Administracja Stanów Zjednoczonych wysyła dodatkowe samoloty bojowe na Bliski Wschód – poinformował przedstawiciel administracji Donalda Trumpa, cytowany przez „The New York Times”. Według źródła Waszyngton przygotowuje się do eskalacji wojny z Iranem, a Izrael rozważa możliwość przyłączenia się do działań.
Jak podaje „The New York Times”, do regionu kierowane są myśliwce F-16 stacjonujące w Niemczech oraz myśliwce F-35 z baz w Wielkiej Brytanii. Wysłane zostaną również dodatkowe samoloty do tankowania w powietrzu.
Publikacja ukazała się po tym, jak amerykańscy żołnierze zginęli w wyniku irańskiego ataku rakietowego na bazę wojskową w Jordanii. Urzędnicy podkreślili jednak, że decyzja o przerzuceniu dodatkowych sił zapadła jeszcze przed tym atakiem, gdy prezydent Donald Trump już sygnalizował zamiar eskalacji konfliktu.
„Stany Zjednoczone przygotowują się do wojny na szerszą skalę” – powiedział „The Washington Post” amerykański urzędnik zaznajomiony z wewnętrznymi dyskusjami w administracji.
Rozmówca przyznał, że USA nie znajdują się obecnie w najlepszej sytuacji do eskalowania działań z powodu wyczerpywania się zapasów systemów obrony przeciwlotniczej oraz innego uzbrojenia.
„Nie mamy wystarczających zasobów, aby bezpiecznie prowadzić długotrwałe działania, i nie sądzę, by Biały Dom zdawał sobie z tego sprawę” – stwierdził.
Wśród rozważanych scenariuszy eskalacji znajdują się kolejne uderzenia na infrastrukturę cywilną, taką jak mosty, elektrownie czy zakłady odsalania wody, a także ewentualna operacja lądowa wymierzona w jedną z irańskich wysp w Zatoce Perskiej. Każda próba przeprowadzenia takiej operacji niemal na pewno doprowadziłaby do znacznych strat wśród amerykańskich żołnierzy.
Również izraelskie media poinformowały w niedzielę, że Donald Trump skłania się ku eskalacji działań, a Siły Obronne Izraela (IDF) zostały postawione w stan „wysokiej gotowości” na wypadek podjęcia uderzeń przeciwko Iranowi. Chociaż Departament Stanu USA oświadczył, że Stany Zjednoczone prowadzą konflikt z Iranem „na prośbę” Izraela, sam Izrael do tej pory nie brał bezpośredniego udziału we wznowionych atakach.
Izraelski dziennik „Haaretz” podał, że choć Izrael nie prowadzi bezpośrednich uderzeń na Iran, wspiera amerykańską kampanię wojskową poprzez dostarczanie danych wywiadowczych oraz w inny sposób. Według gazety mniej widoczna rola Izraela jest „błogosławieństwem dla Izraelczyków”, ponieważ „zmniejsza ryzyko ofiar i pozwala, by codzienne życie toczyło się w dużej mierze normalnie – bez nocnych alarmów, schodzenia do schronów i poważniejszych zakłóceń”.
Izraelscy urzędnicy powiedzieli dziennikowi „Israel Hayom”, że istnieją trzy scenariusze, w których Izrael mógłby przyłączyć się do ataków na Iran:
– bezpośredni irański atak na Izrael,
– oznaki przygotowań Iranu do uderzenia na Izrael,
– formalna prośba Stanów Zjednoczonych o włączenie się IDF do operacji wojskowej.
Niedzielny irański atak wymierzony w Akrabę na południu Jordanii, w pobliżu izraelskiego miasta Ejlat, doprowadził do użycia przez IDF pocisków przechwytujących przeciwko odłamkom irańskich rakiet. Był to pierwszy znany przypadek wykorzystania izraelskiej obrony przeciwlotniczej podczas irańskiego ataku od czasu załamania memorandum o porozumieniu (MoU).
Autorstwo: Dave DeCamp Źródło zagraniczne: News.AntiWar.com Źródło polskie: WolneMedia.net
W ciągu ostatnich 24 godzin charakter wojny wyraźnie się zmienił. Nie jest to już przede wszystkim wojna przeciwko pozycjom wojskowym, ale coraz bardziej wojna przeciwko infrastrukturze, od której zależą zwykli ludzie. Każdy, kto chce zrozumieć, dokąd zmierza ten konflikt, powinien zacząć właśnie od tego szczegółu.
Mosty, tunele, zakłady odsalania wody
Potwierdzono uszkodzenie co najmniej czterech mostów, w tym kluczowego połączenia między Bandar Abbas a Szyrazem, którego zniszczenia mówią same za siebie na dostępnych nagraniach. Jednocześnie Amerykanie zaatakowali oba wyjścia z głównego tunelu w pobliżu Bandar Abbas – najwyraźniej w celu odizolowania miasta jako bazy morskiej w południowym Iranie. Według nagrania strona irańska rozpoczęła już naprawę tunelu.
Inne cele obejmowały bazę rakietową Imam Ali na zachodzie kraju, wieżę kontroli żeglugi w porcie Czabahar (Szahid Kalantari Port) nad Zatoką Omańską, której zniszczone pozostałości zostały publicznie wystawione przez amerykańskiego Sekretarza Obrony, zakład odsalania wody morskiej w południowym Iranie oraz eksplozje w Buszehr, Darabie i okolicach Bandar Abbas. (Wyspa Larak, wspomniana w niektórych raportach w tym miejscu, pojawia się w innych dostępnych raportach agencji – jako punkt ostrzegawczy w transmisji radiowej Marynarki Wojennej USA do okrętów, a nie jako lokalizacja tej wieży).
W tym miejscu kryje się rozbieżność, którą należy wyjaśnić, ponieważ wiele mówi ona o naturze tej fazy wojny: Zdecydowana większość wspomnianych celów to infrastruktura cywilna – mosty i tunele użytkowane przez zwykłych ludzi, a nie instalacje wojskowe. Według jednej z relacji, w pojazdach uderzonych w mosty znajdowały się zwykłe rodziny, w tym kierowca ciężarówki i rodzice jadący do szpitala w sąsiednim mieście. Wyraźnie przedstawiam tę relację jako twierdzenie jednej ze stron konfliktu – nie zostało ono niezależnie zweryfikowane. Niezależne potwierdzenie dotyczy jednak samego faktu, że ataki dotyczą mostów i tuneli.
Kto mógłby wywierać wpływ na Waszyngton?
Odpowiedź jest wąsko zdefiniowana: mediatorami nie są państwa trzecie, ale właśnie te reżimy, w których znajdują się amerykańskie bazy. Gdyby wspólnie zadeklarowały swoją ciągłą niechęć do udziału, kontynuacja obecnej kampanii byłaby dla Waszyngtonu praktycznie niemożliwa. Takiej zbiorowej odmowy jeszcze nie zaobserwowano; pakistańskie wysiłki mediacyjne ograniczają się zasadniczo do przekazywania informacji.
W odpowiedzi Iran zaczął atakować zakłady odsalania wody i elektrownie w Kuwejcie. Według Ministerstwa Energii Kuwejtu, uszkodzeniu uległy zarówno zakład odsalania wody, jak i elektrownia. Logika tego jest dwojaka: po pierwsze, Kuwejt, według dostępnych szacunków, zapewnia największe wsparcie dla kampanii amerykańskiej i utrzymuje siły powiązane z potencjalną inwazją lądową. Po drugie, jest to lustrzane odbicie ataków na porównywalne cele cywilne w Iranie – szpitale, w tym szpitale dziecięce, zakłady odsalania wody, mosty i tunele.
Według dostępnych informacji w ciągu najbliższych dwóch, trzech dni spodziewane są poważniejsze ciosy zarówno dla sił amerykańskich, jak i reżimów, które je goszczą.
Dokładność wzrasta – i jest na to techniczne wytłumaczenie.
Iran naprowadzał swoje pociski w poprzedniej dwunastodniowej wojnie za pomocą GPS – systemu kontrolowanego przez Amerykanów, który technicznie jest zdolny do fałszowania współrzędnych. W rezultacie niektóre ataki chybiły celu. Istnieje historyczna analogia: w 1993 roku Stany Zjednoczone zignorowały sygnał GPS chińskiego statku, który podejrzewano – jak się później okazało, niesłusznie – o transport broni chemicznej. Następnie Chiny opracowały własny system nawigacji satelitarnej, który według dostępnych szacunków jest obecnie w trzeciej generacji i przewyższa GPS pod względem możliwości. Iran najwyraźniej przeszedł na ten system 28 lutego – może to tłumaczyć znaczny wzrost dokładności ostatnich ataków.
Geografia jako siła sama w sobie
Stare powiedzenie głosi, że wojna to sposób, w jaki los uczy Amerykanów geografii. Ta lekcja dotyczy nie tylko mapy, ale także inwentaryzacji obozów.
Wzdłuż irańskiego wybrzeża, rozciągającego się na odcinku około 320 kilometrów od Kisz do Sirik, znajduje się około 1000 wyrzutni rakietowych – strona amerykańska po prostu nie jest w stanie ich wszystkich unieszkodliwić.
Iran natomiast zadowala się znacznie mniej inwazyjnym zadaniem metodycznego unieszkodliwienia około dziewięciu celów wojskowych: baz w Kuwejcie, Bahrajnie, Katarze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz obu baz lotniczych w Jordanii, poprzez selektywne niszczenie magazynów, hangarów i składów sprzętu. Wymowny przykład: dron rozpoznawczy stacjonujący w Jordanii, wart około ćwierć miliarda dolarów, musiał zostać pospiesznie przeniesiony na Cypr lub do Włoch, ponieważ pozostanie w pierwotnej lokalizacji stało się zbyt ryzykowne.
Jeśli Iran ukończy te prace, amerykańska obecność wojskowa w Zatoce Perskiej przestanie istnieć w obecnej formie – a Waszyngton nie będzie miał innego wyjścia, jak tylko uciec się do baz w samym Izraelu, co z kolei uczyniłoby terytorium Izraela kolejnym prawdopodobnym celem. Jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki, cały świat odczuje konsekwencje gospodarcze – nie tylko region, ponieważ dotyczy to globalnego, a nie lokalnego rynku energii – zgodnie z ostrzeżeniem wydanym jeszcze przed obecną eskalacją.
Ekspansja do irackiego Kurdystanu, Jordanii, Kuwejtu i Omanu
W nocy Iran przypuścił zmasowany atak na cele w irackim Kurdystanie; góry dosłownie stanęły w płomieniach, a wtórne detonacje wskazują na trafienie w składy amunicji. Doradca wojskowy Najwyższego Przywódcy oświadczył w wywiadzie dla telewizji państwowej, że kraj wkracza w nową fazę i rozpocznie znacznie intensywniejsze ataki; spodziewano się eskalacji na Morzu Czerwonym, a także wzmożonej aktywności irackich sił oporu, które – według tej oceny – miały lepszy dostęp do zasobów niż Hezbollah, którego linie zaopatrzeniowe były blokowane przez proamerykańskie struktury w Syrii.
Nad Jordanią wykryto co najmniej osiem lub dziewięć pocisków, a także zgłoszono pożary; pojawiły się również doniesienia o płonących obiektach w bazach wojskowych w Kuwejcie. Oman, który wcześniej starał się zachować neutralność, również znalazł się na liście celów, ponieważ pod presją zgodził się na żądania Amerykanów – Iran nie chce robić wyjątków, nawet jeśli decyzja została podjęta pod przymusem. Według lokalnych źródeł, baza w Bahrajnie jest uważana za wyjątkowo dużą; znaczna część ataków wydaje się być wymierzona w technologie i sprzęt, które byłyby potrzebne do potencjalnej operacji lądowej.
Oświadczenie, najwyraźniej pochodzące od sił irańskich, oskarża Waszyngton o ucieczkę z pola bitwy zamiast przyznania się do porażki i ukrywanie tego poprzez ataki na szpitale, mosty, linie kolejowe, lotniska, porty i węzły komunikacyjne. Ponieważ żadna instytucja międzynarodowa nie jest w stanie powstrzymać takich działań, oświadczenie powołuje się na koraniczną normę proporcjonalnego odwetu. Nawiązuje to do poprzedniej 40-dniowej wojny: wówczas katarskie złoże gazu Północ/Południe Pars było jednym z pierwszych celów infrastrukturalnych, a irański kontratak na Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Kuwejt był tak druzgocący, że Trump publicznie oświadczył, że nie będzie się powtarzał. Iran wydaje się teraz powielać właśnie tę strategię odstraszania.
Dlaczego nie bezpośrednio Izrael?
Krążą dwa wyjaśnienia. Po pierwsze, obecny konflikt to przede wszystkim walka o kontrolę nad Cieśniną Ormuz, a cała koalicja przeciwko Iranowi jest zbudowana wokół Izraela – zwycięstwo Iranu w cieśninie byłoby już strategiczną porażką samego Izraela. Po drugie, lepiej byłoby, gdyby sam Netanjahu wykonał pierwszy krok, ponieważ byłoby to dla niego kosztowne przed nadchodzącymi wyborami, podczas gdy atak ze strony Iranu mógłby, przeciwnie, zapewnić mu poparcie polityczne w kraju.
Jednocześnie pojawiły się doniesienia, że Izrael tworzy nową bazę wojskową w południowym Libanie, w wiosce zniszczonej specjalnie w tym celu – kalkulacja ta sztucznie rozkłada ciężar na dwa fronty, podczas gdy USA prowadzą wojnę bezpośrednio z Iranem. Jednak takie manewry taktyczne nie negują kluczowego faktu strategicznego: kontrola nad cieśniną i postępy programu nuklearnego pozostają w rękach Iranu, niezależnie od tego, co dzieje się na peryferiach.
Stan amerykańskich arsenałów
Na szczególną uwagę zasługuje jeden szczegół. Platforma HIMARS może wykorzystywać trzy rodzaje amunicji: kierowane rakiety wieloprowadnicowe o zasięgu około 20 mil – bezużyteczne przeciwko celom w Iranie; pociski ATACMS o zasięgu około 180 mil – również niewystarczające; oraz niezwykle celny pocisk rakietowy PrSM o zasięgu około 300 mil, który w rzeczywistości byłby wystarczający. Według dostępnych informacji wyprodukowano zaledwie 56 sztuk. Przy zużyciu ośmiu jednostek dziennie, ten zapas teoretycznie wystarczyłby na tydzień.
Rozmieszczone są również pociski Tomahawk, pociski manewrujące JASSM i pociski przeciwradarowe HARM, ale ich zapasy również maleją – globalny arsenał pocisków Tomahawk szacuje się na około 2500 jednostek, przy czym dowództwa regionu Indo-Pacyfiku i Europy korzystają z tej samej puli. Ponieważ magnesy w systemach naprowadzania tych pocisków wykonane są z metali ziem rzadkich kontrolowanych przez Chiny, strat nie da się szybko uzupełnić. Co istotne, słowo „miny” nie pada w żadnym z publicznych oświadczeń – mimo to Iran może w każdej chwili znacznie zmniejszyć rozmiar cieśniny i wstrzymać żeglugę do czasu spełnienia swoich żądań.
Dane o ruchu mówią same za siebie: wczoraj przepłynęło osiem statków, a dzień wcześniej piętnaście – wyłącznie szlakiem północno-irańskim, podczas gdy w południowej części cieśniny nic się nie dzieje. Armatorzy i ubezpieczyciele dawno już zdecydowali, czyja kontrola jest bardziej niezawodna. Pouczające jest tutaj doświadczenie bombardowania Jugosławii: wówczas również dla każdej kampanii infrastrukturalnej znajdowano objazdy – samo zniszczenie mostów raczej nie przezwycięży realiów geograficznych.
