Premier Węgier Magyar ignoruje Merza
Suwerenność pokonuje szantaż Brukseli
12 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/ungarns-premier-magyar-laesst-merz-auflaufen-souveraenitaet-schlaegt-bruesseler-erpressung
Premier Węgier Péter Magyar publicznie i jednoznacznie sprzeciwił się planom kanclerza Niemiec Friedricha Merza w Berlinie. Węgry pozostają niezłomne, nawet pod rządami nowego premiera wybranego z pomocą Brukseli: żadnych pieniędzy węgierskich podatników na wojnę na Ukrainie.
Na wspólnej konferencji prasowej 10 listopada 2026 roku Magyar jasno dał do zrozumienia, że Węgry nie będą uczestniczyć w dalszych obowiązkowych składkach na finansowanie Ukrainy, a przede wszystkim odrzucił powiązanie przyszłego budżetu UE z pomocą dla Ukrainy. Merz, który właśnie próbował wywrzeć presję na wszystkie państwa członkowskie, wydawał się wyraźnie poirytowany. Scena została uchwycona na kilku klipach, w tym na postach Georga Pazderskiego i Bede Zsolta .
Merz groził już wcześniej w liście do przewodniczącego Rady Europejskiej António Costy, że uzależni zatwierdzenie przez Niemcy kolejnych Wieloletnich Ram Finansowych (WRF 2028–2034) od udziału wszystkich państw członkowskich UE w likwidacji luki finansowej na Ukrainie.
Przewiduje się, że do 2027 roku deficyt wyniesie około 70 miliardów euro, z czego około 45 miliardów euro pokryje UE. Merz mówi o „wspólnej odpowiedzialności europejskiej” i chce na stałe zapisać wsparcie dla Ukrainy w budżecie UE.
Magyar pozostaje niewzruszony. Na konferencji prasowej dyplomatycznie, ale stanowczo stwierdza: „Nie sądzę, aby łączenie siedmioletniego budżetu europejskiego… z innymi kwestiami było właściwym sposobem”. Węgry nie mogą zaciągnąć dodatkowych miliardów dolarów w postaci pożyczek lub gwarancji z wewnętrznych powodów politycznych i fiskalnych.
Pomoc humanitarna będzie kontynuowana, ale Kijów nie będzie zaciągał nowych długów. Powiązanie budżetu z pomocą dla Ukrainy wysyła „zły sygnał”.
Większy opór na Wschodzie
Węgry nie są w tym osamotnione. Premier Słowacji Robert Fico również otwarcie mówi o „klasycznym szantażu” i odrzuca udział w nowych pożyczkach dla Ukrainy. Czechy i Bułgaria również sygnalizują opór. Cztery kraje będące beneficjentami netto sprzeciwiają się zatem próbom Berlina, aby wykorzystać zatwierdzenie budżetu UE jako narzędzie nacisku.
Merz nadal podkreśla, że wspieranie Ukrainy to „wspólne zadanie europejskie”, a nie odpowiedzialność poszczególnych państw członkowskich. Niemcy, jako największy płatnik netto i największy pojedynczy sponsor Ukrainy, chcą wyjaśnić tę „fundamentalną kwestię”. Jednak opór narasta. Wiele państw postrzega powiązanie budżetu z finansowaniem wojny jako niebezpieczny precedens, podważający narodową autonomię budżetową i suwerenność.
Co tu jest naprawdę stawką?
Scena w Berlinie to coś więcej niż osobista konfrontacja. Ujawnia fundamentalny konflikt w UE: z jednej strony wizja coraz ściślejszej unii pod niemieckim „przewodnictwem”, w której interesy narodowe i realia fiskalne muszą zejść na dalszy plan w obliczu „wspólnej odpowiedzialności” – zwłaszcza jeśli chodzi o kontynuowanie wojny, której końca nikt nie jest w stanie przewidzieć.
Po drugiej stronie znajdują się rządy, które odpowiadają przed własnymi obywatelami i budżetami oraz odmawiają wzięcia na siebie nieograniczonego długu i gwarancji w związku z konfliktem, który już pociągnął za sobą ogromne koszty.
Magyar dał jasno do zrozumienia w Berlinie, że suwerenność nie jest pustym frazesem. Uprzejmie, ale jednoznacznie wskazał kanclerz Niemiec granice. Fakt, że Merz wyraźnie stracił opanowanie, mówi sam za siebie. Popularność klipów w sieci pokazuje, że wielu Europejczyków uważa ten moment za odświeżający: w końcu ktoś mówi publicznie to, co inni myślą jedynie szeptem.
Czy Merz ostatecznie odniesie sukces w swojej groźnej taktyce, pozostaje kwestią otwartą. Nieformalny szczyt w Dublinie i późniejsze negocjacje w Brukseli ujawnią skalę gotowości do poświęcenia interesów narodowych w imię dyktatu Brukseli i Berlina.