„The Walls” mają teraz drzwi: Dlaczego „bezprecedensowe” sankcje Bessent [USA] na Iran – „Operacja Gospodarcza” – nie powiedzie się

Opublikowany przez

The Walls mają teraz drzwi: dlaczego „bezprecedensowe” sankcje Bessent na Iran – Operacja Gospodarcza – nie powiedzie się

18 sierpnia 2026 Larry C. Johnson sonar/the-walls-have-doors-now-why-bessents-unprecedented-sanctions-on-iran-operation-economic-fury-will-fail

W zeszłym tygodniu sekretarz skarbu USA Scott Bessent obiecał coś spektakularnego. „Obejrzyj tę przestrzeń” – powiedział dziennikarzowi telewizyjnemu, podglądając „środki, jakie nigdy nie widziano w historii ekonomicznej izolacji kraju”. W połączeniu z trwającą blokadą amerykańskich portów irańskich – „jedno-dwa uderzenia” w jego frazie – nadchodzące sankcje mają wymusić kapitulację Teheranu po prawie sześciu miesiącach wojny. Ambasador Mike Waltz nadał temu wysiłkowi nazwę: „Operacja Economic Fury”.

Ambicja jest realna. Tak samo jest z tym problemem. Obecna jest sięganie po narzędzie, którego władza zależy od świata, który już nie istnieje. Izolacja gospodarcza, która kiedyś doprowadziła Iran do stołu negocjacyjnego, była możliwa, ponieważ mury wokół Iranu były zamknięte z każdej strony – i, co równie ważne, ponieważ pieniądze nadal musiały przemieszczać się przez rury kontrolowane przez Stany Zjednoczone.

Dziś te ściany mają drzwi – do Rosji, do Chin, a od wiosny tego roku do Pakistanu – a pieniądze znalazły kanał, który całkowicie omija instalację wodno-kanalizacyjną Waszyngtonu. Kraje trzymające otwarte drzwi są właśnie tymi, których współpraca sprawiła, że dawne sankcje ugryzły. Najbardziej przydatnym sposobem, aby zrozumieć, dlaczego „bezprecedensowa ” presja może jednak nie powieść, jest porównanie tablicy, na której Bessent gra z tą, którą jego poprzednicy grali dziesięć lat temu.

2015: Izolacja, która zadziałała i dlaczego

System sankcji, który opracował wspólny kompleksowy plan działania z 2015 r., działał, ponieważ był on w znaczącym sensie uniwersalny. Presja, która przyciągnęła Iran do stołu, nie była tylko amerykańska; była egzekwowana przez Stany Zjednoczone i Europa i popierana poprzez wiążące rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ – co oznaczało, że Rosja i Chiny, jako stali członkowie, podpisały się pod nim. Chińskie banki ograniczyły kontakty z Teheranem, aby chronić swój dostęp do systemu dolara. Rosja poszła w parze z wielostronnymi ramami. Eksport ropy naftowej w Iranie został zdławiony, jego banki zostały odcięte od globalnych finansów i nie było większej siły, która byłaby skłonna służyć jako systematyczny właz ucieczki.

Dwie rzeczy sprawiły, że izolacja zadziałała: żadna duża gospodarka nie utrzymałaby otwartej rury, a prawie cały handel międzynarodowy – w tym ropa naftowa – ostatecznie został oczyszczony w dolarach amerykańskich, za pośrednictwem banków, które musiały odpowiedzieć przed Waszyngtonem. Sankcje to gra w hydraulikę. Zamykają fizyczne rury (towary, olej) i, co ważniejsze, finansowe (pobieranie dolarów). Złam albo monopol, a strategia osłabnie; złam obu i zawiedzie. W 2015 roku Stany Zjednoczone posiadały jedno i drugie. W 2026 roku nie posiada żadnego.

Zastanów się, co zmieniło się po każdej stronie Iranu.

Iran jest teraz w klubie, z którego kiedyś był sankcjonowany.