Projekt Wolność
Oficjalne stanowisko USA nosi nazwę „Projekt Wolność” – ten sam plan, który próbowano wprowadzić 4 maja, początkowo planowany na dwa tygodnie, ale wstrzymany po 36 godzinach, gdy Arabia Saudyjska odmówiła udostępnienia przestrzeni powietrznej i baz. Cel: unieszkodliwienie wszystkiego, co pozwala Iranowi blokować żeglugę – pocisków rakietowych, dronów, motorówek, systemów dowodzenia, czujników, radarów, logistyki – a jednocześnie osłabienie zdolności Iranu do odwetu na państwach Zatoki Perskiej, bazach USA i Izraelu. Logika: ponieważ Iran nie posiada broni jądrowej, cieśnina jest jego najważniejszym strategicznym atutem i musi zostać mu trwale odebrana.
Zastrzeżenie jest oczywiste: jedyną prawdziwie zwycięską wojną prowadzoną przez Stany Zjednoczone od 1945 roku była pierwsza wojna w Zatoce Perskiej. Rzeczywistość geograficzną można było zasadniczo zmienić tylko na dwa sposoby – wysyłając dwa do trzech milionów żołnierzy, co spowodowałoby straty od 200 000 do 300 000 istnień ludzkich i kosztowałoby od dwóch do trzech bilionów dolarów w ciągu dekady, albo mianując gubernatora takiego jak szach. Obie opcje są dziś równie nieosiągalne. Właśnie o to chodzi w stwierdzeniu, że geografia ma swoją własną moc – a w tym przypadku ta moc jest po stronie Iranu.
Wewnętrzne rozłamy polityczne w USA
Kilka dużych stacji telewizyjnych podobno odmówiło emisji jednego z ostatnich przemówień Trumpa, podczas gdy inne potraktowały je z jawnym sceptycyzmem. Około 100 głosów w Kongresie – większość nie została osiągnięta, ale sam fakt jest wymowny – padło przeciwko kolejnemu pakietowi pomocy wojskowej dla Izraela. Na horyzoncie pojawia się również bardzo realny problem: niedobór oleju napędowego, który według szacunków stanie się krytyczny w ciągu 30 do 45 dni – właśnie wśród kierowców ciężarówek dalekobieżnych i innych konsumentów oleju napędowego, z których znaczna część głosowała na obecną administrację.
Nawet gdyby cieśnina została otwarta dzisiaj, przywrócenie normalnego przepływu ropy i paliwa zajęłoby od dwóch do trzech miesięcy, co uniemożliwia realny powrót do normalnych dostaw przed listopadem.
Arabia Saudyjska, Turcja, Azerbejdżan
Arabia Saudyjska jest jedynym państwem Zatoki Perskiej, którego Iran jeszcze nie zaatakował. Decyzja o ataku na Hutich wydaje się być błędem strategicznym: Rijad sprowokował w ten sposób kontratak na co najmniej jedno, a może dwa lotniska, a także zagroził portowi w Janbu. Szef pakistańskiego Sztabu Generalnego podobno skontaktował się bezpośrednio z saudyjskimi władzami i wezwał do wycofania wojsk, które następnie nastąpiło. W tym kontekście Rada Współpracy Zatoki Perskiej wydaje się dość ironiczna – niewiele wskazuje na jedność między Arabią Saudyjską, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Katarem. Pakistan najwyraźniej próbuje zbudować szerszy panislamski sojusz z Egiptem, Turcją, Arabią Saudyjską, a nawet samym Iranem przeciwko polityce Izraela w regionie – jak dotąd to raczej plan niż rzeczywistość.
Zaleca się ostrożne podejście do Azerbejdżanu i Turcji, ponieważ są to oceny z jednej strony konfliktu: nastroje społeczne w Azerbejdżanie są uważane za proirańskie, podczas gdy Baku kontynuuje relacje biznesowe z Izraelem i dostawy ropy naftowej. Przypisuje się tureckim władzom, że wyświadczyły Izraelowi prawdopodobnie największą przysługę, destabilizując Syrię. Żadne z państw nie jest obecnie oskarżane o bezpośrednie wsparcie militarne ataków na terytorium Iranu.
Wniosek
Ataki na mosty, tunele i zakłady odsalania wody po obu stronach oznaczają przejście do fazy, w której coraz częściej atakowana jest infrastruktura cywilna, a nie wojskowa – jakościowo inny etap niż zaledwie tydzień temu.
Obraz strukturalny pozostaje ten sam: po stronie amerykańskiej zapasy amunicji precyzyjnej, których nie da się uzupełnić w krótkim czasie, maleją, a w regionie tracone są kolejne przyczółki. Po stronie irańskiej stawką jest kontrola nad geografią cieśniny – kontrola, której nie da się podważyć samymi bombardowaniami bez pełnej obecności lądowej, na którą strona amerykańska nie ma ani sił, ani gotowości. To, czy któraś ze stron jest gotowa zaoferować coś więcej niż kolejny cykl ataków i deklaracji, okaże się w nadchodzących tygodniach.
Jak dotąd nie ma na to żadnych oznak z żadnej strony.
„Wierzę, że połączenie talentów naszych dwóch wspaniałych krajów wzmocniłoby pozycję konkurencyjną Ameryki – zarówno na rynku gospodarczym, jak i na polu walki, i to na wiele sposobów”.
Po śmierci swojego starego i długoletniego przyjaciela Lindsey’a Grahama, premier Izraela Benjamin Netanjahu ogłosił w wywiadzie dla Fox Newsplany połączenia izraelskich służb wywiadowczych i armii ze służbami Stanów Zjednoczonych. Jak sam przyznał, był to jego pomysł.
Premier Izraela nawiązuje do poprawki zawartej w ustawie o autoryzacji wydatków na obronę narodową na rok 2027 (NDAA) – rekordowego pakietu wydatków wojskowych o wartości 1,5 biliona dolarów – zatytułowanej „Sekcja 224 – Inicjatywa Stanów Zjednoczonych i Izraela w sprawie współpracy technologicznej w zakresie obronności”. Niektórzy senatorowie próbowali uchylić ten zapis, ale ostatecznie się to nie udało, o czym szczegółowo donosił The WinePress w zeszłym miesiącu.
Ustawa NDAA jest nadal rozpatrywana przez Kongres.
Podczas wywiadu dla Fox News, w którym ubolewał nad śmiercią Grahama, Netanjahu został zapytany o ten zapis w NDAA.
Netanjahu początkowo próbował tłumaczyć, że chce zmniejszenia amerykańskiej pomocy finansowej dla Izraela w nadchodzących latach, aby Izrael mógł uniezależnić się od amerykańskiego wsparcia – o czym Netanjahu wspominał już w tym roku – choć premier stwierdził, że Graham zawsze naciskał na zwiększenie pomocy.
Ale potem Rachel Campos-Duffy z Fox News poruszyła kwestię artykułu 224 ustawy NDAA. Zapytała: „Czy to ograniczenie amerykańskiej pomocy zagranicznej dla Izraela zostanie zrekompensowane propozycją utworzenia jakiejś formy fuzji między naszym Pentagonem a waszym wojskiem?”
Netanjahu wyjaśnił, że opisuje to jako „przejście od pomocy do partnerstwa”.
„Inwestujemy i współinwestujemy po równo w nowe technologie, które są potrzebne, aby dać naszemu wojsku, a także waszemu wojsku, przewagę – mamy kilka niesamowitych projektów”.
„Przechodzą od pomocy do partnerstwa i myślę, że to ucieleśnia istotę Izraela”.
„I pamiętajcie: Kolejną kwestią jest to, że dzielimy się z Ameryką niesamowitymi informacjami wywiadowczymi, aby ratować amerykańskie życie”.
„[…] Wkład Izraela w obronę Ameryki jest istotny. Nasza technologia jest niesamowita. […] „Myślę, że połączenie talentów naszych dwóch wielkich krajów wzmocniłoby pozycję konkurencyjną Ameryki; zarówno na rynku gospodarczym, jak i na polu bitwy, i to na wiele sposobów”.
„Należy zlikwidować pomoc jednostronną i przekształcić ją w inwestycje dwustronne…”
Campos-Duffy przerwała mu i odpowiedziała: „[To] z pewnością rodzi pewne pytania na temat suwerenności, ale do tego będziemy musieli wrócić później”, po czym zakończyła segment i podziękowała Bibiemu za rozmowę.
WP szczegółowo opisała, co oznacza ten zapis w NDAA – projekt ustawy, który wyraźnie nosi podpis Netanjahu.
Artykuł 224 został wyraźnie opracowany przez rząd Izraela, co premier Benjamin Netanjahu ogłosił przed głosowaniem. W liście do posła Marlina Stutzmana (R-IN), który nie jest członkiem HASC, nazwał tę nową inicjatywę „swoim planem” i wyraził „zachętę” dla poparcia Stutzmana dla propozycji budżetu. Pochwalił również Stutzmana za „walkę z plagą antysemityzmu”.
List podpisany 1 czerwca został opublikowany przez Stutzmana 3 czerwca.
Middle East Monitor donosi, że „Netanjahu spotkał się ze Stutzmanem w Jerozolimie 27 maja 2026 roku, tydzień przed przedstawieniem rezolucji. Biuro Stutzmana oświadczyło, że rezolucja została przedstawiona po spotkaniu i po tym, jak Netanjahu wyraził swoje „entuzjastyczne poparcie” dla ustawy”.
„Chronologia wskazuje, że projekt ustawy nie był po prostu inicjatywą Kongresu popieraną przez Izrael, lecz raczej inicjatywą Izraela przekazaną przez Kongres”.
Jaki więc dokładnie jest „plan” Netanjahu?
Zgodnie z ustawą NDAA, paragraf 224 opisuje się następująco:
„Ta sekcja zobowiązałaby Sekretarza Obrony do wyznaczenia urzędnika odpowiedzialnego za koordynację współpracy między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem, w tym dwustronnych badań, rozwoju, testowania, oceny i integracji w dziedzinie technologii obronnych, a także współpracy przemysłowej”.
Szczegóły sekcji 224 przedstawiają się następująco:
(a) POWOŁANIE— Sekretarz Obrony wyznaczy „agenta wykonawczego” w rozumieniu dyrektywy Departamentu Obrony 5101.01 (dotyczącej „agenta wykonawczego DoD”, wydanej 7 lutego 2022 r.) odpowiedzialnego za koordynację współpracy między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem w celu rozszerzenia i przyspieszenia dwustronnej współpracy w zakresie badań, rozwoju, testowania, oceny, integracji i przemysłu technologii obronnych poprzez:
(1)w celu identyfikacji wspólnie opracowanych lub pochodzących z Izraela technologii o korzyściach operacyjnych, które potencjalnie mogłyby zostać zintegrowane z systemami Stanów Zjednoczonych i oficjalnymi programami;(2)w celu zapewnienia, że wspólne inicjatywy badawcze z udziałem agencji rządowych, sektora prywatnego i instytucji akademickich w Stanach Zjednoczonych i Izraelu są prowadzone w sposób chroniący wrażliwe technologie i informacje oraz interesy bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych i Izraela;
(3)ułatwianie transferu technologii z badań i rozwoju do procesów zamówień publicznych i nabywania;
(4)Ustanowić warunki ramowe dla wspólnych przedsięwzięć, umów licencyjnych oraz partnerstw koprodukcyjnych lub produkcyjnych z siedzibą w Stanach Zjednoczonych i przemysłem izraelskim;
(5)Koordynacja z właściwymi agencjami Departamentu Obrony, w tym Dyrekcją Pomocy Technicznej w Działaniach Nieregularnych, Dywizjami Rozwoju Zdolności i Innowacji, Podsekretarzem Obrony ds. Badań i Technologii, Jednostką Innowacji Obronnych, Grupą Roboczą Stanów Zjednoczonych i Izraela ds. Technologii Operacyjnych, Agencją Zaawansowanych Projektów Badawczych w Dziedzinie Obrony, Agencją Obrony Przeciwrakietowej, Dowództwem Kosmicznym Stanów Zjednoczonych, agencjami wojskowymi oraz, w stosownych przypadkach, innymi agencjami Departamentu Obrony, w celu skoordynowania wysiłków i uniknięcia powielania wysiłków; oraz
(6)Promowanie wspólnych ćwiczeń szkoleniowych i mechanizmów wymiany informacji w celu poprawy gotowości do korzystania ze wspólnie opracowanych technologii.
(b) DZIAŁANIA WSPÓŁPRACY.— Uzgodnione działania współpracy zgodnie z podpunktem (a) mogą być wdrażane w następujących obszarach:
(1)Zwalczanie systemów bezzałogowych, w tym platform powietrznych, morskich i naziemnych.(2)Zwalczanie zagrożeń związanych z drążeniem tuneli i zagrożeniami podziemnymi.
(3)Technologie rakietowe i obrony powietrznej.
(4)Sztuczna inteligencja, obliczenia kwantowe, uczenie maszynowe i systemy autonomiczne.
(5)Energia promienista i zaawansowana technologia czujników.
(6)Cyberobrona, wojna elektroniczna i odporność cyfrowa.
(7)Biotechnologia, produkcja biologiczna i obrona medyczna.
(8)Integracja sieci, łączenie danych i logistyka w warunkach operacyjnych.
(9)Współpraca w zakresie bazy przemysłu obronnego, produkcji i koprodukcji.
(10)Inne powstające technologie, zgodnie z wspólnymi ustaleniami Stanów Zjednoczonych i Izraela.
(c)ŚRODKI WSPÓŁPRACUJĄCE Z INNYMI MINISTRAMI I AGENCJAMI FEDERALNYMI.—Minister Obrony, w stosownych przypadkach, koordynuje środki z Ministrem Spraw Zagranicznych, Ministrem Handlu i szefami innych właściwych ministerstw i agencji federalnych w celu zapewnienia zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.
(d) TYMCZASOWY RAPORT O POSTĘPACH— Najpóźniej w ciągu 180 dni od wejścia w życie niniejszej ustawy Sekretarz Obrony przedstawi komisjom obrony Kongresu tymczasowy raport na temat —
(1)Dyrektor Wykonawczy wyznaczony zgodnie z ust. a) oraz wysiłki podejmowane przez tego Dyrektora Wykonawczego w celu kierowania wdrażaniem przez Ministerstwo Obrony środków współpracy zsynchronizowanej opisanych w niniejszym podpunkcie;
(2)stan koordynacji resortowej z partnerami izraelskimi;
(3)Wstępnie zidentyfikowane obszary technologii, na których przyspieszono współpracę, a także technologie zapewniające korzyści operacyjne w zakresie integracji z istniejącymi systemami i programami Stanów Zjednoczonych; oraz
(4)wszelkie wczesne działania przejściowe, prace nad prototypem lub działania integracyjne podjęte w okresie objętym sprawozdaniem.
(e) SPRAWOZDANIE ROCZNE.— Nie później niż w ciągu roku od wejścia w życie niniejszej Ustawy, a następnie corocznie do 2030 r., Sekretarz Obrony przedkłada komisjom obrony Kongresu sprawozdanie z wdrażania środków współpracy opisanych w podpunkcie (a). Każde z tych sprawozdań musi zawierać następujące elementy:
(1)opis prowadzonych działań;
(2)ocena postępów w promowaniu wspólnych interesów bezpieczeństwa narodowego;
(3)ocena współpracy z innymi odpowiednimi programami federalnymi;
(4)opis technologii włączonych do programów zamówień publicznych Stanów Zjednoczonych lub do systemów operacyjnych;
(5)opis partnerstw nawiązanych z przemysłem w Stanach Zjednoczonych i Izraelu; oraz
(6)Zalecenia dotyczące przyszłych możliwości promowania długoterminowej integracji wspólnych zdolności między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem.
(f) FORMA— Wszelkie sprawozdania wymagane na mocy ust. (e) należy składać w formie jawnej i mogą one zawierać załącznik o charakterze niejawnym.
(g) PRZEJRZYSTOŚĆ PUBLICZNA.— Sekretarz Obrony, w najszerszym możliwym zakresie, będzie udostępniał na publicznie dostępnej stronie internetowej Departamentu Obrony regularne, jawne aktualizacje dotyczące zsynchronizowanych działań w ramach współpracy podejmowanych zgodnie z podpunktem (a), w tym opis, w jaki sposób działania te przyczyniają się do przewagi technologicznej i militarnej Stanów Zjednoczonych. Aktualizacje te będą dokonywane w sposób zapewniający, że nie zostaną ujawnione żadne informacje niejawne ani inne informacje, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu operacyjnemu, kontroli eksportu lub wrażliwym technologiom.
