Jakto… Izrael z Takimi milionami na pewno przyjmie….
—————————
—————————
————————————–
————————–
Endgame. MEM-y IV.
Archiwa tagu: Ukraina
Trump żąda zmiany prezydenta Ukrainy
Trump żąda zmiany prezydenta Ukrainy
Cyprian Gąsiorowski ndz., 11/10/2026 zmianynaziemi/trump-zada-zmiany-prezydenta-ukrainy
W sobotę 10 października 2026 roku prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump ostro skrytykował prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, twierdząc, że wielokrotnie miał on szansę zakończyć wojnę z Rosją, lecz z tych okazji nie skorzystał. Wypowiedź padła przed Białym Domem podczas rozmowy z dziennikarzami, dzień po ogłoszeniu przez Trumpa porozumienia z rosyjskim prezydentem Władimirem Putinem w sprawie dostaw rosyjskiego oleju napędowego na rynki światowe.
Video URL
https://zmianynaziemi.pl/media/oembed?url=https%3A//www.youtube.com/watch%3Fv%3DuPJCz6ML9aY&max_width=800&max_height=600&hash=xxupIOLboN5VfnaGgiDekgrk8adx0oNXhahLH-yjH0I
Trump stwierdził: „Sugeruję, żeby znaleźli nowego przywódcę, który będzie w stanie zawrzeć porozumienie, ponieważ mógł zawrzeć wiele umów, a z jakiegoś powodu nigdy tego nie robi”. Dodał, że nadszedł czas, aby Ukraina wybrała nowego prezydenta. Amerykański lider argumentował, że pod rządami Zełenskiego Ukraina straciła 30 procent terytorium, a liczba ofiar i osób przemieszczonych sięgała według niego ponad miliona osób po obu stronach oraz łącznie ponad dwóch milionów zabitych. Podkreślił, że wojna nigdy nie powinna była się rozpocząć i że gdyby sprawował urząd prezydenta w 2022 roku, konflikt nie wybuchłby z powodu niekompetencji.
Trump mocno skrytykował ukraińskie ataki na rosyjskie rafinerie. Powiedział, że ostrzegał Kijów: „Możecie robić z Rosją, co chcecie. Nie atakujcie tych rafinerii, bo to problem dla całego świata”. Dodał: „On lepiej niech, do cholery, przestanie”. Amerykański prezydent obarczył Zełenskiego odpowiedzialnością za wysokie ceny oleju napędowego w USA, pomijając lub bagatelizując wpływ trwającej wojny z Iranem na globalne rynki energetyczne. Według danych AAA średnia cena diesla w USA wynosiła w tym okresie około 6,28 dolara za galon.
Porozumienie z Putinem, ogłoszone w piątek 9 października, przewiduje natychmiastowe dostawy ponad 300 tysięcy ton rosyjskiego oleju napędowego na rynek amerykański i światowy, kolejne 500 tysięcy ton w listopadzie oraz milion ton bezpośrednio po tym terminie. Dodatkowo, w zależności od stanu rosyjskich rafinerii uszkodzonych przez ukraińskie ataki, może dojść do dostawy kolejnych trzech milionów ton. Łącznie mowa o około 4,8 miliona ton. Departament Skarbu USA wydał tymczasową licencję zawieszającą sankcje na rosyjski diesel do 7 kwietnia 2027 roku, choć inne restrykcje wobec rosyjskich aktywów pozostają w mocy.
Trump podkreślał, że dzięki tej umowie oraz amerykańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz ceny paliw spadną bardzo szybko. Putin potwierdził gotowość Rosji do dostaw ropy i produktów naftowych. Umowa stanowi odejście od polityki presji na Moskwę i jest postrzegana jako próba obniżenia cen przed listopadowymi wyborami śródokresowymi w USA, gdy koszty energii pozostają wrażliwym tematem dla wyborców, w tym rolników i kierowców ciężarówek.
Zełenski nazwał porozumienie prezentem dla Putina i inwestycją w wojnę, którą trzeba zakończyć, a nie przedłużać. Wskazywał, że Rosja odpłaci się dalszym terrorem – w dniu wypowiedzi Trumpa rosyjskie ataki zabiły co najmniej 20 osób w regionie zaporoskim. Ukraińska delegacja skróciła wizytę w USA. Minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha bronił Zełenskiego, stwierdzając, że ma on poparcie ukraińskiego narodu, który ma prawo sam decydować o swoim przywódcy.
Image
Niezależne szacunki wskazują, że Rosja kontroluje około 20 procent terytorium Ukrainy, a nie 30 procent, jak podał Trump. Dane o ofiarach są trudne do zweryfikowania i często zawyżane przez obie strony; brytyjskie źródła wojskowe mówiły o około pół miliona zabitych rosyjskich żołnierzy, bez precyzyjnych danych dla Ukrainy. Front pozostaje w dużej mierze w impasie od pełnoskalowej inwazji Rosji w lutym 2022 roku, a obie strony prowadzą intensywną wojnę powietrzną – Ukraina atakuje rosyjską infrastrukturę energetyczną, by ograniczyć wpływy finansujące armię, a Rosja odpowiada atakami na ukraińskie miasta i energetykę.
Rosyjscy oficjele, w tym specjalny wysłannik Kiriłł Dmitrijew, pozytywnie przyjęli słowa Trumpa, twierdząc, że dołącza on do osób uważających, że Ukraina potrzebuje przywództwa skupionego na pokoju. Europejscy sojusznicy Kijowa wyrazili zaniepokojenie umową na diesel i potwierdzili przywiązanie do sankcji. W tle pozostają wcześniejsze próby dyplomacji, w tym spotkania wysłanników Trumpa z ukraińskimi przedstawicielami oraz wcześniejsze napięcia między Waszyngtonem a Kijowem.
Wypowiedzi Trumpa podkreślają jego priorytet, jakim jest obniżenie kosztów energii dla Amerykanów kosztem dalszej izolacji Rosji. Dla Ukrainy, która od ponad czterech lat broni się przed inwazją, oznacza to sygnał o zmianie amerykańskiego podejścia i rosnącej presji na ustępstwa. Podważa to narrację o jednolitym wsparciu Zachodu i rodzi pytania o przyszłość pomocy wojskowej oraz możliwości zakończenia konfliktu na warunkach akceptowalnych dla Kijowa. Sytuacja energetyczna, z cenami ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę, pozostaje powiązana zarówno z wojną ukraińską, jak i szerszymi napięciami na Bliskim Wschodzie, co komplikuje kalkulacje polityczne w Waszyngtonie przed wyborami.
Video URL
https://zmianynaziemi.pl/media/oembed?url=https%3A//www.youtube.com/watch%3Fv%3DlnETloaPu_c&max_width=800&max_height=600&hash=h8R0_zORt98pGOhCdiVvuiEtr-qro2-W90p3qEiYYpw
Źródła:
https://www.foxnews.com/politics/trump-calls-ukraine-repl…
https://www.cnbc.com/2026/10/10/trump-says-ukraine-should…
Pęknięcie przeradza się w z[a]łamanie: Ukraińska delegacja wściekła po dekrecie Donalda dotyczącym importu rosyjskiego diesla
Pęknięcie przeradza się w złamanie: Ukraińska delegacja wściekła po dekrecie Donalda dotyczącym importu rosyjskiego diesla
…czyli jak Diesel Don rozwiał marzenia naddnieprzańskiego krasnoluda
Symplicjusz simplicius/rift-turns-to-fracture-ukrainian
Katastrofa dotknęła stosunki ukraińsko-amerykańskie w momencie, który miał być punktem zwrotnym w wysiłkach pokojowych na rzecz zakończenia wojny. Właśnie gdy delegacja wysłana przez Zełenskiego wylądowała w Miami na prywatnym spotkaniu z szefami Trumpa, Kushnerem i Witkoffem, sam ojciec chrzestny ogłosił szokujące oświadczenie: zakaz importu rosyjskiego oleju napędowego zostanie zniesiony.
Powodem, dla którego Zełenski zgrzytał złotymi trzonowcami, była odmowa przywódcy Ukrainy, by zastosować się do żądań Donalda, by wstrzymać ataki na rosyjskie złoża naftowe, przynajmniej według Axios:
Axios: Trump zawarł z Rosją umowę na olej napędowy po tym, jak prezydent Zełenski zignorował pół tuzina próśb USA o zaprzestanie ataków na rosyjskie rafinerie ropy naftowej, powiedział amerykański urzędnik.
„Zełenski źle interpretuje sytuację. Kontynuując ataki na rafinerie, podważa dobrą wolę, którą zbudował z Trumpem w ciągu ostatnich sześciu miesięcy” – powiedział urzędnik.
Zełenski zaproponował przerwanie ataków, jeśli Rosja wstrzyma ataki na ukraińskie elektrownie. Trump jednak chciał, aby Ukraina zaprzestała ataków jednostronnie, obwiniając strajki za wysokie ceny gazu w USA i argumentując, że nie są one równoznaczne z rosyjskimi atakami na ukraińską sieć energetyczną.
Uzasadnienie obnaża ohydną grę dwulicowości: niepowodzenia Trumpa w Iranie doprowadziły do problemów gospodarczych w USA, które obecnie zagrażają wyborom uzupełniającym. Aby odkupić jedną głupotę, Trump jest zmuszony spalić mosty w Kijowie – bez żadnej gry słów – po raz kolejny obnażając nieprzewidywalną i nieszczerą amerykańską politykę zagraniczną, na którą żaden kraj na świecie nie może liczyć.
To są wybory uzupełniające, głupcze
Po co marnować tyle dobrej woli wobec Kijowa przez dziewięć dni z dieslem? Bo to ceny paliw wpływają na wynik głosowania. Ekonomiści polityczni Goldmana, Alec Phillips i Abhay Duggirala, napisali w swoim najnowszym wydaniu „US Election Monitor”, że „ceny benzyny i demokratyczne głosy w wyborach powszechnych zmieniały się w tym roku równolegle– przewaga Demokratów stopniowo rosła po gwałtownym wzroście cen benzyny na początku wojny z Iranem”.Demokraci prowadzą obecnie w wyborach powszechnych średnio o 8,9 punktu procentowego, a „inflacja i gospodarka zajmują najwyższe pozycje wśród wyborców, a ogólny poziom poparcia dla Trumpa w obu tych kwestiach jest zdecydowanie negatywny”.
Z powrotem w palmowym Miami, rozmowa między borgatami stała się burzliwa, gdy wiadomości „zaskoczyły” poruczników Zełenskiego, którzy mieli mdłości jak po zjedzeniu kiepskiej porcji gabagoolu, czyli ryby gefilte:
Co gorsza, według powyższego raportu Kushner i Witkoff próbowali wymusić na załodze Z groźby zaprzestania wszelkiej wymiany informacji wywiadowczych, co mogłoby sparaliżować możliwości Ukrainy w zakresie ataków na rosyjskie złoża naftowe.
Mark Ames@ MarkAmesExiledMarkAmesExiled
—————————————-
Dla tych, którzy się zastanawiają dlaczego: nie chodzi o to, że ukraińskie drony potrzebują współrzędnych GPS rosyjskich rafinerii – to jest prostsze. Chodzi o to, że potrzebują śledzenia w czasie rzeczywistym aktywnych rosyjskich radarów satelitarnych, aby wyznaczyć idealną trasę lotu, która ominie zasięg radarów.
Po zachwycie nad rozmiarami mosiężnych bilardów zespołu Kushnera, Ukraińcy podobno uciekli, a ich związek legł w gruzach:
Urzędnik dodał, że drużyna ukraińska skróciła swoją podróż zamiast odbyć drugą rundę rozmów w sobotę.
Zełenski natychmiast przeszedł do ofensywy, po raz pierwszy otwarcie krytykując Trumpa za jego „słabość” wobec Rosji:
Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUaZelenskyyUa
============================
Jak podają źródła, serwisy śledzące już śledzą pierwsze rosyjskie transporty oleju napędowego z „floty cieni” do Ameryki kontynentalnej:
Biorąc pod uwagę, że statek przepłynął już cały Ocean Atlantycki, jasne jest – jeśli powyższe informacje są prawdziwe – że umowa była przygotowywana od jakiegoś czasu. Niektórzy twierdzą jednak, że w tym tankowcu nie ma oleju napędowego, a raczej nawóz, na który już udzielono zgody.
Podobnie jak Trumpa, Putina również można oskarżyć o niezręczne wycofywanie się, ale przypuszczam, że wszystko to ma swoje uzasadnienie, skoro chodzi o wciśnięcie Ukrainy w rozwijające się stosunki amerykańsko-rosyjskie.
Ostatecznie jednak nowa umowa wydaje się być raczej chwytem medialnym i publiczną krytyką Zełenskiego w imieniu Trumpa niż czymkolwiek innym. Całkowita ilość importowanego oleju napędowego stanowi niewielki ułamek zapotrzebowania USA i, przynajmniej według ekspertów, nie wpłynie znacząco na ceny na stacjach benzynowych.
Najprawdopodobniej umowa jest po prostu kolejnym impulsywnym odruchem Trumpa, wynikającym bardziej z jego ego niż z narastającej frustracji z powodu własnych porażek w wojnie z Iranem i nieposłuszeństwa ze strony nikczemnego podwładnego Zełenskiego.
Teraz Trump naprawdę nadepnął Zełenskiemu na odcisk, otwarcie wzywając Ukrainę do wyboru nowego prezydenta, co najwyraźniej oznacza ostateczne zerwanie dotychczasowych relacji z szefową Bankową:
Obwinianie Zełenskiego za trudności, jakich doświadczają obecnie amerykańscy „rolnicy i hodowcy”, to nowy poziom ułomności kulawego Dona — wszystko, byle tylko odwrócić uwagę od irańskiego bagna.
Co ciekawsze, w powyższym klipie Trump najwyraźniej stawia szefowi z Kijowa ultimatum: „Lepiej, żeby przestał”. Nieustępliwy Zełenski już zadeklarował zamiar kontynuowania ataków na rosyjskie rafinerie, więc możemy spodziewać się jedynie kulminacyjnego starcia między dwoma byłymi „partnerami” w niedalekiej przyszłości.
W tym miejscu Zełenski błaga USA, aby zamknęły rosyjską gospodarkę i pozwoliły Ukrainie korzystać z technologii Starlink głęboko na terytorium Rosji, aby mogła kontrolować rosyjskie niebo, tak jak „Izrael robił to nad Iranem”:
Zamiast rozszerzenia działalności o Starlink, może zostać całkowicie odcięty od wymiany informacji wywiadowczych ze Stanami Zjednoczonymi, jeśli nowicjusz Bankova nadal będzie przyćmiewał swojego byłego szefa.
Teraz cała uwaga skupia się na tym, jak długo bezbronna Ukraina, mająca coraz mniej opcji i coraz węższe grono przyjaciół, będzie w stanie przeciwstawić się zimowej kampanii ataków na infrastrukturę ze strony Rosji.
Od zeszłego tygodnia sytuacja w Kijowie zaczęła wyglądać coraz gorzej, z codziennymi przerwami w dostawie prądu i usług, a prognozy wskazują na jeszcze gorsze warunki. Różni ukraińscy eksperci oceniają sytuację:
Dyrektor Centrum Badań Energetycznych Ukrainy przedstawia prawdopodobny plan Rosji na zimę:
Rosja skoncentruje swoje zimowe strajki na stacjach wysokiego napięcia i węzłach dystrybucyjnych, aby odciąć dopływ prądu do Kijowa, oświadczył Aleksandr Charczenko, dyrektor Centrum Badań Energetycznych.
Według niego Kijów i Odessa są szczególnie narażone ze względu na zależność od zewnętrznych dostawców energii elektrycznej. W szczytowym okresie Kijów zużywa do 15% całkowitej energii elektrycznej w kraju.
Kliczko i inne kluczowe postacie wzywają ludzi, aby zaczęli opuszczać stolicę, ponieważ służba cywilna się załamuje:
Mieszkańcy Kijowa i innych miast powinni przygotować się na najgorszy scenariusz i rozważyć wyprowadzkę z miasta, wynajęcie mieszkania na przedmieściach lub zamieszkanie z rodzicami ze względu na potencjalne problemy z podstawowymi mediami – powiedział wolontariusz Taras Chmut.
