Iran i Pakistan intensywnie pracują nad zbudowaniem post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej.
Przejdźmy od razu do sedna sprawy: po wnikliwej analizie sytuacji, dowództwo polityczne i wojskowe w Teheranie doszło do wniosku, że wspólny atak USA i Izraela, którego planowanie postępuje w zawrotnym tempie, jest nieunikniony.
Dlatego też przyjęła postawę zwiniętej kobry, gotowej uderzyć i wstrzyknąć śmiertelny jad przy pierwszym znaku zbliżającego się zagrożenia ze strony syndykatu Epsteina – nie czekając nawet na faktyczny atak.
Opisane powyżej działania zapobiegawcze będą miały katastrofalne skutki, wykraczając poza bazy USA w Azji Zachodniej i obejmując inne cele regionalne, a potencjalnie także infrastrukturę energetyczną w Zatoce Perskiej oraz kable podmorskie (co w tym przypadku dotknęłoby przede wszystkim Zatokę Perską i Indie, w znacznie większym stopniu niż USA i Europę).
Znajdujemy się w sytuacji wyraźnego i bezpośredniego zagrożenia: Akcja militarna USA i Izraela mająca na celu wywarcie presji z pewnością zostanie zinterpretowana w Teheranie jako początek ataku.
Presja ze strony kultu śmierci, a raczej Trumpa, na wojnę napotyka obecnie niebezpiecznie niski próg irański. Opcje ataku Pentagonu obejmują irańskie obiekty nuklearne i infrastrukturę energetyczną.
Nie trzeba dodawać, że socjopata na szczycie – który już kompletnie traci panowanie nad sobą w obliczu zbliżającej się klęski w wyborach uzupełniających – jest łatwym łupem dla potężnego, prowojennego lobby syjonistycznego i jego sponsorów finansowych. Największym zagrożeniem strategicznym jest zatem to, że ta nieustanna presja może wysłać sygnał, który Teheran zinterpretuje jako zbliżający się atak, nawet jeśli Waszyngton publicznie oświadczy, że żaden atak nie nastąpi przed wyborami uzupełniającymi.
Jemen przenosi to na wyższy poziom.
Jednocześnie, uprzywilejowane źródła w Islamabadzie potwierdzają udany pakistański test rakietowy z prędkością 7 Ma i zasięgiem kilku tysięcy kilometrów. Ta nowa zdolność ma wszystko, co niezbędne, aby znacząco zmienić równowagę sił w Azji Zachodniej, wzmocnić zasięg odstraszania Pakistanu, zwiększyć jego wpływ na wszystkie regionalne kalkulacje bezpieczeństwa oraz promować pogłębiającą się integrację Pakistanu z Chinami, Iranem i monarchiami naftowymi Zatoki Perskiej.
A teraz kolejny ekskluzywny raport: Członkowie izraelskiego wywiadu wojskowego, w tym generał dywizji, opuścili Rijad po tym, jak MbS [szef Arabii md] w momencie, który sam określił jako moment jasności, powiedział „nie” ofercie „wsparcia” ze strony sekty śmierci. Mimo to w kraju nadal przebywa ponad 100 pracowników CENTCOM.
Decyzja MbS mogła zostać mu wymuszona przez Turcję i Pakistan – dwaj pozostali sygnatariusze Sojuszu Obrony Mekki, którzy niespodziewanie znaleźli się ramię w ramię z agentami kultu śmierci w tej samej strefie działań wojennych w Rijadzie.
Choć ich odejście wyeliminowało ryzyko eskalacji, agenci USA nadal są narażeni na niebezpieczeństwo: każdy atak, niezależnie od źródła, który pociągnie za sobą ofiary w ludziach, natychmiast wciągnie Waszyngton w wojnę pomiędzy Arabią Saudyjską a Ansarallah.
Wojna między Arabią Saudyjską a Ansarallah rzeczywiście wkracza w kolejny etap – etap niestabilności. Niestabilna mieszanka przechwycenia pocisku manewrującego nad prowincją Medyna, przechwycenia dronów w innych miejscach Arabii Saudyjskiej oraz ataków rakietowych sił jemeńskich na siedzibę rządu marionetkowego w Adenie to dopiero początek.
To, co wydarzyło się po tym, jak Ansarallah zaatakował Nadżran – jedną z południowych prowincji Arabii Saudyjskiej skradzioną Jemenowi przez Brytyjczyków w 1934 r. – jest absolutnie zdumiewające.
Rzecznik Arabii Saudyjskiej oskarżył Ansarallah o wystrzelenie pocisku manewrującego w kierunku Medyny. Odpowiedź legendarnego rzecznika jemeńskich sił zbrojnych, generała Yahya Sari, była druzgocąca: „Nie przeprowadziliśmy dziś żadnej operacji wojskowej przeciwko terytorium Arabii Saudyjskiej. Dlatego twierdzenie saudyjskiego wroga, że Medyna została zaatakowana, jest czystym wymysłem i bezczelnym kłamstwem”.
Tłumaczenie: Jemen atakuje jedną ze swoich byłych prowincji; Saudyjczycy uciekają się do całkowicie fałszywych informacji i wymyślają atak na jeden z dwóch świętych meczetów – niewątpliwie w ramach przygotowań do operacji pod fałszywą flagą; po czym Jemen natychmiast zaprzecza, jakoby zaatakował jakiekolwiek (podkreślenie moje) terytorium saudyjskie.
Oznacza to, że Sana subtelnie deklaruje – w sposób zrozumiały dla każdego – że nie będzie już prowadzić operacji zagranicznych (podkreślenie moje) w trzech prowincjach: Dżizan, Najran i Asir. Już teraz przygotowuje – psychologicznie i operacyjnie – grunt pod odzyskanie skradzionego terytorium.
Wszystko to składa się na tę zwięzłą analizę, napisaną w Jemenie, dotyczącą dekonstrukcji ostentacyjnego Domu Saudów:
„Jemen niszczy niezwykle kruche filary gospodarki niezależnej od ropy naftowej, w których pustynni piraci pokładali wszystkie swoje nadzieje: wizerunek (bezpośrednie inwestycje zagraniczne), ucieczkę od rzeczywistości, a także bezkarność i odporność na terroryzm zagraniczny”.
Jak Pakistan i Iran omijają MFW
Rozważmy teraz coś dość zadziwiającego, co wydarzyło się w środku tygodnia w Bangkoku podczas dorocznego spotkania Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego, któremu towarzyszyły uliczne protesty w Tajlandii.
Pakistan zmaga się z silną presją ze strony strukturalnych środków dostosowawczych MFW i Banku Światowego, a także z groźbą sankcji ze strony USA, ponieważ handluje z Iranem.
Nieocenioną wartość ma fakt, że Pakistan i Iran de facto prowadzą rozmowy na temat de-dolaryzacji w samym środku jaskini lwa – świątyni dolara amerykańskiego.
Infrastruktura ta funkcjonuje od 2023 roku – ustanowiona na mocy umowy swapu walutowego, w którym zamiast dolara amerykańskiego używa się riala i rupii. Swapem zarządzają oba banki centralne, a operacjami bankowymi zajmują się Bank Melli w Iranie i Bank Mellat w Pakistanie. Ich rynki przygraniczne – co najmniej sześć – przeżywają rozkwit: fizyczne szlaki handlowe całkowicie omijają dolara amerykańskiego.
To, o czym rozmawiali w Bangkoku na początku tego tygodnia, dotyczyło tego, jak rozszerzyć całą sprawę: nie obchodziły ich drugorzędne sankcje USA. Przede wszystkim dlatego, że Teheran oferuje Islamabadowi to, czego system amerykański po prostu nie jest w stanie: suwerenność, brak zmiany reżimu, brak środków oszczędnościowych, brak wykładów, a przede wszystkim brak dostosowań strukturalnych.
Ledwo wspominając już o tym, że Pakistan rozpaczliwie potrzebuje irańskiego gazu – i szlaków handlowych Nowego Jedwabnego Szlaku, które stały się możliwe dzięki Chinom.
Iran zbudował gospodarkę, która całkowicie omija MFW, dzięki czemu jest w stanie przetrwać falę sankcji, blokadę i wojnę.
Obecnie Iran i Pakistan intensywnie pracują nad budową post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej – wraz z wymianą walut, handlem barterowym, rozwijającymi się rynkami granicznymi i odpowiednimi kanałami bankowymi, które sprawiają, że sankcje wtórne wydają się absurdalne.
Nawiasem mówiąc, dzieje się to dokładnie w momencie, gdy ogromny irański pociąg, załadowany ropą naftową – pierwszy z wielu – jest gotowy do odjazdu przez Azję Środkową zbudowaną przez Chiny linią kolejową Jedwabnego Szlaku do… Chin.
Zwinięta kobra może być gotowa do ataku. Ale kobra zawsze uwielbiała też robić interesy.
Pewnie już widzieliście „terror na wysokości 9000 metrów”, który rozegrał się w przestworzach nad Tel Awiwem w zeszłym tygodniu. I pewnie zastanawialiście się, jak narracja o tym fatalnym locie Flydubai – narracja skrupulatnie powtarzana przez gorliwych propagandzistów głównego nurtu mediów – rozpadła się dokładnie tak samo, jak kadłub Boeinga cudem się nie rozpadł.
Choć dla nas, doświadczonych badaczy teorii spiskowych, ten ostatni zmanipulowany raport może wydawać się niespodzianką, miliony ludzi na świecie są zszokowane trwającym ludobójstwem w Strefie Gazy i dopiero teraz zaczynają zmagać się z oszustwami i sztuczkami „fałszywej flagi”, na których zbudowano współczesne państwo Izrael.
Dla dobra tych niedawno przebudzonych osób zainteresowanych tą tłumioną historią, przyjrzymy się teraz bliżej niektórym podstawowym wydarzeniom terrorystycznym pod fałszywą flagą w historii Izraela.
Bombardowanie hotelu King David
22 lipca 1946 roku terroryści z Irgunu – syjonistycznej organizacji paramilitarnej działającej w Mandacie Palestyny, dowodzonej przez Menachema Begina – przeprowadzili atak bombowy na hotel King David w Jerozolimie.
Wybór hotelu na cel ataku był reakcją na Operację Agatha, operację bezpieczeństwa przeprowadzoną przez wojska brytyjskie kilka dni wcześniej, w wyniku której aresztowano 2700 aktywistów syjonistycznych.
Podczas operacji „Agatha” zabezpieczono dowody wskazujące na to, że Agencja Żydowska dla Palestyny – filia Światowej Organizacji Syjonistycznej – autoryzowała operacje sabotażowe w ramach swojej rebelii przeciwko brytyjskiemu rządowi Mandatu. Wiedząc, że w hotelu King David mieścił się sekretariat Autonomii Palestyńskiej oraz kwatera główna sił brytyjskich w Palestynie i Transjordanii, komórka terrorystyczna Irgunu założyła, że to właśnie tam Brytyjczycy przechowywali te obciążające dokumenty.
Przygotowania do ataku opisano w artykule z History Today .
Krótko po południu w poniedziałek, 22 lipca 1946 roku, zniszczony furgon dostawczy wjechał pod boczne wejście hotelu King David, położonego na zachód od jerozolimskiej Starówki. Hotel pełnił funkcję kwatery głównej Palestyńskiej Administracji Cywilnej oraz Armii Brytyjskiej w Palestynie i Transjordanii. Ośmiu uzbrojonych mężczyzn, przebranych za arabskich robotników, wdarło się następnie do części hotelowej. Po obezwładnieniu i uwięzieniu kierownika działu dostaw oraz personelu kuchennego, wyładowali z furgonetki siedem baniek na mleko, wypełnionych 350 kilogramami trotylu i żelatyny zapalającej, i przetransportowali je jedną po drugiej długim, wąskim korytarzem do „La Régence”, hotelowego baru w piwnicy, znajdującego się bezpośrednio pod kwaterą główną cywilną i wojskową w południowym skrzydle. Tam zostali zaatakowani przez oficera armii brytyjskiej, którego postrzelili i śmiertelnie ranili. Podczas gdy część udających arabskich pracowników stała na straży, inni ustawili bańki na mleko obok dwóch kolumn wspierających w barze w piwnicy i odpalili 30-minutowe detonatory.
A artykuł z wiki „Military History” opisuje skutki eksplozji.
Do eksplozji doszło o godzinie 12:37. W jej wyniku zawaliła się zachodnia połowa południowego skrzydła hotelu. Krótko po wybuchu na miejsce przybyły ekipy ratownicze Królewskich Inżynierów z ciężkim sprzętem dźwigowym. Tej samej nocy inżynierowie zostali podzieleni na trzy grupy, z których każda pełniła ośmiogodzinną zmianę. Akcja ratunkowa trwała przez kolejne trzy dni i w jej trakcie usunięto 2000 ciężarówek gruzu. Z gruzów ratownikom udało się wyciągnąć sześciu ocalałych. Ostatnią osobą, którą odnaleziono, był D.C. Thompson, 24 godziny po zawaleniu się budynku. Wydawał się być w miarę zdrowy, ale później zmarł z powodu szoku.
W sumie w wyniku eksplozji życie straciło 91 osób, większość z nich to pracownicy hotelu, maszynistki, posłańcy i młodsze kadry sekretarskie.
Co zaskakujące – choć być może przewidywalne – dzisiejsi izraelscy politycy nie potępiają tego brutalnego aktu syjonistycznego okrucieństwa. Nie próbują już nawet usprawiedliwiać tego czynu, twierdząc, jak to robili wcześniej, że przed bombardowaniem wydano ostrzeżenie – fakt kwestionowany przez Brytyjczyków.
Zamiast tego, jak udokumentowałem w moim podcaście „Poznaj Benjamina Netanjahu, nieskazanego zbrodniarza wojennego”, dzisiejsi politycy celebrują akt terrorystyczny Irgunu. Na przykład w 2006 roku Benjamin Netanjahu wziął udział w wydarzeniu w Centrum Dziedzictwa Menachema Begina, gdzie odsłonięto tablicę upamiętniającą 60. rocznicę zamachu. Do dziś Netanjahu chwali przywódcę Irgunu , który koordynował atak.
Pod wieloma względami Menachem Begin uosabiał istotę naszej walki o wolność. Walczył o nią. Poświęcił się dla niej. Osiągnął ją. I to właśnie nasza walka o bycie wolnym narodem w ojczyźnie naszych przodków ukształtowała jego życie. Jest on symbolem i przykładem dla przyszłych pokoleń, ponieważ walka nigdy się nie kończy.
Pomijając przebranie się za „arabskich robotników”, które pomogło terrorystom ominąć środki bezpieczeństwa hotelu, zamach bombowy na hotel King David nie był operacją pod fałszywą flagą. Irgun nie zaprzeczył swojemu udziałowi w ataku. Jak widzieliśmy, nawet chwali się nim do dziś.
Bombardowanie było jednak przerażającym aktem terroryzmu politycznego. Jako takie, stanowiło krwawą ofiarę i stało się kamieniem węgielnym pod powstanie Państwa Izrael.
Niestety dla ludzkości, rozlew krwi dokonywany przez izraelskich terrorystów jeszcze się nie skończył…
OPERACJA SUSANNAH
W latach 50. XX wieku młode państwo Izrael stanęło w obliczu nowego zagrożenia: wzrostu panarabizmu jako przeciwwagi dla żydowskiej dominacji na Bliskim Wschodzie. Wzrost znaczenia Gamala Abdela Nasera w Egipcie – czołowej postaci politycznej tego ruchu – był szczególnie niepokojący dla władz Izraela.
Po przejęciu władzy w Egipcie w wyniku wojskowego zamachu stanu w 1952 roku, Naser nie tylko promował własną wizję regionu zjednoczonego pod rządami arabskiego nacjonalizmu, ale także pozycjonował się jako przeciwwaga dla wpływów sowieckich w regionie. Zaniepokojony sojuszami radzieckimi na Bliskim Wschodzie, Naser wygłaszał antykomunistyczne deklaracje, które pomogły mu uzyskać wsparcie militarne i finansowe od Amerykanów i Brytyjczyków. Do 1954 roku Naser zainicjował nawet rozmowy mające na celu przekonanie Brytyjczyków do wycofania się z ich bazy wojskowej nad Kanałem Sueskim.
Izraelczycy, coraz bardziej zaniepokojeni arabskim zagrożeniem na swoich granicach, uruchomili w Egipcie uśpioną komórkę. Ich plan, nazwany „Operacją Zuzanna”, polegał na wykorzystaniu tych kozłów ofiarnych – egipskich Żydów zwerbowanych przez izraelski wywiad wojskowy – do przeprowadzenia serii spektakularnych ataków terrorystycznych w tym kraju. Mieli nadzieję, że winę za te ataki zrzucą na Bractwo Muzułmańskie, komunistów lub jakąś inną grupę dysydentów politycznych, przekonując w ten sposób Brytyjczyków i Amerykanów, że Egipt jest niebezpiecznym miejscem, a Naser niepewnym partnerem.
Jednakże, jak szczegółowo wyjaśniłem w książce False Flags: The Secret History of Al Qaeda , sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem.
Pierwszy zamach bombowy – eksplozja na poczcie głównej w Aleksandrii 2 lipca – przebiegł bez zakłóceń. Drugi, jednoczesny atak na amerykańskie biblioteki w Kairze i Aleksandrii, również zakończył się sukcesem. Dopiero trzecia próba – ambitny plan wysadzenia dwóch kin w Kairze, dwóch w Aleksandrii oraz dworca kolejowego w Kairze – zakończyła się niepowodzeniem, co przerwało operację. Dziesięciu członków komórki zostało aresztowanych. Spośród nich dwóch popełniło samobójstwo podczas przesłuchania przez egipską policję, dwóch innych zostało straconych, a sześciu skazano na karę więzienia; ostatecznie po uwolnieniu przedostali się do Izraela.
Nieudana operacja ostatecznie przerodziła się w poważny skandal w Izraelu. Znany jako „sprawa Lavona” – nazwana na cześć Fineasza Lawona, izraelskiego ministra obrony, który ostatecznie (i najwyraźniej niesłusznie) został oskarżony o zatwierdzenie planu – skandal ten doprowadził do lat śledztw, oskarżeń i wzajemnych oskarżeń w izraelskim rządzie. Ostatecznie skandal ten nie tylko doprowadził do rezygnacji Lavona, ale także do rozłamu koalicji politycznej premiera Dawida Ben Guriona i przyspieszył jego klęskę wyborczą.
Nawet 60 lat po tym incydencie, w archiwach Sił Obronnych Izraela (IDF) pojawiły się nowe dokumenty, które rzucają nieco światła na ogólnie niejasny spisek wywiadowczy.
Niezależnie od tego, kto i kiedy wydał rozkaz, sama operacja jest ewidentnym przypadkiem terroryzmu pod fałszywą flagą. Rząd Izraela wykorzystał zasoby wywiadowcze do przeprowadzenia ataków terrorystycznych, aby zrzucić winę za chaos na kogoś innego i w ten sposób zdestabilizować swojego przeciwnika politycznego.
Logicznie rzecz biorąc, można by się spodziewać, że rząd Izraela – rząd, który stale przypomina światu o tym, że musi stawiać czoła bezwzględnemu, brutalnemu sprzeciwowi ze strony muzułmańskich terrorystów – bezwarunkowo przeprosiłby za ten incydent i wyrzekł się stosowania podobnych taktyk w przyszłości.
Nikt jednak nie twierdził, że Izraelczycy byli logiczni (ani nawet moralnie konsekwentni). Zamiast tego, rząd Izraela oficjalnie uznał „Operację Susannah” dopiero w 2005 roku, pół wieku po wydarzeniach. W tym czasie dziewięciu agentów zaangażowanych w spisek zostało oficjalnie odznaczonych za swoją służbę.
9/11
Kiedy w 2014 roku karykaturzysta Haaretz, Amos Biderman, narysował swoją niesławną karykaturę przedstawiającą premiera Izraela Benjamina Netanjahu lecącego odrzutowcem z napisem „IZRAEL” i wbijającego amerykańską flagę w World Trade Center, najwyraźniej nie miał zamiaru interpretować tego jako przyznania się Izraela do winy za zamachy z 11 września. Jak szybko wyjaśnił redaktor naczelny Haaretz, Aluf Benn, rysunek Bidermana miał być ironicznym komentarzem na temat „obecnej nieufności między premierem Netanjahu a administracją Obamy”. Niemniej jednak, wyrwany z kontekstu, rysunek stanowi dość mocną ilustrację poglądu niektórych „wyznawców prawdy o 11 września”, że „11 września był atakiem izraelskim”.
Jak udokumentowałem w mojej obszernej pracy na ten temat — od 9/11 Trillions i 9/11 War Games do 9/11 Suspects and 9/11 Whistleblowers , a także False Flags: The Secret History of Al Qaeda — ataki terrorystyczne z 11 września 2001 r. były złożone i wielowymiarowe. Wymagały współudziału szeregu urzędników rządowych, personelu wojskowego, oficerów wywiadu i prywatnych przedsiębiorców z różnych krajów. Z tego powodu zwrot „9/11 był wewnętrzną robotą” — o ile sugeruje, że te ataki były wyłącznie dziełem „rządu USA” (przedstawianego jako monolityczny byt) — może być dobrym sloganem na naklejkę na zderzak, ale nie jest to wystarczające wyjaśnienie tych wydarzeń. Podobnie zwrot „9/11 był izraelską robotą” nie oddaje wielowymiarowego charakteru międzynarodowo skoordynowanej operacji, takiej jak 9/11.
Niemniej jednak byłoby naiwnością zaprzeczać w tym momencie, że izraelskie służby specjalne odegrały jakąkolwiek rolę w wydarzeniach z 11 września.
Najbardziej oczywistym i najczęściej przytaczanym powiązaniem między Izraelem a wydarzeniami z 11 września jest historia tzw. „tańczących Izraelczyków”.
W moim filmie na ten temat wyjaśniłem, że sprawa dotyczy pięciu obywateli Izraela, którzy w czasie ataków z 11 września pracowali dla Urban Moving Systems, firmy przeprowadzkowej z siedzibą w północnym New Jersey. Świadkowie zeznali, że widzieli mężczyzn wkrótce po tym, jak pierwszy samolot uderzył w wieże WTC na terenie kompleksu apartamentowego Doric w Union City w stanie New Jersey. Podobno stali „na dachu furgonetki przeprowadzkowej” i obserwowali rozwój sytuacji; zostali opisani jako „radośni i śmiejący się”, robiąc zdjęcia i najwyraźniej świętując to wydarzenie.
Na podstawie tych doniesień FBI wydało list gończy, wzywając funkcjonariuszy z całego stanu Nowy Jork do poszukiwania mężczyzn. Zostali oni zatrzymani i aresztowani krótko przed godziną 16:00 podczas podróży na wschód drogą stanową nr 3 w New Jersey. Po tym, jak policyjny pies tropiący ładunki wybuchowe wskazał na możliwość obecności ładunków wybuchowych w furgonetce i po potwierdzeniu powiązań niektórych podejrzanych z izraelskim wywiadem, sprawę przekazano do jednostki kontrwywiadu FBI, a mężczyźni zostali przetrzymywani w areszcie federalnym przez 71 dni. Sprawa została następnie zamknięta, a mężczyźni zostali deportowani do Izraela.
Być może pamiętacie, że zwróciłem również uwagę, iż ta historia jest bardziej złożona, niż często przedstawiają ją media alternatywne. Niezależnie od roli, jaką odegrali ci mężczyźni w „dokumentowaniu wydarzenia 11 września” – jak później twierdzili – nie byli oni elitarną grupą agentów Mossadu, wtajemniczonych w największą w historii operację terrorystyczną pod fałszywą flagą, wyłącznie po to, by móc przeprowadzić „ściśle tajną” misję wywiadowczą, polegającą na fotografowaniu wydarzenia, które miało być transmitowane na wszystkich kanałach telewizyjnych na świecie, podczas gdy oni świętowali i przyciągali uwagę.
Jeszcze ważniejsze dla zrozumienia izraelskiego zaangażowania w wydarzenia pod fałszywą flagą z 11 września jest szersze zagadnienie izraelskich operacji wywiadowczych w USA w ogóle, a w szczególności tego dnia. Jak donosił Forward w 2002 roku, samo FBI stwierdziło, że Mossad był zamieszany w spisek „Tańczący Izraelczycy” . „Ocena była taka, że »Urban Moving Systems« stanowiło przykrywkę dla Mossadu i zatrudnionych tam agentów” – powiedział wówczas ich informator, „były oficer wywiadu”. „FBI stwierdziło, że szpiegowali miejscowych Arabów, ale mogli odejść, ponieważ nic nie wiedzieli o 11 września”.
Nawet jeśli pominiemy kwestię, w jaki sposób FBI stwierdziło, że agenci Mossadu „nic nie wiedzieli o 11 września”, badacze wciąż podnoszą liczne pytania dotyczące szerszego zagadnienia izraelskiego szpiegostwa w USA i jego potencjalnego związku z 11 września. Poważne dochodzenie w tej sprawie wymagałoby dogłębnej analizy następujących kwestii:
Izraelska siatka szpiegowska „studentów sztuki”, która działała w USA przed 11 września. W jej skład wchodziła pewna liczba studentów/szpiegów, którzy akurat mieszkali w tych samych dzielnicach co porywacze/kozły ofiarne z 11 września.
Utajnione śledztwo Carla Camerona w sprawie siatki szpiegowskiej studentów sztuki prowadzonej przez stację Fox News, a także amerykańskich firm AmDocs, Comverse Infosys i innych gałęzi izraelskiego podsłuchu i elektronicznego nadzoru amerykańskiej komunikacji, w którym Cameron zacytował urzędnika rządowego, który – odnosząc się do wcześniejszej wiedzy Izraelczyków na temat zamachu z 11 września – zapytał: „Jak mogli nie wiedzieć?”.
Różni członkowie „Projektu Nowego Amerykańskiego Stulecia” (PNAC), w tym Richard Perle, Douglas Feith i David Wurmser, którzy w 1996 r. napisali raport dla Benjamina Netanjahu, w którym podkreślili potrzebę „zabezpieczenia imperium” przez Izrael poprzez wyeliminowanie Saddama Husajna z Iraku, a później przytoczyli wysiłki Pentagonu mające na celu powiązanie 11 września z Saddamem Husajnem – działania, o których obecnie wiemy, że rozpoczęły się dokładnie w dniu ataków.
