„Czułem, że jestem potworem”: żołnierze IDF mówią o „urazie moralnym” – i o milczeniu

Opublikowany 2026-04-20 przez Mirosław Dakowski

„Czułem, że jestem potworem”: żołnierze IDF mówią o „urazie moralnym” – i o milczeniu

============================================

Szanowny Panie Profesorze,

Przesyłam cały artykuł z Haaretz z moim komentarzem. Streszczenie z Najwyższego Czasu, które Pan zamieścił, nie oddaje ani grozy ani znaczenia tego tekstu, którego sam autor zapewne też nie rozumiał.

Wstrząsający artykuł z Haaretz o sumieniu, które nie daje się zagłuszyć, jak u Lady Makbet; o krwi niewinnej, której z rąk zmyć się nie da; o popełnionych zbrodniach, które wracają we snach i na jawie; o zbrodniarzach w mundurach, którzy okrywają się wieczną hańbą (Jer. 23.40). Biedni ci żołnierze izraelscy, bardziej im współczuć należy niż pomordowanym przez nich Palestyńczykom. Parafrazując Szekspira, bardziej potrzebują oni kapłana katolickiego niż psychologa żydowskiego. AW

==================================================================

Tom Levinson, Haaretz, April 17, 2026

haaretz.com/israel-news/premium/when-i-returned-from-gaza-they-called-me-a-hero-but-i-felt-i-was-a-monster

Niektórzy z nich zabijali cywilów w Gazie; inni tylko się przyglądali lub byli świadkami nadużyć i tuszowania w imię zemsty. Teraz próbują poradzić sobie z czymś innym niż PTSD.

„Może w pewien sposób chcę umrzeć… ale obiecałem matce, że się nie zabiję. Nie wiem jednak, jak długo dam radę”. – Yuval

Yuval siedzi, obgryzając paznokcie, nerwowo poruszając nogami. Jest południe w Tel Awiwie, ulica pełna ludzi. Co jakiś czas rozgląda się niespokojnie, obserwując przechodniów.

„Przepraszam” – mówi. „Mój największy strach to zemsta”. Yuval (to pseudonim, podobnie jak wszystkie imiona w tym artykule) nie pochodzi z rodziny przestępczej. Nie jest przestępcą. Ma 34 lata, wychował się na przedmieściach Tel Awiwu – w Ramat Hasharon – i został programistą. Do niedawna pracował w jednej z największych firm technologicznych na świecie, ale od miesięcy tam nie chodzi. „Byłem w piekle, ale nie zdawałem sobie z tego sprawy” – mówi. To piekło rozegrało się w Chan Junus na południu Gazy, gdy był żołnierzem w grudniu 2023 roku. „Naloty były bez przerwy. Tonowa bomba spada niedaleko ciebie i serce podskakuje”. Jego oddział posuwał się na zachód, w stronę centrum miasta. „Były ciężkie walki… Funkcjonujesz na autopilocie. Nie zadajesz pytań”. Pytania pojawiły się dopiero później i zaczęły go prześladować. „Nie mam dobrych odpowiedzi; nie mam żadnych odpowiedzi. Nie ma wybaczenia za to, co zrobiłem. Nie ma odkupienia”. Do zdarzenia doszło w pobliżu ulicy Salah al-Din, głównej arterii Gazy. Za pomocą drona jeden z plutonów zauważył podejrzane postacie. Oddział Yuvala ruszył do ataku. „Strzelałem jak szalony, tak jak uczą na szkoleniu” – mówi. Gdy dotarli na miejsce, zrozumiał, że to nie byli terroryści. „To był starszy mężczyzna i trzech chłopców, może nastolatków. Żaden nie był uzbrojony. Ich ciała były podziurawione kulami; organy wypływały na zewnątrz. Nigdy nie widziałem czegoś takiego z tak bliska”. „Pamiętam ciszę – nikt się nie odezwał. Potem przyszedł dowódca batalionu, splunął na ciała i krzyknął: ‘Tak kończy każdy, kto zadziera z Izraelem, skurwysyny’”.

Yuval był w szoku, ale milczał. „Jestem tchórzem” – mówi. Został zwolniony ze służby trzy miesiące później. Po dwóch tygodniach wrócił do pracy. „Zorganizowali dla mnie imprezę, bili brawo, nazywali mnie bohaterem” – mówi. „Ale czułem, że jestem potworem”. Nie był w stanie tego znieść. Po kilku miesiącach zrezygnował z pracy. Wstyd tylko narastał. „Staram się nie wychodzić z domu, a jeśli już, zakładam kaptur, żeby nikt mnie nie rozpoznał. Wyrzuciłem lustra – nie mogę na siebie patrzeć”. Boi się, że ktoś się na nim zemści, choć wie, że to irracjonalne. Dwa dni po rozmowie z dziennikarzami trafił do szpitala psychiatrycznego.

„Obraz jego bezradności nie dawał mi spokoju. Myśli nieustannie mnie dręczą – jak mogłam po prostu stać i nic nie zrobić? Co to mówi o mnie?”

Maya

W ubiegłym roku Haaretz opisywał żołnierzy walczących w Gazie, którzy cierpieli na „uraz moralny”. Snajper, który strzelał do ludzi szukających pomocy, mówił, że ma ciężkie koszmary; operatorzy dronów, którzy zabijali cywilów, opisywali rany, które się nie goją. „Widzimy urazy moralne na znacznie większą skalę niż kiedykolwiek wcześniej” – mówi prof. Gil Zalsman, przewodniczący izraelskiej Narodowej Rady ds. Zapobiegania Samobójstwom. „Widzimy je w naszych klinikach leczenia traumy i w prywatnych gabinetach. Widzimy je nawet u dzieci rezerwistów, które usłyszały jakieś historie i zmagają się z tym, co zrobili ich ojcowie. Zjawisko sięga już drugiego kręgu”.

Armia izraelska i rząd nie podali żadnych danych liczbowych, ale – jak mówi Zalsman – od październikowego zawieszenia broni w Gazie rośnie liczba osób szukających pomocy z powodu urazu moralnego. Czasami takich pacjentów klasyfikuje się jako cierpiących na zespół stresu pourazowego (PTSD), ale mimo pewnych podobieństw uraz moralny jest czymś innym. Według prof. Yossiego Levi-Belza z Uniwersytetu w Hajfie: „PTSD to reakcja oparta na strachu, spowodowana doświadczeniem traumatycznego zdarzenia, które wiązało się z zagrożeniem dla danej osoby lub dla ludzi wokół niej”. Typowe objawy to nadmierne pobudzenie i unikanie. „Uraz moralny powstaje w wyniku doświadczeń postrzeganych jako fundamentalne naruszenie podstawowych wartości moralnych – własnych lub cudzych – i zazwyczaj wiąże się z poczuciem winy, wstydu, gniewu, obrzydzenia, wyobcowania, utraty wiary oraz rozpadem tożsamości, sensu i poczucia człowieczeństwa”.

Istotna jest także kwestia czasu – dodaje Levi-Belz, który kieruje uniwersyteckim Centrum Bólu Psychicznego i Zapobiegania Samobójstwom im. Liora Tsfaty’ego. „Kiedy wojna się kończy, żołnierz wraca do domu i świat nagle wydaje się znacznie bardziej złożony” – mówi. „Podział na czarne i białe zostaje zburzony, świat przestaje być dychotomiczny, a człowiek może spojrzeć wstecz na wydarzenia, których doświadczył, i uświadomić sobie, że zaszły rzeczy sprzeczne z tym, w co wierzy”. Uraz moralny – dodaje Levi-Belz – może pojawić się, gdy ktoś sam coś zrobi lub jest świadkiem czegoś, co w rażący sposób narusza jego kodeks moralny. Nasilenie tego urazu może być większe, jeśli dana osoba nie próbowała powstrzymać sprawcy, a zwłaszcza gdy sprawcą była osoba będąca autorytetem. „Oczekujemy, że osoby pełniące funkcje opiekuńcze, takie jak dowódcy, będą nas chronić, dlatego w takich przypadkach uraz może prowadzić do poważnego kryzysu i szczególnie silnego cierpienia psychicznego” – mówi Levi-Belz.

Strach w Prado

Maya mieszka w centralnym Tel Awiwie i studiuje filozofię, zwłaszcza pisma Michela Foucaulta. Podczas wojny w Gazie spędziła setki dni jako oficerka HR w batalionie pancernym rezerwy. „Nie ma żadnego związku między moim codziennym życiem a służbą w rezerwie” – mówi. „To dwa różne światy, z innymi ludźmi. I szczerze mówiąc, ja też zachowuję się inaczej, mówię inaczej. To trochę jak Dr Jekyll i Mr Hyde. Podczas wojny byłam świadkiem zabijania niewinnych ludzi – rzeczy wstrząsających, o których gdybym przeczytała w Haaretz, krzyczałabym z oburzenia, ale w czasie służby przechodziły obok mnie, jakby nic się nie stało”. Jedno zdarzenie jednak pozostawiło ślad. Miało miejsce w wojskowym posterunku na południu Gazy. „Siedziałam w centrum dowodzenia” – mówi Maya. „Nagle żołnierze na warcie zauważyli pięciu Palestyńczyków przekraczających linię, której nie wolno było przekraczać, kierując się na północ Gazy. Wszyscy wpadli w panikę. Zapanował chaos. Dowódca batalionu wydał rozkaz zasypania ich ogniem, mimo że nie było potwierdzenia, że są uzbrojeni. Czołg zaczął strzelać z karabinu maszynowego. Setki kul”.

„Kiedy strzelasz przez celownik snajperski, wszystko wydaje się bliskie, jak w grze komputerowej. Twarzy ludzi, których zabiłeś, się nie zapomina. To zostaje z tobą.

Snajper

Cztery z pięciu osób zginęły. „Kilka godzin później buldożer D9 zakopał je w piasku. Gdy zapytałam dlaczego, powiedziano mi, że chodzi o to, żeby psy ich nie zjadły i nie rozniosły chorób. Tego, który przeżył, zamknięto w klatce na posterunku i powiedziano, że trzeba poczekać na funkcjonariusza Shin Bet, który go przesłucha”. Ale tego dnia nikt z Shin Bet nie przyszedł. „Spędziłam noc na posterunku, ale nie mogłam zasnąć; byłam tam jedyną kobietą. Nagle kilku żołnierzy mnie zawołało, więc poszłam z nimi do klatki. Palestyńczyk siedział tam skuty i z zasłoniętymi oczami, wyglądał na zmarzniętego. Nagle jeden z żołnierzy wyjął penisa i zaczął na niego oddawać mocz. Krzyknął: ‘To za Be’eri, ty skurwysynu, to za Novę’”. Nikt nie mógł przestać się śmiać. „Może ja też się śmiałam”. Następnego dnia przyjechał przesłuchujący z Shin Bet. „Był z nim przez 10 minut i powiedział, że to tylko człowiek próbujący wrócić do domu na północy Gazy, że nie ma nic wspólnego z Hamasem, więc go wypuszczono” – mówi Maya, która kilka tygodni później została zwolniona ze służby. Ale to, co zobaczyła, pozostało z nią. „Czułam się jak hipokrytka, brudna. Brałam trzy prysznice dziennie; obraz jego bezradności nie dawał mi spokoju. Myśli nieustannie mnie dręczą – jak mogłam po prostu stać i nic nie zrobić? Jak mogłam ja, ktoś, kto uważa się za moralnego, pomaga uchodźcom i chodzi na protesty, zgodzić się na to? Dlaczego nic nie powiedziałam i co to mówi o mnie? Nie mam odpowiedzi”. Maya nie jest jedyną osobą z tego posterunku, która cierpi na uraz moralny. Yehuda również tam służył, w innym czasie, podczas swojej służby rezerwowej. „Mój pluton jeździł hummerami i pełnił rolę szybkiej reakcji w sektorze” – mówi. „Był też hummer dowodzony przez oficera o amerykańskim imieniu. Służył tam od wielu miesięcy i gdy jedna brygada odchodziła, dołączał do następnej. Był dziwny, podejrzany człowiek”.

„To zniszczyło wszystko, co myślałem o armii, o nas, o sobie. Co jeszcze dzieje się w piwnicach? Jakie inne tajemnice ukrywamy?”

Eitan

„Za każdym razem, gdy pytano go o przeszłość, mówił coś innego, a jeśli się go dopytywało, wpadał w złość. Nie było jasne, czy wojna go złamała, czy taki był wcześniej, ale wykonywał swoją robotę, więc nikt nie zadawał pytań”.Pewnej nocy Palestyńczyk zbliżył się do posterunku.„Ruszyliśmy dwoma hummerami” – mówi Yehuda. „Ja dowodziłem jednym, a ten amerykański oficer drugim. Gdy dotarliśmy na miejsce, Palestyńczyk natychmiast podniósł ręce. Było oczywiste, że jest nieuzbrojony.Oficer podszedł, odczekał kilka sekund i po prostu strzelił – bez zadawania pytań, bez jakiegokolwiek działania ze strony podejrzanego”.Yehuda był w szoku. Wrócili do bazy i obejrzeli nagranie z drona.„To morderstwo, zwykłe morderstwo” – powiedział jeden ze starszych oficerów.Ale zdecydowano się nic nie robić. Sprawę zamieciono pod dywan. Do dowództwa zgłoszono zabicie terrorysty. Nie przeprowadzono nawet odprawy.„Ten oficer dalej służył, jakby nic się nie stało. A ja nic nie powiedziałem. Nikt o tym nie wspomniał nawet podczas końcowego podsumowania służby – jakby to się nigdy nie wydarzyło”.Dwa miesiące później Yehuda pojechał z żoną do Madrytu. Pewnego dnia odwiedzili muzeum Prado. Jego żona jest doktorantką historii sztuki; on – jak mówi – nie zna się na tym.Nagle znalazł się przed obrazem Goi.

„Jeśli uznamy, że wielu żołnierzy cierpi na uraz moralny, jak to się ma do frazesu o najbardziej moralnej armii świata?”

Oficer zdrowia psychicznego

„Nie interesowałem się szczególnie, ale nagle stałem obok obrazu przedstawiającego bezbronnego człowieka z podniesionymi rękami, stojącego naprzeciw żołnierzy z karabinami” – mówi Yehuda. „Podszedłem bliżej i przypomniało mi to dokładnie to, co się wydarzyło. Wyraz jego oczu, strach, przerażenie.Nie mogłem przestać patrzeć. Zacząłem się pocić. To było straszne, a potem nagle zacząłem płakać. Nigdy nie płaczę i nie rozumiałem, co się ze mną dzieje.Moja żona patrzyła na mnie przerażona. Pytała: ‘Co się stało? Co się stało?’ – a ja nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Byłem zdruzgotany. Ludzie nie mogli przestać się na mnie patrzeć. Spróbuj wytłumaczyć, dlaczego płaczesz w środku muzeum”. Tamtej nocy Yehuda obiecał żonie, że po powrocie do Izraela pójdzie na terapię.„Próbuję nauczyć się to zaakceptować, ale to trudne” – mówi. „Wstyd mnie nie opuszcza. Jak stałem się kimś, kto stoi z boku i nie robi tego, co słuszne?”

Wspomnienia z pokoju przesłuchań

Niektórzy żołnierze twierdzą, że ich uraz moralny wynika z metod stosowanych podczas walk w Gazie, z których wiele po raz pierwszy opisał Haaretz. Na przykład kilku snajperów z Brygady Nahal strzelało do Palestyńczyków szukających pomocy – przekroczyli oni arbitralnie wyznaczoną przez armię linię. „Kiedy strzelasz przez celownik snajperski, wszystko wydaje się bliskie, jak w grze komputerowej” – mówi jeden z nich. „Twarzy ludzi, których zabiłeś, się nie zapomina. To zostaje z tobą. Od czasu mojego zwolnienia ze służby moczę się w nocy; czuję się, jakbym został sam, jakby nikt nie mógł mi pomóc. Spędziłem miesiąc w szpitalu. Próbowali mi tłumaczyć, że muszę to zaakceptować, że nie da się cofnąć czasu. Łatwo im mówić. To nie oni, którzy za każdym razem, gdy zamykają oczy, widzą, jak ktoś dostaje kulę w czoło”.

Niektórzy żołnierze mówią o urazach psychicznych po zobaczeniu, jak Palestyńczyków wykorzystywano jako żywe tarcze, albo po byciu świadkami grabieży i wandalizmu. „Wchodziliśmy do palestyńskich domów i ludzie czerpali przyjemność z niszczenia” – mówi jeden z nich. „Widziałem ludzi zabierających sprzęt elektryczny, złote naszyjniki, pieniądze – wszystko. Niektórzy mówili, że wszyscy Arabowie to naziści i że okradanie nazistów to błogosławieństwo. Byłem zniesmaczony, ale nic nie powiedziałem. Szczególnie bolało mnie, gdy palono zdjęcia Palestyńczyków albo na nie oddawano mocz. Co to właściwie daje? Raz jeden z żołnierzy zauważył, że czuję się z tym źle, i powiedział: ‘Co z tobą? Oni i tak tu nie wrócą; ich historia jest skończona’. Nic nie odpowiedziałem; tylko skinąłem głową”.

Były też działania jednostki 504, której jednym z zadań było przesłuchiwanie więźniów. „Działaliśmy na północy Gazy i złapaliśmy jednego członka Hamasu w domu. Dostaliśmy rozkaz pilnowania go, dopóki nie przyjedzie przesłuchujący z 504” – wspomina Eitan. „Zawsze działają parami – przesłuchujący i żołnierz bojowy. Gdy przyjechali, staliśmy na straży przy wejściu do domu i mogłem widzieć i słyszeć całe przesłuchanie”. Eitan mówi, że w pewnym momencie przesłuchujący zdjął więźniowi spodnie i bieliznę.„Wziął kilka opasek zaciskowych i przymocował jedną do jego penisa, a drugą do jąder. Zadał pytanie, a gdy ten nie odpowiedział, zaciskał opaski. Powtarzali to w kółko; był straszny krzyk. Nie przestawał krzyczeć, jakby dusza wychodziła z jego ciała. W końcu zaczął mówić; wszystko z niego wyszło, a przesłuchujący zdjął opaski i wsadził go do ciężarówki. Musieli go zabrać do ośrodka zatrzymań”. Od tego czasu – mówi Eitan – krzyk nie daje mu spokoju. „To zniszczyło wszystko, co myślałem o armii, o nas, o sobie. Jeśli jesteśmy zdolni do robienia tak strasznych rzeczy bez wiedzy cywilów, to co jeszcze dzieje się w piwnicach? Jakie inne tajemnice ukrywamy?”

„Kiedy mówiono o tym, że wszyscy terroryści zostali zabici dzięki specjalnym środkom używanym w tunelach, ludzie się ekscytowali, a mnie to przypominało Holokaust.”

