Prawo międzynarodowe czy zagraniczne bazy wojskowe: musisz wybrać.
przez Thierry’ego Meyssana voltairenet-org/article
Wojna prowadzona przez Izrael, Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię przeciwko Iranowi podważyła prawo międzynarodowe. Nawet Rada Bezpieczeństwa zapomniała o własnej definicji agresji. Orzekła przeciwko sobie. Nigdy nie było precedensu w tej sytuacji. Wszystkie państwa członkowskie ONZ muszą teraz wybrać między prawem międzynarodowym a systemem sojuszniczym stworzonym przez Stany Zjednoczone.
Sieć Voltaire | Paryż (Francja) 7 kwietnia 2026 r.
Wojna izraelsko-amerykańsko-brytyjska [ 1 ] przeciwko Iranowi głęboko ukształtowała Organizację Narodów Zjednoczonych i zrewolucjonizowała podejście do prawa międzynarodowego. Do tego czasu wszyscy wierzyli, że prawo to opiera się wyłącznie na poszanowaniu podpisu i prawa ludzi do samostanowienia. Z czasem jednak wszyscy przyzwyczaili się również do faktu, że Izrael i Stany Zjednoczone nigdy nie mogą być uznane za wyjęte spod prawa.
Choć wspomina o „uzasadnionej zbiorowej samoobronie” Izraela (sic), punkt ten został zepchnięty na dalszy plan przez zdumiewającą szczerość prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, który oświadczył, że Iran nie zagraża jego krajowi [ 2 ] . Do tej pory Waszyngton bezczelnie kłamał, aby podtrzymywać iluzję, że przestrzega prawa międzynarodowego. Przypomnijmy kłamstwa George’a W. Busha i Baracka Obamy na temat ataków z 11 września, broni masowego rażenia w Iraku, masakr w Libii i Syrii oraz późniejszych wojen.
Benjamin Netanjahu odwołał się do swojego trzydziestoletniego przemówienia o „głowie ośmiornicy”, czyli Iranie, aby wyjaśnić jego wpływy. Nie znalazł lepszego sposobu niż odwołanie się do irańskich haseł: „Śmierć tworowi syjonistycznemu!” i „Śmierć Stanom Zjednoczonym!”, sugerując, że Iran chce zabić wszystkich Izraelczyków i Amerykanów. Jednakże okrzyk „Śmierć tworowi syjonistycznemu!” nigdy nie oznaczał nadziei na śmierć państwa Izrael i jego mieszkańców, lecz raczej kwestionowanie samo-ogłoszenia się tego państwa bez zgody Organizacji Narodów Zjednoczonych i w sprzeczności z pierwotnym projektem państwa dwunarodowego. Co do okrzyku „Śmierć Stanom Zjednoczonym!”, oznacza on, że Iran kwestionuje prawowitość państwa zbudowanego na masakrze milionów rdzennej ludności i zniewoleniu milionów czarnych Afrykanów.
Można by oczekiwać, że wszystkie państwa członkowskie ONZ uznają tę wojnę za nielegalną, za akt „agresji” w rozumieniu Karty. Nie! Nikt tego nie powiedział – z wyjątkiem Korei Północnej – mimo że wszyscy tak myśleli. Choć stanowisko to jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę potęgę militarną Stanów Zjednoczonych – fakt, który wszyscy wolą ignorować – oczywiste jest, że to zbiorowe tchórzostwo będzie miało konsekwencje.
Najważniejsza jest jednak inna kwestia: ta wojna nie tylko sama w sobie stanowi akt agresji i podważa ważność podpisów Tel Awiwu i Waszyngtonu, ale jest również prowadzona w sposób barbarzyński – w rozumieniu Konferencji Haskiej (1899). Benjamin Netanjahu wziął na siebie odpowiedzialność za kolejne zabójstwa wszystkich przywódców religijnych, wojskowych i politycznych, których uważa za swoich wrogów. Zbrodnie te zostały przejęte i zaakceptowane przez Donalda Trumpa.
Do tej pory Zachód uważał zabójstwa mężów stanu za niemoralne i kontrproduktywne. Izrael i Stany Zjednoczone są w pełni świadome, że ich działania są kontrproduktywne, ale nie dbają o to, czy są moralne, czy nie [ 3 ] . Izrael od siedemdziesięciu ośmiu lat dokonuje zamachów na palestyńskich przywódców. Osierocił ten naród i teraz może winić tylko siebie za to, że nie ma już nikogo, z kim mógłby negocjować.
