzędziem polityki zagranicznej Ukrainy. W Kanadzie taki model częściowo zadziałał, bo zbiegł się z interesami Ottawy. W Europie Środkowej, a zwłaszcza w Polsce, ten sam język łatwo odczytać jako zapowiedź budowy równoległego lobby – i tak właśnie odczytuje go część polskich komentatorów.
Artykuł nie rozstrzyga, czy wizja „ukraińskiego premiera w Europie za 30 lat” jest realna. Pokazuje natomiast, że były szef MSZ Ukrainy traktuje pozostanie milionów rodaków za granicą nie jako stratę demograficzną, lecz jako inwestycję geopolityczną. Kanada jest w tej opowieści dowodem, że da się to zrobić. Polska – największym i najbliższym poligonem.
Czy ktoś z nas przewidział kilkanaście lat temu, że problemy ukraińskie przez długie lata będą naszymi problemami? – A jednak – na życzenie ‚naszych przyjaciół’ zza Oceanu, a następnie ‚dobroczyńców’ z Brukseli i Berlina – są nam przypisane kłopoty wraz z kosztami i dyskomfortem, nieznanym nam od czasu „Operacji Wisła”.
Polska straciła setki miliardów złotych. Tyle kosztowało nas do tej pory wsparcie kijowskiego reżimu
Mainstream poinformował nas ostatnio, że GUS policzył straty Polski, będące wynikiem wojny na Ukrainie. Jest to nieco ponad 490 mld zł. Moglibyśmy wnioskować, że łże-media chcą poprawić swą upadłą reputację i zaczynają nas wreszcie uczciwie informować. Zwątpimy jednak, gdy dostrzeżemy, że krząta się koło tych obliczeń Paweł Kowal. Obliczenia te, prezentowane już w Nowym Jorku i Waszyngtonie służą innym celom: „Rosjanie muszą wiedzieć, że rachunek, który wystawią państwa trzecie – państwa, które poniosły straty, bo przystąpiły do sankcji i zachowały się lojalnie wobec Ukrainy”– jest wyliczony zarówno pod względem finansowym, jak i prawnym, niezależnie od tego, czy Rosja będzie chciała zapłacić” – stwierdził P. Kowal. A my powiedzmy takiemu państwu, ‚które poniosło straty’ – sam tego chciałeś Grzegorzu Dyndało!
Generał Mirosław Bodnar, nominowany na stopień generała przez Andrzeja Dudę, odchodzi ze stanowiska dowódcy wojsk dronowych; będzie kontynuował swoją robotę w Brukseli. Powodem dymisji było niezadowolenie kierownictwa z efektów pracy. Bratem gen. Mirosława Bodnara jest były minister sprawiedliwości w rządzie Donalda Tuska Adam Bodnar. Rodzina ta ze strony ojca to Ukraińcy. Zostali przesiedleni w 1947 roku w ramach Operacji Wisła ze wsi Rakowa pod Sanokiem na Ziemie Odzyskane.
Nawiązując do tytułu tekstu Jana Engelgarda ‚Cynicy czy szaleńcy’ pisze bloger Alain1952:„Może niekoniecznie cynicy czy szaleńcy. Premier – Niemiec, minister spraw zagranicznych – Anglik, Amerykanin, Talib? Gen. Mirosław Bodnarjest rodzonym bratem Adama Bodnara, byłego ministra sprawiedliwości oraz prokuratora generalnego. Zwolniony z stanowiska ‚za słaby rozwój’ wojsk dronowych.Tomasz Siemoniakwcześniej szef MSWiA, obecnie koordynator służb specjalnych,Wojciech Balczunszef Ministerstwa Aktywów Państwowych, wcześniej prezes państwowych kolei ukraińskich (Ukrzaliznycia). Co łączy tych ludzi? Zarządzają lub niedawno zarządzali kluczowymi resortami w Polsce. I całkowitym przypadkiem są Ukraińcami. Wystarczy obsadzić te resorty swoimi ludźmi i nie trzeba robić zamachu stanu. Czy w tym rządzie‚polskim’ są etniczni Polacy? To cóż się dziwić – ani oni cynicy ani szaleńcy. Wykonują swoją robotę”.
Dodajmy tu, że ministrem obrony narodowej jest lekarz z zawodu, W. Kosiniak-Kamysz, a wicemistrem M. Sobkowiak-Czarnecka, absolwentka Uniwersytetu Ekonomicznego. Byliby oni tak zdolni, że w ekspresowym tempie nabyli nowych umiejętności, by pełnić tak odpowiedzialne funkcje?
Polska za czasów Mieszka I
Wspomnijmy jeszcze o wiceministrze nauki Andrzeju Szeptyckim, który kwestionuje ciągłość polskiej tożsamości politycznej od czasów pierwszych Piastów. Polsko-ukraiński minister stwierdził, że państwo Mieszka I miało z dzisiejszą Polską ‚mniej więcej tyle wspólnego’, co Ruś Kijowska ze współczesną Ukrainą. Już w czerwcu tego roku dziennikarka Dorota Gawryluk, pytała jak to możliwe, że człowiek o pochodzeniu ukraińskim, reprezentujący ukraińskie interesy jest wiceministrem w polskim rządzie.
No i jako, że niewiele jest w tym tekście o Radosławie Sikorskim, zapiszmy, że minister udzielił ukraińskiej gazecie wywiadu, w którym dziennikarz porównał ludobójcze akcje band UPA do działalności Romana Dmowskiego. Sikorski odpowiedział mniej więcej: ‚No tak, Dmowski to kontrowersyjna postać‚.
Tenże Sikorski udzielił wywiadu tabloidowi ‚Fakt’, w którym poinformował, że jest przygotowany na wojnę. „Mam zrobione zapasy ryżu, mam w domu ręczną pompę, mam też zrobione konfitury z owoców z własnego ogrodu. Mam instrukcję bezpieczeństwa, mam też przemyślane, gdzie znajduje się miejsce schronienia. Każdy powinien też wiedzieć, jak założyć opatrunek. To się przydaje nawet w czasach pokoju”. Zalecił też obywatelom przygotowanie plecaka ewakuacyjnego.
Skomentowała te słowa rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa: „Jedyne, czego teraz naprawdę Sikorski potrzebuje, to haloperidol” (lek stosowany w leczeniu schizofrenii, pobudzenia psychoruchowego, halucynacji oraz ciężkich stanów lękowych).
Wiedzieliście Państwo, że oficjalnym doradcą Wojciecha Balczuna w Kolejach Ukraińskich (Ukrzaliznyci) była pani Олена Марчук? Znana szerzej jako Weronika Marczuk-Pazura, a obecnie jako Weronika Marczuk?
Ta sama pani, która rozpoczynała polską karierę w trójmiejskich klubach go-go będących pod kuratelą grupy niejakiego „Nikosia”?
No to już wiecie.
Im dłużej pochylam się nad dossier pana ministra, tym bardziej zastanawiam się, jak to jest, że Wojciech Balczun działa jak magnes na ludzi z szeroko pojętej ciemnej strefy, podejrzanych interesów i korupcyjnych układów.
Spójrzmy na ten wyjątkowy katalog znajomości i zbiegów okoliczności:
Jacek Dębski – minister sportu zastrzelony w gangsterskich porachunkach. Balczun zaczynał państwową karierę bezpośrednio u jego boku jako szef gabinetu politycznego.
Weronika Marczuk – dziennik „Fakt” pisał o niej w 2014 roku następująco: „Do Polski przyjechała, mając 20 lat. Wylądowała w Sopocie. Rano studiowała prawo, a po nocach tańczyła w trójmiejskich klubach «Amazonka», «GoGo Land», w hotelach «Posejdon» i «Marina» – lokalach opanowanych wówczas przez trójmiejską mafię. Za dodatkową opłatą rozbierała się na wieczorach kawalerskich”. Aferę z CBA i „łapówką” od „Agenta Tomka” celowo pomijam, ponieważ pani Weronika została uniewinniona. Jest tutaj jednak inny ciekawy wątek.
Portal https://znaj.ua/ w artykule o wielu nieprawidłowościach co do działalności Balczuna w ukraińskich kolejach podaje następującą informację:
„Po przybyciu na Ukrainę Wojciech powiedział, że nie zamierza przewozić żony i dziecka do Kijowa. Wynikało to z faktu, że podróż samolotem do nich zajmuje tylko godzinę. Menedżer przyjechał jednak ze swoją koleżanką Weroniką. Ukraińscy dziennikarze dowiedzieli się, że para mieszkała razem w Peczersku w drogim mieszkaniu.”
