Korybko do Polaków: Żadna wielka umowa rosyjsko-amerykańska nie byłaby Jałtą 2.0

Korybko do Polaków:

Żadna wielka umowa rosyjsko-amerykańska

nie byłaby Jałtą 2.0

Andrzej Korybko korybko-to-poles-any-grand-russian

Polska oczywiście nie jest zadowolona z tego scenariusza i najbardziej prawdopodobne formy, jakie mógłby on przyjąć, również jej nie odpowiadają, ale Polska nie straci żadnych ziem, nie doświadczy zmiany reżimu ani nie znajdzie się pod okupacją wojskową, jak po pierwotnej Jałcie.

Stuart Dowell z TVP zwrócił w niedawnym artykule uwagę na postrzeganie przez niektórych Polaków wielkiej rosyjsko-amerykańskiej umowy jako Jałty 2.0, przed którą Warszawa próbuje się zabezpieczyć, zwiększając udział sojuszników w jej bezpieczeństwie, czego przykładem są planowane centrum serwisowe Patriot i produkcja brytyjskich rakiet. Mimo to, założenie, na którym opiera się powyższa polityka, jest nieścisłe, ponieważ Rosja nie planuje inwazji na Polskę, a żadna wielka rosyjsko-amerykańska umowa również nie byłaby Jałtą 2.0.

W przeciwieństwie do pierwotnej Jałty, Polska nie straci żadnego terytorium ani nie doświadczy zmiany reżimu, a okupacja wojskowa nie wchodzi w grę (jak większość Polaków postrzega epokę sowiecką). Jak wyjaśniono tutaj w odniesieniu do powojennej architektury bezpieczeństwa europejskiego, maksimum, jakie może wiązać się z jakąkolwiek wielką umową rosyjsko-amerykańską, to wycofanie sił zbrojnych państw NATO sprzed 1997 roku z terytoriów państw członkowskich po 1997 roku w zamian za zachodnie siły pokojowe na Ukrainie. Polska może jednak nadal gościć stałą bazę amerykańską.

Polska dowodzi już największą armią europejską NATO i jest gotowa przewodzić powstrzymywaniu Rosji w ramach NATO 3.0 w ramach Międzymorza we współpracy ze Szwecją , tworząc w ten sposób podblok bałtycki , który może jednocześnie wywierać wpływ na tym akwenie, w Arktyce i w całej Europie Środkowej. Stany Zjednoczone mogą poprosić Polskę o zgodę na wzajemne wycofanie sił wojskowych z Rosji i Białorusi z ich granic, aby ustabilizować powojenną architekturę bezpieczeństwa europejskiego, ale wzmocniłoby to bezpieczeństwo Polski, a nie zaszkodziło mu.

Jeśli chodzi o wymiar ekonomiczny jakiejkolwiek wielkiej umowy rosyjsko-amerykańskiej, jedynym istotnym aspektem mogłoby być wznowienie eksportu rosyjskich rurociągów do UE po tym, jak Stany Zjednoczone uzyskają w nich udziały jako „polityczne zabezpieczenie”, ale Polska mogłaby odrzucić wznowienie eksportu rurociągiem jamalskim przez swoje terytorium. W takim scenariuszu Polska odizolowałaby się od nadzorowanego przez USA powojennego rosyjsko-europejskiego porządku gospodarczego i również popadłaby w niełaskę, co stanowiłoby ukoronowanie jej najbardziej realistycznych obaw.

Mogłaby zatem zdecydować się na to, aby odpowiednio skorzystać i pozostać w łaskach USA, ale mogłaby również proaktywnie zaproponować wzajemne wycofanie wojsk z granicy za pośrednictwem USA jako pragmatyczny krok deeskalacyjny, aby maksymalnie przypodobać się USA. Byłoby to prawdopodobnie lepsze niż czekanie na propozycję ze strony USA, którą Putin mógłby rozsądnie zaproponować Trumpowi w ramach wielkiej umowy, którą negocjują, aby pokazać, jak bardzo zależy mu na pokoju.

Prezydent Karol Nawrocki ma doskonałe relacje osobiste z Trumpem, więc mógłby wyprzedzić Putina, odbierając telefon i proponując to jako pierwszy. To wywarłoby na Trumpie silne wrażenie i mogłoby skłonić go do uwzględnienia innych interesów Polski. Z polskiej perspektywy idealnie byłoby to przełożyć na stałą bazę wojskową USA, a być może nawet na rozmieszczenie broni jądrowej na terytorium Polski jako ważnych elementów powojennej architektury bezpieczeństwa.

Niezależnie od tego, co się wydarzy, postrzeganie wielkiej rosyjsko-amerykańskiej umowy jako Jałty 2.0 jest jednak nietrafne. Polska oczywiście nie jest zadowolona z tego scenariusza, a najbardziej prawdopodobne formy, jakie mógłby on przyjąć, również nie przypadłyby jej do gustu, ale Polska nie straci żadnych ziem, nie doświadczy zmiany reżimu ani nie znajdzie się pod okupacją wojskową. Może albo podążyć za nurtem wydarzeń, aby pozostać w łaskach USA – a jeszcze lepiej, proaktywnie zaproponować coś z tego, co może być nieuniknione – albo wypaść w ich łaski, odrzucając wizję Trumpa.