Gra migracyjna i ulice Europy

Od Mauretanii do Kanału La Manche – dokument śledczy z udziałem tajnej ekipy śledzi proces migracji, z którym instytucje rzekomo walczą, jednocześnie nadal go finansując.

Claudio Grass 9 listopada 2026 forumgeopolitica/the-migration-game-and-the-streets-of-europe

Właśnie ukazał się nowy, śledczy dokument, który obnaża starannie podtrzymywane iluzje wokół kryzysu migracyjnego w Europie. Wyprodukowany przez studio śledcze Muckraker i zatytułowany „ Replaceing Europe” (Zastąpienie Europy ) film śledzi zachodnioafrykańską trasę od centrum przemytu w Mauretanii, przez Wyspy Kanaryjskie i kontynentalną Hiszpanię, przez granicę francuską, aż do kanału La Manche, by dotrzeć do Wielkiej Brytanii.

W rzeczywistości nie pokazuje on scen kryzysu humanitarnego, wojennego chaosu ani aktywnych i pilnych zagrożeń, lecz dokumentuje starannie zarządzany rurociąg, finansowany z pieniędzy podatników, organizacji pozarządowych, organizacji międzynarodowych i rządów, które publicznie deklarują próby zatrzymania napływu migrantów, jednocześnie po cichu robią wszystko, co w ich mocy, aby zapewnić jego kontynuację.

Najbardziej uderzające wyznania w filmie pochodzą bezpośrednio od osób z wewnątrz systemu. Pracownik Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji ONZ stwierdza przed kamerą, że Hiszpania celowo pozwala na ciągłe przypływanie łodzi, ponieważ finansowanie z Unii Europejskiej, które następuje po tym, jest zbyt lukratywne, by je przegapić.

Pokazuje się, jak duża „katolicka” organizacja pozarządowa, ACCEM, która otrzymała około 225 milionów euro w 2024 roku, z czego zdecydowaną większość od państwa hiszpańskiego, organizuje transfer przybyszów z wysp na stały ląd, zapewnia im zakwaterowanie i comiesięczne zasiłki. Aktywiści malują na chodnikach dosłowne ślady stóp, aby pomóc migrantom uniknąć hiszpańskiej policji i znaleźć drogę do Francji. Schroniska finansowane ze środków publicznych następnie przetwarzają ich z minimalną dokumentacją. Ogólny obraz przedstawia instytucjonalne zachęty, które nagradzają ilość, a nie kontrolę.

To system operacyjny, na którym od lat funkcjonuje polityka migracyjna UE, a jej konsekwencje są teraz widoczne na ulicach. W tym miesiącu Francja doświadczyła jednych z najgorszych aktów przemocy w miastach od dziesięcioleci. To, co zaczęło się jako protesty studentów przeciwko niszczejącym szkołom i kosztom utrzymania, przerodziło się w powszechne podpalenia, grabieże i ataki na własność prywatną i publiczną. XIX-wieczny ratusz w Limoges został w dużej mierze zniszczony przez pożar. Ratusze i budynki publiczne stały się celem ataków od Lille po Marsylię. Ponad 1200 policjantów zostało rannych, a tysiące sklepów zostało uszkodzonych i splądrowanych. Skala zniszczeń sprawiła, że ​​wielu mieszkańców opisało swoje dzielnice jako strefę wojny.

Podobne niepokoje miały miejsce we Włoszech, Hiszpanii, Belgii, a ostatnio także w Niemczech, gdzie przemoc rozprzestrzeniła się w zeszły weekend. Na całym kontynencie powtarza się ten sam schemat i staje się coraz bardziej oczywiste, że w Europie dzieje się coś głęboko niepokojącego.

Relacje głównego nurtu były zadziwiająco konsekwentne w swoim ujęciu. Na przykład, niedawny artykuł agencji Reuters przypisuje francuski wzrost i szerszy wzrost znaczenia partii, które określa jako „skrajnie prawicowe”, głównie gniewowi na ceny paliw związanemu z konfliktem w Iranie. Oczywiście, rosnące koszty energii są realne i bolesne, a ta całkowicie niepotrzebna wojna utrudnia i drożeje życie wszystkim. Jednak to tylko jeden z aspektów znacznie głębszej porażki i z pewnością nie wyjaśnia wzrostu znaczenia „skrajnej prawicy”, zwłaszcza że partie, które odnotowują ten wzrost popularności, mają jedną wspólną politykę, którą forsują od ponad dekady – reformę imigracyjną.