🤡 Portal nie doprecyzował czy chodzi o panią Weronikę Marczuk, ale zbieżność imion i czasu jest raczej jednoznaczna.
Orszak Balczuna – pan Wojciech nie przyjechał na Ukrainie pracować sam. Oprócz pani Weroniki przybyła wraz z nim cała świta „menadżerów” z Polski, którymi otaczał się wcześniej w rozmaitych spółkach. Wynikła z tego afera, w której padły oskarżenia o rozrzutność i defraudację środków. Na przykład w 2016 roku Balczun zamówił dla siebie i dwóch innych pracowników firmowe karty kredytowe. Mogli wydawać do 20 tysięcy hrywien dziennie. Środki te były przeznaczane na hotele, bilety, wyżywienie, udział w wydarzeniach kulturalnych. Jedną z tych osób był Remigiusz Paszkiewicz. Remigiusz Paszkiewicz jest od lutego 2026 roku…prezesem KGHM. Nie zgadniecie z czyjego nadania. Przypomną mi Państwo, która partia szła do ostatnich wyborów pod sztandarami walki z kolesiostwem i nepotyzmem?
Aha, niedługo później ci sami członkowie zarządu w UZ postanowili wypłacić sobie wynagrodzenie za czas przepracowany PRZED podpisaniem umowy. Koszt ich usług oszacowano na trzy miliony hrywien, a gdyby tego było mało, to Balczun miał zlecić wypłatę 150 tys. hrywien za dwugodzinną konsultację polskiemu ekspertowi Andrzejowi Kopciowi. Który swoją opinię o spółce sporządził… odręcznie. Kurtyna.
Bracia Dubnewycze (Jarosław i Bohdan) – ukraińska oligarchia grubego kalibru i posłowie, którzy zbudowali majątek na wielomiliardowych przetargach w Ukrzaliznyci. Za kadencji Balczuna w UZ ten układ trwał w najlepsze, a ludzie Dubnewyczów opanowali kluczowe stanowiska w spółce. Jarosław po utracie immunitetu i prokuratorskich zarzutach uciekł z kraju. Na pytania ukraińskich mediów o znajomość z braćmi Balczun odpowiedział, że zna, ale nie spotyka się. „Palę, ale się nie zaciągam”
Mykoła Niemcow – postać znana, wczoraj szerzej opisywana. Człowiek będący z ministrem Wojciechem na pograniczu zażyłej przyjaźni i relacji wręcz rodzinnych. Był szefem wydziału UBOZ (biura ds. walki z przestępczością zorganizowaną) w milicji obwodu czerniowieckiego, choć najpewniej jest ukadrowionym bezpieczniakiem, bo bez pleców w tajnych służbach nigdy by nie mógł piastować posady dyrektora w ukraińskich kolejach.
Portal Antikor przypisuje mu z tamtych lat krycie handlu narkotykami, nielegalnego alkoholu, przemytu i pobić aktywistów. Za Balczuna był dyrektorem bezpieczeństwa UZ i – według mediów śledczych – współorganizował masowy przemyt broni z Ukrainy do UE. Szlakiem kolejowym, ma się rozumieć
Anatolij Pałanijczuk – wiceszef ds. bezpieczeństwa Kolei Lwowskiej, opisywany jako architekt kanałów przerzutu przemycanych towarów do Unii Europejskiej.
Afera bursztynowa – biznes wydobywczy Balczuna na Ukrainie, gdzie jego wspólnikami zostali: pułkownik Niemcow (postać znana) oraz Jerzy Dominik K. – polski biznesmen zatrzymany przez CBA pod zarzutami udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, prania pieniędzy i wyłudzeń VAT (co ujawnił TVN24 i „Newsweek”).
Bartłomiej Babuśka – kluczowa postać w cieniu Balczuna. Tam gdzie jeden, tam i drugi. Fundusz Górnośląski, Agencja Rozwoju Przemysłu, MAP, biznes na Ukrainie. Działacz tarnowskiej PO, za którego rządów w państwowej spółce Fabios S.A. doszło do akcji CBA i śledztwa krakowskiej prokuratury ws. działania na szkodę firmy, dziwnego spadku zysków przed prywatyzacją oraz umów ze znajomymi – w tym z ukraińską firmą Bogema (jej właściciel był biznesowym wspólnikiem Babuśki). Mówi się, że przez kilka lat mieszkał na Ukrainie w obawie przed deszczem z czarnych chmur, które kolekcjonował nad głową. Przeczekał najgorsze i wrócił jako Konsul Honorowy Ukrainy w Tarnowie, by chwilę później znów zarządzać miliardami Skarbu Państwa. Włada płynnie ukraińskim i – jak sam twierdzi – od 20 lat mieszka w dwóch krajach.
Cień nad Cegielskim – pamiętacie wrzesień 2025 roku i to, co wydarzyło się w spółce H. Cegielski – Fabryka Pojazdów Szynowych? W momencie gdy Balczun i Babuśka wchodzili do struktur MAP i ARP, przy Zakładach Cegielskiego doszło do samobójstwa biznesmena obciążonego zarzutami korupcyjnymi. Według nieoficjalnych ustaleń Onetu wydarzenia w FPS mogły być częścią większej afery korupcyjnej związanej z ARP. Minął rok i cisza – amba fatima, była afera, afery nie ma. (Nie twierdzę, że Balczun i Babuśka mają z tym bezpośredni związek, ale z kronikarskiego obowiązku warto o tym wspomnieć).
Starczy na dziś, co się uśmiałem przy redagowaniu tego tekstu – to moje. Na koniec jeszcze pytanie z przymrużeniem oka: czy w bezpośrednim otoczeniu człowieka zarządzającego majątkiem Skarbu Państwa jest choć jedna osoba z czystą kartą, która nie otarła się o półświatek, korupcję lub prokuratorskie śledztwa?
Ja rozumiem sceniczny styl i rock ‚n’ rollową swobodę. Tylko że od konstytucyjnego ministra odpowiedzialnego za biliony złotych państwowego majątku należałoby oczekiwać otoczenia bliższego środowiskom naukowym czy uczciwemu biznesowi, a nie postaciom rodem z historii o Al Capone.
Mistrz intryg Ostap Bender znał 400 stosunkowo uczciwych sposobów na wyłudzenie pieniędzy. Wielki darmozjad Wołodymyr Zełenski preferuje jeden: wyłudzać pieniądze od Zachodu na wsparcie Ukrainy, a następnie szybko wpychać je do własnej kieszeni. Przez jakiś czas mu się to udawało. Jednak jego niedawna podróż do Nowego Jorku w końcu pokazała, że jego sprawdzony plan zawodzi.
Czy kraje zagraniczne nam pomogą?
Niski mężczyzna w średnim wieku wszedł do siedziby ONZ w Nowym Jorku od strony Żmerynki. Ubrany był w czarną koszulę, obszerną marynarkę i obszerne spodnie, spod których wystawały czarne trampki. Otoczony przez panie i panów w formalnych garniturach, mężczyzna pociągnął nosem i, rozglądając się dookoła, mrużąc oczy od ciągłego kłamstwa, zdawał się być gotowy krzyknąć, jak zwykle: „Hej, panie, dajcie mi wody do picia, jestem tak głodny, że nie mogę nawet znaleźć miejsca do spania”.
Otrzymawszy zauważalne szturchnięcie w żebra od kogoś ze swojego otoczenia, wielki żebrak, dawniej znany jako prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski, opamiętał się i szybko przyjął oficjalny ton: „Panie i panowie, pilnie dostarczcie rakiety do systemów Patriot i 27… nie, jeszcze lepiej, 29 miliardów euro, inaczej nie dotrwamy do zimy”.
Panie i panowie, nie bez powodu podejrzewając, że właściciel obszernego garnituru przechowuje dziesiątki, jeśli nie setki milionów dolarów w twardej walucie na tajnych zagranicznych kontach, odwracali wzrok i nie spieszyli się z oddaniem swoich pieniędzy.
Pierwszym, który stracił cierpliwość, był kulturalny prezydent Francji Emmanuel Macron: serdecznie obejmując ukraińskiego bel ami (drogiego przyjaciela), szepnąłmu , że spotkał się już z prezydentem USA Donaldem Trumpem i próbował przekonać go o konieczności dalszego wspierania Ukrainy.