Oficjalny urząd energetyczny Ukrenergo ogłasza zniszczenie obiektów:
Największy zakład metalurgiczny na Ukrainie został zamknięty po atakach:
Największy zakład metalurgiczny Ukrainy, „ArcelorMittal”, ogłasza całkowite wstrzymanie produkcji i konserwacji swoich obiektów po czterech atakach.
▪️Powodem wstrzymania są cztery ataki rakietowe, w wyniku których zginęło 6 pracowników, ponad 18 zostało rannych, a główna produkcja metalurgiczna została wstrzymana.
▪️Proces całkowitego wstrzymania produkcji potrwa około 2 miesięcy. Firma planuje wznowić działalność po zakończeniu wojny.
➖„Według naszej obecnej oceny, bezpieczna praca jest niemożliwa, dopóki trwa wojna” – powiedział Mauro Longobardo, dyrektor generalny firmy.
W obliczu tych wszystkich wydarzeń, po ponurych wydarzeniach tego dnia, Zełenski znalazł pocieszenie w ramionach swoich europejskich wybawców, a następnie natychmiast wycofał się na rozmowy z czołowymi przywódcami i współpracownikami, którzy oferowali mu pocieszenie w formie kolejnych pustych słów.
Jedno staje się coraz bardziej oczywiste: wojna irańska w pełni wpisała się w globalny polikryzys, stając się własnym, powiązanym teatrem działań narastającej „wojny światowej” Wschodu z Zachodem. Działania Iranu mające na celu przeciąganie kryzysu w cieśninie Ormuz będą teraz coraz bardziej wpływać na rozwiązanie wszystkich innych teatrów działań, w miarę jak gospodarka światowa będzie pod coraz większym obciążeniem, co ostatecznie da Iranowi większą siłę nacisku niż kiedykolwiek wcześniej. Widzimy to już teraz, nawet w chwili pisania tego tekstu, gdy ataki Huti uderzają w Arabię Saudyjską, a Iran rozszerza swoją strefę blokady, aby rozpocząć ataki na statki znajdujące się znacznie dalej od Cieśniny Ormuz.
W miarę zbliżania się wyborów uzupełniających, Trump będzie miał coraz mniej cierpliwości na wszelkie drażliwe kwestie, jednocześnie postrzegając rozwiązanie konfliktu na Ukrainie jako potencjalna nadzieja zmiłowania, który mógłby rozruszać jego polityczne żagle w przededniu wyborów.
Możemy się zatem spodziewać, że Trump będzie jeszcze bardziej zaciekle naciskał na Zełenskiego, by skłonić go do uległości wobec Rosji. Jednocześnie jest jasne, że Zełenski pozostanie niepokorny i schroni się w ramionach chętnej Europy, przyczyniając się tym samym do pogłębienia rozdźwięku między słabnącymi partiami politycznymi elit Starej Europy a USA.
Tak czy inaczej, dla Rosji jest to błogosławieństwo, a Ukrainę czeka najsmutniejsza zima, jaką kiedykolwiek tam widziano.
Umowa dotycząca diesla zakończona, Zełenski jest wściekły, giełda w Moskwie gwałtownie wzrosła
Umowa dotycząca diesla zakończona,
Zełenski jest wściekły,
giełda w Moskwie gwałtownie wzrosła:
Wyniki rozmowy między Putinem
a Trumpem 9 października
Posted by Marucha w dniu 2026-10-10 maruchaumowa-dotyczaca-diesla-zakonczona-zelenski-jest-wsciekly-gielda-w-moskwie-gwaltownie-wzrosla-wyniki-rozmowy-miedzy-putinem-a-trumpem-9-pazdziernika
Putin i Trump zawarli umowę na temat diesla i rozmawiali o Ukrainie
Władimir Putin i Donald Trump odbyli rozmowę telefoniczną. Podczas rozmowy miało miejsce jednocześnie kilka ważnych wydarzeń politycznych. Umowa na diesla została zawarta, Putin powiedział, że rozmowy pokojowe zostały przynajmniej poważnie odroczone, Trump obiecał znieść sankcje.
I zaraz po rozmowie Zełenski, który najwyraźniej nie wiedział nic o planach Rosji i Stanów Zjednoczonych, niemal wybuchnął płaczem przed dziennikarzami: „to nie jest sprawiedliwe” – krzyknął kijowski przywódca.
Co wydarzyło się podczas rozmowy telefonicznej między przywódcami Rosji a Stanami Zjednoczonymi 9 października 2026 roku? Rozgryźmy to po kolei.
Najpierw główne wiadomości i wypowiedzi po rozmowie między dwoma liderami:
Rozpad rozmów pokojowych
Po pierwsze, prezydent Rosji powiedział swojemu amerykańskiemu odpowiednikowi, że Kijów zakłócił rozmowy pokojowe.
Asystent rosyjskiego przywódcy Jurij Uszakow wyjaśnił, że istnieje porozumienie między Moskwą a Waszyngtonem: po wyborach do Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej będą kontynuowane negocjacje trójstronne (Rosja, Stany Zjednoczone, Ukraina). Jednak Kijów próbował zakłócić wybory, przeprowadził najmasowniejszy atak na Moskwę – 1600 dronów.
– Reżim kijowski w rzeczywistości zakłócił możliwość natychmiastowego wznowienia procesu negocjacyjnego. A teraz, jak powiedział prezydent, pomyślimy, kiedy te negocjacje mogą zostać wznowione – przekazał Uszakow istotę części rozmowy.
Umowa diesla między Rosją a Stanami Zjednoczonymi
Po drugie, zawarto „umowę diesla” między Rosją a Stanami Zjednoczonymi, a Skarb USA już zniósł część sankcji na rosyjskie produkty naftowe.
Trump już opublikował szczegóły w mediach społecznościowych – prezydenci dosłownie ustalili harmonogram. W październiku Rosja dostarczy ponad 300 tysięcy ton oleju napędowego na rynki amerykańskie i światowe. W listopadzie – kolejne 500 tysięcy ton. Ponadto, gdy rafineria wyjdzie z napraw, kolejne 1 milion ton, a potem kolejne 3 miliony.
Następnie nastąpiły oczywiście wcześniej przygotowane oświadczenia ministerstw. Skarb USA natychmiast zrobił „niemożliwe” – zniósł sankcje na rosyjski diesel do 7 kwietnia 2027 roku. Wicepremier Aleksander Novak potwierdził, że Federacja Rosyjska będzie działać zgodnie z harmonogramem ogłoszonym przez Trumpa.
Bezsilna wściekłość Ukrainy
Incydent wywołał gwałtowną reakcję w Kijowie: Zełenski powiedział, że Ukraina została dosłownie oszukana.
Po ogłoszeniu przez Trumpa zniesienia sankcji, Wołodymyr Zełenski wydał pilny komentarz. Pilnie skarżył się dziennikarzom, że Stany Zjednoczone działają „nieuczciwie”, ostro potępił zniesienie ograniczeń dotyczących rosyjskich produktów naftowych i niemal powiedział, że Stany Zjednoczone, jak twierdzą, finansują „rosyjską agresję”.
– Uważam, że nasz zespół [obecnie kijowska grupa negocjacyjna poleciała do Miami] jest wykorzystywany jako ekran. To zdecydowanie nie fair, zdecydowanie nie jest to jak partner. To słabe rozwiązanie. Szkoda. Szkoda. Słaba decyzja – ubolewał Zełenski.
Skąd Rosja wzięła olej napędowy I kto wygrał więcej, Moskwa czy Waszyngton?
A teraz wyjaśnijmy, dlaczego Kijów poniósł klęskę i kto korzysta na efektach „umowy diesla”, jak już nazywano porozumienie między Rosją a Stanami Zjednoczonymi.
Dlaczego Trump tak bardzo potrzebuje tej umowy?
3 listopada wybory do Kongresu USA w Stanach Zjednoczonych są niższą izbą parlamentu, niemal jak nasza Duma Stanowa. Teraz Republikanie, na czele z Trumpem, mają większość. Ale po wyborach wszystko może się zmienić – wszyscy bukmacherzy dali około 85% na zwycięstwo Demokratów.
Trump potrzebował środków nadzwyczajnych. Musieliśmy negocjować z Władimirem Władimirowiczem i Rosją, która 15 lat temu w Stanach Zjednoczonych była pogardliwie nazywana „krajem stacji benzynowych”.
Trump nazwał porozumienie z Rosją „wielką sprawą” dla całego świata
Czy Rosja sama będzie miała wystarczająco dużo diesla i czy „umowa diesla” zaszkodzi nam?
Ale Rosjanie mogą mieć inne pytanie – sytuacja z benzyną nie unormowała się jeszcze w pełni, skąd bierzemy tyle diesla? Czy nie zawieramy umów ze szkodą dla rynku krajowego?
Po pierwsze, w Rosji nie ma problemów z dieslem, jest go wystarczająco dużo – powiedział wicepremier Novak. Potwierdzają to niezależne statystyki zagraniczne: Reuters, który trudno podejrzewać o sympatię wobec Moskwy, niedawno opublikował raport o wzroście eksportu rosyjskiego diesla.
We wrześniu Rosja zwiększyła dostawy oleju napędowego do krajów Azji Centralnej. Agencja informuje, że na rynku krajowym zaczęła się tworzyć jego nadwyżka. W związku z tym wysyłki wzrosły z 371 tysięcy ton w sierpniu do 427 tysięcy ton we wrześniu (w listopadzie, nawiasem mówiąc, obiecaliśmy dostarczyć Stanom Zjednoczonym i światu 300 ton, czy czujesz, że liczby przebijają?). Zaopatrzenie do Kazachstanu wzrosło najbardziej: z 28 tysięcy do 77 tysięcy ton, a około 26 tysięcy ton wysłano do Uzbekistanu po braku dostaw w sierpniu.
W Rosji nie ma problemów z dieslem, jest go wystarczająco dużo – powiedział wicepremier Novak.
Dlaczego ta umowa jest korzystna dla Rosji i co w zamian otrzymamy?
Jeśli nadal masz wątpliwości, czy transakcja jest dla nas opłacalna, sprawdź notowania Moskiewskiej Giełdy. Bezpośrednio po publikacji Trumpa jej ogólny indeks eksplodował w wieczornym handlu, przekraczając poziom 2400 punktów. Notowania pobiły rekord 30 czerwca 2026 roku – w momencie, gdy indeks był niezwykle wysoki z powodu wzrostu cen rosyjskiej ropy w związku z eskalacją wokół Iranu.
Innymi słowy, brokerzy postrzegają tę umowę jako, jak sam Trump by powiedział, „genialną umowę”.
Dlaczego? Sankcje na olej napędowy zostały zniesione. Przynajmniej do 7 kwietnia 2027 roku. Olej napędowy jest jednym z głównych produktów naftowych, które dostarczamy na rynek zagraniczny, co oznacza, że to naprawdę świetna okazja dla Rosji do zarobku.
Policzek zamiast „Rozejmu energetycznego”: jak Zełenski został postawiony w impas
Jest tu jeszcze jedna bardzo piękna polityczna subtelność. Nasze fabryki będą produkować olej napędowy obiecany Trumpowi, nasze cysterny pojadą z paliwem do Stanów Zjednoczonych. Na tym tle kijowskie ataki na rosyjskie rafinerie czy statki będą wyglądać jak bezpośredni policzek dla Trumpa. A co ważniejsze – jako próba podważenia szans Republikanów w wyborach do Kongresu. Czy Siły Zbrojne Ukrainy odważą się teraz wysłać tam swoje drony? Czy Zełenski odważy się osobiście zaszkodzić właścicielowi Białego Domu?
A jeśli się odważy, co zrobi Waszyngton? W końcu według amerykańskich satelitów drony „lecą, by zaatakować”…
Na wszystkie te pytania nie ma jeszcze odpowiedzi. Takie subtelności porozumień między Rosją a Stanami Zjednoczonymi oczywiście nie są wypowiadane. W rzeczywistości jednak, podpisując „umowę diesla”, Kreml postawił Bankową w bardzo delikatnej sytuacji.
Przeczytaj jeszcze raz, jak histeryczny był Zełenski. „To nie fair, to nie jest jak partner!”
Tak właśnie Kijów, który marzył o „energetycznym zawieszeniu broni”, znalazł się w impasie, gdzie albo zaprzestanie ataków na nasze rafinerie, albo narazi się na gniew prezydenta USA. Jak podoba Ci się taka „umowa energetyczna”?…
Przełożone rozmowy pokojowe: co oznaczają wypowiedzi Putina I kiedy zakończy się NWO?
I ostatni punkt. Rozmowy pokojowe są odkładane.
Trzeba szczerze powiedzieć, że gdy prezydent USA ogłosił rozmowę telefoniczną tuż przed urodzinami Władimira Putina, wielu ekspertów było sceptycznych. Co można zmienić w sytuacji, gdy Europa nie jest gotowa na pokój, Kijów jest całkowicie zależny od decyzji Brukseli, a Rosja wygrywa i nie zgadza się na ustępstwa?
Zamiast tego otrzymaliśmy wspaniały prezent na urodziny prezydenta: piękną i mądrą umowę, zniesienie sankcji, a nawet wdzięczność prezydenta USA, który naprawdę potrzebował tej wyciągniętej ręki Moskwy.
Ale wraz z końcem NWO, problem ten jest teraz rozwiązywany na polu bitwy. Właśnie o tym wspomniał Władimir Putin w rozmowie z Trumpem. Przejdźmy do historii Jurija Uszakowa:
– Podczas rozmowy Władimir Putin podkreślił, że pragnienie Kijowa, by powstrzymać ofensywę rosyjskich wojsk wzdłuż całej linii kontaktu uderzeniami głęboko w nasz kraj, nie ma żadnych perspektyw. Nasze siły zbrojne mają pełną inicjatywę i idą naprzód z pewnością siebie. Jednocześnie Władimir Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i założeń specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione…
Rosja ma ogromną przewagę w atakach dalekiego zasięgu – drony odrzutowe, których Kijów nie posiada, a w tym wyścigu wyprzedziliśmy całe NATO (więcej szczegółów tutaj). I wykorzystujemy ją w pełni: Kijów jest odłączony od energii, mosty są „łamane”, a wraz z nimi systematycznie rozpada się kręgosłup logistyki Sił Zbrojnych Ukrainy. Deputowani Rady Najwyższej po raz pierwszy zaczęli mówić o czasie, by ustąpić Moskwie.
A teraz jest dopiero początek października!
Kijów i Europa, otwierając wiosną „Puszkę Pandory”, rozpoczynając kampanię dalekosiężnych uderzeń, kompletnie się pomylili. Gospodarka Ukrainy, która utrzymywała się z transz z Europy, może teraz w nadchodzących miesiącach definitywnie się załamać, pomimo ewentualnych wielomiliardowych zastrzyków. Nastąpi upadek wraz z jakimkolwiek „normalnym życiem” na Ukrainie. A kraj będzie na skraju ostatecznego upadku.
Dlatego po kolejnych atakach Kijowa, po próbie zakłócenia wyborów, rozmowy zostały odłożone na bok. Stało się jasne, że Kijów (i Bruksela) jeszcze nie zgodzili się przyznać, że są na krawędzi katastrofy. A Moskwa jest gotowa czekać, aż wróg uświadomi sobie głębię ekonomicznej przepaści, na dno której tak nieuchronnie leci.
Tak więc kwestia zakończenia NWO przy stole negocjacyjnym może zostać poruszona za kilka miesięcy – zimą lub wczesną wiosną. A Trump będzie nosił laury rzrecznika pokoju – ponieważ Kijów zgodzi się na niemal wszystko, by ocalić państwo.
Tymczasem trochę uzupełnimy skarbonkę, będziemy współpracować z Trumpem i postawimy Zełenskiego w impasie. To efekt jednej dzisiejszej rozmowy telefonicznej.
Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i założeń specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione
Inne uderzające fakty z rozmowy między Putinem a Trumpem 9 października
– To już szósta rozmowa telefoniczna między Putinem a Trumpem od początku 2026 roku (i szesnasta od powrotu do Białego Domu). Rozmawialiśmy przez około półtorej godziny.
– Trump serdecznie pogratulował Putinowi urodzin. Prezydent USA chciał zadzwonić bezpośrednio do rosyjskiego przywódcy 7 października, ale z powodu napiętego harmonogramu i wizyty Putina na szczycie WNP w Turkmenistanie rozmowa musiała zostać przełożona. Amerykański przywódca zgodził się nawet przełożyć niektóre wydarzenia zaplanowane na 9 października.
– Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i zamierzeń tej specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione. Jesteśmy gotowi na dyplomację, ale tylko na warunkach, które doprowadzą do trwałego pokoju.
– Rozmawialiśmy o Iranie, Moskwa zaoferowała Waszyngtonowi swoje usługi mediacyjne w negocjacjach oraz opcje deeskalacji (tego samego dnia Putin spotkał się i rozmawiał z prezydentem Iranu Peseschkianem).
– Rozmowa była bardzo przyjazna, Trump pochwalił hokeistę Aleksandra Owieckina, Putin przekazał ciepłe słowa żonie Trumpa, Melanii.
„Ostatecznie nikt nie chciał się rozłączyć pierwszy,” dodał Uszakow. – Mając to na uwadze, mam nadzieję, że prezydent USA nie poczuje się na mnie urażony, jeśli zacytuję jego słowa. Że jest gotów kontynuować komunikację z Władimirem Putinem dziś, wieczorem, dziś, nocą i następnym dniem.
– Spotkanie Putina z Trumpem nie zostało jeszcze szczegółowo omawiane, ale szczyt APEC odbędzie się w listopadzie. „I w tym wydarzeniu, przynajmniej na ten moment, możemy powiedzieć, że wszyscy przywódcy, zarówno rosyjcy, jak i amerykańscy, są zainteresowani udziałem” – zasugerował Uszakow, odpowiadając na pytanie korespondenta KP Aleksandra Gamowa.
Trump zawarł układ z Putinem o handlu ropą – przez Zelenskiego?
Trump zawarł układ z Putinem przez Zelenskiego?
Ukraina nie posłuchała próśb USA
10.10.2026 nczas/trump-zawarl-uklad-z-putinem-przez-zelenskiego-ukraina-nie-posluchala-prosb-usa
Prezydent USA Donald Trump zawarł układ z rosyjskim przywódcą Władimirem Putinem w sprawie importu rosyjskiego paliwa, ponieważ Ukraina nie posłuchała próśb USA o zaprzestanie ataków na rafinerie – podał portal Axios, powołując się na amerykańskiego urzędnika.
Według cytowanego źródła, Zełenski miał zignorować sześć próśb ze strony Waszyngtonu, by zaprzestać ataków na rosyjskie rafinerie. Według Trumpa ataki te przyczyniły się do rekordowych cen oleju napędowego na amerykańskich stacjach.
Trump publicznie wzywał Ukrainę do zaprzestania ataków. Zełenski deklarował gotowość do tego, jeśli Rosja powstrzyma się od uderzeń na ukraińską infrastrukturę energetyczną. Według Axiosa jednak Waszyngton chciał jednostronnego zaprzestania uderzeń i nie uważał rosyjskich uderzeń za równoważne z ukraińskim ostrzałem rafinerii.
– Zełenski źle odczytuje sytuację. Kontynuując ataki na rafinerię, niweczy dobrą wolę, którą zyskał u Trumpa przez ostatnie sześć miesięcy – powiedział anonimowy oficjel z USA.
Trump ogłosił w piątek, że porozumiał się z Putinem w sprawie importu do USA i innych krajów łącznie niemal 5 tys. ton rosyjskiego oleju napędowego przez najbliższe kilka miesięcy. Oznacza to też zawieszenie sankcji na rosyjskie paliwo do kwietnia 2027 r.
Zełenski powiedział w rozmowie z Axiosem, że był otwarty na taki ruch, jeśli byłby częścią szerszego zawieszenia ataków na obiekty energetyczne.
Decyzja Trumpa wzbudziła szerokie oburzenie wśród polityków w Kongresie, który zaledwie we wrześniu przegłosował ustawę – podpisaną później przez Trumpa – nakładającą obowiązek wprowadzenia sankcji i dodatkowych ceł na państwa sprowadzające rosyjską ropę naftową, paliwa i gaz. Trump ma czas do 18 października, by zrealizować ten obowiązek, lub odstąpić od sankcji i ceł. Wówczas jednak musi złożyć Kongresowi uzasadnienie tej decyzji.
Część komentatorów twierdzi, że układ z Putinem jest nielegalny, bo łamie postanowienia ustawy z 2022 r. zakazującej importu rosyjskich paliw. Według tego prawa, aby znieść ten zakaz, Trump musi zaświadczyć, że wojna w Ukrainie się zakończyła…
Ukraina: To już koniec – część III (ostatnia)
\
Ukraina: To już koniec – część III (ostatnia)
 |
link do części 1 dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-i/
link do części 2 dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-ii/
Wojna na wyczerpanie
Pożar magazynu w rejonie Kijowa
Kolejnym aspektem konfliktu na Ukrainie, który często umykał uwadze i zrozumieniu zachodnich analityków, jest prawdziwa ‚istota’ putinowskiej specjalnej operacji wojskowej (SOW). Operacja ta zakłada realizację kilku głównych celów, przy czym nadrzędnym jest wyparcie NATO z Ukrainy i zapewnienie Rosji ‚neutralnego’ sąsiada, który nie stanowiłby zagrożenia ani dla samej Rosji, ani dla Rosjan zamieszkujących terytorium Ukrainy. Innymi słowy: Rosja dąży do demilitaryzacji i denazyfikacji Ukrainy.
Zachodni analitycy i elity polityczne nieustannie wskazują na to, że Rosja powoli posuwa się naprzód na froncie. Umyka im jednak istota sprawy. Owszem, Putin działa powoli i rozważnie, lecz konflikt ten jest wojną na wyczerpanie, której nie mierzy się zdobyczami terytorialnymi, lecz zdolnością jednej ze stron do zniszczenia potencjału bojowego przeciwnika. Jak opisywał to Clausewitz, chodzi tu o strategię polegającą na wyczerpaniu woli i zdolności przeciwnika do prowadzenia walki.
W wojnie na wyczerpanie o zwycięstwie strony decyduje to, ilu żołnierzy oraz ile broni i sprzętu przeciwnika zdoła ona zniszczyć – zwłaszcza w zestawieniu ze stosunkowo niewielkimi stratami własnymi. Innymi słowy: celem jest demilitaryzacja przeciwnika poprzez eliminację jego sił zbrojnych w skali znacznie przewyższającej własne straty. I biorąc pod uwagę to kryterium, specjalna operacja wojskowa okazała się spektakularnym sukcesem.
Przez cały okres konfliktu Rosja utrzymywała w zakresie strat ‚przewagę’ nad Ukrainą w stosunku 7:1, a nawet 10:1. Relacja ta odzwierciedla miażdżącą przewagę w sile ognia artyleryjskiego, jaką – co przyznają nawet zachodni obserwatorzy – Rosja wniosła do walki. Jak donosił serwis United24 w 2025 roku: „Rosja produkuje miesięcznie około 250 000 pocisków artyleryjskich, co daje rocznie około 3 milionów sztuk. W 2024 roku Rosja wystrzeliwała dziennie około 10 000 pocisków, podczas gdy strona ukraińska oddawała ich zaledwie 2000 – jak przekazał stacji CNN przedstawiciel europejskich służb wywiadowczych”.
Dysproporcja w liczbie ofiar znajduje również odzwierciedlenie w regularnych wymianach ciał poległych żołnierzy. W ostatnich latach stosunek liczby poległych Ukraińców do poległych Rosjan przekazywanych w ramach wymiany między stronami wynosił 34:1, a ostatnio nawet 36:1. Na przykład w lutym 2026 roku Rosja przekazała ciała 1000 ukraińskich żołnierzy, a w zamian Ukraina oddała ciała 35 poległych żołnierzy rosyjskich. W styczniu, w ramach podobnej wymiany, przekazano szczątki 1000 Ukraińców i 36 Rosjan.
Zdjęcie opublikowane 29 stycznia 2026 roku przez Centrum Koordynacyjne ds. Traktowania Jeńców Wojennych. Dwóch pracowników Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża idzie drogą podczas procesu repatriacji
Cztery lata tak zaciętej wojny na wyczerpanie doprowadziły do niemal całkowitego zniszczenia potencjału bojowego Ukrainy. Choć Kijów odmawia podania liczby ofiar, niezależni analitycy szacują, że Ukraina poniosła straty sięgające nawet 3 milionów ludzi.
Magazyn „Military Watch Magazine” z siedzibą w Korei Południowej podał w 2025 roku, że Ukraina straciła już 1,7 miliona żołnierzy, a tempo tych strat rośnie: „Według dostępnych danych w 2022 roku zginęło lub zaginęło 118 500 żołnierzy, w 2023 roku – 405 400, w 2024 roku – 595 000, a w samym tylko 2025 roku (do tej pory) – 621 000. Potwierdza to narastające od ponad trzech lat sygnały, że skala strat jest ogromna i osiągnęła poziom niemożliwy do udźwignięcia”.
W rzeczywistości Kyryło Budanow, szef biura prezydenta Ukrainy, przyznał w sierpniu 2026 roku, że Ukraina traciła co miesiąc co najmniej 30 000 żołnierzy. „Nie możemy mobilizować mniej niż 30 000 osób miesięcznie. To minimalna liczba niezbędna do utrzymania obecnego stanu” – powiedział Budanow.
Kyryło Budanow, szef biura prezydenta, oświadczył, że Ukraina musi mobilizować co najmniej 30 000 osób miesięcznie, aby zastąpić tych, którzy polegli w walce
Straty Rosji są (stosunkowo) niewielkie
Z kolei zweryfikowane dane o rosyjskich stratach, opublikowane przez serwis Mediazona (część rosyjskiej redakcji brytyjskiej BBC), wskazują na liczbę 259 000 poległych żołnierzy. Ten stosunkowo niski wskaźnik strat dowodzi, że Putin mówił poważnie, deklarując chęć ocalenia życia rosyjskich żołnierzy.
Oczywiście ćwierć miliona rosyjskich ofiar to wciąż ogromne obciążenie, ale mówimy tu o Rosji, która w czasie II wojny światowej straciła 14 MILIONÓW ludzi (a cały ZSRR – 27 milionów). Należy jednak zauważyć, że ostrożna strategia Putina doprowadziła do wojny, która trwa już dłużej niż II wojna światowa. Mimo to ostrożność Putina w końcu przyniesie owoce.
Na tym zdjęciu lotniczym Bachmutu na Ukrainie, wykonanym w kwietniu 2023 roku, widać dym unoszący się nad budynkami. Była to tylko jedna z wielu „maszynek do mielenia mięsa”, w których Rosjanie zabili dosłownie setki tysięcy ukraińskich żołnierzy
Postępy terytorialne trwają w najlepsze
W obliczu ‚nie do zniesienia’ wysokich strat oraz przerwanych lub całkowicie zniszczonych szlaków zaopatrzeniowych i logistycznych, Ukraińcy w tych dwóch ostatnich ‚twierdzach’ Donbasu znaleźli się w rozpaczliwym położeniu i nieuchronnie padną ofiarą niepowstrzymanego rosyjskiego natarcia. Gdy to nastąpi, na drodze rosyjskiej armii do Dniepru i samego Kijowa nie stanie już ‚niemal nic’ (jak stwierdził Rushton). Krótko mówiąc: Ukraina jest bliska upadku. To tylko kwestia czasu.
Wojska rosyjskie posuwają się naprzód, by 24 września 2026 roku w rejonie Dobropolja (w Donbasie) utworzyć kolejny kocioł, w którym znajdą się okrążone siły ukraińskie
Co wydarzy się dalej – i kiedy?
Znawcy konfliktu rosyjsko-ukraińskiego dyskutują obecnie nad tym, co doprowadzi do ostatecznego upadku nazistowskiego reżimu w Kijowie. Czy będzie to niszczycielska wojna powietrzna, która zrujnuje infrastrukturę Kijowa i pozbawi go zdolności do zapewnienia warunków niezbędnych do życia? Czy też będzie to ostateczne rozbicie ukraińskich sił zbrojnych i śmierć owego słynnego ‚ostatniego Ukraińca’ – symbolu granicy, do której zachodni protektorzy Ukrainy obiecali wspierać walkę Kijowa?
Tak czy inaczej, na Ukrainie rozpoczęła się już faza końcowa. Front się załamuje, oddziały są zdemoralizowane, cierpią na braki w zaopatrzeniu i niedożywienie, a na całej długości liczącego 1200 kilometrów frontu znajdują się pod ciągłą presją; tysiące żołnierzy dezerteruje lub poddaje się. Setki tysięcy ukraińskich żołnierzy po prostu porzuciło swoje stanowiska. Ukraińskie miasta są nieustannie ostrzeliwane, a kraj traci zdolność do wytwarzania energii elektrycznej, a nawet wyżywienia własnej ludności: sklepowe półki świecą pustkami.
Puste półki w ukraińskich supermarketach wskutek rosyjskich ataków odwetowych
—————————
Doprowadzenie sprawy do końca na Ukrainie
Nie wiem dokładnie, kiedy nadejdzie koniec, ale nastąpi wkrótce; wówczas Rosja zrealizuje swój drugi priorytetowy cel: denazyfikację. Odbędą się procesy zbrodniarzy wojennych. Rosja najprawdopodobniej przeprowadzi własną wersję procesu norymberskiego, dążąc do wykorzenienia elementów nazistowskich z ukraińskiego społeczeństwa. Jak już wcześniej pisałem, biorąc pod uwagę zakres i głębokość wpływów narodowosocjalistycznych, będzie to gigantyczne przedsięwzięcie – i to nie tylko w odniesieniu do ukraińskiego rządu, ale także szkół i społeczeństwa obywatelskiego.
W lipcu 2025 roku napisałem artykuł zatytułowany „Był sobie kraj zwany Ukrainą…”, w którym przewidywałem upadek i ostateczne, faktyczne zniknięcie narodu ukraińskiego.
Dziadek opowiada wnukom w przyszłości o niemal mitycznym miejscu, które niegdyś nosiło nazwę Ukraina
W tamtym artykule pisałem, że upadek i zniknięcie Ukrainy nastąpią w 2026 roku. Obecnie wydaje się prawdopodobne, że proces ten przeciągnie się do 2027 roku. Nie zdawałem sobie sprawy, z jaką fanatyczną determinacją zachodnie – a zwłaszcza europejskie – elity dążyły i dążą do kontynuowania wojny dosłownie aż do śmierci wspomnianego wcześniej ‚ostatniego Ukraińca’.
W 2021 roku Władimir Putin określił oderwanie Ukrainy od Rosji, wymuszone przez te siły Zachodu, mianem „wielkiego wspólnego nieszczęścia i tragedii”. Prędzej czy później – a prawdopodobnie raczej prędzej – tragedia ta zmierzać będzie do swego nieuniknionego i godnego ubolewania finału, jakim stanie się rozpad narodu ukraińskiego.
uncutnews.ch/ukraine-das-ist-das-ende
Napisał: EuroYankee
Opracował: Zygmunt Białas
======================
|
link do części 1 dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-i/
link do części 2 dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-ii/
Fatamorgana “Flamingo”
Fatamorgana “Flamingo”
Date: 8 ottobre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire./fatamorgana-flamingo
Iluzje są niezwykle niebezpieczne, ponieważ funkcjonują jak uzależniający narkotyk, któremu ulegają, tj. w który wierzą także mainstreamowi pusher, tj. ci, którzy owe iluzje tworzą i rozpowszechniają; skutek jest taki, że z czasem nie zauważają, iż ich opowieściom co tylko nadano finał.
W tych dniach, z Polski nadeszła „świetna wiadomość”, że Ukraińcy dopracowują nową wersję Flamingo, znanego również jako FP-5 – pocisku, który ma rzekomo być dwukrotnie potężniejszy od amerykańskiego Tomahawka, a także charakteryzować się większą prędkością i zasięgiem. W rzeczywistości, „Flamingo” – który w w świecie fantazji miał trafić do produkcji seryjnej – został użyte jedynie dwa razy w roku 2025, a potem przepadł bez śladu. Rosjanie nazwali go „Hlamingo”, od rosyjskiego słowa „Хлам”, oznaczającego śmieci.