KOMENTARZ AUTORA
Kiedy Trump podpisał tę pozorną deklarację o zamiarze zawieszenia wojny w Iranie, powiedzieliśmy już, że jest to ewidentnie nieszczere i że nagłe przedstawienie Izraela jako złoczyńcy to nic więcej niż teatralny występ administracji Trumpa, mający na celu tymczasowe pozbycie się tego problemu – ale że to nie potrwa długo, tym bardziej że znaliśmy treść tej ustawy NDAA i dogłębnie ją przeanalizowaliśmy.
Teraz sprawa wyszła na jaw, ponieważ większość ludzi nadal nie wiedziała, co się dzieje, większość nadal nie ma o tym pojęcia i celowo nie chce się dowiedzieć – ale teraz coraz więcej Amerykanów dowiaduje się o tym po tym, jak Bibi złożył swoje oświadczenia w Fox News.
Zatem atak na Izrael zostanie uznany za atak na Stany Zjednoczone. Oczywiście, można by z łatwością argumentować, że de facto jest to polityka obowiązująca od dziesięcioleci, ale teraz zostałaby ona wyraźnie zapisana w prawie.
To nie jest wniosek: to stuprocentowy dowód na to, że siły zbrojne Stanów Zjednoczonych, wraz z ich mężczyznami i kobietami, synami i córkami oraz zasobami, są rozmieszczane, wyczerpujone i wyczerpywane w celu osiągnięcia wszystkiego, czego pragną niegodziwi przywódcy Izraela.
Co więcej, wykracza to daleko poza zwykłe operacje wojskowe, w ramach których Stany Zjednoczone prowadzą niekończące się wojny na Bliskim Wschodzie w imieniu Izraela, ale dotyka również polityki wewnętrznej. Kiedy Bibi mówi o „informacji wywiadowczej” i tych wspaniałych „technologiach”, od razu przychodzi mi na myśl państwo nadzoru, które zapobiega przestępstwom z wyprzedzeniem, a także wszystko, co służy egzekwowaniu technokratycznego panoptikonu oraz uciszaniu i prześladowaniu dysydentów.
To nieco ułatwia zrozumienie, jak wyglądałoby publiczne egzekwowanie praw Noachidów, ponieważ, moim zdaniem, pełna integracja sił zbrojnych oznacza po prostu głębszą integrację filozofii. Wystarczy sprzymierzyć korporacje Big Tech z Mosadem i CIA (co już się dzieje) oraz dalej rozwijać system oceny zaufania społecznego i tokenomikę.
„[To] z pewnością rodzi pewne pytania o suwerenność, ale będziemy musieli to później rozstrzygnąć” – Naprawdę? Rozwiązać to później? Nie ma „rozwiązać to później”: to całkowita utrata suwerenności jako narodu.
Jak napisałem w moim wstępnym raporcie dotyczącym sekcji 224, Kongres i Senat, po obu stronach sceny politycznej, kłaniają się bezkrytycznie temu, co każą im Bibi i izraelscy urzędnicy. Nie spodziewajcie się żadnego sprzeciwu; a jeśli taki się pojawi, zostanie on na jakiś czas odroczony, a następnie wywołany zostanie nowy kryzys, aby poprawka mogła zostać szybko uchwalona, gdy wszyscy panikują.
Ten kraj [USA] jest skończony. Zostaliśmy całkowicie przejęci. Jesteśmy niczym więcej niż strefą ekonomiczną i machiną wojenną. Konstytucja nadaje się teraz tylko na papier toaletowy.
Iran pokazał, że Stany Zjednoczone i Izrael potrafią niszczyć, nakładać sankcje i grozić, ale nie mogą automatycznie dyktować wyniku politycznego. Autor argumentuje, że to właśnie jest porażka, którą Donald Trump próbuje ukryć. (Zdjęcie: Shutterstock)
PROFESOR JUNAID S. AHMAD twierdzi, że nielegalna wojna Stanów Zjednoczonych z Iranem obnażyła ograniczenia amerykańskiej potęgi, a późniejsze działania dyplomatyczne służą reinterpretacji strategicznych niepowodzeń jako zwycięstw politycznych.
Donald Trump nie negocjuje z Iranem.
On godzi się z upokorzeniem wynikającym z tego, że go nie złamał.
Pod zawieszeniami broni, memorandami, zorganizowanymi dyskusjami panelowymi i biernymi apelami o „stabilizację” kryje się fakt, którego Waszyngton nie może przyznać: Stany Zjednoczone przystąpiły do tej konfrontacji spodziewając się uległości, a teraz stanęły w obliczu własnych ograniczeń.
Chcieli odizolować, rozbroić i podporządkować sobie politycznie Iran. Chcieli zniszczyć jego potencjał odstraszający, zlikwidować jego wpływy regionalne i sprowadzić jego suwerenność do flagi, hymnu i niczego więcej.
Ponieśli porażkę.
Iran wytrzymał presję, utrzymał swoją strategiczną pozycję i zmusił najpotężniejsze imperium na Ziemi do negocjacji z krajem, który rzekomo chciał postawić na kolana.
To nie jest zwycięstwo Ameryki.
To zarządzanie amerykańską porażką.
Prawdziwa dyplomacja zaczyna się, gdy obie strony uznają, że druga strona ma interesy, prawa, granice i władzę. Wersja Trumpa zaczyna się od teologii imperialnej: Waszyngton ma interesy; Izrael ma prawa; wszyscy inni mają obowiązki.
Amerykański przymus nazywa się odstraszaniem. Izraelska agresja nazywa się samoobroną. Irański opór nazywa się eskalacją.
Suwerenność jest święta, gdy domaga się jej amerykański klient, i nie do zniesienia, gdy domaga się jej amerykański wróg.
To właśnie to oszustwo jest teraz sprzedawane w Zatoce Perskiej jako pokój: zawieszenie broni przedstawiane jako kapitulacja, tymczasowe porozumienie sprzedawane jako poddanie się i wznowiona kampania nacisków przedstawiana jako deeskalację.
Trump nie wygrał konfrontacji. Nie osiągnął obiecanego rezultatu. Iran nie został zbombardowany i zmuszony do poddania się. Jego rząd nie upadł. Jego pozycja strategiczna nie została zniszczona. Jego wrogowie po raz kolejny odkryli, że zniszczenie nie oznacza kontroli, a przewaga militarna nie jest równoznaczna z dominacją polityczną.
Dla imperium uzależnionego od rozkazywania niemożność wymuszenia kapitulacji jest porażką.
Reakcją Trumpa nie jest zatem honorowanie porozumienia, lecz jego podważanie. Akceptacja dokumentu. Zmienienie jego znaczenia. Naruszenie jego logiki. Wysunięcie nowych żądań. A następnie oskarżenie Iranu o sabotowanie pokoju.
To dyplomacja z taranem. Cieśnina Ormuz to miejsce, w którym ten rewizjonizm staje się geografią. Próba zmiany trasy szlaków żeglugowych przez wody Omanu nie jest neutralną korektą administracyjną. To próba pozbawienia Iranu siły nacisku, która w pierwszej kolejności zmusiła Waszyngton do negocjacji.
„Wolność nawigacji” to tylko pozory.
Prawdziwe żądanie jest takie, aby Iran tolerował wrogi porządek wojskowy u swojego granic, porzucił swój najważniejszy strategiczny punkt nacisku i zaakceptował, że jego suwerenność istnieje tylko wtedy, gdy jest politycznie bezużyteczna.
Iran może posiadać prawa, pod warunkiem, że nigdy ich nie wykorzysta.
Może zachować wpływy, pod warunkiem, że Waszyngton zdecyduje, kiedy można je wykorzystać.
Może pozostać suwerenny, pod warunkiem, że będzie zachowywał się jak podwładny.
To nie jest pokój. To przymus, tłumaczony na język dyplomacji.
Metoda jest dobrze znana: prowokować, kontratakować, moralizować, eskalować. Ekonomicznie dusić przeciwnika. Zagrozić mu militarnie. Wyczerpać go politycznie. Następnie przedstawić ustępstwa wymuszone pod przymusem jako triumf umiarkowania.
Waszyngton nazywa to „kontrolowaną eskalacją”.
Sformułowanie jest wulgarne.
Nie ma nic kontrolowanego w doprowadzeniu całego regionu do katastrofy, a potem gratulowaniu sobie opanowania tempa.
A strategia nie kończy się na Ormuzie.
W Libanie amerykańsko-izraelski projekt polega na przekształceniu izraelskiej doktryny bezpieczeństwa w libańskie przeznaczenie narodowe: odizolowaniu Iranu, ograniczeniu Hezbollahu i nazwaniu powstałego w ten sposób podporządkowania „suwerennością”.
W Syrii fragmentacja pozostaje użyteczna, ponieważ suwerenne, spójne terytorialnie państwo utrudniałoby nieustanne tworzenie punktów nacisku. Zraniony kraj łatwiej jest penetrować, dzielić i karać.
Region ten nigdy nie będzie mógł się zagoić, ponieważ jego rany nadal są dochodowe.
Różne kraje. Różne instrumenty. Ten sam imperialny cel: odwrócenie politycznej rzeczywistości stworzonej przez wojnę i przywrócenie pozorów amerykańsko-izraelskiej hegemonii po tym, jak jej materialne granice zostały ujawnione.
Rola Izraela nie jest drugorzędna. Jest centralna, nieustępliwa i toksyczna. Jego machina polityczna w Waszyngtonie traktuje każdą trwałą władzę Iranu jako niedopuszczalne naruszenie regionalnej hierarchii. Nie dąży do bezpieczeństwa w sensie wzajemnym. Dąży do trwałej przewagi: powstrzymywania Iranu, narażania Libanu na niebezpieczeństwo, rozbijania Syrii i nieustannej militaryzacji Zatoki Perskiej.
Wstrzemięźliwość może czasami służyć interesom Ameryki.
Ciągła konfrontacja służy izraelskiemu projektowi.
Trump jest idealnym sprzedawcą tego układu, ponieważ jego największym talentem politycznym nie jest zwycięstwo, lecz teatralna przemiana porażek w triumfy.
Potrzebuje kamery, hasła i posłusznej prasy. Jeśli pole bitwy nie doprowadzi do kapitulacji, konferencja prasowa musi ją sfingować.
Dokument został podpisany.
Trump ogłasza zwycięstwo.
Media powtarzają ten wyrok.
Przymus trwa.
Występ staje się polityką.
Ale Iranowi udało się już osiągnąć to, czemu Waszyngton tak bardzo chciał zapobiec: przetrwał, utrzymał siłę odstraszania i zmusił imperium do stawienia czoła granicom swojej potęgi.
To jest zwycięstwo strategiczne.
Nie dlatego, że Iran nie poniósł żadnej szkody. Nie dlatego, że konfrontacja była bezkosztowa. Ale dlatego, że cel Ameryki Środkowej – podporządkowanie – został udaremniony.
Iran nie tylko odparł atak. Ujawnił przepaść między imperialnym spektaklem a imperialną zdolnością.
Pokazał, że Stany Zjednoczone i Izrael mogą siać spustoszenie, nakładać sankcje i grozić, ale nie mogą automatycznie dyktować wyniku politycznego.
To jest właśnie ta porażka, którą Trump próbuje ukryć.
Teheran musi zatem traktować każde porozumienie nie jako prezent od Waszyngtonu, ale jako pole bitwy, którego warunki pozostają sporne. Porozumienie, które wiąże tylko Iran, podczas gdy Stany Zjednoczone zachowują swobodę jego reinterpretacji, wywierania nacisku i karania, nie jest dyplomacją.
To ultimatum pod przykrywką dyplomacji.
Powściągliwość bez wzajemności nie jest mądrością.
To jest pozwolenie.
Zezwolenie na zmianę warunków.
Możliwość eskalacji bez ponoszenia kosztów.
Zezwolenie na żądanie kapitulacji po złożeniu obietnicy pokoju.
Centralnym pytaniem nie jest to, czy Trump może zorganizować kolejną ceremonię. Pytanie brzmi, czy Stany Zjednoczone mogą zerwać każde porozumienie, które nie wymusza posłuszeństwa.
Pokoju nie da się zbudować na wymuszonej uległości i narzuconej stabilności. Zwycięstwa nie da się wykreować na podium, gdy równowaga sił wskazuje na coś innego.
Trump chce, aby Iran pozbył się narzędzia, które udaremniło jego strategię, i aby mógł ogłosić zwycięstwo.
Zadaniem Iranu jest pozbawienie go tej fikcji.
Aby zachować swoje prawa, skonsolidować swoje sukcesy i dać jasno do zrozumienia, że deklaracja utworzenia imperium nie jest rzeczywistością.
To po prostu imperium wydające rozkazy historii – i odkrywające po raz kolejny, że historia jej nie słucha.
*
Profesor Junaid S. Ahmad wykłada prawo, religię i politykę globalną oraz jest dyrektorem Centrum Studiów nad Islamem i Dekolonizacją (CSID – https://csidpk.org) w Islamabadzie w Pakistanie. Jest członkiem Międzynarodowego Ruchu na rzecz Sprawiedliwego Świata (JUST – https://just-international.org/), Ruchu na rzecz Wyzwolenia od Nakby (MLN – https://nakbaliberation.com/) oraz organizacji Saving Humanity and Planet Earth (SHAPE – https://www.theshapeproject.com/).
NCZAS.INFO | Polscy politycy na jednej z „wycieczek” do Izraela. Fotografią pochwalił się ELNET CEE. / Fot. FB/ELNETCEE
Warszawskie biuro ELNET CEE działa po cichu, ale z potężnym rozmachem. Ta organizacja, będąca w istocie profesjonalną machiną izraelskiego wpływu w Europie Środkowo-Wschodniej, dobitnie udowadnia, że wojna polsko-polska to często jedynie teatr dla naiwnych wyborców. Kiedy w grę wchodzą interesy Tel Awiwu, prominentni politycy od prawa do lewa chętnie zapominają o partyjnych animozjach, maszerując w jednym szeregu po izraelskiej orbicie.
Jak ustaliła krytykapolityczna.pl, od ponad dekady (początkowo jako ELNET-Poland, a od 2020 roku jako zarejestrowana w KRS fundacja) podmiot ten systematycznie buduje nad Wisłą gęstą sieć nieformalnych powiązań.
Cel jest jasny – urabianie decydentów, promowanie interesów obcego państwa i ocieplanie wizerunku Izraela. Metody? Zaprzyjaźnić się z elitami i przeniknąć do struktur bezpieczeństwa państwa.
Kogo znajdziemy na liście gości ELNET-u? Niemal całą pookrągłostołową „klasę” polityczną.
Na delegacje do Izraela, sponsorowane wyjazdy studyjne czy konferencje ochoczo stawiali się przedstawiciele Koalicji Obywatelskiej – m.in. Michał Szczerba, Tomasz Grodzki, Klaudia Jachira czy Beata Małecka-Libera.
Z usług i zaproszeń korzystali także reprezentanci Prawa i Sprawiedliwości: Jarosław Sellin, Waldemar Kraska, Tomasz Latos czy były minister rolnictwa Jan Krzysztof Ardanowski. Lewica wysłała do Tel Awiwu Annę Marię Żukowską i Wojciecha Koniecznego, a Trzecią Drogę reprezentował wicemarszałek Senatu, Michał Kamiński.
Polscy politycy na „wycieczce” w Izraelu w marcu 2025 r. / Fot. ELNET CEEWyżerka dla polityków przygotowana przez izraelską firmę lobbującą w Polsce. / Fot. ELNET CEE
Wniosek nasuwa się sam. Gdy w grę wchodzą wpływy izraelskie, rzekome podziały, tak chętnie zarysowywane nad Wisłą, przestają istnieć.