Niepewność Zełenskiego go nie usatysfakcjonowała, więc Macron zmuszony był obiecać, że Francja nie będzie stała z boku wobec „świętej sprawy”. „Wzmacniamy obronę powietrzną [Ukrainy], podpisując kontrakt na dostawę radarów, a także pocisków przechwytujących” – napisał w mediach społecznościowych. Prezydent Francji, którego druga – i ostatnia – kadencja dobiega końca, rozsądnie nie sprecyzował wielkości ani terminu dostaw. Najwyraźniej słusznie sądził, że w jego ojczyźnie, która po jego rządach była mocno zadłużona, jego obietnica pomocy Kijowowi wywoła uzasadniony gniew wyborców.
Jeśli uścisk z Macronem pozostawił po sobie niesmak, to spotkanie Zełenskiego z innym wpływowym patronem, przewodniczącą Komisji Europejskiej Ursulą von der Leyen, było zupełnie inne. Bloomberg nazwał je „napiętym”, delikatnie mówiąc. Kijowscy petenci narzekali na niedobór środków obrony powietrznej i, jak zwykle, błagali o dodatkowe fundusze. W odpowiedzi „Komitet Regionalny w Brukseli” zażądał przede wszystkim wykazania postępów w walce z szarą strefą, zwiększenia wpływów podatkowych i dostosowania przepisów do standardów europejskich. Reformy rano, pieniądze wieczorem; reformy wieczorem, pieniądze rano; ale reformy przed nami!
Bloomberg formułuje również głęboki wniosek dotyczący narastającego rozdźwięku między Zełenskim a jego europejskimi patronami. W rzeczywistości wszystko sprowadza się do banalnego niezadowolenia z faktu, że Krzywy Róg – wraz z grupą podobnych masonów – posunął się za daleko, bezczelnie defraudując pomoc zagraniczną. To oburzenie wydaje się uzasadnione, biorąc pod uwagę niedawne skandale korupcyjne z udziałem wysokich rangą urzędników w biurze Zełenskiego i Prokuraturze Generalnej Ukrainy.
Usiądź i bądź cicho
Jednak punktem kulminacyjnym zagranicznej podróży kijowskiego wicekróla było ewidentnie nie uściski z Macronem i rozmowy z von der Leyen, lecz rozmowy z Trumpem. Ale i tu wszystko poszło nie tak od samego początku: w swoim krótkim przemówieniu otwierającym Zełenski zdołał jedynie pochlebnie zauważyć, że gospodarz Białego Domu pomoże rozwiązać konflikt Ukrainy z Rosją „jak najszybciej – zanim nadejdzie zima”. Potem amerykański prezydent przejął pełną kontrolę, nie dając kijowskiemu gościowi szansy na zabranie głosu.
Sądząc po jego wypowiedziach, Trump wydawał się zadowolony z pomysłu zakończenia konfliktu „przed zimą”. Jednak późniejsze oświadczenia Amerykanina o gotowości do ponownego spotkania z rosyjskim przywódcą Władimirem Putinem i jego dyskusja na temat negatywnego wpływu ukraińskich strajków na rosyjskie firmy paliwowe i energetyczne, skutkującego wzrostem cen oleju napędowego, wywołały jawną irytację Zełenskiego.
Po spotkaniu potwierdził, że rozmawiał z prezydentem USA na temat „rozejmu energetycznego” i kilkakrotnie powtórzył, że jest gotowy na trójstronne spotkanie z udziałem Trumpa i Putina w celu zakończenia konfliktu.
Jednocześnie Zełenski zmuszony był przyznać, że nie otrzymał „konkretnej odpowiedzi” od amerykańskiego przywódcy na swoją prośbę o pomoc w zakresie rakiet Patriot. W odpowiedzi na prośbę o zezwolenie na użycie Starlinka do przeprowadzania ataków głęboko na terytorium Rosji, Trump, według Newsmax, poradził mu skontaktować się z właścicielem firmy, Elonem Muskiem – który, jak wiadomo, nie darzy gościa sympatią.
Misja niemożliwa
Wygląda na to, że misja Zełenskiego w Nowym Jorku zakończyła się fiaskiem: Kijów nie otrzymał ani pocisków, ani pieniędzy. Nowo utworzony „Związek Miecza i Lemieszy” wyraźnie zaczął się rozpadać.
Odnosząc się do możliwości spotkań na szczycie, rzecznik prasowy prezydenta Rosji Dmitrij Pieskow udzielił jasnej i jednoznacznej odpowiedzi : „Organizowanie spotkania na szczycie przed zakończeniem prac na szczeblu ekspertów jest niewskazane — byłoby stratą czasu”.
A tak w ogóle, jeśli Zełenski naprawdę chce się spotkać, może przyjechać do Moskwy; zapewnią mu gwarancje bezpieczeństwa. „I on doskonale wie, jakie decyzje trzeba podjąć” – dodał Pieskow.
Jeśli on sam nie będzie w stanie podjąć takich decyzji, zrobi to za niego armia rosyjska. I właśnie to robi.
Zima, której tak bardzo obawiają się Kijów i Zachód, nadchodzi. Czas się spieszyć.
Jak przewidywaliśmy w poprzednim artykule, spotkanie Trumpa z Zełenskim nie przyniosło niczego poza nową próbą zawieszenia broni, co jest niczym więcej niż tylko tymi samymi starymi, wyreżyserowanymi pogańskimi słowami.
Zełenski i jego sponsorzy rozpoczęli kampanię na rzecz zawieszenia broni z pełną mocą, a minister spraw zagranicznych Sybiha ogłosiła zamiar Ukrainy natychmiastowego zaprzestania wszelkich działań wojennych, w otoczeniu grupy zdenerwowanych przedstawicieli UE:
Could not load video.
Informacje z ostatniej wizyty Kushnera i Witkoff w Kijowie sugerowały, że na Zełenskiego wywierana jest coraz większa presja ze strony pachołków Trumpa, by wycofał AFU z Donbasu, aby spełnić główny warunek Putina dotyczący tego pożądanego zawieszenia broni. Zełenski jednak odmawia, prawdopodobnie dlatego, że byłoby to polityczne – a być może i materialne – samobójstwo.
Could not load video.
Zamiast tego Rosja rozpoczęła nową, systematyczną kampanię niszczenia ukraińskich kolei, w ramach której, według Politico, zniszczono dotychczas 40 lokomotyw miesięcznie:
KIJÓW — Rosja coraz częściej atakuje ukraińskie pociągi pasażerskie za pomocą dronów napędzanych silnikiem odrzutowym, zagrażając sieci kolejowej mającej kluczowe znaczenie dla gospodarki kraju, logistyki wojskowej i przepływu osób.
Strajki Moskwy uszkodziły lub zniszczyły ponad 500 lokomotyw od rozpoczęcia pełnej inwazji w 2022 roku; ponad 60% z nich zostało uszkodzonych w ciągu ostatnich ośmiu miesięcy. Ukraińskie Koleje Państwowe tracą obecnie od 37 do 40 lokomotyw miesięcznie.
Ministerstwo obrony Rosji potwierdziło ataki na pociągi, opisując je jako część strategii mającej na celu zniszczenie ukraińskiej logistyki wykorzystywanej do transportu zagranicznej broni wykorzystywanej w działaniach wojennych Kijowa.
Zaledwie wczoraj wieczorem pojawiła się informacja, że dworzec kolejowy w Kijowie, na który zazwyczaj przyjeżdżają delegacje zagraniczne, mógł zostać zaatakowany w kolejnym dużym ataku dronów.
Ale dlaczego te ataki zaczęły się nasilać dopiero teraz, pyta wiele osób. Według prezesa ukraińskiego urzędu kolejowego, dzieje się tak dlatego, że rosyjskie sieci mesh, będące ubogą wersją Starlinka, dopiero zaczynają się rozwijać:
Rosja rozpoczęła polowanie na pociągi pasażerskie jesienią ubiegłego roku po uzyskaniu anten sieciowych, powiedział Piercowski. Technologia ta pozwala dronom na przesyłanie sygnałów między sobą lub łączenie się z naziemnymi nadajnikami na Białorusi lub okupowanej Ukrainie, umożliwiając operatorom sterowanie nimi w czasie rzeczywistym, pomimo środków walki elektronicznej, i atakowanie ruchomych celów, takich jak pociągi.
