Finansjera, Fabianie i faszyści

Autor: Financiers, Fabians and Fascists, Paul Cudenec, September 13, 2025

AlterCabrio, 11 stycznia 2026

„Pomimo wszystkich różnic, bolszewizm i faszyzm mają dwie wspólne, wybitne cechy. Oba podkreślają podstawową potrzebę świadomego planowania przyszłości w skali całego kraju”.

Ale potem napisał: „Czy nam się to podoba, czy nie – a wielu będzie się to bardzo nie podobało – indywidualny producent i rolnik będzie zmuszony przez wydarzenia do poddania się daleko idącym zmianom w poglądach i metodach.”

◊

Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org

◊

Finansiści, fabianie i faszyści

W moim artykule z kwietnia 2025r. pt. „The Big Plan and the Great Gaslighting” przyjrzałem się organizacji Political and Economic Planning (PEP), think tankowi promującemu „modernizację” w Wielkiej Brytanii w latach 30. XX wieku. [1]

Od momentu założenia PEP prezesem był Israel Moses Sieff („Baron” Sieff), syjonistyczny biznesmen stojący za siecią detaliczną Marks & Spencer (obecnie znaną jako M&S).

Dzięki blogerowi Escapekey udało mi się przejrzeć dokument z 1933r. wydany w imieniu Sieffa, który – jak zauważa mój kolega badacz – jest bardzo trudny do odnalezienia. [2]

Wersja, do której się odnoszę, została włączona do akt Kongresu USA na prośbę Louisa Thomasa McFaddena, republikańskiego członka Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych w latach 1915–1935.

McFadden był niewątpliwie ciekawą postacią. Bankier z zawodu, obserwował od wewnątrz korupcję w świecie finansów i stał się zagorzałym krytykiem Systemu Rezerwy Federalnej.

Zauważył, że „to zostało stworzone i było obsługiwane przez żydowskie interesy bankowe, które spiskowały w celu uzyskania kontroli ekonomicznej nad Stanami Zjednoczonymi” – co oczywiście w wypaczonym świecie Wikipedii sprowadza się do „antysemickich teorii spiskowych”. [3]

We współczesnym społeczeństwie, w którym wszystko jest na opak, wskazywanie na kryminalny spisek z udziałem narodu żydowskiego lub na zbrodnicze ludobójstwo dokonane przez państwo syjonistyczne jest automatycznie uznawane za przejaw „antysemityzmu”.

Prawda kryjąca się za oskarżeniem nie jest nawet brana pod uwagę, a moralna rzeczywistość sytuacji zostaje odwrócona tak, aby przedstawić przestępcę jako ofiarę, a osobę ujawniającą przestępstwo jako złoczyńcę.

Ogłoszony „zhańbionym” McFadden (na zdjęciu) stracił miejsce na rzecz Demokraty w wyborach w 1934 roku i zmarł na „zakrzepicę wieńcową” podczas wizyty w Nowym Jorku dwa lata później, w wieku 60 lat. [4]

Przedstawiając dokument Sieffa Kongresowi USA 8 czerwca 1934r., McFadden ostrzegał przed „dobrze zorganizowanym planem kontroli świata… piekielnym spiskiem mającym na celu zniewolenie i dominację nad wolnymi narodami Ziemi”. [5]

Powiedział: „Jesteśmy u progu nowoczesnego i makiawelicznego systemu feudalnego, stworzonego i kontrolowanego przez grupę międzynarodowych uzurpatorów”.

McFadden zwrócił uwagę Kongresu w szczególności na rolę Bernarda M. Barucha (1870–1965), „żydowskiego finansisty, spekulanta giełdowego, polityka i doradcy prezydenckiego”. [6]

Baruch był czołowym graczem w syjonistyczno-satanistycznej mafii imperialistycznej ZIM i, jak widzę, był przyjacielem Winstona Churchilla i co najmniej jednego członka rodziny Rothschildów. [7]

McFadden powiedział: „Od czasu naszego przystąpienia do Wielkiej Wojny Światowej nie było administracji, w której Bernard M. Baruch nie byłby głównym doradcą politycznym, ekonomicznym i finansowym, a każda administracja, która go słuchała, wpędzała nas coraz głębiej w chaos finansowy, a dziś działamy w oparciu o jego największy eksperyment – ​​gospodarkę planową oraz kontrolę przemysłu i rolnictwa”.

Dodał, że zaraz po I wojnie światowej Baruch (na zdjęciu) stawił się przed specjalną komisją kongresową „i zeznał tam, że miał praktycznie całkowitą kontrolę nad zasobami narodu amerykańskiego podczas wojny”.