Zabawne jest to, że informacja o nowej wersji owej rakiety pojawia się w momencie, gdy firma Fire Point – czyli jej producent – została całkowicie zniszczona, co widać na załączonym filmie (patrz INFO poniżej). https://en.wikipedia.org/wiki/Fire_Point_(Ukrainian_firm)
https://en.wikipedia.org/wiki/FP-5_Flamingo
=========================================
Krótko mówiąc, im bardziej nasilają się upokorzenia militarne – szczególnie dotkliwe teraz, gdy Rosja zmieniła taktykę i jest zdecydowana zadać Ukrainie ciężki cios (prawdopodobnie także po to, by okazać silny sprzeciw wobec Zełenskiego, a tym samym wobec NATO) – tym bardziej nasilają się mrzonki i narracje, które służą jako ostatnia deska ratunku, by przetrwać ów trudny okres, a także przekonać samych siebie, że w końcu nie jest aż tak źle.
Wygląda to jak jeden z tych niekończących się scenariuszy filmowych z Hollywood, w których ludzi potrąconych przez ciężarówkę, postrzelonych lub dźgniętych nożem pyta się: „Wszystko w porządku?”
INFO – VIDEO: ilsimplicissimus2.com/2026/10/08/miraggio-flamingo
………
Rosyjskie siły zbrojne przeprowadziły atak na zakład „Kijowska Fabryka Kartonu i Papieru”, który służył jako zakład produkcyjny i magazynowy dla pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo” oraz ich komponentów
MOSKWA, 7 października 2026. /TASS/. Siły rosyjskie przeprowadziły w nocy potężny atak, uderzając w zakłady przemysłowe produkujące pociski „Flamingo” i drony w Kijowie oraz w sześciu regionach Ukrainy – poinformowało w środę rosyjskie Ministerstwo Obrony.
Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące tych ataków.
Oświadczenie Ministerstwa Obrony
– Siły zbrojne Rosji przeprowadziły potężny atak przy użyciu precyzyjnie kierowanych pocisków wystrzelonych z lądu, morza i powietrza oraz bezzałogowych statków powietrznych (UAV), uderzając w ukraińskie cele – poinformowało Ministerstwo Obrony.
– Według ministerstwa w wyniku ataku uderzono w ukraińskie obiekty przemysłu zbrojeniowego zajmujące się produkcją i magazynowaniem pocisków manewrujących „Flamingo” oraz bezzałogowych statków powietrznych dalekiego i średniego zasięgu dla firmy „Fire Point” w Kijowie oraz w obwodach kijowskim, czernihowskim, kirowogradzkim, dniepropetrowskim, połtawskim i charkowskim.
– Ponadto siły rosyjskie zaatakowały infrastrukturę portową i stoczniową w obwodzie odeskim oraz jednostki pływające wykorzystywane przez armię ukraińską.
Rosyjskie siły zbrojne zaatakowały statek do przewozu ładunków suchych z zaopatrzeniem dla sił ukraińskich w porcie Jużny w obwodzie odeskim, wykorzystując drony Geran-4 Seeker – poinformowało Ministerstwo Obrony, publikując nagranie z ataku.
– Siły rosyjskie zaatakowały również magazyn paliw i smarów w porcie Czernomorsk w obwodzie odeskim, wykorzystując drony Geran.
Trafione cele
– Ministerstwo Obrony poinformowało później, że siły rosyjskie uderzyły w zakład przemysłowy „Smart Ammunition”, zajmujący się montażem i magazynowaniem pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo”, pocisków taktycznych FP-9 oraz ich komponentów w Kijowie.
– Wojska rosyjskie uderzyły również w zakład „Kijowska Fabryka Kartonu i Papieru”, który służył jako zakład produkcyjny i magazynowy dla pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo” oraz ich komponentów w miejscowości Obuchow w obwodzie kijowskim.
– Ponadto w miejscowości Priluki w obwodzie czernihowskim trafiono zakład przemysłowy „Trading House Plastmas-Priluki”, który produkował i przechowywał komponenty do pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo”.
– W miejscowości Aleksandria w obwodzie kirowogradzkim został zbombardowany zakład należący do Grupy Aleksandria, skupiającej przedsiębiorstwa przemysłowe zajmujące się produkcją komponentów do bezzałogowych statków powietrznych dalekiego i średniego zasięgu, w tym dronów stało-płatowych.
– Siły rosyjskie uderzyły również w zakład przemysłu rakietowego i kosmicznego należący do Państwowego Związku Produkcyjnego „Zakład Maszynowy im. O.M. Makarowa w Jużnym”, który produkował, przechowywał i dostarczał armii ukraińskiej pociski manewrujące FP-5 „Flamingo”, a także drony dalekiego i średniego zasięgu typu FP-1 i FP-2, w mieście Dniepr w obwodzie dniepropetrowskim.
– Ponadto w mieście Kremenczug w obwodzie połtawskim uderzono w fabrykę „AvtoKrAZ”, gdzie produkowano i przechowywano transportery-montowniki-wyrzutnie do pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo”.
– Siły rosyjskie zaatakowały również fabrykę tytoniową JTI Ukraine w mieście Kremenczug, gdzie na liniach produkcyjnych wytwarzano amunicję do broni strzeleckiej dla armii ukraińskiej.
– Co więcej, armia rosyjska zbombardowała zakład mechaniczny w miejscowości Lozowaja w obwodzie charkowskim, gdzie montowano i przechowywano pociski manewrujące FP-5 „Flamingo” oraz ich komponenty. (…)
INFO: tass.com/politics
Ukraina: To już koniec – część II
Ukraina: To już koniec – część II
link do części 1 dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-i/
Warto zauważyć, że jedna trzecia wszystkich Rosjan ma krewnych na Ukrainie. Co więcej, przed przewrotem w 2014 roku, który doprowadził do zmiany władzy w Kijowie, 74% Rosjan odnosiło się do Ukrainy pozytywnie – najwyraźniej nie tylko Putin postrzegał Ukraińców jako ‚bratni naród’. W rzeczywistości 75% lub więcej Rosjan zamieszkujących wschodnią Ukrainę – gdzie toczą się walki – posługuje się językiem rosyjskim, przy czym znaczna część z nich wskazuje rosyjski jako swój jedyny język ojczysty.
Władimir Putin i Wiktor Janukowicz
Prawdziwa wojna domowa
Z faktów tych można wywnioskować, że wydarzenia w obwodach wschodniej Ukrainy stanowią de facto wojnę domową. Podobnie jak w przypadku wojny secesyjnej w USA, obie strony posługują się tym samym językiem i dzielą wspólne dziedzictwo, a wielu ludzi łączą nawet więzy rodzinne. Innymi słowy, jest to w praktyce walka ‚brata przeciwko bratu’ (określenie często używane do opisania amerykańskiej wojny domowej).
Kolejnym obszarem zachodnich nieporozumień – czy też, jak mówią Niemcy, błędem w myśleniu – jest pozornie powolne, metodyczne, a nawet pełne wahania podejście Putina do konfliktu.
Specjalna operacja wojskowa
Przede wszystkim należy wspomnieć o tym, że Putin upierał się, iż konflikt ten nie jest wojną, lecz specjalną operacją wojskową (SOW). Na Zachodzie wyśmiewano to określenie i odmawiano jego używania, argumentując, że stanowi ono jedynie niedorzeczną zasłonę dymną mającą ukryć tzw. ‚pełnoskalową inwazję’ (którą w rzeczywistości nie była). Powodem tego było to, że Putin nie chciał stosować taktyki spalonej ziemi w warunkach wojny totalnej. Nie chciał też wypowiadać wojny ‚bratniemu narodowi‚ – zwłaszcza że blisko 50 milionów Rosjan miało tam krewnych.
Władimir Putin dokładał wszelkich starań, by przedstawić użycie siły militarnej jako swego rodzaju ‚misję ratunkową’, mającą na celu ochronę Rosjan zamieszkujących wschód Ukrainy (Donbas) przed reżimem w Kijowie. Siły tego reżimu codziennie ostrzeliwały ich z artylerii i broni snajperskiej oraz bombardowały, co w latach poprzedzających rosyjską inwazję w 2022 roku doprowadziło do śmierci około 10 tysięcy z nich [w Wikipedii czytamy, że zamordowanych zostało 14 400 mieszkańców Donbasu – przypis ZB].
Innymi słowy: Putin interweniował, aby powstrzymać zabijanie Rosjan na Ukrainie, a nie po to, by w wyniku strat pobocznych (kolateralnych) uśmiercić jeszcze więcej ludzi. DLATEGO też prezydent FR przyjął na Ukrainie strategię ‚powolnego działania’. Wydał nawet rosyjskim wojskowym polecenie, by unikali przejeżdżania czołgami przez pola uprawne należące do rolników. Celem tak zwanej ‚inwazji’ było zmuszenie Ukrainy do negocjacji i zakończenie wojny na tyle szybko, by rosyjska ludność we wschodniej Ukrainie mogła powrócić do normalnego życia. Krótko mówiąc: Putin nie postrzega Ukraińców jako wrogów, lecz jako przyszłych obywateli Rosji, czekających na wyzwolenie.
Życie w Kijowie toczyło się nadal normalnie
Wojna powietrzna na Ukrainie – aż do niedawna – przebiegała stosunkowo spokojnie. Ataki zdarzały się jedynie sporadycznie, a kluczowe obiekty nie były brane na cel. W rzeczywistości Kijów zawsze uchodził za miejsce na tyle bezpieczne, że przedstawiciele władz USA i UE mogli uprawiać swego rodzaju ‚turystykę wojenną’: często podróżowali pociągiem z Polski do ukraińskiej stolicy, wiedząc, że – przynajmniej do niedawna – nie stanie się on celem ataku. W Kijowie mieszkańcy nadal wiedli normalne życie: bary i kluby były otwarte, ludzie chodzili do pracy i funkcjonowali tak jak zwykle.
Klub w Kijowie w 2025 roku, trzy lata po wybuchu wojny
Co się zmieniło – i dlaczego?
Od początku tzw. specjalnej operacji wojskowej Putin znajdował się pod wewnętrzną presją, by „wreszcie wziąć się do roboty” i szybko pokonać Ukraińców. Wielu przedstawicieli elit – a nawet szeroka opinia publiczna – zadawało sobie pytania: dlaczego ukraińskie koleje, mosty i inne elementy infrastruktury pozostają nienaruszone? Dlaczego pozwala się Ukrainie nadal sprzedawać zboże na rynki światowe i uzyskiwać dewizy? Dlaczego działania na froncie przebiegają tak powoli?
Odpowiedź tkwi w typowo rosyjskiej koncepcji ‚bratnich narodów’, o której Putin wspomniał w swoim eseju z 2021 roku. A jak już wspomniano, jeszcze w 2012 roku 74% Rosjan miało pozytywne zdanie o Ukraińcach. Cóż, mamy już inne czasy niż w 2012 roku.
Rosjanie mieli powody oburzać się na ukraińskich ‚braci’
Gdy w 2014 roku doszło do przewrotu na Majdanie, sytuacja zaczęła się zmieniać nie tylko na Ukrainie, ale i w Rosji. Rosyjska opinia publiczna była oburzona, gdy bombardowano ją doniesieniami, nagraniami i zdjęciami przedstawiającymi etnicznych Rosjan mordowanych przez nazistowskie bataliony z zachodniej Ukrainy. Skrajnie prawicowe ukraińskie ugrupowania nacjonalistyczne, takie jak bataliony Azow i Ajdar, Prawy Sektor i inne, zamordowały tysiące niewinnych mieszkańców Donbasu, których jedyną ‚zbrodnią’ było to, że byli etnicznymi Rosjanami i należeli do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Członkowie słynnego batalionu Azow z flagami symbolizującymi ich potrójną lojalność: wobec Ukrainy, nazistowskich Niemiec i NATO
Jednak dla tych nazistów rosyjskojęzyczni Ukraińcy byli podludźmi. Co więcej, Jaceniuk – premier wskazany przez USA, który miał objąć władzę po przewrocie – w jednej ze swoich wypowiedzi dosłownie tak ich określił. Mimo to, jeszcze w przededniu inwazji Putina na Ukrainę, podjętej w celu ratowania prześladowanych Rosjan w Donbasie, niemal połowa Rosjan miała pozytywne zdanie o Ukrainie.
Jednak w 2026 roku już tylko 16% Rosjan postrzega swoich ‚słowiańskich braci‚ w ten sposób. Atak dronów na Starobielsk zmienił wszystko. 22 maja 2026 roku Ukraińcy – oczywiście przy wsparciu CIA – przeprowadzili atak dronów na budynek dydaktyczny i akademik szkoły wyższej w Starobielsku (będącej częścią tamtejszego uniwersytetu pedagogicznego w Rosji), gdzie (głównie) młode kobiety kształciły się na nauczycielki.
Atak przeprowadzono w trzech falach, co przywodziło na myśl stosowaną przez USA w Iranie taktykę ‚double-tap’ (podwójnego uderzenia). Zginęło sześć młodych kobiet, a 40 zostało rannych. Rosyjska opinia publiczna była oburzona. Jak ‚bratni naród’ mógł dopuścić się czegoś takiego? – Zamach w Starobielsku stanowił punkt zwrotny w nastrojach społecznych, a także przyniósł zmianę w podejściu Putina do konfliktu z Ukrainą.
Teraz zaczyna się prawdziwa walka
Obserwatorzy konfliktu na Ukrainie odnotowali wyraźną eskalację rosyjskich ataków w okresie letnim. Ataki dronów i rakiet, które wcześniej zdarzały się jedynie sporadycznie, stały się teraz codziennością. O ile wcześniej uderzenia przeprowadzano tylko nocą, dzięki czemu praca i handel mogły toczyć się w ciągu dnia normalnym rytmem, o tyle teraz odbywają się one przez całą dobę.
Kluczowe ośrodki dowodzenia i kierowania, w których przebywali doradcy z NATO oraz zachodni personel – a które w pierwszych latach konfliktu pozostawały w dużej mierze nienaruszone – są teraz niszczone; na listę celów trafiły wreszcie także mosty, linie kolejowe i lokomotywy. Atakowane są centra logistyczne, magazyny, a nawet serwerownie.
Rosyjska rakieta uderza w centrum Kijowa
W ramach działań katastrofalnych dla ukraińskiej gospodarki Rosja zaatakowała również Odessę i zablokowała wszystkie ukraińskie porty nad Morzem Czarnym, przez co Ukraina stała się państwem śródlądowym. Doprowadziło to faktycznie do wstrzymania 92% ukraińskiego eksportu zboża oraz 60% całego eksportu kraju.
Najbardziej krytyczna sytuacja dotyczy jednak infrastruktury energetycznej oraz sieci elektroenergetycznych i gazowych; choć Rosja atakowała je już wcześniej, nigdy ich całkowicie nie zniszczyła – teraz zaś są one systematycznie i całkowicie niszczone, co sprawi, że nadchodzącej zimy miasta takie jak Kijów nie będą w stanie zapewnić swoim mieszkańcom ogrzewania. W minionych latach Rosja zawsze pozwalała Ukrainie na utrzymanie funkcjonowania kluczowych systemów energetycznych w okresie zimowym – obecnie natomiast zadowala się tym, że pozostawia Ukraińców, swój ‚bratni naród’, by marzli w zimowych ciemnościach.
uncutnews.ch/ukraine-das-ist-das-ende
Napisał: EuroYankee
Opracował: Zygmunt Białas
Za „naszą wojnę” płacimy w cenach paliw
Modzelewski: Za „naszą wojnę” płacimy w cenach paliw
prof. Witold Modzelewski
Już od prawie pięciu lat klasa polityczna oraz wspierający ją „komentariat” straszą nas wojną: Rosja ma nas nieuchronnie zaatakować. Ostatecznie upadła więc polityka „odstraszania”.
Przypomnę tylko, że przez co najmniej kilkanaście lat wmawiano nam natrętnie, że „kolektywny Zachód”, do którego ponoć „należymy”, jest tak straszny, że Rosja nigdy nie zaatakuje państw NATO oraz ich protegowanych. W ówczesnej narracji Rosja mogła zrobić tylko to, na co ów Zachód jej „pozwolił”.
Od dnia 24 lutego 2022 roku zaczęła się wojna („bez zezwolenia”?), którą szybko przemianowano na „naszą wojnę”. Złośliwie przypomnę, że jej deklarowanym swego czasu celem było… „całkowite zwycięstwo Ukrainy” i wyzwolenie spod „okupacji rosyjskiej” jej terytorium, łącznie z Krymem. Potem byliśmy karmieni krzepiącymi informacjami o niekończącym się paśmie zwycięstw „walczącej Ukrainy” i klęskach Rosji.
