Larry Johnson w wywiadzie: Kolacja, strzelec, notatka – ekskluzywny raport o nieudanej próbie zamachu?

• uncut-news.ch 27 kwietnia 2026 r. uncutnews-ch/larry-johnson-im-interview-das-dinner-der-schuetze-die-notiz-ein-exklusiver-bericht-ueber-eine-gescheiterte-attentatsinszenierung

„Cześć i witamy ponownie. Jesteśmy Sans Chris. Dziś jest ze mną Larry Johnson, człowiek, którego nie trzeba przedstawiać – były analityk CIA i oficer Departamentu Stanu ds. kontrterrorystycznych. Nie mogłabym sobie wymarzyć lepszego gościa do omówienia tego, co wydarzyło się wczoraj wieczorem”. Tymi słowami Sarah wita swojego gościa, a następnie następuje prawie godzinny zapis rozmowy pełen nieścisłości, poważnych oskarżeń i szokującej tezy: Niedawna „strzelanina” w bliskim otoczeniu Donalda Trumpa nie była wypadkiem, lecz zaaranżowanym wydarzeniem – takim, które obnaża głębokie pęknięcia w fundamentach amerykańskiego aparatu bezpieczeństwa.

————————————————————————————————

Wieczór absurdów

Miało to być wielkie wydarzenie. W środku politycznej jesieni, gdy nad Bliskim Wschodem wisiał cień potencjalnej wojny z Iranem, elity polityczne zebrały się w prestiżowym hotelu w Waszyngtonie – Hiltonie przy Connecticut Avenue, który zyskał rozgłos, gdy zamachowiec postrzelił tam Ronalda Reagana w 1981 roku.

Jednak to, co wydarzyło się tego wieczoru, jak twierdzi były analityk CIA Larry Johnson w wywiadzie dla „Sans Chris”, przerosło nawet najśmielsze intrygi thrillera spiskowego.

Zamiast jasnego protokołu bezpieczeństwa, obecni stanęli w obliczu scenariusza pełnego złowrogich szczegółów: samozwańczy „mentalista” na scenie zgadywał imię nienarodzonego dziecka rzeczniczki prasowej Karoline Leavitt – dokładnie w tym samym momencie, gdy na zewnątrz rozległy się strzały. Pierwsza Dama wyglądała na przerażoną, podczas gdy jej mąż, Donald Trump, pozostał nieruchomy i niemal świadomie siedział na swoim miejscu. I kandydat na wiceprezydenta, J.D. Vance, jako pierwszy został zniesiony ze sceny – podczas gdy główna osoba, którą chroniono, podążyła za nim dwadzieścia sekund później.

„To narusza wszelkie możliwe protokoły Secret Service” – mówi Johnson, który opiera swoją analizę nie tylko na wieloletnim doświadczeniu w służbach wywiadowczych, ale także na opiniach dwóch wpływowych ekspertów: byłego szefa ochrony Ronalda Reagana i byłego członka zespołu FBI do spraw ratowania zakładników. „Pierwszą osobą, która zniknęła z podium, był J.D. Vance. Nie Trump. To niewybaczalne. Albo Vance jest teraz urzędującym prezydentem, albo coś poszło tu strasznie nie tak”.

Dziwna luka w zabezpieczeniach

Jak uzbrojony mężczyzna ze strzelbą mógł bez przeszkód opuścić windę w hotelowym lobby, przejść obok kilku punktów kontroli bezpieczeństwa i zostać zatrzymany dopiero po oddaniu strzału? Dla Johnsona odpowiedź jest prosta: architektura bezpieczeństwa nie była po prostu wadliwa – została celowo pozostawiona otwarta.

Według byłego analityka, zazwyczaj wokół takiego wydarzenia tworzy się wielowarstwowy obwód bezpieczeństwa. Zewnętrzny pierścień kontroluje dostęp do samego hotelu. Wewnętrzny pierścień zabezpiecza lobby. Bezpośrednio przed salą balową stacjonowało co najmniej dwóch uzbrojonych agentów Secret Service, gotowych natychmiast zastrzelić każdego, kto sięgnie po broń.