Sam Baruch powiedział komisji: „Prawdopodobnie miałem większą władzę niż jakikolwiek inny człowiek na tej wojnie; niewątpliwie jest to prawda”.

Nawiązując do Ustawy o Narodowej Odbudowie Przemysłu z 1933 roku, będącej częścią tzw. „Nowego Ładu” prezydenta Franklina D. Roosevelta, McFadden powiedział: „Wymagało to 15 lat ciężkiej pracy ze strony pana Barucha i jego współpracowników, aby narzucić tę ustawę narodowi amerykańskiemu, i dopiero dzięki zmaganiom i okresowi wielkich nacisków udało mu się to zrobić”.

„Wprowadzając różne kodeksy dotyczące przemysłu i rolnictwa w całym kraju, starali się zmusić, zastraszyć i przeforsować podmioty gospodarcze tego kraju do zawierania umów prywatnych, aby uzyskać możliwość żądania od podmiotów gospodarczych kraju realizacji ich życzeń bez względu na Konstytucję.”

„Prawnicy nowego ładu nie mają teraz żadnych oporów, by stanąć przed sądem i twierdzić, że zwykli obywatele mogą zrzec się swoich praw konstytucyjnych.”

„Właśnie za pomocą tej metody naruszali granice państwowe i ingerowali w najbardziej prywatne sprawy naszych obywateli.”

„Na przykład tą metodą drobni detaliści w kraju zostaną wyparci z rynku, a wprowadzona zostanie kontrola nad sieciami sklepów, tak jak próbują to zrobić w Anglii.”

Wyjaśniając swoim przedstawicielom, że Sieff był dyrektorem sieci sklepów Marks & Spencer, McFadden dodał: „Przedsiębiorstwo to ogłosiło 40-procentową dywidendę w 1933r. i było to możliwe dzięki temu, że zajmowało się niemal wyłącznie importem z ZSRR, co pozwoliło mu sprzedawać produkty po niższych cenach niż ugruntowani brytyjscy konkurenci”.

Opisał PEP Sieffa jako „oddział Towarzystwa Fabiańskiego” i powiedział: „Dotarła do mnie ciekawa w tym kontekście informacja, z której wynika, że ​​grupa Fabiańska ma bliskie powiązania z nowojorskim stowarzyszeniem zajmującym się polityką zagraniczną.”

„To stowarzyszenie zajmujące się polityką zagraniczną było w dużej mierze sponsorowane przez nieżyjącego już Paula M. Warburga i cieszyło się szczególną uwagą i wsparciem Bernarda M. Barucha i Felixa M. Frankfurtera”.

„Około 3 miesiące po uchwaleniu przez Stany Zjednoczone Ustawy o Krajowym Odnowieniu Przemysłu, gdy członkowie jego komitetu wezwali Israela Mosesa Sieffa do wykazania się większą aktywnością, powiedział: „Przez jakiś czas działajmy powoli i poczekajmy, aż zobaczymy, jak nasz plan sprawdzi się w Ameryce”.

„W ciągu ostatnich kilku miesięcy Bernard M. Baruch, Felix Frankfurter i nowojorski prawnik żydowski Samuel T. Untermyer odbyli kilka wizyt w Europie i spędzili tam sporo czasu.”

„Istnieją uzasadnione przesłanki, że kontaktowali się tam z członkami brytyjskiej grupy Fabiańskiej i znają ich plany.”

„Ten sam system, w nieco dostosowanej formie, został wprowadzony do kodeksu w Stanach Zjednoczonych, a żelazna ręka kontroli nad światem szybko zamyka się nad amerykańskim rolnictwem, pracą i przemysłem”.

Co więc dokładnie zostało powiedziane w dokumencie Wolność i Planowanie, noszącym nazwisko Sieffa?

W najlepszym stylu przemysłowo-kapitalistycznym chwalono się „coraz większymi triumfami nad naturą”, twierdząc, że „te triumfy zostały osiągnięte dzięki coraz szerszemu i śmielszemu stosowaniu zasady podziału pracy”. [8]

Ale Sieff (lub jego ghostwriter) ostrzegał także, odnosząc się do ówczesnego kryzysu gospodarczego: „Na horyzoncie widać światową dezorganizację, głód, zarazę i zatopienie naszej cywilizacji”.

Wywnioskował z „irytującej frustracji naszych wysiłków” że „na chwilę obecną ludzki intelekt wydaje się bankrutem”.

W obliczu tego, powiedział, konieczny jest „zakrojony na szeroką skalę plan reorganizacji kraju”.

I nie miała to być jakaś drobna reforma: „Nie ma sensu zaprzeczać, że przynajmniej niektóre zmiany, które są niezbędne, gdy świadome planowanie przyszłości obejmuje obszar produkcji, mają charakter rewolucyjny”.