Teheran dołączył do ugrupowania BRICS w styczniu 2024 roku, a w sierpniu 2026 r. przeniósł się w kierunku członkostwa w Banku Nowego Rozwoju bloku – instytucji atrakcyjnej dla Iranu właśnie dlatego, że oferuje finansowanie projektów poza zachodnim systemem finansowym, które sankcje nakładają broń. Członkostwo BRICS nie eliminuje sankcji, ale strukturyzuje alternatywną społeczność gospodarczą, która w znaczący sposób nie istniała jako schronienie w 2015 roku.

Rosja i Chiny nie są już egzekutorami – są współ-wojnikami we wszystkich poza nazwą. To jest zawias całej historii i wykracza daleko poza odmowę egzekwowania zachodnich sankcji. Po amerykańsko-izraelskim ataku na Iran, który rozpoczął wojnę 28 lutego 2026 r. – „Operacja Epic Fury” – Moskwa i Pekin przeszły od biernego nieegzekwowania do aktywnego wsparcia materialnego. Amerykańscy urzędnicy poinformowali, że Rosja dostarczyła Iranowi informacje wywiadowcze w czasie rzeczywistym na temat pozycji amerykańskich okrętów wojennych i samolotów, zasilając dane celownicze, które sprawiły, że irańskie uderzenia odwetowe były bardziej precyzyjne. Chiny dostarczyły zdjęcia satelitarne i dostęp do swojego systemu nawigacji BeiDou; Sekretarz Stanu Marco Rubio był wystarczająco zaniepokojony, że 8 maja 2026 r. objął sankcjami trzy chińskie firmy satelitarne za dostarczanie zdjęć amerykańskiej aktywności wojskowej podczas kampanii.

Oba mocarstwa przyspieszyły wsparcie obrony powietrznej: Rosja dostarczyła części do naprawy poobijanych baterii S-300 w Iranie i przyspieszyła dostawę nowoczesnych systemów opalanych ramionami Verba tuż przed rozpoczęciem wojny, podczas gdy Chiny uzupełniły komponenty do swoich akumulatorów HQ-9B. Ta sieć wsparcia opiera się na formalnym rusztowaniu – 20-letnim partnerstwie strategicznym Iran-Rosja podpisanym w styczniu 2025 r., 25-letnim porozumieniu Iran-Chiny z 2021 roku oraz trójstronnym pakcie strategicznym Iran-Chiny-Rosja podpisanym 29 stycznia 2026 r., Którego centralnym punktem jest jednolity sprzeciw wobec ponownie nałożonych sankcji. Mocarstwa, które kiedyś pomogły uszczelnić izolację Iranu, teraz pomagają mu walczyć z wojną i odbudować tarczę.

Jest tam most lądowy, który całkowicie omija blokadę.

25 kwietnia 2026 r. pakistańskie Ministerstwo Handlu wydało „Tranzyt Towarów przez terytorium Pakistanu Order 2026”, otwierając sześć korytarzy tranzytowych lądowych łączących porty Karaczi, Port Qasim i Gwadar z irańskimi przejściami granicznymi w Gabdzie i Taftan. Trasy były bezpośrednią odpowiedzią na amerykańską blokadę Cieśniny Ormuz: z ponad 3000 kontenerów utkniętych w Karaczi i składkami ubezpieczeniowymi na ryzyko wojny, które wzrosły z około 0,12% do prawie 5%, transport morski do Iranu stał się nieopłacalny. Korytarze – z których jeden ogranicza podróż do granicy z Iranem do dwóch lub trzech godzin – pozwalają towarom z krajów trzecich, w tym Chinom, dotrzeć drogą do Iranu, całkowicie poza zasięgiem blokady morskiej. Blokada nie może zatrzymać ciężarówki w Beludżystanie.

A, co najważniejsze, pieniądze opuściły dolara.