Teraz okazuje się, że ten „słoń na glinianych nogach”, po blisko pięciu latach totalnych porażek musi nas koniecznie zaatakować, co ni mniej ni więcej oznacza, że chyba również przegraliśmy „naszą wojnę”, której sens tłumaczono nam w ten sposób, że wykrwawianie Ukrainy za nasze pieniądze eliminuje niebezpieczeństwo bezpośredniej agresji ze strony Rosji. Jak widać nic z tego nie wyszło.
Być może jest zupełnie inaczej: straszenie nas bezpośrednim atakiem ze strony Rosji jest spazmatyczną próbą „przykrycia” porażek w polityce wewnętrznej (zapaść fiskalna, drożyzna cen paliw silnikowych i innych źródeł energii, katastrofa demograficzna), a wielkimi krokami zbliżają się wybory. Za te porażki odpowiada cały POPiS, ale w polityce prowojennej od lat mówi jednym głosem – z fatalnymi zresztą skutkami (dla nas i dla siebie).
Jedynym w miarę racjonalnym uzasadnieniem dla jakiejś prowokacji ze strony Rosji jest gra na destrukcję NATO, które ma skompromitować się poprzez niewykonanie swoich sojuszniczych zobowiązań. Lecz nie jest to konieczne: trwają już trzy wojny (na Ukrainie, na Bliskim Wschodzie, Izraela z Arabami i USA – Iran), na które potrzeba nie tylko wielkich pieniędzy, ale również… paliw silnikowych, a dla Zachodu (i dla nas) stają się one coraz mniej dostępne. To dużo ważniejszy problem niż sukcesy lub klęski „walczącej Ukrainy”. Ich kontynuacja pogłębia jeszcze bardziej kryzys paliwowy: to może przekreślić istniejące sojusze.
Swoją drogą żyjemy w świecie współzawodnictwa absurdów, bo jeszcze do niedawna opowiadano nam, że Zachód nauczył się żyć bez rosyjskich węglowodorów – taki był cel „miażdżących sankcji”. Gdy zaczęło ich brakować również w wyniku przegranej wojny z Iranem, my, zwykli ludzie, będziemy płacić 10 zł za litr oleju napędowego, a może więcej. My też już za drogo płacimy za „sukcesy” w naszej wojnie oraz za klęski „strategicznego sojusznika” w agresji na Iran. Wiemy już, że prezydent USA zakazał Zełenskiemu ataków na rosyjskie rafineria, bo potrzebuje rosyjskiego oleju napędowego. Czy to już zdrada Zachodu, o której pisałem w cyklu przed kilku laty? Odpowiedź znamy, tylko nie mamy odwagi jej głośno sformułować.
Czy, gdy zgodnie z zapowiadanym scenariuszem, Rosja nas zaatakuje, to USA pospieszą nam z pomocą, razem z Portugalczykami, Grekami i Hiszpanami? To mało prawdopodobne, bo przecież Rosja robi tylko to, na co jej Zachód pozawala, jest „pariasem”, z którym się nikt nie liczy, ale może nie dostarczyć paliwa do natowskich czołgów i samolotów, które mają ruszyć nam na odsiecz.
Nie będę dalej znęcać się nad naszą beznadzieją. Nie chciałbym być w skórze tych, którzy będą odpowiedzialni za wciągnięcie nas do jakiejkolwiek wojny. Może na wszelki wypadek niech wezmą swój plecaczek i szybko wyjadą do ciepłych krajów?
prof. Witold Modzelewski
Myśl Polska, nr 41-42 (11-18.10.2026)
Ukraina: To już koniec – część I
Ukraina: to już koniec – część I
Putin odrzuca wszelkie hamulce, a Zachód przeżywa szok
Pisze EuroYankee:
Od lat śledzę prowadzoną przez NATO wojnę zastępczą na Ukrainie, więc to, co się obecnie dzieje, nie jest dla mnie zaskoczeniem. W rzeczywistości spodziewałem się takiego obrotu spraw już od pewnego czasu. Podsumujmy najpierw bieżącą sytuację: Rosja bombarduje Kijów dniem i nocą. To nowość. Wcześniej rosyjskie drony i rakiety nadlatywały falami, z przerwami trwającymi wiele dni lub tygodni. Teraz odstępy między atakami liczy się w minutach.
Rosja atakuje infrastrukturę energetyczną w sposób, którego wcześniej unikała. Celem tych ataków jest uczynienie Kijowa praktycznie niezdatnym do zamieszkania tej zimy, gdyż Ukraina nie będzie w stanie wytwarzać ani dostarczać ludności energii elektrycznej. Rosja niszczy również ukraińską infrastrukturę logistyczną: zniszczono magazyny. Ukraiński rząd oświadczył, że utracił 90% swoich zdolności w zakresie logistyki żywności.
Sytuacja na froncie również wygląda dla Ukrainy znacznie gorzej. Rosja wreszcie posuwa się naprzód, a ostatnie miasta z szerokiego pasa tzw. ‚miast-twierdz’ w obwodzie donieckim – Słowiańsk i Kramatorsk – prawdopodobnie padną w ciągu najbliższych tygodni. Po upadku tych dwóch miast praktycznie nic nie będzie już stało na drodze Rosjan do Dniepru, stanowiącego bramę do Kijowa.
Powyższa mapa pochodzi z proukraińskiego ośrodka „Institute for the Study of War”, jednak ma już ponad rok. Od tego czasu linia frontu znacznie przesunęła się na zachód
O tej grożącej katastrofie mówił Jimmy Rushton – brytyjski dziennikarz związany z kijowskim serwisem ‚Kyiv Independent’ oraz ekspert ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, opowiadający się po stronie Ukrainy. We wrześniu 2025 roku tak opisał on istniejące zagrożenie: „Ukraina dysponuje linią obrony w Donbasie – siecią umocnień rozciągającą się na obszarze Doniecka… Gdyby Ukraina z niej zrezygnowała, nie pozostałoby jej niemal nic… Teren położony za nią jest płaski i otwarty, pozbawiony przygotowanych pozycji obronnych…”.
Analitycy są w zasadzie zgodni: rezygnacja z obrony Donbasu byłaby dla Ukrainy równoznaczna z ‚militarną klęską’. Mimo to, po latach ‚mozolnych’ postępów – często określanych przez zachodnie media mianem ‚ślimaczych’ – Rosja jest teraz o krok od zwycięstwa, które osiąga powoli, lecz nieuchronnie.
Dlaczego Zachód stoi w obliczu szoku
Od samego początku konfliktu zachodni analitycy nie rozumieli rosyjskiej strategii na Ukrainie. W chwili rozpoczęcia inwazji przedstawiciele amerykańskiej armii byli całkowicie zdezorientowani: doktryna USA zakłada bowiem działania zdecydowane, szybkie i zabójcze – oparte na tym, co amerykański sekretarz obrony Pete Hegseth nazywa ‚maksymalną siłą rażenia’. Strategia ta znalazła pełne zastosowanie w 2003 roku podczas ataku w duchu doktryny ‚Shock and Awe’ (szok i przerażenie), przeprowadzonego przez administrację George’a W. Busha przeciwko Saddamowi Husajnowi, a także – w ostatnim czasie – podczas bezlitosnego bombardowania Iranu przez Donalda Trumpa.
21 marca 2003 roku dym spowił budynki rządowe w Bagdadzie w trakcie zmasowanego nalotu na stolicę Iraku, przeprowadzonego pod wodzą USA w ramach ofensywy znanej jako kampania ‚Shock and Awe’. Według korespondenta AFP dym unosił się nad kilkoma zaatakowanymi celami, w tym nad jednym z pałaców prezydenta Saddama Husajna
Zastanawiano się, dlaczego Rosja miałaby wkroczyć na Ukrainę w tak nieprzekonujący sposób – bez zmasowanych bombardowań czy nalotów, bez niszczenia kluczowej infrastruktury Ukrainy i dysponując zaledwie 150 tysiącami żołnierzy. W oczach Amerykanów takie działanie czyniło Putina niepoważnym. Jak mógł w ogóle liczyć na to, że podporządkuje sobie społeczeństwo liczące (wówczas) 35 milionów ludzi, dysponując tak niewielkimi siłami?
Dla porównania: kiedy Hitler postanowił podbić Polskę, wkroczył do niej z armią liczącą 1,5 MILIONA żołnierzy.
Niedorzeczne wydaje się przekonanie, że Putin sądził, iż do ujarzmienia Ukrainy wystarczy mu zaledwie jedna dziesiąta tej liczby – a mowa o kraju dwukrotnie większym od Polski, o którym wiedział, że od 2014 roku był militaryzowany przez NATO (dostawy broni, sprzętu i zaopatrzenia o wartości miliardów dolarów oraz szkolenia w zakresie najnowszych technik walki stosowanych przez Sojusz).
Zachodnim analitykom wydawało się wręcz, że Putin wcale nie chce podbić Ukrainy
Rosyjski konwój w drodze do Kijowa – zdjęcie wykonane przez firmę Maxar, prywatnego dostawcę satelitarnych zdjęć lotniczych
Cóż, szokująca prawda jest taka, że tego nie zrobił. Putin NIGDY nie chciał podbić Ukrainy. Chciał jedynie, by Zachód potraktował go poważnie, gdy mówił NIET w kwestii przystąpienia Ukrainy do NATO i nalegał, by kraj ten pozostał wierny swojej konstytucji z 1991 roku oraz zachował stałą neutralność.
Całkowita niezdolność Zachodu do zrozumienia tego, co Clausewitz określał mianem natury konfliktu, uczyniła go ślepym na rzeczywisty przebieg wydarzeń i w końcu sprawi, że pozostanie on wstrząśnięty i zszokowany, gdy konflikt ten dobiegnie swego nieuchronnego końca.
‚Bratnie narody’
Powodem, dla którego Rosjanie przyjęli powściągliwą postawę wobec Ukrainy, jest specyficznie rosyjska koncepcja dosłownego pokrewieństwa między narodami słowiańskimi. Koncepcja ta została przedstawiona w lipcu 2021 roku, kiedy to Władimir Putin opublikował artykuł zatytułowany „O historycznej jedności Rosjan i Ukraińców”. Wyjaśnił w nim, że Rosjanie i Ukraińcy – podobnie jak Białorusini – są bratnimi narodami; tworzą swoistą trójcę narodów, które wywodzą się z tego samego źródła: Rusi Kijowskiej.
Dla Putina fundamentem jedności tych trzech narodów była – częściowo lub nawet w przeważającej mierze – wspólna wiara religijna, a mianowicie prawosławie reprezentowane przez Rosyjski Kościół Prawosławny:
„Rosjanie, Ukraińcy i Białorusini są potomkami Rusi Kijowskiej, która była niegdyś największym państwem w Europie. Plemiona słowiańskie i inne, zamieszkujące ten rozległy obszar, łączył wspólny język, więzi gospodarcze oraz – po chrzcie Rusi – wiara prawosławna. Duchowa decyzja świętego Włodzimierza, który był zarówno księciem nowogrodzkim, jak i wielkim księciem kijowskim, do dziś w istotny sposób kształtuje nasze wzajemne więzi”.
Putin ubolewa również nad tym, że owa więź między Rosją a Ukrainą została podważona: „Przede wszystkim chciałbym podkreślić, że mur, jaki w ostatnich latach wyrósł między Rosją a Ukrainą – między częściami tego, co w gruncie rzeczy stanowi jedną i tę samą przestrzeń historyczną i duchową – jest moim zdaniem naszym wielkim wspólnym nieszczęściem i tragedią”.
Użycie przez rosyjskiego prezydenta słowa ‚tragedia’ przywodzi na myśl wcześniejsze wystąpienie – orędzie noworoczne – w którym określił on upadek i rozpad Związku Radzieckiego mianem ‚katastrofy‚: „Przede wszystkim musimy uznać, że rozpad Związku Radzieckiego był jedną z największych katastrof geopolitycznych stulecia”.
Prezydent Rosji Władimir Putin wygłasza coroczne orędzie przed Zgromadzeniem Federalnym w Moskwie (21 kwietnia 2021 r.)
Cytat ten został natychmiast wykorzystany przez zachodnich neokonserwatystów jako dowód na to, że Putin dąży do realizacji celów imperialnych i ekspansjonistycznych oraz chce „odbudować imperium sowieckie”. Taki pogląd był i jest kompletną bzdurą. Putin zdecydowanie NIE jest zwolennikiem Związku Radzieckiego ani komunizmu. W rzeczywistości jego największym przeciwnikiem politycznym we współczesnej Rosji pozostaje Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej.
W swoim przemówieniu Putin wyjaśnił również, DLACZEGO rozpad ZSRR był tak wielką tragedią: „Dla narodu rosyjskiego stało się to prawdziwym dramatem. Dziesiątki milionów naszych współobywateli i rodaków nagle znalazły się poza terytorium państwa rosyjskiego”. Według danych UNHCR (Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców) aż 25 milionów Rosjan pewnego ranka obudziło się z bezwartościowymi radzieckimi paszportami i musiało skonfrontować się z faktem, że nie mieszkają już na terytorium Rosji.
Miliony Rosjan mieszkają we wschodniej Ukrainie
Dotyczyło to w szczególności Ukrainy, na którą przypadała niemal POŁOWA tej pozbawionej ojczyzny rosyjskiej populacji (12 milionów). W rzeczywistości przed 2014 rokiem 83% mieszkańców Donbasu – wliczając w to znaczną część obwodów wschodnich i południowych – stanowili etniczni Rosjanie lub osoby posługujące się językiem rosyjskim. Łącznie niemal połowa mieszkańców Ukrainy mówiła po rosyjsku. Powszechnie wiadomo na przykład, że językiem ojczystym Wołodymyra Zełenskiego był rosyjski, a ukraińskiego nauczył się on dopiero po wyborze na prezydenta.
Następnie w swoim przemówieniu Putin wyjaśnił przyczyny tej tragedii: „Są to przede wszystkim skutki naszych własnych błędów, popełnionych w różnych momentach. Są one jednak również wynikiem celowych działań sił, które zawsze dążyły do podważenia naszej jedności. Stosowana przez nie strategia jest znana od dawna – ‚dziel i rządź’. Nie ma w tym nic nowego”.
Jest oczywiste, że mówiąc o ‚tych siłach’, Putin ma na myśli Stany Zjednoczone i ich zachodnich sojuszników – w szczególności Wielką Brytanię, która od początku ‚Wielkiej Gry’ (rozpoczętej około 200 lat temu) aktywnie dąży do rozbicia Rosji. Większość ludzi na Zachodzie nie zdaje sobie sprawy z tego, że – ze względu na opisane wyżej wydarzenia historyczne – obecny konflikt na Ukrainie jest z rosyjskiego punktu widzenia WOJNĄ DOMOWĄ.
uncutnews.ch/ukraine-das-ist-das-ende
Napisał: EuroYankee
Opracował: Zygmunt Białas
Ukraińskie zboże nie dla UE?
Ukraińskie zboże nie dla UE?
Łukasz Jastrzębski
„Ukraina nie zgodzi się na członkostwo w Unii Europejskiej, jeśli obowiązywałyby ją limity sprzedaży produktów rolnych” – powiedział ukraiński minister rolnictwa Taras Wysocki. W oświadczeniu dla portalu POLITICO minister podkreślił, że Kijów widzi „fundamentalną różnicę między okresem przejściowym a stałym ograniczeniem”. O ile ten pierwszy model jest dla Ukrainy akceptowalny, o tyle stałe limity handlowe według niego byłyby sprzeczne z samą logiką i ideą pełnego członkostwa.
Bruksela swoimi oświadczeniami próbuje uśpić obawy rolników z Francji, Włoch i Polski dla, których masowy import towarów z bardzo wydajnego ukraińskiego sektora rolniczego oznaczałby dorżnięcie i tak wykastrowanego przez Brukselę rodzimego rolnictwa. Rolnicy znając los hutników i górników nie powinni dać się nabrać na te czcze obietnice. Bruksela musi również uspokoić Kijów. Właśnie dlatego zaraz usłyszmy deklaracje ze strony Brukseli, że Komisja Europejska dołoży wszelakich starań by pomagać państwu Wołodymyra Zełenskiego w działaniach na rzecz powrotu ukraińskiego rolnictwa na rynki zbytu w Afryce i na Bliskim Wschodzie.