Guy

Eksperci twierdzą, że takie urazy psychiczne mogą dotyczyć także osób, które nie brały bezpośredniego udziału w walkach. Ran, na przykład, nie spędził ani jednego dnia w Gazie. Był oficerem sił powietrznych w rezerwie, pracującym w sztabie obrony w Tel Awiwie, w jednostce odpowiedzialnej za planowanie nalotów. „Po 7 października wszystko się zmieniło” – mówi. „Wszystko, co wiedziałem o tzw. stratach ubocznych, przestało obowiązywać. Planowaliśmy i zatwierdzaliśmy ataki, o których wiedzieliśmy, że spowodują śmierć dziesiątek cywilów, czasem więcej. I to nie miało znaczenia. Mój kuzyn został zamordowany na festiwalu Nova. Byłem zaślepiony zemstą i gniewem. To, co się działo, było nieproporcjonalne. Z każdym dniem coraz bardziej mnie to obciążało. W jednej chwili planowaliśmy atak, w którym miały zginąć dzieci, a chwilę później siedzieliśmy przy hamburgerze na ulicy Ibn Gabirol. To dysonans, którego nie da się powstrzymać, i czułem, jakby na moim czole zaczynał się pojawiać jakiś znak”. Moment kryzysu nastąpił – jak mówi – 18 marca ubiegłego roku, kiedy Izrael zerwał zawieszenie broni z Hamasem i przeprowadził noc nalotów. Zginęły setki ludzi, głównie cywile. „Nie mogłem już w tym uczestniczyć. Czułem, że jeśli będę dalej służył, zdradzę wszystko, co jeszcze we mnie dobre, osobę, którą chcę być” – mówi Ran. Nie był jedyny. Kilku pilotów poprosiło o zwolnienie ze służby po tej nocy. Siły powietrzne się zgodziły, ale poprosiły, by zachowali to w tajemnicy. Ran wrócił do domu, ale nie był w stanie wrócić do pracy. „Rozwinęła się u mnie obsesja oglądania najgorszych zdjęć martwych i rannych Palestyńczyków” – mówi. „Wciąż próbuję ustalić, czy miałem z tym coś wspólnego, czy jestem odpowiedzialny za te obrazy. Mój psycholog mówi, że to tak, jakbym sam wybierał dla siebie torturę. Prosił, żebym przestał, ale nie potrafię. Czuję, że na to zasługuję.”

Moralność czy tożsamość

Oficjalnie Ministerstwo Obrony nie uznaje diagnozy urazu moralnego, która – jak zauważają eksperci – nie została jeszcze włączona do amerykańskiego Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych (DSM). W związku z tym żołnierz cierpiący na uraz moralny zgłasza się do departamentu rehabilitacji ministerstwa, przechodzi komisję lekarską i zostaje uznany za osobę cierpiącą na PTSD. Choć czasem te dwa zaburzenia się nakładają, są one zasadniczo różne.Problem błędnej diagnozy to coś więcej niż kwestia terminologii. Również leczenie – jak mówi Zalsman z Narodowej Rady ds. Zapobiegania Samobójstwom – jest zasadniczo odmienne. „PTSD leczy się poprzez intensywne, stopniowe wystawianie pacjenta na traumę, aby oddzielić traumatyczne wspomnienie od reakcji emocjonalnej” – mówi.

„Uraz moralny wymaga pracy ukierunkowanej na akceptację i pogodzenie się z czynem, który wywołał kryzys. Innymi słowy, człowiek musi nauczyć się wybaczyć samemu sobie”. Może się to jednak wkrótce zmienić. Publiczna komisja powołana w październiku, aby znaleźć rozwiązania w zakresie leczenia rannych żołnierzy, ma zalecić, by departament rehabilitacji uznał uraz moralny. Według jednej z podkomisji „należy opracować protokoły leczenia, przeszkolić personel terapeutyczny i rehabilitacyjny oraz uwzględnić bezpośredni związek między urazem moralnym a zatrudnieniem, aktywnością społeczną i rolą jednostki w społeczności”.

Armia również – choć z opóźnieniem – postanowiła po cichu uznać to zjawisko; na przykład wojsko amerykańskie od lat posiada procedury leczenia takich urazów. W ostatnich miesiącach izraelscy specjaliści zdrowia psychicznego, niemal w cieniu, opracowują wstępny protokół interwencji dla żołnierzy cierpiących na uraz moralny. Rzecznik IDF nie wydał w tej sprawie żadnego oświadczenia, a cała kwestia pozostaje przemilczana, w przeciwieństwie do wielu innych działań armii dotyczących zdrowia psychicznego żołnierzy w czasie wojny. IDF odmówiły nawet używania określenia „uraz moralny”, preferując termin: „uraz tożsamości”. Wojsko zaprzecza, jakoby zmiana nazwy miała ukryty cel. Jednak niektóre źródła twierdzą inaczej. „To dość oczywiste, że mamy tu do czynienia z komunikatem społeczno-politycznym” – mówi oficer zdrowia psychicznego w rezerwie. „Bo jeśli uznamy, że wielu żołnierzy cierpi na urazy moralne, jak to się ma do frazesu o najbardziej moralnej armii świata? Zamiast tego wybrano określenie, które przerzuca odpowiedzialność na żołnierza, jakby problem dotyczył jego tożsamości, a nie działań, do których wysłali go przełożeni”. Inny oficer systemu zdrowia psychicznego w armii mówi, że decyzja miała na celu „znalezienie rozwiązania tymczasowego, które pozwoli leczyć tych żołnierzy bez rozdrażniania polityków.

Byłem na spotkaniu, na którym jeden z wysokich rangą oficerów powiedział: ‘Nie możemy tego nazywać urazem moralnym – czy chcemy, żeby Channel 14 nas powiesił na drzewie?’” – mówi, odnosząc się do stacji telewizyjnej sprzyjającej premierowi Netanjahu. „Taki jest obecnie klimat w armii”. Nie tylko wojsko unika bezpośredniego spojrzenia na uraz moralny – robią to także sami żołnierze. Boją się mówić o swoich uczuciach znajomym, obawiając się, że zostaną uznani za zdrajców, lewicowców lub słabych. „Kiedyś dotyczyło to PTSD, dziś dotyczy urazu moralnego” – mówi Levi-Belz z Uniwersytetu w Hajfie. „Nie chodzi tylko o poziom dowódców, ale o całe społeczeństwo.

Rząd tworzy narrację dychotomiczną: albo jesteś z nami, albo jesteś lewicowym zdrajcą – i najbardziej dotyka to młodych ludzi. Żołnierz może się obawiać, że jeśli powie o swoich wątpliwościach dotyczących tego, co robili w Gazie, zostanie uznany za kogoś obcego, kogo należy wykluczyć. A dla niego byłoby to najgorsze – poczucie całkowitego odrzucenia. Dlatego w wielu przypadkach wolą milczeć i nie szukać pomocy”. Guy, na przykład, nadal odmawia dzielenia się swoimi przeżyciami z innymi żołnierzami. Służy w jednostce specjalnej Shaldag. Od 7 października spędził setki dni na służbie rezerwowej. Tego dnia, w południe, został wezwany i wysłany do Be’eri. To, czego nie zdołał tam powstrzymać, zaczęło go prześladować. „Noszę w sobie ogromne poczucie winy. Myślę, że jest wielu takich jak ja, ale oni skierowali to gdzie indziej – w zemstę” – mówi Guy.

„Ich oczy błyszczały za każdym razem, gdy ruszaliśmy na akcję. Kiedy mówiono o zabijaniu terrorystów specjalnymi metodami stosowanymi w tunelach, ludzie się ekscytowali, a mnie to przypominało Holokaust. To mnie wstrząsnęło, ale dalej służyłem. Myślałem, że to minie”. Jedna z operacji miała miejsce w szpitalu Al-Shifa w Gazie. „Cała okolica cuchnęła śmiercią i ciałami” – mówi. „Od tego czasu nie mogę znieść zapachu spalonego mięsa.Zostałem wegetarianinem. Pamiętam moment, kiedy wszystko się załamało – gdy ten zapach przypomniał mi to, co czułem w Be’eri. To sprawiło, że zacząłem się zastanawiać: kim się staliśmy? Kim ja się stałem? Do dziś boję się odpowiedzi.”

Zbrodnie izraelskich żołnierzy. Ale tam troska jedynie o ich „traumy”.

Opublikowany 2026-04-20 przez Mirosław Dakowski

Zbrodnie izraelskich żołnierzy.

Rozstrzeliwania cywilów, tortury,

grabieże i tuszowanie przestępstw

19.04.2026 nczas/zbrodnie-izraelskich-zolnierzy

NCZAS.INFO | Izraelscy żołnierze w Strefie Gazy. Zdjęcie ilustracyjne. Źródło: x/IDF — NCZAS.INFO | Izraelscy żołnierze w Strefie Gazy.

Według obszernego reportażu Toma Levinsona opublikowanego w izraelskim dzienniku Haaretz 17 kwietnia 2026 r., część izraelskich żołnierzy i rezerwistów wracających z walk w Strefie Gazy zmaga się z głębokimi urazami moralnymi spowodowanymi udziałem w zabijaniu cywilów, torturach, grabieżach i tuszowaniu zbrodni.

Artykuł nie potępia zbrodni, nie współczuje ofiarom, tylko skupia się na „urazach moralnych” izraelskich żołnierzy.

Autor przytacza relacje kilkorga żołnierzy (wszyscy pod pseudonimami), którzy opisują konkretne przypadki naruszeń prawa wojennego popełnianych w imię zemsty za atak Hamasu z 7 października 2023 r.

Rozstrzelanie nieuzbrojonych cywilów

Yuval (34 lata, programista) opowiada, jak jego jednostka w Khan Yunis zastrzeliła starszego mężczyznę i trzech nastolatków – wszyscy bez broni. „Ich ciała były podziurawione kulami, organy wylewały się na zewnątrz” – wspomina. Po akcji dowódca batalionu z ludźmi napluł na zwłoki i krzyknął: „Tak się dzieje z każdym, kto zadziera z Izraelem, skurwysyny”.

Ostrzał nieuzbrojonych Palestyńczyków i upokarzanie

Maya, oficer ds. kadr w rezerwie, była świadkiem, jak na rozkaz dowódcy batalionu czołg ostrzelał z karabinu maszynowego pięciu Palestyńczyków idących na północ. Czterech zginęło. Ocalały został zamknięty w klatce, a jeden z żołnierzy nasikał na niego, mówiąc: „To za Be’eri, ty dupku, to za Novę”. Maya przyznaje: „Nikt nie mógł przestać się śmiać. Może i ja się zaśmiałam”.

Morderstwo i tuszowanie sprawy

Yehuda relacjonuje, jak oficer zastrzelił nieuzbrojonego Palestyńczyka, który podniósł ręce. „Było oczywiste, że nie był uzbrojony. Oficer podszedł, odczekał kilka sekund i po prostu strzelił”. Incydent nagrano dronem, ale dowództwo uznało go za „zabicie terrorysty” i zamiotło sprawę pod dywan.

Tortury podczas przesłuchań

Żołnierz Eitan opisuje przesłuchanie przez jednostkę 504. Przesłuchujący założył opaski zaciskowe na penisa i jądra więźnia i zaciskał je, dopóki ten nie zaczął mówić. „Krzyczał, jakby dusza wychodziła mu z ciała”.

Grabieże i wandalizm

Inny żołnierz mówi o wchodzeniu do palestyńskich domów: „Ludzie brali sprzęt AGD, złoto, pieniądze. Niektórzy palili zdjęcia Palestyńczyków albo na nie sikali. Mówili, że wszyscy Arabowie to naziści i że to błogosławieństwo kraść od nazistów”.

Strzelanie do cywilów szukających pomocy

Snajperzy z Brygady Nahal strzelali do Palestyńczyków przekraczających arbitralne linie wyznaczone przez armię. Jeden z nich: „Nie zapominasz twarzy ludzi, których zabiłeś. To zostaje z tobą”.

Reakcje i skala zjawiska

Prof. Gil Zalsman, szef Izraelskiej Narodowej Rady ds. Zapobiegania Samobójstwom, potwierdza w Haaretz, że urazy moralne występują „na znacznie większą skalę niż kiedykolwiek wcześniej”, także wśród dzieci rezerwistów.

Prof. Yossi Levi-Belz z Uniwersytetu w Hajfie wyjaśnia, że w przeciwieństwie do PTSD uraz moralny wynika z poczucia naruszenia własnych wartości moralnych i prowadzi do głębokiego poczucia winy i wstydu.

Armia izraelska oficjalnie nie uznaje terminu „uraz moralny”, zastępując go określeniem „uraz tożsamości”. Jeden z oficerów zdrowia psychicznego w rezerwie komentuje w artykule: „Jeśli uznamy, że wielu żołnierzy cierpi na urazy moralne, to jak to się ma do stereotypu o ‘najbardziej moralnej armii na świecie’?”

Według Levinsona po zawieszeniu broni liczba żołnierzy szukających pomocy psychiatrycznej z tego powodu wyraźnie wzrosła. Wielu z nich boi się mówić otwarcie, obawiając się oskarżeń o zdradę lub słabość.

Artykuł kończy się wnioskiem, że dla części żołnierzy wojna w Gazie nie skończyła się wraz z powrotem do domu – została w nich jako trwała trauma moralna.

Znamienne, że artykuł finalnie podkreśla jak bardzo cierpią na „urazy moralne” izraelscy żołnierze, ale w ogóle nie skupia się na potępieniu zbrodni przez nich dokonywanych.

To tylko kilka zbrodni, o których izraelscy żołnierze zdecydowali się powiedzieć. O większości zapewne nigdy się nie dowiemy. Już z tych relacji wynika, że zbrodnie wojenne armii Izraela są systemowo wpisane w ich działania.

Trump na Ekumenicznego Papieża. MEM-y VIII.

Opublikowany 2026-04-18 przez Mirosław Dakowski

———————————————

————————————————–

————————————–

——————————————-

———————————–

————————————–

———————

—————————

————————————-

Ujawniła się autorka listu KEP. To Kasia. A Paweł Lisicki o tchórzostwie biskupów i „ideologii holo…”

Opublikowany 2026-04-18 przez Mirosław Dakowski

Ujawniła się autorka listu KEP. Paweł Lisicki o tchórzostwie biskupów i „ideologii holo…”

Autor: Redakcja, 18 kwietnia 2026

Paweł Lisicki, demaskuje fundamenty „ideologii holokaustionizmu”. Obnaża również niewygodne fakty historyczne i punktuje teologiczną uległość hierarchów Kościoła Katolickiego.

=============================

Zanim Szanowny słuchacz “odpali” audycję – niespodzianka: Autorka niesławnego listu KEP “wiceprzewodnicząca Światowej Rady Chrześcijan i Żydów i Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów, s. dr Katarzyna Kowalska NDS, kobieta dialogu, która będąc katolicką zakonnicą, poświęciła życie zbliżaniu do siebie Żydów, chrześcijan i muzułmanów, a doktorat obroniła na rabinackiej uczelni w Londynie”.

===========================

Niedorzeczne, absurdalne i szkodliwe…

Czy III wojna światowa jest naprawdę faktem, czy tylko teatralną częścią „Wielkiego Resetu”?

Opublikowany 2026-04-17 przez Mirosław Dakowski

[To jakiś neo-poganin, gada o hinduskiej maji, tao i yin-yang; ale pozatem myśli bystro – więc jednak publikuję. md]

Czy III wojna światowa jest naprawdę faktem, czy tylko teatralną częścią „Wielkiego Resetu”?

Richard Solomon za pośrednictwem The Unz Review 17 kwietnia 2026 r.

Autorstwa Richarda Solomona uncutnews-ch/ist-der-dritte-weltkrieg-wirklich-real-oder-nur-ein-theaterstueck-des-great-reset

Prorocza powieść George’a Orwella „Rok 1984” przedstawia dystopijny świat, w którym trzy supermocarstwa – Azja Wschodnia, Eurazja i Oceania – toczą niekończące się wojny i nieustannie zmieniają sojusze, współpracując jednocześnie pod rządami jednego, globalnego rządu. Czy dotarliśmy do tego punktu? Czy III wojna światowa to jedynie spektakl o „Wielkim Resecie” grany przez przejęte pozorne rządy, którego kulminacją są trzy dyktatury megakorporacji pod rządami ZioCorp? Jeśli tak, to skąd można to wiedzieć? Jeśli nie, to skąd można to wiedzieć?

Kwestia wymyślonego świata wielobiegunowego zasługuje na analizę, nie jako naciągana teoria, której nie warto obalać, ale ze względu na jej prawdopodobieństwo. Jeśli klika ma moc tworzenia pieniędzy z powietrza, a świat opiera się na kapitale, czy ci najwięksi właściciele nie mogliby wykupić wszystkich państw i korporacji na świecie?

Każda faza międzynarodowej wojny bankowej (I i II wojna światowa) kończyła stare porządki i ustanawiała nowe, podczas gdy bankierzy pozostawali na szczycie. Rozwijająca się III wojna światowa wydaje się realizować ten sam program, z bezprecedensowym komponentem techno-dystopijnym.

Z moich obserwacji wynika, że III wojna światowa oficjalnie rozpoczęła się od ataku biologicznego USA i syjonistów na Chiny i Iran za pomocą wirusa COVID (co wiązało się z transferem bogactwa i korzyści do globalnej sieci kontroli) lub od rozszerzenia NATO na Ukrainę.

Konflikt między Rosją a Ukrainą wyłonił się płynnie z nieistniejącego już COVID-19. Ten zbieg okoliczności sugeruje, że obie operacje miały to samo źródło na szczycie (a raczej ich think tanki i/lub sztuczna inteligencja), biorąc pod uwagę ścisłą koordynację we wszystkich sektorach anglo-syjonistycznego imperium USA i ich wasali. W przypadku COVID-19 nawet ci spoza bloku zachodniego mniej więcej podporządkowali się. Nieliczni przywódcy, którzy sprzeciwiali się programowi, szybko zmarli, jak prezydenci Burundi i Tanzanii.

Teorię „Jesteśmy już w 1984 roku” propagują dwie skrajnie przeciwstawne grupy. Pierwszy obóz składa się z poważnych analityków geopolitycznych, którzy obserwują podobne zaawansowane technologicznie mechanizmy nadzoru i kontroli we wszystkich krajach. Drugi obóz to trolle z jednostki 8200 Sił Obronnych Izraela (Deep State), którzy zniechęcają ludzi do wspierania antyamerykańskiego/syjonistycznego bloku imperialnego Chin, Iranu i Rosji.

W orwellowskiej powieści „Rok 1984” I wojna światowa stała się katalizatorem powstania rządu globalnego. Stworzenie nowego, jeszcze bardziej nieludzkiego systemu wymaga upadku starych. W rzeczywistości przejawiło się to w operacjach pod fałszywą flagą, zorganizowanych masowych migracjach, operacji psychologicznej #MeToo/Ziofeminist-F@gg!tization – bez urazy dla społeczności gejowskiej – COVID-19, środkach oszczędnościowych kompleksu militarno-przemysłowego oraz braku bezpieczeństwa energetycznego i żywnościowego, zaostrzonym przez niedawny kryzys w Cieśninie Ormuz.

Światowe Forum Ekonomiczne poinformowało nas, że przewidywanym terminem zakończenia prac jest rok 2030.

Dla doświadczonego analityka geopolitycznego umiejętność rozpoznawania wzorców i przewidywania rozwoju sytuacji staje się jeszcze ważniejsza w „świecie symulacji i symulacji” fałszywych filmów wideo z udziałem sztucznej inteligencji i trwających operacji psychologicznych. Świat cyfrowy doprowadził nas do ostatniego etapu iluzji, czyli „Maji”, by użyć hinduskiego terminu.