Jest to zmiana, która najbardziej bezpośrednio odparza zestaw narzędzi Bessent i zasługuje na zrozumienie w kategoriach mechanicznych. Powodem, dla którego amerykańskie sankcje finansowe są tak przerażające, jest to, że większość światowego handlu – przede wszystkim ropy – została historycznie rozliczona w dolarach, a płatności w dolarach muszą zostać zatwierdzone przez banki powiązane z USA, że Waszyngton może pilnować. Iran i Chiny po prostu przestały używać tej rury. Iran sprzedaje teraz swoją ropę naftową do Chin – która kupuje ponad 80% irańskiego eksportu morskiego – osiedlić się w chińskim juanie, a nie dolarach, pokierowanych przez chiński system płatności międzybankowych (CIPS), sieć rozliczeniową Renminbi, którą Ludowy Bank Chin zbudował w 2015 r., Wyraźnie przenosząc pieniądze przez granice bez dotykania zdominowanej przez USA infrastruktury rozliczeniowej i SWIFT. Transakcja, która nigdy nie dotknie dolara i nigdy nie oczyszcza się przez powiązany z USA bank, jest transakcją, której Waszyngton nie może łatwo zobaczyć, zamrozić lub zablokować. To nie jest uchylanie się od sankcji na marginesie; jest to usunięcie samego dławika.

Skala zmiany jest widoczna w instalacji wodno-kanalizacyjnej. Wolumeny transakcji CIPS wzrosły wraz z rozpoczęciem wojny, osiągając jednodniowy rekord około 178,5 miliarda dolarów w marcu 2026 roku, a Centrum Geoekonomiczne Rady Atlantyckiej śledziło codzienne przepływy CIPS skaczące z 85–105 miliardów dolarów w zakresie do ponad 130 miliardów dolarów, zbiegając się z konfliktem. Obecnie ponad 100 krajów uzyskuje dostęp do systemu. Chińskie rafinerie kupują irańską ropę za pośrednictwem pośredników i banków niedolarowych, utrzymując wpływy na kontrolowanych kontach juanów używanych do płacenia za chińskie towary i kontrahentów – zamknięta, wolna od dolarów pętla, która utrzymuje dochody Iranu z ropy naftowej i w dużej mierze poza amerykańskim zasięgiem.

Połącz te zmiany i obraz strategiczny odwróci się. W 2015 roku Stany Zjednoczone naciskały na zamknięte pudełko, którego jedyne wyjścia przebiegały przez własne banki. W 2026 roku naciska na pudełko z wyłączoną pokrywką i tylnymi drzwiami przeciętymi prosto przez ścianę finansową.

Istnieje pokusa, aby odczytać dostosowanie Iran-Rosja-Chiny jako produkt obecnej wojny, małżeństwa z wygody uderzonego pod ostrzałem. Zapis mówi inaczej, ponieważ zmienia to, co oznacza wyrównanie amerykańskiej strategii.

Trzy mocarstwa przeprowadziły swoje pierwsze trójstronne ćwiczenia morskie – „Pas bezpieczeństwa morskiego” – w Zatoce Omańskiej i północnym Oceanie Indyjskim w grudniu 2019 r., Z inicjatywy Iranu. Od tego czasu powtarza się prawie co roku, stając się oprawą związku. Ale data wykonania zaniża, jak wcześnie powstało wyrównanie, ponieważ wielonarodowe ćwiczenie morskie nie jest spontanicznym wydarzeniem. Ćwiczenie tej złożoności – dekonfliktowanie harmonogramów trzech marynarek wojennych, negocjowanie zasad zaangażowania i protokołów komunikacyjnych, organizowanie logistyki i dostępu do portów w trzech rządach – wymaga cyklu planowania, który rozpoczyna się według standardów zawodowych, dwunastu do osiemnastu miesięcy przed pierwszym żaglowaniem statków. To stawia pracę organizacyjną na ćwiczenia z grudnia 2019 r. dokładnie w 2018 r., Równocześnie z wycofaniem się Amerykanów z JCPOA w maju tego roku.

