UE chce ujednolicić przekleństwa
Bruksela odkryła nową lukę prawną. Od dziesięcioleci Parlament Europejski jest miejscem, gdzie kłótnie, przekleństwa i obelgi są wymieniane w 24 językach urzędowych. Ale jaki pożytek z najwymowniejszej obelgi, jeśli adresat jej nie rozumie? Nowe rozporządzenie UE ma temu zaradzić. Modelem jest nic innego jak lokalny dialekt alzacki. Tam, jak wszyscy wiedzą, ludzie mówią, co myślą. Każdy, kto został wybrany do Parlamentu Europejskiego jako poseł z Portugalii, Polski lub Hiszpanii i samozwańczy handlarz narodowy, prędzej czy później zetknie się z Alzacją.
Tam, w sercu Strasburga, stoi kolosalny budynek parlamentu, niczym sterta gnoju pośród niemieckiej historii. Architektoniczne arcydzieło, które z zewnątrz przypomina niedokończoną Wieżę Babel i gębę ma jak pokrywa od kibla.
W środku to wrażenie potwierdza się każdego dnia, gdy wielu wszystkowiedzących obraża się nawzajem . To stwarza problemy z komunikacją. Hiszpan może obrazić Polaka, a ten tego nie zauważy. Grek myśli, że Fin go komplementuje. A Węgier grzecznie dziękuje komuś za obelgę, bo nikt nie rozumie alzackiego dialektu , nawet tłumacze. To wszystko powinno się wreszcie skończyć.
Worek owczy staje się europejski
Wszystko zaczęło się od sporu o europejską politykę rolną. Polski poseł zażądał wyższych dopłat dla swoich rolników. Jego francuski kolega uznał to żądanie za absurdalne. Z tylnych rzędów dobiegło gromkie „ Owcza dupa! ”. Polak początkowo myślał, że to rodzaj sera z Alzacji. Dopiero ktoś z Frankfurtu nad Odrą wyjaśnił: chodziło o męski narząd owcy służący do rozrodu. Posiedzenie musiało zostać przerwane.
Wkrótce potem poseł nazwał swojego holenderskiego kolegę „ Bürelimmel ”. Holender zaproponował, aby europejscy rolnicy hodowali mniej krów i wypełniali więcej formularzy. W dialekcie alzackim „ Bürelimmel” to „rolniczy cham”. Holender zaprotestował. Nie był ani rolnikiem, ani chamem, ale przez dwanaście lat był członkiem Komisji Ochrony Środowiska i z pewnością nie „grùmmbéreschéledsuppfresser” ( obraźliwe określenie rolnika jedzącego kiepską zupę) . Nikogo to nie przekonało.
Od oszusta do łajdaka
Kolejnym punktem porządku obrad było wykorzystanie funduszy europejskich. Włoski poseł oświadczył, że wszystkie środki zostały wydane prawidłowo. Z delegacji francuskiej dobiegł wyraźny okrzyk „ Oszust! ” (ktoś, kto oszukuje innych). Włoch, wyglądając już na kłębek nerwów , zażądał przeprosin. Jego odpowiednik wyjaśnił, że nie miał na myśli osobiście kolegi, a jedynie jego dokumentację księgową. Przewodniczący parlamentu zlecił wówczas zbadanie, czy dokumentację księgową można w ogóle uznać za obraźliwą.
Podczas debaty na temat remontu budynku parlamentu doszło do kolejnego incydentu: hiszpański poseł skrytykował wysokie koszty. Alzatczyk krzyknął w odpowiedzi: „ Potschamberfratz! ” – nocnikowa morda! Hiszpan był oburzony. Mówił przecież o kosztach budowy, a nie o rysach twarzy. Poza tym w Hiszpanii nocniki zostały dawno zakazane.
Komaro-penis i śliwkowy tyłek
Podczas debaty nad europejską inicjatywą obronną jeden z posłów stracił panowanie nad sobą. Nazwał poprzedniego mówcę „ Muckebbes ”, co oznacza penis komara. Mówca zażądał osobistego wyjaśnienia, stwierdzając, że jest żonaty od trzydziestu lat i ma troje dzieci; w związku z tym kategorycznie odrzucił taką insynuację. Nie ominęła go również europejska regulacja dotycząca owoców: gdy austriacki poseł zaproponował ujednolicony minimalny rozmiar śliwek, z ostatniego rzędu rozległ się donośny okrzyk „ Pfluemmearsch! ” (śliwkowy tyłek!). Sesja wymknęła się spod kontroli.
Poseł chciał się dowiedzieć, czy to określenie odnosi się również do śliwek. Komisja wskazała na różne taryfy celne. Podczas debaty budżetowej niemiecki poseł zażądał sprawdzenia raportów z wydatków na podróże, co do centa. „ Pennispàlter! ” – wykrzyknął kolega – co oznaczało skąpiec. Niemiec, który chciał, żeby wszystko pozostało po staremu, był już znany jako „Màmmahucker ” – maminsynek. Był oburzony; w końcu nie był nicponiem. Wydatki na podróże zawsze były zdzierstwem .
Niewłaściwy język
Inny chciał wiedzieć, ile godzin zajęło tłumaczenie poprzednich obelg. „ Müsbollezähler! ” – padła szybka odpowiedź, oznaczająca kogoś, kto puszcza mysz – kogoś, kto liczy nawet najdrobniejsze szczegóły. Niemiecki poseł zażądał wówczas pisemnego zestawienia kosztów. Jeden z posłów nalegał, aby w przyszłości pozwolono mu siedzieć w pierwszym rzędzie. Twierdził, że tam lepiej uchwycą go kamery telewizyjne. Kolega przez chwilę mu się przyglądał, a potem mruknął: „ Schisshüssdeckelgsischt ” (z gębą zasraną).
Prezydent udzielił nagany zaczepiającemu. Kamerzyści wyjaśnili jednak, że choć dobór słów był niewłaściwy, opis był technicznie zrozumiały. Nie powinien zachowywać się jak nadąsana pasztetówka . To wyznaczyło granicę tego, co było wcześniej dozwolone. Teraz europejski standard ma zaradzić tej sytuacji: 19 wybranych alzackich przekleństw zostanie przetłumaczonych na wszystkie języki urzędowe. Będą one opatrzone wiążącymi definicjami i wytycznymi dotyczącymi prawidłowego użycia. „ Rétschbése ”, na przykład miotła plotkarska, będzie dozwolona tylko w przypadkach ewidentnie nadmiernej gadatliwości.
UE w końcu zapewnia jasność
Do zwykłego rozpowszechniania plotek zaleca się używanie określenia „ Schirzejäjer ” (obraźliwe określenie przekleństwa). Aby zapobiec nieumyślnemu znieważeniu posła, wszyscy posłowie otrzymają wielojęzyczną listę przekleństw. UE planuje również wprowadzenie ujednoliconych znaków i szkoleń dla tłumaczy. Obecnie analizowana jest możliwość obowiązywania nowych przepisów również poza parlamentem. Kwestia, czy obywatele będą mogli bez uprzedzenia nazywać swojego burmistrza „Schofseckel” (obraźliwe określenie owcy), jest szczególnie kontrowersyjna.
Komisja powołała już grupę roboczą. Jej przewodniczącym ma być ktoś z Alzacji: przynajmniej rozumie, o co chodzi! UE przyjmuje standard dotyczący przekleństw zdecydowaną większością głosów. Tylko alzaccy posłowie do PE głosują przeciwko. Nie pozwalają Brukseli dyktować, jak ludzie powinni przeklinać w swojej ojczyźnie.