Zaangażowanie izraelskich obywateli o podwójnym obywatelstwie, zwolenników syjonistów i powierników Netanjahu, a także izraelskiego rządu, którzy wykazali się wcześniejszą wiedzą na temat operacji pod fałszywą flagą z 11 września i współudziałem w jej tuszowaniu. Dotyczyło to nie tylko wspomnianych członków PNAC, ale także „Szczęściarza” Larry’ego Silversteina, który utrzymywał regularny, cotygodniowy kontakt z Benjaminem Netanjahu, jednocześnie zapewniając sobie 99-letnią dzierżawę World Trade Center na kilka tygodni przed atakami, a także Amerykanina pochodzenia izraelskiego Michaela Chertoffa, który później był współautorem ustawy USA PATRIOT Act i wykorzystywał swoją pozycję w Departamencie Sprawiedliwości USA do utrudniania śledztwa w sprawie ataków z 11 września i blokowania dostępu do dowodów.
Oświadczenie byłego premiera Izraela Ehuda Baraka złożone trzy godziny po pierwszej katastrofie lotniczej, że atak, jeżeli będzie powiązany z Bin Ladenem, zostanie wykorzystany do rozpoczęcia „globalnie skoordynowanego wysiłku pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Europy i Rosji przeciwko wszystkim źródłom terroru” oraz szokujące oświadczenie obecnego premiera Izraela Benjamina Netanjahu, że 11 września było „bardzo dobre”, ponieważ „wywołało natychmiastową sympatię” dla Izraela.
Z pewnością istnieją powody, by kwestionować prawdziwy charakter ostrzeżenia Izraela skierowanego do rządu USA w sierpniu 2001 roku w sprawie zbliżającego się ataku . Podobnie, istnieją wszelkie powody, by kwestionować rolę, jaką Izrael mógł odegrać w umożliwieniu, zatuszowaniu i „udokumentowaniu” wydarzeń pod fałszywą flagą z 11 września.
7 października
7 października 2023 roku grupa zdradzieckich terrorystów z Hamasu przeleciała na paralotniach nad najsilniej ufortyfikowaną granicą na świecie, siejąc spustoszenie i zabijając 1200 Izraelczyków. Przez osiem godzin cieszyli się całkowitą bezkarnością, zanim zostali zaatakowani przez siły IDF.
…a przynajmniej taką wersję wydarzeń z 7 października rząd Izraela chce wmówić światu. W rzeczywistości ta historia jest tak pełna luk, że po bliższym przyjrzeniu się rozpada się na kawałki.
Luki te obejmują wszystkie pytania, na które odpowiedzi prowadziłyby do wniosku, że rząd Izraela wiedział o ataku z wyprzedzeniem i pozwolił na jego przeprowadzenie – czyli teorię „Let It Happen On Purpose” (LIHOP). Na przykład:
Dlaczego rząd Netanjahu zignorował wielokrotne i szczegółowe ostrzeżenia przed atakami ze strony rządów zagranicznych, a nawet własnych służb wywiadowczych i sił zbrojnych?
W jaki sposób bojownikom Hamasu udało się pokonać rozległą sieć elektronicznego nadzoru i zautomatyzowane systemy obronne wzdłuż granicy z Gazą – systemy obronne, które według byłych strażników granicznych miały zostać uruchomione, nawet jeśli kot zbliżyłby się do ogrodzenia?
Jeśli szukasz poważnej, szczegółowej, gruntownie udokumentowanej i starannie udokumentowanej, dogłębnej analizy tego, co naprawdę wydarzyło się 7 października, możesz obejrzeć mój film „Pytania do Corbetta” na ten temat. A jeśli wolisz 5-minutową wersję dostosowaną do możliwości TikToka, oto ona :
Warto jednak zauważyć, że w tej historii istnieje nie tylko wyjaśnienie LIHOP tych wydarzeń, ale także wyjaśnienie MIHOP (Made It Happen On Purpose – celowo). Krótko mówiąc, przynajmniej część obywateli Izraela, którzy stracili życie tego dnia, zginęła, ponieważ zostali celowo zaatakowani przez siły izraelskie.
To nie jest teoria spiskowa, lecz oficjalna polityka rządu Izraela. Dyrektywa Hannibala to oficjalnie tajny rozkaz wojskowy upoważniający Siły Obronne Izraela do użycia bezwzględnej siły śmiercionośnej w celu zapobieżenia porwaniom własnych żołnierzy przez wrogich bojowników. Innymi słowy, upoważnia ona izraelskie wojsko do zabijania własnych obywateli, zamiast pozwalać na ich porwania.
Dyrektywa Hannibala została oficjalnie uchylona w 2016 roku, ale przywrócona 7 października 2023 roku. Tym razem upoważniła dowódców Sił Obronnych Izraela do zabijania nie tylko izraelskich żołnierzy, ale także izraelskich cywilów.
To nie są teorie spiskowe. W lipcu 2024 roku „Haaretz” doniósł, że dokumenty Sił Obronnych Izraela i oświadczenia żołnierzy potwierdziły, że dyrektywa Hannibala rzeczywiście została wdrożona tego dnia. Później potwierdził to ówczesny minister obrony Joaw Gallant .
Wyjaśnia to „The Times of Israel” :
Jak wynika z niedzielnego raportu, rozkaz stosowania „polityki Hannibala” podczas walk 7 października nie ograniczał się do baz wojskowych, ale obejmował także ludność cywilną.
Tuż przed godziną 11:30 wydano rozkaz informujący żołnierzy, że „żaden pojazd” nie może powrócić z Izraela do Gazy, z obawy, że może przewozić porwane osoby.
Anonimowe źródło z Dowództwa Południowego Sił Obronnych Izraela potwierdziło dziennikowi „Haarec”, że rozkaz został wydany, ponieważ „już wtedy dla wszystkich było jasne, że takie pojazdy mogą przewozić porwanych cywilów lub żołnierzy”.
Oczywiście, rząd Izraela nie potwierdził żadnych szczegółów decyzji o zabiciu własnych obywateli tamtego dnia. Zamiast tego, wykorzystuje mgłę wojny, aby ukryć prawdę o tych zabójstwach. Źródło w „The Times of Israel ” twierdzi, że nie było bezpośredniego rozkazu zabicia konkretnych cywilów, ponieważ „nie można było tak naprawdę stwierdzić, czy tacy ludzie znajdowali się w pojeździe”. Źródło kontynuowało jednak: „Wszyscy wiedzieli, co oznaczało niedopuszczenie pojazdów do powrotu do Gazy”.
W tych doniesieniach przytacza się przypadek Efrata Katza, 68-letniego mieszkańca kibucu Nir Oz, którego śmierć 7 października doprowadziła do wszczęcia śledztwa przez izraelskie wojsko. Dochodzenie wykazało, że Katz, który został porwany przez bojowników Hamasu, został zestrzelony przez śmigłowce izraelskich sił powietrznych. Zabójstwo to uznano za dopuszczalne, ponieważ „wojskowe systemy nadzoru nie były w stanie odróżnić izraelskich zakładników w poruszających się pojazdach od terrorystów z Hamasu”.
Gazeta The Times of Israel podaje również przykład przypadku, w którym dowódca Sił Obronnych Izraela „rozkazał czołgowi ostrzelać dom w kibucu Beeri, gdzie terroryści z Hamasu przetrzymywali 14 Izraelczyków jako zakładników”. Rozkaz ten doprowadził do śmierci 13 zakładników.
Ostatecznie wątpliwe jest, czy kiedykolwiek dowiemy się dokładnie, ile ofiar śmiertelnych wśród Izraelczyków 7 października było bezpośrednim skutkiem ostrzału izraelskiego wojska. Biorąc pod uwagę prawdopodobne zaprzeczenia, powszechne w takich sytuacjach bojowych, z pewnością nigdy nie dowiemy się, ile z tych zgonów było celowymi aktami morderstwa, a nie nieuniknionymi „stratami ubocznymi”.
Biorąc jednak pod uwagę, że Netanjahu spędził ostatnie trzy i pół roku, rozkoszując się ciałami zamordowanych tego dnia, wydaje się słuszne uznanie, że część krwi przelanej w tej masakrze przypada na izraelskie wojsko. A ponieważ atak terrorystyczny z 7 października został wykorzystany do usprawiedliwienia trwającego holokaustu w Strefie Gazy, prawda i sprawiedliwość wymagają, abyśmy uznali, że to wydarzenie miało charakter fałszywej flagi.
FLYDUBAI
Wszyscy już znamy tę historię.
29 września, osaczony premier Izraela Benjamin Netanjahu ostrzegł, że „nasi wrogowie będą próbowali nas zaatakować”, jeszcze przed wyborami do Knesetu w Izraelu 27 października. Zaledwie dzień później wrogowie Izraela rzeczywiście zaatakowali .
Dokładniej, omański terrorysta, zaślepiony islamistyczną nienawiścią do narodu żydowskiego, dźgnął nożem pilota samolotu Flydubai o numerze lotu FZ 1073 w drodze z Dubaju do Tel Awiwu i wprawił samolot w samobójcze nurkowanie, gdy zbliżał się do izraelskiej przestrzeni powietrznej. Podczas gdy samolot stracił niewiarygodne 5250 metrów wysokości w niecałe dwie minuty, pasażerom na pokładzie – pod wodzą odważnego izraelskiego hydraulika – udało się w jakiś sposób dostać do kokpitu, wyrwać terrorystę ze sterów i przywrócić samolot do lotu poziomego. Następnie dwóch pilotów po służbie wskoczyło do kokpitu i bezpiecznie wylądowało samolotem w Arabii Saudyjskiej, ratując wszystkich na pokładzie.
To niesamowita historia. Niewiarygodna!
…i przez to mam na myśli, że nie jest ona ani wiarygodna, ani wspaniała.
Ale nie wierz mi na słowo. Obejrzyj program CBC „ Jak samolot FlyDubai przetrwał próbę porwania pomimo beznadziejnych szans ” i łyknij łyka tequili za każdym razem, gdy Andrew Chang określi tę historię jako „szokującą”, „niewiarygodną”, „wspaniałą”, „nieprawdopodobną” lub „niemożliwą”. (UWAGA: Przed końcem filmu umrzesz z powodu zatrucia alkoholowego) .
W rzeczywistości ta historia jest tak wątpliwa, że nawet Trump nie mógł jej powtórzyć bez dodania ważnego zastrzeżenia: „Nie wiem, czy to prawda, ale taką historię usłyszałem od Bibiego [Netanjahu]”.
Ale po co, ach po co, głównodowodzący miałby tak dokładnie zacierać ślady?
Być może dlatego, że dramatyczne wydarzenia tego lotu przeczą prawom fizyki i inżynierii lądowej. Według tabeli danych z FlightRadar24, którą można pobrać w pliku CSV, samolot spadł z niewiarygodnej wysokości 16 150 stóp (ok. 4950 m) w niecałe 30 sekund.
Czy Boeing 737 Max 8 rzeczywiście przetrwa tak drastyczne zniżanie? Według pilotów, z którymi CNN przeprowadziło wywiad na żywo, aby (nieumyślnie) obalić całą wersję wydarzeń, taki scenariusz wydaje się nie do pomyślenia dla doświadczonych ekspertów lotnictwa.
Jak powiedział Aaron Murphy, zawodowy pilot i instruktor lotniczy, prezenterce CNN Erin Burnett w niezamierzonym, demaskatorskim fragmencie: „Niektóre liczby, które początkowo widzimy w raportach, nie mają dla mnie sensu, bo przy tak szybkim zniżaniu samolot całkowicie się rozpadnie”. Być może zdając sobie sprawę z tego, co właśnie powiedział, Murphy szybko dodał: „Więc liczby z pewnością ulegną zmianie, kiedy otrzymamy wstępny raport”, przyznając tym samym, że celem każdego dochodzenia w sprawie tego incydentu będzie manipulowanie danymi, aby uczynić je bardziej wiarygodnymi.
Murphy nie był jedynym, który wyraził niedowierzanie wobec tego konkretnego manewru akrobacyjnego. Ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Steve Arroyo powiedział agencji AP: „Jestem po prostu zdumiony, że samolot się nie rozpadł”, a ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Jeff Guzzetti zgodził się: „To niesamowite, że udało im się wyjść z tego nurkowania”.
Tym, co czyni jeszcze bardziej niezwykłym fakt, że samolot zdołał wyjść z nurkowania, jest fakt, że siła działająca na niego była rzeczywiście na tyle duża , że oderwała ster kierunku od ogona. Fakt, że izraelscy piloci po służbie, którzy akurat chcieli i byli w stanie przejąć kontrolę nad lotem, zdołali wylądować pomimo braku steru kierunku i wycieku płynu hydraulicznego, dodaje tej historii kolejny stopień nieprawdopodobieństwa.
O tak, a potem jest jeszcze cała absurdalna historia o tym, jak izraelski hydraulik, który nigdy w życiu nie pilotował samolotu, zdołał odzyskać kontrolę nad maszyną podczas tego niemożliwego zniżania, wykorzystując umiejętności, które nabył oglądając programy telewizyjne o dochodzeniach w sprawie katastrof lotniczych.
A jest jeszcze fakt, że ktokolwiek na pokładzie zdołał zbliżyć się do kokpitu podczas tego niewyobrażalnie stromego zejścia .
Pojawia się też pytanie, jak to możliwe, że pasażerowie nie tylko zdołali stać przy drzwiach kokpitu podczas tego szaleństwa, ale także sfilmować całą scenę telefonami komórkowymi.
Wiesz, gdybym nie wiedział lepiej, powiedziałbym, że coś w tej historii nie jest do końca w porządku.
…Ale bez obaw, ludzie! Izrael zbadał incydent i ustalił, że domniemany porywacz i drugi pilot był (chwileczkę) „samotnym wilkiem”; więc nie ma tu nic więcej do zobaczenia i niczego do odkrycia w toku dalszego śledztwa. Wszyscy możecie uwewnętrznić narrację, że to był absolutnie autentyczny (i bardzo przerażający) atak terrorystyczny i wrócić do życia w strachu przed muzułmańskimi straszydłami, które zawsze czyhają na nas.
I na koniec – czy Izraelczycy kiedykolwiek skłamali w sprawie ataku terrorystycznego?
PRZEŁAMANIE PARADYGMATU TERRORU
To prawie oczywiste, ale i tak to powiem: Izrael nie jest odosobnionym przypadkiem w panteonie narodów. Każdy kraj na świecie, w tym Kanada, Rosja, Japonia, Wielka Brytania i (oczywiście) Stany Zjednoczone, w którymś momencie brał udział w atakach terrorystycznych pod fałszywą flagą. Każdy z nich mógłby być tematem takiego artykułu redakcyjnego.
Jednak teraz, gdy Izrael aktywnie przeprowadza czystki etniczne w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, opierając się na ciągłych prowokacjach pod fałszywą flagą, ważne jest, abyśmy zwrócili uwagę na długą historię Izraelczyków wykorzystujących terror – zwłaszcza terror pod fałszywą flagą – do realizacji swoich celów politycznych.
Jeśli jednak liczymy na to, że polityczni sojusznicy Izraela wskażą na tę historię i ujawnią te incydenty pod fałszywą flagą jako krwawy teatr polityczny, to ewidentnie pokładamy zaufanie w niewłaściwych ludziach.
Czy ktokolwiek w 2026 roku naprawdę wierzy, że Trump – który po raz kolejny potwierdził, że Izrael jest „największym sojusznikiem” USA i który właśnie podpisał umowę o dostarczeniu Izraelowi pakietu pomocy wojskowej o wartości 2,8 miliarda dolarów, obejmującego całą gamę potężnych bomb o masie 2000 funtów – sprzeciwi się Bibiemu i jego kłamstwom? Ten sam Trump, który właśnie powtórzył prasie „cudowną” historię o izraelskim hydrauliku – wyłącznie na podstawie słów Bibiego?
Nie, rozwiązanie tej zagadki „fałszywej flagi” nie przyjdzie od ludzi, którzy zagłosują na kolejnego mieszkańca bagien z Waszyngtonu (lub Ottawy, Londynu, Tokio czy Moskwy), by odważnie stanął do walki i powiedział światu prawdę. W rzeczywistości problem terroryzmu pod fałszywą flagą zostanie rozwiązany dopiero wtedy, gdy ludzie przestaną dawać się nabierać na to oszustwo. Dopóki ludzie będą jednoczyć się wokół swoich politycznych przywódców po każdym brutalnym akcie terroryzmu, sztuczka pod fałszywą flagą pozostanie skuteczną bronią w arsenale tych kakistokratów. [ rządy ludzi najgorszych, najmniej kompetentnych lub najbardziej cynicznych. ]
Jeśli w tym wszystkim jest jakaś pozytywna strona, to taka, że nigdy wcześniej tak duża część opinii publicznej nie była tak chętna do kwestionowania tych incydentów tak szybko i na bieżąco. Szybkość, z jaką sprawa Flydubai została ujawniona w internecie, wreszcie daje promyk nadziei, że ludzie nie dadzą się już nabrać na te same oszustwa, co wcześniej.
Być może analizując historię wydarzeń pod fałszywą flagą, tak jak to opisano w tym artykule, będziemy mogli zmienić kalkulacje, które sprawiają, że organizowanie brutalnych aktów terrorystycznych jest tak atrakcyjne dla osób sprawujących władzę polityczną.
Ostatecznie terroryzm „fałszywej flagi” działa tylko wtedy, gdy nie wiemy, kto go naprawdę popełnia. Gdy zrozumiemy, jak działają te wydarzenia i nie pozwolimy politykom i ich posłusznej prasie na łamanie kłamstw na temat tych ataków, prawdziwi terroryści zostaną rozbrojeni.
Według analityka geopolitycznego Pepe Escobara, eskalacja działań wojennych między Arabią Saudyjską a Jemenem przeradza się w kryzys egzystencjalny dla saudyjskiej rodziny królewskiej. W wywiadzie udzielonym 11 października Escobar relacjonuje prośbę Rijadu o pomoc dla Pekinu, obecność izraelskich oficerów wywiadu w stolicy Arabii Saudyjskiej oraz odmowę Pakistanu i Turcji bezpośredniego udziału w wojnie z Ansar Allah.
Szczególnie istotny jest fakt, że wysoki rangą oficer izraelskiego wywiadu wojskowego miał osobiście uczestniczyć w konsultacjach w Rijadzie.
Arabia Saudyjska najwyraźniej desperacko poszukuje wyjścia z wojny z Jemenem. Według dziennikarza i analityka geopolitycznego Pepe Escobara, władze Arabii Saudyjskiej skontaktowały się bezpośrednio z Chinami i zwróciły się o wsparcie dyplomatyczne. Escobar oświadczył w wywiadzie udzielonym 11 października, że krótko wcześniej otrzymał potwierdzenie tych informacji za pośrednictwem kontaktów w Chinach. Jednak Pekin nie otrzymał oficjalnego potwierdzenia. Interwencja Chin i pośredniczenie w zawieszeniu broni między Rijadem a Ansar Allah, jego zdaniem, stanowiłyby znaczący sukces dyplomatyczny Pekinu i dodatkowo wskazywałyby na zmieniający się układ sił w Azji Zachodniej.
Znaczenie takiego posunięcia wykracza daleko poza Jemen. Chiny utrzymują stosunki z Jemenem od dziesięcioleci, które, według Escobara, sięgają czasów maoizmu. Jednocześnie Arabia Saudyjska jest kluczowym dostawcą energii dla chińskiej gospodarki. Skuteczna mediacja mogłaby ustabilizować stosunki energetyczne i jeszcze bardziej wzmocnić wpływy Pekinu w regionie. Escobar wskazuje również na rosnące znaczenie juana w handlu energią i przewiduje, że w dłuższej perspektywie Chiny mogłyby domagać się całkowitego rozliczenia importu energii z Arabii Saudyjskiej w chińskiej walucie. Jednak chińska mediacja pozostaje możliwością, a nie potwierdzonym porozumieniem dyplomatycznym.
Generał izraelski w Rijadzie: Nowe oznaki współpracy wojskowej
Szczególnie poważne są oświadczenia innego uczestnika rozmowy, który przedstawia się jako „Pan Z” i twierdzi, że ma wysoko postawione kontakty w pakistańskim wywiadzie. Według niego, izraelski generał dywizji z wywiadu wojskowego przebywa w Rijadzie wraz z innymi izraelskimi oficerami wywiadu. Informacje te rzekomo pochodzą od pakistańskiego oficera, który również przebywa w stolicy Arabii Saudyjskiej i miał wgląd w istotne rozmowy. Uczestnik zeznał, że w ciągu kilku godzin dwukrotnie potwierdził te informacje.
Według doniesień, przedstawiciele izraelskiego wywiadu nie tylko pełnią rolę obserwatorów, ale aktywnie uczestniczą w konsultacjach wywiadowczych Arabii Saudyjskiej. Świadkami tej współpracy byli również pakistańscy żołnierze. Escobar postrzega to jako potwierdzenie, że wojna w Jemenie coraz bardziej przekształca się we wspólną operację Arabii Saudyjskiej, Izraela i Stanów Zjednoczonych. Wskazuje na zaangażowanie amerykańskiego regionalnego dowództwa CENTCOM oraz informacje o co najmniej 110 amerykańskich specjalistach, doradcach wojskowych i ekspertach technicznych, którzy podobno zostali już włączeni do operacji saudyjskich.
Dane te opierają się na kontaktach wywiadowczych opisanych w wywiadzie; nie przedstawiono żadnych publicznie dostępnych dowodów potwierdzających obecność izraelskiego generała dywizji ani deklarowanej liczby amerykańskich specjalistów. Jeśli jednak okaże się to prawdą, będzie to świadczyć o znacznie bliższej współpracy operacyjnej między Rijadem a Izraelem, niż oficjalnie przyznawano do tej pory.
Escobar zwraca uwagę, że Arabia Saudyjska zorganizowała międzynarodową koalicję przeciwko Ansar Allah w 2015 roku, w skład której wchodziły Zjednoczone Emiraty Arabskie, i która uzyskała wsparcie Waszyngtonu. Uważa on, że obecna współpraca z siłami amerykańskimi i prawdopodobnie izraelskimi stanowi odrodzenie tej koalicji w zmienionych okolicznościach militarnych. Pomimo wsparcia Zachodu, Arabia Saudyjska od lat nie zdołała ostatecznie pokonać Ansar Allah. Escobar uważa, że kolejna inwazja lądowa jest praktycznie niemożliwa, ponieważ nie ma wystarczającej liczby żołnierzy ani woli politycznej do przeprowadzenia takiej kampanii.
Pakistan i Turcja rysują granicę
Dla Mohammeda bin Salmana sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że, według uczestników rozmów, dwaj ważni partnerzy muzułmańscy nie są gotowi do bezpośredniej wojny z Ansar Allah. Pakistan ogranicza swoją obecność wojskową do ochrony świętych miast Mekki i Medyny. Wojska pakistańskie nie stacjonują na południowej granicy z Arabią Saudyjską i nie biorą udziału w operacjach bojowych przeciwko jemeńskim siłom zbrojnym. Wspomniane pakistańskie myśliwce JF-17 stacjonują również w bazie lotniczej im. Króla Abdulaziza, daleko od granicy z Jemenem.
Ta niechęć jest wyraźnie przypisana w rozmowie wewnętrznej sytuacji politycznej w Pakistanie. Rozmówca wskazuje na dużą populację szyitów w kraju, którą szacuje na około 40 milionów i opisuje jako w dużej mierze wspierającą Jemen. Jego zdaniem bezpośrednie zaangażowanie militarne przeciwko Ansar Allah mogłoby wywołać poważne reperkusje polityczne w kraju. Według jego kontaktów, dowódca armii Asim Munir i minister spraw wewnętrznych Mohsin Naqvi również nie są zainteresowani taką eskalacją. Stanowiska te są jednak ocenami i pośrednio przekazanymi oświadczeniami, a nie oficjalnymi deklaracjami obu polityków udokumentowanymi w wywiadzie.
Escobar opisuje podobne stanowisko wobec Turcji. Opierając się na rozmowach z tureckimi kontaktami, w tym naukowcami i obserwatorami politycznymi, dostrzega niewielkie poparcie w społeczeństwie tureckim dla bezpośredniego zaangażowania w wojnę w Arabii Saudyjskiej. Jego rozmówca twierdzi ponadto, że Ankara jednoznacznie odrzuciła takie zaangażowanie. Według obu mężczyzn oznacza to, że pomimo relacji obronnych, władze Arabii Saudyjskiej nie mogą liczyć na interwencję militarną tych partnerów przeciwko Jemenowi.
Wojna dociera do saudyjskiego centrum władzy.
Podczas gdy Rijad zabiega o wsparcie, sytuacja militarna eskaluje. Escobar nawiązuje do ataku rakietowego na Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Chalida w Rijadzie, w którym pocisk rzekomo uderzył między terminalami 2 i 3, zabijając, według niego, obywatela amerykańskiego. Ostrzega, że Waszyngton może wykorzystać ten incydent jako pretekst do bezpośrednich ataków na Ansar Allah. Rozmowa nie zawiera niezależnego potwierdzenia liczby ofiar, którą podaje.
Escobar interpretuje jemeńskie ataki jako element strategii, którą Ansar Allah uzasadnia formułą „blokada przeciwko blokadzie” i „lotnisko przeciwko lotnisku”. Po tym, jak saudyjskie ataki dotknęły również lotnisko w Sanie, jemeńskie władze uważają saudyjskie lotniska i instalacje wojskowe za potencjalne cele odwetu. Według Escobara ruch ten znacznie rozszerzył swoje zdolności militarne i realizuje długoterminową, skrupulatnie zaplanowaną strategię, wykraczającą daleko poza pojedyncze ataki rakietowe.
Kontrola nad zachodnim wybrzeżem Jemenu i strategiczną cieśniną Bab al-Mandab ma szczególne znaczenie. Escobar opisuje niedawne zdobycze terytorialne Ansar Allah jako pierwszy etap kompleksowego planu militarnego. Następnie ma nastąpić zdobycie Taiz i Marib, a potencjalnie, w dłuższej perspektywie, ekspansja na południowe regiony przygraniczne Arabii Saudyjskiej. Nawiązuje do historycznych roszczeń terytorialnych Jemenu do trzech południowych prowincji Arabii Saudyjskiej. Przedstawia ideę odzyskania tych terytoriów jako potencjalny, późniejszy etap strategii jemeńskiej, a nie jako już trwającą kampanię.
Według niego, planowanie to opiera się na coraz skuteczniejszej jemeńskiej strukturze wywiadowczej. Osoba kontaktowa w Jemenie wyjaśniła mu, że decyzja o nałożeniu blokady morskiej na Arabię Saudyjską zapadła po tym, jak jemeńskie służby wywiadowcze otrzymały informacje o zbliżającej się, pełnej ofensywie amerykańskiej przeciwko całej tzw. Osi Oporu. Informacje te zostały następnie porównane z Iranem. Escobar przypisuje również wybór konkretnych celów wojskowych, w tym samolotu na saudyjskim lotnisku, podobnym informacjom wywiadowczym.
Walka o władzę w saudyjskiej rodzinie królewskiej?