Rolnicy w Europie próbują walczyć o przyszłość swoją i swoich dzieci. Prounijne i cyniczne rządy w Unii Europejskiej dbają przede wszystkim o swój własny prywatny i koteryjny interes. Odrealnieni brukselscy biurokraci i politykierzy walczą nie tylko o swoje przywileje, ale również stoją na straży obyczajowych i gospodarczych szaleństw. Chcą za wszelką cenę, zachować jedność kolosa na glinianych nogach. Wojująca z Rosją Ukraina z swoimi oligarchami walczy o przetrwanie, pieniądze i wpływy. Do tego dochodzą interesy Stanów Zjednoczonych, Federacji Rosyjskiej, Chin, Kościoła katolickiego, lobbystów i korporacji bankierskich i zbrojeniowych. Pajęczna jawnych i tajnych sitw. Zapewne tym razem znów uda się UE i Ukrainie uzyskać jakiś rodzaj zgniłego kompromisu – odsuwającego problemy na później – ale całość układu mocno trzeszczy.
Nie dzieje się nic niespodziewanego. Nikt poważny tak na serio nie chciał Ukrainy w Unii Europejskiej. Wszyscy zdają sobie sprawę, że to jak wpuszczenie lisa do kurnika – konkurencyjność wynikająca z braku unijnego kagańca jest dla wysoce niebezpieczna dla państw unijnych. Opowieści o konieczności przynależenia Ukrainy do zachodnich struktur politycznych i wojskowych były tylko i wyłącznie sloganem reklamowym. Nikt z poważnych graczy nie ma interesu w tym był Ukraina była pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej, nie mówiąc już o NATO. Zasady i tradycje tego kraju są zupełnie dalekie od tych wyznawanych w Starej Europie.
USA, Wielka Brytania, Francja, Niemcy deklarują konieczność europeizacji i atlantyzacji Ukrainy. Ale moim zdaniem chodziło właśnie tylko i wyłącznie o deklaracje. Bo te deklaracje hartują ducha Ukraińców. Waszyngton chciał przy pomocy Ukrainy osłabić Rosję, ale nie chce jej upadku – ponieważ doskonale wie, kto jest jego głównym rywalem.
To różni Stany Zjednoczone, od Wielkiej Brytanii. Londyn, Paryż i Berlin potrzebują Kijowa w swoim aktualnym układzie, by wzmocnić swoją pozycję w Europie i usprawiedliwić gigantyczne zadłużenie państw poszczególnych państw. Władze i oligarchowie na Ukrainie zwęszyli na wojnie z Rosją możliwość pomnożenia kwot na swoich kontach dzięki specyficznie pojmowanej tam uczciwości.
Inna jest sytuacja Polski. U nas znaczna część polityków głównego nurtu rzeczywiście wierzy w to, że Ukraina przynależy do Świata Zachodniego. I nie ma tu znaczenia fakt, że prawie wszystko temu przeczy. To dziwna i niebezpieczna mieszanka romantycznych ramot, chciejstwa, bezrozumnego zaufania dla zachodnich struktur i prymitywnego poczucia wyższości, które w rzeczywistości ma podłoże rusofobiczne. Ten stan rzeczy ma różnorakie przyczyny – ale główną jest to, że znaczna część sceny politycznej i medialnej składa się z brojlerów wyhodowanych przez różnorakich Sorosów.
Stawiam tezy, że w fazie końcowej Waszyngton umyje ręce – a symbolem tego będzie spotkanie Trump-Putin w Rosji. Stara Europa będzie odkładać terminy europeizacji Ukrainy „na święty nigdy”. Federacja Rosyjska pozostanie na swoim stanowisku względem Ukrainy. Oligarchowie na Ukrainie dogadani z zachodnimi biznesmenami, rozpoczną interesy z rosyjskimi oligarchami. Nowe władze na Ukrainie, będą nabierać coraz większego dystansu i w końcu machną rękę na Brukselę. I tylko Warszawa wraz z kilkoma bardziej lub mniej prowincjonalnymi stolicami w Europie dalej będzie bredzić o post-turańskiej Ukrainie jako części naszej kultury i cywilizacji.
Łukasz Jastrzębski
Pożegnanie z Międzymorzem
Pożegnanie z Międzymorzem
Jan Engelgard
W prowadzonym przez prof. Andrzeja Nowaka (już jako redaktora emeritusa) periodyku „Arcana”, który od samego początku propagował różne prometejskie i mesjanistyczne koncepcje polskiej polityki wschodniej, czytam:
„Obalenie prorosyjskiego prezydenta Ukrainy, Wiktora Janunkowycza, otworzyło przed Warszawą wielką okazję do zbliżenia z Kijowem. W chwili obecnej jest oczywiste, że te nadzieje się nie spełniły. Piszemy to z żalem, albowiem idea Intermarium była i jest nam bliska, czego daliśmy niejednokrotnie wyraz, także na tych łamach. Osią Intermarium, które obejmuje całą przestrzeń post-Jagiellońską, czyli Kraje Bałtyckie, Białoruś, Ukrainę i Polskę, siłą rzeczy muszą być te dwa ostatnie państwa. Bez ścisłej współpracy Warszawy i Kijowa o żadnym Intermarium mowy być nie może”.
I dalej: „Naszym zdaniem, przyjmując to stanowisko [gloryfikacji OUN-UPA] rząd w Kijowie nie tylko grzebie możliwości ścisłej współpracy z Warszawą, ale wyłącza się poza nawias narodów cywilizowanych, w zachodnim tego słowa znaczeniu”. Sam prof. Andrzej Nowak w tym samym numerze „Aracanów” ubolewa, że nie mamy sensownego traktatu Ukrainą, a jej elity są zapatrzone w Brukselę i Berlin.
A więc – odwrót od „wielkiej” koncepcji budowy potężnego antyrosyjskiego bloku zwanego Międzymorzem, którego osią miał być sojusz polsko-ukraiński? To miało dać Polsce pozycję niemal mocarstwa regionalnego. Dzisiaj politycy i publicyści lansujący tę utopię – albo milczą, albo tak jak tutaj wylewają swoje żale. Myśl narodowa od zawsze przestrzegała przed ukraińskimi mirażami. Owszem, byli też tacy w obozie narodowym, którzy temu mirażowi ulegali, ale zawsze stanowili mniejszość i traktowani byli jako odstępcy od linii zasadniczej. To zdumiewające, że mimo tylu nauczek i lekcji – ta chora idea wciąż się tli i rozpala umysły a zwłaszcza emocje tak wielu ludzi, wydawać by się mogło poważnych.
Dzisiaj problem polega nie na tym, jak z Ukrainą iść na Moskwę i zbudować wielki blok Międzymorza pod naszym przewodem, ale jak zneutralizować wielkie zagrożenia dla Polski z racji istnienia zbyt silnej i szowinistycznej Ukrainy. Im szybciej to epigoni idei Międzymorza zrozumieją, tym lepiej. W naszej tradycji politycznej były koncepcje i projekty, które skutecznie, całymi latami, były usuwane z polskiej świadomości. Teraz widać jak nigdy przedtem, że są one wciąż aktualne i bardziej przydatne niż miraże rusosfobicznych obsesjonatów. Wystarczy tylko po nie sięgnąć.
Jan Engelgard
Bandycki atak w Jarosławiu to „efekt wojny Putina”!
Bandycki atak w Jarosławiu to „efekt wojny Putina”!
Eugeniusz Zinkiewicz
Po dramatycznym wydarzeniu, jakim był bandycki atak w wykonaniu Ukraińca Ihora M. w Opactwie Benedyktynek w Jarosławiu, pod koniec września 2026 roku, w trakcie którego nożownik ranił czterech mężczyzn i kobietę, poszkodowani trafili do szpitala.
Jedna z ranionych osób zmarła. Minister Marcin Bosacki, występując przed kamerami TVP i komentując to dramatyczne wydarzenie, spuentował je, twierdząc „to jest też efekt wojny wywołanej przez Putina”.
Wszystko wina Putina
„Jeśli prawdą jest to, że ten człowiek przyjechał do Polski po służbie w okopach przez jakiś czas, no to prawdopodobnie mamy do czynienia z tym, co wielokrotnie np. żołnierze amerykańscy mieli po powrocie z Iraku czy Afganistanu. Czyli zespół traumy pourazowej, po ogromnych stresach bycia na froncie, no człowiek traci kontrolę nad tym, co robi i to jest efekt tej wojny i musimy się do tego przygotować, bo takich ludzi wracających najpierw do Ukrainy, a potem pewnie wjeżdżających do Europy z doświadczeniem tym okropnym bycia na froncie czasem miesiącami albo latami będzie niestety coraz więcej. To jest też efekt wojny wywołanej przez Putina” – powiedział Bosacki.
PTSD
Zespół PTSD nie jest licencją na zabijanie. Amerykańscy weterani z Iraku i Afganistanu, do których minister Bosacki się odwołuje, po popełnieniu przestępstwa odpowiadali przed sądami. W USA z Departamentu Stanu nikt nie wychodził przed kamery z komunikatem „przygotujcie się, będzie ich więcej!”. Amerykanie nie obciążali też efektami PTSD swoich przeciwników politycznych. Zespół stresu pourazowego (PTSD) to zaburzenie psychiczne, które rozwija się po doświadczeniu lub obejrzeniu skrajnie traumatycznego wydarzenia, takiego jak wypadek, napaść, katastrofa czy działania wojenne. Wydarzenie to przekracza zdolności psychiki określonego człowieka do radzenia sobie ze stresem. Innymi słowy, zależne jest od indywidualnej odporności psychicznej danego człowieka. Ma charakter indywidualny. U jednego zespół PTSD się rozwinie, u drugiego – o silnej, zintegrowanej psychice – nie wystąpi.
Stres nie tłumaczy wszystkiego
Akurat tak się składa, że mój śp. Ojciec był żołnierzem frontowym. Był snajperem. Spóźnił się do Andersa. Służąc w Ludowym Wojsku Polskim, na własnych nogach przeszedł od Lenino do Berlina. Doskonale pamiętam jego zachowanie, jak próbował sobie radzić z traumatycznymi przeżyciami. Ojciec, oglądając film w TV o tematyce wojennej zmieniał się na moich oczach. Tężała mu twarz, szkliły się oczy. Po filmie wychodził z mieszkania, szedł do restauracji. Nad ranem wracał pijany. Nie miał ochoty nikogo zabijać. Siadał w kąciku, przy piecu na krześle i płakał….
Nie lubiłem mojego Ojca, ponieważ był oschły, smutny, pozbawiony poczucia humoru. Matka mówiła, że przed wojną był zupełnie kimś innym. Chodząc do szkoły, miałem kontakt z nauczycielami, którzy byli więźniami niemieckich obozów zagłady. Pamiętam, że byli to ludzie cisi, skromni, pełni pokory wobec cierpień innych ludzi. Miałem nauczycielkę obowiązkowego wówczas języka rosyjskiego, której udało się repatriować z sowieckiego gułagu do Polski. Była to osoba opanowana, bardzo ciepła w kontaktach z uczniami. Każda z tych osób miała za sobą traumatyczne przeżycia. Lecz żadna z nich nie szalała. Nie traciła kontaktu z rzeczywistością, nie traciła kontroli nad tym co robi.
Wołyń 2.0
W tym stanie rzeczy, wypowiedź wiceministra Marcina Bosackiego odbieram jako skrajnie nieodpowiedzialną. „Musimy się do tego przygotować, bo takich ludzi wracających najpierw do Ukrainy a potem pewnie wjeżdżających do Europy” – do czego musimy się przygotować, Szanowny Panie Ministrze? Do straumatyzowanych Ukraińców, którzy będą się zachowywali wobec nas jak Ihor M. w stosunku do bezbronnych ludzi na terenie opactwa w Jarosławiu przy ulicy Benedyktyńskiej. Co Pan sugeruje? Wołyń 2.0?
Eugeniusz Zinkiewicz
Merz: „Ludność niemiecka stoi za Ukrainą” – w umyśle kanclerza
Merz: „Ludność niemiecka stoi za Ukrainą” – w umyśle kanclerza
5 października 2026 Marcus Klöckner nachdenkseiten
„Naród niemiecki stoi za Ukrainą” – powiedział w niedzielę w Kijowie Friedrich Merz. To stwierdzenie, w swojej generalnej ogólności, jest równie błędne, jak wiele innych wypowiedzi kanclerza.
Komentarz Marcusa Klöcknera
————————————–
Wieczorem w Dniu Jedności Niemiec kanclerz udał się w podróż na Ukrainę. To, co powiedział na niedzielnej konferencji prasowej w Kijowie, jest atakiem na zdrowy rozsądek i wypaczeniem rzeczywistości.
Na kilka dni przed wizytą Merza na Ukrainie w Der Spiegel można było przeczytać :
W sondażu ARD Deutschlandtrend, przeprowadzonym na początku września, około połowa ankietowanych we wschodnich Niemczech wyraziła opinię, że niemiecka pomoc dla Ukrainy poszła za daleko. Wybory landowe można interpretować jako wotum nieufności dla polityki Niemiec wobec Rosji. W Saksonii-Anhalt partie krytyczne wobec Ukrainy, AfD i BSW, zdobyły prawie połowę wszystkich głosów, a w Meklemburgii-Pomorzu Przednim – ponad 40 procent.
Choć poparcie dla Ukrainy jest wyższe w Berlinie i zachodnich Niemczech, krytycy również tam zyskują na popularności. W całym kraju około czterech na dziesięciu respondentów uważa, że poparcie jest zbyt wysokie.
Oczywiste jest, że znaczna część społeczeństwa niemieckiego nie zgadza się z faktem, że coraz więcej pieniędzy płynie na Ukrainę, podczas gdy budynki szkolne w Niemczech popadają w ruinę.
Kanclerz, którego „wskaźniki zadowolenia” wynoszą 10 procent , z absolutnym przekonaniem mówi społeczeństwu: „Ludność niemiecka popiera Ukrainę (…)”. Jest to tak samo nieprawdziwe, jak twierdzenie, że polityka wobec Ukrainy ma na celu szybkie zakończenie wojny.
„My, Niemcy, jesteśmy dziś największym zwolennikiem Ukrainy” – kontynuował Merz na konferencji prasowej. Dodał, że „my” robimy to „w naszym własnym interesie”, ponieważ chodzi o „bezpieczeństwo Europy”.
Aby rzucić nieco światła na tę sprawę: wojna zastępcza między Rosją a NATO na Ukrainie nie ma nic wspólnego z kwestią „bezpieczeństwa Europy”, podobnie jak twierdzenie, że nasza wolność została obroniona pod Hindukuszem.
Gdyby „inwestycja” w rzekome bezpieczeństwo Ukrainy była w istocie inwestycją w bezpieczeństwo Europy, to kontynent nie stałby na krawędzi wojny z Rosją.
Politycy nieustannie mylą przyczynę ze skutkiem w wojnie na Ukrainie. Bez zrozumienia prehistorii wojny, która rozpoczęła się w 2014 roku i wcześniej, nie sposób zrozumieć obecnej sytuacji.
Włączmy jeszcze raz światło: polityka określana jako „wsparcie” dla Ukrainy jest szkodliwa zarówno dla Niemiec, jak i dla Ukrainy.
Dziesiątki miliardów euro, które do tej pory napłynęły na Ukrainę, są rozpaczliwie potrzebne tutaj, w kraju – a ta „pomoc” pośrednio przyczyniła się do śmierci, okaleczenia lub poważnych urazów setek tysięcy, jeśli nie milionów, żołnierzy na polu bitwy. „Wsparcie” militarne, które podtrzymywało wojnę przez prawie pięć lat, – nawet nie próbując doprowadzić do zawarcia realnego porozumienia pokojowego – jedynie przedłużyło konflikt.
Merz – i cały niemiecki rząd federalny – nie chcą tego widzieć w ten sposób.
Na konferencji prasowej Merz mówił o tym, „jak nieodpowiedzialnie Rosja nadal działa przeciwko Ukrainie” i że „może” nas czekać „bardzo trudna zima”.