Organizacja nie ogranicza się jednak do fundowania wycieczek i wizyt w Knesecie. ELNET skutecznie infiltrował strategiczne dla państwa polskiego obszary. Lobbował za obecnością izraelskich panelistów podczas Warsaw Security Forum, szkolił personel polskich szpitali, a szczytowym osiągnięciem na tym polu była organizacja konferencji NexTech Warsaw w maju 2026 roku.
Pod szyldem nowoczesnych technologii obronnych promowano tam izraelski przemysł zbrojeniowy, a samo wydarzenie ściągnęło oficerów armii i decydentów MSZ. Nie obyło się bez masowych protestów. Kontrowersje budziła obecność izraelskich wojskowych rozwijających technologie dronowe, oskarżanych o współudział w działaniach militarnych mających charakter ludobójstwa w Strefie Gazy.
Bardzo ciekawe są też kwestie finansowania i jawności. Fundacja obracająca sporymi środkami i goszcząca najważniejsze głowy w państwie, przez lata ignorowała polskie przepisy. Wg ustaleń portalu krytykapolityczna.pl, ELNET nie złożył sprawozdań ze swojej działalności za lata 2022–2024. Uzupełniono je w popłochu dopiero 29 czerwca 2026 roku, gdy w mediach zaczęto zadawać niewygodne pytania. Równocześnie strona internetowa organizacji w Polsce „zniknęła” pod pretekstem przebudowy.
Co na to polskie państwo? Ministerstwo Spraw Zagranicznych tradycyjnie umywa ręce. Co więcej, w 2022 roku ten sam resort radośnie przelał fundacji ponad 100 tysięcy złotych z kieszeni polskiego podatnika na eksperckie opracowanie unijnej strategii zwalczania tzw. antysemityzmu. Szczegółów umowy jednak nie ujawniono.
Działalność ELNET CEE na naszej ziemi to podręcznikowy wręcz przykład cichego budowania zagranicznej strefy wpływów wewnątrz rzekomo suwerennego państwa.
Tolerowanie przez organy państwowe siatki, która zakulisowo urabia parlamentarzystów i nie przestrzega podstawowych zasad przejrzystości, zakrawa na skandal. Polscy politycy powinni wreszcie wytłumaczyć wyborcom, dlaczego tak chętnie jeżdżą po instrukcje do Tel Awiwu. Pytani jednak o swoich zagranicznych mocodawców albo wymownie milczą, albo wszystkiego się wypierają.
Jak podaje izraelska gazeta, w najbliższych tygodniach ocaleni Palestyńczycy zostaną przeniesieni do ogrodzonych „humanitarnych stref bezpieczeństwa” w Strefie Gazy w ramach planu realizowanego przez „Radę Pokoju” przy prezydencie USA Donaldzie Trumpie .
Umożliwiłoby to Siłom Obronnym Izraela (IDF) zajęcie dalszych części Strefy Gazy i „pogłębienie kontroli nad obszarami za żółtą linią” – poinformował we wtorek Israel Hayom .
Plan spotkał się z ostrą krytyką w mediach społecznościowych. Historyk Assal Rad napisał na X:
„Budują obozy koncentracyjne”.
W ramach projektu pilotażowego nieuzbrojeni cywile mają zostać przewiezieni do strefy początkowej w Tel al-Sultan w pobliżu Rafah – obszaru systematycznie niszczonego przez izraelskie wojsko.
Palestyńczycy w obozach mają znajdować się pod kontrolą wojsk międzynarodowych – tzw. Międzynarodowych Sił Stabilizacyjnych (ISF) Rady Pokoju . Dostawa żywności i pomocy humanitarnej ma być powiązana z tą kontrolą.
Według Israela Hayoma , przedstawiciele Rady Pokoju obiecali , że na tych terenach nie zostanie dostarczony żaden beton na potrzeby odbudowy Strefy Gazy.
Baza dla wojsk zagranicznych została już utworzona. Ponadto Rada Pokoju rozpoczęła już wybór lokalizacji dużych magazynów logistycznych, które posłużą do organizacji zaopatrzenia i zarządzania obozami.
Israel Hayom określił ten plan mianem „ruchu okrążającego” : Podczas gdy izraelska armia stopniowo przejmuje kontrolę nad kolejnymi obszarami znajdującymi się pod kontrolą Hamasu, Rada Pokoju ma jednocześnie oddzielić ludność cywilną od Hamasu.
Plan ten jest zgodny z wcześniej ujawnionymi dokumentami, które opisują „monitorowane, zabezpieczone punktami kontrolnymi, zaplanowane miasto”. Według Drop Site News , zmusiłoby to Palestyńczyków do wejścia w system przypominający „izraelski panoptikon ” .
Izraelskie operacje wojskowe w Strefie Gazy są kontynuowane pomimo zawieszenia broni, które weszło w życie w październiku 2025 roku. Według artykułu, Izrael naruszył zawieszenie broni tysiące razy, zabijając ponad 1000 Palestyńczyków, w tym dzieci.
USA potrzebują drugiej deklaracji Niepodległości, tym razem od Izraela.
Nie ma ważniejszego wysiłku w kierunku odzyskania suwerenności i obrony integralności terytorialnej Republiki amerykańskiej niż rząd federalny USA całkowicie rozwiązujący wszelkie relacje, oficjalne i inne, z Syjonistycznym Państwem Izrael.
To, że Izrael przekształcił się w niezwykle niebezpiecznego śmiertelnego wroga Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie jest już przedmiotem żadnej debaty po tym, co następuje:
The Israeli Attack on the USS Liberty The USS Liberty: A Failed Israeli False Flag Attack Against the United States Israel assassinated JFK, RFK & MLK Hard Proof Israel Killed The Kennedy Brothers Israel’s traitorous CIA point man for both Kennedy assassinations 9/11: All Roads Lead To Israel INDISPUTABLE EVIDENCE CONFIRMS: 9/11 was both an “Inside Job” and “Mossad Job” The Zionist State Of Israel Assassinated Charlie Kirk
Izraelski atak na USS Liberty: nieudany izraelski atak fałszywej flagi na Stany Zjednoczone
Izrael zamordował JFK, RFK i MLK
Izrael zabił Braci Kennedy
Zdradziecki Izrael CIA wskazuje człowieka za oba zabójstwa Kennedy’ego
9/11: Wszystkie Drogi Prowadzą Do Izraela
Bezsporne dowody potwierdzają: 9/11 był zarówno „pracą wewnętrzną”, jak i „pracą Mossadu”
Syjonistyczne Państwo Izrael zamordowało Charlie Kirka
Zarówno zabójstwo Charlie Kirka przez Izrael, jak i niezmiernie bezczelne i lekkomyślne podżeganie do wojny z Iranem w 2026 roku, są być może słomkami, które złamały grzbiet wielbłąda, w tym, co dotyczy złośliwej syjonistycznej perfidii i złej woli wobec narodu amerykańskiego.
Chazarscy Barbarzyńcy Zdejmują Maski
Naprawdę, syjonistyczni władcy Trumpa w Tel Awiwie zostali ujawnieni jak nigdy dotąd, ponieważ wielkie przebudzenie ma miejsce w całej amerykańskiej polityce. Gdy masa krytyczna obywateli USA zrozumie, że Izrael jest ich najbardziej zdradliwym wrogiem, wszystko zmieni się z dnia na dzień. Mam nadzieję, że punkt zwrotny nastąpi w tym najbardziej doniosłym półwieczu Stanów Zjednoczonych.
W świetle następującej niepodważalnej rzeczywistości, dlaczego Stany Zjednoczone miałyby chcieć mieć jakikolwiek związek z Syjonistycznym Państwem Izrael?!
USA potrzebują drugiej deklaracji Niepodległości, tym razem od Izraela.
CMV
Widzę wiele podobieństw między obecnymi stosunkami USA / Izrael a przedrewolucyjnymi stosunkami między koloniami amerykańskimi a Wielką Brytanią. Wiele skarg przedstawionych w Deklaracji Niepodległości odbija się echem dzisiaj.
Chcę jasno powiedzieć, że mówię o izraelskim rządzie, proizraelskich organizacjach politycznych i zwolennikach polityki rządu izraelskiego. Nie mówię o żydach jako całości, którzy są zróżnicowaną grupą o szerokim spektrum poglądów na Izrael i jego rząd.
Jedna z najbardziej znanych pretensji kolonialnych dotyczyła podatków i reprezentacji politycznej. Dziś Stany Zjednoczone wysyłają miliardy dolarów podatników do Izraela pomimo sondaży, które często wykazują znaczny sprzeciw opinii publicznej. Obrońcy związku mogą argumentować, że Amerykanie wybierają przedstawicieli, którzy podejmują te decyzje. Nieważny z natury niereprezentatywny charakter amerykańskiego rządu, proizraelskie organizacje lobbingowe wydają znaczne sumy pieniędzy, próbując wpłynąć na wybory i politykę publiczną. Ponadto uchwalono wiele ustaw mających na celu uciszenie krytyki Izraela. I widzimy, jak nasi demokratycznie wybrani przywódcy z obu partii często ulegają wpływowi Netanjahu przy stole negocjacyjnym.
Można powiedzieć, że znaczna część tego wpływu nie pochodzi od samego rządu izraelskiego, ale od obywateli amerykańskich, którzy wspierają Izrael i korzystają ze swoich praw politycznych. Jednak z mojej perspektywy osoby te są analogiczne do lojalistów kolonialnych, którzy popierali dalsze dostosowywanie się do brytyjskich interesów. Fakt, że wpływy wywierane są przez podmioty krajowe, a nie wyłącznie z zagranicy, niekoniecznie unieważnia porównanie.
Innym argumentem jest to, że Stany Zjednoczone i Izrael są partnerami o zgodnych interesach, a zatem Stany Zjednoczone nie są pod wpływem wbrew ich woli. Myślę, że może to dokładnie opisać niektórych członków elity politycznej i gospodarczej. Jednak, jestem mniej przekonany, że przeciętny Amerykanin korzysta z relacji w tym samym stopniu. Na przykład konflikty zbrojne na Bliskim Wschodzie (w tym wojna w Iranie), postrzegane przez wielu Amerykanów jako związane z izraelskimi interesami bezpieczeństwa, mogą nakładać na Stany Zjednoczone koszty w postaci wydatków wojskowych, zwiększonego ryzyka bezpieczeństwa, wyższych cen gazu i utraty życia żołnierzy amerykańskich.
Mój pogląd zależy od założenia, że Izrael wywiera znaczący wpływ na amerykańską politykę i kształtowanie polityki. Jeśli to prawda, to uważam, że związek zaczyna przypominać historyczne przypadki, w których ludność uważała, że ważne decyzje są kształtowane przez obce interesy, które nie są w pełni zgodne z ich własnymi. Zdaję sobie sprawę, że analogia jest niedoskonała, ponieważ żadne dwa ruchy niepodległościowe nie są identyczne. Twierdzę, że Izrael wykazuje duży negatywny wpływ na naród amerykański, a zerwanie stosunków wymagałoby od ludzi odebrania izraelskiej władzy w sposób odzwierciedlający historyczne ruchy niepodległościowe.
Aby zmienić mój pogląd, należałoby mnie przekonać do jednego z poniższych:
Że stopień Izraelskiego wpływu na amerykańską politykę spada znacznie poniżej tego, co byłoby wymagane, aby porównania z poprzednimi ruchami niepodległościowymi były znaczące, potencjalnie włączając w to rewolucję amerykańską.
Że stosunki między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem zapewniają znaczne korzyści zwykłym Amerykanom, które przeważają nad obawami, które podniosłem.
To zerwanie stosunków z Izraelem można zrobić w sposób, który nie odzwierciedla historycznego ruchu niepodległościowego.
Oczekuje się, że będziemy pamiętać o 7 października, ale nigdy nie zadajemy pytań na ten temat
Zapytaj, dlaczego na Bliskim Wschodzie w ciągu ostatnich trzech lat było tak wiele przemocy, a usłyszysz, że to przez 7 października. Zapytaj, dlaczego doszło do 7 października, a zostaniesz nazwany antysemitą. Zapytaj, co konkretnie wydarzyło się tego dnia, a zostaniesz nazwany teoretykiem spiskowym.
Prasa izraelska donosi, że dokumenty policyjne dotyczące bezpieczeństwa festiwalu muzycznego Nova, który odbędzie się 7 października 2023 roku, zostały w tajemniczy sposób usunięte na początku stycznia 2024 roku. „The Jerusalem Post” donosi, że „nie wiadomo, kto je usunął i czy ich kopie nadal istnieją”.
Nowy artykuł izraelskiego portalu YNet donosi, że Siły Obronne Izraela planowały zabić izraelskiego żołnierza schwytanego przez Hamas w 2006 roku, a w jednym z dokumentów stwierdzono, że „Dyrektywa Hannibala obowiązuje”.Dyrektywa Hannibala to izraelski protokół wojskowy, który gwarantuje podjęcie radykalnych środków w celu zapobieżenia schwytaniu Izraelczyków przez palestyńskie grupy oporu, nawet jeśli oznacza to ich zabicie.
Izraelski Kanał 12 pokazał nagranie, na którym izraelscy oficerowie domagają się wdrożenia Dyrektywy Hannibala 7 października, aby zapobiec wzięciu zakładników przez Hamas. Jeden z wysokich rangą oficerów powiedział: „(Zaatakujcie) Gazę. Rozwalcie ją na kawałki. Razem z żołnierzami, którzy zostali porwani”.
[filmiki- w oryginale md]
Wielu izraelskich żołnierzy i cywilów oficjalnie potwierdziło , że siły izraelskie strzelały do swoich obywateli 7 października.
Ile z 1195 osób zabitych w operacji „Powódź Al-Aksa” zostało faktycznie zabitych przez siły izraelskie? Nie wiemy i nie wolno nam tego wiedzieć. Asa Winstanley z Electronic Intifada twierdzi , że liczba ta sięga setek.
Czy Izrael celowo pozostawił swój naród bez obrony przed zbliżającym się atakiem Hamasu, aby realizować swoje plany? Nie wiemy i nie wolno nam wiedzieć, ale istnieje mnóstwo dowodów wskazujących na to , że tak właśnie było .
Zapytaj, dlaczego w ciągu ostatnich trzech lat na Bliskim Wschodzie doszło do tak wielu aktów przemocy, a usłyszysz, że przyczyną były wydarzenia z 7 października.
Zapytaj, dlaczego wydarzyło się 7 października, a nazwiesz się antysemitą.
Zapytaj, co konkretnie wydarzyło się tego dnia, a zostaniesz nazwany zwolennikiem teorii spiskowych.
To prawdziwe szaleństwo, jak często obrońcy Izraela i zachodniego imperium powołują się na 7 października jako na iskrę, która zapoczątkowała wszystkie te wojny o dalekosiężnych konsekwencjach, ale tabu jest mówić o tym, co dokładnie wydarzyło się tamtego dnia, a także tabu jest mówić o tym, w jaki sposób nadużycia Izraela sprowokowały atak .
Oficjalne stanowisko głównego nurtu z 7 października głosi, że Hamas zabił 1195 Izraelczyków bez żadnego powodu, tylko dlatego, że są źli i chcieli zabić Żydów, a każdy, kto sugeruje, że mogło to być spowodowane rzeczywistymi, materialnymi pobudkami, jest antysemickim potworem. Za każdym razem, gdy ktoś wygłasza oficjalne stanowisko głównego nurtu z 7 października, mam ochotę wydawać z siebie dziecięce okrzyki „goo goo ga ga”, aż się zamkną i pójdą, bo tacy ludzie nie myślą jak dorośli.
Każdy, kto śledził zachowanie Izraela od 7 października, rozumie teraz, dlaczego palestyńscy bojownicy ruchu oporu w ogóle przeprowadzili atak 7 października. Oczekuje się od nas, że będziemy unikać rażących luk fabularnych w oficjalnej narracji i nigdy nie będziemy sugerować, że straszliwe nadużycia Izraela wobec Palestyńczyków mogły odegrać jakąś rolę w doprowadzeniu do ataku. Jednak po oglądaniu transmitowanego na żywo ludobójstwa miesiąc po miesiącu, wszyscy wiemy, że 7 października Izrael po prostu zbierał to, co zasiał.