Według informacji przedstawionych podczas wywiadu, kryzys może teraz ogarnąć sam saudyjski system władzy. „Pan Z” donosi o narastających napięciach między następcą tronu, księciem Mohammedem bin Salmanem, a ministrem obrony, księciem Chalidem bin Salmanem. Podobno doszło między nimi do otwartych starć na tle prowadzenia wojny. W saudyjskim aparacie władzy i wśród wpływowych plemion podobno już formują się różne frakcje.
Osoba udzielająca wywiadu opisuje grupę wokół ministra obrony i inną wokół następcy tronu. Według tej relacji Mohammed bin Salman próbuje wywrzeć większy wpływ na wynik wojny, nie osiągając jednak pożądanych rezultatów. Ta relacja również opiera się wyłącznie na kontaktach wymienionych w wywiadzie i nie może zostać niezależnie zweryfikowana na podstawie transkryptu.
Escobar przypisuje potencjalnej destabilizacji saudyjskiej rodziny królewskiej dalekosiężne znaczenie geopolityczne. Dla niego ród Saudów jest centralnym filarem amerykańskiej potęgi w Azji Zachodniej. Według jego szacunków upadek monarchii nie tylko zmieniłby Arabię Saudyjską, ale także zachwiałby całą regionalną architekturą bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.
Dlatego opisuje konflikt między Rijadem a Saną jako wojnę, która nabiera coraz większego znaczenia egzystencjalnego dla obu stron.
Iran przygotowuje się do dalszej eskalacji.
Równolegle z wydarzeniami w Jemenie, uczestnicy dyskusji spodziewają się ponownej eskalacji działań wojennych przeciwko Iranowi. Escobar oświadczył, że rozmawiał z irańskimi dyplomatami w weekend. Według niego, w aparacie dyplomatycznym panuje przekonanie o nieuchronności kolejnej wojny. Niektórzy z jego kontaktów spodziewają się eskalacji przed amerykańskimi wyborami uzupełniającymi, inni – bezpośrednio po nich.
Iran jest przygotowany na różne scenariusze i zidentyfikował już cele potencjalnych ataków wyprzedzających, gdyby pojawił się nieuchronny atak amerykańsko-izraelski. Jego rozmówca dodał, że irańscy partnerzy mówili o nowych systemach uzbrojenia, których możliwości mogłyby zaskoczyć przeciwników. Wspomniano o prędkościach Mach 10 i wielu głowicach, ale rozmówcy odmówili podania bardziej szczegółowych informacji na temat tych systemów.
Według tych doniesień Teheran zakłada, że Izrael może próbować sprowokować Waszyngton do kolejnej ofensywy militarnej. Iran spodziewa się zaatakować cele izraelskie, jeśli Izrael weźmie w niej udział. Oświadczenia te odzwierciedlają oceny kontaktów, na które powołują się Escobar i jego rozmówca; nie potwierdzają one ani planowanego ataku amerykańskiego, ani faktycznej gotowości operacyjnej wspomnianych nowych systemów uzbrojenia.
Dla Escobara wydarzenia w Jemenie i Iranie są teraz bezpośrednio powiązane. Wojna z Ansar Allah może stać się punktem wyjścia do znacznie większej konfrontacji regionalnej. Jednocześnie dostrzega on w Jemenie czynnik, który od dawna jest niedoceniany przez rządy Zachodu: organizację polityczną, odporność militarną i gotowość ruchu do kontynuowania przedłużającej się wojny.
Jego wniosek jest daleko idący: w jego ocenie Arabia Saudyjska stoi nie tylko w obliczu porażki militarnej, ale potencjalnie w obliczu kryzysu całej swojej regionalnej potęgi. Fakt, że Rijad podobno prosi Chiny o pomoc, podczas gdy Pakistan i Turcja odmawiają bezpośredniego zaangażowania w wojnę, a przedstawiciele izraelskiego wywiadu rzekomo prowadzą konsultacje w stolicy Arabii Saudyjskiej, podkreśla skalę opisywanej przez niego sytuacji.
Czy Pekin rzeczywiście podejmie się mediacji, czy domniemane wewnętrzne walki o władzę w Rijadzie potwierdzą się i czy Waszyngton ponownie zainterweniuje bezpośrednio w wojnę, pozostaje kwestią otwartą. Na razie pewne jest jedynie to, że Escobar i jego rozmówca ostrzegają przed niebezpieczną eskalacją, której konsekwencje, ich zdaniem, mogą sięgnąć daleko poza granice Jemenu.
=====================================
mail:
Trump mówi: Żadnego ataku na Iran przed wyborami uzupełniającymi
Dwa dni temu, 5 października, zarówno „Wall Street Journal”, jak i „New York Times” poinformowały, że „zagrożenie irańskim atakiem dronów skłoniło Stany Zjednoczone do wycofania bombowców z brytyjskiej bazy” (> LINK )
Nagłówek *NYT* brzmiał: „Możliwy atak irańskiego drona doprowadził do wycofania amerykańskich samolotów z brytyjskiej bazy lotniczej” (> LINK )
Jak podaje *NY Times*, potrzebę przeniesienia bombowców z bazy uznano za tak pilną, że część samolotów wraz z załogami już wystartowała, a samoloty-cysterny były wciąż wysyłane w celu wsparcia ich lotu do Stanów Zjednoczonych.
Dziennik *NY Times* informuje także o „pośpiesznej ewakuacji 85 domów, robocie do usuwania bomb, który przeszukiwał furgonetki w poszukiwaniu materiałów wybuchowych i naradzie w sprawie bezpieczeństwa narodowego zwołanej przez premiera Burnhama”.
Myśliwce amerykańskich sił powietrznych w odległej Wielkiej Brytanii nie są bezpieczne przed atakami ze strony Iranu. *NY Times* donosi również, że „Izrael ostrzegł Niemcy, że amerykańskie bazy w Europie są narażone na zwiększone ryzyko ataków ze strony Iranu”.
Dziennik *Wall Street Journal* pisze, że zaplanowany atak był częścią szerszego irańskiego spisku, mającego na celu zaatakowanie samolotu i zabicie amerykańskich pilotów w bazie RAF Fairford.
„The New York Times” określił to jako „podejrzewany” lub możliwy atak. Wiceprezydent USA J.D. Vance zbagatelizował incydent, stwierdzając, że Pentagon przerzucił bombowce „wyłącznie w ramach środków ostrożności, aby chronić naszych obywateli”. Niemniej jednak Vance wykorzystał domniemany atak do propagandy przeciwko Iranowi, oskarżając ten kraj o „robienie tego, co państwo irańskie robi od 49 lat: przeprowadzanie aktów terroryzmu przeciwko Stanom Zjednoczonym i wielu innym narodom”. Vance przeinacza fakty. To Stany Zjednoczone od dziesięcioleci atakują Iran, zarówno militarnie, jak i gospodarczo, poprzez sankcje.
Waszyngton po raz pierwszy nałożył sankcje na Iran w 1979 roku – 47 lat temu – kiedy Irańczycy obalili marionetkowego amerykańskiego władcę i odzyskali samostanowienie. Utracili je 19 sierpnia 1953 roku, kiedy CIA i MI6 zorganizowały zamach stanu, w którym demokratycznie wybrany premier Iranu Mohammed Mossadeg został obalony, a jego miejsce zajął generał Fazlollah Zahedi, a Reza Pahlawi został przywrócony na stanowisko szacha.
Dwadzieścia sześć lat później Irańczycy odzyskali samostanowienie wraz z rewolucją z 1979 roku. 14 listopada 1979 roku prezydent Jimmy Carter odpowiedział na irańską rewolucję, podpisując dekret wykonawczy nr 12170, który zamroził 12 miliardów dolarów irańskich aktywów państwowych i depozytów bankowych w Stanach Zjednoczonych. Sankcja ta została następnie poparta zakazem importu i embargiem handlowym, co zapoczątkowało kolejne dekady sankcji wobec Iranu.
Iran nie zbombardował ani jednego amerykańskiego szpitala, szkoły ani osiedla mieszkaniowego, ani nie zamordował amerykańskich polityków, personelu wojskowego ani naukowców.
Waszyngton i Izrael natomiast działały jak terroryści, dokonując masakry irańskich kobiet, dzieci, personelu medycznego, naukowców i wysoko postawionych irańskich przywódców.
Panie Vance, proszę podać nam kilka faktów dotyczących irańskich „aktów terroryzmu przeciwko Stanom Zjednoczonym i wielu innym ludziom”. Fakt, że agresja Waszyngtonu na Iran musi być usprawiedliwiana kłamstwami, dowodzi, że ta agresja jest nieuzasadniona. Waszyngton nie chroni USA przed „irańską bronią jądrową”. Waszyngton wykorzystuje amerykańską krew i pieniądze, by realizować syjonistyczny plan „Wielkiego Izraela”.
A, Panie Vance: Jeśli amerykańskie samoloty nie są bezpieczne przed irańskimi atakami dronów w Wielkiej Brytanii, jak Waszyngton może utrzymać kontrolę nad Cieśniną Ormuz, jak twierdzą Centralne Dowództwo USA i Sekretarz Skarbu? Jeśli amerykańskie samoloty nie są bezpieczne w dalekiej Wielkiej Brytanii, jak mogą być bezpieczne w Zatoce Perskiej?
Ujawnione kłamstwo dotyczące drzwi zburzyło narrację Izraela i potwierdziło, że „incydent” z «FlyDubai» był „operacją pod fałszywą flagą”, o czym wiedzieliśmy od początku. thecanary.co/skwawkbox/2026/10/03/flydubai-false-flag
„Hydraulik”, który odgrywał kluczową rolę w tej narracji – rzekomo obezwładnił „terrorystycznego” pilota i wyrwał samolot z nurkowania – twierdził, że wraz z innym pasażerem mieli trudności z przedostaniem się do kokpitu, ponieważ ciało rannego pilota blokowało wejście:
«Pilot, który odniósł obrażenia, znajdował się bardzo blisko drzwi, więc trudno nam było je otworzyć…Podszedłem do drzwi kokpitu – były otwarte. Razem z jednym z członków załogi pchnęliśmy drzwi z całej siły i udało nam się wejść do środka».
Ale drzwi do kokpitu w samolotach typu Boeing 737 otwierają się na zewnątrz:
«Złapaliśmy tego małego kłamliwego drania. Drzwi kokpitu otwierają się na zewnątrz, w stronę pasażera… A NIE DO ŚRODKA. Członek załogi (hydraulik najpierw mówi „pilot”, ale zostaje sprostowany przez prowadzącego wywiad) według hydraulika uniemożliwiał OTWARCIE DRZWI POPRZEZ PCHNIĘCIE… co, jak twierdzi hydraulik, w końcu mu się udało… chociaż leżący po drugiej stronie drzwi ranny pilot utrudniał ich otwarcie…»
Pilot z Omanu (którego nazwisko w tłumaczeniu brzmi „Łazienka nad łazienkami”) miał rzekomo opublikować komentarze o charakterze terrorystycznym na swoim profilu na LinkedIn i Instagramie — dziewięć godzin po ataku terrorystycznym. https://edition.cnn.com/2026/10/02/world/flydubai-attacker-pilot-intlOba konta zostały następnie szybko usunięte:
A zdjęcia, które rzekomo przedstawiają „Łazienkę” jako pilota , zostały wygenerowane przez sztuczną inteligencję – zdradza to obecność silnika odrzutowego w kokpicie:
«Więc mam uwierzyć, że Zjednoczone Emiraty Arabskie – kraj, w którym jeden tweet może sprawić, że znikniesz z powierzchni ziemi, a nawet wizyta w salonie kosmetycznym wiąże się z inwigilacją pod paznokciami – zatrudniły pilota, który już wcześniej został uznany za zagrożenie dla bezpieczeństwa, wsadziły go do samolotu lecącego do Tel Awiwu i, o dziwo… spośród wszystkich krajów arabskich okazuje się, że jest to człowiek z Omanu. Fabuła zbliża się, kurwa, naprawdę bardzo blisko do finału…»
Ale piloci z Omanu w ogóle nie mają pozwolenia na loty do Izraela. Tak więc całe to rzekome „zagrożenie dla bezpieczeństwa” tylko jeszcze bardziej uwidacznia, że cała narracja forsowana przez Izrael i jego lobbystów to wielka kupa kłamstw.
Nie przejmują się nawet tym, by nie wyglądać na tandetnych, podczas gdy naciskają na Zachód, by ten poparł kolejne wojny.
Izrael przygotowuje rozwiązanie, które może jeszcze bardziej podzielić palestyńskie terytoria na Zachodnim Brzegu. Chodzi o ponowne otwarcie drogi nr 463, przebiegającej przez ścisły obszar Ramallah i Al-Bireh. Odcinek ma być dostępny zasadniczo wyłącznie dla ruchu izraelskich osadników, czyli nowej „rasy panów”. Według palestyńskiej Komisji ds. Kolonizacji i Oporu przeciwko Murowi decyzja doprowadzi do odcięcia ośmiu palestyńskich wsi i dwóch dużych dzielnic od południowej części aglomeracji. To ich faktyczna gettoizacja.
Powstaje droga Nur für Juden. Informacje o planach jej otworzenia pojawiły się najpierw w izraelskich mediach. Jak podała „Haaretz”, powołując się na syjonistyczny tygodnik „Olam Katan”, izraelska armia ma przygotowywać warunki umożliwiające ponowne otwarcie trasy, mającej działać w warunkach etniczności. Yisrael Gantz, przewodniczący rady Yesha oraz rady regionalnej Binyamin, miał potwierdzić, że zapadła wstępna decyzja w tej sprawie, zabezpieczono środki finansowe, a wojsko rozpoczęło przygotowania prawne i związane z bezpieczeństwem.
Droga nr 463, określana również jako Fellerstein Axis, ma około 10 kilometrów długości. Łączy okolice Al-Bireh i obozu uchodźców Jalazone na wschodzie z rejonem Ein Qiniya na zachodzie. Została wybudowana w 1994 roku, aby połączyć izraelskie osiedla Beit El i Dolev. Po wybuchu drugiej intifady w 2000 roku izraelska armia ograniczyła możliwość korzystania z części trasy zarówno przez osadników, jak i przez Palestyńczyków.
Teraz sytuacja ma się zmienić. Zwolennicy otwarcia drogi twierdzą, że ma ona skrócić przejazd między izraelskimi osiedlami. Problem polega jednak na tym, że trasa nie przebiega przez pustkowie. Przecina obszar będący częścią palestyńskiej aglomeracji Ramallah i Al-Bireh, a w jej pobliżu znajdują się ważne obiekty, w tym szpital, uniwersytet oraz oczyszczalnia ścieków.
Według palestyńskiej Komisji ds. Kolonizacji i Oporu przeciwko Murowi otwarcie drogi będzie wymagało ustanowienia nowych posterunków wojskowych, punktów kontrolnych i innych zabezpieczeń. To właśnie one mogą w praktyce ograniczyć możliwość swobodnego poruszania się Palestyńczyków. Komisja twierdzi, że osiem wsi oraz dwie duże dzielnice w północnej części obszaru Ramallah i Al-Bireh może zostać oddzielonych od południowej części aglomeracji.
Konsekwencje mogą być odczuwalne przez dziesiątki tysięcy mieszkańców. Zamiast korzystać z bezpośredniej trasy, mieliby oni zostać skierowani na starszą drogę w pobliżu obozu Jalazone. Według palestyńskich władz droga ta już jest zatłoczona i dodatkowy ruch mógłby znacząco wydłużyć podróże pomiędzy sąsiednimi miejscowościami.
Sprawa wywołuje szczególne kontrowersje także dlatego, że otwarcie trasy jest przedstawiane jako element szerszej polityki rozbudowy infrastruktury służącej izraelskim osiedlom. Palestyńska komisja twierdzi, że kolejne drogi, punkty kontrolne i osiedla przyczyniają się do fragmentacji Zachodniego Brzegu, utrudniając Palestyńczykom przemieszczanie się pomiędzy ich własnymi miejscowościami.
Nie jest to zresztą pierwszy przypadek, gdy infrastruktura drogowa staje się elementem konfliktu. Według danych przytaczanych przez ONZ i palestyńską Komisję ds. Kolonizacji i Oporu przeciwko Murowi na Zachodnim Brzegu znajduje się obecnie 942 punktów kontrolnych, zamknięć i innych barier ograniczających ruch. W samym regionie Ramallah i Al-Bireh odnotowano ich 160. Bariery te mogą powodować, że przejazd pomiędzy miejscowościami położonymi stosunkowo blisko siebie wymaga korzystania z długich tras objazdowych.
W ostatnich miesiącach nacisk na otwarcie drogi nr 463 miał się dodatkowo nasilić. Izraelskie grupy osadnicze organizowały przejazdy i wydarzenia na jej fragmentach, pojawiały się tam izraelskie flagi, a część takich działań odbywała się przy obecności lub przy współpracy izraelskich sił bezpieczeństwa. Według palestyńskiej komisji 8 września żydonazistowscy osadnicy zablokowali rondo w pobliżu Ein Ayoub i mieli rzucać kamieniami w palestyńskie samochody, uszkadzając co najmniej jeden z nich.
Istotą sporu jest to, że droga ma zostać otwarta wyłącznie dla ruchu osadniczego, podczas gdy równocześnie przewidywane są wojskowe punkty kontroli i ograniczenia dotyczące palestyńskiego ruchu. W praktyce może więc powstać system, w którym izraelscy osadnicy otrzymają znacznie łatwiejszy dostęp do trasy przebiegającej przez obszar zamieszkany przez Palestyńczyków.
Palestyńska komisja uważa, że byłby to kolejny krok prowadzący do aneksji Zachodniego Brzegu i dalszego izolowania i wysiedlania palestyńskich miejscowości. To właśnie kontrola nad infrastrukturą może decydować o tym, czy poszczególne palestyńskie miejscowości pozostaną połączone, czy też będą funkcjonować jako coraz bardziej odizolowane minigetta – siedliska biedy i beznadziei, które są celem żydowskiego reżimu.
W niedzielę 27 września 2026 roku prywatny samolot z Benjaminem Netanjahu wylądował w Abu Zabi. Bez konferencji prasowej, bez zdjęcia, bez wspólnego oświadczenia.
Premier Izraela spotkał się z szejkiem Mohammedem bin Zayedem na prawie cztery godziny – z przedstawicielami łącznie dziesięciu krajów. To, co oficjalnie przedstawiono jako „stosunki dwustronne i wyzwania regionalne”, było w rzeczywistości operacyjnym briefingiem na temat kontynuacji wojny z Iranem.
Palestyńsko-syryjski dziennikarz Laith Marouf podkreślił w swoim nagraniu wideo właśnie ten punkt : To, co miało miejsce w Abu Zabi, nie było szczytem suwerennych państw, lecz koordynacją osi wojennej, na której czele stały USA i Izrael, a pewna liczba reżimów arabskich została sprowadzona do roli zwykłych wykonawców rozkazów.
Fakty: Co jest potwierdzone, a co nie
Oficjalne potwierdzenie nastąpiło w dwóch etapach, co jest znaczące:
Najpierw państwowa agencja informacyjna WAM podała w poniedziałek, że bin Zayed „przyjął” Netanjahu – jest to pierwsze oficjalne potwierdzenie wizyty Netanjahu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Niedługo później biuro Netanjahu również potwierdziło wizytę, a na liście delegacji znaleźli się: szef Mossadu Roman Gofman , szef Rady Bezpieczeństwa Narodowego Shmuel Ben Ezra , sekretarz generalny sił zbrojnych Guy Markizano , doradca ds. polityki zagranicznej Ophir Falk i jego żona Sara.
Zabranie ze sobą szefa Mossadu i dyrektora Rady Bezpieczeństwa Narodowego nie jest wizytą kurtuazyjną. To delegacja operacyjna.
Izraelska stacja telewizyjna Channel 14, powołując się na wysoko postawionego urzędnika z Emiratów Arabskich, poinformowała o dwupoziomowej strukturze: najpierw Netanjahu z bin Zayedem, następnie rozszerzona runda z przedstawicielami USA, Arabii Saudyjskiej, Maroka, Egiptu, Kuwejtu, Bahrajnu, Libii i Omanu – plus Izrael i ZEA, czyli dziesięć krajów.
Ynet i i24NEWS wspomniały również o Jordanii i podały, że spotkanie po stronie izraelskiej zorganizował Gofman, a bin Zayed zgodził się je poprowadzić.
Żaden z wyżej wymienionych krajów arabskich nie potwierdził swojego udziału. To typowa podwójna rezerwacja: publiczne zaprzeczanie, a prywatne siadanie przy stole.
Trasy lotów ujawniają więcej, niż jakikolwiek komunikat.
Izraelski raport All Israel News zawiera szczegół, który ma większą wagę niż wszelkie zaprzeczenia:
W czasie wizyty Netanjahu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wylądowały samoloty: libijski rządowy, marokański samolot wojskowy, katarski samolot wojskowy i rządowy samolot Emiratów Arabskich z Rijadu.Źródło: All Israel News
Gazeta „Tehran Times” podchwyciła dokładnie tę kwestię: Netanjahu poleciał do Abu Zabi przez przestrzeń powietrzną Jordanii i Arabii Saudyjskiej – dwóch państw, które publicznie potępiają Izrael, ale po cichu otworzyły korytarz powietrzny.
Kolejny element układanki pasuje: włoski dziennik Il Foglio doniósł, że Saddam Haftar – syn libijskiego generała Chalify Haftara – również przebywał w Abu Zabi i spotkał się z Netanjahu. Oficjalnie niepotwierdzone, ale pasuje do obrazu Zjednoczonych Emiratów Arabskich jako centrum regionalnej logistyki zastępczej.
Treść rozmów
Kanał 14 przedstawił najbardziej szczegółowy obraz z wnętrza. Według nich, chodziło o:
Pogłębianie współpracy w zakresie bezpieczeństwa i wywiadu między Izraelem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi
Utworzenie regionalnych ram obronnych przeciwko „wspólnym zagrożeniom”
Plan działania przeciwko Iranowi i Huti
Pomoc wywiadowcza i bezpieczeństwa dla Arabii Saudyjskiej
Stopniowe formowanie się nowej koalicji regionalnej
Szlak naftowy omijający Cieśninę Ormuz
Szczególnie wybuchowe: Według Kanału 14, Netanjahu przedstawił, jak sankcje i presja ekonomiczna osłabiły irański reżim, i wezwał uczestników do zapewnienia, że pieniądze nie będą już przepływać przez ich terytorium do Teheranu. Omówiono również przygotowania do ewentualnego ataku na zakłady odsalania wody i infrastrukturę krytyczną w państwach Zatoki Perskiej – z Huti jako tematem przewodnim.
Pojawił się jednak rozdźwięk: Netanjahu chce kontynuować kampanię przeciwko Iranowi, podczas gdy bin Zajid uzależnia to od zapewnienia wystarczającej ochrony państwom Zatoki Perskiej. Według doniesień Arabia Saudyjska zwróciła się o pomoc do Izraela; Netanjahu nie wykluczył tego, ale postawił warunki.
A oto prawdziwy powód tego pośpiechu: w Izraelu 27 października odbędą się wybory . Wizyta miała miejsce dokładnie miesiąc wcześniej.
Kiedy i jak będzie trwała wojna? Dostępne źródła
Kilka niezależnych źródeł wskazuje na przedział czasowy po wyborach uzupełniających w USA, które odbędą się 3 listopada 2026 r.:
🔹 Wątek 1: Axios o możliwym zawieszeniu broni – i jego zakończeniu
Przedstawiciel Iranu Rezaei odpowiedział zdaniem, które dobrze podsumowuje sytuację:
„Trump utknął w bagnie, z którego nie może ani negocjować, ani walczyć”.
🔹 Pasmo 2: Polityka zagraniczna – cztery scenariusze eskalacji
30 września „Foreign Policy”przeanalizował opcje po wyborach. Do tego czasu kryzys energetyczny działał jak hamulec – w kwietniu zmusił Trumpa do wycofania się i podpisania Memorandum of Understanding, które później rozpadło się z powodu rozbieżnych interpretacji. Przedstawiono cztery scenariusze:
„Więcej epickiej furii”: Nowe, bardziej intensywne ataki na infrastrukturę wojskową, rakietową i energetyczną – prawdopodobnie we współpracy z Izraelem. Iran może ponownie odpowiedzieć na ataki na państwa Zatoki Perskiej.
„Finał sezonu”: Operacja sił specjalnych mająca na celu zabezpieczenie podziemnego magazynu wysoko wzbogaconego uranu – lub niespodziewany atak na terminale naftowe na wyspie Kharg.
„Gotówka na całość w gospodarce”: Agresywne sankcje wobec chińskich banków, rafinerii i portów, które kontynuują handel z Iranem. Sekretarz Skarbu Scott Bessent przyznał w sierpniu, że nadmierne egzekwowanie tych sankcji może zagrozić globalnemu systemowi finansowemu.
„Boots on the ground”: Wojska lądowe – najbardziej ryzykowny scenariusz. Iran jest cztery razy większy od Iraku i ma ponad 90 milionów mieszkańców. Szacunki wahają się od kilkuset tysięcy do miliona żołnierzy. Źródło: Foreign Policy
🔹 Wątek 3: Wojna z Iranem trwa już siedem miesięcy
„ Boston Globe”donosi , że wojna trwa już siedem miesięcy. Iran oficjalnie otrzymał odpowiedź USA na ofertę jej zakończenia. Araghchi zaproponował ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz w ciągu tygodnia, jeśli USA zniosą blokadę irańskich portów, uwolnią zamrożone aktywa i zawieszą sankcje naftowe. Trump publicznie odrzucił tę ofertę, ale mediatorzy kontynuowali pracę za kulisami. Sam Trump powiedział we wtorek, że wojna zakończy się „bardzo, bardzo szybko”, ale nie spodziewał się jej zakończenia przed wyborami uzupełniającymi.
🔹 Pasmo 4: Druga faza – podziemne stanowiska rakietowe
W marcu agencja Reuters, powołując się na źródła, donosiła, że wojna Izraela z Iranem wkracza w drugą fazę: ataki na podziemne wyrzutnie rakiet balistycznych. Szacunki arsenału Iranu przed wojną wahały się od 2500 pocisków (według izraelskiego wojska) do około 6000 (według innych analityków).
🔹 Pasmo 5: Middle East Institute – „nieprzewidywalna nowa faza”
Już w lipcu MEI omawiało „nieprzewidywalną nową fazę” wojny: po 13 nocach intensywnych nalotów USA Trump gwałtownie przerwał bombardowania. Iran również wstrzymał ataki, ale zachował kontrolę nad Ormuzem. Ataki dronów w Arabii Saudyjskiej, Jordanii i Iraku pokazały, że krucha przerwa nie jest trwała. Huti otworzyli nowy front w Bab el-Mandab.