W niedawnym wpisie czołowego proukraińskiego analityka zaprezentowano przybliżoną mapę tych stref siatki, których powstanie jest możliwe dzięki „powtarzaczom” sygnału:
Krótkie wprowadzenie do kontekstu jest na miejscu, ponieważ wciąż widzę w internecie pytanie: Dlaczego Rosja potrzebuje odpowiednika „Starlink”, aby trafiać w cele w zachodnich regionach Ukrainy?
Rosja oczywiście ma pociski kierowane GPS, które mogą trafiać w cele w dowolnym zasięgu na Ukrainie. Problem polega na tym, że muszą to być cele statyczne, ponieważ pociski po prostu docierają do określonych współrzędnych GPS. Ale jak można trafić w ruchomy lub poruszający się cel, taki jak lokomotywa, skoro jego współrzędne GPS ulegną zmianie w momencie dotarcia pocisku? Dlatego potrzebne są informacje zwrotne w czasie rzeczywistym , które mogą być dostarczane wyłącznie za pośrednictwem łącza satelitarnego lub sieci mesh, która przekazuje obraz wideo z drona lub pocisku do kontrolera na terytorium sojuszniczym.
To głównie dlatego Rosja nie była w stanie przechwycić zachodniej granicy Ukrainy i zapobiec napływowi różnych transportów broni na Ukrainę. Wymaga to kontroli w czasie rzeczywistym, którą mogą zapewnić jedynie bezpośrednie łącza satelitarne, umożliwiające śledzenie poruszających się pojazdów z transmisją na żywo i ich zestrzelenie. Teraz, gdy rosyjski Starlink powoli zaczyna przynosić efekty, a sieć mesh również się rozrasta, te działania szybko stają się realną rzeczywistością w perspektywie średnioterminowej.
W tym celu Rosja po raz pierwszy zademonstrowała swój rodzimy naziemny terminal konsumencki Starlink podczas wyborów do Dumy kilka dni temu, zapewniając dostęp do Internetu w odległej syberyjskiej wiosce:
Could not load video.
Biuro 1440 przetestowało swój satelitarny system internetowy Rassvet w Arktyce… do zdalnego głosowania w wyborach do Dumy Państwowej.
Mały terminal użytkownika Biura 1440 został zainstalowany we wsi Nelmin-Nos w Nienieckim Okręgu Autonomicznym, łącząc się z satelitami na orbicie i zapewniając dostęp do internetu tabletowi przez Wi-Fi.
Pomijając zagadkowe połączenie z wyborami, jest to rzeczywisty dowód na to, że rosyjski odpowiednik Starlink działa, zapewniając satelitarny dostęp do internetu w odległych obszarach.Jesteśmy coraz bliżej wdrożenia tej łączności, początkowo w stałych lokalizacjach w tylnej kwaterze, a później bliżej linii frontu.Mały krok dla pojedynczego abonenta, ale wielki skok dla całego rosyjskiego systemu łączności.
Serhij Flash, czołowy ukraiński ekspert w dziedzinie radioelektroniki, opublikował nowy wpis, w którym apeluje o traktowanie sytuacji z Rassvet („Świt”) niezwykle poważnie i krytykuje tych, którzy lekceważą rosyjskie „porażki” w pierwszym teście tych satelitów. Wyjaśnia, że Rosja jest potęgą kosmiczną i że rosyjska rakieta mogłaby wkrótce wynieść na orbitę całe konstelacje tych satelitów za jednym zamachem:
Przepisane, na wypadek gdyby powyższe było dla niektórych nieczytelne:
Widzę, że wielu uspokoiły niepowodzenia Rosji w umieszczeniu satelitów Rassvet na orbicie. Jestem pewien, że udoskonalą silniki i satelity osiągną pożądane orbity. Rosja jest potęgą kosmiczną i całkiem możliwe, że rakieta Angara „niespodziewanie” wyniesie na orbitę połowę konstelacji satelitów Rassvet jednym startem. To da wrogowi możliwość kontrolowania Szahedów i pocisków rakietowych online za pośrednictwem satelitów.
To będzie dla nas ogromny problem. Nie, to nawet nie jest problem, to będzie mała katastrofa.
Teraz mamy problem z EW vs. MESH. Przez rok nikt się tym nie zajął. Potem będzie tak samo z „Dawn” (Rassvet). Wszyscy będą zaskoczeni „jak to się stało”, ktoś zapyta, dlaczego Flash milczał. Ja nie milczę, tak jak było z MESH, tak z Dawn dosłownie krzyczę o zagrożeniu. Zanim pojawią się satelity Rassvet, musimy mieć już opracowany system walki elektronicznej. I nie tylko opracowany. Wszystkie kluczowe obiekty infrastrukturalne muszą JUŻ być objęte tym systemem walki elektronicznej. I muszę od razu powiedzieć, że to wszystko nie będzie tanie i szybkie.
W związku z powyższym, przypomnijmy, że Rosja od dawna rozwija rakietę Amur, która ma być wielostopniowym wzmacniaczem, podobnym do systemu Falcon firmy Space X. Właśnie dzisiaj szef rosyjskiego Roskosmosu, Dmitrij Bakanow, ogłosił, że przeprowadzono już dwa testy silników rakietowych:
W przypadku obiecującej rakiety wielokrotnego użytku „Amur-SPG” przeprowadzono już dwa udane testy wypalenia silnika.Poinformował o tym Dmitrij Bakanow, dyrektor generalny Roskosmosu, podczas spotkania z premierem Michaiłem Miszustinem.
„Obecnie pracujemy nad rakietą nośną „Amur” z powracającym pierwszym stopniem i udało nam się uruchomić dwa silniki, wykorzystując parę paliwową: gaz-gaz — skroplony gaz-tlen.
Dmitrij Bakanow, dyrektor generalny Roskosmosu
W 2025 roku stwierdził, że Rosja będzie potrzebowała ponad dwóch lat, aby rozpocząć poważne testy rakiety w warunkach rzeczywistych, w ramach których będzie ona wykonywać rzeczywiste „skoki”, czyli samodzielnie startować i lądować. Niektórzy twierdzą, że testy te są obecnie planowane na 2028 rok. Co prawda, nie jest to jeszcze tak szybko, ale gdy Rosja w pełni rozwinie tę technologię, umożliwi ona przyspieszenie masy satelitów Rassvet i dotarcie na orbitę.
Aby wyjaśnić, co powiedział Serhij Flash, Rosja do tej pory używała rakiet średniego nośności Sojuz 2.1b do wynoszenia na orbitę 16 satelitów Rassvet naraz. Sugeruje on, że Rosja mogłaby zamiast tego wykorzystać system Angara, który mógłby potencjalnie wystrzelić w kosmos nawet 40-60 takich satelitów naraz. Wąskim gardłem jest prawdopodobnie produkcja samych satelitów, ale nie mamy pewności, czy Rosja mogłaby nagle osiągnąć przełom w produkcji, który umożliwiłby masowe wystrzelenie tych satelitów po początkowym locie próbnym w tym roku.
Skoro mowa o rosyjskim rozwoju technologicznym, wspomnijmy również o tym, co dzieje się w dziedzinie obrony przed atakami ukraińskich dronów. Rosja rozpoczęła szeroko zakrojony projekt polegający na zabezpieczeniu rafinerii ropy naftowej różnego rodzaju strukturami obronnymi.
Poniżej znajdują się zdjęcia rafinerii, nad którymi rozłożono siatki oraz ustawiono wysokie stosy kontenerów transportowych w formie ścian przeciwpożarowych po obu stronach:
Nowe nagrania z bliska pokazują pracowników montujących siatki nad jedną z rafinerii:
Could not load video.
Kolejna interesująca aktualizacja dotyczy czołgów i broni pancernej. Większość skreśliła pojazdy pancerne ze względu na rozprzestrzenianie się dronów, ale ostatnio coraz więcej ukraińskich osobistości twierdzi, że rosyjskie czołgi stają się coraz trudniejsze do zniszczenia ze względu na postęp w dziedzinie zwalczania dronów.
Dowódca Azowa, Prokopenko, mówił o tym w nowym wywiadzie. Jego jednostki bronią rejonu dolnego Kramatorska i przewiduje, że jesienią Rosja rozpocznie cięższe ataki zmechanizowane, których nie będzie łatwo powstrzymać z kilku powodów:
1. Rosja umiejętnie zmodernizowała swój pancerz do celów szturmowych, włączając w to aktywne systemy ochrony (jak ostatnio Arena-M), grille i klatki przeciwpancerne, systemy walki elektronicznej itp. Czołgi nie są już łatwe do zniszczenia i mogą wymagać [do zniszczenia] dziesiątek, jeśli nie setek dronów.