Pomijając fakt, że Merz prawdopodobnie spędzi „bardzo trudną zimę” w przyjemnym, przyjemnie umiarkowanym miejscu: tego typu słowa nie przyniosły żadnego efektu od ponad czterech lat. Merz gra tę samą starą piosenkę i taniec.
Obecnie w mediach pojawiają się doniesienia, że prezes Federalnej Służby Wywiadowczej (BND) ostrzegł Parlamentarną Komisję Kontroli przed bezpośrednim, gwałtownym konfliktem z Rosją.
Niezależnie od tego, jak oceniać oceny szefa BND, bardzo napięta sytuacja między Niemcami a Rosją wynika również z niemieckiej polityki prowadzonej od lat – polityki, którą Merz kontynuuje, bez względu na wszystko.
Demokracja może zaczekać. MEM-y III.
——————————-
——————————-
———————————-
————————–
———————————————————–
—————————
Putin w końcu zdejmuje rękawiczki? Trwają prace nad demontażem mostów w Kijowie, Most Północny został zaatakowany przez drona
Putin w końcu zdejmuje rękawiczki? Trwają prace nad demontażem mostów w Kijowie, Most Północny został właśnie zaatakowany przez drona
Symplicjusz simplicius/putin-finally-takes-gloves-off
Po raz kolejny, tuż po naszym ostatnim raporcie o ataku rosyjskich dronów Geran-4 na most Południowy lub Piwdennyj w Kijowie, Rosja zaatakowała dziś Most Północny.
Początkowo podano, że użyta amunicja to rakieta Banderol, ale na podstawie nagrania można stwierdzić, że porusza się ona zbyt wolno. Prawdopodobnie jest to jakiś duży dron.
Jednak ten most nie ma tego samego typu przęseł kablowych, co most Południowy, a dron najwyraźniej celowo skierował się w samą jezdnię.
Aby dać wyobrażenie o wzmocnionych przekrojach tych mostów, krążyły zdjęcia Mostu Południowego w budowie z czasów Związku Radzieckiego:
Wydaje się mało prawdopodobne, aby dron mógł zniszczyć most, po prostu uderzając w powierzchnię drogi, ale codzienne wizyty drona z pewnością mogłyby trwale wyłączyć most z użytku, gdyby stale go zamykano i remontowano.
Władze Ukrainy już zapowiedziały, że w ramach działań awaryjnych powstanie seria pontonowych przepraw przez rzekę.
Od przyszłego tygodnia Kijów planuje rozpocząć budowę kilku przejść rezerwowych przez Dniepr. W przyszłości rozważana jest również możliwość budowy tunelu pod rzeką.
Poinformował o tym w wywiadzie dla Suspilnego minister odbudowy, infrastruktury i transportu Ukrainy Mykoła Kałasznik.
Pontony znacznie ograniczyłyby przepływ ruchu i chociaż łatwo je wymienić w razie uszkodzenia, rutynowe loty dronów powinny je wyłączyć na czas nieokreślony. Głównym powodem, dla którego Rosja atakuje mosty, jest chęć zatrzymania wojskowych transferów przez rzekę, które drastycznie by spowolniły, gdyby musiała korzystać wyłącznie z pontonów obok ruchu cywilnego.
Co ciekawe, rosyjska jednostka opublikowała nagranie z pierwszej osoby przedstawiające drona, który wczoraj uderzył w most Południowy.
Uderzenia pododdziału „Geran” z 50. Samodzielnej Brygady Wojsk Powietrznodesantowych „Wariag” w podpory kablowe Mostu Południowego w Kijowie w ciągu ostatnich dwóch dni.
Zwykli zachodni komentatorzy po raz kolejny pokazali swoją całkowitą hipokryzję, czepiając się najnowszych hitów po świętowaniu zniszczenia Mostu Kerczeńskiego:
Podobnie zachodnie media były zszokowane faktem, że Rosja mogłaby wykorzystać przeciwko sobie długoletnie praktyki Ukrainy:
W artykule powyżej czytamy, że pierwszy most został uszkodzony, gdy przejeżdżał po nim pociąg metra:
Do pierwszego ataku na most południowy doszło w czwartek, gdy pociąg metra przejeżdżał przez most.
To ciekawe, biorąc pod uwagę, że jednym z najsłynniejszych zdjęć wielkiego „sukcesu” Ukrainy w bitwie o most Kerczeński było to, na którym widać płonący rosyjski pociąg cywilny, zniszczony w trakcie ataku:
Nie wspominając o cywilach, którzy ginęli podczas każdego ukraińskiego ataku na Kercz.
Ale przejdźmy do konkretów. Intrygującym aspektem ataków było to, że Rosja najwyraźniej strategicznie zdecydowała się na rozpoczęcie dezaktywacji mostów Południowego i Północnego, pozostawiając na razie nienaruszone te pośrodku
Kto rozpoczął wojnę na Ukrainie
04.10.2026. – Kto rozpoczął wojnę na Ukrainie
Dziennikarz tygodnika ‚Do Rzeczy’ Maciej Pieczyński jest przekonany, że Rosja dokonała najazdu, a jako że Michał Klimek, niedawny kandydat Konfederacji Korony Polskiej na prezydenta Krakowa, uważa inaczej, pisze tekst, w którym stwierdza: „Wojna Rosji z Ukrainą nie jest wojną sprawiedliwą i prewencyjną. Donieck i Ługańsk w 2014 roku należały do Ukrainy i nic nie usprawiedliwia rosyjskiej interwencji, dokonanej rękami tamtejszych prorosyjskich zdrajców(?!). To samo dotyczy Krymu. Oczywiście, nastroje były w dużej mierze prorosyjskie. Ale świętym prawem każdego państwa jest obrona własnej integralności terytorialnej”.
Konsekwencje ataku dronów na rosyjski magazyn paliwa
Pisze dalej Pieczyński, że kompromitujące jest przyjmowanie punktu widzenia Moskwy, bo ten punkt widzenia jest oparty na fałszywym obrazie rzeczywistości. Twierdzi, że Rosja napadła na Ukrainę, nie odwrotnie. Rosja zajęła ukraińskie terytorium, nie odwrotnie. Nie da się logicznie uzasadnić takiego stanowiska.
To byłaby odpowiedź na twierdzenie M. Klimka, który w wywiadzie dla Kanału Zero powiedział: „Ukraina wywołała tę wojnę, bo prowokowała Rosję coraz bardziej zbliżając się do niej i wymordowując Ukraińców pochodzenia rosyjskiego w najbliższych Rosji terenach”.
Jak było faktycznie. Pisze na moim blogu Andrzej Szubert (opolczyk): „Rosja uzasadniła Specjalną Operację jednym z artykułów Karty ONZ (bodajże art. 51). Mówi on, że państwo trzecie może dokonać interwencji zbrojnej w innym państwie, jeśli jego władze prześladują, a tym bardziej mordują własnych mieszkańców. A tak było w Donbasie? – Kijowski reżim wymordował 14 500 mieszkańców tego regionu, o czym zresztą możemy przeczytać w Wikipedii. Dodajmy, że Rosjanie zamieszkujący tereny Ukrainy Wschodniej zbuntowali się m.in. przeciwko samowoli reżimu reprezentowanego przez nowe władze narzucone przez Zachód oraz neobanderowskie organizacje: Prawy Sektor czy bataliony Azow i Ajdar.
Ponadto tuż przed SOW władze Rosji uznały suwerenność republik Ługańskiej i Donieckiej, ich władze z kolei poprosiły Rosję o militarną pomoc przeciwko kijowskiej juncie i o włączenie ich w skład Federacji Rosyjskiej, co Rosja natychmiast uczyniła. Tak więc wojna w Donbasie, według wykładni Rosji toczyła się już na terytorium Federacji Rosyjskiej, a siły zbrojne kijowskiej junty były tam agresorem i okupantem.
Problem polega na tym, że wszelkie wyjaśnienia Rosji są przez kolektywny Zachód ignorowane i odrzucane. Tenże Zachód nagminnie łamie prawo międzynarodowe, zarzucając to Rosji. I niestety Rosja nie ma przebicia do zachodnich mediów i na tym polu na kolektywnym Zachodzie przegrywa. No i ciągle jest oskarżana o imperializm i zapędy do odtworzenia ZSRR”.
Nie jest więc „świętym prawem każdego państwa obrona własnej integralności terytorialnej”, szczególnie w sytuacji zbrojnego przewrotu dokonanego 22 lutego 2014 roku czy osiem lat później, gdy ukraińska armia codziennie ostrzeliwała mieszkańców Doniecka i Ługańska. Dzisiejsze media doszły do perfekcji w stosowaniu propagandy i w stwarzaniu narracji, która często niewiele wspólnego ma z faktami, a gdy idzie o SOW na Ukrainie, to już są tylko kłamstwa i przeinaczenia.
Pisze dalej Pieczyński, że najbardziej kompromitująca nie jest sama prorosyjska postawa takich polityków jak Klimek. Najgorsza jest hipokryzja. Jak można z jednej strony opowiadać się za pokojem, a z drugiej strony sympatyzować ze stroną, która wojnę rozpętała. Tak więc środowisko polityczne Klimka nie jest antywojenne, tylko antyukraińskie i prorosyjskie. Woła więc proukraiński dziennikarz: „Panowie ‚pacyfiści’ – przestańcie się wstydzić i zacznijcie wyrażać swoje poglądy z otwartą przyłbicą. Przyznajcie w końcu, że nie jest wam obojętne, kto wygra wojnę na Ukrainie…”.
Tu przyznam Pieczyńskiemu rację: nie ma się czego wstydzić.
Trzeba wyraźnie mówić jak Grzegorz Braun czy Michał Klimek: 1) Rosja podjęła interwencję w obronie Rosjan mieszkających w Donbasie; 2) W interesie Rosji (a także Polski) jest unicestwienie ukraińskiego nazizmu i militaryzmu; 3) To nie jest nasza wojna; nic nam do niej; 4) A jeśli wyrażamy swoją sympatię, to tym, którzy mają rację. A rację mają Rosjanie.
Zygmunt Białas
Feliks Koneczny. ODKRYŁ PRAWDĘ O UKRAINIE 100 LAT TEMU.
ODKRYŁ PRAWDĘ O UKRAINIE 100 LAT TEMU. DOKŁADNIE TO SIĘ TERAZ DZIEJE
ksiegarniamiles.pl/koneczny-feliks/o-ukrainie-i-ukraincach-wybor-tekstow-feliksa-konecznego
45.00 zł
| LESZEK ŻEBROWSKI ekspedytodkryl-prawde-o-ukrainie-100-lat-temu-dokladnie-to-sie-teraz-dzieje-leszek-zebrowski
Potajemne przejęcie Ukrainy
Potajemne przejęcie Ukrainy
4. października 2026 Marek Wojcik world-scam/potajemne-przejecie-ukrainy
Palantir – wielki zwycięzca wojny na Ukrainie. Tymczasem ludność cierpi z powodu najstraszniejszych skutków konfliktu. Jako firma działająca w branży technologii zbrojeniowych, Palantir może dalej rozwijać swoje rozwiązania w zakresie autonomicznych systemów uzbrojenia w rzeczywistych warunkach wojennych, a następnie wprowadzać je na rynek.
Na swoim blogu Palantir pisze: „Przemysł jest gotowy i chętny. NATO musi nadal stwarzać możliwości – zarówno w ramach ćwiczeń, jak i „formatów wydarzeń”…”. Program ten pokazuje, jak w tej wojnie nie tylko testuje się nowe systemy uzbrojenia, ale także wprowadza się państwo cyfrowe, a tym samym technokrację, i to nie tylko na Ukrainie… Źródło.
Czy ta dziwna wojna na Ukrainie trwająca już ponad cztery lata nie jest prowadzona jedynie po to, żeby trwała? Stanowi doskonałą i praktycznie nie do zastąpienia żadnymi symulatorami platformę testowania wszelkich technologii i taktyk militarnych. Z technologią wojskową jest jak z wyścigiem zbrojeń – także przeciwnik się rozwija i nie ma możliwości zdobycia druzgocącej przewagi. Jednak technokraci tkwią w paranoicznej wierze w Wunderwaffe – w cudowną broń. Ta wiara pozwoliła Hitlerowi mieć do końca nadzieję na zwycięstwo.
18 kwietnia Alex Karp, szef koncernu Palantir zajmującego się danymi i oprogramowaniem opublikował na X 22 tezy, które są podsumowaniem jego i Nicholas Zamiska książki „The Technological Republic” – Republika Technologiczna.
Ponieważ często nas o to pytają. Republika Technologiczna w skrócie.
- Dolina Krzemowa ma moralny dług wobec kraju, który umożliwił jej rozwój. Elita inżynierska Doliny Krzemowej ma obowiązek uczestniczyć w obronie kraju.
- Musimy zbuntować się przeciwko tyranii aplikacji. Czy iPhone jest naszym największym osiągnięciem twórczym, a może nawet szczytowym osiągnięciem naszej cywilizacji? To urządzenie zmieniło nasze życie, ale obecnie może również ograniczać i krępować nasze poczucie tego, co jest możliwe.
- Bezpłatna poczta elektroniczna to za mało. Upadek kultury lub cywilizacji, a także jej klasy rządzącej, zostanie wybaczony tylko wtedy, gdy kultura ta będzie w stanie zapewnić społeczeństwu wzrost gospodarczy i bezpieczeństwo.
- Ograniczono możliwości „miękkiej siły”, czyli samej tylko wzniosłej retoryki. Aby wolne i demokratyczne społeczeństwa mogły odnieść zwycięstwo, potrzeba czegoś więcej niż tylko apelu moralnego. Potrzebna jest „twarda siła”, a w tym stuleciu „twarda siła” będzie opierać się na oprogramowaniu.
- Pytanie nie brzmi, czy broń oparta na sztucznej inteligencji powstanie, ale kto ją stworzy i w jakim celu. Nasi przeciwnicy nie będą się wahać, by wdawać się w teatralne debaty o zaletach rozwoju technologii o krytycznym znaczeniu dla wojska i bezpieczeństwa narodowego. Będą kontynuować.
- Służba wojskowa powinna być obowiązkiem powszechnym. Jako społeczeństwo powinniśmy poważnie rozważyć odejście od modelu armii opartej wyłącznie na ochotnikach i stoczyć kolejną wojnę tylko wtedy, gdy wszyscy będą dzielić ryzyko i koszty.
- Jeśli żołnierz piechoty morskiej USA prosi o lepszy karabin, powinniśmy go skonstruować; to samo dotyczy oprogramowania. Jako kraj powinniśmy być w stanie kontynuować debatę na temat zasadności działań wojskowych za granicą, pozostając jednocześnie niezachwiani w naszym zaangażowaniu wobec tych, których poprosiliśmy o narażenie się na niebezpieczeństwo.
- Urzędnicy państwowi nie muszą być naszymi kapłanami. Każda firma, która wynagradzałaby swoich pracowników w taki sam sposób, w jaki rząd federalny wynagradza urzędników państwowych, miałaby trudności z przetrwaniem.
- Powinniśmy okazywać znacznie więcej wyrozumiałości wobec osób, które zdecydowały się poświęcić się życiu publicznemu. Wyeliminowanie jakiejkolwiek przestrzeni na przebaczenie – odrzucenie wszelkiej tolerancji dla złożoności i sprzeczności ludzkiej psychiki – może sprawić, że u steru znajdą się osoby, których obecności z czasem będziemy żałować.
- Psychologizacja współczesnej polityki prowadzi nas na manowce. Ci, którzy szukają w polityce pożywienia dla duszy i poczucia własnej wartości, którzy zbyt mocno polegają na życiu wewnętrznym, wyrażając je w ludziach, których być może nigdy nie spotkają, poniosą rozczarowanie.
- Nasze społeczeństwo stało się zbyt skłonne do pośpiechu i często czerpie radość z upadku swoich wrogów. Pokonanie przeciwnika to chwila, w której należy się zatrzymać, a nie cieszyć się.
- Era atomowa dobiega końca. Jedna z er odstraszania, era atomowa, dobiega końca, a nastaje nowa era odstraszania oparta na sztucznej inteligencji.
- Żaden inny kraj w historii świata nie promował wartości postępowych w większym stopniu niż ten. Stany Zjednoczone są dalekie od ideału. Łatwo jednak zapomnieć, o ile więcej możliwości oferuje ten kraj osobom, które nie należą do dziedzicznych elit, niż jakikolwiek inny naród na świecie.