Doniesienia mediów głównego nurtu systematycznie bagatelizują lub pomijają transformację demograficzną i kulturową napędzaną przez utrzymujący się wysoki poziom imigracji osób o niskich kwalifikacjach, społeczeństwa równoległe, które ukształtowały się w wielu obszarach miejskich, obciążenia mieszkaniowe, szkolnictwo, szpitale i systemy opieki społecznej oraz wynikającą z tego erozję zaufania między obywatelami a instytucjami nimi rządzącymi. Kiedy opinia publiczna reaguje na kumulatywne skutki tych polityk, preferowanym wytłumaczeniem pozostają trudności ekonomiczne lub „populizm”, a nie same polityki.

To nie przypadek. Przez lata dominująca narracja traktowała masową migrację jako nieuniknioną i moralnie niepodważalną, podczas gdy każda poważna dyskusja o jej kosztach fiskalnych, społecznych i w zakresie bezpieczeństwa była uznawana za nieuprawnioną. W rezultacie pogłębia się przepaść między językiem urzędowym a rzeczywistością. Ludzie zauważają, gdy szkoły w niektórych dystryktach stają się nie do opanowania, gdy przestrzenie publiczne stają się mniej bezpieczne, gdy mieszkania stają się nieosiągalne i gdy państwo opiekuńcze jest proszone o wsparcie zarówno starzejącej się ludności tubylczej, jak i ciągłego napływu nowych osób ubiegających się o zasiłek. Zauważają również, gdy media i klasa polityczna upierają się, że głównym problemem jest w rzeczywistości ich własna reakcja, a nie to, na co reagują.

Niesamowity przykład tej bezwstydnej postawy obwiniania ofiar pojawił się podczas zamieszek we Francji kilka tygodni temu. Na nagraniu, które krążyło w internecie, Bettina Zourli, zwolenniczka skrajnie lewicowej partii Mélenchona, samo-określona „dziennikarka” i absolwentka gender studies, została skonfrontowana z kobietą, która zeznała, że ​​uczestnicy zamieszek grozili jej gwałtem po tym, jak próbowała powstrzymać ich przed splądrowaniem sklepu, gdy była na piętrze w swoim mieszkaniu z dzieckiem. Odpowiedź Zourli brzmiała: „To straty uboczne… Rewolucja nie jest pokojowa. Nie mieści się w granicach”. 

Pojawiły się również doniesienia i nagrania rzekomych „zamieszkowców” z Antifa, którzy w rzeczywistości wyglądali na tajnych policjantów działających jako agenci prowokatorzy. Twierdzono, że zamaskowani osobnicy dopuścili się aktów destrukcji lub przemocy (podpalanie koszy na śmieci, rzucanie pociskami), a następnie przenieśli się lub byli eskortowani z powrotem w kierunku lub za policyjne linie. Pojawiły się również nagrania wideo i relacje, zwłaszcza z zamieszek 24 października w miastach takich jak Montpellier, Nicea i Nancy, przedstawiające grupy skrajnie prawicowe atakujące protestujących, a następnie ponownie przemieszczające się za policyjne linie lub wchodzące z nimi w interakcję.

Chociaż doniesienia te pozostają niepotwierdzone według głównego nurtu francuskiej weryfikacji faktów, tajni funkcjonariusze rzeczywiście działają wewnątrz tłumów protestujących i jest to legalna i standardowa praktyka zgodnie z francuską doktryną porządku publicznego, głównie w celu gromadzenia informacji wywiadowczych i dokonywania celowych aresztowań.

Jasne jest, że w państwie, a na pewno w partiach politycznych, istnieją elementy, które pragną, by ich miasta płonęły, a ich obywatele padali ofiarą. Ci ludzie naprawdę chcą eskalacji pokojowych demonstracji, celebrują przemoc i liczą na jej dalszy rozwój, aż sytuacja osiągnie punkt krytyczny, a wojna domowa stanie się realnym scenariuszem. Rozkoszują się zniszczeniem, nastawiają jedną grupę przeciwko drugiej, podsycają nienawiść i podziały i nie spoczną, dopóki nie zostanie nic do spalenia.

Europa nie doświadcza serii odosobnionych protestów przeciwko kosztom utrzymania, które akurat przynoszą korzyści określonym partiom politycznym. Doświadcza przewidywalnych konsekwencji długotrwałej polityki zmian demograficznych, prowadzonej siłą i bez demokratycznej zgody. Nie tylko nie ma żalu, wstydu ani poczucia winy u tych, którzy to zrobili, ale wręcz przeciwnie – odczuwają autentyczną radość.

Widzimy, jak Stary Świat umiera na naszych oczach – i nie jest to śmierć zadana przez kogoś obcego, lecz samobójstwo.