Żyjemy w „ciekawych czasach” i uważam, że w tej fazie Chiny, Iran i Rosja pozostają niezależnymi państwami, rządzonymi przez klasy rządzące, zdolne do podejmowania decyzji poza zasięgiem globalnych liderów. Z powodu braku danych od najważniejszych osób z wewnątrz, otwarcie przyznaję, że to tylko przypuszczenie, ale na poparcie mojej tezy przedstawiam poniższą analizę tych trzech państw.

Chiny

Wielu wskazuje na surowe chińskie środki izolacji związane z COVID-19 jako dowód na to, że Komunistyczna Partia Chin została wciągnięta w konflikt z Światowym Forum Ekonomicznym (WEF). Ale co, jeśli Komunistyczna Partia Chin od samego początku podejrzewała atak bronią biologiczną ze strony USA i syjonistów? Czy COVID rozwinąłby się w super-pandemię? Czasami nadmierna ostrożność jest lepsza niż jej brak, zgodnie z mottem: lepiej za daleko niż za daleko. Z perspektywy czasu ta przesadna reakcja spowodowała więcej problemów, ale skąd Chiny mogły o tym wiedzieć?

Trzeba przyznać Chinom, że wybrały sprawdzone szczepionki z oslabionymi wirusami zamiast mRNA ZioCorp. Moim zdaniem COVID był słabą bronią biologiczną, którą najlepiej zwalczać za pomocą naturalnej odporności w połączeniu z witaminami D i C, ziołami i podobnymi środkami. Jeśli sytuacja się powtórzy, zalecam, aby Komunistyczna Partia Chin sięgnęła po 5000-letnią tradycję chińskiej medycyny.

Jeśli Chiny chcą III wojny światowej, dlaczego inwestują tak dużo kapitału i siły roboczej w budowę BRI? Infrastruktura łańcucha dostaw jest podatna na ataki dronów i rakiet oraz na działania armii zastępczych. Wystarczy spojrzeć na niepewny stan pól energetycznych państw Zatoki Perskiej.

Komunistyczna Partia Chin najwyraźniej chce podnieść standard życia przeciętnego obywatela Chin. Model „Wielkiego Resetu” promuje politykę oszczędności, skrajne nierówności majątkowe i upadek kulturowy.

A co z inwigilacją wewnętrzną ze strony Komunistycznej Partii Chin? Chiny mają długą historię inwazji zagranicznych i destabilizujących wojen domowych o podłożu dynastycznym, ideologicznym i żądnych władzy. CIA niedawno zorganizowała nieudaną kolorową rewolucję w Hongkongu i nadal podsyca niepokoje w regionie Chin, w którym większość stanowią muzułmanie. Chiny, liczące ponad miliard mieszkańców, cenią sobie stabilność – zwłaszcza w obliczu zbliżającej się wojny światowej i globalnych wstrząsów gospodarczych.

Czy Chiny potrzebują silnej wewnętrznej policji w świecie po syjonizmie USA? Nie, jeśli nadal będą stosować teorię gier korzystnych dla obu stron w swojej polityce wewnętrznej.

Tao twierdzi, że kraj z wieloma policjantami to kraj przestępczy. Klasa rządząca, która wyzyskuje ludzi, potrzebuje silnego państwa bezpieczeństwa, takiego jak USA, UE, Wielka Brytania czy Australia. Gdyby klasa rządząca działała w najlepszym interesie ludzi, ludzie rozszarpaliby na strzępy każdego, kto próbowałby przejąć władzę.

Większość przestępczości ulicznej wynika z ubóstwa stworzonego przez neoliberalny kapitalizm. Wysoko rozwinięte technologicznie Państwo Środka, oparte na konfucjańsko-taoistycznych fundamentach, które stwarza swoim obywatelom środowisko niedoboru poczty, nie musi martwić się o rabusiach i kieszonkowców.

W dającej się przewidzieć przyszłości państwa staną się bardziej autorytarne. Postęp technologiczny w zakresie nadzoru za pomocą sieci kontroli odgrywa w tym kluczową rolę. Niezależnie od ideologii, klasy rządzące chcą utrzymać władzę. Z perspektywy przetrwania państwa narodowego, nawet łagodne rządy szybko stłumią protesty, ponieważ każdy protest oparty na uzasadnionych pretensjach zostanie przejęty przez CIA/Mossad. Spójrzmy na to, co wydarzyło się podczas Arabskiej Wiosny.

Ta ogólna tendencja do autorytaryzmu odzwierciedla próbę klas rządzących, by trzymać się paradygmatów Ery Ryb, podczas gdy Chi popycha ludzkość w stronę Ery Wodnika. Ostatecznie nie są w stanie tego powstrzymać. Albo system będzie się dalej rozwijał, albo się załamie.

Główną różnicą między Chinami a Zachodem jest to, że większość Chińczyków popiera ich rząd. Komunistyczna Partia Chin inwestuje w swoje społeczeństwo, podczas gdy pasożytnicza klasa rządząca Zachodu postrzega swoich poddanych albo jako zwierzęta stadne, oferujące jedynie znikomą wartość jako jednostki pracy i zasobów, albo jako bezużyteczne dobra jednorazowego użytku, które kiedyś zostaną zastąpione przez sztuczną inteligencję, outsourcing lub automatyzację. Uświadomienie sobie przez zachodnich poddanych ich trudnej sytuacji wywołuje masowe oburzenie i wywołuje ostrzejsze represje z góry. Kiedy zaawansowane technologicznie państwa policyjne stają się odporne na reformy i rewolucję, jedyną drogą do zmiany jest upadek.

„Zachodnia” hegemoniczna narracja stłumiła głębię i zakres starożytnej chińskiej filozofii duchowej. „Sto szkół myśli” wydało nie tylko odpowiedniki stoików, cyników i platoników, ale o wiele, wiele więcej.

Z tej mieszanki wyłoniły się dwie dominujące chińskie filozofie – konfucjanizm i taoizm.

Konfucjański mędrzec Mencjusz odnalazł równowagę yin-yang, wcielając w życie Tao. Jego teoria rządów mądrego cesarza, oparta na empatii między władcą a poddanym, przekształciła się w teorię gry, w której wszyscy wygrywają. „Dziewięć kwadratów” uczy równowagi yin-yang, łączącej zbiorowy dobrobyt z etyczną przedsiębiorczością.

Chiny planują stać się zaawansowanym technologicznie Państwem Środka. Jeśli Chiny połączą swoją filozofię kulturową i duchową z zaawansowaną technologią, ich integracja z mizantropicznym, jednoświatowym rządem stanie się niemożliwa, ponieważ równowaga yin-yang konfucjanizmu i tao jest życzliwa. Jeśli Chiny zerwą ze swoimi starożytnymi korzeniami i staną się czysto materialistyczną technokracją, stracą chi, co uczyni je podatnymi na przejęcie przez globalistyczne kręgi techno-finansowe, czy to poprzez presję zewnętrzną, czy wewnętrzną zdradę.

Podejrzewam, że w przeciwieństwie do Zachodu wystarczająca liczba przedstawicieli chińskiej klasy politycznej zachowała uczciwość, długoterminową wizję i taoistyczną pamięć komórkową, co powstrzymało ich od sprzedania DNA, historii i kultury swojego narodu koncernowi ZioCorp.

Obecna strategia Chin polega na trzymaniu się jak najdalej od szaleńca z osi USA-Zio, dzierżącego siekierę, który doprowadza się do załamania i wyczerpania. Jak mawiał Sun Tzu: „Nigdy nie przeszkadzaj wrogowi, który sam się niszczy”.

Pojawia się pytanie filozoficzne: Jak daleko pozwolisz szaleńcowi z siekierą się posunąć? Jeśli będzie kontynuował swoją szaleńczą działalność, czy interweniujesz, gdy wejdzie na podwórko, czy czekasz, aż jego siekiera uderzy w drzwi wejściowe? Jeśli chiński wywiad ustalił, że COVID był celowym atakiem z użyciem broni biologicznej, to drzwi wejściowe zostały wyważone – z wiarygodną możliwością zaprzeczenia.

Czasami wiatr łączy dwa nurty: strategię i odwagę. Jakim prawem USA kontrolują i zbroją Tajwan? To tak, jakby Chiny budowały bazę morską w porcie Baltimore. Jeśli szaleniec utknął gdzie indziej, dlaczego nie odzyskać potencjalnie wrogiej, pobliskiej bazy i własnych wód terytorialnych?

O Cesarzu-Prezydencie Xi, pod czyim nadzorem i dziedzictwem całość zostanie przywrócona?

Lao Tzu opisał to, co nieopisywalne, nie opisując tego. W „ciekawych czasach” rzucam moje małe motyle skrzydełka w taoistyczne skrzyżowanie. Co innego mogę zrobić? Jestem bezsensem i nicością.

Iran

Czy irański rząd jedynie udaje, że odgrywa rolę w amerykańsko-syjonistycznej wojnie napastniczej? Myślę, że męczeństwo ajatollaha Chameneiego i innych członków irańskiego rządu odpowiada na to pytanie. Porównywanie irańskich przywódców do zachodniej klasy politycznej to jak porównywanie orłów do tasiemców. Trudno mi uwierzyć, że przywódcy Islamskiej Republiki Iranu złożyli w ofierze uczennice w ramach widowiska Światowego Forum Ekonomicznego.

Chociaż zamknięcie Cieśniny Ormuz wpisuje się w maltuzjański plan Światowego Forum Ekonomicznego, nie oznacza to, że Iran był zaangażowany w te machinacje. Blokada cieśniny przez Iran zapewnia potężną siłę nacisku. Gdyby Iran był agentem Światowego Forum Ekonomicznego, dlaczego miałby udzielać dostępu do Cieśniny Ormuz podmiotom niebędącym stroną konfliktu?

Podczas pandemii COVID Iran zakazał szczepionek mRNA firmy ZioCorp. Myślę, że to wiele mówi.

Petrocywilizacja opiera się na energii naftowej, petrochemii i petrodolarach. To stawia niezależnych producentów ropy naftowej, takich jak Iran, na celowniku. Zgodnie z teorią gier petrodolarowych, państwa produkujące ropę staną się wasalami lub wrogami.

Petrocywilizacja niszczy delikatne ekosystemy Ziemi, a jej petrodolar tworzy społeczeństwa niewolników długu. Harmonijny rozwój ekologiczny i technologiczny wymaga stopniowego przejścia na czystą, nieograniczoną energię (chińskie sztuczne słońce, wodór itp.) oraz systemu gospodarczego, który wykorzystuje pieniądz jako środek wymiany i tworzenia realnej wartości, a nie jako instrument lichwiarskiej eksploatacji finansowej.

Realpolitik petro-cywilizacji uderzyła mocno w Iran, gdy CIA i MI6 obaliły demokratyczno-socjalistycznego prezydenta Mossadegha w 1953 r., po czym USA ustanowiły marionetkowego władcę i ustanowiły państwo policyjne.

Dekady sankcji nałożonych po rewolucji spowodowały ogromne trudności gospodarcze w Iranie. Mosad i CIA wykorzystały napiętą sytuację gospodarczą Iranu po nieudanej „demokratycznej rewolucji antyhidżabowej”.

Pomijając kwestie petropolityczne: skąd ta talmudyczna, zakorzeniona w komórkach niechęć do Iranu? Myślę, że Biblia oferuje najlepsze wyjaśnienie.

W taoistycznej interpretacji biblijnej historii Estery, zorganizowany judaizm (który w tym czasie nie był już nazywany Hebrajczykami/Izraelitami) zastawił pułapkę na wzór Epsteina, wykorzystując piękną Esterę (prawdopodobnie Żydówkę w stylu Lauren Bacall, biegłą w sztukach seksualnych), aby zinfiltrować perską monarchię. Haman, przesadny perski patriota, nieznający zasady karmy, nie był w stanie zapobiec przejęciu władzy, co przyspieszyło upadek imperium perskiego.

Przed zamachem stanu dokonanym przez prekursorów syjonizmu przeciwko dawnemu rządowi perskiemu, Cyrus Wielki, podobnie jak Stany Zjednoczone, popełnił błąd, finansując odrodzenie zbuntowanego Izraela. Zamiast okazać wdzięczność, żydowscy suprematyści eksterminowali rdzenną ludność i wbili Persji nóż w plecy. Historia powtórzyła się wraz z zamachem na JFK, USS Liberty, 11 września, szantażem Epsteina, ludobójstwem Palestyńczyków i wojną z Iranem.

W pewnym momencie międzynarodowe żydostwo utraciło swoje wpływy w Persji (Iranie). Dla syjonistów objęcie tronu przez szacha Iranu po święcie Mosaddegha było współczesnym cudem purimowym, podczas gdy jego obalenie stało się katastrofą o biblijnych rozmiarach.

Żeby było jasne: nie mówię o Żydach niezaangażowanych. Społeczność żydowsko-perska nadal żyje w Iranie i, pomimo syjonistycznych machinacji, jest chroniona przez wspaniałomyślny rząd Iranu. Jako wysoko rozwinięta cywilizacja szyicka, Iran rozumie duchowe znaczenie rozróżnienia między Żydami niezaangażowanymi, „Ludem Księgi”, a Żydami satanistycznymi. Z powodu potwornych zbrodni zorganizowanego judaizmu, wymaga to weryfikacji wszystkich Żydów. „Nigdy nie popełniaj tego samego błędu dwa razy”.

Żydzi z Jemenu, Iraku, Persji, Palestyny, Afganistanu i innych miejsc żyli pokojowo obok swoich muzułmańskich i chrześcijańskich sąsiadów przez tysiąc lat. Dlaczego? Ponieważ islam zabraniał lichwy, co uniemożliwiło zorganizowanemu judaizmowi przejęcie gospodarek Azji Zachodniej. Tendencja ta odwróciła się po traktatach Sykes-Picot. Kiedy Żydzi z Azji Zachodniej uciekli do oderwanego Izraela po 1948 roku w wyniku operacji pod fałszywą flagą Mossadu, zostali wchłonięci przez zbiorową świadomość syjonistów i stali się TBR (Talmud Beyond Repair – Talmudyczny Nie do Naprawy).

Jeśli Iran jest prawdziwym państwem narodowym, a jestem o tym przekonany, to naród irański jest świętym narodem wojowników, który stawił czoła anglo-syjonistycznemu imperium USA i jego międzynarodowym bankierom.

Rosja

Spośród tych trzech krajów Rosja pozostaje krajem, na który syjonizm wywiera największy wpływ. Wynika to głównie ze składu etnicznego postsowieckiej oligarchii, która liczy dwa miliony obywateli rosyjskich z podwójnym obywatelstwem i izraelskim paszportem, a także z silnej obecności Chabad Lubawicz.

Najważniejsze pytanie brzmi: Co dzieje się w głowie prezydenta Putina? Mogę tylko spekulować, bo nie żyję w jego głowie.

Prezydent Putin działa w środowisku politycznym, które odziedziczył lub odziedziczył. Biorąc pod uwagę obecny stan Rosji w porównaniu z Rosją z lat 90., uważam, że wykonał dobrą robotę. Gdyby pan Putin sprzedał swój kraj syjonistom Rothschildów, Rosja prawdopodobnie znalazłaby się na tej samej ścieżce spadku społeczno-ekonomicznego co USA.

Chociaż Putin nie poszedł na żadne kompromisy w kwestii lockdownów i obowiązkowych szczepień, Sputnik nie był szczepionką mRNA od ZioCorp. Jego preferencję dla szczepionek zamiast naturalnej odporności można przypisać technokratycznemu nastawieniu, które konsekwentnie uznaje rozwiązania laboratoryjne za lepsze od naturalnych. Kiedy wybuchła pandemia COVID-19, Putin nadal był zdecydowanym zwolennikiem integracji rosyjsko-zachodniej, co zwiększało prawdopodobieństwo, że przyjmie protokoły zdrowotne Światowego Forum Ekonomicznego (WEF). Po konflikcie na Ukrainie może spojrzeć na to inaczej.

Niektórzy powołują się na „sesję zdjęciową Putina przy Ścianie Płaczu” jako dowód jego podporządkowania syjonizmowi Rothschildów. Jak wspomniano wcześniej, Putin pierwotnie dążył do integracji z blokiem zachodnim. Aby stać się „uznawanym przez Zachód” przywódcą, zdjęcie przy Ścianie Płaczu było niezbędne jako wyraz szacunku dla międzynarodowego żydostwa – przynajmniej do 7 października.

Jakie więc są powiązania prezydenta Putina z międzynarodowym światem żydowskich finansów?

Historia, którą otrzymałem z rosyjskiego źródła – której nie mogę zweryfikować, ale która wydaje się prawdopodobna – głosi, że Putin należał do bliskiego kręgu Borysa Jelcyna podczas prywatyzacji rosyjskiego przemysłu i aktywów, prowadzonej przez Wall Street. Po zgarnięciu swojego udziału, żydowscy kapitaliści przekazali resztę łupu osobom z Żydowskiej Partii Komunistycznej, ponieważ rabusie z Wall Street czuli się bardziej komfortowo, handlując ze współwyznawcami.

Problemem dla niedoświadczonych rosyjsko-żydowskich oligarchów był upadek radzieckiego systemu finansowego, który utrudnił deponowanie setek miliardów dolarów w nielegalnie nabytych aktywach z niekompletnymi potwierdzeniami sprzedaży w bezpiecznych bankach zachodnich. Jako były prawnik KGB, Putin powołał fundusz powierniczy, aby utrzymać legalność podejrzanych aktywów, umożliwiając wielu żydowskim informatorom deponowanie tam swoich nielegalnych aktywów. Kiedy sytuacja się ustabilizowała i Żydzi pojawili się, aby wycofać swoje łupy, Putin kazał im się wynosić.

To historia o tym, jak Putin stał się jednym z najbogatszych ludzi w Rosji. Aby umocnić swoją pozycję, nawiązał pragmatyczne sojusze z większością pozostałych rosyjsko-żydowskich oligarchów, jednocześnie doprowadzając do mordowania lub więzienia tych, których uznał za problematycznych. Trzeba przyznać Putinowi, że w latach 90. udało mu się zmniejszyć liczbę oligarchów z podwójnym obywatelstwem z prawie 100%.

A co z porzuceniem przez prezydenta Putina swojego syryjskiego sojusznika? Jak śpiewał Kenny Rogers: „Trzeba wiedzieć, kiedy odejść, a kiedy uciekać”. Inwazja USA i NATO na Ukrainę stanowiła egzystencjalne zagrożenie dla Rosji i sądzę, że pan Putin chciał się na tym skupić. Prawdopodobnie postrzegał też Syrię jako przegraną sprawę.

A co z Ukrainą?

Biorąc pod uwagę wrogą proliferację systemów uzbrojenia i laboratoriów biologicznych NATO u progu Rosji, prezydent Putin, moim zdaniem, musiał interweniować militarnie. Co zrobiłaby Ameryka, gdyby armia z długą historią niszczenia narodów zgromadziła się na granicy z USA?

Niektórzy krytykują prezydenta Putina za to, że nie zastosował totalnego blitzkriegu „szoku i przerażenia”, twierdząc, że takie nieśmiałe podejście zwiększyło straty rosyjskie i przedłużyło wojnę.