Sieff (na zdjęciu) miał na myśli nic innego, jak tylko „całkowitą przebudowę naszego życia narodowego na wzór nowych potrzeb XX wieku”.

Proponując przebudowę („building back better”) przypominającą metody stosowane przez ZSRR, z którym prowadził tak zyskowne interesy, wezwał do powołania „narodowej komisji planowania”.

Wsparciem dla tego rozwiązania miałyby być „krajowa rada ds. rolnictwa, krajowa rada ds. przemysłu, krajowa rada ds. górnictwa węglowego, krajowa rada ds. transportu itd., wszystkie te organy ustawowe miałyby znaczne uprawnienia samorządowe, w tym uprawnienia do stosowania przymusu w obrębie prowincji, której dotyczą”.

Jak to zawsze bywa w przypadku programu „modernizacji”, nieustannie wdrażanego przez naszych przemysłowo-finansowych władców, tradycyjne sposoby i swobody musiałyby zostać zmiecione.

Sieff ostrzegał: „Rozwój zorganizowanego systemu dystrybucji mleka musi, co jest pewne, prowadzić do głębokiej zmiany tradycyjnego indywidualizmu w podejściu hodowców bydła mlecznego. I tak będzie w innych gałęziach przemysłu…”

Człowiek stojący za Marks & Spencer dodał: „Metody sprzedaży detalicznej rzeczywiście nie mogą pozostać całkowicie niezmienione w obliczu potrzeb XX wieku.”

„Sklepy wielobranżowe i sieci handlowe już teraz wprowadzają znaczące zmiany. Nie można pozwolić, aby marnotrawstwo generowane przez ponad 500 000 sklepów detalicznych – 1 sklep na 20 gospodarstw domowych – nadal blokowało przepływ towarów od producenta do konsumenta”.

Sieff nie ukrywał ostatecznego celu tego planu centralizacji.

Napisał: „Mimo że zorganizowane są na zasadach użyteczności publicznej i mają przywileje monopolistyczne, wielkie korporacje przemysłowe posiadające koncesję znajdą dużo miejsca na energię i inicjatywę w realizacji swojego podstawowego zadania, jakim jest łączenie maksymalnej wydajności z minimalnymi kosztami produkcji”.

Połączenie maksymalnej wydajności z minimalnymi kosztami produkcji. Cóż za szlachetna wizja!

Nic więc dziwnego, że w rozdziale zatytułowanym „Motyw zysku” twierdził: „Utrwalanie doktryn równościowych nie jest częścią naszego planu”.

Jego plany nie ograniczały się wyłącznie do Wielkiej Brytanii, lecz obejmowały też szerszym spojrzeniem inne kraje.

Sieff napisał: „Samo Zjednoczone Królestwo jest zdecydowanie za małe, aby stanowić odpowiednią jednostkę gospodarczą do planowania. Gospodarka planowa dla Wielkiej Brytanii oznacza kolejny krok w kierunku planowanej imperialnej rodziny gospodarczej”.

Rodzina, tak, oczywiście. Żadnych śladów kolonialnej eksploatacji!

Dodał: „Stabilizacja siły nabywczej pieniądza wymaga działań nie tylko w obrębie Imperium, ale także w takich krajach jak Argentyna i Skandynawia, które należą do „sterlingarii”, obszaru, w którym brytyjski funt szterling jest niezaprzeczalnie środkiem wymiany”.

Od dawna wskazuję, że Imperium Brytyjskie, przemianowane na Wspólnotę Narodów [Commonwealth], stanowiło pierwotną podstawę dążeń ZIM do stworzenia rządu globalnego.

Potwierdzając to, Sieff podkreślił: „Cel światowej współpracy międzynarodowej nigdy nie może być stracony z oczu, a każdą okazję należy wykorzystać, aby go przybliżyć”.

„Konstytucyjny rozwój Imperium Brytyjskiego może rzeczywiście stanowić model bardziej odpowiedni do dostosowania się do potrzeb współpracy międzynarodowej niż jakikolwiek inny istniejący obecnie”.

„Jedynym konkurencyjnym światowym systemem politycznym i gospodarczym, który wysuwa porównywalne roszczenia, jest Związek Republik Radzieckich”.

Hmmm…

Sieff miał również w planach masową grabież ziemi.

Napisał: „Wydaje się nieuniknionym wnioskiem, że zarówno w dziedzinie planowania przestrzennego miast i wsi, jak i w planowaniu rolnictwa (lub obszarów wiejskich) czy organizacji przemysłu, nie da się osiągnąć rozsądnego postępu bez drastycznych uprawnień do wykupywania indywidualnych właścicieli ziemi”.