I wiemy, że nie ma zła, którego te dziwolągi nie byłyby zdolne dokonać.
Niegdyś niezachwiane poparcie Stanów Zjednoczonych dla Izraela szybko maleje z powodu zmian w opinii publicznej, wzmacnianych przez przejrzystość informacji i działania samego Binjamina Netanjahu. Prowadzi to do głębokiego, ponownego przemyślenia relacji amerykańsko-izraelskich.
Od politycznego tabu do otwartego odrzucenia
Do niedawna kwestionowanie bezwarunkowego poparcia Waszyngtonu dla Izraela było równoznaczne z podpisaniem własnego politycznego wyroku śmierci. Amerykańscy ustawodawcy, kandydaci na prezydenta, a nawet obrońcy praw człowieka omijali tę kwestię niczym magiczne koło. Dziś to koło zostało przerwane.
Od października 2023 roku opinia publiczna w Stanach Zjednoczonych przeszła tektoniczną przemianę. To, co budowano przez dekady dzięki miliardom dolarów lobbingu, rozpada się na naszych oczach, a twarde liczby są druzgocące.
Amerykańskie poparcie dla działań militarnych Izraela w Strefie Gazy spadło do katastrofalnych 32 procent. Ale to tylko wierzchołek góry lodowej. Wśród Amerykanów poniżej 35. roku życia ten wskaźnik wynosi marnie brzmiące 9 procent. Rada ds. Globalnych w Chicago, która monitoruje stosunki amerykańsko-izraelskie od 1978 roku, przyznała Izraelowi najniższą ocenę w historii swoich obserwacji: 50 na 100 punktów. Jest to najgorszy wynik od prawie pół wieku. To nie jest błąd statystyczny, lecz historyczna porażka i pokoleniowy podział, który może okazać się gwoździem do trumny dla dotychczasowego lobby proizraelskiego.
Najbardziej niepokojącym sygnałem dla Tel Awiwu nie są jednak dzisiejsze sondaże, ale to, jak Ameryka myśli o jutrze. Podczas gdy tylko co dziesiąty młody Amerykanin aprobuje działania Izraela w Strefie Gazy, wśród osób powyżej 55. roku życia odsetek ten wzrasta do połowy. Ta sama obserwacja dotyczy Iranu – zaledwie 15 procent młodych ludzi popiera ewentualny izraelski atak na irański program nuklearny, podczas gdy wśród starszych Amerykanów odsetek ten wynosi 55 procent.
Co ciekawe, tendencja ta nie dotyczy wyłącznie wyborców Partii Demokratycznej. Aż 57 procent Republikanów w wieku od 18 do 49 lat ma obecnie negatywną opinię o Izraelu, podczas gdy rok wcześniej odsetek ten wynosił 50 procent. Trend wyraźnie przyspiesza. Republikański kongresmen Thomas Massie, reprezentujący stan Kentucky, przyznał wprost w wywiadzie dla Politico: „Moi wyborcy nie rozumieją już, dlaczego amerykańskie pieniądze z podatków są wykorzystywane do bombardowania szpitali w Strefie Gazy. Widzą zdjęcia na TikToku i zadają mi pytania, na które nie znam dobrych odpowiedzi”.
Przepaść między oficjalną retoryką a rzeczywistością
Dlaczego mechanizm, który sprawnie funkcjonował przez dekady, zaczął się chwiać w ciągu zaledwie kilku miesięcy? Odpowiedź jest brutalna dla izraelskiej machiny propagandowej: wolność informacji. Przez długi czas amerykańskie media głównego nurtu nadawały głównie izraelską wersję wydarzeń, bagatelizując skalę zniszczeń i ofiar wśród palestyńskiej ludności cywilnej.
Jednak media społecznościowe przedstawiły zupełnie inną historię. Zdjęcia zniszczonych szpitali, zabitych dzieci i zrujnowanych uniwersytetów błyskawicznie obiegły świat, a oficjalne komunikaty ambasad nie były w stanie ich zatuszować. Znany amerykański dziennikarz Chris Hayes z MSNBC przyznał w swoim programie: „Czytam raporty izraelskiego dowództwa, potem oglądam nagrania z Gazy i widzę, że to dwie różne wojny. Zaufanie słabnie, gdy przepaść staje się zbyt oczywista”.
Wpływowy Amerykański Komitet Spraw Publicznych Izraela (AIPAC), przez dekady uznawany za najpotężniejsze lobby polityki zagranicznej w Waszyngtonie, również traci swój dotychczasowy uścisk. Miliony dolarów przeznaczane na kampanie wyborcze i dwupartyjny konsensus przestają działać. Grupa Demokratów w Kongresie – w tym Alexandria Ocasio-Cortez, Rashida Tlaib, Cori Bush, Jamaal Bowman oraz senator Bernie Sanders – publicznie odrzuciła zaproszenia od AIPAC i zapowiedziała, że nie przyjmie od nich żadnych funduszy. Co najważniejsze, dołączają do nich nie tylko progresywni politycy. Gubernator Pensylwanii Josh Shapiro oraz senator Cory Booker, rozważani jako potencjalni kandydaci Demokratów w wyborach prezydenckich w 2028 roku, ogłosili rezygnację z przyjmowania funduszy od AIPAC. Podobną deklarację złożył gubernator Kalifornii Gavin Newsom. jeszcze rok temu taki krok byłby nie do pomyślenia.
Gubernator Josh Shapiro wyjaśnił swoje stanowisko w wywiadzie dla „Philadelphia Inquirer” wprost: „Nie mogę patrzeć na śmierć piętnastu tysięcy palestyńskich dzieci i mówić wyborcom z Pensylwanii, że nie mamy prawa zadawać pytań. To nie jest antysemityzm. To humanizm”.
Egzotyczny sojusz lewicy i prawicy
We współczesnej polityce amerykańskiej dochodzi obecnie do zjawiska bezprecedensowego. Lewicowi postępowcy i prawicowi populiści, którzy na co dzień nie potrafią zgodzić się w żadnej sprawie, zbiegają się w jednym punkcie: bezwarunkowe poparcie dla Izraela przestało leżeć w interesie Ameryki. Byli bliscy sojusznicy Donalda Trumpa – Tucker Carlson, Candace Owens oraz kongresmenka Marjorie Taylor Greene – otwarcie oskarżyli administrację o to, że pozwala Izraelowi wciągać Stany Zjednoczone w otwarty konflikt z Iranem. Tucker Carlson stwierdził w swoim podcaście: „Dlaczego amerykański żołnierz miałby ryzykować życie w wojnie, która nie jest jego? Izrael jest suwerennym państwem, niech radzi sobie sam. Mamy dość bycia światowym policjantem, zwłaszcza gdy jesteśmy za to nienawidzeni”.
Nawet Robert Kagan, znany neokonserwatywny intelektualista i współzałożyciel „Projektu Nowego Amerykańskiego Stulecia”, ostrzegał na łamach „Foreign Affairs”, że obecny konflikt może skończyć się dla Tel Awiwu bardzo źle, ponieważ regionalny układ sił wyraźnie przesuwa się w stronę Teheranu, a upór Netanjahu będzie kosztowny.
Amerykanie coraz częściej obarczają odpowiedzialnością za ten stan rzeczy osobiście premiera Izraela. Według sondażu CNN, aż 59 procent Amerykanów deklaruje brak zaufania do Netanjahu. Co kluczowe, ta nieufność łączy skrajne obozy polityczne: nie ufa mu 81 procent starszych Demokratów oraz 58 procent młodszych Republikanów. Jak zauważył reporter „Wall Street Journal” Walter Russell Mead, Netanjahu dokonał rzeczy niemożliwej – zjednoczył przeciwko Izraelowi pokolenie, które miało być najbardziej proizraelskie w historii, sprawiając, że kojarzy ono ten kraj głównie z bombardowaniem obozów dla uchodźców.
Jaka przyszłość czeka ten sojusz?
Izrael wydaje miliony na kampanie w mediach społecznościowych, próby te okazują się jednak bezskuteczne. Zmiana ma bowiem charakter strukturalny, a nie retoryczny. Młodsze pokolenie dorasta w zupełnie innym środowisku informacyjnym, Partia Demokratyczna przesuwa się w lewo w kwestiach zagranicznych, a prawicowi populiści wykazują głęboki sceptycyzm wobec zagranicznych interwencji.
Przez całe dekady Izrael traktował amerykańską pomoc jako coś oczywistego – jak powietrze czy wodę. Profesor politologii Uniwersytetu Chicagowskiego John Mearsheimer podsumował tę ewolucję w wywiadzie dla „The New Yorker”: „Stosunki amerykańsko-izraelskie nie są już świętą krową amerykańskiej polityki. Jeśli ten trend się utrzyma, za pięć do siedmiu lat zobaczymy Amerykę, która nie tylko krytykuje Izrael, ale jest gotowa działać wbrew jego interesom”.
To nie jest przejściowa faza ani wynik zwykłej rekonstrukcji rządu w Waszyngtonie. Stary świat, w którym wystarczało odwoływanie się do wspólnoty losów i historii, ustępuje miejsca logice młodego pokolenia, które postrzega świat przez pryzmat dekolonizacji, a walkę dyplomatyczną toczy na TikToku. Zasób bezwarunkowego zaufania się wyczerpał. Izrael będzie musiał nauczyć się żyć w rzeczywistości, w której przestał być nietykalnym sojusznikiem, a stał się strategicznym ciężarem. Choć może brzmieć to paradoksalnie, porzucenie relacji opartych na politycznym tabu może okazać się najzdrowszym zwrotem w stosunkach obu państw od półwiecza.
Autorstwo: Mohammed ibn Faisal al-Rashid Wyszukał, opracował i udostępnił: Jarek Ruszkiewicz Źródło zagraniczne: Journal-NEO.su
Izraelczycy najechali Liban, a potem płakali, gdy ich żołnierze zginęli
Biorąc pod uwagę wszystkie te melodramatyczne rozdzierania szat i płacze o ofiarach, można by założyć, że czterej Izraelczycy zostali zabici we własnych łóżkach w Tel Awiwie, a nie podróżowali czołgami przez obcy kraj, który najechali.
W ruchu, który nie zaskoczył absolutnie nikogo, Izrael po raz kolejny zbombardował Liban, podczas gdy Netanjahu nadal upierał się, że Siły Obronne Izraela (IDF) będą kontynuować rozległą okupację terytorium Libanu. Działania Izraela doprowadziły do odwołania przez Teheran zaplanowanych rozmów pokojowych z Waszyngtonem, ale teraz pojawiają się doniesienia , że Izrael i Hezbollah zgodziły się na kolejne zawieszenie broni.
Izrael praktycznie nigdy nie przestrzega porozumień o zawieszeniu broni w Libanie, ale zobaczymy, co się stanie.
Jednym z głównych czynników tego nowego rozwoju sytuacji mogła być groźba Iranu, że zbombarduje Izrael bez ostrzeżenia, jeśli Trump nie wywrze presji na Netanjahu, aby zakończył wojnę w Libanie. Dowiedzieliśmy się o tym z niedawnego raportu Drop Site News .
Prezydent Trump i wiceprezydent J.D. Vance tworzą viralowe treści z ostrymi słowami o potrzebie Izraela zawarcia pokoju i zaprzestania zabijania ludzi w Libanie, ale w tym przypadku liczą się tylko działania. Albo są gotowi wykorzystać swoją przewagę nad Izraelem, aby zapewnić zawarcie tego porozumienia pokojowego, albo nie. Jeśli Izrael będzie nadal sabotował porozumienie bez ponoszenia poważnych konsekwencji ze strony Waszyngtonu, możemy śmiało stwierdzić, że administracja Trumpa tylko gadała.
A gdyby ktoś miał wątpliwości, Trump nigdy nie zasłuży na żadne „zasługi” za zawarcie pokoju z Iranem, nawet jeśli ostatecznie będzie naciskał na Izrael, by ten dotrzymał umowy. Nie dostaje się pochwał za rozpoczęcie niesprowokowanej wojny agresywnej, a potem przegranie. To nie ma sensu.
❖
Syjoniści wrzeszczą na cały regulator , że Hezbollah zabił w południowym Libanie załogę czołgu złożoną z czterech izraelskich żołnierzy. Propagandysta wojenny Mark Levin napisał na Twitterze , że „Izrael uderzy z całą mocą” i że „żadne porozumienie o porozumieniu ani ostateczne porozumienie nie zmienią tożsamości tych terrorystów”, podczas gdy minister bezpieczeństwa narodowego Izraela, Itamar Ben-Gvir, ogłasza : „Za każdą łzę izraelskiej matki musi opłakać tysiąc libańskich matek. Cały Liban musi spłonąć!”.
Z całego tego melodramatycznego rozdzierania szat i jazgocie o ofiarach można by wnioskować, że czwórka Izraelczyków zginęła w swoich łóżkach w Tel Awiwie, a nie podróżując czołgiem przez obcy kraj, który najechali.
Jak to ujął Ryan Grim : „Nigdy nie słyszałem, żeby kraj najechał na sąsiada, a potem twierdził, że to niesprawiedliwe, że jego żołnierze zginęli w tej inwazji. Nie sądzę, żeby jakikolwiek inny kraj w ogóle pomyślał o złożeniu takiej skargi”.
❖
Tymczasem zamiast atakować Trumpa za to, że nie zrobił wystarczająco dużo, aby zaprowadzić pokój, Demokraci nazywają go słabą suką, bo nie kontynuuje wojny i zamiast tego zgodził się zapewnić 300 miliardów dolarów na finansowanie odbudowy.
„Iran ograł Trumpa z tego tak zwanego porozumienia” – powiedział w czwartek na posiedzeniu Senatu lider mniejszości w Senacie Chuck Schumer , dodając: „Czy moi koledzy po drugiej stronie barykady są gotowi wysłać Iranowi 300 miliardów dolarów, kiedy potrzeby gospodarcze są tak dotkliwe? Tego właśnie chce Trump”.
„Za 300 miliardów dolarów moglibyśmy położyć kres bezdomności, finansować badania nad rakiem przez 40 lat i zapewnić każdemu dziecku bezpłatne przedszkole przez ponad 7 lat. Zamiast tego Trump wysyła te pieniądze do Iranu” – napisała na Twitterze senator Amy Klobuchar.
„Otóż umowa ta w zasadzie wygląda tak: Iran nie czyni żadnych ustępstw, a Stany Zjednoczone pozwalają Iranowi handlować ropą naftową za darmo i zobowiązują się do wypłaty mu 300 miliardów dolarów reparacji” – powiedział senator Chris Murphy.
„Trump reklamuje «umowę», która obiecuje zniesienie wszystkich sankcji, umożliwienie Iranowi eksportu ropy naftowej i potencjalne pobieranie opłat drogowych oraz przekazanie temu krajowi ponad 300 miliardów dolarów” – powiedział senator Adam Schiff, dodając, że umowa „wygląda raczej na kapitulację”.
Ci prominentni Demokraci sprawiają wrażenie, jakby Trump po prostu zabrał 300 miliardów dolarów amerykańskim podatnikom, podczas gdy według Reutersa finansowanie umowy „będzie w całości pochodzić ze środków sektora prywatnego”. Demokraci w gruncie rzeczy stosują ten sam fałszywy atak, że „Obama dał Iranowi palety gotówki”, którego Republikanie używali, krytykując JCPOA z 2015 roku.