Pomimo makiawelicznych cech Putina, uważam, że kieruje się on pewnego rodzaju kodeksem, którego celem jest minimalizowanie ofiar wśród ludności cywilnej (zwłaszcza kobiet i dzieci), nawet jeśli naraża to jego żołnierzy na większe ryzyko. II wojnę światową poprzedził Wielki Głód w latach 30. XX wieku. Ukraińcy to „naród ziemi”. Putin sprawia wrażenie człowieka, który rozumie zasadę karmy.

Należy również rozważyć możliwość, że sposób prowadzenia wojny przez Rosję odzwierciedla jej maksymalny potencjał militarny. Rosja walczy nie tylko z potężną armią ukraińską, ale także z USA i NATO.

Mimo że Stany Zjednoczone są imperium chylącym się ku upadkowi, posiadają maszynę do drukowania petrodolarów i największą/rozrośniętą armię na świecie, co pozwala im prowadzić wojny „w nieskończoność”, tzn. aż do załamania gospodarczego.

Podobnie jak czołgi, samoloty i wojna okopowa w I wojnie światowej, sztuczna inteligencja oraz koordynacja dronów i pocisków rakietowych zapoczątkowały nową erę taktyki i technologii, której opanowanie wymagało czasu. Rosja pozostaje w tyle za Stanami Zjednoczonymi pod względem liczby satelitów – kluczowego elementu wojny dronów i rakiet – i obecnie stara się nadrobić zaległości wynikające z niedawnego wzrostu liczby wystrzeliwanych rakiet.

Powolna, rosyjsko-ukraińska wojna na wyniszczenie pokazuje, że technokraci UE kłamali, twierdząc, że Rosja będzie posuwać się blitzkriegiem aż do Lazurowego Wybrzeża. Prawdziwym motywem wojny UE z Rosją jest transformacja Europy ze społeczeństwa z siatką bezpieczeństwa socjalnego, napędzanego przez euro-kulturę, w państwo policyjne oparte na „martwej kulturze”, kompleksie militarno-przemysłowym i polityce oszczędnościowej. Podobnie jak amerykańskie imperium syjonistyczne, UE jest całkowicie podporządkowana międzynarodowym bankierom i w pełni popiera „Wielki Reset”.

A co z wojną prezydenta Putina przeciwko „nazistom” na Ukrainie?

Podczas gdy operacja Barbarossa mocno uderzyła w Rosję, hitlerowskie Niemcy już nie istnieją. Zełenski powiedział, że chce przekształcić Ukrainę w „Wielki Izrael”, a nie „Wielkie Niemcy”. Jedynymi „nazistami”, którzy wciąż są u władzy, są „syjoniści”. Banderowscy neonaziści istnieją tylko dzięki syjonistom i bandytom z USA/NATO. Rząd Zełenskiego to syjonistyczna operacja prania pieniędzy i czystek etnicznych.

Zamiast toczyć wojnę denazyfikacji, uważam, że prezydent Putin powinien przeprowadzić de-syjonizację, która obejmuje pozbawienie władzy oligarchów z podwójnym obywatelstwem w Rosji i „renacjonalizację” ich aktywów, a także unieważnienie paszportów pozostałych 2 milionów osób z podwójnym obywatelstwem, które ze względu na swoją syjonistyczną mentalność stadną prawdopodobnie są TBR (talmudyczne nie do naprawienia). Odgórne zdymisjonowanie osób z podwójnym obywatelstwem rozwiąże znaczną część problemu. Resztę należy rozwiązać poprzez „renacjonalizację” rosyjskiego banku centralnego, który jest opanowany przez globalną żydowską mafię.

Jak Rosja może usunąć syjonistów z Ukrainy, jeśli nie może usunąć syjonistów ze swojego?

W żadnym wypadku nie namawiam do masowego prześladowania Żydów, ponieważ wielu rosyjskich Żydów wnosi pozytywny wkład w rozwój kraju. Wierzę, że pan Putin kocha „dobrych” Żydów. Ja też, choć nigdy nie twierdziłem, że jestem „dobry”. Żyję zgodnie z Tao. Jestem prosty.

Wojny skończą się, gdy narody świata zjednoczą się i aresztują 3000 najbogatszych żydowskich bankierów na świecie wraz z ich wspólnikami, a następnie przejmą ich majątek zgodnie z obowiązującymi przepisami przeciwko zorganizowanej przestępczości. Majątek rodziny Rothschildów szacuje się na nawet 500 bilionów. Można by też stworzyć nowe, wspólnie uzgodnione symbole pieniężne, które obejdą iluzoryczny system symboli pieniężnych stosowany przez Synagogę Szatana. Można by nawet uratować Żydów. Z jakiegoś powodu nikt nie wydaje się zdolny do rozegrania nowej gry monetarnej. Być może po upadku imperium TBR Oceania i jego MIC.

Problem z BRICS, pomijając ich akronim wymyślony przez Goldman Sachs, polega na tym, że żydowska mafia finansowa kontroluje banki centralne większości państw członkowskich. To jak połykanie tasiemca, żeby zabić tasiemca. BRICS to świetna koncepcja, ale cierpi z powodu takiej samej infiltracji jak kryptowaluty.

Z militarno-strategicznego punktu widzenia uważam, że pan Putin powinien zacząć grać w quid pro quo. Jeśli na przykład reżim Zełenskiego wyśle drony, żeby zabić prezydenta Putina, należy odpowiedzieć w ten sam sposób.

III wojna światowa to wojna poznawcza i fizyczna, ale także duchowa. Aby wygrać, Rosja potrzebuje duchowego źródła siły. Rosyjska Cerkiew Prawosławna wydaje się logicznym wyborem. Muzułmanie w Rosji ewidentnie czerpią inspirację z islamu.

Uważam, że dla większości etnicznych Rosjan minęło zbyt wiele czasu, aby powiązać przedchrześcijańską religię Rusi z Kosmiczną Inteligencją, choć dla niektórych może to być skuteczne. Niezależnie od symbolu, archetypu czy mitu, zawsze polecam włączenie Tao. Jako uniwersalne zastosowanie, Tao jest kompatybilne zarówno z cywilizacjami starożytnymi, jak i z cywilizacjami Kardaszewa II stopnia. Niech Tao będzie z wami.

Kiedy wojna w końcu się skończy, myślę, że będzie prawdopodobne, że Rosja zaanektuje wschodnią część Ukrainy i odda zachodnią Ukrainę BlackRock.

Staram się trzymać z dala od rosyjskiej polityki motoryzacyjnej. Przepraszam moich rosyjskich czytelników za odejście od tematu. Uważam Rosję za wysoko rozwiniętą cywilizację i życzę, aby długo cierpiący naród rosyjski cieszył się pokojem i dobrobytem.

Czy pamiętacie krótki wspólny program kosmiczny Związku Radzieckiego i USA? Wyobraźcie sobie, że USA odrzuciłyby niekończące się wojny i współpracowały nie tylko z Rosją, ale także z Chinami i Iranem (a także z UE, Japonią itd.), aby stworzyć globalne życie poza niedoborem, dzięki pokojowej technologii. Prawdopodobnie bylibyśmy już na etapie Kardaszewa I.

Nie chodzi tu o umniejszanie społeczeństw o niższym poziomie rozwoju technologicznego. Czy człowiek high-tech, „ustabilizowany” przez Big Pharma i wpatrujący się całymi dniami w toksyczny ekran, jest lepszy od szamana z lasu deszczowego, znającego sekrety cudownych roślin leczniczych? Podobnie jak kult pieniądza, kult technologii również prowadzi do negatywnych konsekwencji. Używaj ich jako narzędzi, a nie jako bogów. Techno-finansowa dystopia uosabia najgorsze cechy obu światów.

Szanuję intelekt pana Putina i jego talent jako męża stanu. Pomógł Rosji przejść od postkomunizmu do kapitalizmu. W miarę jak lichwiarski kapitalizm wkracza w fazę schyłkową, mam nadzieję, że prezydent Putin odrzuci neo-feudalną technokrację Światowego Forum Ekonomicznego (WEF) i wybierze kolejny etap pozytywnego rozwoju narodowego.

Wracając do pytania, czy III wojna światowa jest sztuką „Wielkiego Resetu” – myślę, że dla niektórych tak, a dla innych stanowi atak na ich cywilizację.

III wojna światowa mogła być również eschatologicznym implantem w zbiorowej psychice.

Albo umierające imperium petrodolara, uwięzione w pułapce Tukidydesa.

Albo halucynogenna przepowiednia wtajemniczonego.

Albo wymykający się spod kontroli projekt „Wielkiego Odstępczego Izraela”.

Albo zachodnie, kakistokratyczne [rządy najgorszych], degeneracyjne szaleństwo.

Albo szczyt zła.

Albo ostatnia faza modelu biznesowego międzynarodowych bankierów.

Albo filtr techniczny paradoksu Fermiego.

Albo Talmud kontra Tao.

Albo burzliwe przejście z Ery Ryb (autorytaryzm i kontrolowany niedobór) do Ery Wodnika (wolność i obfitość).

Albo wszystkie naraz.

Jeśli istnieje obecnie „Jednoświatowa ZioCorp”, która ma moc stworzenia tak zaawansowanej symulacji III wojny światowej, to nie masz nic do stracenia, wspierając blok chińsko-irańsko-rosyjski. To już przesądzone.

I odwrotnie, jeśli zaawansowane technologicznie „królestwo piekła na ziemi” jest wciąż w budowie, to możesz stracić wszystko, jeśli nie poprzesz bloku Chin, Iranu i Rosji.

Jeśli jedna osoba zostanie dokooptowana, wspieraj obie. Jeśli dwie zostaną dokooptowane, wspieraj jedną. Jeśli trzy zostaną dokooptowane, jesteśmy w kropce. Przynajmniej do czasu uderzenia meteorytu.

Nawet jeśli złowrogi, ogólnoświatowy rząd kontroluje wszystko, stawiając opór mizantropijnemu, syjonistycznemu imperium USA, konfrontujesz się z częścią bestii. Jak to możliwe?

Źródło: Czy III wojna światowa to naprawdę fakt, czy raczej teatr wielkiego resetu?

Ks. prof. Dariusz Oko: List biskupów obraża polskich katolików i utrudnia zbawienie

Opublikowany 2026-04-16 przez Mirosław Dakowski

Ks. prof. Dariusz Oko:

List biskupów obraża polskich katolików

i utrudnia zbawienie

fronda/Ks-prof-Dariusz-Oko-List-biskupow-obraza-polskich-katolikow-i-utrudnia-zbawienie

„Utrudnianie ludziom zbawienia (obojętnie, jakiej są narodowości) zamiast pomagania w nim ze wszystkich sił, jest największym grzechem osób duchownych, za który Pan Jezus na wielu miejscach najbardziej oskarżał (wiecznych) obłudników i faryzeuszy oraz groził im potępieniem bez końca” – pisze kierownik Katedry Filozofii Kultury UPJPII w Krakowie ks. prof. Dariusz Oko, odnosząc się do listu KEP na temat stosunku Kościoła do Żydów.

– „Po Liście biskupów z 22 marca polscy katolicy są głęboko zranieni i upokorzeni. Czują się zdradzeni przez własnych pasterzy, niektórzy nawet nadal płaczą na samo wspomnienie tego tekstu. Z tego, co wiem, wygląda na to, że ponad 90 procent pracowników katolickich uczelni potępia ten list i go odrzuca. Podobnie ponad 90 procent księży, którzy nawet, nieraz pomimo wyraźnego nakazu, nie przeczytali go w swoich parafiach (moja wiedza jest tutaj zgodna np. z szacunkami Marcina Palade). Nawet pomimo groźby sankcji ze strony własnego biskupa ten list jakoś nie mógł im przejść przez usta.

Księża czasem nawet w pierwszym momencie myśleli, że to jest jakiś fake news powstały np. w redakcji Gazety Wyborczej albo w ambasadzie Izraela. Podobnie jest ze zdecydowaną większością katolików świeckich, sióstr zakonnych i zakonników, którzy z przerażeniem stwierdzają, że dzisiaj nawet biskupom nie można wierzyć, nawet biskupi poddają się najgorszym, antychrześcijańskim ideologiom świata, że to jest zbrodnia na Kościele i zbrodnia na Polsce, to jest duszpasterzowanie młotem – pisze ks. prof. Dariusz Oko w tekście przesłanym do przyjaciół.

Duchowny wskazuje na głosy katolików, dla których „jest oczywiste, że ten list wygania wiernych z kościołów, zabija powołania i przyspiesza ateizację Polski”. Podkreśla, że biskupi nie mogą tego głosu Kościoła – głosu zwykłych polskich katolików przemilczeć.

– „Oddolny i jednoznacznie krytyczny głos Kościoła, z którym zwłaszcza niektórzy biskupi muszą się zmierzyć, zwłaszcza w duchu synodalności, którą sami tak intensywnie propagują. Przez tak liczne grono wiernych Chrystusowi katolików musi przecież przemawiać Duch Święty”

Zwraca przy tym uwagę, że z aprobatą list przyjęto „w miejscach, które są trwałą własnością Ducha Zła, w których on zawsze panuje i przemawia, w mediach, które jak wulkany codziennie zioną kłamstwem i nienawiścią do Boga, do Kościoła, do Polski”.

W ocenie ks. prof. Oko, Żydów „list przedstawia jako jakichś niepokalanych nad-ludzi”.

– „Można tak analizować akapit po akapicie. Z dziesiątków tysięcy tekstów, jakie przeczytałem, ten jest jednym z najgorszych. Stąd może on służyć jako dobry materiał do ćwiczeń ze studentami na temat manipulacji w Kościele. I trzeba to robić, bo tu się podważa kluczowe znaczenie Chrystusa. Jakoby ani On, ani jego łaska, ani Sakramenty, ani Matka Boża, ani święci, ani papież, ani nauczanie Kościoła nie mieli większego znaczenia. Stąd dla komfortu Żydów w żadnym wypadku nie wolno naruszać ich dobrego samopoczucia jakimkolwiek głoszeniem im Chrystusa. Przecież to jest poniżenie Chrystusa, obraza jego godności. On zostaje tutaj jakby zepchnięty na margines przez ideologię skrajnego, fanatycznego syjonizmu – pisze filozof i teolog.

– „Tak też autorzy tego listu popadają w jaskrawą sprzeczność sami z sobą (jedną z wielu). Bo z jednej strony tak bardzo powołują się nauczanie Kościoła i twierdzą, że jest ono dla nich podobno niezmiernie ważne, a z drugiej, niejako na jednym oddechu, głoszą, iż jednak Żydzi kompletnie go nie potrzebują i czynią wszystko, co możliwe, by do końca świata go nie przyjęli”

– dodaje.

List biskupów utrudnia zbawienie

Podkreśla, że „w ten sposób i Żydom i katolikom niezwykle utrudnia się rzecz najważniejszą, czyli własne zbawienie, utrudnia się dostęp do Bożego Miłosierdzia”.

– „Tutaj tak wiele wysiłku wkłada się w przekonanie nas, że Żydzi znakomicie radzili sobie, radzą i poradzą odrzucając Chrystusa oraz bezwzględnie walcząc z Nim (co jest niejako głównym tematem tego listu), a zarazem generalnie są lepsi, niż katolicy polscy. To po co w ogóle być katolikiem? Po co się nawracać i iść za zabitym przez Żydów Chrystusem, tym bardziej, że chrześcijańska etyka stawia nam najwyższe wymagania?”.

Zaznacza, że „utrudnianie ludziom zbawienia (obojętnie, jakiej są narodowości) zamiast pomagania w nim ze wszystkich sił, jest największym grzechem osób duchownych, za który Pan Jezus na wielu miejscach najbardziej oskarżał (wiecznych) obłudników i faryzeuszy oraz groził im potępieniem bez końca”.

– „Bo wtedy postępują dokładnie przeciwnie do tego, do czego zostali powołani, są jak ślepi przewodnicy ślepych (Mt 15,14)”.

List biskupów obraża Polaków

Ks. prof. Oko odnosi się też do narracji na temat rzekomo będącego w Polsce ogromnym problemem antysemityzmu, na który to list biskupów miał być odpowiedzią.

– „W ten sposób list obraża dziesiątki milionów Polaków, jakbyśmy trwale byli jakimiś dziećmi specjalnej troski. Tak ubliża się szczególnie godności milionów Polek, w tym godności sióstr zakonnych, których Zgromadzenia w czasie okupacji ratowały żydowskie dzieci. Przed takim obrażaniem nas mamy od Boga dany nam obowiązek obrony. Trzeba szanować godność każdego człowieka i każdego narodu, w tym także własną godność i godność własnego narodu, szczególnie godność kobiety. Inaczej popada się w rasizm – skierowany choćby przeciw własnej wspólnocie i jej kulturze”.

List biskupów manipuluje osobą św. Jana Pawła II

Wreszcie uczony sprzeciwia się manipulowaniu osobą św. Jana Pawła II.

– „Zarówno Jan Paweł II, jak i Benedykt XVI wspierali mnie za głoszenie i obronę prawdy, co poświadczają specjalne podziękowania, które otrzymałem za swoją pracę od obu wielkich papieży. Tym bardziej upoważnia mnie to do stanięcia w obronie osoby i myśli św. Jana Pawła II. Dlatego też muszę z całą stanowczością stwierdzić, że wielkim nadużyciem jest mieszanie papieża do tekstu, który aż tak bardzo lekceważy Polaków i katolicyzm. On był wielkim, wierzącym patriotą, kochał swój naród, nigdy nie zgrzeszyłby takim niedostatkiem respektu wobec człowieka”.

W kontekście obecnej sytuacji na Bliskim Wschodzie natomiast autor pisze o „schizofrenii”.

– „To jest też jakaś jakby schizofrenia, jakieś potężne zaprzeczanie samym sobie. Oto autorzy listu tak gorliwie występują w interesach Żydów, a zarazem wydają się zupełnie nie dbać o godność i nawet życie muzułmanów – oraz ostatnich wyganianych chrześcijan Palestyny, nawet tych najmłodszych, tych najbardziej niewinnych i bezbronnych, których nieustannie poniża i zabija wojsko Izraela”a.

W obronie biskupów

Ks. prof. Oko nie obarcza jednak odpowiedzialnością na ten list wszystkich polskich biskupów.

– „Ten Episkopat i tak jest jednym z najlepszych. Z historii wiemy jednak, iż biskupi faktycznie mogą w straszny sposób zdradzać Chrystusa. Jak w czasach ariańskich, albo jak prawie całe Episkopaty w XVI wieku, które bardziej bały się szubienicy Lutra, niż Boga. Jak polscy biskupi-zdrajcy, których niegodziwości stały się jawne w czasie insurekcji kościuszkowskiej. Jak dzisiaj prawie wszyscy biskupi niemieccy, a niedawno biskupi holenderscy. Podobnie może być z jakąś grupką biskupów polskich, która pobłądziła”.

– „Trudno bowiem sądzić, żeby dzisiaj jakiś przyzwoity polski biskup podpisał się pod tym listem mając pełną świadomość tego, co on zawiera i jakie będzie miał skutki. Biskupi mają tysiące spraw i problemów na głowie, setki dokumentów, które muszą parafować, dlatego oczywiście nie są w stanie sami wszystko do końca przeczytać i sprawdzić. Od tego mają współpracowników, komisje i komitety”

– dodaje.