Prawdziwe przesłanie Abu Zabi
Czytając wszystkie te wątki razem, wyłania się spójny obraz:
Wojna się nie skończyła, ale została wstrzymana – a wstrzymanie jest spowodowane przede wszystkim polityką wewnętrzną w USA.
Najlepszy moment na eskalację nastąpi po 3 listopada.
Szczyt w Abu Zabi posłużył zorganizowaniu arabskiej flanki w tym zakresie: egzekwowanie sankcji, współpraca wywiadowcza, obrona powietrzna, szlaki energetyczne poza Ormuz.
Państwa Zatoki Perskiej nie są w tej sytuacji suwerennymi partnerami, lecz raczej poszukują ochrony – chcą izraelskiej obrony powietrznej, ponieważ nie ufają już Stanom Zjednoczonym. Kanał 14 cytuje stanowisko Arabów w następujący sposób: „Stany Zjednoczone nie są wiarygodne w dłuższej perspektywie; Izrael jest bardziej wiarygodnym partnerem”.
To właśnie jest kwestia, którą Marouf podkreśla w swoim nagraniu wideo: to, co jest sprzedawane jako „regionalna architektura bezpieczeństwa”, jest w rzeczywistości reorganizacją zależności – odejścia od Waszyngtonu jako jedynego gwaranta w stronę osi kierowanej przez Izrael i arabskich młodszych partnerów.
Czego nie wiemy
Żadne państwo arabskie nie potwierdziło swojego udziału. Lista dziesięciu krajów pochodzi z jednego źródła – anonimowego urzędnika z Emiratów Arabskich za pośrednictwem Kanału 14.
Agencja AP poinformowała, że Netanjahu poprosił bin Zayeda o zaprzeczenie doniesieniom, jakoby ostrzegał go przed 7 października 2023 roku. W oficjalnym oświadczeniu nie pojawiło się żadne zaprzeczenie. Biuro Netanjahu nazwało doniesienia AP „fake newsami”.
Libijskie przywództwo (Haftar) nie zostało potwierdzone.
Wcześniejsza wizyta Netanjahu w marcu została początkowo uznana przez Zjednoczone Emiraty Arabskie za „całkowicie bezpodstawną” – ale później to potwierdzono. Kultura zaprzeczania w tym regionie jest powszechnie znana.
Wniosek
Szczyt w Abu Zabi nie był sygnałem pokoju. Był przygotowaniem do kolejnej rundy. Wojna z Iranem trwa od siedmiu miesięcy, negocjacje utknęły w martwym punkcie, a kluczowa data to 3 listopada 2026 roku. Po tym terminie Trump nie będzie już musiał stawiać czoła wewnętrznym przeszkodom politycznym – a państwa Zatoki Perskiej już zasygnalizowały gotowość do współpracy, jeśli środki bezpieczeństwa okażą się wystarczające.
Każdy, kto uważa, że państwa takie jak Arabia Saudyjska, Egipt czy Zjednoczone Emiraty Arabskie działają suwerennie, nie rozumie tej struktury. Są zapraszane, konsultowane, proszone o pomoc – a potem muszą zapewnić: przestrzeń powietrzną, egzekwowanie sankcji, logistykę. To nie jest partnerstwo; są wasalami USA, z których niektóre to dawne brytyjskie twory kolonialne.
Pytanie nie brzmi, czy nastąpi następna faza, ale kiedy – i czy wówczas same państwa Zatoki Perskiej staną się polem bitwy, ponieważ Iran odpowie tam atakiem, tak jak to już zrobił.
Ujawniono: Niemiecki „ekspert ds. antysemityzmu” Guy Katz rzekomo wcześniej pracował dla izraelskiego wywiadu Mossadu, a obecnie ma wpływ na sposób radzenia sobie z protestami propalestyńskimi.
MintPress ujawnia, że monachijski „ekspert ds. antysemityzmu”, który organizuje działania polityczne mające na celu stłumienie propalestyńskich protestów w całych Niemczech, jest byłym izraelskim szpiegiem.
Od 7 października 2023 roku Guy Katz, profesor zarządzania międzynarodowego na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Monachium, stał się jedną z czołowych postaci niemieckiej polityki w kontekście Izraela i antysemityzmu. Katz założył liczne organizacje rzekomo zwalczające antysemityzm, przemawiał w Bundestagu i współpracował z policją, pomagając jej w tłumieniu antyizraelskiej retoryki. Podobno jest jednak byłym szpiegiem izraelskiej agencji wywiadowczej Mossad – fakt ten nigdy nie został wspomniany w obszernym materiale informacyjnym i licznych negatywnych komentarzach, z jakimi spotyka się w niemieckich i międzynarodowych mediach.
MintPress News prowadzi dochodzenie w tej sprawie.
„Cesarz antysemityzmu”
Od października 2023 roku Guy Katz ugruntował swoją pozycję jako jedna z najbardziej wpływowych postaci politycznych w Niemczech w kwestii izraelsko-palestyńskiej. Założył liczne grupy interesu i współpracował z władzami w celu tłumienia oporu wobec ludobójstwa – wszystko pod pretekstem walki z antysemityzmem.
Na początku tego roku założył „Antysemityzm? Nie w moim imieniu!” – bezpartyjną organizację, której celem jest wykorzenienie nienawiści do Żydów w całych Niemczech. Katzowi udało się przekonać do tej inicjatywy wszystkie główne partie w bawarskim parlamencie, z wyjątkiem faszystowskiej Alternatywy dla Niemiec (AfD), której odmówiono członkostwa. (Pomimo silnego poparcia AfD dla Izraela). Grupa chce uwidocznić filosemityzm i wysłać przesłanie do całego kraju. „Wielu sprzeciwia się antysemityzmowi, ale zbyt niewielu otwarcie wyraża swoje stanowisko. Ta kampania sprawia, że zajmowanie stanowiska staje się częścią codziennego życia” – wyjaśnił Katz.
„Antysemityzm beze mnie” opiera się na pracy „Roof Against Hate” (Niemcy, Austria i Szwajcaria przeciwko nienawiści), sojuszu ponad 200 organizacji, a także na monachijskim oddziale „Run For Their Lives”, grupy organizującej demonstracje, których celem jest domaganie się uwolnienia izraelskich więźniów ze Strefy Gazy – obie organizacje zostały założone lub współzałożone przez Katza.
6 października 2024 r. zaplanował i poprowadził w Monachium duży wiec solidarności z Izraelem, w którym wzięło udział 30 000 osób potępiających Hamas i przemoc antysemicką.
Aktywizm Katza zaowocował zaproszeniami do najwyższych szczebli władzy w Niemczech. W zeszłym roku wygłosił przemówienie przed parlamentem Bawarii, odnosząc się do antysemityzmu i wyraźnie mówiąc posłom: „Nigdy więcej, teraz”. Obecnie współpracuje z policją i uniwersytetami w Niemczech, opracowując programy szkoleniowe, które uczą ich, jak najlepiej zwalczać to, co nazywa nienawiścią do Żydów.
W październiku 2025 roku zorganizował w Monachium uroczystość upamiętniającą drugą rocznicę ataków z 7 października. Przeprowadził tam wywiad z Naftalim Bennettem, byłym premierem Izraela, który zdecydowanie popierał działania Sił Obronnych Izraela (IDF) w Strefie Gazy i był zamieszany w liczne zbrodnie wojenne. Katz stwierdził jednak, że jest „pod wrażeniem” działań polityka.
Katz jest stale cytowany w mediach, zarówno w prasie niemieckiej i izraelskiej, jak i międzynarodowej, które jednomyślnie akceptują jego samozwańczą rolę eksperta w dziedzinie antysemityzmu.
Krótko mówiąc: nie można dość podkreślić jego wpływu na debatę na temat Izraela i rzekomego wzrostu antysemityzmu w Niemczech.
W swoim niestrudzonym aktywizmie jego przesłanie jest jasne: największe zagrożenie nie pochodzi ze strony faszystowskiej prawicy (która niecałe sto lat temu przeprowadziła ludobójczą kampanię eksterminacji narodu żydowskiego w całej Europie), ale ze strony lewicy. „Uważam, że ekstremizm lewicowy i ekstremizm islamistyczny są dla nas, Żydów, o wiele bardziej niebezpieczne” – powiedział lokalnej gazecie „Jüdische Allgemeine”, twierdząc, że sytuacja niemieckich Żydów jest dziś „bardzo podobna” do tej w okresie poprzedzającym II wojnę światową – ze względu na zagrożenie ze strony lewicy.
Potępił decyzję niemieckiego sądu, aby nie zakazać propalestyńskiej demonstracji na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, twierdząc, że jest ona „oczywiście antysemicka”, ponieważ „podżega do nienawiści wobec Izraela” poprzez wykorzystanie „pierwotnej formy antysemityzmu”: twierdzenia, że Izrael zabija palestyńskie dzieci i pobiera organy od swoich ofiar.
W tym przypadku jednak nie chodzi o oszczerstwo krwi, lecz o udowodniony fakt. Izrael ma długą i dobrze udokumentowaną historię pobierania organów i w ciągu ostatnich trzech lat zabił ponad 20 000 palestyńskich dzieci, w tym ponad 1000 niemowląt poniżej pierwszego roku życia.
Jedną z postaci ze spektrum lewicowego, którą Katz wyróżnił, jest szwedzka aktywistka klimatyczna Greta Thunberg, porwana przez izraelskie siły specjalne w 2025 roku podczas próby dostarczenia pomocy humanitarnej do Strefy Gazy.
Chociaż Katz odmawia zaklasyfikowania działań Izraela w Strefie Gazy jako ludobójstwa, twierdzi, że Hamas dopuścił się ludobójstwa na chrześcijanach i zamierza dokonać kolejnego, „aż wszyscy Żydzi zostaną zniszczeni”. W publicznym nagraniu wideo twierdzi, że izraelskie ataki na szkoły i szpitale są uzasadnione, ponieważ Hamas ma tam ukrytą broń, i nazywa mieszkańców Strefy Gazy (w tym dzieci) „tak zwanymi niewiniątkami” i „tak zwanymi cywilami”.
Z drugiej strony Katz szczególnie chwalił prezydenta Donalda Trumpa, nazywając go „architektem pokoju” na Bliskim Wschodzie.
Gry szpiegowskie:
Guy Katz przeprowadził się do Niemiec w 2004 roku i zbudował udaną karierę; obecnie wykłada rozwiązywanie konfliktów, zarządzanie, negocjacje i strategię na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Monachium. W swojej działalności politycznej i wywiadach dla mediów nie ujawnia wystarczająco szczegółowo szczegółów swojej przeszłości przed przyjazdem do Niemiec. Guy Katz jest byłym [?? md] szpiegiem Mossadu.
W wykładzie, który wygłosił na Uniwersytecie w Nairobi w 2023 roku, zanim stał się znany w całym kraju jako jeden z czołowych aktywistów pro-izraelskich w Niemczech, ujawnił, że jest byłym tajnym agentem tej niesławnej agencji wywiadowczej.
Podczas wykładu rozwinął powiedzenie, że „byli” szpiedzy nigdy tak naprawdę nie porzucają szpiegostwa. Katz wyjaśnił publiczności, jak napisał uniwersytet na swojej oficjalnej stronie internetowej, że Mosad „nauczył się sztuki zwalniania agentów”. „Wyjaśnił, że w wojsku i służbach wywiadowczych istnieje departament, który opiekuje się emerytowanymi funkcjonariuszami służb bezpieczeństwa”, co rodzi pytania o to, w jakim stopniu byli pracownicy Mossadu nadal utrzymują kontakt z tą organizacją.
To twierdzenie wydaje się potwierdzać profil Katza na Expert Marketplace, cyfrowej platformie rezerwacji prelegentów. Katz zwraca uwagę, że jednym z tematów jego wystąpienia jest „Komunikowanie się jak agent Mossadu” – prezentacja „oparta na prawdziwych wydarzeniach i pokazująca, czego liderzy mogą się z nich nauczyć”.
Inne profile wymieniają go jako byłego oficera wywiadu Sił Obronnych Izraela, co sugeruje jego możliwe powiązania z kontrowersyjną Jednostką 8200.
Powodem, dla którego przeszłość jest problematyczna, jest długa historia prowadzenia przez te organizacje szpiegostwa, operacji psychologicznych, ataków terrorystycznych i zabójstw na zlecenie na całym świecie, nawet w krajach sojuszniczych.
Mosad przeprowadził serię zamachów na irańskich naukowców zaangażowanych w irański program nuklearny. Jednocześnie zarówno Mosad, jak i Jednostka 8200 zostały uznane za mózgi ataku na libański pager w 2024 r. – incydentu, który niemal jednogłośnie potępiono jako akt terroryzmu i w wyniku którego ucierpiały tysiące cywilów.
Jednostka 8200 stanowi serce izraelskich operacji zaawansowanego technologicznie nadzoru i wojny cyfrowej. Ta elitarna jednostka odpowiada za izraelską cyberwojnę, hakowanie i operacje wywierania wpływu. Jej „byli” agenci, na przykład, stali za opracowaniem i dystrybucją niesławnej aplikacji Pegasus. Pegasus to oprogramowanie służące do włamywania się i szpiegowania urządzeń ponad 50 000 prominentnych osobistości na całym świecie, w tym dziennikarzy, działaczy na rzecz praw człowieka, aktywistów i polityków (w tym europejskich głów państw). Pegasus zapewnił izraelskim służbom wywiadowczym dostęp do urządzeń wszystkich osób objętych atakiem, umożliwiając im jednoczesne szpiegowanie kilkudziesięciu krajów.
Z pewnością wymowny jest fakt, że członek takiej organizacji prowadzi kampanię nacisków mającą na celu zakazanie propalestyńskich wypowiedzi w Niemczech.
Niszczenie demokracji w obronie ludobójstwa:
Niemiecki establishment, w tym wszystkie główne partie, udzielił praktycznie bezwarunkowego poparcia Izraelowi i jego działaniom w Strefie Gazy. Wsparcie to obejmowało podpisanie umowy o współpracy wojskowej i sprzedaż broni o wartości prawie 1 miliarda dolarów w ciągu samych pierwszych pięciu miesięcy 2026 roku. Najważniejszą transakcją była dostawa niemieckiego okrętu podwodnego klasy Dolphin II, który trafił do Tel Awiwu w lipcu.
Ta niezachwiana solidarność elit stoi w jaskrawym kontraście z postawą ogółu społeczeństwa. Sondaż YouGov z 2025 roku ujawnił powszechną antypatię wobec Izraela: osiem razy więcej Niemców miało skrajnie negatywną opinię o tym kraju niż skrajnie pozytywną. Ogólnie rzecz biorąc, tylko 21% społeczeństwa postrzega Izrael pozytywnie (z czego tylko 4% jest skrajnie pozytywnie), podczas gdy 65% wyraża otwartą dezaprobatę (z czego 32% zdecydowanie).
Z innego niedawnego sondażu wynika, że 62% wszystkich wyborców uważa, że Izrael dopuszcza się ludobójstwa w Strefie Gazy. Jeśli pominąć tych, którzy stwierdzili, że nie wiedzą lub nie odpowiedzieli na to pytanie, prawie czterech na pięciu Niemców uznało działania Izraela za porównywalne z ludobójstwem.
W całych Niemczech odbyły się liczne demonstracje pro-palestyńskie, które spotkały się z przemocą ze strony władz. Tysiące osób zostało aresztowanych, a zdjęcia zamaskowanych policjantów brutalnie atakujących pokojowych demonstrantów w całym kraju regularnie krążą w sieci.
Państwo niemieckie podjęło kroki w celu faktycznej kryminalizacji propalestyńskich wypowiedzi i protestów pod pretekstem „racji stanu” – doktryny, która głosi, że zaangażowanie na rzecz bezpieczeństwa Izraela jest niepodważalnym i niepodważalnym filarem państwa niemieckiego. W 2024 roku, w odpowiedzi na narastającą falę niepokojów, rząd uchwalił ustawę zobowiązującą osoby ubiegające się o obywatelstwo niemieckie do złożenia przysięgi wierności Izraelowi i syjonizmowi, uznając tym samym „prawo państwa do istnienia”.
Tylko w Berlinie w ciągu pierwszych 18 miesięcy po atakach z 7 października wniesiono ponad 9000 oskarżeń karnych w związku z protestami propalestyńskimi. Zakazano działalności wielu grup palestyńskich lub propalestyńskich, a także popularnych haseł, takich jak „Od rzeki do morza Palestyna będzie wolna”.
Reakcja władz, uważana przez wielu za najostrzejszą w Europie, spotkała się z ostrą krytyką ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz organizacji takich jak Amnesty International i Human Rights Watch. Zwrócono uwagę na takie problemy, jak dyskryminacja muzułmanów sankcjonowana przez państwo i de facto zakaz symboli oporu, np. kefiji.
Sam Izrael określił Niemcy jako kluczowe pole bitwy w tym, co premier Benjamin Netanjahu nazywa „ósmym frontem” kraju: walce o zachodnią opinię publiczną. W tym celu wydał ogromne sumy na zalewanie kraju niemieckojęzycznymi wiadomościami chwalącymi Izrael i porównującymi Hamas do ISIS i innych ugrupowań terrorystycznych, jak wynika z dochodzenia przeprowadzonego w 2025 roku przez MintPress News.
Izrael i lobby proizraelskie usilnie starają się utożsamiać wszelki opór wobec jego działań w Strefie Gazy, Libanie i innych krajach z terroryzmem i antysemityzmem. Katz i jego kampania wyborcza odgrywają w tym kluczową rolę. Czy uda im się powstrzymać falę współczucia dla Palestyny, pozostaje jednak niewiadomą.
W mediach społecznościowych krążą plotki o wypadku samochodowym, w którym zginął sędzia prowadzący śledztwo w sprawie korupcji na niemieckich okrętach podwodnych izraelskiego premiera Netanjahu.
Oto fakty.
Śmierć sędziego Beniego Sagiego, prezesa Sądu Rejonowego w Beer Szewie, wywołała w ostatnich dniach poruszenie, szczególnie w kontekście długotrwałego skandalu korupcyjnego wokół premiera Izraela Benjamina Netanjahu. Wiele szczegółów pojawiło się w mediach społecznościowych i agencjach prasowych, które przedstawiają rozbieżne interpretacje.
Kim był sędzia Beni Sagi?
Beni Sagi (pisany również jako Benny Sagi) był doświadczonym izraelskim sędzią, który służył w systemie sądownictwa przez ponad 20 lat. Niecały rok temu został mianowany prezesem Sądu Rejonowego w Beer Szewie. Sagi cieszył się ogromnym szacunkiem : izraelskie źródła opisują go jako „skromnego i pokornego”, „wyjątkowo utalentowanego” i „wspaniałego człowieka rodzinnego”. Pozostawił po sobie rodzinę, a prezes Isaac Herzog i Sąd Najwyższy złożyli kondolencje .
Sprawa, w którą zaangażowane są Niemcy
Sagi był zaangażowany w kilka drażliwych spraw, w tym w sprawę „Tzahi Livor”, będącą centralnym elementem tzw. „Sprawy 3000”. Sprawa 3000, znana również jako „ afera podwodna ”, koncentruje się wokół zarzutów korupcji w związku z zakupem przez Izrael okrętów podwodnych i okrętów wojennych od Niemiec. Transakcja opiewała na miliardy dolarów i rzekomo obejmowała przekupstwo, oszustwo i pranie pieniędzy. Sam Netanjahu nie jest bezpośrednio oskarżony w tej sprawie, ale w sprawę zamieszani są jego bliscy sojusznicy, tacy jak jego były prawnik i inne osoby z jego najbliższego otoczenia. Sagi odegrał kluczową rolę w ujawnieniu szczegółów tej afery, co czyni go ważną postacią w toczącym się śledztwie.
Śmierć Beni Sagi: wypadek czy podejrzenie?
Sagi zginął w wypadku drogowym na trasie nr 6 w Izraelu 4 stycznia 2026 roku. Jechał motocyklem, gdy potrącił go pojazd – niektóre źródła opisują to jako „ uderzenie i ucieczkę ” lub „wstrząsającą katastrofę”. Izraelskie media, takie jak „The Times of Israel” i „The Jerusalem Post”, podały to jako tragiczny wypadek, nie podając żadnych możliwych motywów, i podkreśliły szok w środowisku sędziowskim.
Źródła spoza Zachodu, w szczególności irańskie agencje informacyjne, takie jak IRNA i Mehr News, określają śmierć jako „podejrzaną”. Łączą ją bezpośrednio z rolą Sagiego w sprawie korupcyjnej przeciwko Netanjahu i spekulują na temat możliwego udziału grup interesu, które chciałyby zatuszować skandal .
Podobne posty na platformach takich jak X (dawniej Twitter) z kont o nastawieniu irańskim lub antyizraelskim odzwierciedlają ten pogląd, nazywając to „fizyczną eliminacją”. Inne posty, takie jak te od użytkowników z USA lub Izraela, podtrzymują teorię wypadku i nie wzywają do dalszego dochodzenia. Jak dotąd nie ma oficjalnego dochodzenia sugerującego przestępstwo, a władze Izraela zaklasyfikowały incydent jako wypadek. Niemniej jednak, moment – pośród trwających debat na temat procesu Netanjahu, który krytycy uznali za zbyt długi – podsycił spekulacje . Niektórzy obserwatorzy widzą podobieństwa do innych przypadków korupcji politycznej, w których świadkowie lub uczestnicy zginęli w tajemniczych okolicznościach, ale to oczywiście pozostaje spekulacją.
Brak informacji o sprawcy
Nadal nie ma oficjalnych informacji o tym, czy osoba odpowiedzialna za wypadek została zidentyfikowana lub aresztowana. Izraelska policja traktuje zdarzenie jako wypadek drogowy, w którym pojazd uderzył w motocykl Sagiego na trasie nr 6. Spekuluje się, że pojazd mógł wjechać na jezdnię z otwartego terenu, co sugeruje ucieczkę z miejsca zdarzenia, ale nie zostało to potwierdzone .
Informacje ogólne na temat sprawy 3000
Rząd niemiecki w pełni sfinansował budowę dwóch pierwszych okrętów podwodnych klasy Dolphin , a częściowo trzeci (łącznie około 900 milionów euro za pierwsze pięć). Nastąpiło to w latach 90. XX wieku w ramach bezpośredniej dotacji z budżetu federalnego . Niemcy dofinansowały budowę kolejnych okrętów podwodnych, w tym trzech nowych o wartości 3 miliardów euro (z dotacjami sięgającymi 540 milionów euro). Umowy takie są realizowane od lat 90. XX wieku i obejmują łącznie od sześciu do dziewięciu okrętów podwodnych klasy Dolphin .
Okręty podwodne zostały następnie przystosowane do wystrzeliwania broni jądrowej, co było przewidywalne, biorąc pod uwagę ich specyfikację. Potwierdzają to raporty ekspertów, choć Izrael oficjalnie nie potwierdza ani nie zaprzecza swojemu programowi nuklearnemu. Okręty podwodne klasy Dolphin (i ich następcy) zostały zmodyfikowane do wystrzeliwania pocisków manewrujących z głowicami jądrowymi (np. Popeye Turbo) .
Sprawa 3000 jest jedną z kilku spraw korupcyjnych przeciwko Netanjahu (w tym sprawy 1000, 2000 i 4000). Dotyczy ona zakupu przez Izrael okrętów podwodnych ThyssenKrupp w latach 2009–2016. Zarzuty dotyczą przekupstwa: Netanjahu miał wywierać wpływ na promocję umowy w zamian za przysługi. W sprawę zaangażowane są takie osoby, jak kuzyn Netanjahu i jego byli doradcy. Sprawa ma wymiar międzynarodowy ze względu na zaangażowanie Niemiec i doprowadziła do wszczęcia śledztw w obu krajach. Netanjahu zaprzecza wszystkim zarzutom i postrzega je jako polityczne polowanie na czarownice . Proces toczy się od lat, a śmierć Sagiego może spowodować dalsze opóźnienia, ponieważ był on zamieszany w kluczową część sprawy. Krytycy, tacy jak były prezes Sądu Najwyższego Aharon Barak, skrytykowali proces jako „zbyt długi” .
Gwizdy i buczenie pod adresem ONZ, zakaz kontaktowania się religijnych Żydów z rządem, a skupienie się na Netanjahu nie rozwiązuje problemu.
Premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiał przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ w Nowym Jorku w czwartek, 24 września 2026 roku – według izraelskich mediów, była to jedna z najkrótszych i najbardziej wymagających pod względem bezpieczeństwa wizyt USA w czasie jego prezydentury. Podczas gdy międzynarodowe doniesienia koncentrowały się głównie na protestach, konflikcie opinii publicznej z burmistrzem Nowego Jorku Zohraneim i dziwacznym incydencie w kanalizacji w pobliżu jego hotelu, konflikt, który był kluczowy dla politycznego przetrwania Netanjahu, rozgrywał się w samym Izraelu: otwarte zerwanie z najbardziej wpływowym rabinem w litewsko-charedimskim świecie, Dovem Landauem.
Według i24NEWS, Netanjahu udał się do Nowego Jorku dopiero po długim wahaniu. Jego biuro najwyraźniej rozważało całkowite odwołanie wizyty w ONZ. Doniesienia izraelskich mediów, streszczone przez ynetnews , wskazywały, że jego rządowy samolot, „ Skrzydło Syjonu ”, po raz pierwszy od dziesięcioleci nie miał lądować na lotnisku im. Johna F. Kennedy’ego – przywilej, który wcześniej przyznawano jedynie głowom państw Izraela i Iranu. Podano powód, jakim była obawa, że burmistrz Mamdani mógłby nakazać samolotowi natychmiastowe opuszczenie lotniska podczas wizyty Netanjahu, zamiast pozostania tam na parkingu. Alternatywne miejsca lądowania obejmowały lotnisko wojskowe w New Jersey lub lotnisko Newark, jak donosił między innymi Middle East Monitor .
Sam Mamdani, który wcześniej otwarcie groził Netanjahu aresztowaniem, zdystansował się od własnych wezwań do protestów na krótko przed wizytą, jak donosi Religion News Service , ale wyraźnie bronił prawa do protestu.
W związku z tym Netanjahu spędził w mieście tylko kilka godzin, nie nocował i wrócił do Izraela tego samego wieczoru po swoim przemówieniu – niezwykle krótkim jak na wystąpienie w ONZ, co zauważył również „Jerusalem Post” , który dodatkowo zauważył, że planowana podróż do Teksasu w celu odwiedzenia SpaceX i ewentualnego spotkania z Elonem Muskiem zostały odwołane bez zapewnienia zastępstwa.
Zagrożenie z podziemia?
