Iran-USA: Nadchodzi ulewny deszcz
- Pepe Escobar uncutnews-ch/iran-usa-ein-harter-regen-wird-kommen
SZANGHAJ – „Kontrowersyjny” to za mało powiedziane. Przez chwilę wydawało się, że Katar znalazł realną drogę rozwoju dla Iranu i Stanów Zjednoczonych po osobistym spotkaniu Trumpa z premierem Mohammadem al-Thanim w Waszyngtonie. Emir Kataru poparł ten pomysł, a rząd w Teheranie krótkotrwale go poparł (patrz tutaj i tutaj ).
Ale potem, jak można było się spodziewać, wszystko się rozpadło (patrz tutaj ) – biorąc pod uwagę, jak nierealne było to posunięcie.
Mohsen Rezaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i osobisty przedstawiciel przywódcy Mojtaby Chameneiego, musiał wreszcie przemówić wprost i przedstawić siedem warunków Republiki Islamskiej, których spełnienie byłoby warunkiem wznowienia negocjacji.
Rezaee podkreślił: „Prosiliśmy Amerykanów o jasną i jednoznaczną odpowiedź na nasze warunki, ale (…) ich odpowiedź jest myląca”.
A jest jeszcze gorzej: „Wszystkie twierdzenia USA o kontynuowaniu negocjacji z Iranem i zorganizowaniu spotkania w Katarze to kłamstwa. Służą one zmniejszeniu presji gospodarczej i obniżeniu cen ropy. Dotyczy to również twierdzenia, że spotkam się z wiceprezydentem USA – jest to całkowicie fałszywe i bezpodstawne”.
I wreszcie najważniejsza kwestia: „Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta dopiero wtedy, gdy spełnione zostaną 7 warunków Iranu”.
Przypomnijmy: oto siedem warunków postawionych przez Iran:
- Koniec wojny na wszystkich frontach, czyli na osi oporu. To nieuchronnie obejmuje Liban.
- Całkowite zniesienie blokady morskiej USA.
- Uwolnienie zamrożonych aktywów Iranu. To znacznie więcej niż wspomniane kwoty: 6 miliardów dolarów, 8 miliardów dolarów, 12 miliardów dolarów, a nawet 24 miliardy dolarów.
- Zniesienie sankcji wobec Iranu, nałożonych po tym, jak Trump i Pezeshkian podpisali Memorandum o Porozumieniu (MoU) z Islamabadu, które wielokrotnie uznawano za nieważne.
- Wycofanie wszystkich sił USA z części Azji Zachodniej otaczającej Iran.
- Zniesienie sankcji na sprzedaż całej irańskiej ropy naftowej.
- Uznanie korytarza morskiego zostało już uzgodnione między Iranem i Omanem.
Zaraz po absurdalnym incydencie w Katarze stało się jasne, na czym najwyraźniej skupia się administracja Trumpa – przynajmniej w krótkiej perspektywie. Za zamkniętymi drzwiami, podczas spotkania ministrów spraw zagranicznych G7 we Francji, sekretarz stanu Rubio wygadał się.
Krótko mówiąc: Żadnej wznowionej wojny z Iranem. Przynajmniej na razie. I żadnego porozumienia: Rubio i wytatuowany minister ds. nieustannych wojen, Hegzet, są zdecydowanie przeciwni jakiemukolwiek porozumieniu.
To prowadzi nas do taktyki, którą socjopata na szczycie (na razie) obrał: ekonomiczne uduszenie Iranu. Bez końca. Oznacza to kontynuację blokady morskiej, serię sankcji i blokadę „Żelaznej Bramy”, która rozciąga się od linii kolejowych do Morza Kaspijskiego.
Jest drobny problem: Teheran po prostu tego nie zaakceptuje (podkreślenie moje). Pamiętacie niedawne wezwanie Najwyższego Przywódcy Mojtaby Chameneiego: koniec „ani wojny, ani pokoju”.
Co oznacza „ani wojna, ani pokój”
Jednym z głównych powodów niepowodzenia wątpliwego manewru katarskiego jest to, że zarówno Pekin, jak i Moskwa doradziły Teheranowi wycofanie się z „negocjacji” Kabukiego – które mogły obejmować spotkanie Rezaee i JD Vance’a w przyszłym tygodniu w Dosze.