Nawiasem mówiąc, Izrael zniszczył dom przywódcy rewolucji, ajatollaha Alego Chameneiego, i zamordował go. To dokładnie tak, jakby zbombardował Watykan i zamordował papieża Leona XIV, ponieważ on – i wszyscy jego poprzednicy – sprzeciwiali się utworzeniu imperium żydowskiego, jak stwierdził Władimir Zeew Żabotyński (1880–1940), nawet jeśli – jak ujął to Teodor Herzl (1860–1904) – Izrael i Palestyna były schronieniem dla Żydów z całego świata.
Nie powinno zatem dziwić, że powstają ruchy terrorystyczne takie jak Harakat Ashab al-Yamin al-Islamia (HAYI) (Prawicowy Islamski Ruch Ludowy), podkładające bomby w Belgii, Holandii, Wielkiej Brytanii i prawdopodobnie we Francji. Szyici, którzy przyjęli Velayat-e faqih, muszą pomścić swojego duchowego mistrza.
Jakby tego było mało, Benjamin Netanjahu i Donald Trump atakują teraz irańskich cywilów [4 ] , których wczoraj wzywali do „obalenia reżimu”. Och! Irańczycy, których zachodnia propaganda nie przekonała, że Gwardia Rewolucyjna dokonała masakry 40 000 ich rodaków, teraz masowo zaciągają się do Gwardii Rewolucyjnej, by trzymać agresorów w ryzach.
Te okrutne operacje rozpoczęły się od bombardowania złóż węglowodorów w Teheranie, w wyniku czego uwolniono „tlenki siarki i azotu”, powodując kwaśne deszcze [ 5 ] .
Każdy, kto zrozumiał, że Benjamin Netanjahu i Donald Trump prowadzili nielegalną „agresję” przeciwko Iranowi, zachowując się jak barbarzyńcy, mordując przywódców i celowo atakując cele cywilne, mógł zrozumieć, że Iran miał pełne prawo zareagować na takie traktowanie.
Oto wielkie odkrycie tej wojny: prawo międzynarodowe stanowi, że państwa zaatakowane mogą skierować swoje działania nie tylko przeciwko agresorom na własnych terytoriach, ale także przeciwko bazom wojskowym agresorów uczestniczącym w agresji z zagranicy, a wreszcie przeciwko państwom trzecim, które te bazy posiadają [ 6 ] . Od czasu powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych żadne państwo zaatakowane nigdy nie zaatakowało swojego agresora na terytorium państwa trzeciego. Cały świat zapomniał o tej reakcji, która jest szczególnie skuteczna w dobie globalizacji gospodarczej [ 7 ] .
Sami członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ zapomnieli o „definicji agresji”, przyjętej jednomyślnie, bez głosowania, 14 grudnia 1974 roku. Do tego stopnia, że 11 marca 2026 roku przyjęli rezolucję 2817, która „w najostrzejszych słowach potępia niedopuszczalne ataki Islamskiej Republiki Iranu” na sześć państw Zatoki Perskiej i Jordanię. Nieświadomie zagłosowali za tekstem, który był sprzeczny z podpisami wszystkich państw, a tym samym z prawem międzynarodowym.
Arabia Saudyjska, Bahrajn, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Jordania, Kuwejt, Oman i Katar zostały wciągnięte w tę wojnę wbrew swojej woli. Te siedem państw – podobnie jak Rada Bezpieczeństwa – początkowo zareagowało z niezrozumieniem. Złożyły skargę do Rady Bezpieczeństwa. Następnie, w serii listów, musiały przyznać, że Iran miał rację, a Rada przeoczyła ten fakt. Wszystkie podpisały rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 3314 (XXIX) (14 grudnia 1974 r.). Ich protesty stały się mniej gwałtowne, bardziej niejasne. Wszystkie zgodziły się na goszczenie amerykańskich baz wojskowych, aby zagwarantować sobie bezpieczeństwo, i wszystkie są uwięzione przez obecność tych baz.
Istnieje kilka sposobów, aby zareagować na tę sprzeczność: albo deklarując, że prawo międzynarodowe jest niewystarczające, ale kto będzie ich chronił w przyszłości? Albo deklarując, że Stany Zjednoczone mogą robić, co chcą, narażając ich tym samym na niebezpieczeństwo, ale jak mogą uwolnić się od swojego cennego obrońcy?
W chwili pisania tego tekstu w Radzie Bezpieczeństwa wymieniono już ponad 80 listów, ale żadne z tych siedmiu państw nie rozstrzygnęło dylematu: prawo międzynarodowe czy zagraniczne bazy wojskowe. Trzeba dokonać wyboru.
Sułtanat Omanu, który podobnie jak inne państwa nie jest w stanie pogodzić tego, co nie do pogodzenia, „wzywa Radę Bezpieczeństwa do wypełnienia swojego obowiązku i przeprowadzenia kompleksowej i bezstronnej oceny przyczyn tego kryzysu, aby można było zająć się nimi u źródła, a nie tylko powierzchownie” [ 8 ] .