Co ważniejsze, jak bardzo odkrywcze jest to, że ci podżegający do wojny dziwacy nagle udają, że obchodzi ich, jak wiele 300 miliardów dolarów mogłoby pomóc zwykłym Amerykanom? Za każdym razem, gdy ktoś próbuje przesunąć partię o cal w lewo w kwestii powszechnej opieki zdrowotnej czy czegokolwiek innego, urzędnicy Partii Demokratycznej grożą im palcem, mówiąc, że nie ma pieniędzy na takie mrzonki, ale gdy tylko nadarzy się okazja, by naciskać na więcej wojny, od razu mówią, że mogliby wykorzystać te wszystkie pokojowe pieniądze na walkę z bezdomnością. Wszystko to oczywiście przepadnie, gdy nadejdzie czas głosowania nad kolejnym budżetem wojskowym w wysokości 1,5 biliona dolarów.
Demokraci to okropni kłamcy. Ich podłość przewyższają tylko zwolennicy Trumpa, którzy twierdzą, że ich prezydent zasługuje na Pokojową Nagrodę Nobla za przegraną wojnę, którą sam rozpoczął.
Tak czy inaczej, sytuacja jest fatalna. Zobaczymy, jak to się wszystko potoczy.
NCZAS.INFO | Wyspa Epsteina. / Fot. Netflix/screen
Kiedy zakrwawiona i przerażona osiemnastolatka błagała Jeffreya Epsteina, by nigdy więcej nie zmuszał jej do spotkania z oprawcą, usłyszała w odpowiedzi jedynie chłodne stwierdzenie, że „tak się czasem zdarza”. Opublikowane sześć miesięcy po jej tragicznej śmierci wspomnienia Virginii Giuffre rzucają nowe, przerażające światło na koszmar, jaki przeszła na prywatnej wyspie miliardera. To właśnie tam miało dojść do brutalnego gwałtu i pobicia przez mężczyznę opisywanego jako „znany premier”.
W wydanej pośmiertnie książce zatytułowanej „Nobody’s Girl” Giuffre ze szczegółami opisuje traumę, jakiej doświadczyła, będąc „wypożyczaną” wpływowym postaciom ze świata polityki i biznesu.
Z akt sądowych, do których dotarł dziennik „New York Post”, wynika, że tajemniczym oprawcą opisanym we wspomnieniach jest były premier Izraela, Ehud Barak. Według zeznań Giuffre do ich pierwszego spotkania i napaści miało dojść w 2002 roku, choć sam polityk, pełniący funkcję szefa izraelskiego rządu w latach 1999–2001, stanowczo zaprzecza wszelkim oskarżeniom.
Relacja ofiary jest jednak wstrząsająca. Autorka wyznaje, że napastnik dusił ją aż do utraty przytomności, wyraźnie czerpiąc satysfakcję z jej strachu o własne życie, a jej błagania o litość jedynie potęgowały jego podniecenie i brutalność.
Skrajnie wyczerpana, posiniaczona i brocząca krwią dziewczyna na kolanach błagała Epsteina o pomoc. Ten odparł jedynie, że „tak się czasem zdarza”.
Pozbawiona jakichkolwiek emocji reakcja finansisty rodzi dziś spekulacje, czy sam miliarder obawiał się wpływowego polityka, czy też był u niego w jakiś sposób zadłużony.
Giuffre opisuje tamten moment jako „przełomowy”. Dotychczas całkowicie ufała Epsteinowi, ale wtedy zrozumiała, że jeśli nie zdecyduje się na natychmiastową ucieczkę ze zbrodniczego imperium, ostatecznie zginie jako seksualna niewolnica.
Wspomnienia obnażają szerszy mechanizm działania siatki Jeffreya Epsteina i Ghislaine Maxwell. W latach spędzonych w ich otoczeniu Giuffre była regularnie zmuszana do świadczenia usług dziesiątkom najbogatszych ludzi na świecie, będąc przy tym systematycznie poniżaną, bitą i maltretowaną.
Virginia Giuffre nie doczekała premiery swojej książki „Nobody’s Girl”. W kwietniu 2025 roku oficjalnie „popełniła samobójstwo”.
NCZAS.INFO | Mapa Bliskiego Wschodu z zaznaczoną Cieśniną Ormuz, kluczowego szlaku transportowego dla światowego handlu ropą naftową. Foto: google map
Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) powiadomił w sobotę, ze cieśnina Ormuz jest teraz zamknięta dla wszystkich statków. Strażnicy ostrzegli także jednostki przebywające na morzu, aby nie zbliżały się do cieśniny, ponieważ może być to dla nich niebezpieczne.
W cytowanym przez agencję Reutera oświadczeniu Marynarki Wojennej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej napisano, że decyzja o zamknięciu cieśniny jest efektem naruszenia przez Izrael zawieszenia broni w Libanie, które zostało zapisane w 14-punktowym wstępnym porozumieniu zawartym przez USA i Iran wcześniej w tym tygodniu.
Wcześniej informację o zamknięciu cieśniny Ormuz podała agencja Mehr, powołując się na irański Sztab Generalny.
Mój stary przyjaciel i nowy współpracownik, Pepe Escobar, wraz z panem Z. w piątkowe popołudnie przekazali wiadomość dotyczącą stosunków między USA a Iranem (zamieściłem film poniżej). Pomimo postanowienia protokołu ustaleń, że:
„Podpisując niniejszy protokół ustaleń, oświadczam natychmiastowe i trwałe zaprzestanie działań wojskowych na wszystkich frontach, w tym w Libanie, i zobowiązuję się nie wszczynać odtąd żadnej wojny ani operacji wojskowej przeciwko sobie, powstrzymywać się od gróźb i użycia siły przeciwko sobie nawzajem oraz zagwarantować integralność terytorialną i suwerenność Libanu”
Izrael, w kolejnym akcie sprzeciwu wobec Donalda Trumpa, w czwartek i piątek przeprowadził zmasowany atak bombowy na południowy Liban.
Pod koniec czwartku Iran, wykorzystując Pakistan jako pośrednika, poinformował Waszyngton, że jeśli Izrael będzie kontynuował bombardowanie Libanu, protokół ustaleń stanie się dyskusyjny i Iran podejmie odpowiednie kroki w celu rozprawienia się z Izraelem.
Składając tę obietnicę – nie mówię o groźbie, ponieważ Iran ma pełne poparcie Pakistanu i Chin w wywarciu odwetu na Izraelu – Iran dał jasno do zrozumienia Donaldowi Trumpowi, że nie będzie dalszych rozmów i że Iran będzie przemawiał za pomocą rakiet i dronów.
W chwili, gdy piszę te słowa, krótko przed północą w piątek, w Libanie jest już poranek i nie ma doniesień o nowych izraelskich nalotach. Większość bombardowań i walk w piątek skupiła się na bastionie Hezbollahu w pobliżu miasta Nabatijja.
Oto podsumowanie z GeoPolitics Prime:
W sercu wzgórza Ali al-Taher, z widokiem na Nabatijja w południowym Libanie, znajduje się kilometrowy podziemny kompleks tuneli, w którym mieści się centrum dowodzenia i strategiczne składy broni.
Ta twierdza Hezbollahu, znana jako obiekt Imad-4, stała się obsesją Sił Obronnych Izraela.
Co się wydarzyło:
🌏 Siły izraelskie podjęły próbę nocnego wtargnięcia na bazę – była to szósta nieudana próba od czasu rozpoczęcia zawieszenia broni.
🌏 Hezbollah zaatakował czołg Sił Obronnych Izraela z elitarnej 52. Brygady (bazującej na najnowocześniejszych izraelskich siłach pancernych) około 300 metrów od wejścia do bazy.
🌏 Zginęło 4 żołnierzy, w tym podpułkownik Ben Simhon, dowódca 52. Batalionu.
🌏 Czołg pozostaje nieodzyskany – rzadki i upokarzający przypadek. W 2006 roku Siły Obronne Izraela natychmiast holowały uszkodzone pojazdy. Dziś warunki na polu bitwy na wzgórzu Ali Taher uniemożliwiają jego odzyskanie.
Dlaczego to ważne:
🌏 Hezbollah zastosował zaawansowaną taktykę: zamontował głowicę przeciwpancernego pocisku balistycznego MILAN na dronie FPV. To nowy etap w rozwoju ich dronów wojennych.
🌏 MILAN to stary francusko-niemiecki pocisk przeciwpancerny, zazwyczaj przestarzały – ale jako ładunek dronowy jest ekonomicznym zabójcą czołgów.
🌏 Wzgórze to ziemia niczyja z minimalną osłoną. Obrona prowadzona jest z otaczających pozycji – a Hezbollah utrzymuje pozycję.
Izraelski atak na północ nie idzie zgodnie z planem – a podziemna sieć Hezbollahu okazuje się nie do przebicia.
Zanim to przeczytasz, będziemy mieli pojęcie, czy Izrael będzie wykonywał rozkazy Donalda Trumpa, czy też nadal będzie mu mówić: „Spierdalaj!”. Jak wspomniałem w poprzednim artykule, Trump ma przewagę nad Izraelem ze względu na zależność państwa syjonistycznego od amerykańskiej pomocy wojskowej i finansowej. Pytanie brzmi, czy Trump jest kontrolowany przez syjonistów, czy też nadal ma wystarczająco silny kręgosłup, by oprzeć się syjonistycznemu zastraszaniu?
W prasie pojawiły się doniesienia, że Steve Witkoff i irański minister spraw zagranicznych Aragczi udają się do Szwajcarii… Wygląda na to, że spotkanie zaplanowane na dziś (piątek) zostało przełożone i rozpoczną się negocjacje dotyczące pozostałych punktów 14-punktowego porozumienia.
Jeśli Izrael będzie kontynuował ataki na Liban, Iran odpowie siłą, używając pocisków i dronów. Chociaż Izrael początkowo będzie skłonny do odwetu wobec Iranu, możliwości Iranu bez pełnego wsparcia ze strony USA są znacznie ograniczone. Biorąc za punkt odniesienia 12-dniową wojnę z czerwca 2025 roku, Izrael szybko znudzi się próbami odpierania ciągłego, intensywnego ostrzału irańskich pocisków i dronów. Reporter „Washington Post”, John Hudson, potwierdził, że J.D. Vance wykorzystał oryginalne doniesienia Hudsona (patrz zdjęcie na górze artykułu), opisując zależność Izraela od amerykańskiej broni:
„Dwie trzecie broni obronnej, która chroniła waszą ojczyznę, zostało zbudowane przez Amerykanów i opłacone z amerykańskich podatków” – powiedział Vance. Rzeczywiście, Stany Zjednoczone wykorzystały połowę całego swojego globalnego arsenału pocisków przechwytujących THAAD do obrony Izraela…
Jednym ze sposobów powstrzymania Bibiego Netanjahu jest groźba wycofania wszystkich pocisków przechwytujących Patriot i THAAD, które wciąż znajdują się w Izraelu… Myślę, że ta groźba, biorąc pod uwagę podatność Izraela na ataki, wystarczy, aby powstrzymać izraelskie łamanie zawieszenia broni. Zobaczymy.
Oto Pepe i pan Z… Nie mogłem dołączyć ze względu na wcześniejsze zobowiązania:
Siergiej Lebiediew , pracownik naukowy Instytutu Gospodarki i Strategii Wojskowej Świata w Wyższej Szkole Ekonomicznej Narodowego Uniwersytetu Badawczego oraz starszy wykładowca na Uniwersytecie Finansowym
Gabinet premiera Benjamina Netanjahu otwarcie i bardzo jasno dał do zrozumienia, że nie zamierza wypełniać warunków umowy amerykańsko-irańskiej, zwłaszcza w odniesieniu do Libanu.
Perspektywa zniesienia sankcji wobec Iranu przy jednoczesnym utrzymaniu jego potencjału rakietowego również głęboko nie podoba się państwu żydowskiemu. Władze Izraela z pewnością dołożą wszelkich starań, aby Stany Zjednoczone powróciły na ścieżkę wojenną.
Biały Dom ze swojej strony stara się zdystansować od polityki Izraela. Media cytowały dość ostre wypowiedzi prezydenta USA Donalda Trumpa na temat Netanjahu. W szczególności szeroko nagłośniono publiczne oświadczenie amerykańskiego przywódcyna szczycie G7, że „nie trzeba burzyć całego budynku mieszkalnego, gdy się kogoś szuka”, co wyraźnie odnosiło się do masowych zniszczeń infrastruktury cywilnej w Libanie. W prywatnych rozmowach i przez telefon Trump najwyraźniej był znacznie bardziej surowy wobec Netanjahu, używając nawet wulgarnego języka – jego komentarze, że premier Izraela jest „cholernie szalony”i bez wsparcia Waszyngtonu trafiłby do więzienia, stały się powszechnie znane.
Dane te skłoniły obserwatorów i media do spekulacji, że między rządami USA i Izraela narasta głęboki konflikt polityczny, który może prowadzić do pogorszenia „specjalnych” stosunków dwustronnych. Uważam, że te przewidywania są nieco przedwczesne i ignorują fundamentalny polityczny i geopolityczny charakter relacji amerykańsko-izraelskich.
Szczególne stosunki między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem
Przez długi czas Izrael pełnił rolę amerykańskiej placówki na Bliskim Wschodzie i cieszył się aktywnym wsparciem Waszyngtonu. Jednak główny nurt narracji często pomija istnienie regularnych i niezwykle poważnych nieporozumień między oboma rządami.
Na przykład, podczas kryzysu sueskiego, administracja 34. prezydenta USA Dwighta D. Eisenhowera wywierała ogromną presję na Izrael, który dołączył do Wielkiej Brytanii i Francji w ich „potrójnej agresji” na Egipt. Władze amerykańskie bynajmniej nie sympatyzowały z rządem w Kairze, ale uważały, że sytuacja ta skutecznie wpycha cały świat arabski w strefę wpływów Kremla i dodatkowo dowodziła słuszności sowieckich narracji o zachodnim imperializmie na Bliskim Wschodzie.
Podobnie, oficjalnie nieistniejący izraelski program nuklearny był rozwijany w całkowitej tajemnicy przed Stanami Zjednoczonymi, choć oczywiście amerykański wywiad z dużym prawdopodobieństwemzakładał , że w Dimonie trwają tajne prace nad stworzeniem nowej broni.
Historia relacji amerykańsko-izraelskich pełna jest podobnych incydentów, a wszystkie one ostatecznie sprowadzały się do tego, że państwo żydowskie próbowało wykorzystać wsparcie USA do realizacji własnych ambicji geopolitycznych. Jednak podczas zimnej wojny Waszyngton przymykał na to oko.
Rosnące wpływy Izraela w Stanach Zjednoczonych po zimnej wojnie
Po 1991 roku potrzeba kapryśnego i nieprzewidywalnego sojusznika powinna była zniknąć. Paradoksalnie jednak wpływ Izraela na amerykańską politykę zagraniczną tylko wzrósł w latach 90. i 2000.
Analityk polityczny i felietonista gazety Haaretz, Joshua Leifer, wyjaśnia to z perspektywy czysto ideologicznej: deklarowanym celem amerykańskiej polityki zagranicznej stała się walka z terroryzmem, więc narracja o Izraelu jako jedynym demokratycznym państwie na Bliskim Wschodzie, a tym samym naturalnym sojuszniku Waszyngtonu, okazała się niezwykle popularna w Stanach Zjednoczonych.
Jednak takie wyjaśnienie nadmiernie romantyzuje geopolitykę. Wydaje się, że wraz z tymczasowym przeniesieniem uwagi USA na Bliski Wschód, znaczenie Izraela jako regionalnego pełnomocnika znacznie wzrosło, wzmacniając jego pozycję negocjacyjną wobec Waszyngtonu. Państwo żydowskie z kolei aktywnie i konsekwentnie rozwijało sieć struktur lobbingowych w USA, głównie za pośrednictwem Amerykańskiego Komitetu ds. Izraela i Spraw Publicznych (AIPAC), tworząc korzystne warunki kariery dla polityków pro-izraelskich na szczeblu federalnym i regionalnym.
Wysiłki te przyniosły owoce – niemal każdy amerykański polityk rozumiał, że krytykowanie Izraela oznacza poważne ryzyko zawodowe. Powstała paradoksalna sytuacja, w której regionalny klient wywierał większy wpływ na politykę swojego globalnego patrona niż odwrotnie. Tę geopolityczną osobliwość można szczegółowo zbadać w opracowaniu czołowych amerykańskich neorealistów Johna Mearsheimera i Stephena Walta pt. „The Israel Lobby and US Foreign Policy”.