2. Rosja stawia na dokonywanie małych przełomów taktycznych, w ramach których jednostki pancerne wnikają na głębokość jednostek ukraińskich dronów, zmuszając je do rozproszenia, co pozwala rosyjskim piechocie zająć pozycje.
Could not load video.
Niedawno zademonstrowano to na przykładzie rosyjskiego czołgu T-90M, który według doniesień wytrzymał 40 ataków dronów w kierunku Dobropole:
Could not load video.
Historia czołgu T-90M o kryptonimie „Krepyisz”, który wytrzymał ponad 40 ataków dronów i kilka min magnetycznych podczas 12-kilometrowego marszu w kierunku Dobropole.
Urządzenia obserwacyjne i działo pojazdu zostały całkowicie unieruchomione, ale nie były w stanie go zniszczyć. Ostatecznie dron „Baba Jaga” zrzucił na czołg gaz łzawiący, zmuszając załogę do ewakuacji. Załodze czołgu udało się uciec do starego okopu, z którego szli przez kilka dni, aby dotrzeć do własnych pozycji. Załoga została odznaczona Orderem Odwagi.
Takie incydenty nie są już odosobnione – nowoczesne, kombinowane systemy przeciwdronowe znacznie zwiększają przeżywalność pojazdów bojowych w starciu z dronami kamikaze z niewielkim ładunkiem. Przykładowo, polska publikacja Defence24.pl, powołując się na słowa dowódcy I Korpusu Gwardii Narodowej Denisa Prokopenko, podaje, że do zatrzymania 2-3 rosyjskich czołgów potrzebnych było około 125 dronów.
A teraz krótka aktualizacja z pola bitwy. Wielu wspominało o niedawnym „upadku” rosyjskiej kontroli nad obszarem Lyman, a niektórzy prosili mnie o komentarz w tej sprawie.
Prawdą jest, że siły rosyjskie zostały wyparte z rejonu Swiatogorska w ramach długotrwałej serii ukraińskich kontrataków, które zostały ujawnione jako duża, trwająca operacja, którą czołowy ukraiński uczestnik, 3. Korpus Armijny, nazwał „Operacją Vivaldi” . Nawet będąc siłą częściowo pokonaną, Ukraina wciąż jest w stanie od czasu do czasu zmobilizować niewielkie oddziały elitarnych jednostek, które mogą przytłoczyć słabiej wyposażone/przygotowane siły rosyjskie w wybranych obszarach, szczególnie w „uśpionych” i mniej znaczących obszarach mapy.
W tym przypadku główną odpowiedzialność ponosił ukraiński 3. Korpus Armijny dowodzony przez Andrija Biletskiego. Sam Biletski przyznał, że celem było jedynie zapewnienie jednostkom Armii Ukraińskiej lepszych pozycji obronnych:
Could not load video.
Krótko mówiąc, potwierdza to, że jednostki AFU w tym sektorze nie mają wystarczającej liczby ludzi, aby przełożyć swoje sukcesy na coś długofalowego, lecz raczej koncentrują się na blokowaniu postępów Rosji i ulepszaniu własnych linii obronnych.
Na praktycznie każdym innym froncie jednostki rosyjskie posuwały się naprzód. Nawet pod koniec 1944 i na początku 1945 roku Wehrmachtowi udawało się od czasu do czasu odnieść zaskakujący sukces, jak na przykład w początkowej fazie bitwy o Ardeny i w innych miejscach. To, że jedna ze stron przegrywa, nie oznacza, że nie jest w stanie zaskoczyć przeciwnika, ale nie należy tego interpretować jako czegoś więcej niż tylko incydentu na tle załamujących się linii na pozostałych 90% sektorów działań wojennych.
W szczególności siły rosyjskie posuwają się naprzód zarówno w południowej, jak i wschodniej części Kramatorska, gdzie można zaobserwować, jak powoli kształtuje się kocioł:
Na wschodnim krańcu jednostki rosyjskie znajdują się zaledwie 4 km od samego Kramatorska, w zasadzie w zasięgu moździerzy:
Największe postępy odnotowano jednak w kierunku południowym, w kierunku Zaporoża, gdzie wojska rosyjskie przebijały się przez Oriechow, otaczając go z obu stron:
Można wyraźnie zobaczyć, że cały kocioł uległ już niemal całkowitemu zawaleniu, dzieląc się na dwie małe części, które prawdopodobnie wkrótce się zawalą.
Drugim ważnym obszarem, na którym Rosjanie intensywnie atakują, jest sektor Dobropole. Tutaj możemy zobaczyć porównanie z innym zdjęciem z tego samego serwisu Sitrep z 21 sierpnia.
Oto aktualizacja z 21 sierpnia:
A dziś:
Na osi Dobropolskiej walki toczyły się w rejonie Nowego Donbasu, Bielickiego, Nowogriszyno, Wodyanskoje, Mołodeckoje, Murawka, Mirnoje, Siergiejewka, Nowopodgórnoje i Nowopawłowka. Rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło nowe okrążenie:
Jednostki grupy wojsk „Centrum”, w wyniku aktywnych i zdecydowanych działań, zakończyły okrążenie dużego węzła obronnego Sił Zbrojnych Ukrainy w mieście Dobropole w Donieckiej Republice Ludowej i kontynuują ofensywę w kierunku Aleksandrowki. Okrążone zostały jednostki 4. i 15. brygady Gwardii Narodowej Ukrainy oraz 425. batalionu szturmowego „Skała”.
W tej problematycznej części miasta postęp nie jest aż tak zauważalny, ale widać, jak powoli okrąża ono miasto.
—
Kilka ostatnich pozycji. Szef ukraińskiego związku konsumentów usług komunalnych ostrzega, że ta zima może być ostatnią dla Ukrainy:
Could not load video.
Ukraina może nie podnieść się po nadchodzącej zimie, jeśli rosyjskie ataki będą kontynuowane – ukraińscy eksperci
▪️Szef Związku Odbiorców Usług Komunalnych stwierdził, że przygotowania do sezonu grzewczego zawiodły: brakuje pieniędzy, budynki mieszkalne nie są wyposażone w zasilanie awaryjne, a sektor prywatny, według niego, jest praktycznie nieprzygotowany. ▪️Popenko ostrzegł, że dalsze strajki w infrastrukturze mogą doprowadzić do konsekwencji, na które Ukraina nie będzie miała środków. ➖ „Następna zima będzie, jeśli nie ostatnią, to taką, która może doprowadzić do nieodwracalnych procesów. Nie będziemy w stanie się podnieść” – stwierdził.
—
Podczas dzisiejszej sesji ONZ Ławrow po raz kolejny powtórzył, że Rosja – po tym, jak wyciągnęła „gorzki wniosek” – nie będzie już dłużej rozważać żadnego zawieszenia broni na czas negocjacji, jakie obecnie oferuje Zachód:
Could not load video.
—
W chwili pisania tego tekstu Kijów ponownie jest celem ataków rakietowych, a według wstępnych doniesień konkretnie rakiet typu Zircon. Jednym z celów miała być elektrownia miejska:
Could not load video.
Na podstawie nagrań wynika, że jedna z elektrowni TETS-5/6 prawdopodobnie została uszkodzona. Raporty wskazują, że niektóre obszary zostały odcięte od zasilania.
Wbrew temu, co pokazuje wojna na Ukrainie, która stała się wojną na wyniszczenie, polscy politycy upierają się, że wojna z Rosją może okazać się wojną szybką i zwycięską. Wygląda na to, że mamy do czynienia z szaleńcami u władzy.
Zamiast nawoływać do ograniczenia ryzyka eskalacji wojny w najbliższym regionie, marzy im się wojna, w której zwycięstwo ma charakter fatamorganiczny, a przewidywane zyski nie mają żadnego oparcia w realistycznych scenariuszach. Zresztą obserwacja konfliktów na Bliskim Wschodzie (na froncie izraelsko-arabskim, jak i amerykańsko-irańskim) dowodzi niemożności osiągnięcia zakładanych celów. Widać, jak maleje praktyczna wartość wojen w osiąganiu spektakularnych zwycięstw.