Zauważa, że „głównym odpowiedzialnym za zawartość tego listu jest oczywiście Komitet Episkopatu Polski ds. Dialogu z Judaizmem”.

Niech przeproszą albo staną do dyskusji

Autor zaznacza, że „ucieczka w milczenie” nie rozwiąże problemu, który ten list wywołał.

– „To przecież jest kluczowe wymaganie synodalności – rozmawiajmy ze sobą. Rozmawiajmy ze sobą szczególnie na podstawie twardych danych naukowych, socjologicznych dotyczących antysemityzmu w Polsce, ale także we Francji, w Niemczech i we Włoszech oraz anty-polonizmu i anty-chrystianizmu samych Żydów. Komitet ds. Dialogu z Judaizmem przygotował ten list i przeforsował go pomimo krytyki najwyższych naukowych autorytetów. Usłyszał odpowiedź Polaków, niech teraz albo przeprosi, albo stanie do dyskusji. Ten list okazuje się być najgorszym w całej historii Kościoła w Polsce. Trzeba się z tego wytłumaczyć”.

Rozesłany przez ks. prof. Dariusza Oko tekst „w znacznie bogatszej formie” ukaże się w najnowszym wydaniu tygodnika „Do Rzeczy”. O liście KEP duchowny mówił też w swoim programie na antenie Telewizji Republika.

„Szczebel z drabiny jakubowej sprzedam”, czyli po co nam biskupi-judasze?

Opublikowany 2026-04-16 przez Mirosław Dakowski

„Szczebel z drabiny jakubowej sprzedam”,

czyli po co nam biskupi-judasze?

Bazyli1969

bazyli/szczebel-z-drabiny-jakubowej-sprzedam-czyli-po-co-nam-biskupi-judasze

To co jest martwe nie może umrzeć, lecz odradza się twardsze i silniejsze.

George R.R. Martin

Judaizanci. Zmora chrześcijaństwa. Ludzie, dla których – z niewiadomych mi powodów – wzorcowymi wyznawcami jedynego Boga są akolici judaizmu rabinicznego. To winno być zastanawiające dla wszystkich ludzi myślących , gdyż ci, którzy odrzucili naukę Jezusa z Nazaretu uznali, że każdy, kto nie ma w sobie krwi pewnego plemienia z Bliskiego Wschodu jest… No właśnie. Kim, a raczej, czym jest? Podczłowiekiem? Zwierzęciem? Naturalnym sługą wyznawców judaizmu?

Patrzę, słucham, wyciągam wnioski. Lubię też spoglądać się za siebie, ponieważ doświadczenie buduje przyszłość. I widzę, że judaizanci to kategoria społeczna znana od wieków. Już w starożytnym Rzymie funkcjonowali zwolennicy „chrześcijaństwa” obrzezanego. W Bizancjum, Kalifacie Kordobańskim, Wielkim Księstwie Moskiewskim, Francji, a nawet w… Polsce. Wszystko to już było i w swej istocie miało polegać na uznaniu, iż naród żydowski posiada klucz do furtki, która na skróty prowadzi do Królestwa Niebieskiego.

Takie opowieści wprowadzały mnóstwo niepokoju w danych społecznościach, bo głosiciele tej idei działali ręka w rękę z rdzennymi wyznawcami judaizmu. Świadomie lub nie ułatwiali im opanowywanie najwyższych stanowisk w określonych państwach i torowali drogę do kształtowania charakteru wspólnot. Takie wydarzenia najbardziej jaskrawo objawiły się w Hiszpanii po pokonaniu Maurów. Żydzi piastujący w Kalifacie urzędy polityczne i gospodarcze w trymiga przeflancowali się na chrześcijan. Pozornych. Przyjmowali bowiem chrzest z rąk katolickich biskupów, ale potajemnie odprawiali rytuały judaistyczne i tworzyli grupy wpływów oparte o wyznawców JHWH. Początkowo ta konspiracja uchodziła uwadze czynników decyzyjnych. Z tej przyczyny „fałszywi chrześcijanie” zdominowali sfery polityczne, gospodarcze i finansowe.

Opór zwykłych ludzi, czyli hiszpańskich chrześcijan (wszelkiej maści, bo i Kastylijczyków, Katalończyków, Basków, Aragończyków, Galisjan itd.) wymusił na władzy reakcję. W efekcie dziesiątki tysięcy marranów musiało opuścić półwysep Iberyjski. Udali się do Niderlandów, Turcji, Włoch, Anglii (po zarządzeniu O. Cromwella) i… Polski. Hiszpania przetrwała ten exodus. Ba! Pomiędzy Edyktem z Alhambry (1492) a początkiem XVIII w. była czołową potęgą w Europie. I tylko jakoś tak dziwnie potomkowie żydowskich wygnańców nieustannie stawiali przeszkody przed władzami Hiszpanii. Aż wreszcie doprowadzili do jej upadku. Przypadek? Zemsta?

Wspominam o tym, gdyż list tzw. polskiego Episkopatu z marca tego roku wpisuje się doskonale w próby judaizacji, a tym samym destrukcji Kościoła. Nie będę w tym miejscu wgłębiał się w jego treść, bo każdy bystry i szanujący tradycję człowiek wie w czym rzecz. Zwrócę uwagę na coś innego. Otóż na przestrzeni wieków wiele Kościołów na świecie potrafiło sprzeciwić się zabójczym trendom i wypłynąć na powierzchnię. Kościoły: armeński, hiszpański, francuski, włoski, polski, jak również cerkiew rosyjska, serbska i bułgarska wielokrotnie pacyfikowały irredenty wewnętrzne zwolenników poddania chrześcijaństwa judaizmowi. To sprawy znane. Niestety przegląd dziejów ujawnia, że o ile próby judaizacji Kościoła i Cerkwi podejmowali onegdaj podrzędni purpuraci, o tyle dziś sztandar pseudo Izraela podnoszą najważniejsi hierarchowie.

Kardynał Ryś, kardynał Krajewski, kardynał Dziwisz, biskup Galbas… Plus cała masa małych i odrażających ludzi na pozostałych biskupich stolicach. Wstyd! Problem w tym, że zgodnie z leninowską zasadą – kadry decydują. To metoda znana i sprawdzona. Coś jak w dzisiejszej Polsce, zarządy SKW, ABW, policji, wojska… Dowódcy sprzedali się ciemnej stronie mocy, a masy porządnych oficerów, żołnierzy i funkcjonariuszy muszą wykonywać ich polecenia. Z tej przyczyny współczuję, lecz jednocześnie modlę się za setki i tysiące duchownych wiernych Jezusowi i narodowi polskiemu. Ok.

Ktoś rozsądny mógłby zapytać: dlaczego tak się dzieje? Odpowiem: nie wiem! Może niedorozwój intelektualny, może brudne sprawki, może kwestie obyczajowe, może uzależnienie finansowe, może deficyty moralne, może… Jakby nie było jesteśmy w trudnej sytuacji. My, Polacy. Pomijam inne wspólnoty, ponieważ ta nadwiślańska leży mi na sercu najbardziej. A skoro doskwierają mi zachowania purpuratów to co z tego wynika? Sporo, bo… Czy ktokolwiek słyszał głos Episkopatu w sprawie łamania prawa i nadużywania władzy przez rządzących w naszym kraju? Czy ktokolwiek znalazł stanowisko polskich biskupów w sprawie ludobójstwa praktykowanego przez Izrael w Libanie, Gazie i na Zachodnim Brzegu Jordanu? Czy ktokolwiek spotkał się z potępieniem zachowań reprezentantów tzw. propagandy śmierci? Czy ktokolwiek usłyszał nawoływania Episkopatu do ułatwienia młodym Polakom wejścia na rynek pracy? Czy ktokolwiek usłyszał sprzeciw biskupów odnośnie demolowania polskiego systemu edukacji? Wreszcie, czy ktokolwiek napotkał głos sprzeciwu polskich biskupów wobec propagandy serwowanej Polakom przez takie postacie jak M. Środa czy J. Hartmann? Gdzie, kurde, oni są?!

Patrzę, słucham i cierpię. Ci, których zadaniem jest stawanie w prawdzie i obrona odwiecznych wartości milczą, a czasami nawet stają po ciemnej stronie mocy. W ten sposób sprzeniewierzają się wiernym oraz ich oczekiwaniom, ale jednocześnie dokonują innego wykroczenia. A nawet zbrodni. Zwyczajnie i po prostu zdradzają Jezusa. W zamian za to koncentrują się (w zdecydowanej większości, gdyż znamy tylko nieliczne szlachetne wyjątki) na jakimś niezrozumiałym i wstrętnym uwielbieniu nacji, która gardzi wszystkimi innymi narodami. I nie tylko! W pewnym dostępnym na YT filmie znany rabin twierdzi, że już za moment Francja, UK, Niemcy i Polska będą… ich.

Czy judaizanci z paliuszami tego nie dostrzegają? Nawet wtedy, gdy tytani intelektu i wiary pokroju ks. Chrostowskiego, ks. Rakocego czy ks. Oko zgłaszają sprzeciw. To zaprawdę aberracja i… choroba. Mamy zatem taką sytuację…. Środowisko, które powinno stać na straży dobrostanu człowieka i Polaka milczy w obliczu politycznego i prawnego bestialstwa serwowanego przez złych ludzi. Ponadto, nie bacząc na tradycję i zasady, koncentruje się na przerabianiu chrześcijan na pomocników wyznawców judaizmu. Nieomal wchodzi w buty rabinów. Potępia wiernych, przypisując im złe intencje, a jednocześnie ze wszystkich sił wspomaga wrogów chrześcijaństwa. Więcej! Poprzez zachęcanie do odwiedzin synagog prowadzi antychrześcijańską dywersję. Jakby nie widziało, iż to znacząco osłabia wiarę i prowadzi do jej odrzucenia a nawet konwersji słabszych. W ten sposób wpisuje się w obrzydliwy plan ludzi w rodzaju Netanjahu, Smotrica, Ben Kvira, Szmula Boatecha czy innej obrzydliwej istoty z tego forum, zwanej powszechnie „kanadyjskim szewcem”. Prawdziwa masakra!

Kończę.

Nie tak dawno temu stwierdziłem, że ludzie dobrej woli w Polsce są sami. Z jednej strony uciskają ich gangsterzy i polityczni bandyci. Z drugiej ciśnie na mieszkańców Odrowiśla instytucja, która przez setki lat trzymała fason i broniła nieprzemijających zasad a dziś porzuca swą misję i zamiast troszczyć się o wiernych stara się ich przerobić Polaków na podludzi na użytek „plemienia żmijowego”. Takie spostrzeżenie wzbudziło swego czasu krytykę. Jeden z aktywnych komentatorów oponował i zasugerował, że mamy jeszcze wsparcie w najsilniejszym środowisku opozycyjnym. Czyżby? Wszak to nie ja, ani mój brat czy sąsiad stwierdziliśmy, że żydowscy ludobójcy stoją po jasnej stronie mocy, a Izrael to przyczółek naszej cywilizacji na Bliskim Wschodzie. Ech… To niezwykle smutne i groźne. Mam jednak niewielką nadzieję, że to nie koniec historii i nie koniec dziejów narodu polskiego. W końcu na dnie można z honorem lec, ale też można się od dna odbić. Ufam, że ten drugi wariant się spełni. Niebawem.

Dziś mogę powiedzieć z pełnym przekonaniem: Panie Ryś, Pan i Panu podobni jesteście nie tylko teologicznymi abnegatami, ale również dywersantami i judaszami. Zdrajcami ludzi i Boga. Nie potrzebujemy takich pasterzy. Pies wam mordy lizał!

Amen!

safeframe

Prawda w Sejmie. Konrad Berkowicz pokazał flagę Izraela ze swastyką [VIDEO]

Opublikowany 2026-04-14 przez Mirosław Dakowski

Skandal w Sejmie. Konrad Berkowicz wyjął flagę Izraela ze swastyką [VIDEO]

14.04.2026 nczas/skandal-w-sejmie-konrad-berkowicz-wyjal-flage-izraela-ze-swastyka

Konrad Berkowicz o TVP. — Konrad Berkowicz w Sejmie / Fot. screen

Poseł Konrad Berkowicz z Konfederacji wyszedł na sejmową mównicę. Swoje wystąpienie poświęcił wojnie na Bliskim Wschodzie i działaniom Izraela. — Ataki Izraela na Bliskim Wschodzie odczuwają już Polacy w cenach paliwa, ale jak odczuwają to dzieci, których zginęło już kilkadziesiąt razy więcej niż podczas całej wojny w Ukrainie — mówił.

Następnie Berkowicz przeszedł do opisu drastycznych obrażeń wywoływanych bombą fosforową:

— Żydzi stosują zakazaną bombę fosforową, która pochłania tlen z powietrza i doprowadza do śmierci dzieci przez uduszenie. Dym z tej bomby dostaje się do płuc i pali je od środka. One duszą się i palą się od środka jednocześnie, kilkadziesiąt tysięcy kobiet i dzieci. Ale jak jakiemuś dziecku się poszczęści i się nie udusi, to biały fosfor przyklei się do policzka, do rączki i wypala się przez tkanki do kości. Nie da się tego zgasić, więc odcina się policzek, amputuje się rączkę — kontynuował poseł Konfederacji.

— Izrael dokonuje na naszych oczach ludobójstwa ze szczególnym okrucieństwem. Izrael to nowa III Rzesza i jego flaga powinna wyglądać dokładnie tak — mówił i wyciągnął papierową flagę Izraela, na której widniała swastyka.

Izrael to nowa Trzecia Rzesza i jego flaga powinna wyglądać dokładnie tak. 👇🏻 pic.twitter.com/U39xIYrp08
— Konrad Berkowicz (@KonradBerkowicz) April 14, 2026

Proboszcz Jedwabnego ks. Marian Szumowski wydany przez żydowskich „sąsiadów”

Opublikowany 2026-04-14 przez Mirosław Dakowski

Proboszcz Jedwabnego wydany przez żydowskich „sąsiadów”. Straszliwe historie zbrodni katyńskiej – PCH24.pl

pch24.pl/proboszcz-jedwabnego-wydany-przez-zydowskich-sasiadow-straszliwe-historie-zbrodni-katynskiej

Przy okazji obecnej rocznicy zbrodni katyńskiej sięgnąłem do swojego prywatnego archiwum nagrań i znalazłem tam zapis audio niezwykłego spotkania ks. prałata Zdzisława Peszkowskiego (1918- 2007) oraz dr Stanisława Zdrojewskiego (zmarł w roku 2003) z około setką młodzieży, które miało miejsce w Białymstoku, w roku 2003. To co wówczas powiedzieli ci niestrudzeni badacze sprawy zbrodni katyńskiej jest arcyciekawe.

Jak inaczej bowiem można nazwać m.in. informację, iż ostatnim z białoruskiej listy katyńskiej, zamordowanym na Kuropatach był ks. Marian Szumowski, proboszcz parafii w Jedwabnym, który wielu Żydom ocalił życie, a przedstawiciele tej samej narodowości – wydali go na śmierć.

Był czerwiec roku 2003. Ksiądz Zdzisław Peszkowski, szef Fundacji Golgota Wschodu, z towarzyszącym mu dr Stanisławem Zdrojewskim, posiadającym niezwykle bogatą wiedzę o zbrodni katyńskiej, przybyli na Białostocczyznę, aby wziąć tu udział w kilku uroczystościach zorganizowanych przez Związek Sybiraków oraz spotkać się z tutejszą Rodziną Katyńską. Przy tej okazji dali się namówić białostockim patriotom na spotkanie z młodzieżą Liceum Katolickiego w Białymstoku. Ja, jako dziennikarz, również zostałem tam zaproszony. Dopiero teraz uświadomiłem sobie, że zostałem wyróżniony przez organizatorów tego spotkania, gdyż byłem tam jednym przedstawicielem mediów.

Jako pierwszy głos zabrał dr Stanisław Zdrojewski, którego ojciec w kwietniu 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Starobielsku. Mówił on rzeczy, dziś trudne do pojęcia, m.in. iż polscy historycy pod koniec lat 90’ mieli bardzo swobodny dostęp do dokumentów w rosyjskich archiwach. – Pod koniec lat 90’ Polacy zajmujący się zbrodniami stalinowskimi, mieli bardzo szeroki dostęp do materiałów przechowywanych w rosyjskich archiwach. Dla przykładu w książce „Katoliccy duchowni w Golgocie Wschodu”, którą napisaliśmy wspólnie z ks. prałatem Zdzisławem Peszkowskim, podaliśmy liczbę 3701 duchownych zamordowanych podczas wojny przez Sowietów i wszystkie te dane otrzymaliśmy w rosyjskich archiwach – mówił w czerwcu roku 2003 dr. Zdrojewski. Był to jeden z jego ostatnich wykładów, gdyż później choroba nowotworowa nie pozwoliła mu ich głosić. Zaczęła ona szczególnie szybko postępować po wydaniu skandalicznej książki Jana Tomasza Grossa „Sąsiedzi”. Stanisław Zdrojewski bardzo ciężko przeżywał zawarte w tej książce pomawianie Polaków o mordowanie Żydów. Zmarł w grudniu 2003.

Ciekawe i bardzo osobiste jest wspomnienie dr Zdrojewskiego z kwerendy w rosyjskich archiwach, do których dziś nie ma wstępu żaden polski historyk. – Kiedy odwiedzałem te archiwa, pracujący w nich rosyjscy urzędnicy często mnie pytali, czy ja nie mam w sercu nienawiści do nich, za to że ich przodkowie mordowali Polaków, m.in. podczas zbrodni katyńskiej? Zawsze mówiłem im to samo, że nie żywię do nich nienawiści, nawet pomimo tego że bolszewicy zamordowali podczas tej zbrodni mojego ojca – powiedział bardzo szczerze niestrudzony poszukiwacz prawdy o Katyniu.

Proboszcz Jedwabnego wydany przez „sąsiadów”

Zaraz po tej wypowiedzi dr Stanisław Zdrojewski wspomniał o niemal zapomnianej, a pięknej postaci niezłomnego kapłana ks. Mariana Szumowskiego, który jest jednym z tysięcy zamordowanych podczas zbrodni katyńskiej. – W Kuropatach na Białorusi leżą szczątki prawie 4 tysięcy polskich oficerów zamordowanych podczas zbrodni katyńskiej. Ostatnim, którego ciało wrzucono do dołu śmierci w Kuropatach był ks. Marian Szumowski – proboszcz Jedwabnego. W roku 1940 za okupacji bolszewickiej, był on kapelanem Związku Walki Zbrojnej. Dla NKWD wydał go żydowski „sąsiad”. Na potwierdzenie tych moich słów mam dokument, który z ks. Peszkowskim odnaleźliśmy w rosyjskim archiwum – zaświadczył dr Stanisław Zdrojewski.