„Nic takiego tam nie było” – stwierdza Johnson. „Żadnych wykrywaczy metalu, strażników, ani strzałów – pomimo twierdzeń, że padły strzały. Mamy zdjęcie sprawcy na ziemi. Nic mu się nie stało. Żadnych śladów po kulach. Jak go zatrzymali? Rzucając się na niego? Nie rzuca się na człowieka z załadowaną strzelbą – strzela się do niego, aż przestanie się ruszać”.

—————————————-

Teoria Patsy’ego: narzędzie narracji

Johnson bez wahania mówi to, co wielu w mediach społecznościowych jedynie szepcze: „Osobiście uważam, że to było ustawione”. Starannie rozróżnia między tym, w co wierzył sam strzelec, a tym, co go do tego skłoniło. 31-letni student – ​​inteligentny, ale nie ekspert od broni palnej – kupił broń legalnie w Kalifornii. Jednak zamiast lecieć samolotem, żeby szybciej tam dotrzeć, spędził dwa dni w pociągu.

„Już samo to mówi mi, że ktoś mu pomógł” – powiedział Johnson. „To nie był samotny wilk. Fakt, że miał przy sobie pistolet kalibru .380 – kaliber często używany przez kobiety lub osoby o słabym chwycie ze względu na niski odrzut – nie sugeruje, że był to zawodowy płatny zabójca. Został zrobiony na kozła ofiarnego, narzędzie do sfinansowania większej historii”.

Narracja, która idealnie wpisuje się w poprzednie przypadki: rzekomy spisek mający na celu porwanie gubernator Gretchen Whitmer w 2020 roku, w którym samo FBI działało jako agitator. „Tam również ludzie byli najpierw nakłaniani przez władze do popełnienia czynu, aby następnie przedstawić ich jako przestępców” – wspomina Johnson. Prawdziwy cel: wzbudzenie współczucia. Trump, który traci poparcie w sondażach, może teraz prezentować się jako wybraniec Boga – jako ktoś, kto jest bez zarzutu.

Manifest – selfie dezorientacji

„Manifest” sprawcy, opublikowany następnego dnia i zaczynający się od niemal absurdalnie niewinnego wersu „Witajcie wszyscy”, brzmi, zdaniem Johnsona, jak kolejny dowód na poparcie jego teorii. Dziwny jest nie tylko ton, ale i treść: autor przeprasza współpasażerów i bagażowych – a nie potencjalne ofiary. Mówi o „oczekiwanych zasadach postępowania” i wspomina konkretnie o kontrowersyjnym dyrektorze FBI, Kash Patelu, którego nazywa „panem Patelem” i zwalnia z krytyki.

„Dlaczego zabójca miałby wprost powiedzieć, że nie chce uderzyć konkretnej osoby?” – pyta retorycznie Johnson. „Być może dlatego, że to ludzie pana Patela naprowadzili go na tę drogę”. Następnie następuje absurdalny opis jego własnej próby zamachu: Sprawca ma nadzieję, że jego ofiary noszą kamizelki kuloodporne, ponieważ strzelba byłaby zbyt śmiercionośna – tylko po to, by później, w tym samym liście, wyraźnie oznajmić, że użyje śrutu zamiast pocisku, „aby zminimalizować liczbę ofiar”. Johnson kręci głową: „Ten tekst nie został napisany przez zdeterminowanego zabójcę. To zagubiony, zdalnie sterowany młody człowiek, który robi to, co uważa za słuszne – podczas gdy inni pociągają za sznurki”.

Cash Patel i bałagan kadrowy

Kolejną postacią, która wzbudziła tego wieczoru zdziwienie, był nie kto inny, jak szef FBI: Kash Patel. Podczas gdy w środku wciąż trwały prace porządkowe, nagranie pokazywało dyrektora FBI błąkającego się po hotelu, pozornie zdezorientowanego – i, jak plotkowano, zamawiającego Ubera. Johnson, powołując się na informacje z pierwszej ręki z Biura, wydał druzgocący werdykt: „Patel jest niekompetentny. Ma problem z alkoholem, zasypia na spotkaniach – to katastrofa. To, że ten sam człowiek jest teraz częściowo odpowiedzialny za bezpieczeństwo byłego prezydenta, to tragedia”. Johnson dodał, że sam wcześniej przekazał informacje o domniemanej brytyjskiej działalności szpiegowskiej przeciwko Trumpowi ówczesnemu przewodniczącemu Komisji ds. Wywiadu, Devinowi Nunesowi – informacje, które Patel wykorzystał w swoim wstępnym śledztwie. Dziś jednak Patel jest obciążeniem.