Przewidział „przeniesienie własności dużych areałów ziemi, niekoniecznie całej ziemi w kraju, ale na pewno dużej jej części, w ręce proponowanych korporacji statutowych i podmiotów świadczących usługi publiczne, a także powiernictw ziemskich”.

Sieff uważał również, że Brytyjczycy nie powinni mieć kontroli nad swoimi pieniędzmi – „istnieją rzeczywiste trudności w pozostawieniu im całkowitej swobody w inwestowaniu oszczędności w dowolny sposób”.

Przewidywał, że kontrola zostanie sprawowana poprzez „rozszerzenie systemu ubezpieczeń” i centralizację systemu bankowego.

Sieff okrzyknął Bank Anglii „wiodącym przykładem korporacji użyteczności publicznej, której misją jest świadczenie usług publicznych”.

Twierdził on: „Logicznym zakończeniem procesu fuzji, który zredukował liczbę największych banków akcyjnych do pięciu, byłoby najwyraźniej połączenie ich wszystkich w jeden i przyznanie im pewnych przywilejów monopolistycznych w zamian za przekształcenie się w prawdziwą korporację użyteczności publicznej”.

Nie można pozwolić, aby struktury demokratyczne utrudniały funkcjonowanie odgórne tego, co Klaus Schwab z ZIM niedawno nazwał „zręcznym zarządzaniem”. [9]

Sieff napisał: „W aparacie rządowym nastąpią znaczące zmiany”. „Decentralizacja uprawnień organów ustawowych będzie istotną cechą nowego porządku”. „Parlament i gabinet zostaną zwolnione z części swoich obecnych obowiązków”.

Wszystko to oczywiście doprowadziłoby do poważnego ataku na wolność narodu brytyjskiego, co Sieff w swoich podstępnych sformułowaniach częściowo przyznawał, a czemu częściowo zaprzeczał.

Pytał: „Czy to prawda, że ​​potrzebujemy większej władzy rządu i znacznego ograniczenia wolności?”

Choć było jasne, że tego naprawdę chciał, zastosował zwykłą technikę inwersji, aby zasugerować, że to „dryfująca” niechęć ze strony Brytyjczyków do przyłączenia się do jego autorytarnego planu będzie prawdziwym zagrożeniem dla ich wolności!

„W głębi duszy czujemy, że jeśli będziemy dalej dryfować, grozi nam niebezpieczeństwo utraty zarówno wolności, jak i dobrobytu materialnego”.

Sieff faktycznie przyznał, że jego projekt jest podobny do projektów reżimów totalitarnych: „Pomimo wszystkich różnic, bolszewizm i faszyzm mają dwie wspólne, wybitne cechy. Oba podkreślają podstawową potrzebę świadomego planowania przyszłości w skali całego kraju”.

Ale potem napisał: „Czy nam się to podoba, czy nie – a wielu będzie się to bardzo nie podobało – indywidualny producent i rolnik będzie zmuszony przez wydarzenia do poddania się daleko idącym zmianom w poglądach i metodach.”

„Niebezpieczeństwo polega na tym, że stawiając im opór, ponieważ uważa je za naruszenie tego, co nazywa swoją wolnością, pogorszy sytuację jego i społeczności.”

„Opór prawdopodobnie będzie na rękę tym, którzy twierdzą, że majstrowanie przy tym jest bezużyteczne, a pełnokrwisty socjalizm i komunizm to jedyne lekarstwo. Albo może pokusić się o flirt z ideami faszystowskimi.”

„W obu przypadkach traci on swoją upragnioną wolność i jest bardzo prawdopodobne, że zarówno faszyzm, jak i komunizm byłyby jedynie krótkimi etapami na drodze do barbarzyństwa”.

Sieff argumentował zatem, że opieranie się autorytaryzmowi i obrona wolności – lub tego, co my „nazywamy” wolnością, używając jego terminologii – w jakiś sposób prowadzi do komunizmu, faszyzmu i „barbarzyństwa”!

Dla mnie brzmi to jak groźba – jeśli Brytyjczycy nie zgodzą się dobrowolnie na plan centralizacji i wywłaszczenia przedstawiony przez ZIM, to będą musieli zostać poddani brutalnej dyscyplinie otwarcie totalitarnego reżimu.

To prowadzi mnie do fascynującej informacji przekazanej Kongresowi USA przez McFaddena w 1934r., a mianowicie, że pod koniec 1932r. jednym z ostatnich rekrutów PEP Sieffa był nikt inny, jak tylko „Sir” Oswald Mosley (na zdjęciu), „przewodniczący nowego Brytyjskiego Związku Faszystów”.