Niepokój potęgował incydent, który miał miejsce zaledwie jedną przecznicę od hotelu Netanjahu, Loews Regency przy Park Avenue: Według JNS kamery monitoringu uchwyciły trzech niezidentyfikowanych mężczyzn wychodzących z włazu studzienkowego na skrzyżowaniu Park Avenue/61st Street około 4:30 rano w środę i jadących na północ dwoma czekającymi samochodami. Nowojorska policja, jak donosi między innymi NBC News , uważa, że są to ci sami „miejscy eksploratorzy”, którzy wielokrotnie przeszukiwali nowojorski system kanalizacyjny w poszukiwaniu złomu i kosztowności; nie ustalono jeszcze związku z wizytą Netanjahu ani Zgromadzeniem Ogólnym ONZ. Policja przyznała jednak, że wdrożyła dodatkowe środki bezpieczeństwa ze względu na „wrażliwość miejsca”.
Przedstawiciele ONZ demonstracyjnie opuszczają przemówienie Netanjahu
Podczas tegorocznej debaty Zgromadzenia Ogólnego ONZ, która odbyła się 24 września 2026 r., po raz kolejny doszło do masowego, demonstracyjnego exodusu licznych delegatów, gdy na podium stanął premier Izraela Beniamin Netanjahu.
Protest powtórzył sceny z poprzedniego roku (wrzesień 2025). Gdy tylko Netanjahu został wezwany do zabrania głosu, dziesiątki misji dyplomatycznych – według doniesień izraelskich mediów, łącznie 77 delegacji, w tym większość państw arabskich i muzułmańskich, a także wiele państw afrykańskich i niektóre państwa europejskie – masowo opuściły salę obrad.
Podczas gdy pozostali zwolennicy i delegacja izraelska witali Netanjahu brawami, z sali dobiegały głośne gwizdy i buczenie. Przewodniczący sesji musiał wielokrotnie wzywać do porządku. Z powodu skoordynowanego protestu Netanjahu, podobnie jak w poprzednim roku, przemawiał do niemal pustej sali plenarnej. Protest był skierowany przede wszystkim przeciwko działaniom militarnym Izraela w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, a także przeciwko stanowczemu sprzeciwowi Netanjahu wobec rozwiązania dwupaństwowego. Przed jego przemówieniem delegacja palestyńska wyraźnie wezwała członków ONZ do opuszczenia sali podczas jego wystąpienia.
Niebezpieczeństwo na froncie wewnętrznym
Znacznie poważniejszy konflikt rozgrywa się jednak w samym Izraelu. Rabin Dov Landau, duchowy przywódca litewsko-charedickiej partii Degel HaTorah i przewodniczący jesziwy Slabodka w Bene Berak, nakazał już latem rozwiązanie Knesetu. „ Nie mamy zaufania ” do premiera Netanjahu – ogłosił Landau, według JNS , po tym jak Netanjahu poinformował partie charedi, że przed wyborami nie ma już większości w parlamencie dla ustawy zwalniającej uczniów jesziw ze służby wojskowej. Koalicja następnie upadła, a Izrael wybierze nowy parlament 27 października 2026 roku.
Landau znany jest ze swojej bezkompromisowej postawy: według Ynetnews kategorycznie odrzuca jakikolwiek bezpośredni dialog z Netanjahu lub wysoko postawionymi wojskowymi – odmawiając nie tylko indywidualnych rozmów, ale także jakiegokolwiek kontaktu z przedstawicielami władzy państwowej jako takiej. Według tego samego źródła syjonizmowi towarzyszyło twierdzenie, że uratuje naród żydowski, ale w rzeczywistości przyniósł „ katastrofy – duchowe i fizyczne ”. W liście opublikowanym w 2025 roku i udokumentowanym przez Calcalist , dosłownie nazwał izraelską armię „ armią nieczystą ” (zava tame), do której nie należy wysyłać uczniów jesziw Haredi.
Czy Netanjahu stanie się nietykalny?
Międzynarodowe relacje medialne z podróży Netanjahu do Nowego Jorku opowiadają przede wszystkim o protestach, histerii w kwestii bezpieczeństwa i izolacji dyplomatycznej – podsycanej nakazem aresztowania wydanym przez Międzynarodowy Trybunał Karny w listopadzie 2024 roku za domniemane zbrodnie wojenne popełnione w wojnie w Strefie Gazy. W narracji tej pomija się fakt, że – według cytowanych powyżej doniesień – liczba zaplanowanych spotkań z innymi głowami państw na marginesie Zgromadzenia Ogólnego ONZ była wyjątkowo niska – co wskazuje na to, że pole manewru Netanjahu na arenie międzynarodowej znacznie się zmniejszyło przed tą podróżą, i to nie tylko w wyniku działań Mamdaniego.
Związek między polityką zagraniczną a wewnętrzną również nie jest jasny: zerwanie z Landauem przypada na ten sam tydzień, w którym Netanjahu staje przed społecznością międzynarodową – i dotyczy właśnie elektoratu Haredi, bloku, bez którego, po dekadach praktyki politycznej w Izraelu, żaden prawicowy rząd nie mógłby utworzyć koalicji. Zerwanie Landaua nie jest zatem drobnym konfliktem między teologami religijnymi, lecz raczej wpływa na strukturalne podstawy władzy Netanjahu.
Co pozostaje otwarte
Po pierwsze: czy narracja o „Netanjahu odizolowanym w Nowym Jorku” jest w ogóle bardziej istotna – czy też odwraca ona uwagę od pytania, czy Netanjahu zachowa zdolność polityczną do działania do dnia wyborów 27 października 2026 r.?
Po drugie: jakie będą konsekwencje, jeśli najbardziej wpływowy rabin kluczowego partnera koalicyjnego zasadniczo odrzuci jakikolwiek instytucjonalny dialog z rządem – czy należy to nadal rozumieć jako wewnętrzny spór religijny, czy już jako de facto rezygnację z udziału w procesie demokratycznym?
Po trzecie: O czym świadczy atmosfera bezpieczeństwa towarzysząca wizycie, skoro pozornie błahy incydent w kanalizacji – według nowojorskiej policji, będący częścią długotrwałego procederu poszukiwaczy złomu – trafił na pierwsze strony gazet w całym kraju ze względu na swoje bliskie położenie od hotelu Netanjahu?
O czym nasze media nie dyskutują
Prawdziwym ślepym punktem w doniesieniach jest fakt, że bardziej spektakularne elementy – trasa lotu, incydent w kanalizacji, retoryka Mamdaniego – przesłaniają poważniejszy, strukturalny rozdźwięk: międzynarodowy nakaz aresztowania ogranicza swobodę przemieszczania się Netanjahu, ale publicznie deklarowana nieufność rabina Landaua i jego odmowa rozmowy z rządem zagrażają jego faktycznemu zapleczu władzy w kraju.
Tak więc, podczas gdy Nowy Jork spiera się o politykę symboliczną, kwestia, czy Netanjahu nadal będzie premierem po 27 października, jest rozstrzygana w Bene Berak i Knesecie.
Jednak problemem, który został zmarginalizowany w ONZ, nie jest Netanjahu, lecz mentalność społeczeństwa izraelskiego. Opozycja nie krytykuje jego działań wobec Palestyńczyków, Libańczyków ani Irańczyków, ale w niektórych przypadkach wręcz wzywa do bardziej zdecydowanego podejścia.
Prowadzona dziś narracja ma swą własną spójność: dotyczy świata rzeczywistego, choć nie ma z nim żadnego kontaktu; nie może go mieć, bo wtedy nie byłaby narracją, lecz opisywaniem faktów.
FOTO: Izraelski pilot filmuje subamunicję z irańskiej rakiety Fattah z wieloma głowicami spadającą na Izrael
Prowadzona dziś narracja ma swą własną spójność: dotyczy świata rzeczywistego, choć nie ma z nim żadnego kontaktu; nie może go mieć, bo wtedy nie byłaby narracją, lecz opisywaniem faktów. Ma więc swoją własną logikę, której zmiana nie jest możliwa, bo wtedy wszystko runęłoby jak kurtyna, odsłaniając mechanizmy działające za kulisami, a tym samym całe oszustwo. Czasami te narracje wydają się dość nieszkodliwe – czysta i zwykła propaganda – tymczasem są w stanie uniemożliwić właściwe odczytanie rzeczywistości. Na przykład, zarówno na Ukrainie, jak i obecnie w Iranie mówi się i wciąż powtarza, że pociski przechwytujące, takie jak Patriot i THAAD, mają skuteczność zestrzelenia sięgającą 90 lub 95 procent. Gdyby to była prawda, Ukraina nie płonęłaby, a Stany Zjednoczone z łatwością poradziłyby sobie z Iranem, ponieważ Teheran nie byłby w stanie spowodować tak rozległych zniszczeń w amerykańskich bazach, zniszczyć radarów wartych miliardy dolarów ani nieodwracalnie uszkodzić wielu instalacji gazowych i naftowych.
FOTO: Szczątki amerykańskiego radaru AN/FPS-132 zniszczonego w Katarze
Oczywiście są to tylko brednie: Patriot nigdy nie był dobrym środkiem przechwytującym, a jego „cudowne” osiągnięcia w Iraku były po prostu chwytem marketingowym skierowanym do tych naiwniaków należących do „konsensusu waszyngtońskiego”, którym trzeba było zapewnić poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie skłonić do wydania ogromnych sum na zakup owej „magicznej” broni. W praktyce, strąciły jedynie dwie ze stu bardzo starych rakiet Scud, które posiadał Saddam, a których jego ludzie nie potrafili obsługiwać i które regularnie zbaczały z kursu. Krótko mówiąc, Scud strącały się same, ale ludziom wmówiono, że ich niemoc była spowodowana amerykańskimi „wunderwaffen”.
Teraz opowiada się nam tę samą historię, choć z aroganckiego podkreślania wyższości przekształciła się ona w żałosne kłamstwo.
Oficjalna wersja głosi, że irański program rakietowy został „funkcjonalnie zniszczony”, że rakiety Patriot i THAAD mają skuteczność przekraczającą 90%, a kolejne ataki są przejawem irańskiej desperacji.
Jednak nawet pobieżna analiza ujawnia zupełnie inny obraz sytuacji. Dwa diametralnie różne źródła przedstawiają spójny obraz sytuacji, który główne zachodnie media przemilczają: renomowany magazyn „Military Watch” opisuje nowatorskie taktyki irańskie, które systematycznie pokonują amerykańską obronę powietrzną. militarywatchmagazine.com/article/iran-innovative-new-missile-drone-strike-tactics-us-air-defence
Z kolei fizyk z MIT, profesor Ted Postol, od dawna pełniący funkcję doradcy technicznego Pentagonu, w obszernym wywiadzie stwierdza bez ogródek, że systemy obronne, w które Waszyngton zainwestował miliardy, są po prostu bezużyteczne w obliczu nowoczesnej broni irańskiej. A co dopiero w obliczu broni rosyjskiej.
Postol, profesor nauk ścisłych, technologii i bezpieczeństwa narodowego na MIT, obszernie omawia irański pocisk Fattah: głowica tegoż pocisku bojowego zawiera silnik rakietowy, który w pobliżu celu drastycznie zwiększa prędkość uderzenia, a co za tym idzie – całkowitą siłę rażenia do poziomu odpowiadającego 2,5 tony materiału wybuchowego. Ponadto, podczas zbliżania się do celu Fattah rozpada się na pod-amunicję – co widać na zdjęciu wprowadzającym wykonanym przez izraelskiego pilota. To właśnie ta cecha oraz przypadkowe i nagłe zboczenie z trajektorii sprawiają, że najnowocześniejsze systemy THAAD i Patriot, tzw. PAC-3, nie są w stanie trafić w cel: zakładając przechwycenie pocisku przeciwnika na wysokości od 60 do 80 kilometrów, oznacza to, że pocisk przechwytujący potrzebuje około 50 sekund, aby dotrzeć do punktu uderzenia. Podczas tego przedziału czasowego, cel wykonujący manewr, taki jak rakieta Fattah, znacznie zboczy już z przewidywanej trajektorii lotu. Postol doskonale to podsumowuje, mówiąc: „Jeśli nawet nieznacznie zmienię swoją pozycję znajdując się w odległości 100 kilometrów, będę tak daleko od pocisku przechwytującego, że nie będzie on miał możliwości wykonania manewru i trafienia mnie. Po prostu nie trafi w cel”.
W związku z tym, narrację o 90 procentach przechwytywania przez rakiety Patriot należałoby całkowicie odwrócić i dodatkowo stwierdzić, że skuteczność przechwytywania nie przekracza 1 czy 2 procent. Co więcej, aspekt ekonomiczny kwestii sprawia, że sytuacja staje się dla Waszyngtonu niemożliwa do zniesienia. Postol wyjaśnia: „Czy stać cię na użycie pocisku przechwytującego za 4 miliony dolarów, by zestrzelić drona wartego 30 000 dolarów? W ten sposób nie da się wygrać”.
Podczas gdy Stany Zjednoczone muszą zadowolić się kilkoma tysiącami pozostających im pocisków przechwytujących PAC-3, Irańczycy najwyraźniej produkują drony w praktycznie nieograniczonych ilościach. Ten stosunek sił jest katastrofalny i działa wyłącznie w jedną stronę.
Oto jeden z oczywistych powodów, dla których Stany Zjednoczone muszą za wszelką cenę dążyć do porozumienia, chociaż lobby izraelskie naciska na zniszczenie Iranu. Triumfalistyczna narracja musi jednak zostać utrzymane za wszelką cenę.
Wewnątrz izraelskiej fabryki agentów: Jak Mossad kultywuje zdradę
Izraelski wywiad rekrutuje agentów za pomocą pieniędzy, ideologii, przymusu i wieloletniego, skrupulatnego przygotowania – tylko po to, by pozbyć się swoich agentów, gdy tylko przestają być użyteczni.
Izraelska społeczność wywiadowcza jest ściśle związana z zaawansowaną technologią, tajnymi agencjami i rywalizacją, która nasiliła się po operacji „Potop Al-Aksa”. Jednak za tym aparatem rekrutacja agentów pozostaje cierpliwym, ludzkim przedsięwzięciem, opartym na wrażliwości, dostępie i zależności od izraelskiego przełożonego.
W początkowych latach działalności izraelski wywiad w dużej mierze polegał na agentach żydowskich, zarówno w przypadku rutynowych, jak i delikatnych misji. Wraz z rozszerzaniem się zasięgu na wrogie środowiska, coraz więcej zadań związanych ze zbieraniem informacji powierzano zwerbowanym agentom w społeczeństwach arabskich i palestyńskich, podczas gdy agenci żydowscy nadal zapewniali wsparcie logistyczne i operacyjne za granicą.
Późniejsza ekspansja technologiczna zmieniła równowagę, gdyż Izrael zainwestował znaczne środki w cyberbezpieczeństwo, wywiad radiowy, sztuczną inteligencję (AI) i zaawansowany nadzór.
Daniel Gold , szef Dyrekcji Badań i Rozwoju Obrony w Ministerstwie Obrony Izraela i jeden z architektów operacji Żelazna Kopuła, uosabia ten zwrot technologiczny. Jednak niepowodzenia związane z operacją „Potop Al-Aksa” ponownie zwróciły uwagę na zależność Izraela od technologii i erozję ludzkiego wywiadu w Strefie Gazy.
Posiadanie źródła to jednak tylko jeden z elementów pracy wywiadowczej. Informacje muszą dotrzeć do właściwych urzędników i zostać ocenione poza założeniami, które już kształtują ich osąd. Zarówno w 1973, jak i w 2023 roku Izrael otrzymał ostrzeżenia, ale nie zinterpretował ich na czas ani nie zareagował na nie.
Były izraelski doradca ds. bezpieczeństwa narodowego Yaakov Amidror porusza ten sam problem w swojej hebrajskojęzycznej książce „Wywiad: Teoria i praktyka”. Jak pisze, trudności w rozwijaniu możliwości gromadzenia informacji przez ludzi skłoniły służby do przejścia na rozwiązania elektroniczne i technologiczne, ale ostatecznie zdano sobie sprawę, że nowoczesne systemy nie są w stanie zrekompensować braku ludzkich źródeł informacji.
Amidror spędził 36 lat w izraelskiej armii, pełniąc funkcję szefa Departamentu Badań Wywiadu Wojskowego, szefa wywiadu Dowództwa Północnego, dowódcy uczelni wojskowych i sekretarza wojskowego ministra obrony. Później przewodniczył Radzie Bezpieczeństwa Narodowego Izraela. Jego relacja dzieli rekrutację agentów na trzy główne metody:
1. Wysłanie agenta z kraju macierzystego
Agent wysłany z kraju macierzystego może zostać przeszkolony i poinstruowany przed wyjazdem. Jego lojalność jest uznawana za bardziej wiarygodną, a przełożeni mogą ocenić informacje po jego powrocie bez obawy, że zawyży je dla pieniędzy lub ochrony osobistej.
Jego słabością jest właśnie to, że pochodzi z zewnątrz. Musi budować wiarygodną tożsamość, unikać zwracania na siebie uwagi i zachowywać odpowiedni dystans od lokalnej społeczności, aby chronić swoją przykrywkę. Te ograniczenia często sprawiają, że relacjonuje to, co widzi lub słyszy, zamiast zdobywać oryginalne dokumenty, dowody rzeczowe lub dostęp do najbliższego otoczenia ofiary.
2. Rekrutacja agenta w kraju docelowym
Lokalny rekrut jest już częścią penetrowanego środowiska społecznego. Jeśli zostanie przydzielony do sił zbrojnych, służb bezpieczeństwa, rządu, biznesu lub organizacji ruchu oporu, może wejść do newralgicznych miejsc, nie wydając się nie na miejscu. Jego opiekun może wskazać mu konkretne biura, osoby lub obiekty, umożliwiając mu zdobycie map, fotografii, akt i innych oryginalnych materiałów.
Jednak w przypadku agencji rekrutacyjnej lojalność lokalnego agenta pozostaje wątpliwa. Może on podkoloryzować raporty, aby udowodnić swoją wartość lub zwiększyć wynagrodzenie. Nie może łatwo zmienić domu, zawodu ani planu dnia na prośbę swojego opiekuna bez wzbudzania podejrzeń, przez co jest użyteczny, ale ograniczony.
Amidror uważa, że przekonania ideologiczne lub religijne są najsilniejszą podstawą rekrutacji agenta w kraju docelowym. Literatura izraelska celebruje osiągnięcia Mossadu w państwach arabskich i penetrację organizacji palestyńskich przez Szin Bet, ale jednocześnie przyznaje, że wymaga to wysiłku. Opiekun musi opanować język i kulturę rekruta, zrozumieć jego presję i ambicje oraz poświęcić czas potrzebny na przekształcenie podatności w zależność.
3. Budowanie lokalnej tożsamości dla przeszkolonego agenta
Trzecia metoda polega na wysłaniu wyszkolonego agenta do kraju docelowego pod sfabrykowaną lokalną tożsamością. Teoretycznie łączy to dyscyplinę oficera z kraju pochodzenia z dostępem rodzimego rekruta. Historia izraelskiego wywiadu pokazuje, że takie głęboko tajne operacje mogą przynieść wyjątkowe rezultaty.
Ujawnienie niesie ze sobą wyższą cenę. Jeśli próba wydobycia się nie powiedzie, agent może zostać stracony, zatrzymany w celu wymiany, a nawet może zostać pozbawiony prawa do wydania ciała. Najsłynniejszym przykładem w Izraelu jest Eli Cohen , agent Mossadu, który zinfiltrował syryjską elitę polityczną i wojskową przed aresztowaniem i egzekucją w Damaszku w 1965 roku.
Kontakt bez odcisków palców
Doktryna izraelska rozróżnia również metody kontaktu. Niektórzy agenci pozostają na miejscu i przekazują informacje za pomocą kodów, ukrytej komunikacji, kanałów pocztowych lub okresowych spotkań z osobą kontaktową w tym samym kraju. Każdy kontakt ma sprawiać wrażenie zwyczajnego, ale powtarzalność tworzy wzorce, które kontrwywiad może wykryć.
Agenci o wysokiej wartości mogą zostać przewiezieni do Izraela przez kilka innych krajów, aby ukryć cel swojej podróży. Po dotarciu na miejsce mogą zostać poddani badaniom wariograficznym, intensywnemu przesłuchaniu, szkoleniu zawodowemu i dalszym działaniom mającym na celu pogłębienie ich zaangażowania.
Kanały alarmowe są utrzymywane dla informacji, które nie mogą czekać. Wiele sieci zostaje jednak odkrytych przez słabą komunikację, ponowne wykorzystanie metod, duplikację kontaktów, błędy logistyczne lub przypadek. Technika może być cierpliwa, ale pozostaje podatna na rutynowe błędy ludzkie.
Sama częstotliwość zależy od wartości i wrażliwości źródła. Agent niskiego szczebla może przesyłać ograniczone obserwacje kanałem pośrednim, podczas gdy źródło przekazujące pilne informacje wojskowe może otrzymać polecenie przerwania rutyny i skorzystania z linii alarmowej. Każdy wyjątek chroni informacje kosztem narażenia kolejnego fragmentu sieci.
Hierarchia zdrady
Literatura izraelska klasyfikuje agentów zarówno pod względem dostępu, jak i funkcji. Dobrze umiejscowiony agent zajmuje wrażliwe stanowisko i pomaga służbom rekrutacyjnym zrozumieć, udaremnić lub uprzedzić plany przeciwnika. Mobilny agent nie ma takiego dostępu, ale może zostać przeniesiony lub przydzielony mu do obserwacji niedawnego wydarzenia.
„Agent badawczy” może podszywać się pod kupca, podróżnika lub profesjonalistę i zbierać informacje wojskowe, informacje o przemieszczaniu broni, rozmieszczeniu personelu lub ocenach morale. Takie działania mogą nie być wystarczające do przeprowadzenia strategicznej penetracji, ale mogą być cenne w przygotowaniu operacji, mapowaniu sieci lub wspieraniu kampanii wojskowej.
„Insider” opiera się na rozległej sieci relacji. Może nigdy nie mieć do czynienia z najbardziej wrażliwymi materiałami osobiście, ale potrafi dotrzeć do osób, które to robią, gromadzić dokumenty pośrednio i zmieniać branżę, gdy zmieniają się priorytety jego przełożonego. Jego wartość tkwi w sieci kontaktów, która go otacza, w równym stopniu, co w jego formalnym stanowisku.
Kategorie te nie są ani stałe, ani wzajemnie się nie wykluczają. Trader, który zaczyna od obserwacji ruchów, może stać się pośrednikiem w dostępie do bardziej wartościowego źródła; pracownik z ograniczonym dostępem może zostać zachęcony do ubiegania się o awans lub przeniesienie. Rekrutacja jest zatem kontynuowana po zawarciu pierwszej umowy, a pośrednicy wielokrotnie próbują zbliżyć agenta do informacji, których potrzebuje.
Co daje izraelskiemu wywiadowi największą przewagę w rekrutacji agentów?18,18%Długoterminowa uprawa i pokrycie komercyjne50%Presja finansowa i osobista wrażliwość13,64%Motywy ideologiczne lub religijne18,18%Przymus i groźba ujawnienia
22 głosy, wygasły
Dekada poświęcona na pielęgnację okładki
Operacja tureckiego kontrwywiadu, ogłoszona w lutym 2026 roku, ujawniła, ile lat Izrael może poświęcić na hodowanie agenta. Władze tureckie zarzucają Mehmetowi Budakowi Deryi i Veyselowi Kerimoglu, że przez ponad dekadę dostarczali Mosadowi informacji. Derya, inżynier górnictwa, który zajął się handlem marmurem, miał spotykać się z izraelskimi handlarzami w kilku krajach europejskich pod zmieniającymi się kryptonimami.
Według tureckich doniesień, para wykorzystywała działalność komercyjną do budowania więzi w regionie, gromadzenia informacji o Palestyńczykach krytykujących Izrael oraz handlu częściami do dronów. Legalna działalność może zapewnić podróże, pieniądze, kontakty i pretekst do zbliżania się do celów, jednocześnie ukrywając stojącą za tym operację wywiadowczą.
Ochrona komercyjna również może stać się obciążeniem. Agent może sprawiać wrażenie zamożnego, podczas gdy jego biznes, podróże i kapitał pozostają związane z usługą, która go prowadzi. Lata praktyki mogą przynieść wpływy i dostęp, ale także związać rekruta z życiem, które może się zawalić, gdy jego opiekunowie wycofają swoją ochronę.
Służba może poprawić sytuację finansową rekruta, stworzyć wiarygodną fasadę biznesową i czekać na wzrost jego pozycji społecznej. To, co wydaje się zwykłym awansem zawodowym, może zatem kryć w sobie operację wywiadowczą, przygotowywaną latami.
Zawód wydaje swoje aktywa
Izraelski wywiad może inwestować znaczne środki i czas w agenta, dopóki pozostaje on użyteczny. Takie traktowanie rzadko przetrwa utratę dostępu lub wartości operacyjnej. Dla jego przełożonych, współpracownik pozostaje zbędnym atutem wywiadowczym.
Zdarzały się wyjątki. W ramach operacji „Diament” iracki pilot Munir Redfa poleciał MiG-21 do Izraela 16 sierpnia 1966 roku, po tym jak Mossad zorganizował ewakuację członków jego rodziny. Izrael pozyskał jeden z najnowocześniejszych samolotów Związku Radzieckiego, zbadał go, a następnie udostępnił Stanom Zjednoczonym. Samolotowi nadano następnie numer 007.
Takie traktowanie zazwyczaj wynika z wartości lub niebezpieczeństwa misji i może stanowić element samej umowy rekrutacyjnej. Agentom wykonującym wyjątkowo ważne zadania lub przechodzącym na judaizm można również zapewnić lepsze wynagrodzenie i ochronę. Tajemnica otaczająca te sprawy uniemożliwia ustalenie wiarygodnego odsetka.
Redfa otrzymał wyjątkową ochronę, ponieważ Izrael chciał, aby samolot pozostał nienaruszony i potrzebował jego współpracy. Przeprowadzka jego rodziny była częścią umowy. Lepsze traktowanie może również dotyczyć agentów podejmujących się wyjątkowo ważnych lub niebezpiecznych misji, ale niewielu z nich pozostaje tak cennych po zakończeniu pracy.
Szersza historia jest bardziej brutalna. Kiedy Izrael wycofał się z południowego Libanu w maju 2000 roku, jego zastępcza Armia Południowego Libanu (SLA) upadła, a tysiące jej członków i krewnych przekroczyło granicę pośród scen paniki.
Były dowódca Antoine Lahad oskarżył później Izrael o porzucenie sił, które sam uzbroił, sfinansował i wyszkolił. Ich doświadczenie pozostaje jednym z najwyraźniejszych ostrzeżeń dla tych, którzy stawiają swój los na szali obietnic okupacyjnych.