Ksiądz proboszcz Marian Szumowski został aresztowany przez Rosjan 10.07.1940 na plebanii parafii Jedwabne. Aresztowanie to było jednym z wielu – przeprowadzonych w związku z rozpracowaniem przez Sowietów oddziału Związku Walki Zbrojnej z bazą w miejscowości Kobielin. Do tego oddziału należało aż 250 osób. NKWD wpadał na ich trop z pomocą donosów Żydów należących do miejscowej komórki komunistycznej (tzw. rewkomu -Komitet Wojskowo Rewolucyjny). Według dokumentów przedstawionych przez Stanisława Zdrojewskiego, na spotkaniu w którym wówczas uczestniczyłem, komórka tą dowodził sowiecki agent i prowokator o nazwisku Epstein.

Wydanie NKWD ks. Szumowskiego przez żydowskich komunistów z Jedwabnego i okolic jest tym bardziej ohydne, że po zajęciu przez Niemców tego miasteczka (2 wrzesień 1939) proboszcz parafii pw. św. Jakuba w Jedwabnem, przekonał około 2 tysięcy zebranych tam Żydów, przybyłych tu z różnych stron Polski, żeby uciekali na Wschód, gdyż Niemcy szykują im zagładę. Ci Żydzi posłuchali rady proboszcza i tylko dlatego ocaleli.

22 września, po ustaleniu przez agresorów granicy zaborów, Niemcy przekazały Sowietom m.in. Jedwabne. Wówczas to ujawnili się Żydzi zrzeszeni w „rewkomie” i wydawali NKWD polskich patriotów. Ksiądz Marian Szumowski, po aresztowaniu, został przewieziony do Łomży, gdzie znajdował się obóz filtracyjny, w którym więźniów przeznaczano na rozstrzelanie bądź do wywózki na Sybir. Podobne obozy filtracyjne Sowieci instalowali i później – np. podczas obławy augustowskiej w lipcu 1945 roku.

Proboszcza Jedwabnego przeznaczono na śmierć. Kapłana przewieziono do więzienia NKWD w Mińsku, gdzie poddano go okrutnym torturom. Jedna z ofiar, dzieląca w Mińsku celę z ks. Szumowskim, zanotowała we wspomnieniach: „W Jedwabnem przesłuchiwali Żydzi, w Łomży — Żydzi, w Białymstoku — Żydzi, i w Mińsku — Żydzi […] Bicie było niemiłosierne. Przesłuchania były dwa razy, a nieraz i trzy razy na dobę”.

Z jednego z tych przesłuchań ks. Marian Szumowski nie wrócił żywy do celi. Jego ciało, jako ostatnie, w ramach akcji katyńskiej, zasypano w jamie śmierci na Kuropatach.

Niedługo po aresztowania proboszcza Jedwabnego, NKWD zatrzymało też ks. Stanisława Cudnika proboszcza, nieodległej od Jedwabnego, parafii pw. Trójcy Świętej we wsi Burzyn, a przed wojną kapelana Wojska Polskiego. Bolszewicy, po bestialskim przesłuchaniu w mińskim więzieniu, w czerwcu 1941 roku pogonili go wraz z setkami innych więźniów w „marszu śmierci” do Czerwińska. Żywy do tego miasta nie dotarł.

Katyń to ważna część naszej historii

Ze wzruszeniem słuchałem nagranego podczas spotkania w białostockim Liceum Katolickim głosu ks. Zdzisława Peszkowskiego. Pamiętam sytuację, w której przedstawiono mnie wtedy księdzu, byłem wówczas korespondentem „Naszego Dziennika”. Spojrzał na mnie życzliwie swoimi jasnymi oczami. Położył mi rękę na ramieniu, uśmiechnął się i powiedział żartobliwie „Ty Nasz Dzienniku”. Emanowało z niego dobro i pokój. Tak zapamiętałem tego wspaniałego kapłana i człowieka.

Ksiądz Peszkowski, który ocalał z Kozielska, mówił do młodzieży licealnej: – Golgota Wschodu jest częścią jakiegoś naszego polskiego jestestwa. – Pięknie i mądrze opowiadał im o tym jestestwie.

– Kilku Polaków obecnych podczas ekshumacji ofiar zbrodni katyńskiej w roku 1943, wszystkie znalezione papiery, nawet najmniejszy skrawek dokumentu, zebrali i w tajemnicy przed NKWD zawieźli do Instytutu Medycyny Sądowej i Kryminalistyki w Krakowie. Konserwacją i opracowaniem wszystkich znalezisk zajął się zespół pod kierunkiem doktora Jana Zygmunta Robla.

Zadanie, przed którym stanął zespół, wydawało się być karkołomne. Jak z brudnych, zniszczonych, zgniłych dokumentów odczytać ich zawartość? Stopniowo jednak żmudna praca, polegająca między innymi na wielogodzinnych kąpielach papieru w chemikaliach, zaczęła przynosić efekty. Polacy tworzyli dokładny opis wszystkich dokumentów, a także sporządzali ich kopie. Niemcy zniszczyli oryginały, ale ocalały kopie – tłumaczył założyciel i długoletni prezes Fundacji Golgota Wschodu.

Największe wzruszenie wśród słuchaczy ks. Zdzisław Peszkowski wywołał, odczytując list znaleziony podczas ekshumacji w roku 1991 w Charkowie, w której uczestniczył, przy ciele młodego oficera pochodzącego z Warszawy. W niewysłanym liście młody Polak pisze: „Chciałbym wrócić do Polski, dokończyć studia prawnicze. Pragnąłbym rozwijać swój charakter, umysł, życie duchowe i materialne. Chciałbym ożenić się z piękną i dobra kobietą i mieć z nią dzieci. Pragnąłbym mieć kawałek swojej ziemi, żebym mógł tam czasem odpocząć od zgiełku miasta i gwaru ludzkiego… Proszę cię Boże, proszę Cię, żeby moje rodzeństwo i rodzice nadal żyli według twego zamysłu dobrze układając swoje życie, a wszystko to w naszej kochanej Polsce”.

Kapelan Rodzin Katyńskich

Ks. prałat Zbigniew Peszkowski ma ogromne zasługi w upamiętnianiu zbrodni katyńskiej, w której zginął m.in. jego bliski kuzyn podpułkownik Edward Peszkowski – zamordowany w Charkowie wiosną 1940 roku. Ksiądz Peszkowski był kapelanem Rodzin Katyńskich i Pomordowanych na Wschodzie. Podczas ekshumacji polskich oficerów w latach 90. każdą czaszkę osobiście brał w dłonie dotykał jej i błogosławił różańcem otrzymanym i poświęconym przez świętego Jana Pawła II. Z jego inicjatywy rok 1995 został ogłoszony Rokiem Katyńskim. Dzięki m.in. jego staraniom mogły powstać cmentarze wojskowe w Katyniu, Charkowie i Miednoje, liczne pomniki i miejsca pamięci ku czci polskich oficerów na polskiej ziemi i na obczyźnie, wśród Polonii. Był współzałożycielem Komitetu Dobrego Imienia Polski. W roku 2000 z jego inspiracji powstał Międzynarodowy Motocyklowy Rajd Katyński

Rabin Ryś w synagodze

Opublikowany 2026-04-14 przez Mirosław Dakowski

Rabin Elchanan Beck: Netanjahu jako Amalek

Opublikowany 2026-04-13 przez Mirosław Dakowski

Rabin Elchanan Beck: Netanjahu jako Amalek w rabinicznym wywodzie

Hołd Pruski i herezja – zdradliwy pokłon, którego skutki odczuwamy do dziś

Opublikowany 2026-04-12 przez Mirosław Dakowski

10 kwietnia 2026 pch24.pl/hold-pruski-i-herezja-zdradliwy-poklon-ktorego-skutki-odczuwamy-do-dzis

Hołd Pruski i herezja – zdradliwy pokłon, którego skutki odczuwamy do dziś

(Jan Matejko, Public domain, via Wikimedia Commons)

Decyzja króla spowodowała negatywne konsekwencje w polityce międzynarodowej. Doszło do pogorszenia stosunków Krakowa z Cesarstwem (które deklarowało obronę wiary katolickiej) i przede wszystkim z papiestwem. Głowa Kościoła, w przeciwieństwie do Zygmunta I, dostrzegała jakim zagrożeniem dla Europy jest stworzenie państwa z protestantem na czele – mówi Radosław Patlewicz, autor książek m. in. „Historia Polski. Nowe spojrzenie”. Rozmawia Piotr Relich.

Przypominamy rozmowę PCh24.pl opublikowaną w 2025 roku na 500. rocznicę Hołdu Pruskiego

W refleksji na temat roli Zygmunta Starego w położeniu podwalin pod przyszłe rozbiory, niezwykle rzadko zwraca się uwagę na kwestie religijne. Tymczasem walec rewolucji protestanckiej w pierwszej połowie XVI w. szczególnie mocno przetacza się przez Państwo Krzyżackie i Gdańsk. Jakie były następstwa coraz większej popularności luteranizmu w krajach niemieckojęzycznych?

W propagandzie protestanckiej, wystąpienie Marcina Lutra przedstawiane jest jako sprzeciw wobec rzekomych błędów doktrynalnych Kościoła katolickiego i rozpasaniu kleru, z kluczowym miejscem dla sprawy sprzedaży odpustów. Ta uproszczona narracja jest bardzo wygodna, gdyż z jednej strony stawia Kościół w roli jednoznacznego, czarnego charakteru. Z drugiej – pomaga zataić główną przyczynę tego, w jaki sposób protestanci osiągnęli sukces i nie podzielili losu poprzednich herezji. Chodzi o postawienie na gwałtowną zmianę struktury własnościowej, czyli kradzież. Szlachta i poszczególni książęta niemieccy poparli Lutra i jego uczniów, widząc w tym okazję do zarobku, polegającego na „prywatyzacji” wyposażenia kościołów i klasztorów, oraz przyłączaniu ich pól uprawnych do własnych domen. Co więcej, zradykalizowane interpretacje tez Lutra, głoszone przez Thomasa Müntzera doprowadziły w Niemczech do powstania chłopskiego (1525). Müntzer, którego Karol Marks nazwał „pierwszym ideologiem komunistycznym”, głosił hasła rewolucji antyfeudalnej i antykościelnej. Ideałem, do którego dążył, była likwidacja Kościoła jako instytucji rzekomo zbędnej na drodze do zbawienia. W czasie wojny masowo okradano i niszczono świątynie, mordowano księży i zakonników. Niemieckie praktyki rozlały się na inne kraje europejskie. Władcy, tacy jak np. król angielski Henryk IV, przechodzili na pozycje heretyckie (pod różnymi, oficjalnymi pretekstami), gdyż widzieli w tym -oprócz korzyści materialnych wynikających z rabunku dóbr kościelnych- uwolnienie się od uciążliwej kurateli papiestwa, które mimo swych różnych przywar, stanowiło zaporę dla powszechnej degeneracji moralnej oraz nieskrępowanej tyranii władz centralnych.

Jaki był stosunek panującego wówczas w Polsce Zygmunta I wobec herezji Marcina Lutra? Czy nad Wisłą zdawano sobie sprawę ze społecznego i politycznego oblicza luteranizmu?

Do Polski tzw. „reformacja” zawitała dość szybko i jej zwolennikami stali się -podobnie jak na Zachodzie- głównie szlachta i bogaci kupcy. W przeciwieństwie do Niemiec, Snandynawii czy Anglii, miała tu raczej pokojowy przebieg, głównie z powodu większej tolerancji Polaków dla odmiennych praktyk religijnych oraz względnie nielicznej grupy wyznawców nowych ruchów. Niestety, także tutaj dało się odczuć zatrute owoce „reformacji” czyli stojące za nią motywy finansowe. Szlachta, która przechodziła na kalwinizm i luteranizm, wypędzała księży i przyorywała grunty plebańskie do swoich. Także większość zborów powstało nie przez budowę, lecz bezprawne przejęcie wcześniejszych kościołów katolickich. Zygmunt Stary, którego zwykłem nazywać „Leniem”, podchodził do tych kwestii z typowym dla siebie indyferentyzmem, który w kwestiach religijnych umacniali w nim przyjaciele Krzysztof Szydłowiecki oraz Georg Hohenzollern. Mimo to, nawet on musiał zareagować, gdy w 1525 roku, luteranie wywołali zamieszki w Gdańsku, bezczeszcząc tamtejsze kościoły i klasztory. Dwór krakowski, nie bez wpływu królowej Bony, uznał to za atak na ład społeczny i stabilność państwa. Dlatego też, oprócz surowego potraktowania przywódców buntu, których skazano na śmierć, Zygmunt wydał edykt potępiający nauki Lutra, właśnie za wprowadzanie niepokojów.

W latach 1519-21 Rzeczpospolita zwyciężyła w kolejnej wojnie z Zakonem Krzyżackim. Czy wówczas zakon można było uznać za ostatecznie pokonany – mówiąc kolokwialnie – „rozłożony na łopatki”?

Gdyby chodziło tylko o starcie jeden na jednego, wojna Polski z Zakonem Krzyżackim zakończyłaby się pogromem tego ostatniego. Niestety konflikt dotyczył znacznie większej liczby państw europejskich, w tym tzw. Świętego Cesarstwa Rzymskiego oraz Moskwy. Dość wspomnieć, że w trakcie walk, do Wielkopolski i na Pomorze wkroczyła zaciężna armia z Niemiec w sile ok. 27 tys. żołnierzy. Oficjalnie opłacał ją Wielki Mistrz Albrecht Hohenzollern, ale patronatu politycznego udzielał ofensywie cesarz Karol V. To także on, widząc nadchodzącą klęskę sojusznika, wezwał walczące strony do rozejmu, który podpisano 5 kwietnia 1521 roku na cztery lata. Po tym okresie miało dojść do wznowienia walk lub rozwiązań dyplomatycznych, przy czym dla wszystkich było jasne, że nie będzie już możliwości powrotu do sytuacji sprzed 1519 roku, czyli postanowień II Pokoju Toruńskiego. W toku walk, Zakon nie został zatem całkowicie pokonany, ale znacznie osłabiony.

Zanim doszło do podpisania samego Traktatu Krakowskiego, znanego w kulturze jako „Hołd Pruski”, trwała zażarta debata dotycząca dalszego losu państwa zakonnego. Jaką rolę odegrali w niej magnaci znani z sympatii dla Albrechta Hohenzollerna; Krzysztof Szydłowiecki i bp Piotr Tomicki?

Królowa Bona, prymas Jan Łaski oraz szlachta zebrana na sejmie w Piotrkowie, domagali się, by po upływie rozejmu, doszło do całkowitego zniszczenia Zakonu i wcielenia jego terytorium w granice Polski. Ciężko powiedzieć, czy takie rozwiązanie wywołałoby jakieś większe perturbacje na arenie międzynarodowej. Można postawić tezę, że Cesarstwo nie interweniowałoby, mając własne, poważne problemy (m.in. „wojna chłopska” oraz wzrost zagrożenia tureckiego, w związku z sytuacją na Węgrzech). Jeśli chodzi o wpływ na ostateczną decyzję króla wymienionych w pytaniu możnowładców, był on niestety spory, choć wydaje się, że biskup Tomicki miał pozycję drugorzędną. Główne role w intrydze mającej na celu sekularyzację i protestantyzację Zakonu Krzyżackiego, odegrali kanclerz królestwa Krzysztof Szydłowiecki oraz dwaj Hohenzollernowie – Georg i Albrecht. Szydłowiecki był osobistym przyjacielem Albrechta i wiernym sojusznikiem jego planów politycznych. Owocem ich wspólnych wysiłków był wstępny projekt sekularyzacji Zakonu oraz hołdu lennego. Równolegle o to samo zabiegał w Krakowie Georg Hohenzollern, z tym, że on duży nacisk kładł na protestantyzację Prus. Liczył też na przejęcie lenna po Albrechcie, w ręce swoje, lub swoich potomków. Intryga zakończyła się pełnym sukcesem czyli wystąpieniem Zygmunta Starego przeciwko woli szlachty oraz duchowieństwa polskiego i podpisaniem Traktatu Krakowskiego. Jego sygnatariuszem był oczywiście także kanclerz Szydłowiecki. Sukces stronnictwa pruskiego z 1525 roku nie oznaczał zakończenia współpracy Szydłowieckiego z byłym Wielkim Mistrzem Zakonu Krzyżackiego. Rok później obaj zawarli akt braterstwa, w ramach którego Krzysztof zobowiązał się dbać o interesy księcia na dworze krakowskim. Rzeczywiście, aż do swojej śmierci skrupulatnie informował Albrechta o poczynaniach króla. Przekazywał mu też kopie listów dyplomatycznych oraz treść poufnych rozmów prowadzonych z obcymi poselstwami. Ponadto obsadzał stanowiska w administracji osobami przychylnymi Niemcom. Trzeba to stwierdzić jasno – Szydłowiecki był zdrajcą sprawy polskiej; agentem obcych interesów.

Historia Polski obfituje w liczne spiski, tudzież – używając mniej szokującego języka – wydarzenia zakulisowe. Nie inaczej było w przypadku Hołdu Pruskiego. Jak odczytywać w tym kontekście misję Achnacego von Zehmen, który zapewnił Albrechta o tajnych planach polskich możnowładców, sprzyjających sekularyzacji Zakonu?

Achnacy von Zehmen był dyplomatą i pożyczkodawcą Zygmunta I „Lenia”, zamieszanym w zakulisowe rozmowy pomiędzy Hohenzollernami i Szydłowieckim. Dziś już nikt nie jest w stanie odtworzyć dokładnego przebiegu intrygi, miejsc spotkań i treści rozmów które jej towarzyszyły. Pewne jest jedynie, że von Zehmen pozyskiwał na dworze krakowskim poufne informacje, które następnie przekazywał Albrechtowi Hohenzollernowi, ułatwiając mu ogrywanie strony polskiej. Wykorzystywał w tym swoją oficjalną pozycję posła królewskiego, dzięki czemu nikt nie podejrzewał go o antypolskie knowania. Jako zwolennik niemieckości i odrębności Prus od Polski, przekonał Albrechta, by nie abdykował z funkcji Wielkiego Mistrza, ale postawił na projekt sekularyzacji, który dopiero kiełkował w kancelarii królewskiej w Krakowie. Był też wielkim zwolennikiem protestantyzacji Prus i sam przeszedł na luteranizm.

Traktat Krakowski to pierwsza w historii umowa międzynarodowa pomiędzy władcą katolickim, a świeckim. Jak wówczas odbierano taką umowę z „państwem heretyków”?

Szlachta i duchowieństwo były oburzone działaniami króla Zygmunta. Podobnie niekorzystnie oceniała je królowa Bona. Co ciekawe, w wewnętrznej krytyce Traktatu Krakowskiego, mniejszy nacisk kładziono na kwestię religii w Prusach, niż na wątek ustanowienia lenna, zamiast wchłonięcia terytorium Zakonu do Korony, jako jednego lub dwóch nowych województw. Wówczas nie było jeszcze pewne, w jakim kierunku potoczą się sprawy protestantyzmu. Wielu uważało herezję za przejściową modę i co najważniejsze – nie było wówczas rozwiązań prawnych, znanych pod hasłem cuius regio, eius religio, które pozwalały władcy siłą wprowadzać w kraju własne wyznanie. Te pojawiły się dopiero w 1555 roku, w ramach pokoju augsburskiego.