Z Wikipedii wynika, że ​​były polityk Partii Pracy Mosley i jego żona Cynthia „byli oddanymi członkami towarzystwa Fabiańskiego w latach dwudziestych i na początku lat trzydziestych” – co wyjaśniałoby jego drogę do PEP. [10]

Niektórym czytelnikom może wydawać się dziwne, że faszystowski przywódca znany ze swojej antyżydowskiej retoryki dołączył do grupy doradczej kierowanej przez syjonistę.

Jednak przyjrzenie się planowi Mosleya ujawnia, że ​​był on dziwnie podobny do planu Sieffa.

W książce z 1997 roku wydanej przez Oxford University Press naukowiec Daniel Ritschel wyjaśnia, w jaki sposób „kampania Mosleya na rzecz jego samozwańczej polityki ‘planowania narodowego’, najpierw w Partii Pracy w 1930 roku, a następnie na platformie jego Nowej Partii w 1931 roku, była pierwszą próbą umieszczenia planowania w programie działań na szczeblu krajowym”. [11]

Mosley nawet specjalnie uprzedził użycie przez Sieffa w 1933r. słów „dryfować” i „drastyczny”, gdy ostrzegał w 1930r. o potrzebie „zapewnienia pewnego porozumienia wśród wielu osób, które z rosnącym niepokojem obserwują powolne dryfowanie narodu ku katastrofie i są gotowe na drastyczne środki, aby stawić czoła niebezpieczeństwu”. [12]

Dwa lata przed publikacją książki Sieffa pt. „Planowanie i Wolność” Mosley założył Nową Partię, publikując książkę „A National Policy”.

W przedmowie wezwano do podjęcia programu „narodowego wysiłku w celu stawienia czoła sytuacji nadzwyczajnej, z którą się mierzymy” i wyrażono nadzieję, że „wywoła on reakcję, która nada nowy impuls brytyjskiej polityce”. [13]

Ritschel wyjaśnia, że ​​przesłanie Mosleya dotyczące modernizacji zostało po raz pierwszy przedstawione w formie „Propozycji z Birmingham” na konferencji Niezależnej Partii Pracy (ILP) w 1925r. i odczytane przez niego jako broszura „Rewolucja przez rozum” na letniej szkole ILP pod koniec tego samego roku. [14]

Już sam tytuł „Rewolucja przez rozum” przypomina mi naukowe myślenie, którego początki sięgają XVII wieku, kiedy to Niewidzialne Kolegium [Invisible College] promowało je po raz pierwszy, a następnie katastrofalny program „zmian” przemysłowo-imperialnych. [15]

W 1929 roku sam Mosley chwalił się swoim „naukowym i surowym praktycznym credo”, które opierało się na „naukowej interwencji państwa”. [16]

W lipcu 1931r. Mosley wzywał do wprowadzenia systematycznej organizacji planistycznej, która miałaby być prowadzona za pośrednictwem nowej struktury „Zarządów Towarowych” [Commodity Boards] we wszystkich głównych sektorach przemysłu. Miałoby to na celu reorganizację każdej branży w to, co nazywał „wielką, wysoce scentralizowaną organizacją”. [17]

Znowu bardzo podobny plan, który wkrótce miał przedstawić prezes PEP Sieff.

Ritschel zauważa, że ​​proponowana przez Mosleya Narodowa Organizacja Planowania Gospodarczego „niewątpliwie implikowała gospodarkę sterowaną centralnie, prowadzoną pod bezpośrednim nadzorem państwa”. [18]

Planowanie, rozwój i modernizacja stanowią nikczemną trójcę imperializmu przemysłowego.

Ritschel twierdzi: „Mosley przedstawił planowanie jako rozwiązanie kryzysu gospodarczego i szeroką podstawę porozumienia politycznego wśród „nowoczesnych umysłów” w kraju”. [19]

Podobnie jak Sieff, Mosley patrzył dalej niż tylko na Wielką Brytanię i w 1930 roku zajął stanowisko, że „połączenie rynku brytyjskiego i imperialnego może zapewnić trwałą podstawę dla zamkniętej i samowystarczalnej jednostki gospodarczej”. [20]

Zaintrygowała mnie informacja, że ​​w czasopiśmie ILP „New Leader” z 1930r. Mosley rzekomo domagał się „brytyjskiego odpowiednika rosyjskiego ‘Gosplanu’”, co idealnie współgrało z podziwem Sieffa dla sowieckiego reżimu ZIM. [21]

Gosplan, Państwowy Komitet Planowania, był agencją odpowiedzialną za centralne planowanie gospodarcze w ZSRR, a jego głównym zadaniem było tworzenie i administrowanie osławionymi pięcioletnimi planami zwiększającymi produkcję. [22]

Jednak na tych samych łamach Mosley chwalił amerykański przemysł i jego „niesamowite osiągnięcia w zakresie produkcji masowej”. [23]

Podobnie jak w przypadku Sieffa, liczył się tylko wynik końcowy.