Oczywiście, zawsze istniała możliwość zaoferowanie Trumpowi wyjścia z sytuacji. Istniało jednak również ryzyko kolejnej próby dekapitacji – że stali podejrzani zabiją Rezaee i jego zespół, podobnie jak miało to miejsce w czerwcu 2025 roku.
Co więcej, strategiczne partnerstwo między Rosją i Chinami mogło doprowadzić do zaproszenia nieudolnego Trumpa do rozmów ostatniej szansy podczas możliwego trójstronnego spotkania w przyszłym tygodniu w Shenzhen na marginesie dorocznego szczytu APEC.
Jeśli spotkanie dojdzie do skutku, Putin i Xi będą mogli powiedzieć Trumpowi osobiście: Jeśli wrócisz do dyplomacji – czyli wdrożysz memorandum o porozumieniu – masz nasze wsparcie. I możemy pomóc ci wyjść z bałaganu, który narobiłeś.
Ciekawe jest zastanowić się nad tym, w jaki sposób przywódca rewolucji Modżtaba Chamenei zainicjował w istocie politykę całkowitego powiązania z Chinami.
Przywódca rewolucji sprawuje bezpośrednią kontrolę, co potwierdził przewodniczący parlamentu Ghalibaf.
Priorytety obejmują: zapewnienie sobie pomocy Chin w rozwiązaniu dylematu „ani wojna, ani pokój”; wspieranie silniejszej roli Chin w zapewnianiu bezpieczeństwa Azji Zachodniej; pogłębianie współpracy w ramach BRICS, SCO i globalnego Południa; osiągnięcie namacalnych rezultatów 25-letniego strategicznego partnerstwa między Chinami a Iranem w zakresie inwestycji, współpracy technologicznej i projektów rozwojowych.
Wszystko to zostało zapoczątkowane zaledwie tydzień przed potencjalnym spotkaniem trójstronnym Xi, Putina i Trumpa w Shenzhen.
W tym samym czasie specjalny wysłannik Chin do Azji Zachodniej, Zhai Jun, jest już w drodze.
Pierwszy przystanek: Teheran, gdzie osobiście spotkał się z niezwykle kompetentnym Alim Bagheri-Kanim, drugim najwyższym rangą przedstawicielem SNSC.
Następnie Oman, a potem twardy orzech do zgryzienia: Arabia Saudyjska. Jak dotąd nic nie wskazuje na to, że MbS jest w końcu gotowy, by przyjąć tę wiadomość.
W ten weekend trzy amerykańskie grupy uderzeniowe lotniskowców zostaną rozmieszczone w Azji Zachodniej. Ta perspektywa nie zmienia zdania w Teheranie. Na najwyższych szczeblach panuje zgoda co do tego, że nie ma już nic do negocjacji – ani w sprawie Cieśniny Ormuz, ani w żadnej innej sprawie. W końcu wszystko zostało już wynegocjowane w ramach porozumienia – tego samego, które Trump zerwał.
Bagheri-Kani podsumował to idealnie po spotkaniu z chińskim wysłannikiem: żadnych dalszych słów, ani ustnych, ani pisemnych. Po prostu wdrażać memorandum o porozumieniu.
Moskwa i Pekin doskonale zdają sobie sprawę, że administracja Trumpa próbuje skłócić ze sobą cywilizowane państwa: Rosję, Iran i Chiny. Ku powszechnemu rozbawieniu, poplecznicy petro-szejków z Rady Współpracy Zatoki Perskiej postanowili – lub zostali na to namówieni – utworzyć wspólną kwaterę główną wojskową w Kuwejcie.
Po co? Zaatakować Iran armią kebabów?
Trump desperacko szuka wyjścia. Ale najwyraźniej nie pod siedmioma twardymi warunkami Teheranu. Potrzebuje czegokolwiek, czegokolwiek, co mógłby stale sprzedawać jako „zwycięstwo”. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej jednak nie odpuści mu, bez względu na wszystko. Jeśli chce się wycofać, będzie musiał zapłacić wysoką cenę.