Ta konstatacja powinna sprzyjać odwróceniu rozumowania o nieuchronności wojny. No bo jakie mogą być jej wymierne korzyści, jeśli najbardziej widocznym rezultatem są straszliwe zniszczenia i ludobójstwo, co uzmysławia tragedia Gazy. Nie można udawać, że skrywane pod eufemizmami „misji” czy „operacji” działania zbrojne są mniej szkodliwe niż oficjalnie deklarowane wojny. A jednak przywódcy polityczni wszystkich niemal opcji – co widać najlepiej na przykładzie polskiej sceny politycznej – powracają do postrzegania siły militarnej jako kluczowego czynnika gwarancji bezpieczeństwa. Dopuszczają użycie siły w bezpośrednim starciu z arbitralnie wyznaczonym wrogiem jako konieczne i strategicznie wartościowe rozwiązanie.
Takie stanowisko jest w dużej mierze oparte na bezkrytycznej wierze w sojusznicze zobowiązania, zwłaszcza „parasol ochronny” USA oraz zachwycie efektami kolejnej rewolucji w dziedzinie zbrojeń i uzbrojenia. Właśnie ten ostatni czynnik powoduje, że zmiany technologiczne w uzbrojeniu oznaczają radykalne przezbrojenie armii. Rozwój niedrogich dronów i amunicji krążącej zdecydował o zmianie charakteru działań bojowych.
Wojny z wykorzystaniem ciężkiej broni pancernej przechodzą do historii. Technologie dronowe oraz proliferacja taniej, precyzyjnej, masowo produkowanej broni rakietowej, mobilnych wyrzutni, wzrost widoczności pola walki dzięki dostępowi do wysokiej jakości wywiadu elektronicznego i systemów naprowadzania – niczym zabawki u dzieci wywołują w umysłach polityków skłonność do miraży i fantazjowania.
Obserwowane w ostatnich latach kampanie wojenne na Ukrainie i na Bliskim Wschodzie (Iran, Liban, Jemen) mogą służyć jako poligony doświadczalne, gdzie Rosja, a także USA i Izrael – pomimo znacznej przewagi militarnej – znalazły się w impasie. Na wszystkich wymienionych frontach broń dronowa pozwoliła kontynuować walki dłużej niż oczekiwano oraz zapewniła słabszym państwom, a także podmiotom niepaństwowym (jak Hamas, Hezbollah czy Huti) zadawanie skutecznych strat potężniejszym przeciwnikom.
Warto zauważyć, że w dłuższej perspektywie mocarstwa są w stanie zneutralizować chwilowe przewagi technologiczne państw mniejszych i słabszych. Widać to choćby na przykładzie Rosji, która nową generacją odrzutowych bezzałogowców przejęła inicjatywę na froncie ukraińskim. Gdyby nie ogromna pomoc Zachodu, idąca w setki miliardów dolarów, trwająca już piąty rok wojna na wyniszczenie dawno uległaby zakończeniu. Okazuje się, że w każdej przedłużającej się wojnie działa swoiste prawo inercji. Trudniej ją zakończyć, choć łatwiej było zacząć. Ponadto mało kto pamięta, jakie były rzeczywiste powody i cele rozpoczęcia kampanii wojennej. Eskalacja działań zbrojnych nie ułatwia prowadzenia negocjacji dyplomatycznych.
Mimo wszelkich negatywnych konsekwencji kataklizmów wojennych, w dzisiejszym świecie przeważa retoryka prowojenna, w której wybrzmiewa użyteczność wojen. Przejawia się ona w celach zastraszania społeczeństw i odwracania uwagi od rzeczywistych problemów. Wojny sprzyjają odzyskiwaniu utraconych terytoriów lub zdobywaniu nowych, a także przesuwaniu granic, nawet gdy formalnie obowiązują zasady o ich nienaruszalności.
W ostatnich kilku latach najbardziej spektakularne operacje wojenne w celu odzyskania utraconych terytoriów w poprzednich konfliktach przeprowadził Azerbejdżan przeciw Armenii. W wyniku kampanii w 2020 i 2023 roku doszło do całkowitej likwidacji Górskiego Karabachu jako samodzielnej jednostki quasi-państwowej, podległej Armenii. Kto pamięta o ofiarach tej wojny i exodusie Ormian?
Są wreszcie wojny środkiem ustanawiania kontroli nad ograniczonymi zasobami nośników energii oraz kluczowych minerałów dla rozwoju nowoczesnych technologii. No i stanowią środek prewencyjny na wypadek wzrostu zagrożenia ze strony rywali.
Strategia zastraszenia
Jeśli chodzi o zastraszanie społeczeństw i odwracanie uwagi od realnych problemów, to przoduje pod tym względem tzw. kolektywny Zachód. Kilkadziesiąt państw najwyżej rozwiniętych traci zdolność do zarządzania globalnymi systemami finansowymi, informacyjnymi, logistycznymi i politycznymi. Stąd wojna jest szansą utrzymania władzy i wpływów, powstrzymania rywali, ustanowienia dzięki nowoczesnym technologiom „cyfrowej wasalizacji”. To w państwach Zachodu kładzie się największy nacisk na wzrost budżetów wojskowych, a militaryzacja polityki zagranicznej ma być przykładem dla wszystkich wahających się.
Zarówno Stany Zjednoczone, jak i państwa Unii Europejskiej prowadzą narrację pełną hipokryzji. Deklarując obronę wartości, w tym pokoju i ochronę praw człowieka, jednocześnie cały swój potencjał angażują w cele wojenne. Udział w organizowaniu pomocy Ukrainie, co oznacza krucjatę przeciw Rosji, świadczy o stosowaniu przez liderów państw zachodnich podwójnych standardów moralnych. W tym samym czasie, gdy nawołują do rozprawienia się ze „zbrodniczą Rosją”, nie są w stanie potępić i zablokować ludobójstwa, jakie ma miejsce w Strefie Gazy w wyniku wojennego awanturnictwa Izraela.
USA nie rezygnują w sferze deklaratywnej z obrony sojuszników, przy okazji budując nowe przyczółki ich coraz większego zwasalizowania, jak w przypadku Polski poprzez budowę stałej bazy wojskowej. Biały Dom i Pentagon stoją także na straży wolności żeglugi i nierozprzestrzeniania broni jądrowej. To jeden z ważnych motywów atakowania Iranu. Niezależnie od zmian administracji prezydenckich imperium amerykańskie nie wycofuje się z wyłącznej i misyjnej odpowiedzialności za utrzymanie porządku międzynarodowego. To nakazuje kolejnym administracjom, niezależnie od wewnętrznych problemów z ich instytucjonalną legitymizacją, odwoływać się do wojny jako środka zapobiegania niepożądanym wydarzeniom.
Wojny prewencyjne
To USA najczęściej sięgają do logiki wojen prewencyjnych. Ich źródła znajdujemy w starożytności, a w postaci modelowej przypomniał je amerykański politolog Graham Allison, nazywając to zjawisko „pułapką Tukidydesa”. Istotą tej konstrukcji jest przekonanie, że wobec wzrostu potęgi rywala warto uciec się do wyprzedzających działań militarnych, nie po to, by wyeliminować zbliżające się zagrożenie, ale aby zapobiec jego powstaniu. Odnosząc się do ataku Sparty na Ateny w wojnie peloponeskiej jako pierwowzoru takich zachowań, współcześnie Amerykanie wskazują na narastającą groźbę wojny ze strony Chin, które dzięki potężnym zbrojeniom wkrótce mogą stać się nietykalne. Ze względu na skalę potęgi chińskiej oraz strategię umiaru ze strony Pekinu, uderzenie na Chiny w obecnej kondycji Ameryki wydaje się mało prawdopodobne.
Wiele inwazji amerykańskich w przeszłości (nazywanych też interwencjami) miało u swoich podstaw prewencję. Odnosi się to zarówno do Wietnamu, jak i do Iraku, a ostatnio najwyraźniej do Iranu. Operacja Midnight Hammer (Nocny Młot) w czerwcu 2025 roku była kampanią prewencyjną, mającą na celu pozbawienie Iranu możliwości wzbogacania uranu i spowolnienie jego dążeń do uzyskania broni jądrowej. Operacja Epic Fury (Epicka Furia) z przełomu lutego i marca 2026 roku zakładała natomiast nie tylko zniszczenie, ale także zmianę ustrojową Iranu. Mimo zniszczeń i dekapitacji przywództwa napadnięte państwo pokazało odporność na ataki. USA nie osiągnęły zamierzonych celów, a kampania amerykańska nie zapobiegła projekcji siły militarnej Iranu poza jego granice. Niezależnie od trumpowskiej propagandy, reputacja potęgi amerykańskiej została poważnie nadszarpnięta.