Innymi słowy, partnerstwo wojskowe podtrzymujące teraz Iran nie zostało pomyślane w odpowiedzi na wojnę w 2026 roku. Został wprawiony w ruch, gdy upadło porozumienie nuklearne, i dojrzewa poprzez wspólne operacje przez większą część dekady. Dzielenie się wywiadem w 2026 r., kanały satelitarne i zaopatrzenie w obronę powietrzną nie są początkiem związku; są one żniwem jednego posadzonego w 2018 r.

To przeformułowuje całe pytanie. Instynkt, który stworzył plan Bessenta – porzucić wynegocjowane ramy, sięgnąć po jednostronną maksymalną presję, oczekiwać izolacji, aby zmusić do kapitulacji – jest tym samym instynktem, który spowodował wycofanie się z 2018 roku. A wycofanie się z 2018 roku jest właśnie tym, co przyspieszyło dryf Iranu w ramiona dwóch mocarstwach, których współpracy wymaga jakikolwiek reżim sankcji. Strategia nie tylko zawodzi przeciwko osi Rosja-Chiny-Iran. Wcześniejsza iteracja tej samej strategii pomogła zbudować tę oś. Maksymalny nacisk, stosowany przeciwko państwu z chętnymi partnerami wielkiej władzy, jest częściowo samo-pokonany: wytwarza samo wyrównanie, które go neutralizuje.

Administracja uważa, że jej najsilniejszą kartą jest blokada, twierdząc, że pobrała prawdziwą krew: Skarb Bessent przytacza około 4,8 miliarda dolarów utraconych dochodów z irańskiej ropy. Ale sama konstrukcja blokady ujawnia pułapkę. Blokada morska jest instrumentem kontroli morza; cała jego teoria przymusu zakłada, że morze jest sposobem handlu celu. W momencie, gdy partnerzy Iranu otwierają drogi lądowe – drogi Pakistanu na wschód, a długotrwałe połączenia kolejowe i drogowe na północ do Rosji przez Kaspijski i Międzynarodowy Korytarz Transportowy Północ-Południe – blokada staje się murem ze skręconą flanką. Most lądowy Pakistanu nie pojawił się pomimo blokady; pojawił się z jego powodu, dokładnie tak, jak dostosowuje się cel sankcji z chętnymi sąsiadami. Ta sama logika dotyczy pieniędzy: blokada finansowa poprowadzona wokół dolara jest blokadą bramki, z której ruch już nie korzysta.

Jest jeszcze jeden problem i jest on fizyczny, a nie koncepcyjny: US Navy może nie mieć głębi logistycznej, aby utrzymać kompleksową blokadę w nieskończoność, niezależnie od tego, co twierdzą jej dowódcy. Blokada jest jedną z najbardziej zasobochłonnych misji, jakie może podjąć marynarka wojenna – wymaga ciągłego utrzymywania okrętów wojennych na stacji, co oznacza, że są one stale karmione, napędzane i uzbrojone.

Ta praca należy do Combat Logistics Force i została wyczerpana. Szybkie statki wspomagające walkę (T-AOE) – statki wieloproduktowe, które przenoszą paliwo, amunicję i zapasy i mogą parować wewnątrz grupy nośnej – zostały zmniejszone z czterech do dwóch od połowy lat 2010, dokładnie ten typ statku, który jest odległym, utrzymującym się blokadą, które najbardziej potrzebuje. Reszta floty uzupełniającej pozostała stała, podczas starzenia się, a jej dokapitalizowanie trwa lata.

Infrastruktura brzegowa, która kiedyś zrekompensowała tę szczupłość, zniknęła. Przez dziesięciolecia działalność wsparcia morskiego Bahrajn koncentrowała magazynowanie, pomosty, konserwację i zaopatrzenie piątej floty, działa krótko od obszarów operacyjnych Zatoki Perskiej. W pierwszych dniach wojny irańskie rakiety i drony atakujące zniszczyły znaczną część tej bazy – a dzięki Fudżajrawie z ZEA i innym regionalnym portom siedzącym w irańskim zasięgu rakietowym i nieużytecznym dla bezpiecznego uzupełnienia, marynarka wojenna została zmuszona do przeniesienia swojego głównego centrum logistycznego do Diego Garcia, administrowanej przez Brytyjczyków wyspy około 2,200 mil od miejsca, w którym działają grupy uderzeniowe. Krótka sieć podtrzymania w Zatoce Perskiej stała się w nocy bezbronną linią zaopatrzenia morskiego o długości 2200 mil.