Gdy koledzy Mosleya z ILP zostali przez niego wezwani do zapomnienia o „najważniejszych sprawach” i skupienia się na „realizmie”, [24] coraz więcej osób zaczęło dostrzegać, że „niezależnie od powierzchownych paraleli z polityką socjalistyczną, Mosley dążył jedynie do „stabilizacji” lub „wzmocnienia” kapitalizmu”. [25]

Wspólny grunt systemu radzieckiego i tego proponowanego przez Mosleya i Sieffa – czy moglibyśmy ich nazwać M&S? – został dobrze uchwycony w opisie platformy Nowej Partii, który Harold Nicolson nazwał „kapitalizmem państwowym”. [26]

John Strachey opisał, jak on i inni początkowo nie byli w stanie pojąć, co jego kolega polityczny miał na myśli, mówiąc o „państwie korporacyjnym”.

„Im więcej jednak Mosley o tym mówił, tym bardziej wydawało się to zadziwiająco podobne do kapitalizmu: a raczej wydawało się kapitalizmem pomniejszonym o wszystko, co robotnicy wywalczyli w ciągu ostatniego stulecia walki. Nasze wątpliwości rosły i rosły”. [27]

Strachey napisał dalej, że pseudoetyka „planowania” to nic innego jak sztuczka: „eleganckie intelektualne przebranie” dla „kapitalizmu monopolistycznego”. [28]

Mosley, Sieff czy Schwab nie mogli pozwolić, aby uciążliwe struktury demokratyczne stanęły na drodze rządów państwa korporacyjnego.

W manifeście jego Nowej Partii zapowiedziano utworzenie „Gabinetu Nadzwyczajnego” składającego się z pięciu ministrów, którym powierzono by „uprawnienia do realizacji polityki nadzwyczajnej”. [29]

Mosley postrzegał Parlament jako „raj dla obstrukcjonistów”, którego „przestarzała i nieudolna” procedura legislacyjna wydawała się zaprojektowana „w wyraźnym celu zapobiegania działaniom”. [30]

Celem było przekształcenie parlamentu z „miejsca rozmów w miejsce zgromadzeń biznesowych”. [31]

Innymi słowy, chciał totalitarnego państwa korporacyjnego, odrzucającego demokrację i służącego interesom wielkiego biznesu i finansjery.

Ta linia myślenia wkrótce doprowadziła Mosleya do otwartego przyjęcia faszyzmu, który Ritschel opisuje jako „uosobienie współczesnego autorytaryzmu”. [32]

Autor wyjaśnia: „W październikowych [1931] wyborach powszechnych Nowa Partia prowadziła kampanię, opierając się na platformie swojego „Nowego Planu” i państwa korporacyjnego.

„Na pytanie: »Czy jesteśmy faszystami?«, [czasopismo] Action odpowiedziało, że są »doskonale przygotowani do studiowania metod i ideałów« tego »nowoczesnego ruchu«. Dwa miesiące później odpowiedź brzmiała »szczerze tak«”. [33]

W październiku 1932 roku Mosley założył Brytyjską Unię Faszystów i w tym samym miesiącu opublikował jej program w czasopiśmie „The Greater Britain”. [34]

Była to bardzo podobna wizja, którą Sieff przedstawił w książce Wolność i Planowanie w następnym roku.

Jak wyjaśnia Ritschel, propozycje BUF dotyczące „planowania krajowego” zakładały „strukturę reprezentatywną korporacji przemysłowych podlegających jurysdykcji centralnej korporacji krajowej”. [35]

„Parlament korporacyjny”, wybierany na podstawie prawa wyborczego, miał bezpośrednio odzwierciedlać interesy ekonomiczne społeczności, umożliwiając w ten sposób Westminsterowi stanie się prawdziwie „funkcjonalnym” przedstawicielem społeczeństwa planowego”. [36]

„Jednak rządowi faszystowskiemu miała zostać przyznana «absolutna władza działania»”. [37]

Nie przeprowadziłem wystarczających badań na temat Mosleya, aby jednoznacznie stwierdzić, że pracował dla ZIM.