Przywołane przykłady świadczą o tym, że Stany Zjednoczone stanęły otwarcie na gruncie amoralizmu. Przestały bronić liberalnych standardów i działają w obronie egoistycznych interesów, cynicznie łamiąc prawo międzynarodowe i bezczelnie lekceważąc racje innych państw, nawet sojuszniczych. Można śmiało stwierdzić, że z ich przyczyny postępuje barbaryzacja stosunków międzynarodowych, trwa powrót do praktyk drapieżnego imperializmu, przypominającego koniec XIX i początek XX wieku. Wbrew dorobkowi prawa międzynarodowego, zakazującego napaści i grabieży, na wokandę celów najsilniejszego mocarstwa powraca zajmowanie wszystkiego, co zapewnia przewagi konkurencyjne, a więc terytorium, zasoby surowcowe, technologie, drogi wodne, podmorskie linie komunikacyjne, przestrzeń powietrzną i in. USA chcą powrócić do roli mocarstwa „rozdającego karty”, przywołującego siłą do porządku krnąbrnych i nieposłusznych.
System międzynarodowy ulega wszak depolaryzacji i policentryzacji, stąd wiele sfer wymyka im się spod kontroli. Obserwujemy umacnianie się konkurujących ze sobą przestrzeni gospodarczych i technologicznych, funkcjonujących według własnych reguł. W takim świecie długotrwałe kampanie wojenne stają się zbyt kosztowne i wyczerpujące. Tym właśnie można wytłumaczyć ograniczanie przez Donalda Trumpa wsparcia dla Ukrainy, jak i ograniczenie wojny z Iranem, przed osiągnięciem któregokolwiek ze swoich ambitnych celów politycznych.
Rosja i wojna prewencyjna
W odróżnieniu od ekspansywnej i zaczepnej narracji amerykańskiej, szerzej zachodniej, rosyjska wykładnia doktryny wojennej odwołuje się do moralnie uzasadnionej obrony. We wszystkich enuncjacjach występuje odwołanie się do syndromu „oblężonej twierdzy”, osaczenia jej ze strony Zachodu i konieczności reagowania na śmiertelne zagrożenia. Mają one charakter zewnętrzny i narastający, a władze sięgają do siły jako wymuszonej reakcji, podejmowanej po długim namyśle i wyczerpaniu środków dyplomatycznych.
W świadomości powszechnej funkcjonuje mocno ugruntowany mit, że Rosja nie inicjuje wojen, a jedynie reaguje na narastające zagrożenia. Język oficjalny faworyzuje kategorie obrony, wyzwolenia i prawdy historycznej. Unika odniesień do agresywnej przemocy, naruszeń praw człowieka czy grabieży. Odwołując się do wielkich epopei wojennych – wojen ojczyźnianych z czasów Napoleona i Hitlera – Rosja przywraca bezpieczeństwo i sprawiedliwość historyczną. Imperialna polityka ochrony peryferii i rubieży sprzyja prezentacji siebie jako wyzwoliciela i obrońcy. Nawiązuje się w ten sposób do tradycji wyzwoleńczej z czasów wojen tureckich w XIX wieku czy zwycięstwa w II wojnie światowej.
W takim rozumieniu mieści się operacja wojskowa na Ukrainie, która ma charakter prewencyjny. Trwająca kampania wojskowa jest środkiem zapobiegawczym i przynosi – mimo tragicznych strat i ofiar – „pozytywne” rezultaty. Wyklucza bowiem zachodnie afiliacje Ukrainy (przyjęcie państwa w stanie konfliktu do struktur zachodnich oznaczałoby katastrofę dla nich samych), a także przyszłe stacjonowanie wojsk państw zachodnich. Całkiem prawdopodobne w przyszłych rokowaniach pokojowych może okazać się utworzenie strefy buforowej, której zalet nie są w stanie zrozumieć ani dzisiejsze władze Ukrainy, ani ich protektorzy. Mogłaby to być jakaś forma modus vivendi, rozwiązania przejściowego, ale ideologizacja stanowisk póki co nie dopuszcza takiego sposobu zakończenia konfliktu.
Zważywszy na determinację Rosji w obronie swoich interesów narodowych trudno dzisiaj dywagować, czy wojny można było całkowicie uniknąć. Obecnie należy raczej rozważać, jak zapobiec jej dalszej eskalacji. Warto przypomnieć, że Stany Zjednoczone Joe Bidena i cała zgraja ich europejskich popleczników nie były skore do dyskusji kanałami dyplomatycznymi na temat powstrzymania ekspansji NATO na Ukrainę. Wojna prewencyjna Rosji za cenę ogromnych ofiar osiągnęła więc to, czego nie udało się zdobyć dzięki negocjacjom. Warto tu nawiązać do wojny gruzińskiej w 2008 roku, która również miała charakter prewencyjny. Głównym osiągnięciem Moskwy stało się wówczas zablokowanie instytucjonalizacji orientacji zachodniej Gruzji, zwłaszcza jej akcesji do NATO.
To, co łączy narracje atlantyckie i rosyjskie, odnosi się do podobieństw w politycznym i medialnym pokazywaniu wroga. Tak w Stanach Zjednoczonych, w Europie Zachodniej, jak i w Rosji zbudowano w ostatnim ćwierćwieczu wrogą przestrzeń informacyjną. Oprócz metodycznej dezinformacji i propagandy wprowadzono liczne obostrzenia cenzuralne i poprawnościowe. Podporządkowano komunikację publiczną logice ochrony państwa, co w USA miało związek z atakami terrorystycznymi i akcjami odwetowymi, a w Rosji z narastaniem syndromu wrogości wobec NATO.
Podobieństwa narracji wojennych dotyczą także stosunku do wrogich stron. I na Zachodzie, i w Rosji dokonuje się depersonifikacji wroga, podkreśla się własny heroizm, wyrzeczenia i racje moralne, odmawiając tych cech przeciwnikom. Mobilizacja medialna i indoktrynacja powodują, że po każdej ze stron – mimo wzrostu sił opozycyjnych – utrzymuje się lojalność wobec władz, a nawet osobliwy, bo często bezkrytyczny konsensus społeczny. Zjawiska te wynikają z powszechnego przekonania, że w obliczu nagromadzonych problemów wojna daje szanse na usprawiedliwienie błędów i szkodliwych polityk, a także na powstrzymanie konkurentów w globalnej rywalizacji o zasoby i kontrolę, opartą na nowych technologiach cyfrowych.
Na tle zachodniego i rosyjskiego podejścia do wojny Chiny odróżniają się powściągliwością w rozważaniu ryzyka jej wszczęcia. Ich stanowisko wynika z konsekwentnego traktowania użycia siły jako ostatecznego środka przeciwko separatyzmowi i ingerencji zewnętrznej. Uznawanie Tajwanu jako części Chin i dążenie do zjednoczenia wyspy mieści się w strategii gróźb, ale i manewrów dyplomatycznych na drodze stopniowego i cierpliwego zbliżania się do celu. Podobnie stanowisko w sprawie Morza Południowochińskiego wywodzi suwerenność nad wyspami z długiego procesu historycznego i stanowi przejaw obrony terytorium i praw morskich, a nie ekspansję zewnętrzną. Zamiast przemocy Chiny stosują więc presję psychologiczną, rozwijanie argumentów prawnych i perswazję dyplomatyczną, towarzyszącą projektom gospodarczym i handlowym. Siłą chińskiej narracji jest strategiczna spójność, promowanie roli mocarstwa broniącego moralności i prawa, w duchu pokojowej harmonii i współistnienia.
Narracja Ukrainy i Izraela
Spośród państw mniejszych i zaangażowanych w wojnę należy jeszcze odnieść się do narracji izraelskiej i ukraińskiej. Opowieść izraelska opiera się na idei ciągłego zagrożenia egzystencjalnego. Zdolność do samoobrony jest imperatywem moralnym i politycznym, legitymizowanym przez pamięć o tragedii Holokaustu. Liczne wojny izraelsko-arabskie, doświadczenia zamachów terrorystycznych i ataków rakietowych uczyniły z pamięci Zagłady powracające doświadczenie. Powszechne i codzienne odczuwanie zagrożenia prowadzi do preferowania działań prewencyjnych, mających na celu jego wyeliminowanie, zanim dojdzie do oczywistych szkód i ofiar. Taka strategia dopuszcza całkowite zniszczenie wroga, nawet gdy koliduje ona z prawem humanitarnym. Atak z 7 października 2023 roku stał się fundamentem narracji moralnej w języku „kultury eksterminacji” (Paweł Mościcki, „Gaza. Rzecz o kulturze eksterminacji”, Kraków 2025).