Konsekwencje są udokumentowane i, według własnego przyznania Marynarki Wojennej, poważne. Wiceadm. Douglas Verissimo przyznał, że utrata Bahrajnu stworzyła poważne zaległości, które zmusiły flotę do priorytetowego traktowania dostaw żywności, przyznając, że zaopatrzenie i poczta były „niezwykle złe przez jakiś czas” i „nadal niedobrze”. Przewoźnik USS Abraham Lincoln – zbliżający się do dziewięciu miesięcy po rozmieszczeniu z około 5 tys. marynarzy i marines, ponad 200 dni bez nieograniczonej wolności – stał się widocznym objawem, z raportem opisującym niedobory żywności, materiałów higienicznych, poczty oraz pracujących hydrauliki i prania, a także, w najgorszych relacjach, niepokoje i próby samobójcze na pokładzie. Kiedy Marynarka Wojenna nie może niezawodnie karmić załogę swojego flagowego lotniskowca linią o długości 2,200 mil, twierdzenie, że może egzekwować hermetyczną blokadę każdego irańskiego portu „na czas nieokreślony”, zderza się z arytmetyką własnej floty zaopatrzeniowej. Blokada jest tylko tak trwała, jak logistyka, a ta logistyka jest rozciągnięta do tego stopnia, że zawiodła nawet w kuchni.

Nie sugeruję, że Iran nie cierpi z powodu sankcji. Sankcje z dziurami w nich są nadal sankcjami; kraj handlujący za pośrednictwem konwojów ciężarowych i obejścia juanów płaci wysoki podatek od wydajności, sprzedaje swoją ropę ze stromą zniżką i żyje z chronicznymi tarciami, których normalna gospodarka nie robi. Zagrożone przez Bessent sankcje wtórne – zmuszające zagraniczne banki i firmy do wyboru między Iranem a dostępem do amerykańskiego systemu finansowego – mają na celu właśnie podniesienie ceny korzystania z tych drzwi, a to narzędzie zachowuje pewne zęby, wszędzie tam, gdzie kontrahent nadal ceni dostęp do dolara.

Ale dwa znajome zastrzeżenia są słabsze niż jeszcze rok temu. Pierwszym z nich jest twierdzenie, że dominacja dolara sprawia, że obejście juana jest marginalne. Jest to prawdą jako globalne stwierdzenie i fałszywe jako [operational] operacyjne: renminbi jest nadal niewielkim udziałem w światowym rozliczeniu, a CIPS pozostaje mniejszy niż SWIFT, a nawet opiera się na wiadomościach SWIFT dla dużej części swojego ruchu, więc jest to ominięcie dolara dla zdeterminowanych użytkowników, a nie zamiennik dolara. Ale Iran nie musi detronizować dolara. Potrzebuje jednego niezawodnego kanału, którego Waszyngton nie może kontrolować, a w oczyszczonej przez CIPS sprzedaży ropy juanowej do Chin ma teraz dokładnie to. Punktem systemowym i punktem specyficznym dla Iranu są różne pytania, a tylko drugi decyduje o tym, czy plan Bessenta działa.

Drugim jest twierdzenie, że Pekin i Moskwa jedynie zabezpieczają i nie będą naprawdę popierać Iranu. To była konwencjonalna mądrość w Waszyngtonie na początku wojny; teraz jest znacznie trudniej to utrzymać. Wywiad USA, satelity na pokładzie amerykańskich okrętów wojennych, że są wystarczająco poważne, aby wyciągnąć amerykańskie sankcje na chińskie firmy, naprawy i zaopatrzenie w obronę powietrzną, a zjuzanowana linia ratunkowa ropy nie jest gestami mocarstw trzymających Iran na dystans. Są to działania partnerów aktywnie utrzymujących Iran w walce. Żywotność, która pozostaje – ciągła troska Chin o uniknięcie bezpośredniego zerwania handlu z Waszyngtonem, odmowa Rosji zaangażowania sił bojowych – ogranicza to, jak daleko idzie partnerstwo, ale nie powstrzymało przepływu konkretnego wsparcia, które stępia amerykańską presję.