Palestyńscy kolaboranci, którzy uciekli do Izraela, również stanęli w obliczu przesiedleń, izolacji oraz niepewnej sytuacji prawnej i ekonomicznej. Ten sam schemat dotyczy obecnie wspieranych przez Izrael grup zbrojnych w Strefie Gazy , których użyteczność zależy od bieżących potrzeb militarnych okupanta, a nie od jakichkolwiek trwałych zobowiązań wobec rekrutowanych przez niego ludzi.
Agent, który próbuje odejść, może odkryć, że przejście na emeryturę nie wchodzi w grę. Jego przełożony może grozić, że go wyda, zażądać dalszej pracy lub naciskać na niego, by zrekrutował bardziej wartościowego następcę. Każda płatność, spotkanie i zadanie stają się kolejnym narzędziem kontroli.
Pomimo technologicznego potencjału Izraela, jego operacje wywiadowcze wciąż opierają się na werbowaniu pacjentów, pieniądzach, ideologii, przymusie i osobistej wrażliwości. Gdy agent wyczerpie swoją użyteczność, okupacja ma niewielką motywację, by go chronić.
7 września 2026 r. Volkswagen ogłosił wstępne porozumienie w sprawie sprzedaży zakładu w Osnabrück. Nabywcą większościowym ma być izraelska firma inwestycyjna Aurelius Capital (specjalizująca się w projektach obronnych), a mniejszościowym — kraj związkowy Dolna Saksonia. Zakład ma zostać przekształcony w centrum produkcji rozwiązań obronnych, a pierwszym „projektem kotwicznym” będzie współpraca z izraelskim koncernem zbrojeniowym Rafael Advanced Defense Systems (m.in. Iron Dome).
Nie jest to jednak bezpośrednie przejęcie fabryki przez Rafael. To sprzedaż izraelskiemu funduszowi obronnemu + niemieckiemu landowi, a następnie produkcja komponentów systemów obrony powietrznej we współpracy z izraelską zbrojeniówką. Transakcja jest na etapie porozumienia o kluczowych warunkach i wymaga jeszcze finalnych umów, zgód organów i decyzji nadzorczych.
Zamiast kabrioletów — wyrzutnie i transportery. Fabryka VW w Osnabrück przechodzi pod izraelskiego inwestora i ma produkować komponenty obrony powietrznej. Volkswagen wycofuje się z historycznego zakładu w Osnabrück. Zamiast T-Roc Cabrioletów mają tam powstawać elementy systemów obrony powietrznej we współpracy z izraelskim Rafaelem — producentem m.in. Iron Dome.
W poniedziałek 7 września 2026 r. koncern, kraj związkowy Dolna Saksonia i izraelska spółka inwestycyjna Aurelius Capital uzgodniły kluczowe warunki sprzedaży Volkswagen Osnabrück GmbH. Aurelius ma objąć pakiet większościowy, land — mniejszościowy. Po zakończeniu produkcji samochodów latem 2027 r. zakład ma być stopniowo przekształcany w „centrum kompetencji ds. rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa i obronności”. Obecnie pracuje tam ok. 1800 osób. Rada zakładowa szacuje, że nowa perspektywa może objąć około trzech czwartych załogi, czyli ok. 1400 miejsc pracy.
Pierwszym projektem kotwicznym ma być współpraca z Rafael Advanced Defense Systems. Chodzi o potencjalną produkcję systemów i komponentów obrony powietrznej przeznaczonych dla Niemiec i Europy — transporterów rakiet, wyrzutni, generatorów prądu i innych elementów. Same pociski przechwytujące Tamir (kluczowy element Iron Dome) nie mają być tam wytwarzane.
Prezes Rafaela Yoav Tourgeman podkreślił, że celem jest długoterminowe partnerstwo przemysłowe, w którym technologia będzie w pełni produkowana w Niemczech, „aby chronić Niemcy i Europę”.
Media donoszą też o możliwych kolejnych projektach, m.in. przebudowie pick-upów Amarok na pojazdy wojskowe we współpracy z polską grupą WB Group.
Rozmowy o przekształceniu zakładu toczyły się od wiosny 2026 r. Początkowo rozważano joint venture Volkswagena z Rafaelem. Projekt zablokował jednak katarski fundusz Qatar Investment Authority, który ma ok. 17 proc. praw głosu w VW i dwa miejsca w radzie nadzorczej. Rozwiązaniem stała się sprzedaż zakładu podmiotom trzecim: izraelskiemu funduszowi Aurelius (z siedzibą w Tel Awiwie, specjalizującemu się w technologiach obronnych) oraz Dolnej Saksonii, która i tak jest drugim największym akcjonariuszem Volkswagena. Dopiero nowi właściciele mają współpracować z Rafaelem.
Aurelius to fundusz defense-tech założony m.in. przez Alona Lifshitza i Tomera Jacoba, z udziałem m.in. byłego dowódcy izraelskich sił powietrznych gen. Amira Eshela. To ten sam, który podczas samowolnego niskiego przelotu izraelskich F-15 nad Auschwitz na protesty polskiej kontroli powietrznej powiedział: „Słuchaliśmy Polaków przez 800 lat. Dzisiaj już nie musimy słuchać”.
Zakład w Osnabrück (dawna fabryka Karmanna, przejęta przez VW) od 2024 r. był przeznaczony do wygaszenia produkcji. Koncern ogranicza moce w Niemczech z powodu słabego popytu, wysokich kosztów i konkurencji z Chin. Jednocześnie Europa gwałtownie zwiększa wydatki obronne. Przekształcenie zakładów motoryzacyjnych w linie zbrojeniowe staje się jednym ze sposobów na zagospodarowanie nadwyżki mocy produkcyjnych — podobne ruchy robi m.in. Rheinmetall.
Prezes VW Oliver Blume: „Podejmujemy ważny krok, by otworzyć temu zakładowi nową przyszłość przemysłową. Volkswagen poczuwa się do odpowiedzialności za Osnabrück”.
Premier Dolnej Saksonii Olaf Lies mówił o „prawdziwej szansie przemysłowej” i zmianie sytuacji bezpieczeństwa.
Porozumienie jest wstępne. Szczegóły finansowe nie zostały ujawnione. Finalizacja zależy od dalszych negocjacji, zgód korporacyjnych i kontroli urzędowych.
Jak pamiętamy, władze izraelskie, a wraz z nimi wszyscy żydofile, w 2023 roku lamentowali, że rakietowy atak Hamasu na Izrael przeprowadzony 7 października był całkowicie „zaskakujący” i dlatego pociągnął za sobą tyle ofiar, a także – tylu zakładników. Od samego początku wydawało mi się to bardzo wątpliwe i to z kilku powodów.
Po pierwsze – wywiad izraelski, czyli Mosad, uchodzi za jeden z najlepszych, a może nawet najlepszy na świecie. Jest to między innymi skutkiem tego, że Żydowie żyją w diasporze, w związku z tym Mosad w każdym kraju, a jeśli nie w „każdym” to w takim, gdzie ta diaspora żydowska się znajduje, może mieć swoją agenturę.
Po drugie – że co jak co, ale Strefa Gazy, z której Hamas wyprowadził swój „zaskakujący” atak, z całą pewnością jest naszpikowana izraelskimi agentami, niczym wielkanocna baba rodzynkami. Jeśli zatem – po trzecie – do przeprowadzenia tego „zaskakującego” ataku użyte były tysiące rakiet domowej roboty, to jest rzeczą niemożliwą, żeby argusowemu oku Mosadu umknęła taka masowa produkcja.
W takiej sytuacji – po czwarte – jeśli Izrael stworzył wrażenie, jakby mu umknęła, to możliwe to było tylko dlatego, że ktoś nałożył Mosadowi czarne okulary, a uszy zalepił woskiem, niczym Odyseusz swoim marynarzom, kiedy chciał posłuchać śpiewu Syren. Jedynym człowiekiem, który coś takiego mógł zrobić, by Beniamin Netanjahu, nad którym wtedy wisiała groźba wtrącenia do turmy – czego domagali się liczni demonstranci.
Kierując się tedy – po piąte – starożytną, pełną mądrości rzymską sentencją: „is fecit, cui prodest” – co się wykłada, że ten zrobił, kto skorzystał, nieubłagany palec wskazuje nie tylko na premiera Benjamina Netanjahu, który dzięki temu nie tylko uniknął turmy, ale wkrótce stanął na czele „rządu jedności narodowej” bezcennego Izraela i nawet prezydent Józio Biden, który wcześniej kręcił nad nim nosem, po „zaskakującym” ataku Hamasu nie tylko przestał nosem kręcić, ale pogalopował do Izraela, by swojej umiłowanej duszeńce okazać „pełną solidarność”. Czegóż chcieć więcej?
W takiej sytuacji – po szóste – wcale bym się nie zdziwił, gdyby się okazało, że tak naprawdę to nie żaden Hamas, tylko bezcenny Izrael, za pośrednictwem swojej agentury w Strefie Gazy doprowadził do tego uderzenia po to, by je następnie wykorzystać jako pretekst do aneksji tego terytorium.
No i właśnie w dniach ostatnich dziennika „Haaretz” doniósł, że premier Beniamin Netanjahu „wiedział” z góry o tym „zaskakującym” ataku Hamasu. Czy tylko „wiedział”, czy dlatego „wiedział” – bo go przygotował i zainicjował? Oczywiście sam zainteresowany temu zaprzecza, chociaż nie bardzo energicznie, a poza tym na taką możliwość wskazuje szczere niewątpliwie wyznanie Beniamina Netanjahu, że „czuje się związany” ideą „wielkiego Izraela”.
Idea ta ma stary rodowód, z głębokiej starożytności, kiedy to jeszcze bogowie, a nawet sam Stwórca Wszechświata, układali się z różnymi ciekawymi ludźmi i zawierali z nimi przymierza. Opis takiego bliskiego spotkania III stopnia został zapisany w zbiorze żydowskich sag, zwanym Biblią. Czytam tam m.in. jak to Stwórca Wszechświata upodobał sobie w pewnym mezopotamskim koczowniku i ułożył się z nim, że jeśli ów koczownik będzie Go słuchał i wychwalał, to On, w nagrodę, uczyni go „ojcem wielkiego narodu”, któremu odda w arendę obszar „od wielkiej rzeki egipskiej do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat”.
Na tej podstawie Żydowie uważają się za faworytów Stwórcy Wszechświata i w ogóle – prawdziwych ludzi wśród istot człekopodobnych, wyciągają stąd wniosek, że ta wyjątkowa pozycja we Wszechświecie powinna kiedyś przełożyć się na panowanie, jeśli już nie nad Wszechświatem, to przynajmniej – nad Ziemią. Wstępem do tego – przynajmniej według premiera Beniamina Netanjahu – miałaby być realizacja idei „Wielkiego Izraela” – zgodnie z obietnicą nakreśloną przez Stwórcę Wszechświata. Trzeba przyznać, ż e idea ta jest już całkiem zaawansowana.
Dzięki wykorzystaniu siły amerykańskich twardzieli, którzy przed Żydami skaczą z gałęzi na gałąź, kraje leżące na tym obszarze został już w znacznym stopniu politycznie obezwładnione, więc następnym etapem powinna być aneksja. Jest atoli szkopuł w postaci złowrogiego Iranu, który realizowanie idei Wielkiego Izraela uważa za zagrożenie nie tylko dla siebie, ale i dla całego regionu. Toteż Beniamin Netanjahu nie byłby sobą, gdyby nie wpadł na pomysł wykorzystania w tym celu największego amerykańskiego twardziela w osobie prezydenta Donalda Trumpa.
Jak pamiętamy, wkręcił amerykańskiego prezydenta, chyba nawet „bez jego wiedzy i zgody” w tę wojnę, z której następnie zręcznie się wycofał, pozostawiając jej kontynuowanie Stanom Zjednoczonym. Prezydent Trump chyba już się zorientował, w jaką kabałę został wpakowany, ale sęk w tym, że nie bardzo wie, jak się z niej wymiksować.
Ogranicza się więc do ogłaszania triumfalnych komunikatów, że złowrogi Iran już jest passe – ale cóż z tego, kiedy onże Iran nie tylko się odgrywa, obrzucając amerykańskie bazy w rejonie Bliskiego Wschodu swoimi ponaddźwiękowymi dzidami, ale w dodatku się odgraża, że zrobi coś jeszcze gorszego.
Wprawdzie Stany Zjednoczone mogłyby zniszczyć złowrogi Iran na tej samej zasadzie, co Feliks Dzierżyński, który każdego mógł aresztować – ale nie wiedzą, co na takie dictum powiedziałaby reszta świata. Wprawdzie w obronie demokracji można użyć nawet broni atomowej, ale w tym cały jest ambaras, że tą bronią dysponują nie tylko demokraci, ale również – wrogowie demokracji. Jak wrogowie demokracji i pokoju zareagowaliby na unicestwienie złowrogiego Iranu – tego nikt, łącznie z prezydentem Trumpem nie wie, więc rozsądek w tej sytuacji nakazuje zachowanie umiaru w niszczeniu.
W rezultacie złowrogi Iran wykorzystuje swój atut w postaci blokady cieśniny Ormuz, w następstwie czego cena baryłki ropy naftowej znowu przekroczyła 100 dolarów a z pewnością nie jest to ostatnie słowo.
W ten oto sposób, za sprawą sprytnego i co tu ukrywać – obrotnego premiera rządu jedności narodowej bezcennego Izraela Beniamina Netanjahu, cały świat został zmuszony do płacenia haraczu z tytułu „związania się” izraelskiego premiera z ideą „Wielkiego Izraela”.
Czyż to nie początek żydowskiej władzy nad światem? A co będzie później? Strach pomyśleć.
Często przedstawiane w Hollywood, telewizji i książkach jako superbohaterowie w stylu Jamesa Bonda (lub super-złoczyńcy, w zależności od tego, kogo zapytasz), izraelskie służby wywiadowcze dalekie są od niezwyciężonych. Czasami eskapady ich agentów bardziej przypominają „Nagą broń” niż Johna le Carré.
Oto dziesięć największych błędów, wpadek i katastrof, których nie dało się ukryć.
Wybuchowe spodnie
W 1954 roku izraelski wywiad wojskowy Aman uruchomił siatkę egipskich Żydów, która podkładała bomby w ośrodkach kulturalnych, kinach i urzędach pocztowych w Kairze i Aleksandrii.
Misja o kryptonimie „Operacja Susannah” miała na celu wywołanie chaosu i zrzucenie winy na Bractwo Muzułmańskie i egipskich komunistów, ale przede wszystkim przedstawienie nowo powstałego rządu rewolucyjnego Gamala Abdela Nassera jako niezdolnego do przejęcia kontroli nad Kanałem Sueskim od Wielkiej Brytanii.
Prezydent Egiptu Gamal Abdel Naser
Plan się nie powiódł, gdy jeden z ładunków zapalających przedwcześnie zapalił się w kieszeni spodni agenta Philipa Nathansona przed kinem Rio w Aleksandrii, parzc mu nogi i powodując utratę przytomności. Po hospitalizacji i przesłuchaniu Nathansona przez policję, przeszukano jego mieszkanie, ujawniając tożsamość wszystkich jego wspólników.
Problemy Nathansona i jego grupy pogłębiły się jeszcze bardziej, gdy ich kontakt, Awraham Seidenberg, został podwójnym agentem i zdradził całą siatkę szpiegowską egipskim służbom specjalnym. Pozwoliło to policji na przeszukanie kina na długo przed przybyciem Nathansona z bombą w spodniach.
Philip Nathanson, na zdjęciu uścisk dłoni prezydenta Izraela Zalmana Szazara po zwolnieniu z egipskiego aresztu w 1968 r.
Do dziś pozostaje zagadką, dlaczego Seidenberg zdradził swoich ludzi. Historycy spierają się, czy został pojmany i oskarżony o zdradę, czy działał z chciwości, czy też po prostu został wykorzystany jako kozioł ofiarny przez niekompetentnych przełożonych (twierdzenie to utrzymywał aż do swojej śmierci w 1993 r.).
Jakkolwiek by było, spisek zakończył się tak spektakularną porażką, że zmusił ministra obrony Pinhasa Lavona do rezygnacji. Historycy odtąd nazywają ten spisek „sprawą Lavona”.
Przede wszystkim zaś, sprawa ta uwiarygodniła podejrzenia, że Izrael ponosi odpowiedzialność za szereg innych ataków terrorystycznych pod fałszywą flagą w całym regionie – w szczególności za zamachy bombowe w Bagdadzie w latach 1950–1951 – które, jak się uważa, przeprowadzili izraelscy agenci, aby „zachęcić” miejscowych Żydów do emigracji do Izraela.
Pinhas Lavon podczas wywiadu w swoim domu w 1961 roku
===================================
Hipnoza poszła nie tak
W maju 1968 roku główny psycholog izraelskiej marynarki wojennej, Beniamin Szalit, przekonał Amana do wdrożenia szalonego planu: wyprania mózgu palestyńskiemu więźniowi, przekształcenia go w zabójcę wzorowanego na filmie „Kandydat z Mandżurii” (Shalit wyraźnie inspirował się filmem z 1962 roku) i wysłania go na Jasera Arafata, który był wówczas młodym, nowym przywódcą Fatahu.
Jaser Arafat na okładce magazynu „Time” z 13 grudnia 1968 r.
Po znalezieniu idealnego agenta – „podatnego na manipulację” i „niezbyt bystrego” 28-latka o pseudonimie Fatkhi – Szalit spędził kolejne trzy miesiące na jego tresurze: najpierw za pomocą intensywnej propagandy anty-arafackiej, następnie wmawiając mu, że Arafat jest złym przywódcą palestyńskiego ruchu narodowego, stosując hipnozę, która miała sprawić, że zapomni o swojej misji po jej zakończeniu, a na koniec stosując szkolenie taktyczne i strzeleckie.
Szalit przedstawił swój ulubiony projekt, Aharona Levrana, jednego z trzech członków tajnego komitetu wojskowego, który zaplanował zabójstwo Arafata.
„Fatkhi stał na środku pokoju, a Szalit rozmawiał z nim, jakby po prostu prowadzili normalną rozmowę” – powiedział później Levran izraelskiemu dziennikarzowi Ronenowi Bergmanowi.
Bergman szczegółowo opisał historię nieudanej hipnozy w swoim bestsellerze Rise and Kill First.
„Nagle Szalit uderzył dłonią w stół, a Fatkhi zaczął go obchodzić dookoła. Automatycznie reagował na wszystkie gesty Szalita. Potem zabrał go do pokoju i pokazał nam, jak Fatkhi unosił pistolet do pozycji strzeleckiej za każdym razem, gdy na którymś z mebli pojawiał się obraz Arafata. To było imponujące”.
Po miesiącach intensywnego szkolenia agent Szalita został zrzucony do Jordanii z pistoletem, bombą i radiem, aby zinfiltrować kwaterę główną Arafata, i pewnym krokiem wmaszerował… prosto na lokalny komisariat policji, gdzie opowiedział o całym swoim doświadczeniu. Wkrótce potem, według Bergmana, wygłosił „pełne pasji przemówienie poparcia dla Jasera Arafata”. Nie wspomniano o MK Ultra.
Nieudany atak
W 1972 roku Izrael rozpoczął operację Gniew Boży – serię ataków na Czarny Wrzesień, odłam Fatahu odpowiedzialny za masakrę podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 roku – sytuację, w której zakładnicy zostali przechwyceni, a która zakończyła się niepowodzeniem z powodu nieudanej próby ich odbicia przez zachodnioniemieckich komandosów.
Przez resztę lat 70. (i dłużej, jeśli wliczymy odłamy) Mossad przetoczył się przez świat, mordując członków, zwolenników, osoby zbierające fundusze, intelektualistów i przywódców „Czarnego Września”, mając na celu unicestwienie całego politycznego i logistycznego kręgosłupa tej grupy.
Wypalony wrak jednego ze śmigłowców, którym „Czarny Wrzesień” chciał uciec z Monachium ze swoimi zakładnikami.
W lipcu 1973 roku ekipa Mossadu odnalazła przywódcę „Czarnego Września” – Alego Hassana Salameha – i namierzyła go w publicznej łaźni w małym norweskim kurorcie narciarskim Lillehammer. Następnego dnia agenci śledzili go i jego ciężarną żonę do lokalnego kina i oddali mu 13 strzałów w głowę i tułów. Operacja zakończyła się sukcesem. Mózg masakry w Monachium nie żył.
Przynajmniej tak uważał Mossad. Następnego dnia doniesienia medialne o morderstwie ujawniły, że zamordowanym był rzeczywiście Ahmed Bouchikhi – marokański imigrant, który wiódł spokojne życie w Lillehammer i nie miał absolutnie nic wspólnego z Monachium ani żadną krajową, regionalną ani międzynarodową kwestią polityczną.
Niektórzy agenci biorący udział w misji ostrzegali wcześniej, że zidentyfikowany przez nich mężczyzna nie wyglądał ani jak Salameh, ani nie zachowywał się jak przywódca niebezpiecznej międzynarodowej grupy.
Ahmed Bouchikhi (po lewej) i Ali Hassan Salameh (po prawej)
Zabójców schwytano po tym, jak przechodzień zauważył tablicę rejestracyjną ich samochodu – legalnie wynajętego na lotnisku w Oslo pod prawdziwymi nazwiskami agentów – i zgłosił to policji. Dwóch agentów zostało aresztowanych po zwrocie samochodu. Dwóch kolejnych zostało odnalezionych w kryjówce Mossadu, po tym jak jeden z nich ujawnił wszystko podczas przesłuchania. Dwóch innych uciekło do mieszkania oficera ochrony ambasady Izraela, gdzie również zostali schwytani.
Pięciu z sześciu zostało skazanych za pomocnictwo i podżeganie do zabójstwa, szpiegostwo i posługiwanie się sfałszowanymi dokumentami. W maju 1975 roku, po intensywnym lobbingu i naciskach ze strony Izraela, cała piątka została po cichu zwolniona i deportowana do Izraela.
Co ciekawe, Steven Spielberg nie wspomniał o aferze Lillehammer w swoim filmie „Monachium” z 2005 roku, rzekomo dlatego, że zaangażowany był w nią „inny oddział uderzeniowy” niż ten przedstawiony w jego filmie. (Naciśnij X, aby wątpić).
Plakat reklamowy do filmu Spielberga „Monachium” (2005)
Tak rażące zaniedbanie, że doprowadziło do upadku całej agencji.
W 1984 roku Lekem – obecnie nieistniejące Biuro Stosunków Naukowych – zwerbowało Jonathana Pollarda, ekscentrycznego i emocjonalnie niestabilnego naukowca posiadającego najwyższe uprawnienia bezpieczeństwa przyznane przez Służbę Wywiadu Marynarki Wojennej USA, który dobrowolnie zgodził się zostać chętnym narzędziem Izraela.
Przez następnych 18 miesięcy Pollard dostarczył Lekemowi prawdziwą kopalnię bezcennych informacji: ok. 2300 dokumentów, w tym 1500 raportów wywiadowczych i ponad 800 ściśle tajnych raportów na przeróżne tematy – od armii krajów arabskich po współrzędne siedziby OWP w Tunezji, szczegóły dotyczące pakistańskiego programu nuklearnego, radzieckich dostaw broni i operacji na Bliskim Wschodzie, rozpoznanie satelitarne, informacje o tajnym amerykańskim sprzęcie do walki elektronicznej i święty Graal: dziesięciotomowy podręcznik SIGINT NSA.
Pollard był nieostrożny. Niewiarygodnie, niewiarygodnie, fantazmatycznie nieostrożny. Dziennikarskie śledztwo Seymoura Hersha z 1999 roku ujawniło, że szpieg po prostu wynosił dokumenty otwarcie i na oczach kolegów – w teczce, w torbach na zakupy, a co najmniej raz na wózku tak przeładowanym, że ochroniarze musieli mu pomóc przy drzwiach.
Centrum Wsparcia Wywiadu Marynarki Wojennej. 1983
Co gorsza, otwarcie chwalił się kolegom swoimi powiązaniami z izraelskimi służbami specjalnymi i rzekomymi „aktywnymi misjami” na Bliskim Wschodzie. Jego przełożeni początkowo odrzucili jego oświadczenia jako puste, ekscentryczne przechwałki, dopóki jeden z kolegów nie zauważył go w środku dnia pracy, jak niesie do samochodu plik tajnych dokumentów, co doprowadziło do wszczęcia śledztwa.
Gdy pod koniec 1985 roku Pollard zdał sobie sprawę, że FBI jest na jego tropie, polecił żonie pozbyć się 32 kg tajnych dokumentów, które trzymał w swoim mieszkaniu (przekazali je sąsiadowi, oficerowi marynarki wojennej).
Po przesłuchaniu i zwolnieniu pod nadzorem, pierwszym działaniem Pollarda było skontaktowanie się z łącznikiem w ambasadzie Izraela. Nie rozumiejąc polecenia natychmiastowego opuszczenia kraju, Pollard pozostał w Waszyngtonie przez prawie trzy kolejne dni, zanim zdecydował się udać do ambasady. Próbował uniknąć pojazdu FBI i helikoptera, staranował bramy i poprosił o azyl – ale został wyprowadzony z budynku i aresztowany.
Jonathan Pollard po aresztowaniu
Pollard, skazany na dożywocie, nie miał tyle szczęścia, co inni agenci z tej listy, spędzając siedem z 30 lat w odosobnieniu. Został zwolniony w 2015 roku i wyemigrował do Izraela w 2020 roku po wygaśnięciu zwolnienia warunkowego. Jego głównym zajęciem wydaje się obecnie domaganie się w wywiadach, aby Izrael zrzucił broń jądrową na Iran i przygotował się do wojny z Egiptem i Turcją.
W 2026 r. Kongres uchwalił poprawkę do ustawy o autoryzacji wydatków na obronę narodową na rok 2027, która zobowiązała Stany Zjednoczone do udostępniania Izraelowi poufnych informacji wywiadowczych, co w praktyce sprawiło, że prace Pollarda stały się nieaktualne.
Jeśli chodzi o Lekema, skandal Pollarda okazał się na tyle kompromitujący, że Tel Awiw rozwiązał całą organizację (jej funkcje zostały prawdopodobnie włączone do innych organów).
Jonathan Pollard witany przez Benjamina Netanjahu po wylądowaniu w Izraelu w 2020 roku.
Prawie śmiertelna dawka niekompetencji
W 1997 roku agenci Mossadu, przebrani za kanadyjskich turystów, przeprowadzili atak w Ammanie w Jordanii na Khaleda Mashala, ówczesnego przywódcę politycznego skrzydła Hamasu. Otoczyli go przed biurem i dźgnęli w ucho urządzeniem, które wstrzyknęło mu śmiercionośną syntetyczną toksynę opiatową.