Koniec szczególnej relacji?
Na pierwszy rzut oka emocjonalne ataki Trumpa na Netanjahu zdają się zwiastować tektoniczny rozłam. Eksperci wskazują jednak, że te wymiany zdań są drugorzędne w stosunku do malejącego poparcia dla Izraela w obu partiach. Amerykańska opinia publiczna jest głęboko zszokowana jawnym pragnieniem hegemonii regionalnej i brutalnością wobec ludności cywilnej.
Jednak ta logika znów cierpi na przesadny romantyzm. Za spadkiem lojalności wobec Izraela nie kryje się nagłe przebudzenie humanizmu, lecz raczej banalna mechanika wyborcza. Amerykański establishment przestał przymykać oczy na działania państwa żydowskiego i zaczął publicznie zabierać głos z dwóch pragmatycznych powodów.
Po pierwsze, wpływy muzułmańskiego elektoratu w Stanach Zjednoczonych gwałtownie wzrosły. Wyborcy ci koncentrują się w stanach wahających się, gdzie o wyniku wyborów federalnych decyduje minimalna przewaga. W obliczu wojen w Strefie Gazy i Libanie, ten czynnik wyborczy stał się kwestią politycznego przetrwania Białego Domu.
Po drugie, równie istotną rolę odegrała błędna kalkulacja Izraela w polityce zagranicznej. Państwo żydowskie stopniowo realokowało swoje zasoby, aby zaangażować się w działania Partii Republikańskiej podczas dyskusji nad Wspólnym Kompleksowym Planem Działania. Plan ten zakładał zniesienie sankcji gospodarczych wobec Iranu w zamian za zaniechanie programu nuklearnego i był promowany przez demokratyczną administrację Baracka Obamy przy wsparciu Rosji, Chin i innych kluczowych graczy globalnych. Gabinet Netanjahu kategorycznie sprzeciwiał się reintegracji Teheranu z gospodarką światową, więc to zbliżenie z konserwatywnym skrzydłem USA wydawało się wówczas pragmatyczne. Jednak w dłuższej perspektywie okazało się to błędną kalkulacją: skutecznie łącząc swoje struktury lobbingowe w USA z Partią Republikańską, Izrael stał się zakładnikiem amerykańskich walk partyjnych.
Pojawienie się rozłamu przy jednoczesnym utrzymaniu współpracy
Czynniki te będą miały prawdopodobnie większy wpływ na dynamikę stosunków amerykańsko-izraelskich niż na przykład wzajemne pretensje między Trumpem i Netanjahu lub oburzenie amerykańskiej opinii publicznej działaniami Sił Obronnych Izraela.
Jednak pomimo tych czynników, Izrael zachowuje ogromny potencjał wpływania na procesy polityczne w Stanach Zjednoczonych. Siła organizacji lobbingowych, takich jak AIPAC, wciąż znacznie przewyższa siłę wyborczą społeczności muzułmańskich. Co więcej, nie należy pomijać inercji instytucjonalnej: kraje te są związane głębokimi formatami współpracy militarno-politycznej, które kształtowały się przez dekady.
Można zatem oczekiwać, że w nadchodzących latach amerykańscy politycy będą nadal symbolicznie dystansować się od Izraela, publicznie potępiać jego działania i „wyrażać zaniepokojenie”. Jednak w geopolityce słowa bez realnych działań są niewiele warte. Prawdziwy rozłam będzie możliwy dopiero wtedy, gdy Waszyngton podejmie bezprecedensowy krok całkowitego odcięcia dostaw broni i informacji wywiadowczych dla państwa żydowskiego.
Perspektywy porozumienia na Bliskim Wschodzie
Wszystko to prowadzi do tego, że Izrael aktywnie sabotuje rodzące się zbliżenie amerykańsko-irańskie. W obecnej sytuacji eskalacja w Libanie staje się kluczowym narzędziem izraelskich przywódców: utrzymując wysoki poziom niestabilności regionalnej, Izrael próbuje sprawić, by jakiekolwiek porozumienie między Waszyngtonem a Teheranem stało się z natury niewykonalne. Izraelowi udało się to już wcześniej, a dziś jesteśmy świadkami odbicia tej samej strategii w odwołaniu spotkania Waszyngtonu z Teheranem w Szwajcarii.
Administracja Trumpa ze swojej strony gra po swojemu, próbując umniejszyć znaczenie Izraela i zminimalizować szkody wizerunkowe. To nie przypadek, że po szczycie G7 amerykański przywódca nazwał Izrael „bardzo małym partnerem”. Jednak ta retoryka raczej nie zwiedzie Teheranu, który wyraźnie dostrzega nierozerwalne więzi wojskowe i polityczne między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem.
Innymi słowy, obecnie istnieje bardzo mało powodów do optymizmu co do przyszłości Bliskiego Wschodu, a aż nadto powodów do pesymizmu.
Stany Zjednoczone ponoszą pełną odpowiedzialność za ciągłą agresję państwa żydowskiego, zauważył oficjalny przedstawiciel Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Islamskiej, Esmail Bagai.
TEHERAN, 19 czerwca. /TASS/. Kontynuowanie izraelskich ataków na Liban będzie miało natychmiastowe poważne konsekwencje, a Iran podejmie wszelkie środki w celu ochrony swoich sojuszników, powiedział rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmail Baghaei.
„Oficjalny rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych stanowczo potępił agresywne i terrorystyczne działania reżimu syjonistycznego przeciwko różnym regionom Libanu, które doprowadziły do śmierci i obrażeń dziesiątek Libańczyków, a także zniszczenia domów cywilnych i infrastruktury kraju” – poinformowała irańska misja dyplomatyczna w oświadczeniu. Ostrzegł on przed poważnymi konsekwencjami działań Izraela na rzecz pokoju i bezpieczeństwa w regionie.
Baghaei zauważył, że Stany Zjednoczone ponoszą pełną odpowiedzialność za kontynuację izraelskiej agresji w Libanie, zgodnie z wcześniej zawartym amerykańsko-irańskim memorandum w sprawie rozwiązania konfliktu.
„Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych obarczył Stany Zjednoczone bezpośrednią odpowiedzialnością za obecną sytuację i, powołując się na paragraf 1 memorandum o zaprzestaniu działań wojennych z 18 czerwca 2026 r., który wyraźnie stanowi o zakończeniu wojny w Libanie jako integralnej części porozumienia o zakończeniu wojny na wszystkich frontach, podkreślił, że Iran podejmie wszelkie niezbędne środki w celu ochrony swoich interesów, bezpieczeństwa i praw, a także praw swoich sojuszników” – czytamy w irańskim oświadczeniu dyplomatycznym.
Na początku tego tygodnia Stany Zjednoczone i Iran podpisały memorandum o porozumieniu wzywające do natychmiastowego zaprzestania działań wojennych na wszystkich frontach, w tym w Libanie. Izrael nie brał udziału w negocjacjach w sprawie memorandum. Biuro prasowe szwajcarskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych poinformowało, że rozmowy USA-Iran zaplanowane w Bürgenstock w Szwajcarii zostały przełożone i nie odbędą się 19 czerwca.
Wcześniej izraelskie samoloty zaatakowały 16 miast w prowincji Nabatijja w południowym Libanie, zabijając 23 osoby i raniąc ponad 30. Premier Izraela Beniamin Netanjahu ze swojej strony podkreślił, że Izrael odpowie na wszelkie ataki milicji Hezbollahu na siły Izraela w Libanie i nie zamierza wycofywać swoich wojsk z południowego Libanu.
WASZYNGTON, 18 czerwca. /TASS/. Wiceprezydent USA J.D. Vance ostro skrytykował przywództwo Izraela, wzywając państwo żydowskie do pamiętania, że Stany Zjednoczone pozostają jego „jedynym, potężnym sojusznikiem” na świecie.
„Powiem to, bo naprawdę mnie to martwi: widzimy ludzi z gabinetu Bibiego (premiera Izraela Benjamina Netanjahu – TASS), którzy publicznie krytykują umowę [między Waszyngtonem a Teheranem] i w pewnym sensie dopuszczają się bardzo osobistych ataków na prezydenta Stanów Zjednoczonych [Donalda Trumpa]” – powiedział Vance na konferencji prasowej w Białym Domu.
„MWysyłam im podwójny sygnał. Po pierwsze, Donald Trump jest obecnie jedynym przywódcą państwa na świecie, który darzy państwo Izrael jakąkolwiek sympatią. Jest także przywódcą globalnego supermocarstwa. Gdybym był w izraelskim gabinecie, prawdopodobnie nie krytykowałbym jedynego potężnego sojusznika, jakiego mam gdziekolwiek na świecie” – podkreślił wiceszef amerykańskiej administracji.
„Po drugie, sygnał dla niektórych członków [izraelskiego] gabinetu, którzy krytykują prezydenta USA – a Bibi, trzeba mu przyznać, nie poszedł tą drogą – brzmi następująco: w ciągu ostatnich trzech miesięcy dwie trzecie broni obronnej, która chroniła waszą ojczyznę, zostało zbudowanych przez Amerykanów i opłaconych przez amerykańskich podatników” – zauważył Vance.
Według niego „problemem Izraela nie jest Donald Trump”. „A każdy w Izraelu, kto uważa, że jego największym problemem jest prezydent USA, powinien się obudzić i zdać sobie sprawę z realiów sytuacji w swoim kraju” – podkreślił wiceprezydent.
Potwierdził, że zna artykuł w Axios, w którym twierdzono, że Netanjahu „wścieka się” z powodu umowy USA-Iran. „Widziałem artykuł w Axios, w którym Netanjahu pisał, że jest wściekły. Moje rozmowy z nim tego nie odzwierciedlają. Może mówić coś, czego nie mówi mi, czegoś, czego nie mówi komuś innemu” – powiedział Vance.
Dodał, że Trump oczekuje, iż „wszyscy przyjaciele” Stanów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie, w tym „Izraelczycy i Arabowie”, będą współpracować na rzecz osiągnięcia ostatecznego porozumienia pokojowego między Waszyngtonem a Teheranem.
Cóż, to nie trwało długo. Jeśli obstawiasz w Polymarket, że Iran i USA nie spotkają się w Szwajcarii w piątek, odbierz wygraną i wyślij mi cynk.
Izrael zignorował prośbę Donalda Trumpa o wstrzymanie działań wojskowych w Libanie i zamiast tego zdecydował się na eskalację ataków na południe od rzeki Litani. Na obrzeżach Nabatijja w Libanie toczą się zacięte walki między Hezbollahem a siłami izraelskimi.
Piłka jest teraz po stronie Donalda Trumpa… Czy zażąda, aby Izrael zaprzestał działań lub poniósł konsekwencje, czy też ulegnie Bibiemu?
Trump ma siłę, by zmusić Netanjahu do uległości, wstrzymując lub opóźniając dostawy kluczowej pomocy wojskowej i wycofując amerykańskie systemy obrony powietrznej, a mianowicie Patriot i THAAD.
Według doniesień dziennika Middle East Spectator Iran rozważy wycofanie się z Porozumienia, jeśli Izrael natychmiast nie wprowadzi zawieszenia broni w Libanie i nie zaprzestanie działań na wszystkich frontach.
Najwyższa Rada Bezpieczeństwa Narodowego Iranu wydała w czwartek wieczorem oświadczenie w sprawie porozumienia:
„Pod ścisłym nadzorem procesu negocjacji, jeśli po stronie amerykańskiej dojdzie do jakiegokolwiek naruszenia lub złamania umowy, zostaną podjęte środki zaradcze zgodnie z wcześniej uzgodnionym planem”.
Deklaracja podkreśla „całkowitą nieufność wobec zdradzieckiego i łamiącego traktaty wroga” oraz gotowość do odpowiedzi.
Półoficjalna irańska agencja informacyjna Fars podała:
Spotkanie delegacji irańskiej ze Stanami Zjednoczonymi w Genewie zostanie przełożone do czasu osiągnięcia zawieszenia broni w Libanie. Do tego czasu Iran nie będzie jednostronnie wypełniał swoich zobowiązań wynikających z Porozumienia – chyba że Stany Zjednoczone zrobią to samo.
Iran nie będzie działał emocjonalnie ani irracjonalnie. Przewodniczący irańskiego parlamentu Ghalibaf i minister spraw zagranicznych Aragczi z pewnością skonsultują się ze swoimi pakistańskimi, chińskimi i rosyjskimi odpowiednikami przed podjęciem działań militarnych przeciwko Izraelowi. Sytuacja pozostaje krucha i niestabilna.
Najwyższy Przywódca Iranu, Seyyed Modżtaba Chamenei, wydał w czwartek następującą wiadomość:
„O żarliwy i lojalny narodzie irański! Jak się dowiedzieliście, podpisano Memorandum o Porozumieniu między prezydentami Iranu i Stanów Zjednoczonych”.
Aby dojść do tego etapu, odpowiedzialni urzędnicy, kierując się troską i dobrymi intencjami, poczynili wiele wysiłków, a to właśnie ten amerykański prezydent, w akcie desperacji, sięgnął po różne środki, aby osiągnąć ten cel.
Zasadniczo się z tym nie zgadzałem. Jednakże, ze względu na zobowiązanie podjęte przez Czcigodnego Prezydenta, jako Przewodniczącego Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, w imieniu własnym i pozostałych członków, do obrony praw narodu irańskiego i Frontu Oporu, a także ze względu na to, że wyraźnie przyjął na siebie odpowiedzialność za te działania, wyraziłem swoją aprobatę.
Wyraźnie stwierdzili również, że nie zaakceptują żądań strony amerykańskiej, jeśli te będą wygórowane.
Od tej chwili my – to znaczy Wy, dumny naród i ten pokorny sługa – będziemy oczekiwać na spełnienie się wyżej wymienionych warunków.
Jest jednak oczywiste, że bezpośrednie negocjacje, które odbędą się w przyszłości, nie oznaczają akceptacji punktu widzenia wroga. Mamy nadzieję, że dobre modlitwy naszego Mistrza – oby Bóg przyspieszył jego szlachetny powrót – przyniosą liczne zwycięstwa i triumfy czcigodnemu narodowi Iranu.
Jak wynika z powyższej wiadomości, prezydent Peseschkian znajdzie się w tarapatach – nie dosłownie – jeśli Stany Zjednoczone nie dotrzymają obietnicy powstrzymania Izraela i zapewnienia prawdziwego zawieszenia broni. Zobaczymy, co przyniesie jutro. Osobiście uważam, że Iran pomoże Hezbollahowi wyprzeć Siły Obronne Izraela z południowego Libanu.
Jestem porażona – odbywa się jakaś totalna masakra cywili w Libanie, na razie tylko w krótkich telegramach wzmianki
=================
Grok:
Tak, Izrael prowadzi dziś operacje wojskowe w Libanie.
Według najnowszych doniesień (rano, z 19 czerwca 2026):
Izraelskie siły powietrzne i drony przeprowadziły ataki na południe Libanu (m.in. okolice Nabatieh, Kfar Tebnit i inne miejscowości).
Libańskie ministerstwo zdrowia podaje, że w ostatnich atakach zginęło 15–18 osób, a dziesiątki zostało rannych. Hezbollah melduje o starciach z izraelskimi żołnierzami, zniszczeniu czołgów i ostrzale rakietowym.
Izrael potwierdza śmierć czterech swoich żołnierzy w walkach z Hezbollahem.
Wielu spodziewało się, że wraz z wybuchem III wojny w Zatoce Perskiej Iran pójdzie w ślady Iraku, Libii i Syrii, dlatego wynik tego konfliktu można nazwać katastrofą stulecia.
Iran nie zniszczył Izraela, jak od dawna groził, ani nie zatopił żadnego amerykańskiego okrętu, jak medialne media wmawiały jego zwolennikom, ale oba państwa – a zwłaszcza Izrael – zostały mocno poturbowane. Iran przetrwał, choć oczywiście osłabiony.