Nie zdziwiłoby mnie to jednak, biorąc pod uwagę, że wiemy, iż Benito Mussolini i Adolf Hitler byli finansowani przez fasady ZIM na Wall Street i że, jak udowodnili Jim Macgregor i John O’Dowd, ten drugi został w rzeczywistości przygotowany i doprowadzony do władzy przez ZIM. [38]

Zauważam krótką wzmiankę w dziennikach byłego szefa MI5 Guya Liddella o 40 000 funtów rzekomo zapłaconych Mosleyowi przez Rothschildów w 1937 roku za zorganizowanie uwolnienia jednego z członków ich rodziny gdzieś „na kontynencie” – prawdopodobnie w Belgii, ponieważ w sprawę byli zaangażowani „reksiści”. [39]

Nie mogę też nie zauważyć, że powojenny program Mosleya i jego Ruchu Związkowego, wzywający do zjednoczonej Europy napędzanej imperialną eksploatacją Afryki, był, być może przypadkowo, bardzo zbieżny z programem Rothschildów. [40]

Mosley zawsze był zbyt blisko związany z brytyjskim establishmentem (od dawna o orientacji syjonistycznej) jak na kogoś, kto podawał się za jego największego przeciwnika.

Jego polityczne manewry około 1930 roku przyciągnęły zainteresowanie Davida Lloyda George’a, znanego uczestnika potwornego planu ZIM, mającego na celu wywołanie i przedłużenie I wojny światowej [41], a także Winstona Churchilla, przyjaciela Barucha, który odegrał podobną rolę w II wojnie światowej. [41]

Mosley otrzymał wsparcie od żydowskiego polityka Leslie Hore-Belisha (na zdjęciu), liberalnego ministra, który później odniósł „ogromny sukces w modernizacji brytyjskiego systemu drogowego”. [42]

Innym wczesnym fanem był Henry Mond („Baron” Melchett), polityk, przemysłowiec i finansista, który był dyrektorem Imperial Chemical Industries (ICI), Mond Nickel Company i Barclays Bank.

Mond był „zwolennikiem syjonizmu”, który „opowiadał się za ewakuacją Żydów z Niemiec do Palestyny”, przewodniczył Jewish Agency for Palestine ​​i „interesował się żydowską organizacją młodzieżową Maccabi”. [43]

Ritschel dodaje, że baronowie prasowi, lordowie Beaverbrook i Rothermere, również zaoferowali Mosleyowi swoje poparcie, „proponując utworzenie wspólnego komitetu z Partią Imperium”. [44]

Mosley zmarł w 1980 roku, po 30 latach dobrowolnego wygnania we Francji, w czasie gdy brytyjskie media jednomyślnie potępiały ugrupowania polityczne takie jak Front Narodowy, często piętnowane jako „faszystowskie”, a nie po prostu nacjonalistyczne.

Jednakże nekrologi, które opublikowali, dotyczące prawdziwego faszysty, który sam siebie tak określał, były przepełnione podziwem dla tego „dynamicznego i hojnego” przywódcy, tak „współczującego i humanitarnego” – jak zacytowano w piosence z satyrycznego programu telewizyjnego Not the Nine O’clock News, którą starsi czytelnicy mogą dobrze pamiętać. [45]

I co u licha mamy sądzić o fakcie, że wnuk faszystowskiego przywódcy, Louis Mosley, jest dziś szefem Palantir w Wielkiej Brytanii, globalnego giganta technologicznego powiązanego z Izraelem, który jest gotowy przejąć NHS i zamienić Wielką Brytanię w cyfrowy obóz więzienny przy entuzjastycznej współpracy członka Fabian Society i poplecznika Rothschildów, Keira Starmera? [46]

______________

Financiers, Fabians and Fascists, Paul Cudenec, September 13, 2025

=============================================================

Bibliografia:

[1] Paul Cudenec, ‘The Big Plan and the Great Gaslighting’, https://winteroak.org.uk/2025/04/09/the-big-plan-and-the-great-gaslighting/
[2] https://escapekey.substack.com/p/freedom-and-planning
[3] https://en.wikipedia.org/wiki/Louis_T._McFadden
[4] https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_E._Dietrich
[5] https://www.congress.gov/73/crecb/1934/06/08/GPO-CRECB-1934-pt10-v78-6-2.pdf
[6] https://en-academic.com/dic.nsf/enwiki/36549#
[7] https://winstonchurchill.hillsdale.edu/great-contemporaries-bernard-baruch/
https://www.jta.org/archive/baruch-and-rothschild-sail
[8] Ibid.
[9] Klaus Schwab with Nicholas Davis, Shaping the Future of the Fourth Industrial Revolution: A Guide to Building a Better World (Geneva: WEF, 2018), e-book, 82%, cit. Paul Cudenec, Fascism rebranded: exposing the Great Reset (2021), p. 226. https://winteroak.org.uk/wp-content/uploads/2023/09/fascism-rebranded23web.pdf
Paul Cudenec, The Global Gang Running Our World and Ruining Our Lives (2025), pp. 321-29
https://winteroak.org.uk/wp-content/uploads/2025/03/the-global-gang-web.pdf
[10] https://en.wikipedia.org/wiki/Oswald_Mosley
[11] https://academic.oup.com/book/11683/chapter-abstract/160629924
[12] The Times, December 8, 1930, cit. Daniel Ritschel, The Politics of Planning: The Debate on Economic Planning in Britain in the 1930s (Oxford: Oxford University Press, 1997), p. 2.
https://vdoc.pub/documents/the-politics-of-planning-the-debate-on-economic-planning-in-britain-in-the-1930s-1vsbbmefq68g
[13] A National Policy: An Account of the Emergency Programme Advanced by Sir Oswald Mosley (1931), cit. Ritschel, p. 2.
[13] A National Policy: An Account of the Emergency Programme Advanced by Sir Oswald Mosley (1931), cit. Ritschel, p. 2.
[14] Ritschel, p. 9.
[15] Paul Cudenec, ‘The Invisible College and the plan for our enslavement’. https://winteroak.org.uk/2025/08/11/the-invisible-college-and-the-plan-for-our-enslavement/
[16] ‘We Socialists and Our Creed’, Daily Express, (February 19 1929), cit. Ritschel, p. 16.
[17] Ritschel, p. 15.
[18] Ritschel, p. 15.
[19] Oswald Mosley, ‘Why We Left the Old Parties’ (1931), p. 3, Ritschel, p. 18.
[20] Ritschel, p. 12.
[21] Ritschel p. 21.
[22] https://en.wikipedia.org/wiki/Gosplan
[23] Mosley, ‘Is America a Capitalist Triumph?’, New Leader (April 2 1926), p. 3, cit. Ritschel, p. 10.
[24] Oswald Mosley, Revolution by Reason, p. 28; Ealing Gazette, (April 14 1923), cited in Skidelsky, Oswald Mosley (1975) p. 126, cit. Ritschel, p. 16.
[25] Birmingham Town Crier (July 10 1925), cit. Ritschel, p. 16.
[26] Nicolson Diary, September 27 1931, cit. Ritschel, p. 17.
[27] John Strachey, The Menace of Fascism (1933), p. 163, cit. Ritschel, p. 37.
[28] John Strachey, The Coming Struggle for Power (New York, 1935), pp. 242–47, cit. Ritschel, p. 38.
[29] A National Policy, pp. 19–22, cit. Ritschel, p. 15.
[30] A National Policy, pp. 45–47, cit. Ritschel, p. 22.
[31] Report of the 30th Annual Conference of the Labour Party (1930), p. 202, cit. Ritschel, p. 22.
[32] Ritschel, p. 22.
[33] ‘Action Looks at Life’, Action (October 8 1931), p. 4. Mosley, ‘Have we a Policy?’, Action (December 24 1931), pp. 1-2, cit. Ritschel, p. 38.
[34] Ritschel, p. 38.
[35] Ritschel, p. 39.
[36] Oswald Mosley, The Greater Britain, pp. 32–35, cit. Ritschel, p. 39.
[37] Ibid, p. 21, cit. Ritschel, p. 39.
[38] See Fascism Rebranded and Paul Cudenec, ‘Adolf Hitler and the zio-imperialist mafia’, https://winteroak.org.uk/2025/05/08/adolf-hitler-and-the-zio-imperialist-mafia/
[39] The Guy Liddell Diaries Volume I: 1939-1942: MI5’s Director of Counter-Espionage in World War II, entry for April 8 1942, p. 242.
[40] https://en.wikipedia.org/wiki/Union_Movement
Paul Cudenec, Enemies of the People, https://winteroak.org.uk/wp-content/uploads/2024/09/enemiesofthepeopleol.pdf
[41] Ritschel, p. 6. Paul Cudenec, ‘A crime against humanity’, https://winteroak.org.uk/2022/10/14/a-crime-against-humanity-the-great-reset-of-1914-1918/
[42] Ritschel, p. 6.
https://en.wikipedia.org/wiki/Leslie_Hore-Belisha
[43] Ritschel, p. 6. https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_Mond,_2nd_Baron_Melchett
[44] Ritschel, p. 6.
[45] https://archive.org/details/not-the-nine-o-clock-news-s-3x-e-7-8-december-1980
[46] https://corporatewatch.org/palantir-in-the-uk/
https://www.politicshome.com/news/article/palantir-boss-interview-keir-starmer-gets-ai
See Cudenec, The Global Gang Running Our World and Ruining Our Lives.