- Amerykańska potęga umożliwiła niezwykle długi pokój. Zbyt wielu zapomniało lub wręcz przyjmuje za pewnik, że na świecie przez prawie stulecie panował pokój bez konfliktu zbrojnego między mocarstwami. Co najmniej trzy pokolenia – miliardy ludzi, ich dzieci, a teraz i wnuki – nigdy nie zaznały wojny światowej.
- Powojenne wykastrowanie Niemiec i Japonii musi zostać cofnięte. Pozbawienie kłów Niemiec było nadmierną korektą, za którą Europa płaci teraz wysoką cenę. Podobne, bardzo teatralne zaangażowanie w japoński pacyfizm, jeśli zostanie utrzymane, również zagrozi przesunięciem równowagi sił w Azji.
- Powinniśmy bić brawo tym, którzy próbują budować tam, gdzie rynek zawiódł. Kultura niemal drwi z zainteresowania Muska wielką narracją, jakby miliarderzy powinni po prostu trzymać się swojej ścieżki bogacenia się… Jakakolwiek ciekawość lub autentyczne zainteresowanie wartością tego, co stworzył, jest zasadniczo ignorowane, a może wręcz kryje się pod ledwie skrywaną pogardą.
- Dolina Krzemowa musi odegrać rolę w walce z przestępczością z użyciem przemocy. Wielu polityków w Stanach Zjednoczonych praktycznie wzruszyło ramionami, gdy mowa o przestępczości z użyciem przemocy, rezygnując z jakichkolwiek poważnych wysiłków na rzecz rozwiązania tego problemu lub podejmując jakiekolwiek ryzyko w kontaktach ze swoimi wyborcami, lub darczyńcami, szukając rozwiązań i eksperymentując w ramach tego, co powinno być desperacką próbą ratowania życia.
- Bezwzględne ujawnianie życia prywatnego osób publicznych odstrasza zbyt wielu utalentowanych ludzi od pracy w służbie publicznej. Sfera publiczna – wraz z płytkimi i małostkowymi atakami na tych, którzy odważają się robić coś innego niż tylko wzbogacać się – stała się tak bezlitosna, że w republice pozostała znaczna grupa nieefektywnych, pustych osób, których ambicje można by wybaczyć, gdyby kryła się za nimi jakakolwiek autentyczna struktura przekonań.
- Ostrożność w życiu publicznym, którą nieświadomie promujemy, jest destrukcyjna. Ci, którzy nie mówią nic złego, często nie mówią nic.
- Należy przeciwstawić się powszechnej nietolerancji wobec przekonań religijnych w niektórych kręgach. Nietolerancja elit wobec przekonań religijnych jest prawdopodobnie jednym z najbardziej wymownych dowodów na to, że ich projekt polityczny stanowi mniej otwarty ruch intelektualny, niż twierdzi wielu jego członków.
- Niektóre kultury dokonały istotnego postępu; inne pozostają dysfunkcyjne i regresywne. Wszystkie kultury są teraz równe. Krytyka i osądy wartościujące są zabronione. Jednak ten nowy dogmat pomija fakt, że niektóre kultury, a wręcz subkultury… dokonały cudów. Inne okazały się przeciętne, a co gorsza, regresywne i szkodliwe.
- Musimy oprzeć się płytkiej pokusie pustego i pustego pluralizmu. My, w Ameryce i szerzej, na Zachodzie, przez ostatnie półwiecze opieraliśmy się definiowaniu kultur narodowych w imię inkluzywności. Ale inkluzywności do czego?
Fragmenty bestsellera nr 1 na liście New York Times „Republika technologiczna: twarda siła, miękkie przekonania i przyszłość Zachodu” autorstwa Alexandra C. Karpa i Nicholasa W. Zamiski.
Także strach przed niekontrolowanym usamodzielnieniem się SI jest celowo rozpowszechniany. Odwraca uwagę od autentycznych zagrożeń w tym największego: przejęcie pełnej kontroli nad ludźmi przez kontrolujących tę bardzo sztuczną technologię. Sceny apokalipsy, gdzie roboty opanowują świat, pozostaną na zawsze domeną literatury science fiction. Kontrola nad całym światem to cel człowieka, nie maszyny. Dlatego, jeśli dojdzie do ataku robotów na ludzi, będzie to efektem celowych działań osób kontrolujących te roboty, nawet jeśli wyposaży się je w autonomiczne systemy sterowania. Twórcy SI po prostu do tego nie dopuszczą, ponieważ utraciliby to, na czym im najbardziej zależy – kontrolę.
Takie firmy jak Palantir w USA, Gosuslugi w Rosji lub chiński Xunce mają największy potencjał mogący zagrozić populacji na naszej planecie. Tak, wszystkie trzy mocarstwa bez wyjątku pracują pełną parą nad wdrożeniem technologicznej kontroli nad swoimi poddanymi. Każde z tych państw ma taką samą wymówkę: jeśli zaniedbamy inwestowania w sztuczną inteligencję, nasi konkurenci zdobędą przewagę. Dodajmy do tego czwartą ponadnarodową siłę, która także odgrywa swoją rolę w procesie kontrolowania świata – globalistów i wtedy dopiero zagmatwany obraz dzisiejszego świata stanie się nie tyle przejrzysty, ile bardziej autentyczny.
Palantir i Dataroom mogą sprawić, że istniejące ukraińskie systemy będą działały szybciej, dokładniej i wydajniej. Nie są one jednak ani „systemem Terminatora”, ani substytutem broni, żołnierzy czy przemysłowych zdolności produkcyjnych. Ich znaczenie polega przede wszystkim na tym, że stanowią dodatkowy cyfrowy multiplikator istniejących już zdolności wojskowych. Źródło.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Pistolet przy głowie: Czy USA pozbawiają UE paliwa z powodu ataków na rosyjskie rafinerie?
Pistolet przy głowie: Czy USA pozbawiają UE paliwa z powodu ataków na rosyjskie rafinerie?
Igor Juszkow o tym, dlaczego Waszyngton grozi odcięciem dostaw oleju napędowego do Europy tass-ru/opinions
Igor Juszkow , ekspert Uniwersytetu Finansowego i Narodowego Funduszu Bezpieczeństwa Energetycznego. 2 października,
Bruksela i Londyn panikują i zwołują nadzwyczajne spotkania, próbując odpowiedzieć na ultimatum Waszyngtonu. Administracja Donalda Trumpa domaga się wyczerpania europejskich rezerw strategicznych, grożąc wprowadzeniem całkowitego 90-dniowego zakazu eksportu. Analitycy już nazywają ten krok USA „energetycznym pistoletem przy skroni Europy”. Tymczasem doniesienia o rosnących cenach paliw na całym świecie napływają niczym doniesienia z pola bitwy, a rekordy cenowe są niemal codziennie łamane.
Jakie są główne przyczyny i ukryte konsekwencje obecnej sytuacji?
Cios dla samego gwaranta
9 września cena benzyny SP95-E10 we Francji osiągnęła historyczny szczyt, przekraczając 2,1 euro za litr. To skłoniło prezydenta Emmanuela Macrona do nazwania 17 września poziomu cen na francuskich stacjach benzynowych „nie do zniesienia”. Tymczasem 15 września Niemcy ustanowiły nowy rekord wszech czasów dla niedrogiej benzyny Super E10, rosnąc do 2,3 euro za litr. 19 września średnia cena oleju napędowego również pobiła rekord w Szwajcarii, wzrastając do 2,4 franka szwajcarskiego (2,6 euro) za litr. Wzrost ten nasilił się jeszcze pod koniec miesiąca: 28 września średnia rekomendowana cena detaliczna benzyny w Holandii wzrosła do bezprecedensowego poziomu 2,7 euro za litr, podczas gdy Wielka Brytania odnotowała tego samego dnia nowy szczyt cen oleju napędowego – 2,4 euro (199,33 pensa) za litr.
Media prawdopodobnie znów będą pełne nagłówków o „historycznych maksimach” i „rekordach”, ponieważ wszystkie przesłanki do dalszych wzrostów cen w Europie (i na świecie) pozostają spełnione. Co więcej, Stany Zjednoczone, które wcześniej aktywnie pozycjonowały się jako główny gwarant bezpieczeństwa energetycznego Europy, mogą odegrać w tym kluczową rolę. Waszyngton nieustannie przekonywał Brukselę, że Europejczycy powinni śmiało porzucić rosyjskie dostawy energii na rzecz amerykańskich węglowodorów, które, według Departamentu Energii USA, zawierają te same „cząsteczki wolności”.
Jednak obecnie gwałtowny wzrost cen paliw – zwłaszcza oleju napędowego – uderzył również w samą Amerykę.
Konflikt zbrojny z Iranem i zamknięcie Cieśniny Ormuz pogłębiły globalny niedobór produktów naftowych, ponieważ kraje Zatoki Perskiej eksportowały wcześniej duże ilości gotowego paliwa. Od marca 2026 roku dostawy te całkowicie ustały, co stało się podstawową przyczyną globalnego kryzysu energetycznego. W ślad za rynkiem globalnym, ceny oleju napędowego również gwałtownie wzrosły w Stanach Zjednoczonych. Wynika to z faktu, że amerykańskie firmy mają swobodę wyboru, dokąd wysyłać swoje produkty: na rynek krajowy czy na eksport. Z tego powodu ceny w Stanach Zjednoczonych oparte są na zasadzie eksportu netto – cenie globalnej pomniejszonej o koszty transportu. Właśnie dlatego ceny oleju napędowego w Stanach Zjednoczonych osiągnęły we wrześniu nowy rekord wszech czasów.
Jednak Waszyngton, w przeciwieństwie do Europy, ma sposób na obniżenie cen. Mógłby po prostu zakazać eksportu produktów ropopochodnych, co przesyciłoby rynek krajowy w USA i doprowadziłoby do spadku cen paliw. 1 października Trump przyznał, że omawiał już ten scenariusz z sekretarzem energii Chrisem Wrightem i sekretarzem spraw wewnętrznych Douglasem Burghamem. Chociaż ostateczna decyzja jeszcze nie zapadła, sama perspektywa takiego kroku jest dla Europejczyków bardzo przerażająca.
Walka o wolumeny
Jak donosi „The Sunday Telegraph” , amerykańskie embargo na eksport oleju napędowego będzie miało poważny negatywny wpływ na gospodarkę Wielkiej Brytanii. W końcu dostawy z USA stanowią około 30% całego importu oleju napędowego do Wielkiej Brytanii. Co więcej, zniknięcie amerykańskich dostaw spowoduje gwałtowny wzrost cen na całym świecie, ponieważ Stany Zjednoczone są największym eksporterem oleju napędowego na świecie. Dla Wielkiej Brytanii, która importuje około 55% całego zużycia oleju napędowego, kryzys ten będzie podwójnym ciosem – kraj będzie zmuszony do ostrej konkurencji o wszelkie pozostałe wolumeny na rynku globalnym.
A darmowego paliwa jest coraz mniej.
1 października chińskie rafinerie ropy naftowej zawiesiły eksport produktów naftowych na bieżący miesiąc, aby uzupełnić swoje rezerwy. Z uwagi na nadwyżkę mocy przerobowych, Chiny wcześniej aktywnie kupowały ropę i sprzedawały gotowe paliwo na rynki zagraniczne. Teraz jednak Pekin musi ustabilizować ceny na rynku krajowym.
W rezultacie Europejczycy znaleźli się w opłakanym położeniu. Najbardziej odczuwają gwałtowny wzrost cen ropy naftowej, ponieważ krajowa produkcja nadal spada, a zależność od importu rośnie. Dotkliwy niedobór produktów naftowych pogłębia zamknięcie Cieśniny Ormuz i rosyjski zakaz eksportu oleju napędowego do końca października 2026 roku. Chociaż rosyjskie paliwo nie jest dostarczane bezpośrednio do Unii Europejskiej od 5 lutego 2023 roku, jak dotąd nasyciło ono rynek światowy, utrzymując tym samym ceny na światowym rynku pod kontrolą. Co więcej, Europejczycy ograniczyli własne możliwości, zakazując importu produktów naftowych produkowanych w krajach trzecich z rosyjskiej ropy, co znacznie zawęziło krąg potencjalnych dostawców.
Znamienne jest, że długoletnie dążenie Europy do „transformacji energetycznej” i przedwczesnego wycofywania pojazdów z silnikami spalinowymi nie przybliżyło regionu do rozwiązania palących problemów. Badanie przeprowadzone przez Uniwersytet Finansowy przy Rządzie Federacji Rosyjskiej, dotyczące interpretacji koncepcji zrównoważonego rozwoju w krajach zachodnich, wykazało, że działania podejmowane przez Brukselę przynoszą odwrotny skutek.
„Zrównoważony rozwój” europejskiego sektora energetycznego spada, a nie poprawia się. Obecny rok, 2026, jest tego doskonałym przykładem: gdy tylko globalny rynek stracił znaczną ilość tradycyjnych paliw, wybuchł głęboki kryzys. Dzieje się tak pomimo ciągłych deklaracji zachodnich polityków o konieczności całkowitego wycofania energii ze źródeł kopalnych dla zapewnienia „zrównoważonej przyszłości”.
Poszukiwania winnych
Nie sądzę jednak, aby warto było liczyć na to, że Stany Zjednoczone faktycznie nałożą embargo na eksport oleju napędowego w najbliższym czasie. Uderzyłoby to w dochody amerykańskich firm naftowych, które finansowały republikańskie kampanie wyborcze (a także w udział Demokratów). Aby nie pozbawić ich kolosalnych zysków, Biały Dom próbuje zrzucić winę za wzrost cen na swoich przeciwników. Trump już twierdził, że niedobory są winą Kijowa, który obiera sobie za cel rosyjskie rafinerie. Choć w dużej mierze dąży do osiągnięcia celów politycznych (zwłaszcza przed listopadowymi wyborami), słowa amerykańskiego przywódcy odzwierciedlają trudną rzeczywistość gospodarczą. Trump wezwał do zaprzestania ataków na rosyjską infrastrukturę paliwową, twierdząc, że działania te niszczą globalny rynek oleju napędowego i uderzają w portfele konsumentów. A ponieważ sam konflikt na Ukrainie wybuchł za prezydentury Joe Bidena, winni są Demokraci.
Ironią sytuacji jest to, że sama Ukraina cierpi z powodu taktyki Kijowa. Jako kraj borykający się z poważnym niedoborem paliw, jest zmuszona importować niemal wszystkie swoje produkty naftowe – obecnie po wygórowanych cenach światowych. W szczególności ukraińscy rolnicy borykają się z rekordowo wysokimi cenami oleju napędowego do traktorów i kombajnów. Rosnące koszty paliwa są nieuchronnie wliczane w koszty zbiorów, bezpośrednio dotykając zwykłych obywateli, uszczuplając ich podstawowy koszyk żywnościowy i podnosząc ceny żywności na Ukrainie.
Co więcej, Waszyngton zamierza zrzucić winę za kryzys paliwowy na samych Europejczyków – i jest w tym trochę prawdy, ponieważ to europejskie elity same doprowadziły swoje kraje do obecnego impasu. Trump zażądał, aby kraje europejskie uwolniły około 120 milionów baryłek oleju napędowego ze swoich rezerw strategicznych w ciągu najbliższych sześciu miesięcy. Jeśli tego nie zrobią, prezydent USA zagroził nałożeniem wspomnianego embarga eksportowego. Innymi słowy, Biały Dom wykorzystuje kwestię amerykańskich dostaw oleju napędowego jako narzędzie nacisku na europejskich polityków. Jeśli nie posłuchają, zostaną obwinieni za kryzys – mimo że w rzeczywistości ponoszą jedynie konsekwencje własnych decyzji.
Nie sposób nie wspomnieć, jak jeszcze niedawno Unia Europejska nieustannie oskarżała Moskwę o używanie „broni energetycznej”, „pałki gazowej” i nadmierne upolitycznianie branży. Tymczasem Stany Zjednoczone stały się obecnie największym dostawcą gazu ziemnego w Europie. Jeśli więc ceny gazu na rynku amerykańskim gwałtownie wzrosną tej zimy, Waszyngton rozważy wstrzymanie eksportu? Taka perspektywa powinna przerażać nie tylko Europejczyków, ale także samych europejskich polityków.