Scena globalna: wojna z Iranem i kwestia Falklandów

Jednak choć kamery skupiają się na dramatycznej kolacji, to, według Johnsona, pomijają znacznie większe niebezpieczeństwo czające się na horyzoncie. Podczas gdy były analityk określa wydarzenia w Waszyngtonie jako „taktykę dywersyjną”, w Zatoce Perskiej, zgodnie z własną logiką, zbliża się eskalacja działań wojennych. Chociaż rozmieszczono lotniskowce i niszczyciele rakietowe, wojsko buntuje się. „Dowódcy sił powietrznych i morskich w CENTCOM powiedzieli Przewodniczącemu Kolegium Połączonych Szefów Sztabów: Nie powinniśmy tego robić. Jeśli zaatakujemy, będzie to prawdziwa katastrofa dla nas i Izraela”.

Powód: Wojska amerykańskie w państwach Zatoki Perskiej byłyby bezbronne wobec irańskich pocisków krótkiego i średniego zasięgu oraz nawałnicy dronów. Systemy obrony przeciwrakietowej Patriot i THAAD, jak twierdzi Johnson, są praktycznie puste – produkcja nie nadąża za konsumpcją, a Chiny blokują również dostawy pierwiastków ziem rzadkich potrzebnych do produkcji pocisków przechwytujących. „Nie mamy już dobrej opcji militarnej. Już nie. To nowa rzeczywistość ostatnich 23 lat”.

Tymczasem, według Johnsona, napięcia narastają na drugim, niemal zapomnianym froncie: Falklandach. Prezydent Argentyny Javier Milei, borykający się z poważnymi problemami politycznymi w kraju, po raz kolejny grozi odbiciem „Malwin”. „To ta sama taktyka, co za czasów junty wojskowej w 1982 roku: odwracanie uwagi od problemów wewnętrznych. Tylko tym razem, jak sądzę, Argentyna odniesie sukces. Wielka Brytania nie może już wysłać floty – a Trump nie pomógłby Starmerowi, nawet gdyby był w opałach”. Szczególnie drażliwy jest fakt, że pod wyspami znajduje się izraelskie pole naftowe „Lew Morski”. To, że Milei krótko wcześniej podpisał w Jerozolimie „Porozumienia z Izaaka” może być zbiegiem okoliczności – lub kolejnym dowodem na powiązanie interesów w tym nowym porządku świata.

Nie do utrzymania sytuacja

Pozostał gorzki posmak systemu, który według Johnsona grozi załamaniem pod wpływem własnej bezwładności i korupcji. Trzy próby zamachu na Trumpa – i za każdym razem ta sama agencja wywiadowcza ponosi porażkę. „Secret Service nie tylko jest zepsuta, ale i źle zarządzana. Pytanie brzmi: dlaczego?” – pyta Johnson.

Nie udziela bezpośredniej odpowiedzi, ale pozwala jej wybrzmieć między wierszami rozmowy. Być może dlatego, że niektórzy zawiedli swojego prawdziwego opiekuna – być może dlatego, że realizowali inny cel. Czy to ratowanie tonącej kampanii, wspieranie bosko wybranego przywódcy, czy odwracanie uwagi od bezsensownej wojny: za sznurki wszystkich tych wydarzeń zdaje się pociągać ta sama marionetka.

„Zobaczymy, jak się sprawy potoczą” – podsumowuje Johnson. „Jedno jest pewne: jak dotąd ani przez chwilę nie wierzę w oficjalną wersję wydarzeń”. A biorąc pod uwagę strzelca bez kul, prezydenta, który nie ucieka, i agencję wywiadowczą, która zapomina odpowiedzieć ogniem, uważny obserwator nie ma innego wyboru, jak tylko myśleć inaczej.