Powrót do rzeczywistości
magnapolonia/michalkiewicz-powrot-do-rzeczywistosci
Stanisław Michalkiewicz:
Po zakończeniu uroczystości związanych z 11 listopada, kiedy to, w nawiązaniu do czasów II Rzeczypospolitej, obchodzimy w Polsce święto Odzyskania Niepodległości, nasz nieszczęśliwy kraj rozpoczyna bolesny powrót do rzeczywistości. W ogóle z tym 11 listsopada sprawa nie jest jasna, bo tego dnia w roku 1918 nie wydarzyło się nic szczególnego poza tym, że Rada Regencyjna [Królwestwa Polskiego !!! md], w osobach księcia Lubomirskiego, kardynała Kakowskiego i Józefa Ostrowskiego, przekazała Józefowi Piłsudskiemu dowództwo nad wojskiem. Nieomylny to znak, że jakieś wojsko już było, że ktoś je finansował, żywił, mundurował i tak dalej.
Skoro tak, to musiał istnieć też aparat skarbowy, który gromadził pieniądze, że musiała też istnieć policja „utrzymująca porządek” – jak przed Trybunałem Konstytucyjnym – i tak dalej. Okazuje się tedy, że właściwie istniało, już państwo, zbudowane właśnie przez Radę Regencyjną, która – mówiąc nawiasem – proklamowała nawet niepodległość tego państwa w dniu 7 października 1918 roku, już nie opierając się na przyzwoleniu władz państw centralnych, czyli Niemiec i Austro-Węgier, tylko na punkcie 13 amerykańskich celów wojennych, proklamowanych przez prezydenta Wilsona.
Prezydenta przekonanego do umieszczenia tego punktu, który mówił o Polsce niepodległej z dostępem do morza i gospodarką regulowaną traktatami, przez Ignacego Paderewskiego. Za I komuny to święto było zakazane, więc Wojciech Ziembiński, na przekór komunistom, można powiedzieć, że je „wysiedział”. Każdego roku 11 listopada przychodził pod Grób Nieznanego Żołnierza, by złożyć kwiaty, za co bezpieka go zatrzymywała i skazywała na areszty.
Ale każdego roku towarzyszyła mu coraz to większa grupa obywateli, aż wreszcie, 11 listopada roku 1988, na płycie Grobu Nieznanego Żołnierza wieniec złożył ówczesny przewodniczący Rady Państwa Henryk Jabłoński. I w ten sposób dzień ten stał się uznanym świętem Niepodległości.
Wprawdzie jest rozkaz, że to święto ma ”łączyć” a nie „dzielić” – co nieubłaganym palcem wytknął panu prezydentowi Nawrockiemu obywatel Tusk Donald, ale sam tego dnia oddzielił się od Warszawy jak najdalej, bo aż do Szczecina, gdzie z bezpiecznej odległości zaprosił prezydenta Nawrockiego do swego domu w Sopocie na Wigilię, by przełamać się opłatkiem i w ogóle.
Pan generał Koziej nie może się w związku z tym obywatela Tuska nachwalić, jaki to on zręczny – ale pan wicemarszałek Bosak nie dał się nabrać na te pozory, twierdząc że to tylko taki „chwyt marketingowy, w dodatku – cyniczny”, bo obliczony na podziw ludzi niezbyt rozgarniętych. Coś jest na rzeczy, bo na przykład tegoroczny „Marsz Niepodległości”, w którym pan prezydent Nawrocki wziął udział, odbywał się pod hasłem „Polak w Polsce Gospodarzem”.
Judenrat „Gazety Wyborczej” wprawdzie nie uznał tego hasła za „antysemickie”, żeby uniknąć ostentacji, tylko za „antyimigranckie” – ale nietrudno się domyślić, o co chodzi. Kto to widział, żeby w Polsce gospodarzem był Polak? Jeśli już – to ostatecznie tylko Polak z odpowiednimi korzeniami. Jak z tego wynika, są Polacy lepsi – i jacyś tacy gorsi, którzy w Polsce gospodarzami być nie powinni.