Tak rozpoczyna swój wtorkowy artykuł na korybko.substack.com Andrzej Korybko – amerykański analityk polityczny mieszkający w Moskwie, specjalizujący się w globalnym przejściu do systemu wielobiegunowego: Oto jak Iran dokonał niespodzianki stulecia.Źródło.
Przedstawione w tej analizie pięć punktów są doskonałym podsumowaniem mądrej strategii militarno-politycznej Iranu.
Wczoraj na zakończenie szczytu G7 w Evian we Francji Trump powiedział reporterom: Nasze zapasy [ropy] wyczerpią się za około cztery tygodnie. Nazwałem irańską strategię „mądrą”, ponieważ okazała się wyjątkowo skuteczna w walce przeciwko agresorom.
Bezwarunkowa kapitulacja USA wobec Iranu. Tak określam rozwój sytuacji w tym konflikcie.
Obóz przeciwny Netanjahu nie jest spójny ani pod względem politycznym, ani ideologicznym. Jego jedynym prawdziwym punktem zbieżności jest chęć położenia kresu jego rządom. W obliczu zbliżających się we wrześniu wyborów ta zbieżność grozi przekształceniem się w pułapkę – taką, która mogłaby zmienić układ sojuszy w sposób wykraczający poza same wybory. Źródło.
Największym przegranym tej wojny obok Unii Europejskiej jest Izrael. Był motorem napędzającym tryby tej wojny, a teraz stoi z pustymi rękoma i narzeka, że USA ich zdradziły. Stany Zjednoczone zdradzają od wielu lat swoich byłych sprzymierzeńców. W zależności od potrzeby aktualnej polityki. Teraz padło na Izrael, który z powodu swojej agresywnej polityki opartej na sile USA prowadził swoje ekspansyjne i ludobójcze wojny.
Ogon irańskiej rakiety balistycznej spadł w Shadmot Mehola, izraelskiej osadzie na Zachodnim Brzegu. 4 kwietnia Iran wystrzelił kolejną salwę rakiet w kierunku Izraela, a pociski oraz przechwycone fragmenty spadły na terenie Zachodniego Brzegu.
Politycy bawię się w wojenkę, nie przejmując się ofiarami. Dla Netanjahu liczy się jedynie jego wyimaginowana misja mesjasza zagłady. I będzie to zagłada Izraela jako państwa. Czy Trump rozgrywa wojnę z Iranem na koszt Izraela? Tego nie wiem, ale w najbliższym czasie dowiemy się znacznie więcej, kiedy izraelskie myśliwce F-35 nie będą mogły wystartować z powodu blokady USA. Pomarzyć dobra rzecz.
Niektórzy komentatorzy twierdzą, że jest to strategia Donalda Trumpa, która ma zakończyć panoszenie się lobby izraelskiego w kongresie amerykańskim. Możliwe, jakkolwiek niekoniecznie prawdziwe. Z jednej strony Izraelowi grozi katastrofa polityczna i militarna, bez wsparcia USA, z drugiej strony tradycyjny sojusz Stanów Zjednoczonych z izraelską polityką jest mocno zakorzenione wśród otrzymujących od AIPAC dotacje kongresmenów. Czas pokaże, w jakim kierunku ta sytuacja się rozwinie. Atmosfera polityczna w USA jest bardzo niekorzystna dla Izraela.
Amerykański komentator konserwatywny Tucker Carlson twierdzi, że protokół ustaleń między Iranem a Stanami Zjednoczonymi stanowi historyczny punkt zwrotny, podkreślając, że niezdolność Waszyngtonu do narzucenia Teheranowi swojej woli oznacza początek końca amerykańskiego imperium. Moim zdaniem koniec amerykańskiego imperium został określony w momencie przekroczenia realnego do spłacenia amerykańskiego długu.
Wiem, dla wielu z was nie jest to ciekawy temat, jednak sytuacja, do której USA zostały doprowadzone przez politykę ostatnich dekad, jest katastrofalna. To państwo znalazło się na skraju bankructwa. Na własne życzenie.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Na krótko przed kluczowymi rozmowami między USA a Iranem, pojawiły się doniesienia o otrzymaniu informacji wywiadowczych wskazujących na możliwe plany ataku na członków irańskiej delegacji. Oświadczenie to padło we wspólnej audycji radiowej z udziałem dziennikarza Pepe Escobara, byłego oficera CIA Larry’ego Johnsona i pakistańskiego analityka Zulfiqara Aliego.
Według nich, ostrzeżenia te doprowadziły do przeniesienia wydarzenia, pierwotnie planowanego w Islamabadzie, do kurortu Bürgenstock w Szwajcarii ze względów bezpieczeństwa, choć zmiana ta nie została jeszcze oficjalnie potwierdzona.
Według niej pakistańscy pośrednicy otrzymali informację, że izraelscy aktorzy mogą rozważać atak na jednego z przedstawicieli Iranu. Escobar stwierdziła, że informacja została potraktowana tak poważnie, że wdrożono nadzwyczajne środki bezpieczeństwa.
„Pakistańscy mediatorzy otrzymali informacje wywiadowcze wskazujące, że Izraelczycy, zgodnie ze swoją zwyczajową praktyką, mogą rozważać zabójstwo jednej z kluczowych postaci Iranu” – powiedział Escobar. Jako możliwy cel wskazał wysoko postawionych członków irańskiej delegacji.
Mówi się, że Pakistan ostrzegł Izrael.
Jeszcze bardziej kontrowersyjne jest twierdzenie, że Pakistan wysłał później bezpośrednie ostrzeżenie do Izraela.
Według Escobara wiadomość brzmiała w zasadzie tak: „Jeśli spróbujecie sabotować podpisanie umowy lub podjąć działania wymierzone w życie przedstawicieli Iranu, odezwiemy się do was bezpośrednio – i nie będzie to przyjemne”.
Zulfiqar Ali wielokrotnie potwierdzał tę relację, stwierdzając, że otrzymywał te same informacje przez kilka kolejnych dni od osób bezpośrednio zaangażowanych w ten proces. „Irańczycy zostali jednoznacznie poinformowani: jeśli będziecie się tym przejmować, odezwiemy się do was” – powiedział.
Escobar: Izrael chce wstrzymać proces
Escobar uważa, że władze Izraela od dawna znają szczegóły negocjacji i są zdecydowane zapobiec pojednaniu między Waszyngtonem a Teheranem.
„Oczywiście, że mają kopię. Każdy w świecie arabskim ma już kopię” – powiedział Escobar, odnosząc się do dokumentów negocjacyjnych. Myśl, że Izrael nie wie, co jest przedmiotem negocjacji, jest nierealna.
Argumentował dalej, że pewne kręgi w Izraelu postrzegały cały proces jako zagrożenie. W związku z tym istniało ryzyko dalszych prowokacji lub eskalacji.
„Nie ma innego sposobu, żeby odstraszyć tych ludzi. Są niesamowicie niebezpieczni. Są wściekli z powodu tej umowy” – wyjaśnił Escobar.
Larry Johnson: Izrael może dalej eskalować konflikt
Larry Johnson przestrzegł również przed sprowadzaniem wydarzeń wyłącznie do kwestii premiera Benjamina Netanjahu.
Nawiązał do wypowiedzi byłego premiera Izraela Naftalego Bennetta, który jego zdaniem zajął jeszcze twardsze stanowisko wobec Iranu.
„To pokazuje, że zdecydowana większość społeczeństwa izraelskiego nadal pragnie konfliktu z Iranem i marzy o zniszczeniu Hezbollahu” – powiedział Johnson. Jednocześnie przyznał, że potencjał militarny Izraela jest ograniczony bez wsparcia Stanów Zjednoczonych.
Chiny, Pakistan i Iran zbliżają się do siebie
Kolejnym ważnym tematem dyskusji była rola Chin.
Johnson i Escobar twierdzili, że wszystkie kluczowe działania mediacyjne Pakistanu były ściśle skoordynowane z Pekinem. Twierdzili, że Chiny wywierały znaczący wpływ polityczny, gospodarczy i militarny na rozwój sytuacji.
Escobar mówił nawet o pogłębiającej się osi strategicznej między Chinami, Iranem i Rosją.
„Wszystko, co zostało uzgodnione między pakistańskimi mediatorami a irańskimi negocjatorami, zostało zaakceptowane przez Chiny” – powiedział.
Presja ekonomiczna zmusza Waszyngton do działania.
Johnson uważa jednak, że kluczowy jest inny czynnik: gospodarka.
Argumentował, że Stany Zjednoczone znajdują się pod ogromną presją z powodu malejących strategicznych rezerw ropy naftowej. Konsekwencje gospodarcze kryzysu nie są jeszcze w pełni widoczne, ale mogą stać się odczuwalne na całym świecie w ciągu kilku miesięcy.
„Trump zobaczył te liczby i najwyraźniej kompletnie stracił panowanie nad sobą” – dodał Escobar. Według niego, strach przed szokiem gospodarczym był jednym z głównych powodów niedawnych działań dyplomatycznych.
Ostrzeżenie przed dalszymi próbami sabotażu
Mimo całego postępu, strony zaangażowane w ten proces nadal spodziewają się prób jego storpedowania.
Zulfiqar Ali wyraził się o tym szczególnie jasno pod koniec dyskusji:
„Jeśli syjoniści zrobią to, co zwykle robią, to tym razem nauczą się czegoś, czego wcześniej nie zrobili”.
Według Escobara, Johnsona i Alego, informacje pochodzą ze źródeł bezpośrednio zaangażowanych w trwające negocjacje. Rozmówcy przedstawili obraz niezwykle delikatnego procesu dyplomatycznego, przyćmionego, jak twierdzili, przez zagrożenia dla bezpieczeństwa, rywalizację geopolityczną i potencjalne próby jego zakłócenia.
NCZAS.INFO | Premier Izraela Benjamin Netanjahu / Foto: print screen X
Sytuacja Izraela jest ponura – napisał w poniedziałek „Haaretz” po ogłoszeniu wstępnego porozumienia USA – Iran. Według izraelskiego dziennika premier Benjamin Netanjahu po częściowej stracie wsparcia prezydenta USA Donalda Trumpa, który priorytetowo potraktował ugodę z Iranem, jest w coraz trudniejszym położeniu.
„Haaretz” użył określenia, że choć „ogon po raz kolejny próbował machać psem”, to jednak „to Waszyngton w coraz większym stopniu dyktuje agendę w regionie”.
Potwierdzeniem miałaby być sytuacja z izraelskim nalotem na południowy Bejrut w niedzielę. Zdaniem dziennika zaostrzenie napięć z Libanem, które groziłoby wciągnięciem całego Bliskiego Wschodu w kolejną rundę walk, w zamyśle Netanjahu miało opóźnić zawarcie pokoju. Trump jednak zganił Izraelczyków za nalot, zabronił im kolejnych, wezwał Iran do zaniechania odwetu i wkrótce triumfalnie ogłosił porozumienie z Teheranem.
Zdaniem dziennika porozumienie USA – Iran „wygląda na spektakularną porażkę obecnej kampanii” i nie pozwoli osiągnąć żadnego z celów nakreślonych przez Netanjahu na początku wojny. Wśród nich premier wymieniał upadek władzy ajatollahów, likwidację irańskiego programu nuklearnego i rakietowego oraz koniec wsparcia dla sił antyizraelskich w regionie.
„Haaretz” napisał, że obecne kroki Netanjahu „ponownie pogarszają stosunki z administracją amerykańską”. Jak stwierdził, trudno sobie wyobrazić, aby jakikolwiek kolejny prezydent USA – „prawdopodobnie mniej przyjazny Izraelowi” – poparł izraelskiego premiera w przyszłej wojnie z Iranem. I to „mimo dość prawdopodobnego scenariusza, w którym reżim pewnego dnia postanowi, że jednak chce skonstruować bombę atomową”.
Do tego po eskalacji w Libanie Izrael drugi raz w ciągu tygodnia ogłosił alert w oczekiwaniu na odwet Teheranu. „Nowa rzeczywistość niemal stała się normą” – zauważył „Haaretz” komentując sytuację, w której każdy izraelski nalot na Bejrut grozi atakiem Iranu na Izrael.
Wybory w Izraelu
W tle są październikowe wybory parlamentarne w Izraelu. Netanjahu chciał pokazać elektoratowi swoją sprawczość i, jak zauważył „Haaretz”, dlatego „zaatakował Bejrut, nawet wiedząc, że spotka go za to reprymenda Trumpa”. Po porozumieniu amerykańsko-irańskim premierowi Izraela – zdaniem dziennika – trudno będzie przekonać nawet swoich zwolenników, że jego przywództwo to „inna liga”, jak brzmiało hasło kampanii wyborczej Netanjahu w 2023 r.
Porozumienie USA – Iran
W niedzielę amerykański prezydent i premier Pakistanu Shehbaz Sharif ogłosili zawarcie wstępnego porozumienia pokojowego między USA i Iranem. Trump oświadczył, że nakazał „natychmiastowe” otwarcie cieśniny Ormuz i odstąpienie od amerykańskiej blokady irańskich portów. Do podpisania umowy z Iranem ma dojść w piątek w Szwajcarii.
Izraelscy politycy z koalicji i opozycji skrytykowali ogłoszone przez prezydenta USA Donalda Trumpa porozumienie z Iranem. Uznali to za katastrofę i zagrożenie dla bezpieczeństwa ich kraju – napisał we wtorek „Washington Post”.
Ugoda ma zakończyć działania wojenne i otworzyć negocjacje dotyczące m.in. cieśniny Ormuz, irańskiego programu nuklearnego oraz zniesienia części sankcji wobec Teheranu.
Jak podał waszyngtoński dziennik w Izraelu reakcje były w większości negatywne. Krytycy określali układ jako „katastrofę”, „złe porozumienie” i umowę, która „rzuca koło ratunkowe morderczemu reżimowi w Teheranie”. Premier Izraela Benjamin Netanjahu unikał otwartej konfrontacji z Trumpem.
– To jego decyzja. On temu przewodzi. Przedstawiłem swoją opinię. Jestem zobowiązany zapewnić, że nie będzie zagrożenia nuklearnego – powiedział dziennikarzom w Jerozolimie. Odnosząc się do relacji z amerykańskim prezydentem stwierdził, że są „partnerami”, choć „czasem patrzą na sprawy mniej zgodnie”.
Według ministra bezpieczeństwa narodowego Izraela Itamara Ben Gwira „porozumienie Trumpa nas nie wiąże”, a Izrael jest „niepodległym i suwerennym państwem”.
Równie krytyczny był szef resortu finansów Becalel Smotricz, który zażądał utrzymania pełnej swobody działania armii przeciwko Hezbollahowi. – Porozumienie z Iranem jest złe dla Izraela i całego wolnego świata – skomentował.
Z kolei minister obrony Israel Kac zapowiedział, że izraelskie wojska pozostaną „bezterminowo” w Libanie i Strefie Gazy w ramach nowej doktryny bezpieczeństwa.
– Sprzeciwiamy się wycofaniu IDF z Libanu mimo wszelkich obecnych i przyszłych nacisków – podkreślił. Wyjaśnił, że stanowisko to zostało przekazane Trumpowi i sekretarzowi obrony USA Pete’owi Hegsethowi.
Wiceprezydent USA J.D. Vance przyznał, że Waszyngton był „bardzo zaniepokojony” możliwością irańskiego odwetu po izraelskich atakach na Bejrut. Sam Trump miał w ostrych słowach domagać się od Izraela zaprzestania uderzeń na Hezbollah.
Szczególnie ostre reakcje pojawiły się wśród prawicowych komentatorów związanych z premierem. Prezenter telewizyjny Yinon Magal nazwał Trumpa „przegranym”, a jego współpracowników oskarżył o zdradę interesów Izraela. Inny wpływowy komentator Amit Segal przywołał słowa przypisywane Henry’emu Kissingerowi: „Być wrogiem Ameryki może być niebezpieczne, ale być jej przyjacielem jest śmiercionośne”.