Ważąc obie strony, teza tego artykułu jest bardziej stanowcza i utrzymuje się bardziej mocno po zakończeniu rekordu: Plan Bessent, aby zmusić Iran do poddania się poprzez bezprecedensowe sankcje, jest zbudowany dla świata, który zakończył się w latach 2018-2026. Instrument, który działał w 2015 roku, działał, ponieważ izolacja była całkowita i ponieważ pieniądze nadal przepływały przez amerykańskie rury. Dziś żaden z warunków nie może zostać przywrócony przez same amerykańskie działania, ponieważ decydujące zmienne – gotowość Rosji, Chin i Pakistanu do utrzymania otwartych drzwi fizycznych i migracja dochodów Iranu z ropy naftowej do juana oczyszczonego przez CIPS – leżą poza kontrolą Waszyngtonu. „Maksymalne ciśnienie” może zadawać maksymalny painból; upadek waluty to dowodzi. To, czego nie może już wiarygodnie produkować, to kapitulacja, ponieważ państwo, które importuje przez pakistańskie drogi, finansuje za pośrednictwem banku BRICS, sprzedaje swoją ropę naftową za juan poza zasięgiem dolara i walczy pod tarczą, którą Moskwa i Pekin pomagają naprawić, mają pole do przetrwania, których Iran z 2015 roku nie zniósł.

Prawdopodobnym rezultatem nie jest zatem kapitulacja, ale dokładniej wyrównany przez Wschód Iran, który boli, ale nie pęka – i to pojawia się ściślej niż kiedykolwiek w stosunku do tych samych mocarstw, których współpraca Stany Zjednoczone musiałyby ją ścisnąć. Najgłębszą ironią operacji Economic Fury jest to, że im twardszy Waszyngton naciska po zapieczętowanej stronie pudełka, tym szybciej Iran wychodzi przez otwarty. Bessent może jeszcze ujawnić środki, których świat nigdy nie widział. Nie może odsłonić świata, w którym Iran nie ma dokąd pójść, i nie ma waluty, w której nie ma do handlu, ale dolar – ponieważ ten świat już nie istnieje.

Moje źródła do tego artykułu (łączę to, ponieważ otrzymałem pewne oskarżenia, że to zmyślam) obejmują Al Jazeera, Eurasianet, Kurdistan24, The National, CNBC, Fortune, The Hill, Rigzone, Atlantic Council, Centre for Strategic and Contemporary Research, Disruption Banking, US-China Economic and Security Review Commission, JINSA, The Insider, Jamestown Foundation, CNN i Wikipedia.

Pakt irańsko-chińsko-rosyjski ze stycznia 2026 r. jest porozumieniem strategicznym i gospodarczym, a nie traktatem o wzajemnej obronie w stylu NATO, ale towarzyszy mu szeroko zakrojone udokumentowane wsparcie wojskowe, wywiadowcze i obrony powietrznej dla Iranu po ataku z 28 lutego. Trójstronne ćwiczenia morskie „Marine Security Belt” zostały po raz pierwszy wykonane w grudniu 2019 r.; datowanie pochodzenia wyrównania w 2018 r. odzwierciedla standardowy 12–18-miesięczny cykl planowania, którego wymagają międzynarodowe ćwiczenia, co stawia pracę organizacyjną równoczesną z wycofaniem JCPOA z maja 2018 r. W walucie: renminbi pozostaje mniejszościowym udziałem w globalnym rozliczeniu, a CIPS jest mniejszy niż SWIFT, więc opisana zmiana jest funkcjonalnym ominięciem dolara dla irańskiego handlu ropą, a nie hurtowym wypieraniem dolara. Ok. Potrzebuję drzemki.