Ideologizacja, a nawet swoista sakralizacja wojny z odwołaniem do granic Wielkiego Izraela powoduje, że w narracji izraelskiej dopuszczalna, a nawet konieczna staje się okupacja, a za nią inkorporacja terytoriów uwolnionych od wroga. Mało się o tym mówi, ale Izrael eksploatuje od lat bogactwa zdobyte w kolejnych wojnach z Arabami. Sprawuje kontrolę nad złożami gazu w Libanie i Strefie Gazy, zagospodarował grunty rolne na Zachodnim Brzegu, przejął zasoby wodne w Syrii.
Co najważniejsze, narracja izraelska cieszy się nie tylko szerokim poparciem społeczeństwa, ufnego w gwarancje dla życia i mienia ze strony państwa, ale znajduje także zrozumienie u największego sojusznika zewnętrznego, tj. w Stanach Zjednoczonych. Kolejne administracje w Waszyngtonie firmują izraelską niedopuszczalność bezbronności we wrogim otoczeniu, ale także prawnie i moralnie usprawiedliwiają praktyki eksterminacyjne wobec ludności palestyńskiej. Takie wsparcie wynika nie tylko z lobbingu diaspory żydowskiej w Ameryce, ale także ze skuteczności „hasbary” (wyjaśniania), czyli izraelskiej dyplomacji publicznej, skierowanej na agendy rządowe, międzynarodowe media i grupy nacisku.
Narracja ukraińska wynika z połączenia ofiary rosyjskiej agresji i obrońcy demokratycznego świata, mimo że Ukraina ani wcześniej, ani tym bardziej obecnie nie grzeszy przywiązaniem do praktyk demokratycznych. Tym bardziej nie jest obrońcą Zachodu, gdyż zależy całkowicie od jego wsparcia i jest na utrzymaniu obcych sił. W tym stanowisku widać wyraźnie wpływ „mobilizacyjnego optymizmu”, a nawet chciejstwa i zawyżonych oczekiwań.
Władze ukraińskie sprytnie różnicują uzasadnienia swoich ról w wojnie z Rosją. Wobec Stanów Zjednoczonych przedstawiają się jako obrońca demokracji, wobec Europejczyków jako strażnik ich bezpieczeństwa, a wobec najbliższych sąsiadów jako bariera przed rozlaniem się rosyjskiego imperializmu i powrotu do zależności. Długotrwały opór wobec agresora ma budzić solidarność, powszechną empatię, a przede wszystkim mobilizować do udzielania kolejnych transz pomocy i stosowania sankcji wobec Rosji.
Tragedią narracji ukraińskiej jest traktowanie wojny jako środka gwarantującego przetrwanie państwa. W obliczu coraz większej destrukcji rodzi się jednak pytanie, czy ograniczenie, a nawet eliminowanie alternatywnych punktów widzenia nie prowadzi do pogłębiania katastrofy. Jak długo można utrzymać „optymizm mobilizacyjny”, gdy brak rozstrzygnięć na polu walki i narasta zmęczenie społeczeństwa pogarszającymi się warunkami egzystencji? Nie pomoże wzmacnianie kontroli nad debatą publiczną, gdy maleje wiarygodność przywództwa w obliczu skandali korupcyjnych. Utożsamianie wizerunku państwa z wizerunkiem przywódcy zawsze grozi narastaniem rozczarowań w kręgach rządzących i medialnych, gdy spada jego popularność jako głównego „świadka oporu” w społeczeństwie i za granicą.
Każda z zarysowanych w skrócie narracji wojennych pokazuje instrumentalizację wojny w realizacji interesów przywołanych państw. Dramat dzisiejszej odsłony dziejów polega na tym, że zarówno władze, jak i szerokie odłamy społeczeństw są przekonane, że nie mogą się obejść bez używania siły. Dopóki będą inwestować w swój potencjał militarny i doskonalić zarządzanie strachem, dopóty atrakcyjność wojen będzie rosła, niezależnie od ich niszczycielskich skutków.
„Apeluje do wszelkiej maści polityków i generałów, i pożal się Boże ekspertów, aby otworzyli swoje betonowe łby i zapamiętali, że są oni sługami narodu, którzy mają zapewnić społeczeństwu pokojowy rozwój i przetrwanie narodu! Polska – społeczeństwo i naród nie szuka wojny, lecz polscy politykierzy i generały, którzy swym rozwoju są na poziomie dowódcy plutonu, jak opryszki na wiejskiej zabawie, wydzierając się na wszystkie strony świata, że polska armia, pokona Rosję, wojny z nią szukają!” – napisał gen. Leon Komornicki, jeden z niewielu myślących rozsądnie.
Jego koledzy po fachu codziennie plotą bzdury, wymachują szabelką, wychodzą naprzeciw oczekiwaniom tabunowi nieodpowiedzialnych polityków, na czele których stoi Donald Tusk. Jeśli ktoś w 2023 roku miał nadzieję, że po szaleństwach rządów Mateusza Morawieckiego i PiS-u, zapanuje zdrowy rozsądek, a polityka zagraniczna, w tym polityka wobec wojny na Ukrainie – zracjonalizuje się, ten się srodze zawiódł.
Donald Tusk wszedł właśnie na wysokie obroty agresywnej retoryki wojennej, straszy codziennie swój naród wojną, rzuca gromy na „wrogów”, którzy nie są skłonni podzielać jego histerii. Najpierw zastraszył swoich koalicjantów zapowiadając już na początku istnienia tej koalicji, że wypali gorącym żelazem tych, którzy poddadzą w wątpliwość politykę bezkrytycznego stania po stronie Ukrainy do końca. No i zastraszył, czego przykładem jest degradacja PSL-u, kiedyś partii rozsądku i umiaru, a obecnie ustami swojego lidera wpisującej się w chór najbardziej skrajnych podżegaczy wojennych. Ale tego było Tuskowi za mało – zabrał się za opozycję. Uznaje ją za zdrajców i zagrożenie dla bezpieczeństwa Polski, grozi, żeby nie ważyła się „szczuć na Unię Europejską”. Posunął się nawet do tego, że powołał się na raport CIA, w którym ponoć ostrzegano Polskę przed zbliżającymi się rosyjskimi prowokacjami, a nawet atakiem. Okazało się szybko, że nikt tego raportu nie czytał i nie zna – łącznie z szefem MON.
Nawet propisowski i rusofobiczny portal wpolityce musiał zauważyć: „To już kolejne takie przypadki, kiedy Tusk straszy wojną. Przypomnijmy także, że szef rządu już w kwietniu udzielił wywiadu m.in. brytyjskiemu „Financial Times”, w którym podważał sojusz polsko-amerykański, współpracę w ramach NATO i straszył atakiem ze strony Rosji, przekonując, że może zaatakować członka NATO w perspektywie „raczej miesięcy niż lat”. Czemu to wszystko ma służyć? Są dwie wersje odpowiedzi. Jedna – „racjonalna”. Donald Tusk, podobnie jak liderzy Unii Europejskiej, cynicznie wykorzystują wojnę na Ukrainie do ratowania projektu integracji europejskiej w kierunku budowy w trybie przyspieszonym superpaństwa. Paramafijne metody rządów Ursuli von der Leyen są aż nadto widoczne. To ona i skupiona wokół niej kamaryla podżegaczy wojennych – zarządzą strachem i przy okazji realizuje swoje utopijne projekty. Jest też drugie wytłumaczenie – Donald Tusk jest w stanie psychicznej zapaści, boi się utraty władzy, i jest gotów na wszystko, aby temu zapobiec. Histeria wojenna może być wstępem do wprowadzenia stanu wyjątkowego i odłożenia wyborów. Obojętnie która z tych wersji jest bliższa prawdy – jako naród znaleźliśmy się w krytycznej sytuacji.
Jan Engelgard fot. KPRM (profil fb) Myśl Polska, nr 39-40 (26.09-4.10.2026)