Mashal początkowo nie zdawał sobie sprawy z tego, co się stało, aż kilka godzin później poczuł silne mdłości i ostatecznie zapadł w śpiączkę. Jego kierowca i ochroniarz jednak ruszyli w pościg za dwoma zabójcami, zatrzymali ich z pomocą przechodniów i przekazali policji na przesłuchanie.
Poinformowany o incydencie król Husajn postawił Izraelowi ultimatum: „Dajcie nam rozwiązanie, albo wasi agenci zostaną powieszeni, a porozumienie normalizacyjne między Izraelem a Jordanią z 1994 roku przejdzie do historii”. Prezydent Clinton wezwał Netanjahu do zastosowania się do ultimatum.
Antidotum zostało dostarczone, Mashal został przywrócony do życia, a Jordania zmusiła nawet Izrael do uwolnienia założyciela Hamasu, szejka Ahmeda Jasina, i dziesiątek palestyńskich więźniów. Następnie Netanjahu poleciał do Ammanu, aby osobiście przeprosić Husajna. Nieudolni agenci zostali uwolnieni.
Król Jordanii Husajn, 1997
A co z Maszalem? Żyje do dziś i pracuje jako szef biura politycznego Hamasu za granicą; w 2024 roku dwukrotnie przez krótki czas pełnił funkcję tymczasowego przywódcy po tym, jak Ismaił Hanija i Jahja Sinwar zostali zamordowani.
Dlaczego Izrael nie wziął go na celownik od tamtej pory? Być może dlatego, że jest uważany za „umiarkowanego”, który zaproponował długoterminowe zawieszenie broni w oparciu o granice z 1967 roku i woli sojusz z Katarem, Turcją i Bractwem Muzułmańskim niż z Iranem.
===================================
Wykładowca kursu „Kłamstwo jako sztuka” okazuje się… kłamcą.
Zaledwie dwa miesiące po wybuchu skandalu Maszala izraelska policja aresztowała Yehudę Gila, emerytowanego szefa wywiadu i szanowanego instruktora w Akademii Mossadu, który specjalizował się w szkoleniu kadetów w skutecznym kłamaniu.
Zarzuty wobec niego? Oszustwo i defraudacja – przekazywanie sfabrykowanych doniesień o rzekomych syryjskich planach błyskawicznej ofensywy w celu odbicia Wzgórz Golan – przypisywanych szpiegowi – „wysoko postawionemu syryjskiemu informatorowi wojskowemu” wymyślonemu przez samego Gila (który zgarnął łapówkę przeznaczoną dla jego fikcyjnego „źródła”).
Yehuda Gil w latach 80.
Gil został zdemaskowany, ponieważ jego doniesienia o zbliżającym się ataku syryjskim rażąco przeczyły ustaleniom z inwigilacji fizycznej prowadzonej przez Aman i inne źródła wywiadowcze. Mossad wszczął wewnętrzne dochodzenie i objął Gila inwigilacją.
Jego obrona? Zasadniczo, że nudził się po odejściu ze służby w 1989 roku: „Jedynym wytłumaczeniem, jakie mogę podać z perspektywy czasu, jest osobisty kryzys wywołany przejściem na emeryturę. Wciąż musiałem sobie udowadniać, że jestem silny i że wciąż jestem potrzebny”.
Gil został skazany w 1999 r., odsiedział mniej niż dwa lata z zasądzonej kary i wyszedł na wolność w grudniu 2000 r. za dobre sprawowanie.
Kłamstwa Gila niemal doprowadziły do mobilizacji Izraela w celu wywołania wojny z Syrią i poważnie podważyły bezwarunkowe zaufanie, jakim izraelscy przywódcy polityczni obdarzali Mossadu przez dziesięciolecia.
Szpiedzy, niepozorni jak młot kowalski
W lutym 1998 roku pięciu agentów Mossadu pojawiło się na sennych przedmieściach Berna w Szwajcarii. Ich misją było zainstalowanie urządzeń podsłuchowych w celu monitorowania Abdallaha el-Zeina, obywatela Libanu podejrzewanego o powiązania z Hezbollahem.
Gdy w środku nocy agenci włamali się do piwnicy budynku mieszkalnego, w którym mieszkał el-Zein, aby podłączyć się do gniazdka telefonicznego, narobili tyle hałasu skrobiąc i wiercąc, że sąsiad zgłosił podejrzane zachowanie policji. Ta szybko przyjechała i wszystkich ich aresztowała.
Czterech z nich wypuszczono po tym, jak w jakiś sposób przekonali policję, że zeszli do piwnicy, aby uprawiać namiętny seks. Natychmiast uciekli z kraju.
Piąty mężczyzna miał mniej szczęścia: został złapany na gorącym uczynku z zaawansowanym sprzętem szpiegowskim i kilkoma podrobionymi paszportami w kieszeni. Został skazany przez szwajcarski sąd federalny i otrzymał wyrok w zawieszeniu oraz pięcioletni zakaz wjazdu do Szwajcarii; w połowie 2000 roku został deportowany z powrotem do Izraela.
Oskarżony agent Mossadu i jego prawnik na szkicu z sali sądowej
A el-Zein? Okazało się, że był jedynie biznesmenem prowadzącym lokalny ośrodek społeczności szyickiej. Szwajcarscy śledczy nie znaleźli dowodów na powiązania z Hezbollahem ani na nielegalną działalność w jego ośrodku. To, w jaki sposób Mosad zidentyfikował go jako potencjalnego koordynatora ataków na interesy Izraela w Europie i Ameryce Łacińskiej, pozostaje zagadką.
Skandal w El-Zein był ostatnią kroplą, która przelała czarę goryczy dla szefa Mossadu Danny’ego Jatoma, który wciąż nie mógł się otrząsnąć po nieudanej próbie zamachu w Jordanii. Zrezygnował wkrótce po tym, jak jego agenci zostali zdemaskowani w Bernie.
Danny Yatom, widziany tutaj razem z Netanjahu w 1997 roku
Co z tym akcentem, kolego?
W 2004 roku komórka Mossadu wjechała do Nowej Zelandii z jednym celem: zdobyciem nowozelandzkiego paszportu, który jest bardzo pożądany ze względu na bezwizowy wjazd do wielu krajów, w tym większości państw zachodnich i państw Zatoki Perskiej.
Złożyli wniosek paszportowy, wykorzystując dane młodego mężczyzny z poważnym stopniem niepełnosprawności, którego tożsamość ukradli. Wszystko wydawało się iść dobrze dla szpiegów, dopóki urzędnik paszportowy nie wykonał rutynowego telefonu do jednego z wnioskodawców, aby zweryfikować pewne informacje.
Plan natychmiast wyszedł na jaw: urzędnik nabrał podejrzeń, gdy „wnioskodawca”, który twierdził, że całe życie mieszkał w Nowej Zelandii, odpowiedział mu z wyraźnym północnoamerykańskim akcentem. Urzędnik zadzwonił do rodziny osoby, która faktycznie posiadała ten dokument, a ta poinformowała go, że mężczyzna „ubiegający się o paszport” jest sparaliżowany i mieszka w ośrodku opieki.
Nowozelandzkie służby wywiadowcze i policja zostały poinformowane i utworzyły sieć elektronicznego i fizycznego nadzoru, co zakończyło się tajnym śledztwem z udziałem firmy kurierskiej. Agent Uriel Kelman został aresztowany po przybyciu po paszport. Jego towarzysz, Eli Cara, został przyłapany na pełnieniu funkcji obserwatora. Trzeci agent uciekł z kraju, zanim udało się go schwytać.
Obaj mężczyźni natychmiast przyznali się do winy w sprawie oszustwa paszportowego, ale stanowczo zaprzeczyli, jakoby pracowali dla Izraela. Premier Helen Clark nie uwierzyła ani jednemu słowu, ponieważ otrzymała od służb bezpieczeństwa informacje, które dowodziły czegoś przeciwnego. Zawiesiła kontakty dyplomatyczne na wysokim szczeblu i opóźniła mianowanie nowego ambasadora Izraela. Tel Awiw został zmuszony do złożenia oficjalnych przeprosin.
Agenci zostali skazani na sześć miesięcy więzienia o zaostrzonym rygorze i musieli zapłacić grzywnę Nowozelandzkiemu Towarzystwu Mózgowego Porażenia Dziecięcego, jednak zostali przedterminowo zwolnieni i wydaleni z kraju jeszcze w tym samym roku.
Dwóch agentów Mossadu, którzy zostali schwytani przez nowozelandzki wywiad podczas procesu
Niespodzianka dla Hezbollahu
Agent Mossadu Ben Zygier nie radził sobie najlepiej. Po nieudanej operacji infiltracji europejskich firm prowadzących interesy z Iranem i Syrią, został zesłany do nudnej pracy biurowej w Tel Awiwie. Zygier postanowił odzyskać reputację u przełożonych, rozpoczynając w 2008 roku nieautoryzowaną operację, mającą na celu przekształcenie wschodnio-europejskiego łącznika z Hezbollahem w podwójnego agenta.
Aby udowodnić swoją wiarygodność, Zygier przekazał kontaktowi dowody tożsamości dwóch wysoko postawionych libańskich informatorów, którzy szpiegowali Hezbollah dla Mossadu. Kontakt natychmiast przekazał ich nazwiska bojownikom, w wyniku czego obaj zostali aresztowani i ostatecznie skazani na 15 lat więzienia.
Ben Zygier w lepszych czasach
Zygier został aresztowany przez Szin Bet w styczniu 2010 r. i osadzony w areszcie tymczasowym pod kryptonimem „Więzień X” w niesławnym izraelskim więzieniu Ayalon.
Los libańskich informatorów nie był jedynym powodem schwytania Zygiera. Podczas studiów MBA w Melbourne w 2009 roku, chwalił się kolegom ze studiów swoją ściśle tajną pracą dla Mossadu, co zwróciło na niego uwagę australijskiego wywiadu. Okazało się, że jeden z jego kolegów ze studiów również był podejrzany o nieformalne powiązania z Iranem.
Historia Zygiera nie była zwykłą farsą. Podobno powiesił się na prześcieradle w swojej „samobójczej” celi pod koniec 2010 roku. Niektórzy dziennikarze i komentatorzy podejrzewali przestępstwo, wskazując na siniaki na ramionach mężczyzny i ślady środków uspokajających w jego organizmie.
Więzienie Ayalon, zdjęcie archiwalne
Zadowolony z siebie szef wywiadu zdemaskowany przez własną książkę
W 2021 roku Yossi Sariel, dowódca Sił Obronnych Izraela i elitarnej Jednostki 8200 (SIGINT) w Aman, opublikował książkę „The Human-Machine Team” (Zespół człowiek-maszyna), w której przedstawił plan stworzenia symbiotycznej synergii między ludźmi a sztuczną inteligencją. Miała ona stać się wzorem dla zautomatyzowanych systemów łańcucha śmierci, które Izrael wdrożył w Strefie Gazy dwa lata później – „Lawenda”, „Ewangelia”, „Gdzie jest tata?” itd.
Książka, którą Sariel wydał własnym nakładem pod pseudonimem „Brigadegeneral YS”, nie sprzedała się szczególnie dobrze, ale znalazła swoją niszę wśród czytelników na Amazonie.
Yossi Sariel
Wszystko wydawało się iść dobrze, aż do 2024 roku, kiedy dziennikarze odkryli, że wydanie książki na Kindle’u zawierało bezpośredni link do osobistego konta Google Sariela, zawierającego jego imię, unikalny identyfikator, a nawet linki do map i profili kalendarzowych (który elitarny dowódca cybernetyczny w ogóle ma konto Google?).
Skandal, który się z tego wywiązał, był hańbą. W świecie agencji wywiadowczych dowódcy polowi, agenci i oficerowie powinni utrzymywać swoje nazwiska i role w tajemnicy ze względów bezpieczeństwa i operacyjnych. Już samo to, że Sariel użył swoich prawdziwych inicjałów, publikując książkę, było wystarczająco haniebne i ośmieszające. Teraz jego pełne imię i nazwisko było znane opinii publicznej.
Sariel zrezygnował jeszcze w tym samym roku, oficjalnie z powodu katastrofalnych błędów wywiadowczych związanych z wydarzeniami z 7 października 2023 r.
Pozytywnym akcentem jest gwałtowny wzrost sprzedaży jego książki. Sariel pracuje teraz w sektorze prywatnym dla startupu oferującego szkolenia z zakresu generatywnej sztucznej inteligencji i robotyki. Nic się nie stało, nic się nie stało (no, może poza wszystkimi ludźmi, którzy zginęli w wyniku jego serii zabójstw AI).
Przytaczanie tych przypadków w żadnym wypadku nie ma na celu umniejszania okrucieństwa, uporu i zasięgu izraelskich służb wywiadowczych. Ma raczej pokazać, że nie składają się one z niezwyciężonych, wysoce inteligentnych nadludzi, którzy nie cofną się przed niczym, by przynieść chwałę Izraelowi i zniszczyć jego wrogów. Jeśli chodzi o izraelskie służby wywiadowcze jako całość, niedawne wojny z Iranem pokazały, że izraelski wywiad daleki jest od wszechmocy i niepokonalności, za jaką się uważa.
Izraelscy urzędnicy promują antysemickie teorie spiskowe na temat Izraela
Izraelscy urzędnicy spędzili ostatnie dni rozpowszechniając antysemickie teorie spiskowe. Benjamin Netanjahu chwalił się, że wciągnął Stany Zjednoczone w wojnę z Iranem, a Itamar Ben-Gvir udostępnił stworzony przez sztuczną inteligencję film przedstawiający Palestyńczyków wysyłanych do obozów koncentracyjnych na wzór nazistowskich.
Izraelscy urzędnicy spędzili ostatnie dni rozpowszechniając antysemickie teorie spiskowe. Benjamin Netanjahu chwalił się, że wciągnął Stany Zjednoczone w wojnę z Iranem, a Itamar Ben-Gvir udostępnił stworzony przez sztuczną inteligencję film przedstawiający Palestyńczyków wysyłanych do obozów koncentracyjnych na wzór nazistowskich.
W niedzielny wieczór, podczas wystąpienia w izraelskim kanale 12 , premier Netanjahu powiedział po hebrajsku , że „sprzeciwia się Iranowi od prawie 40 lat” i usilnie starał się wpłynąć na Stany Zjednoczone, aby poparły Izrael w agresywnej wojnie mającej na celu obalenie Teheranu.
„Zajęło mi dużo czasu, aby przekonać Stany Zjednoczone” – powiedział premier . „Udało mi się to, ponieważ miałem prawie tysiąc godzin w amerykańskiej telewizji, wpływy w Stanach Zjednoczonych i dogłębną znajomość wszystkich jej przywódców – zarówno tych, którzy nas popierają, jak i tych, którzy nas nie popierają”.
Jak wszyscy wiemy, sugerowanie, że Waszyngton jest manipulowany przez Izrael lub że Izraelczycy mają cokolwiek wspólnego z amerykańskimi wojnami, to przerażający, zły, obrzydliwy, potworny, nazistowski, antysemicki stereotyp. Liga Przeciwko Zniesławieniu (Anti-Defamation League) twierdzi , że takie twierdzenia „wpisują się w stereotypy o „żydowskiej kontroli” nad rządem i są niedopuszczalne”. Na początku tego roku Centrum ds. Ekstremizmu ADL ostrzegło , że wojna w Iranie prowadzi do „szybkiego zjednoczenia ekstremistów, domniemanych aktywistów antywojennych i grup antyizraelskich wokół wspólnego zestawu narracji, w tym, że ataki przeprowadzono dla dobra Izraela kosztem życia Amerykanów, a żydowscy lub syjonistyczni aktorzy sprawują nielegalną kontrolę lub władzę nad polityką zagraniczną USA”.
Dlatego jestem pewna, że możemy się spodziewać, iż grupy monitorujące antysemityzm na chwilę przestaną krzyczeć o Hasanie Pikerze i zamiast tego poświęcą część swojej energii na potępianie szalonych i pełnych nienawiści teorii spiskowych Benjamina Netanjahu na temat jego samego i jego własnych działań.
Minister bezpieczeństwa narodowego Izraela, Itamar Ben-Gvir, również przyczynił się do wzrostu fali antysemityzmu, publikując stworzony przez sztuczną inteligencję film, który promuje nienawistną tezę o mordach rytualnych, jakoby Izrael traktował Palestyńczyków tak samo, jak nazistowskie Niemcy traktowały Żydów.
Na nagraniu wideo , które Ben-Gvir później usunął w odpowiedzi na publiczne oburzenie, widać grupę otyłych Arabów, animowanych przez sztuczną inteligencję, których marzenia o szczęśliwej przyszłości zostają zmiażdżone, gdy minister bezpieczeństwa narodowego ładuje ich na taśmociąg transportujący do obozu koncentracyjnego otoczonego drutem kolczastym. Tam płaczą i wychudzają się niczym ofiary Holokaustu.
Zgodnie z definicją antysemityzmu przyjętą przez IHRA , do której przestrzegania rządy zachodnie stanowczo nas namawiają, „Porównywanie współczesnej polityki Izraela do polityki nazistowskiej” jest przykładem nienawistnej dyskryminacji wobec narodu żydowskiego. Publicznie chwaląc się polityką Izraela, za którą sam odpowiada, a która ewidentnie ma na celu przywołanie pamięci o nazistowskich obozach zagłady, Ben-Gvir ewidentnie jest teraz winny antysemickiej zbrodni nienawiści.
Ponieważ nasze społeczeństwo uznało, że antysemityzm jest najpilniejszym zagrożeniem dla naszej planety i musi zawsze znajdować się w centrum naszej uwagi, zarówno w polityce, jak i mediach, mam nadzieję, że wkrótce te izraelskie antysemickie oszczerstwa o mordzie rytualnym zostaną potraktowane z powszechnym potępieniem, na jakie w pełni zasługują.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 1 września 2026 michalkiewicz
Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka – głosi popularne przysłowie. Jak wszystkie popularne przysłowia, również i to ma to do siebie, że albo się sprawdzi, albo nie. W przypadku wilka pewnie się prędzej czy później sprawdzi, bo kto tak naprawdę będzie ujmował się za wilkami, zwłaszcza, że sławna w swoim czasie francuska aktorka Brigitte Bardot, już prawie od roku nie żyje? Bardzo starzy ludzie mogą przywołać jeszcze św. Franciszka z Asyżu, który skutecznie ujął się za wilkiem z Gubbio, co to pustoszył okolice. Jak czytamy w „Kwiatkach św. Franciszka”, święty wyszedł wilkowi na spotkanie, a ten nie tylko nie rzucił się na niego i go nie rozszarpał, ale spokojnie go wysłuchał, w następstwie czego Franciszek doprowadził do porozumienia między mieszkańcami Gubbio i okolic. Mieszkańcy zobowiązali się wilka żywić, za co on ze swej strony obiecał, że nie będzie czynił żadnych szkód ani tamtejszym ludziom, ani nawet domowym zwierzętom.
Zresztą nie tylko z wilkiem św. Franciszkowi się udało. Znacznie trudniejszym zadaniem była z pewnością próba nawrócenia „sułtana Babilonu”. Z tym sułtanem wszyscy bali się rozmawiać, prawie tak, jak teraz z Putinem, ale św. Franciszek się nie przestraszył ani sułtana, ani nawet – co o nim powie pani red. Agnieszka Gozdyra. Dotarł tedy na miejsce, odbył z sułtanem rozmowę, w której zachęcał go do porzucenia sprośnych błędów Niebu obrzydłych i nawrócenia się na chrześcijaństwo. Sułtan nie tylko nie kazał obedrzeć go ze skóry, ale na jego zachęty udzielił mu odpowiedzi wymijającej, że najpierw musi załatwić wiele nie cierpiących zwłoki spraw, po czym dał mu eskortę go granicy, żeby nie spotkała go żadna zła przygoda.
Stanisław Cat-Mackiewicz przypuszcza w związku z tym, że św. Franciszek miał nadzwyczajne zdolności perswazyjne i nawet porównywał go pod tym względem do… Adolfa Hitlera. Teraz, na skutek uporczywej polityki historycznej, Adolfowi Hitlerowi nie przypisuje się żadnych nadzwyczajnych zdolności, wskutek czego trudno zrozumieć, w jaki właściwie sposób udało mu się oczarować Niemców do tego stopnia, że dochowali mu wierności aż do samego końca. Terrorem wszystkiego tłumaczyć chyba nie można, bo Stalin też stosował terror i to znacznie surowszy niż Hitler – a jednak, zwłaszcza na początku wojny, Niemcom poddawały się całe dywizje, a – jak mnie zapewniła znajoma, ale nie żyjąca już Rosjanka – również rosyjscy cywile na powitanie Niemców wznosili bramy triumfalne.
Dzisiaj takie opowieści musiałyby zostać pryncypialnie potępione przez wszystkich mądrych, roztropnych i przyzwoitych, co to rozpoznają się po zapachu – ale czy przypadkiem nie dlatego coraz więcej ludzi nie wierzy w żadne oficjalne wyjaśnienia i chętnie skłania się ku rozmaitym teoriom spiskowym? Skrajny przypadek takiego sceptycyzmu przypomina Antoni Słonimski – jak to pewien uczeń szkoły podstawowej przyniósł do domu wiadomość, że nauczycielka podczas lekcji twierdziła, iż Fenicjanie robili szkło z piasku. – To nie jej wina – wyjaśniał. – Ona tak musi, bo inaczej wywaliliby ją z roboty.
Ale dość już tych dygresji, bo zaczynając od wilka, który nosił razy kilka, myślałem o bezcennym Izraelu, który w końcu chyba się doigrał. Na pierwszy rzut oka państwo to nie tylko leży tam, gdzie chce, ale i robi, co chce, najwyraźniej dufne zarówno w swój arsenał nuklearny, którego oficjalnie „nie ma”, podobnie jak Wojskowych Służb Informacyjnych
– chociaż wiadomo, że i w jednym, jak i w drugim przypadku ta oficjalna nieobecność jest tylko wyższą forma obecności. Nie mówię już nawet o przekonaniu, że Żydowie są faworytami Stwórcy Wszechświata, co musi przecież mieć jakieś konsekwencje, na przykład – polityczne. Wspomniany Adolf Hitler myślał, że faworytami Stwórcy Wszechświata są Niemcy – ale nie muszę chyba nikogo przekonywać, jak bardzo się pomylił. Toteż z uwagi na te wszystkie okoliczności, Żydowie doszli do wniosku, że nie tylko mogą, ale kto wie, czy nie powinni, traktować wszystkie inne narody instrumentalnie, jako tzw. „głupich gojów”, którzy tylko zewnętrznie są podobni do prawdziwego rodzaju ludzkiego.
Najbardziej instrumentalnie byli przez Żydów traktowani nawet nie Palestyńczycy, tylko – amerykańscy twardziele, którzy wskutek długotrwałej tresury nie tylko nauczyli się skakać przed Żydami z gałęzi na gałąź, ale chyba uznali to za stan naturalny. W tej sytuacji nikogo nie dziwi, że Izrael nie tylko olewał wszystkie rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ, ale coraz częściej olewał, a nawet wręcz ośmieszał Swego Największego Sojusznika. Świat co prawda już się przyzwyczaił, że ogon wywija psem – ale ostatnio ogon tak zhardział, że zaczął się nawet z psa na oczach całego świata naigrawać. Żeby nie być gołosłownym, to podam przykład, jak to Rada Pokoju zaprezentowała 15-punktowy plan dla Strefy Gazy autorstwa prezydenta Donalda Trumpa – a Izrael co? A Izrael w całości go odrzucił, wystawiając w ten sposób amerykańskiego prezydenta na pośmiewisko.
W odróżnieniu od naszego bantustanu, który nawet nie ośmiela się myśleć w sposób niedozwolony, inne bantustany nie tylko myślą, ale nawet – wyciągają z tego wnioski. Kiedy zatem okazało się, że wiarygodność sojusznicza Ameryki w rejonie Bliskiego Wschodu zmalała, tamtejsze bantustany najwyraźniej postanowiły przestać orientować się na egzotyczne sojusze, tylko wzięły sprawy w swoje ręce. Następstwem tej decyzji było zawarcie traktatu obronnego między Turcją, Arabią Saudyjską i Pakistanem. Turcja ma najsilniejszą w regionie armię, Arabia Saudyjska już sama nie wie, co robić z pieniędzmi, a z kolei Pakistan dorobił się arsenału jądrowego. Kiedy zaczynał, tamtejszy prezydent zapowiedział, że „będziemy jedli trawę” ale pozyskamy broń jądrową. Teraz, gdy w grę wchodzą saudyjskie pieniądze, to każdy rozumie, że pakistański arsenał będzie mógł rozwijać się w tempie stachanowskim.
I kiedy wydawało się, że to tylko taka jaskółka, która nie musi zwiastować wiosny, to wkrótce Zjednoczone Emiraty Arabskie, Egipt. Jordania, Arabia Saudyjska, Turcja, Indonezja i Pakistan, potępiły odrzucenie przez Izrael pokojowego planu Donalda Trumpa dla Strefy Gazy. Być może Donald Trump w jakiś sposób zachęcił te państwa do zajęcia takiego stanowiska – ale może nie musiał ich specjalnie zachęcać – bo niby dlaczego one same nie miałyby wiedzieć, co przystoi im w tej sytuacji czynić? Inna rzecz, że wysłannicy prezydenta Trumpa, wśród nich – również jego zięć – namawiali się w Kairze z bisurmanami, co pokazuje, że również prezydent Trump – chociaż twardziel – najwyraźniej poczuł się tym zlekceważeniem dotknięty.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Koniec lipca stał się teatrem największego szturmu imigrantów na Ceutę, hiszpańską enklawę na północnym wybrzeżu Afryki. Jednego dnia do tego 83-tysięcznego miasta wdarło się około 60 tysięcy, głównie młodych mężczyzn w wieku poborowym.
Można sobie wyobrazić przerażenie mieszkańców widzących tłumy wałęsających się mężczyzn szukających zaczepki, wskutek czego zapanował chaos.
Świat natychmiast obiegły zdjęcia i filmy przedstawiające biednych ludzi usiłujących za wszelką cenę, często z narażeniem życia, dostać się do upragnionej Europy.
Niemniej jednak wydarzenie to, ze względu na swoją złożoność, nie może być analizowane wyłącznie jako ciekawostka medialna czy kryzys humanitarny. Przede wszystkim należy na nie spojrzeć jako na przemyślane narzędzie w złożonej układance geopolitycznej. Dlatego, aby zrozumieć przyczyny tego, co doprowadziło do tych wydarzeń, trzeba cofnąć się w czasie i tam szukać źródeł.