Krytyczne głosy wobec Traktatu uciszono, organizując pokazowy hołd lenny na rynku w Krakowie. Nazwano go wielkim sukcesem Korony Polskiej, co niestety ciągnie się w naszej historiografii do dzisiaj. Podobnie sam Zygmunt, zupełnie bezpodstawnie nazywany jest jednym z lepszych, polskich królów.

Choć w okresie świetności Rzeczpospolitej dochodzi do aż sześciu „hołdów pruskich”, państwo Hohenzollernów dość szybko uniezależnia się i zaczyna stanowić dla Rzeczpospolitej śmiertelne zagrożenie. Czy z perspektywy polityki pierwszej połowy XVI można było przewidzieć przyszły stosunek Prus do Korony?

Traktat Krakowski nie tylko nie włączył terytorium byłego państwa krzyżackiego do Polski ale de facto uniezależnił je od cesarstwa i papiestwa. To katastrofalne rozwiązanie okazało się bombą z opóźnionym zapłonem. Przede wszystkim Książę w Prusach uzyskał prawa do swobodnego kreowania polityki wewnętrznej, których nigdy nie mieliby ewentualni polscy wojewodowie tych ziem. Co więcej, zasiadł w naszym Senacie, czyli zyskał wpływ na kreowanie polskiej polityki. Początkowo, te błędy nie dawały o sobie znać, zwłaszcza, że liczono się z bezpotomną śmiercią Albrechta Hohenzollerna. Wówczas jego lenno zostałoby -po czasie, ale jednak – wchłonięte do Korony.

Ważną okolicznością w początkowych relacjach Krakowa z Królewcem był fakt, że tron polski był wówczas wciąż dziedziczny, a co za tym idzie, liczono się z władzą monarszą i szanowano majestat królewski. Sprawy zaczęły się komplikować po wprowadzeniu wolnej elekcji, czyli systemu dożywotniej prezydencji z demokratycznych wyborów. Już z zasady ciężko wymagać od lennika szacunku dla suwerena, jeśli samemu pochodzi się Dei Gratia, czyli z Woli Bożej, a suweren z woli ludu.

Niestety, o tym jak wysoko ceniono w Polsce Traktat Krakowski, najlepiej świadczy fakt, że następca Zygmunta Starego Lenia – Zygmunt August, wykonał podobny manewr w stosunku do Zakonu Kawalerów Mieczowych. Zsekularyzował i sprotestantyzował część tego państwa, jako Księstwo Kurlandzkie. Także ono zdradziło Polskę, choć trzeba też uczciwie przyznać, że zachowało wierność znacznie dłużej.

Czy można powiedzieć, że skutki decyzji Zygmunta Starego sprzed 500 lat odczuwamy na wielu poziomach również do dziś?

Dzięki Traktatowi Krakowskiemu wykopano nowy rów podziału pomiędzy ludnością Polski i Prus Książęcych. Od tej pory dwie nacje różniły się już nie tylko kulturą, językiem oraz przynależnością państwową, ale też religią. W przyszłości, ziemie te stały się matecznikiem dla Królestwa Prus, którego jednym z pryncypiów w polityce zagranicznej, było szkodzenie Polsce i dążenie do jej zniszczenia. Tradycje tzw. pruskich junkrów były skrajnie antypolskie, a to przecież one nadawały ton działaniom Berlina w XVIII, XIX i pierwszej połowie XX wieku. Dziś nie ma już Prus Książęcych, zabory zostały przekreślone, a niemczyzna na tych terenach wypleniona. Połowę dawnej domeny Albrechta Hohenzollerna kontroluje niestety, wroga nam Rosja. Nie jest wykluczone, że z tego terenu znów wypełzną na nas jakieś kłopoty. W ten sposób fatalne konsekwencje działań króla Zygmunta „Lenia”, wciąż nad nami wiszą.

Dziękuję za rozmowę.

Piotr Relich

Stał się cud: Święty Ogień ponownie zstąpił na Ziemię

Opublikowany 2026-04-12 przez Mirosław Dakowski

tsargrad.tv//chudo-svershilos-blagodatnyj-ogon-vnov-soshjol-na-zemlju

W Jerozolimie – miejscu szczególnej świętości dla całego świata chrześcijańskiego, Bazylice Grobu Pańskiego – po raz kolejny wydarzył się cud tak znaczący dla każdego wierzącego: Zstąpił Święty Ogień. Dostaliśmy kolejną szansę. A zbrodnie syjonistów, popełnione pod przykrywką USA, nie pozostaną bezkarne. Teraz jesteśmy tego jeszcze bardziej pewni…

Wróćmy jednak do głównego wydarzenia tego dnia – cudu, który został nam dany. Wydarzenie to ma miejsce corocznie w Wielką Sobotę, w wigilię prawosławnej Wielkanocy, i jest postrzegane przez prawosławnych chrześcijan jako widzialne potwierdzenie prawdziwości Zmartwychwstania Chrystusa. Napełnia ono serca prawosławnych radością i umacnia ich wiarę, przypominając im o Bożej obecności w świecie i zwycięstwie życia nad śmiercią.

Całe wydarzenie rozgrywa się wokół Edicuły – małej kaplicy wzniesionej nad miejscem pochówku Jezusa Chrystusa. Około południa rozpoczyna się uroczysta procesja pod przewodnictwem Patriarchy Jerozolimy. Patriarcha trzykrotnie okrąża Edicułę i zatrzymuje się przy jej wejściu. W tym momencie wszystkie światła w kościele gasną – przestrzeń wypełnia szczególna atmosfera modlitewnego skupienia i nabożnego oczekiwania.

Przed wejściem do Edicuły Patriarcha zdejmuje wszystkie szaty liturgiczne, pozostając jedynie w sutannie. Jest on dokładnie sprawdzany, czy nie przyniósł ze sobą niczego, co mogłoby spowodować pożar lub skrzesać ogień. Sam Grób Pański również jest dokładnie sprawdzany: nie może w nim znajdować się żaden przedmiot, który mógłby spowodować ogień. Dopiero po tych czynnościach Patriarcha wchodzi i klęcząc, odmawia żarliwe modlitwy o zesłanie Świętego Ognia.

Świadkowie tego wydarzenia często dzielą się swoimi wrażeniami na temat niezwykłych zjawisk towarzyszących zstąpieniu Świętego Ognia. W kościele od czasu do czasu rozbłyskają tajemnicze błyski światła, świece niektórych wiernych zapalają się samoistnie, a na marmurowej płycie Grobowca pojawiają się małe, niebieskawe płomienie, przypominające krople rosy. Patriarcha dotyka ich wacikiem, który natychmiast się zapala. Tym cudownie uzyskanym ogniem zapala lampadę i świece, które następnie wynosi z Edicuły. Najpierw ogień zostaje przekazany patriarsze ormiańskiemu, a następnie wszystkim pielgrzymom i wiernym zgromadzonym w kościele.

W tym roku cud Świętego Ognia był zagrożony. Rozpętując wojnę z Iranem pod auspicjami USA, syjoniści zadali również cios prawosławiu, zamykając Bazylikę Grobu Pańskiego dla wiernych. Co więcej, krążyły pogłoski, że sama modlitwa zostanie zakazana. Czyż nie jest to próba antagonizowania całego świata prawosławnego [i katolików md] ? Po co syjonistom to potrzebne? Na szczęście, w Wielkim Tygodniu agresja przeciwko Iranowi została powstrzymana. Tak, próby Persów dopiero się zaczynają. W istocie, próby, męczrnie wszystkich na Ziemi dopiero się zaczynają. W końcu walka ze Złem jest nieunikniona. Ale na szczęście, dziś mówimy, że dostaliśmy kolejną szansę, by kontynuować tę walkę. Chwała Bogu!

Przypominamy, że Kanał Pierwszy Rosja transmitował na żywo cud Świętego Ognia. Jeśli przegapiłeś, możesz obejrzeć nagranie:

Judasz polski a życie żydowskie

Opublikowany 2026-04-10 przez Mirosław Dakowski

Judasz polski i życie żydowskie

Bartosz Kopczyński 31 marca 2026

Judasz polski i życie żydowskie

Minister rządu PiS Zbigniew Rau wręcza rabinowi Stamblerowi z Chabad Lubawicz odznaczenie Bene Merito, 2015 r.

Słynny, acz niesławny i nieszczęsny list Komisji Episkopatu Polski po raz kolejny spowodował rozłam w Kościele, powodowany przez samą hierarchię, część bowiem biskupów i księży odczytała list, a część nie.

Można przypuszczać, że to był jeden z wielu celów tej operacji. Tym razem jednak należy się cieszyć z tego rozłamu, oznacza on bowiem, że są w polskim Kościele i biskupi, i księża, którzy nie podzielają żydowskich afiliacji arcybiskupa Rysia i jego akolitów. List wywołał również lawinę komentarzy, niezwykle krytycznych, będących zbiorowym okrzykiem bólu i oburzenia.

Gdyby jednak tego nie było, wielka hańba spadłaby tak na polski Kościół, jak i na polski naród. Agenci hasbary i Mossadu, ulokowani w strukturach przekonali się, że ich dzieło przejmowania polskiego Kościoła i narodu napotyka rosnący opór. Tym bardziej, że najnowsza haniebna zdrada pokazała, kto jest wrogim agentem i zdrajcą. Jak cenna to wiedza, jak wdzięczni za to winniśmy być Judaszom, że się pokazali!

Chciałbym się skupić właśnie na takich postaciach, które swoimi osobami firmują to, co z naszego punktu widzenia mogłoby być okrzyknięte judaszyzmem, natomiast z ich perspektywy jest działaniem słusznym, właściwym, pożądanym i prawym. Kilka postaci podręcznikowych, by nie rzec pomnikowych, wybrane persony wybitne z całego grona tych, którzy zgodzili się wziąć udział w Tikkun Olam – wielkiej przebudowie świata na poziomie Polski. Postaci to szczególne, zapisują się bowiem ognistymi zgłoskami na pergaminie cyrografu. Wybieram je subiektywnie, kierując się emocją, aby pokazać moim rodakom proces, który zniekształca ich życie. zaiste, wielce wybitni to agenci zmian Polski i Polaków.

Jest zatem znany dziennikarz i komentator, autor książek o tematyce religijnej, od wielu już lat głoszący swoje opinie na tematy ważne i najważniejsze, niejaki Tomasz Terlikowski, identyfikujący się jako katolik. Tenże nie omieszkał skomentować rzeczonego listu, potwierdzając jego treść, znaczenie i potrzebę, wskazując na główny problem w Polsce – tych, którzy ów list skrytykowali. Przyznał jednakże, że Kościół zmienił swoje nauczanie, tak samo, jak inne związki wyznaniowe, aby nie drażnić Żydów. Zawsze można liczyć na pana redaktora w kwestiach, w których polski Kościół chce zbliżyć się do świata, na pewno to poprze i potwierdzi, że jest to zgodne z tym, co Kościół nauczał zawsze, w ten sposób, że się zmieniło.

Autor książki pt. To ja, Judasz. Biografia apostoła. Pisze tam, że Judasz chciał dobrze, ale został odtrącony przez apostołów z zazdrości o jego bliską relację z Mistrzem, a potem oskarżony o zdradę. Jezus zaś wcale go nie potępił, ale uważał za przyjaciela. W listopadzie 2025 r. pan Terlikowski odwiedził kielecką lożę masońską Michał Karaszewicz-Tokarzewski, gdzie wygłosił odczyt pt. „Szaweł przed Damaszkiem. Co naprawdę się wtedy wydarzyło?”, traktujący o tym okresie życia św. Pawła, gdy przed nawróceniem jako Szaweł prześladował chrześcijan. Tak oto dokonuje się zbliżenie do Żydów, protestantów i masonów.

Od kilku lat kraj nasz doświadcza niezwykłych przeżyć duchowych dzięki „charyzmatycznemu ewangelizatorowi” Marcinowi Zielińskiemu. Ów młody jeszcze człowiek z dużym potencjałem rozwoju organizuje konferencje uwielbienia z modlitwami o uzdrowienie, podczas których daje świadectwo swoich przeżyć, opowiada pięknie o Jezusie i nawróceniu, uzdrawia z chorób duszy i ciała, mówi nieznanym nikomu językiem oraz przede wszystkim sprowadza Ducha, aby wypełnił wszystkich zgromadzonych i ich prowadził. Konferencje zwykle są ekumeniczne, to znaczy bywają na nich pastorzy protestanccy różnych wyznań, a niektóre modlitwy wykonuje się po hebrajsku.

To właśnie Marcin Zieliński jest jednym z agentów zmian i głównych świeckich w polskim Kościele, bardzo wspierany przez arcybiskupa Rysia. Niedawno podczas publicznej dyskusji z tradycyjnym katolikiem Dawidem Mysiorem pan Marcin Zieliński oświadczył, że protestanci są naszymi braćmi w wierze, co znaczy, że wiara katolicka została zrównana z protestanckimi wierzeniami. Kiedyś było to herezją, dziś normą. Nauczanie się zmienia. Nasz słynny charyzmatyk bywa w USA i Kanadzie, gdzie ma kontakty z tamtejszymi protestantami, którzy wysłali go do Polski, aby ją zmieniał i nawracał. Pastorzy, wyznający podobną wiarę otaczają Donalda Trumpa i prowadzą go do Trzeciej Świątyni w Jerozolimie.

Czytaj też:

Tradycja i modernizm-czy można to pogodzić

reformacja papieża Franciszka-cz. I z II

reformacja papieża Franciszka-cz. II z II

Najważniejsza dziś postać polskiego Kościoła, arcybiskup krakowski i kardynał Grzegorz Ryś, otwarty jest bardzo na wszelkie denominacje protestanckie, bardzo wspierający nowe ruchy religijne w Kościele, bardzo chwalący drogę synodalną, no i przede wszystkim bardzo otwarty na Żydów. Główny promotor Dni Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce, gorący zwolennik tzw. dialogu z judaizmem, wskazany przez opinię publiczną jako autor lub sprawca słynnego listu Episkopatu. Pomysłodawca słynnej Areny Młodych, gdzie w 2021 r. odbyła się msza-niespodzianka w ramach wydarzenia „Reset”. Brzmi cokolwiek podobnie do Wielkiego Resetu Clausa Schwaba. O człowieku tym można mówić bardzo dużo lub bardzo mało, wybieram to drugie: spiritus movens tego, co się dzieje i będzie działo w polskim Kościele.

Przykład premiera rządu III RP Mateusza Morawieckiego, który jedno mówił w kraju, a drugie podpisywał w Brukseli, z najwyższym zaś ukontentowaniem pojechał zobaczyć świętego mędrca religii posthumanizmu, Żyda Yuvala Harariego. Morawiecki zastąpił Beatę Szydło na stolcu premiera pod tym tytułem, że lepiej będzie starał się o interesy polskie w Unii Europejskiej i na świecie, ze względu na swoje związki z finansjerą. I rzeczywiście, właściwy człowiek na właściwym miejscu, agent zmian, który wprowadził do Polski wiele bardzo ważnych rozwiązań strukturalnych, z których obecnie korzysta Koalicja 13 grudnia.

Następna persona ma charakter zbiorowy: wszyscy niemal prominentni politycy III RP obu pozornie zwaśnionych partii, których łączy jednak szacunek nabożny, by nie rzec bałwochwalczy do Żydów. Nie jest istotne, czy Żydzi mieszkają w Polsce, czy przyjeżdżają do Polski, czy jeździ się do nich do Izraela, czy do USA, politycy PoPisu ciągną do nich jak koty do waleriany. Zdjęć w jarmułkach aż nadto.

Wreszcie przykład najnowszy, obecnego prezydenta III RP, Karola Nawrockiego. Wielu Polaków wiązało, a część wiąże nadal z nim wielkie nadzieje jakiegoś zasadniczego przełomu w polskiej polityce i odsunięcia od władzy sił lewicowo-liberalnych. To błędny adres, nie one są sprawcą całego zepsucia, nie one stanowią grupę trzymającą władzę, nie to jest rozróżnieniem, że kogoś się określa lewicą, a kogoś prawicą.

To nie ma żadnego znaczenia, istotny jest stosunek do wpływów żydowskich w Polsce. Prezydent Nawrocki bardzo podkreśla swą patriotyczność i konserwatyzm, co nie przeszkadzało mu przyjąć poparcia od Żydów przed wyborem, spotykać się z organizacjami żydowskimi po wyborze, i polecieć na konferencję neokonserwatystów CPAC w marcu 2026 r. To cykliczne wydarzenie też jest sponsorowane przez Żydów, neokonserwatyzm w USA to ich inwestycja, a chrześcijański syjonizm wspiera odbudowę Trzeciej Świątyni.

Krótko trwała droga nadziei Polaków. Teraz się wydaje, że prezydent PiS-u kroczy drogą posłuszeństwa Żydom. Jego wypowiedź na CPAC potwierdziła, że jest zwolennikiem jedynego sojuszu Polski – z Usraelem. Już niedługo przekonamy się zatem, kim naprawdę jest Karol Nawrocki, tak, jak przekonaliśmy się, kim jest Andrzej Duda, tyle, że tym razem pójdzie szybciej.

Te wybrane przykłady ludzi religii i ludzi polityki A.D. 2026 powinny nam dobitnie pokazać, gdzie jest dziś hierarchia w Polsce i gdzie jest polityka: bratanie się z heretykami i sekowanie katolików Tradycji; zmiana Doktryny i nauczania; i nade wszystko – dialog z Żydami, który jest monologiem katolicko-żydowskim. Po stronie polityki zaś ślepe posłuszeństwo wobec Izraela i jego narzędzi, takich, jak USA i UE. Oznacza to, że w ramach dialogu wolno katolikom mówić to, czego chcą Żydzi, a Polakom wolno w swoim kraju robić to, co zgodne jest z ich polityką. I do tego to uporczywe zaprzeczanie temu, co się robi, połączone z równie uporczywym przedstawianiem się jako katolicy i patrioci.

Co ma o tym myśleć katolik, który chce pozostać katolikiem, i Polak, chcący pozostać Polakiem? Ano że polityka Judasza jest zdradą, a ludzie, którzy to robią, a nawet, którzy się temu nie sprzeciwiają są Judaszami, czyli zdrajcami. Z kim spiskuje dzisiejszy Judasz? Z tymi samymi, co tamten: z arcykapłanami i faryzeuszami. Różnica jest taka, że tamci posługiwali przy Drugiej Świątyni, ci zaś obsługują Trzecią. Współczesny Judasz polski jest więc sługą Trzeciej Świątyni, jej arcykapłanów i faryzeuszy.

I to zmienia całkowicie obraz rzeczy, gdyż nie możemy już ich postrzegać jako zwykłych zdrajców, tylko jako ludzi głęboko przepełnionych misją odbudowy Trzeciej Świątyni i panowania Izraela nad narodami. To dążenie bierze się z przymierza Boga z Abrahamem, które ustanowiło Izraela jako naród wybrany. Potem jednak Izraelici podzielili się, i część poszła za Mesjaszem Jezusem, a część go odrzuciła i wypisała się z Przymierza. Od tamtej pory narodem wybranym jest Kościół, a Żydzi o tyle, o ile przyjmą Mesjasza i nawrócą się na katolicyzm, dlatego w Tradycji w Wielki Piątek Kościół modli się za wiarołomnych Żydów, aby przyjęli Chrystusa.