Gospodarka Iranu może być w opłakanym stanie, ale nikt w bliskim otoczeniu Trumpa nie rozumie, jak sprawnie kraje Globalnego Południa radzą sobie z niedoborami. Dla bezpieczeństwa narodowego Iranu liczy się to, jak Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wykorzystuje swoje zasoby finansowe, wiedzę technologiczną i powiązania społeczne do wspierania oporu.
Tylko siła militarna może przełamać impas.
Obiektywnie rzecz biorąc, znajdujemy się w całkowitym impasie. Ani Trump, ani Teheran nie mogą przystać na warunki drugiej strony, nie narażając się na porażkę w oczach reszty świata.
A żeby jeszcze bardziej pogorszyć sytuację: obie strony wierzą, że wygrają. W rzeczywistości jednak Iran pozwala, by czas uciekał.
Mohammad Mokhber, jeden z głównych doradców przywódcy Modżtaby, oświadczył, że Iran uzna każdą formę współpracy z blokadą USA za akt wojny. Jego ocena ma swoją wagę. Między katastrofą helikoptera – a raczej zabójstwem – Raisiego a wyborem Pezeshkiana, pełnił obowiązki prezydenta.
Co więcej, w społeczeństwie irańskim panuje szerokie poparcie dla militarnej odpowiedzi na próbę gospodarczego uduszenia Iranu przez Trumpa.
Teheran w zasadzie postawił Waszyngtonowi ultimatum: albo ostateczne warunki zostaną wynegocjowane na drodze dyplomatycznej, albo będzie dalsza wojna.
Oto głębsze znaczenie wezwania przywódcy – „ani wojna, ani pokój” – wraz z całkowitym odrzuceniem blokady gospodarczej. Ostrzeżenie Rezaeego dotyczące X – spełnienia siedmiu warunków lub poniesienia konsekwencji – ustanawia podstawę prawną dla ewentualnego irańskiego ataku wyprzedzającego.
Tak zmieniła się polityczna szachownica w ostatnich dniach. Lider Rezaee, Bagheri-Kani i IRGC są na czele – podczas gdy Ghalibaf i Araghchi pozostają raczej w cieniu, krążąc między Dohą a Islamabadem.
Prawdopodobny scenariusz: siły podżegające do wojny czekają, aż Niebiański Imperator spojrzy socjopacie w oczy w przyszłym tygodniu w Shenzhen, a wtedy rozpęta się piekło.
Poważne konsekwencje. Rezaee jasno je określił. Reakcja nie będzie ograniczona do „pobliskich” baz amerykańskich: „Zaatakujemy również wszystkie odległe bazy amerykańskie”. Oraz: „Możemy zaatakować niektóre wyspy, które zdaniem Amerykanów są poza zasięgiem naszych pocisków”.
Rezaee zalecił „wszystkim krajom, które posiadają amerykańskie bazy wojskowe na swoim terytorium, aby nie brały udziału w żadnej amerykańskiej agresji militarnej (…) Każde miejsce, z którego startują amerykańskie samoloty, uznamy za zagrożenie dla nas. Deklarujemy to stanowisko już teraz, aby nie mogło ono służyć jako pretekst w przyszłości”.
Niezwykle ważne jest, aby prawidłowo ocenić obecne nastroje w całym społeczeństwie irańskim. Panuje konsensus, że trwająca blokada, dodatkowo zaostrzona przez aferę Żelazna Brama, jest nie do zniesienia. To samo dotyczy wątpliwych operacji wywiadowczych i wojny poznawczej. Iran musi zatem opracować skuteczną strategię militarną, aby przeciwdziałać maksymalnej presji ekonomicznej i poznawczej.
Dlatego w całym Iranie panuje powszechna zgoda, że zakończenie blokady byłoby wystarczającym powodem do rozpoczęcia kompleksowej wojny prewencyjnej.
Ostatecznie dowództwo Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej spodziewa się ataku ze strony syndykatu Epsteina prędzej czy później. To wyjaśnia wyraźne ostrzeżenie, że irańska odpowiedź nie będzie miała granic geograficznych – i może objąć również Europę.
Listopad, a nie kwiecień, może okazać się najgorszym miesiącem. Istnieje duże prawdopodobieństwo ulewnych deszczów.