Historia relacji między Hiszpanią a Marokiem, a szerzej – między Hiszpanią a Afryką Północną – jest wynikiem wielowiekowych kontaktów politycznych, militarnych i kulturowych. Ich początki sięgają VIII wieku, kiedy Maurowie podbili znaczną część Półwyspu Iberyjskiego. Od XV wieku Hiszpania rozpoczęła ekspansję w Afryce Północnej. XIX i początek XX wieku były okresem intensywnej kolonizacji, natomiast w latach 60. i 70. XX wieku nastąpił proces dekolonizacji. Współcześnie relacje w tym regionie są złożone. Obok współpracy gospodarczej i politycznej występują również spory dotyczące granic, migracji oraz statusu Sahary Zachodniej.
Istotnym punktem napięć pozostają także Ceuta i Melilla – dwa hiszpańskie miasta autonomiczne położone na północnym wybrzeżu Afryki, które od ponad pięciu wieków są częścią Hiszpanii. Jednak Rabat od czasu uzyskania przez Maroko niepodległości w 1956 roku uznaje je za część swojego terytorium.
Prawo międzynarodowe nie uznaje Ceuty i Melilli za kolonie, a ONZ nie uwzględnia ich na liście terytoriów oczekujących na dekolonizację, co w praktyce oznacza, że obie eksklawy należą do Hiszpanii, a zarazem stanowią jedyne lądowe granice Unii Europejskiej z Afryką.
Ich położenie sprawia, że są szczególnie podatne na presję migracyjną. Wystarczy przekroczyć przejście graniczne, przejść przez płot lub przepłynąć niewielki odcinek morza, by znaleźć się w upragnionym Eldorado. To zresztą jest tam normalnym procederem. Przejścia graniczne w Ceucie i Melilli niemal codziennie są atakowane przez grupy mężczyzn, którzy w ten sposób próbują przedostać się do Europy.
Innym spornym terytorium jest Sahara Zachodnia, leżąca w północno-zachodniej Afryce. W 1884 roku Hiszpania ustanowiła protektorat nad tym terytorium, jednak w 1976 roku wycofała się z tego terenu, nie rozwiązując kwestii jego statusu. W międzyczasie narodziły się ruchy niepodległościowe, z których najważniejszym stał się Front Polisario, utworzony w 1973 roku.
Przełomowym momentem był rok 1975, kiedy Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w wydanej opinii uznał prawo mieszkańców Sahary Zachodniej do samostanowienia. Mimo tego król Maroka Hassan II zorganizował tzw. Zielony Marsz, w którym około 350 tysięcy Marokańczyków przekroczyło granicę Sahary Zachodniej, aby zamanifestować roszczenia Maroka do tego obszaru.
W 1976 roku Front Polisario ogłosił powstanie Saharyjskiej Arabskiej Republiki Demokratycznej i rozpoczęła się wojna z Marokiem i Mauretanią. Po kilku latach walk Mauretania zrezygnowała ze swoich roszczeń, co wykorzystało Maroko i przejęło kontrolę nad opuszczonymi przez nią terenami.
W 1991 roku, dzięki mediacji ONZ, zawarto zawieszenie broni, a jednym z jego głównych założeń było przeprowadzenie referendum, do którego nigdy nie doszło.
Obecnie większość terytorium Sahary Zachodniej znajduje się pod administracją Maroka, które je uważa za integralną część swojego państwa, natomiast Front Polisario kontroluje wschodnią część terytorium. ONZ nadal uznaje Saharę Zachodnią za terytorium niesamorządne, którego ostateczny status powinien zostać określony zgodnie z prawem mieszkańców do samostanowienia.
Część państw uznaje Saharyjską Arabską Republikę Demokratyczną, natomiast inne popierają marokański plan przyznania temu obszarowi szerokiej autonomii w granicach Maroka, w tym USA, które w 2020 roku uznały suwerenność Maroka nad Saharą Zachodnią.
Właśnie te dwa nierozwiązane spory – o Ceutę i Melillę oraz o Saharę Zachodnią – są kluczowe dla zrozumienia współczesnych relacji Hiszpanii i Maroka. Bez tego kontekstu trudno zrozumieć, co naprawdę wydarzyło się w Ceucie.
Inwazja pod koniec lipca nie była pierwszą tego typu demonstracją siły. Już w 2021 roku w ciągu kilku godzin do Ceuty wdarło się około 10–14 tysięcy Marokańczyków i tak jak teraz – była to rozgrywka polityczna pomiędzy Rabatem a Madrytem. Hiszpania przyjęła wówczas do szpitala szefa Frontu Polisario, co Rabat uznał za wrogi gest i wykorzystał jako pretekst, aby 17 maja tysiące Marokańczyków wdarły się do tego hiszpańskiego miasta.
W obu przypadkach świat zobaczył jednak przede wszystkim obrazy kryzysu migracyjnego. Media ze szczegółami opowiedziały nam o tym, co wydarzyło się w sławetny czwartek. Z detalami pokazywały ludzi walczących z morzem i biedne dzieci pozostawione przez rodziców. Spójrzmy jednak, jak ta „inwazja” wyglądała od strony Maroka.
Otóż 29 lipca, w środę wieczorem, król Maroka Mohammed VI wygłosił przemówienie z okazji 27. rocznicy swojego wstąpienia na tron. Starał się w nim stworzyć wizerunek stabilności i postępu gospodarczego kraju.
Jednak zaledwie kilka godzin później dziesiątki tysięcy Marokańczyków próbowały opuścić kraj i przedostać się do Ceuty. Kontrast ten podważył oficjalną narrację rządu, a główną ofiarą polityczną, oprócz samego monarchy, stał się szef rządu Aziz Akhannouch. W ten sposób inwazja na Ceutę stała się rozgrywką polityczną przed wrześniowymi wyborami – ruchem wymierzonym w obecną władzę.
To, co wydarzyło się w ów czwartek, nie było spontanicznym aktem. Już kilka dni wcześniej tysiące młodych ludzi podążały przez Maroko w kierunku Ceuty. Robili to pociągami, ciężarówkami, a także pieszo. Dziennik „El Mundo” opublikował wypowiedzi niektórych z nich, którzy twierdzili, że na trasie ich wędrówki nie było żadnych marokańskich kontroli policyjnych.
Według „The New York Times” władze marokańskie wręcz zachęcały ludzi do przekroczenia granicy. Natomiast hiszpańska Gwardia Cywilna i służby specjalne wykryły agentów marokańskiego wywiadu obecnych w tłumie ludzi maszerujących na Ceutę. Ustalono również, że wielu młodych ludzi zrezygnowało z pracy, a za tę specyficzną „wycieczkę” do Hiszpanii otrzymywali około 350 euro.
W ostatnich dniach Facebook stanął na wysokości zadania i zlikwidował kilka grup liczących ponad 230 tysięcy członków, które od kilku lat służyły jako platformy do organizacji i koordynacji nielegalnych przekroczeń granicy z Hiszpanią. Wśród publikowanych treści znajdowały się reklamy płatnych przewodników, mapy z trasami do Ceuty i Melilli, porady dotyczące pokonania przeszkód granicznych i odcinka morskiego, oraz oferty zakupu sprzętu, który mógł być wykorzystywany podczas podróży.
Jak widać, ta inwazja była dobrze zorganizowanym przedsięwzięciem, a świat przy okazji zobaczył, że ruch migracyjny jest dobrze zorganizowanym przemysłem.
Analizując ostatnie wydarzenia, można zauważyć, że to, co się wydarzyło, ma jeszcze szerszy wymiar. Tutaj w grę wchodzą ostatnie napięcia pomiędzy USA a Hiszpanią w sprawie NATO i Iranu.
Odmowa Hiszpanii udzielenia USA dostępu do baz wojskowych w Rota i Morón podczas kampanii irańskiej, konsekwentne pozostawanie poniżej poziomu wydatków uzgodnionego w NATO oraz konfrontacyjna postawa premiera Hiszpanii Pedro Sáncheza wobec administracji Donalda Trumpa – te okoliczności nieoczekiwanie otworzyły Maroku możliwość wysuwania śmiałych roszczeń wobec Ceuty i Melilli.
Natomiast Izrael, jako nowy i najważniejszy partner Maroka, natychmiast dostrzegł w tej wyjątkowej sytuacji okazję do realizacji własnych celów i działając w ramach sojuszu pod przewodnictwem USA, dyplomatycznie zaczął wspierać Rabat.
Tak też w marcu tego roku Michael Rubin z American Enterprise Institute wezwał administrację Trumpa do formalnego uznania Ceuty i Melilli za okupowane terytorium marokańskie, a Hiszpanię określał mianem „kolonialnej potęgi”.
Kilka dni później kongresmen Mario Díaz-Balart, przewodniczący Podkomisji ds. Bezpieczeństwa Narodowego Izby Reprezentantów, a zarazem jeden z najbliższych kongresowych powierników Marca Rubio, publicznie oświadczył, że obie eksklawy „nie znajdują się na terytorium geograficznym Hiszpanii”, lecz na terytorium Maroka, a ich los już dawno powinien zostać ustalony.
Oliwy do ognia dolał wewnętrzny e-mail Pentagonu, o którym w kwietniu 2026 roku poinformował Reuters. W jego treści znajdowała się m.in. informacja o zawieszeniu członkostwa Hiszpanii w NATO, które miało być konsekwencją odmowy wspierania operacji USA przeciwko Iranowi. To nie były jedyne sygnały narastającej niechęci Waszyngtonu wobec Madrytu. Sekretarz obrony Pete Hegseth wyraził pogardę wobec europejskich, jak to określił, „pasożytów”, wskazując Hiszpanię jako wątpliwego „sojusznika”. Natomiast w marcu sam Donald Trump nazwał Hiszpanię „straszną” i nakazał swojemu sekretarzowi skarbu zerwanie stosunków gospodarczych z Madrytem.
W tym miejscu należy też podkreślić, że Maroko od 2004 roku posiada status głównego sojusznika Stanów Zjednoczonych spoza NATO, a w dniach 14–16 kwietnia tego roku USA i Maroko podpisały nowy, dziesięcioletni plan działań dotyczący współpracy obronnej.
Patrząc z tej perspektywy pojawia się zasadnicza kwestia, kogo będzie wspierać Waszyngton. O czym rzadko się mówi – to status Ceuty i Melilli w ramach NATO. Hiszpania jest członkiem Sojuszu, a art. 6 Traktatu Północnoatlantyckiego określa geograficzne granice stosowania art. 5. Obejmuje on terytoria państw NATO w Europie i Ameryce Północnej oraz kilka wskazanych w traktacie obszarów, ale nie wymienia terytoriów państw członkowskich położonych w Afryce.
Ceuta i Melilla, choć są integralną częścią Hiszpanii, leżą właśnie w Afryce. Oznacza to, że w przypadku ich zaatakowania nie ma jednoznacznej traktatowej gwarancji automatycznego zastosowania art. 5.
I właśnie tutaj pojawia się zasadniczy problem. Hiszpania jest członkiem NATO, ale jej dwa najbardziej narażone na marokańską presję terytoria znajdują się poza jasno określonym geograficznym zakresem artykułu 5. Co prawda NATO mogłoby zdecydować o udzieleniu Hiszpanii pomocy, jednak nie wynika to wprost z automatycznego mechanizmu obrony zbiorowej.
Kolejnym elementem układanki są Porozumienia Abrahama, które przekształciły dotychczasowe, w dużej mierze nieformalne kontakty Maroka z Izraelem w otwartą współpracę i doprowadziły do powstania formalnego partnerstwa wojskowego. Działania te dają Izraelowi bezpośredni strategiczny udział w ewentualnym sukcesie Rabatu w regionie, co ma oczywiste znaczenie odnośnie do Ceuty i Melilli.
W tym kontekście Abrahamowa koalicja administracji Trumpa, zbudowana wokół wspólnej opozycji wobec Iranu i bodźców ekonomicznych, stworzyła nowe relacje w trójkącie między Waszyngtonem, Jerozolimą i Rabatem.
W rezultacie roszczenia terytorialne Maroka wobec eksklaw stały się już nie tylko dwustronnym sporem z Hiszpanią, ale znacznie poszerzyły swój zasięg. Maroko konsekwentnie wykorzystuje presję dyplomatyczną, prawną i demograficzną, budując wokół swoich północnych roszczeń odpowiednią narrację. Rola Izraela sprowadza się natomiast do wzmocnienia marokańskiej dyplomacji w ramach struktury sojuszu, która już teraz przychylnie odnosi się do stanowiska Rabatu.
Jak widać, nic z tych działań nie wymaga militarnego awanturnictwa, a koszty pozostają minimalne. Reasumując obecną sytuację, można wyciągnąć następujące wnioski: 1) Hiszpania znajduje się w izolacji dyplomatycznej dokładnie w momencie, gdy jej południowe terytoria są zagrożone; 2) Porozumienia Abrahama stworzyły ramy dla rekonfiguracji sojuszy na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej w sposób, który służy jednocześnie interesom USA i Izraela; 3) pomoc Maroku w przejęciu Ceuty i Melilli służy tym ramom i dodatkowo może stać się karą dla członka NATO – Hiszpanii – który utrudnia działania; 4) dla Izraela wzmacnianie roszczeń Maroka nie jest aktem dobroczynności. To strategiczna inwestycja w partnera, który po drugiej stronie Cieśniny Gibraltarskiej ma klucz do jednego z najważniejszych morskich punktów strategicznych na świecie.
W kontekście Cieśniny Ormuz, Ceuta może być kolejnym punktem zapalnym.
Dzisiaj w dystopii: Palenie książek dla Izraela, palenie książek dla sztucznej inteligencji
Dziś w dystopii naprawdę liczą na książki. Biblioteka w Sydney usunęła ze swoich półek książkę „Jak sprzedać ludobójstwo” Adama Johnsona po tym, jak syjoniści poskarżyli się na krytykę masowych zbrodni Izraela w Strefie Gazy.
Coraz częściej publikuję teksty w stylu „dzisiaj w dystopii”, ponieważ nasze społeczeństwo tak szybko pogrąża się w autorytaryzmie żelaznej ręki i idiokracji wywołanej przez sztuczną inteligencję, że trudno jest nadążać za tym, co się dzieje dzień po dniu, bez wrzucania wielu historii do jednego eseju.
❖
Dziś w dystopii naprawdę liczą na książki. Biblioteka w Sydney usunęła ze swoich półek książkę „Jak sprzedać ludobójstwo” Adama Johnsona po tym, jak syjoniści poskarżyli się na krytykę masowych zbrodni Izraela w Strefie Gazy.
Biblioteka w Sydney wycofała książkę krytykującą Izrael zatytułowaną „Jak sprzedać ludobójstwo” w odpowiedzi na skargę, którą rzekomo złożyła osoba, która przeżyła atak terrorystyczny na plaży Bondi.
Biblioteka Waverley w Bondi Junction znajduje się na terenie tej samej rady co plaża Bondi.
Rzecznik rady Waverley powiedział: „Książka została zdjęta z półek biblioteki w celu przeprowadzenia recenzji, a rada rozważy dalsze procedury zapewniające ściślejszy nadzór nad wyborem książek”.
„Wydaje się, że sprzeciwiają się głównie z powodu użycia w tytule słowa »ludobójstwo«” – skomentował Johnson. „Ale »ludobójstwo« to nie moje słowo ani nie moje odkrycie. Fakt ludobójstwa w Strefie Gazy jest przytłaczającą większością głosów w świecie praw człowieka i jest to opinia powszechnie akceptowana przez osoby odpowiedzialne za badanie i rozstrzyganie takich spraw”.
Więc w Australii zakazano teraz książek dla Izraela. Chyba to była tylko kwestia czasu.
❖
Również dzisiaj, w dystopii, Amazon kupuje i niszczy rzadkie książki w tajnym ośrodku, w którym szkoli sztuczną inteligencję.
404 Media opublikowało obszerny reportaż na temat tego, jak firmy takie jak Google i Anthropic skupują rzadkie i niedostępne już książki, aby szkolić swoje modele LLM przed ich zniszczeniem. Teraz w 404 ukazał się nowy artykuł opisujący, jak dziennikarze umieścili urządzenie śledzące na przesyłce książek i śledzili ją aż do magazynu Amazon, gdzie książki są skanowane i niszczone.
Oto fragment:
„Tym ostatecznym miejscem docelowym był magazyn Amazon w Las Vegas w stanie Nevada. Pracownicy Amazona pracujący w tym miejscu twierdzą, że jedyne, co robią, to odbierają ogromne partie drukowanych książek, które następnie rozcinają, aby szybciej je zeskanować. Wydrukowana książka jest w tym procesie niszczona. Logo zespołu Amazona pracującego w tym magazynie, o nazwie VGT3, przedstawia dinozaura wymachującego zębami i trzymającego książkę w dłoniach”.
Dokładnie tak: logo niszczącego książki miejsca Amazonu przedstawia wściekłego tyranozaura, który szykuje się do podarcia książki.
Ci ludzie są po prostu karykaturalnie odrażający.
❖
Obecnie w dystopijnych realiach policja i agencje rządowe w Stanach Zjednoczonych używają rękawiczek, które atakują bolesnymi wstrząsami elektrycznymi, aby obezwładnić swoje ofiary.
„Na początku sierpnia ICE ujawniło plany zakupu rękawic elektrycznych o wartości 20 milionów dolarów, produkowanych przez firmę Compliant Technologies. Rękawice działają w bezpośrednim kontakcie z odsłoniętą skórą i generują bolesny ładunek elektryczny. Komisariaty policji, więzienia, a nawet funkcjonariusze służb mundurowych w całym kraju używają tych rękawic od lat – choć organizacje praw człowieka, takie jak Amnesty International, twierdzą, że są one „łatwo wykorzystywane do tortur”. Funkcjonariusze policji, wypowiadając się na kanale Compliant Technologies w serwisie YouTube, wielokrotnie powtarzali, że rękawice elektryczne działają, ponieważ „mniej sprzyjają procesom sądowym” niż inne formy przemocy fizycznej i mogą powodować ból, ale „nie pozostawiają śladów oparzeń ani blizn”.
Ta nowa forma tyranii rozprzestrzenia się lotem błyskawicy. Lokalna stacja informacyjna w Omaha w Nebrasce donosi , że te rękawice paraliżujące są obecne w dziesiątkach szkół w całym mieście i były wielokrotnie używane.
Już wkrótce odbędzie się protest niedaleko Ciebie.
❖
Dziś, w dystopii, rząd Izraela dokłada coraz większych starań, aby manipulować informacjami, jakie chatboty oparte na sztucznej inteligencji podają swoim użytkownikom na temat Izraela i jego niezliczonych projektów wojskowych na Bliskim Wschodzie.
Politico podaje:
„Izrael rozpoczął nową kampanię mającą na celu wpłynięcie na sposób, w jaki modele analityczne oparte na dużych językach, takie jak ChatGPT, odpowiadają na pytania dotyczące Strefy Gazy i Sił Obronnych Izraela, w obliczu malejącego poparcia społecznego dla tego kraju w całym spektrum politycznym w USA.
„Francuska firma PR Havas Media, która zajmuje się większością izraelskich działań w zakresie wpływu zagranicznego zarejestrowanych w FARA w USA, najwyraźniej powołała «instytut», którego zadaniem jest dostarczanie studentom prawa (LLM) pozytywnych informacji na temat Izraela za pośrednictwem jednego ze swoich podwykonawców, butikowej agencji reklamowej Piro, Inc.”
Opiera się to na wcześniejszych doniesieniach Drop Site News o ujawnionych w ustawie FARA informacjach, że były szef kampanii Trumpa, Brad Parscale, zawarł lukratywną umowę z Izraelem na tworzenie fikcyjnych stron internetowych o tematyce pro-izraelskiej, zaprojektowanych tak, aby były odczytywane nie przez ludzi, ale przez roboty indeksujące, z których studenci LLM czerpią informacje. Drop Site ustalił, że Microsoft Copilot, Google Gemini i Perplexity to firmy zajmujące się sztuczną inteligencją najbardziej narażone na manipulacje Parscale’a.
Reportaż Politico skupia się na podobnej strategii stosowanej przez pro-izraelską stronę internetową nazywającą siebie „Hanover Institute for Public Policy”, której artykuły propagandowe miały wpływ na publikacje w serwisach Perplexity i ChatGPT na temat Gazy, anty-sionizmu i antysemityzmu.
Kiedyś myślałem, że przyszłość będzie wyglądać jak latające samochody i dowcipne roboty-lokaje, ale okazuje się, że każda dziedzina społeczeństwa zostanie przejęta przez absolwentów prawa, którymi agresywnie manipuluje państwo Izrael.
❖
W dzisiejszej dystopii coraz częściej zdarza się, że komentujący w Internecie oskarżają mnie o używanie sztucznej inteligencji do pisania moich esejów, czego nigdy nie zrobiłem i nigdy nie zrobię.
Nienawidzę, że to się teraz stało. Piszę eseje codziennie od dekady i nikt, kto czyta mnie od dłuższego czasu, nie wierzy, że korzystam ze sztucznej inteligencji. Ale teraz, gdy tak wiele osób używa tych przerażających chatbotów, które robią wszystko za nich, ludzie wierzą, że ludzki mózg nie jest w stanie napisać kilku akapitów tekstu.
Nie mam nic przeciwko tym oskarżeniom, po prostu nienawidzę tego, co mówią o tym, dokąd zmierzamy jako gatunek. Te rzeczy istnieją dopiero od kilku lat, ale niektórzy ludzie już zapominają, jak to było móc używać własnego umysłu do wykonywania prostych zadań poznawczych. Uważam to za głęboko niepokojące.
Koalicja 102 byłych francuskich i brytyjskich dyplomatów opublikowała w sobotę otwarty list, w którym wzywa prezydenta Francji Emmanuela Macrona oraz premiera Wielkiej Brytanii Andy’ego Burnhama do wspólnego nałożenia sankcji na Izrael.
Sygnatariusze ostrzegają, że polityka izraelskiego rządu w okupowanych terytoriach palestyńskich grozi trwałym zniweczeniem perspektyw powstania państwa palestyńskiego. List ukazał się w „Le Monde” pod znaczącym tytułem nawiązującym do tezy, że „Palestyna niknie na naszych oczach”.
Autorzy piszą, że Francja i Wielka Brytania – jako stali członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ – mają szczególny obowiązek egzekwowania prawa międzynarodowego. Podkreślają, że oba kraje odegrały historyczną rolę w kształtowaniu Bliskiego Wschodu, a w 2025 roku uznały oficjalnie państwo Palestyny. Teraz – zdaniem dyplomatów – to uznanie musi zostać przełożone na konkretne działania.
Sygnatariusze opisują sytuację w Strefie Gazy, gdzie około dwóch milionów Palestyńczyków zostało ściśniętych na około 30 proc. zniszczonego terytorium. Ludzie ci, jak piszą, cierpią głód, brakuje im leków i dachu nad głową. Od momentu wejścia w życie tzw. zawieszenia broni zginęło ponad 1200 Palestyńczyków (niektóre źródła podają liczbę zbliżoną do 1285).
W Jerozolimie Wschodniej i na pozostałym obszarze Zachodniego Brzegu Jordanu dyplomaci wskazują na systematyczne wyburzanie domów palestyńskich oraz przemoc osadników, która odbywa się przy przyzwoleniu armii i policji izraelskiej. Takie działania określają mianem czystki etnicznej. Politykę „okupacji i zniszczenia” rozciągają także na Liban (gdzie zrównano z ziemią wiele wiosek) oraz Syrię.
Jednocześnie list wyraźnie potępia atak Hamasu z 7 października 2023 roku, nazywając go „ohydnymi zbrodniami”. Autorzy dodają jednak, że „nic nie usprawiedliwia systematycznej polityki niszczenia Gazy i jej ludności”.
Byli dyplomaci formułują zestaw wspólnych działań, które – ich zdaniem – Paryż i Londyn powinny podjąć:
– zawieszenie unijnego układu stowarzyszeniowego z Izraelem oraz brytyjsko-izraelskiego porozumienia handlowego i partnerskiego z powodu naruszeń zapisów dotyczących praw człowieka,
– wstrzymanie transferów broni do i z Izraela oraz zawieszenie dwustronnej współpracy wojskowej,
– całkowity zakaz handlu z izraelskimi osiedlami (obejmujący towary, inwestycje, ubezpieczenia i usługi finansowe),
– zakaz nabywania przez obywateli Francji i Wielkiej Brytanii nieruchomości na okupowanych terytoriach palestyńskich,
– zapewnienie nieograniczonego dostępu pomocy humanitarnej do Gazy za pośrednictwem UNRWA i innych agencji ONZ, a także gwarancje dostępu dla dziennikarzy, dyplomatów i parlamentarzystów,
– jasne ostrzeżenie firm, które mogłyby angażować się w finansowanie lub budowę kontrowersyjnego projektu osiedleńczego E1 na wschód od Jerozolimy – projektu, który niedawno skrytykowały m.in. Francja, Wielka Brytania i Włochy.
Sygnatariusze podkreślają, że tylko konsekwentne egzekwowanie odpowiedzialności za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości pozwoli obu rządom odeprzeć zarzuty o stosowanie podwójnych standardów.
Wśród 52 francuskich sygnatariuszy znaleźli się m.in. Yves Aubin de la Messuzière i Denis Bauchard (byli dyrektorzy departamentu Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu w Quai d’Orsay), Bernard Bajolet (były ambasador w Algierii i Jordanii) oraz Frédéric Desagneaux (były konsul generalny w Jerozolimie).
Po stronie brytyjskiej (50 osób) podpisali się m.in. Sir Jeremy Greenstock i Sir Emyr Jones Parry – byli stałe przedstawiciele Wielkiej Brytanii przy ONZ – a także Sir Vincent Fean, były konsul generalny w Jerozolimie. Wielu sygnatariuszy pełniło wysokie funkcje na Bliskim Wschodzie: w Egipcie, Iranie, Bahrajnie, Syrii, Turcji, Kuwejcie, Arabii Saudyjskiej czy Katarze.
Apel pojawia się w momencie rosnącego napięcia wokół rozbudowy osiedli. Kilka dni wcześniej Francja, Wielka Brytania, Włochy i kilka innych państw europejskich skrytykowały publikację izraelskich przetargów dotyczących projektu E1, oceniając, że jeszcze bardziej oddala on perspektywę pokoju.
List byłych dyplomatów stanowi jedną z najbardziej zdecydowanych i jednolitych inicjatyw tego typu ze strony byłych przedstawicieli dwóch kluczowych mocarstw europejskich. Autorzy nie ukrywają, że ich celem jest wywarcie presji na rządy Macrona i Burnhama, by te – po formalnym uznaniu Palestyny – przeszły od deklaracji do konkretnych środków prawnych i gospodarczych.
Źródło zdjęcia: The Cradle