Jednak dla ludzi, dla których Judasz nie jest zdrajcą, lecz apostołem, jego droga oznacza wybór dobra i cnoty. Z ich punktu widzenia to z nami jest problem, my stoimy na zawadzie, my zajmujemy miejsce na ziemi, nazwane Polin, my jesteśmy antysemitami. Dlatego trzeba nas prześladować i karać, bo sprzeciwiamy się mesjańskiemu planowi zbawienia, który polega na władzy Żydów nad światem. Dlatego rząd premiera Tuska przyjmuje Krajową Strategię przeciwdziałania antysemityzmowi i wspierania życia żydowskiego na lata 2025-2030. To kolejne potwierdzenie, że w Polin to Polacy są intruzami i stanowią problem, wszak to Słowianie, a rabin Menachem Mendel Schneerson twierdzi, że Słowian należy wyeliminować, bo nie poddają się władzy Żydów.

Jak widać, nie wszyscy, są przecież szabesgoje, tych można na jakiś czas zostawić, aby zarządzali Ukraińcami, który będą zarządzali imigrantami z Afryki, Azji i Ameryki Południowej. Doprawdy, przy tak ambitnych planach nowego zaludnienia Polacy nie są elementem koniecznym. Spójrzmy na życie i działania tych ludzi z punktu widzenia Żydów. Ci, którzy dla nas są Judaszami, dla tamtych są sługami Trzeciej Świątyni, dobrymi gojami, żyjącymi według Siedmiu Praw Noachickich, współpracującymi w Tikkun Olam – przebudowie świata, aby Izrael nad nim panował, aby zbawić ludzkość. Zaiste, to my, Polacy i katolicy stanowimy problem. I nic tu nie pomogą biadania nad upadkiem cywilizacji – albo znikniemy, albo zmienimy system polityczny w Polsce. Dopiero wtedy zakończymy hulanki Judaszy nad Polską.

Kto chce się włączyć, polecam lekturę formacyjną:

Księga I: Historia debilizacji:

sklep.instytutws.pl/ksiazki/20-poradnik-swiadomego-narodu

Księga II: Rewolucja bachantek: sklep.instytutws.pl/ksiazki/poradnik-swiadomego-narodu-ksiega-2-rewolucja-bachantek-bartosz-kopczynski

Koneczny. Kalwinizm a talmudyzm; skutki widzimy.

Opublikowany 2026-04-09 przez Mirosław Dakowski

Feliks Koneczny, „Prawa dziejowe”, t. XVI „Dzieł zebranych”.

W kwestii stosunku człowieka do Boga oparł się protestantyzm na zasadzie gromadności, mianowicie na gromadnej predestynacji, zaczerpniętej również ze Starego Testamentu. Zwłaszcza kalwin obcuje z Panem, jako członek uprzywilejowanego wyznania, całkiem na wzór żydowski. Z judaizmu przyswojono sobie spowiedź publiczną, która nie dotyka wcale jednostki, gdyż spowiada się za nią gromada. Przejęto nawet „dzień przejednania” i nawet z tymi samymi modlitwami, jak w bożnicy.

Wiadoma jest przewaga Starego Testamentu nad Nowym we wszystkich sektach protestanckich bez wyjątku. Oddano Biblię każdemu do swobodnego czytania, lecz czytuje się przeważnie sam Stary Zakon. Pisma i kazania protestanckie oparte są na nim tak dalece, iż wydaje się, jakby umyślnie unikano Nowego. Stary Testament, a wcale nie Nowy, stał się popularną lekturą i dostarczał tematów do rozmyślań”.

F. Koneczny, „Prawa dziejowe”, t. XVI „Dzieł zebranych”.

I TO WŁAŚNIE WIDAĆ OBECNIE W KOŚCIELE TZW. POSOBOROWYM.

W ciągu roku liturgicznego do rzadkości należą lekcje z Nowego Testamentu.

Nowe akrobacje Grzegorza Rysia

Opublikowany 2026-04-09 przez Mirosław Dakowski

Nowe akrobacje Grzegorza Rysia

Autor: CzarnaLimuzyna, 8 kwietnia 2026

[G]dy chodzi o rozumienie prawd moralnych, każdy może mieć inne. W tej kwestii różnorodność jest możliwa.

Powyższy cytat został wybebeszony (nie przeze mnie) z kontekstu wywiadu jaki udzielił “Gazecie Wyborczej” Grzegorz Ryś. Lider antykościoła w Polsce postanowił najwyraźniej kuć herezję póki jest gorąca, robiąc tournée po antykatolickich mediach, narzekając na polskich katolików do których wciąż nie dociera modernistyczna ględa.

Tytułem wstępu proponuję na rozgrzewkę porównanie dwóch cytatów. Jeden z Rysia, drugi z niesławnego listu.

Ten list nie mówi o tym, że Żydzi są zbawieni jakoś inaczej, obok Jezusa Chrystusa albo bez Niego.

– odpowiada Grzegorz Ryś na pytanie o Żydów podczas wywiadu dla PAP

Poniżej cytat z listu:

Nie ma żadnych wątpliwości, że Żydzi są uczestnikami Bożego zbawienia, ale jak to może być możliwe bez wyraźnego wyznawania Chrystusa – jest i pozostanie niezgłębioną tajemnicą Bożą.

Czy w takim razie Grzegorz Ryś kłamie? Nie. On uprawia dialektykę wykorzystując subtelną różnicę pomiędzy Zbawieniem a Odkupieniem.

>Forma „za wszystkich” nie występuje w NT, bo jest niezgodna z rozumieniem dzieła odkupienia. Forma „za wielu” naprowadza na jego właściwe rozumienie. Należy porzucić myślenie, że wszyscy zostali odkupieni, czyli wprowadzeni w relację z Bogiem. Wszystkim została otwarta droga do Boga, ale odkupieni zostali ci, którzy weszli w relację z Bogiem (odpowiedzieli pozytywnie). I za nich Jezus przelewa krew (odkupienie jest stanem podobnym zbawieniu). Jezus nie przelewa krwi za tych, w których nie przynosi to zamierzonego skutku, bo byłoby to działanie daremne. Posługując się obrazem Jezusa, nie rzuca On pereł przed świnie. Zatem dzieło odkupienia swymi owocami dosięga tej części ludzkości, która odpowiada na nie pozytywnie. I to przesłanie zawiera się w wyrażeniu „za wielu”.< /Link/

Jaki jest więc sens twierdzenia, że wszyscy, łącznie z satanistami, zostali zbawieni, szczególnie dziś, po okresie 2 tysięcy lat trwania historii?

Czyżby sekta modernistów wygładzała grunt pod starą herezję apokatastazy – pustego piekła, głoszącą, że wszyscy potępieni, a nawet Szatan, mają zostać zbawieni?

Ostatnią akrobacją Rysia jest stwierdzenie, cytuję za PCh24 i Frondą z wywiadu dla ”Gazety Wyborczej”

[G]dy chodzi o rozumienie prawd moralnych, każdy może mieć inne. W tej kwestii różnorodność jest możliwa.

==============================

Ryś? To taki rabin, ale przebraniu

Dobro i Zło, Bóg i Szatan – a polityka USA

Opublikowany 2026-04-08 przez Mirosław Dakowski

Esej na Niedzielę Wielkanocną uznający interwencję Szatana w naszych czasach

GILBERT DOCTOROW 5 kwietnia 2026

paulcraigroberts.org/an-easter-sunday-essay-recognizing-the-intervention-of-satan-in-our-times

Wady osobowości Donalda J. Trumpa są przedmiotem amatorskiej psychologii w mediach masowych od czasu jego pierwszej kampanii prezydenckiej w 2016 roku. Najczęściej omawianą cechą był i jest narcyzm.

Wyszukiwarka AI Google’a mówi o tym następująco:

„Wielu specjalistów zdrowia psychicznego i krytyków publicznie sugerowało, że Donald Trump wykazuje cechy zgodne z narcystycznym zaburzeniem osobowości (NPD), antyspołecznym zaburzeniem osobowości (ASPD) oraz paranoidalnym zaburzeniem osobowości, często ujmując je pod wspólnym określeniem ‘złośliwego narcyzmu’. Twierdzenia te, wysuwane głównie przez psychologów i psychiatrów, wskazują na wzorce wielkościowości, brak empatii, potrzebę podziwu oraz impulsywność.”

Ten obraz Trumpa jest wytworem specjalistów działających w naszej świeckiej kulturze.

Jednak dziś jest Niedziela Wielkanocna i uważam za całkowicie właściwe podejście do tego zagadnienia w chrześcijańskim, binarnym schemacie analitycznym: Dobro i Zło, Bóg i Szatan. Jest to tym bardziej zasadne, że Trump deklaruje poważne traktowanie religii. Kluczowi członkowie jego administracji, jak Marco Rubio i Pete Hegseth, są gorliwymi wierzącymi i publicznie mówią o swojej religii. [ale nie mówią, jakiej?!? Kogo czczą? md]

W tym kontekście, oraz biorąc pod uwagę wielkanocną datę tego przesłania do społeczności, stwierdzam, że Trump i czołowi członkowie jego administracji wyszli wprost z powieści Dostojewskiego Biesy. Są ucieleśnieniem Zła, są opętani przez Szatana w swoim poparciu dla izraelskiego ludobójstwa w Gazie, a teraz także w brutalnej, nieludzkiej przemocy, którą kierują przeciwko narodowi irańskiemu. Słuchając codziennych tyrad Trumpa, jego krwawych gróźb pod adresem Teheranu, trudno uwierzyć, że te słowa wypowiada najwyższy wybrany urzędnik naszego państwa.

I dlatego konkluduję: Hańba Stanom Zjednoczonym, jeśli ten człowiek nie zostanie postawiony w stan oskarżenia i usunięty z urzędu oraz postawiony przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości za zbrodnie wojenne.

Amen

„Niech zaraz wyginą”. Jakimi modlitwami przez wieki „nasiąkały mury bożnic”?

Opublikowany 2026-04-08 przez Mirosław Dakowski

„Niech zaraz wyginą”.

Jakimi modlitwami przez wieki

„nasiąkały mury bożnic”?

pch24.pl/niech-zaraz-wygina-jakimi-modlitwami-przez-wieki-nasiakaly-mury-boznic

Gościwit Malinowski

W liście episkopatu czytamy: „Podążając śladem św. Jana Pawła II, odwiedźmy 13 kwietnia synagogę. Wspomnijmy mężczyzn i kobiety, których modlitwami przez wieki nasiąkały mury bożnic. A tam, gdzie jest to możliwe, spotkajmy się z żydowskimi siostrami i braćmi.”

A jakimi to modlitwami nasiąkały mury bożnic przez wieki? Dwie główne codzienne modlitwy to Szema Jisrael (Słuchaj Izraelu) oraz Amida a właściwie Tefilat ha-Amida (Modlitwa na stojąco). Odmawia się je obowiązkowo trzy razy dziennie podczas szacharit modlitwy porannej, mincha modlitwy popołudniowej, maariw modlitwy wieczornej. Amida nazywana bywa także Szemone Esre czyli Osiemnaście, ponieważ zawiera ona 19 (sic!) błogosławieństw.

1. Awot Praojcowie;

2. Gewurot Potęga; Zwana też Tehiyyat ha-Metim Wskrzeszenie zmarłych;

3. Keduszat ha-Szem Świętość Imienia;

4. Binah – Rozumienie;

5. Teszuwah Skrucha;

6. Selichach Przebaczenie;

7. Geulah Wybawienie;

8. Refuah Uleczenie;

9. Birkat ha-Szanim Błogosławieństwo lat;

10. Galujot Zgromadzenie wygnańców;

11. Birkat ha-Din Sprawiedliwość;

12. Birkat ha-Minim Przeciwko heretykom [sekciarzom];

13. Cadikim Sprawiedliwi;

14. Boneh Jeruszalajim Odbudowa Jerozolimy;

15. Birkat Dawid Błogosławieństwo Dawida;

16. Tefillah Przyjęcie modlitwy;

17. Awodah Służba świątynna;

18. Hodaah Dziękczynienie;

19. Sim Szalom Pokój.

19 błogosławieństw dzieli się na trzy części: 1-3. Sławią Boga; 4-16. Stanowią prośby do niego kierowane; 17-19. Prośba o powrót do Syjonu i przywrócenie kultu świątynnego.

Inaczej niż Szema Jisrael, która składa się z wersetów Tory, błogosławieństwa modlitwy Amida zostały ułożone przez rabinów dopiero po zniszczeniu Świątyni Jerozolimskiej przez Rzymian w 70 r. Powstanie tej modlitwy jest fundamentem nowej religii judaizmu rabinicznego, jaka wyłoniła się właśnie w pierwszych latach po zniszczeniu świątyni, gdy będący dominantą dawnej religii Mojżeszowej kult świątynny nie mógł być dalej sprawowany. Każde z tych błogosławieństw ma pozwolić Żydom odnaleźć się na nowo w tragicznych warunkach po zburzeniu Jerozolimy, utracie znacznej części populacji podczas działań wojennych, uprowadzeniu równie wielkiej części w niewolę przez Rzymian. Amida ma za zadanie zbudować tożsamość grupy etnokonfesyjnej, w chwili gdy została ona pozbawiona dawnego sensu istnienia, czyli sprawowania kultu w świątyni.

Rozbitkowie z Jerozolimy zgromadzili się w mieście Jawne (łac. Iamnia), dokąd w 70 r. przeniesiono siedzibę Sanhedrynu. To tu miał się odbyć w latach 90-95 synod, podczas którego ustalono kanon Tanach (ksiąg Starego Testamentu). To tu w Jawne Szymon ha-Pakuli ułożył na życzenie rabina Gamaliela II Młodszego modlitwę Amida. Jednak 12. błogosławieństwo Birkat ha-Minim, które było wezwaniem gniewu bożego na minim, sekciarzy i heretyków wyłamujących się z judaizmu, takiego, jakim widzieli go faryzeusze, to błogosławieństwo ułożył rabbi Szmuel ha-Katan. Później w użyciu były różne wersje błogosławieństwa, najbardziej rozbudowana brzmi:

Dla odstępców niech nie będzie nadziei, jeśli nie powrócą do Twojego Prawa; a Minim niech zaraz wyginą; a wrogowie Twojego ludu niech będą usunięci; a zuchwałą władzę niezwłocznie wykorzeń, zniszcz i uniż za naszych dni; Nocrim i Minim niech zaraz wyginą; niech będą wymazani z Księgi Życia i ze sprawiedliwymi niech nie będą zapisani; a wrogowie Twojego ludu oraz jego prześladowcy niech będą usunięci; i złam jarzmo pogan z naszych karków i spraw, aby nasi wrogowie nie wracali do zdrowia; Błogosławiony jesteś Ty, Panie, który niszczysz występnych i ujarzmiasz zuchwałych.

Błogosławieństwo Birkat ha-Minim skierowane było przede wszystkim przeciwko Żydom, którzy uznali, że Jeszua ha-Nocri jest Mesjaszem. Stąd w tekście błogosławieństwa jeden raz wymienieni są po imieniu Nocrim Nazarejczycy czyli chrześcijanie. Chrześcijaństwo końca I wieku stanowili w ogromnej części Żydzi, którzy uznawali Jezusa za Mesjasza, ale nie przestali drobiazgowo przestrzegać Prawa Mojżeszowego i uczestniczyli dalej w kulcie świątynnym. Po 70 r. pozostało im już tylko chodzenie do synagogi.

Oczywiście chrześcijanie nie będący Żydami, pozyskiwani dla wiary w Pomazańca Bożego (Christosa), zgodnie z zasadami ustalonymi przez Pawła z Tarsu zachowywali tylko absolutny trzon Prawa Mojżeszowego czyli dekalog, wolni byli od całej reszty drobiazgowych przepisów tego Prawa i nie czuli potrzeby chodzenia na jakiekolwiek nabożeństwa do synagogi.

Jednak dla chrześcijan-Żydów synagoga była bardzo ważna, ponieważ pozwalała im odnajdować się społecznie i narodowo po straszliwej klęsce, jaką był rok 70. Jednak właśnie w latach 90-95 chrześcijanie zostali przez faryzeuszy wykluczeni z synagogi (aposynagogos) za pomocą wprowadzenia właśnie modlitwy Amina, która domaga się kary bożej dla Nocrim (Nazareńczyków) i Minim. Ten ostatni termin był bardzo pojemny i oznaczał: Żydów przekraczających zasady Prawa Mojżeszowego; Żydów o poglądach heterodoksyjnych; saduceuszy – wrogie faryzeuszom stronnictwo świątynne, obecnie pozbawione swej ostoi; esseńczyków; Samarytan; gnostyków żydowskich; kolaborantów z władzą rzymską, jak Józef Flawiusz; politeistów; ale także judeochrześcijan i etnochrześcijan pochodzenia pogańskiego.

Ostrze tego „błogosławieństwa” w pierwszej kolejności skierowane było jednak właśnie w judeochrześcijan, którzy, gdyby chcieli dalej chodzić do synagogi, musieliby przeklinać samych siebie.

Ponieważ trudno oczekiwać, aby politeiści, Samarytanie czy gnostycy, uznający niejednokrotnie Boga Izraela za uosobienie zła, chcieli chodzić na modlitwy do synagogi, Birkat ha-Minim było skierowane przede wszystkim przeciw chrześcijanom. Niektórzy wręcz uważają, że sam wyraz minim był hebrajskim akronimem Ma’amin be-Jeszu ha-Nocri – Wyznawcy Jezusa z Nazaretu.

Dlatego list episkopatu nie powinien celebrować postaci Jana Pawła II, że jako pierwszy papież odwiedził synagogę, ale głównego rabina Rzymu Elio Toaffa, że zaprosił papieża do synagogi i zaintonował Psalm 150, a nie modlitwę Amida. Rabin Toaff był człowiekiem otwartym na wyznawców innej żydowskiej religii, a mianowicie chrześcijaństwa, musiał jednak stopniowo przyzwyczajać wyznawców judaizmu do tego, że minim przekroczą bramy synagogi. Oddał hołd zmarłemu papieżowi Piusowi XII za ratowanie Żydów w czasie II wojny światowej. Jednak nie oznaczało to zezwolenia na zaproszenie minim do synagogi. Papież Jan XXIII tylko stał pod rzymską synagogą i błogosławił wychodzącym z niej ludziom. Dlatego to Elio Toaff miał odwagę zaprosić minim do synagogi, nie jako turystów, ale na spotkanie modlitewne. Miał też odwagę zmienić treść formuł modlitewnych ustalonych przez synod w Jawne i usunął z modlitwy Amida 12. błogosławieństwo Birkat ha-Minim, rezygnując z przeklinania chrześcijan.

I kiedy 13 kwietnia na życzenie episkopatu, przekroczycie, minim, bramy synagogi, obyście trafili na kontynuatorów tradycji rabina Rzymu Elio Toaffa, a nie na ludzi wiernych postanowieniom synodu w Jawne.

PS. Elio Toaff pochodził z Livorno z grupy etnicznej zwanej Italkim, Żydów zamieszkujących Italię od czasów rzymskich, choć Livorno jest też miastem Żydów sefardyjskich.

Gościwit Malinowski